
De Voorzitter.
Ik geef het woord aan mevrouw Maes voor een motie van orde.
Maes (Verts/ALE). Mijnheer de Voorzitter, het Parlement werd in kennis gesteld van een briefwisseling. De heer Prodi heeft een brief geschreven aan mevrouw Fontaine in haar functie van Voorzitter van dit Parlement en daarin heeft hij zware kritiek uitgeoefend op de wijze waarop onze Commissie begrotingcontrole haar werk doet. Wij zijn op dit ogenblik niet in het bezit van enig antwoord van mevrouw Fontaine, maar u begrijpt - en uw voorzitterschap zal dezelfde gevoelens hebben - dat deze brief ons zeer verwonderd heeft, om het eufemistisch uit te drukken.
De heer Prodi heeft ook een brief geschreven aan de heer Söderman waarin hij kritiek uitoefende op de wijze waarop de heer Söderman meent zijn ambt te moeten uitoefenen. De heer Söderman heeft daarop geantwoord. We zijn wel in het bezit van deze brief. Wij zouden dus graag weten wat het voorzitterschap met deze briefwisseling heeft aangevangen.

De Voorzitter
Mevrouw Maes, het voorzitterschap en het College van voorzitters zullen de door u genoemde kwestie onmiddellijk onderzoeken.

50ste verjaardag van het Verdrag van Genève - Humanitair volkenrecht
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Raad over de 50ste verjaardag van de Verdragen van Genève - Humanitair volkenrecht.

Seixas da Costa
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, sedert enkele maanden gedenken wij dat 50 jaar geleden het Verdrag van Genève betreffende de bescherming van burgers in oorlogstijd werd gesloten. 50 jaar geleden hebben 63 landen de vier conventies en de twee protocollen ondertekend die thans nog als grondslag voor het internationale humanitaire recht dienen. Het is het vermelden waard dat die internationale rechtsakten werden vastgesteld in de periode onmiddellijk na de tweede wereldoorlog en uiting gaven aan de grote bezorgdheid die toentertijd in het internationale geweten bestond dat nog onder de indruk was van de vernietigende effecten van dat conflict. Wat zich daarna heeft afgespeeld, heeft diegenen in het gelijk gesteld die de rechten wilden versterken van hen die zich in oorlogszones bevinden, ongeacht of het gaat om burgers of om militairen die niet direct bij het conflict betrokken zijn.
Van de oorlogvoerende partijen werd aldus een nieuwe gedragsethiek verlangd, namelijk meer aandacht voor de waardigheid van het leven, hetgeen geleidelijk tot de internationale norm op verschillende andere terreinen werd verheven.
Helaas is de feitelijke ontwikkeling het bewijs gaan leveren dat het bindend karakter van de conventies en de wijze van het in de praktijk uitvoeren daarvan, bij lange na niet toereikend waren in de situaties waarin men bescherming wilde bieden. Ook vandaag nog blijven wij getuige van door barbarij gekenmerkte oorlogshandelingen, door de totale miskenning van de rechten van de burgerbevolking en van de niet bij de gevechtshandelingen betrokken militairen, waarbij men bij vele in conflicten verwikkelde staten of strijdkrachten een gedrag waarneemt dat aan geen enkel beginsel beantwoordt en dat vrijwel alleen wordt gekenmerkt door een doeleindenlogica. En niet zelden ziet men dat de burgerbevolking bij uitstek het doelwit van militaire acties is via vormen van terrorisme of als instrument van politieke pressie.
Anderzijds lijkt het typische karakter van sommige conflicten, met name die waarin sprake is van burgeroorlog, veeleer te dienen als excuus voor de ernstigste misdrijven, die veelal worden begaan onder dekking van de afwezigheid van informatie naar de buitenwereld en van een soort verschroeide-aardetactiek om tot elke prijs, zelfs volkerenmoord, de overwinning te behalen. In dit verband zij vooral gewezen op de handelingen - het zijn de meest schokkende - tegen de meest kwetsbare sociale groepen, die door hun weerloosheid op den duur aan allerlei onmenselijke behandelingen komen bloot te staan; jonge kinderen en oude mensen lijken tegenwoordig de ergste slachtoffers van bepaalde soorten conflicten, en zij lijken soms zelfs te zijn gekozen als afschrikwekkend voorbeeld.
En hier komt ook de problematiek in beeld van de humanitaire organisaties, wier optreden vaak lijkt te worden gehinderd door onaanvaardbaar gedrag van de oorlogvoerende partijen, die op cynische wijze tijd trachten te winnen om hun overwinningen te consolideren of die vergeldingsacties uitvoeren tegen de bevolking in het risicogebied. Het is zaak, de mogelijkheid tot onbelemmerd optreden van die organisaties alsook de bescherming van de humanitaire werkers te vergroten. Ik zou hier de bijzondere aandacht willen vragen voor het geval van het Internationaal Comité van het Rode Kruis, dat trouwens in zijn verslagen stelt dat er specifieke actie moet worden ondernomen om tot een verbeterde uitvoering van de Verdragen van Genève te komen. En zonder de media en de nieuwe rol welke deze media spelen bij de verspreiding van informatie over conflicten - en het schokkend karakter van sommige informatie die tot effect heeft dat de internationale gemeenschap wordt wakker geschud - zou de situatie die we tegenwoordig in bepaalde oorlogsgebieden meemaken, nog erger zijn en de mate van straffeloosheid nog groter.
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie die een rechtsorde verdedigt en toepast die eervol is gesitueerd in de voorhoede van de internationale gemeenschap, heeft met klem het kapitale belang onderstreept van de naleving van de Verdragen van Genève. De Unie streeft er in het kader van haar buitenlandse betrekkingen naar, deze waarden te bevorderen en zij staat borg voor de continue ondersteuning daarvan in haar politieke optreden. Daarom zijn wij attent op al hetgeen kan lijken op een schending van de beginselen die wij op dat gebied gemeen hebben, en wij hebben in het kader van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid niet afgelaten alle schendingen die zich voordeden, te veroordelen. Wij zorgen er in die gevallen voor, de ons ter beschikking staande instrumenten te gebruiken voor het uitoefenen van pressie die in de tijd en qua effect doeltreffend kan zijn. Vele keren - en wij beseffen dat goed - hebben wij minder bereikt dan wenselijk is, maar het is ons vaste voornemen om in de toekomst met dezelfde vastberadenheid door te gaan.
Mijnheer de Voorzitter, ondanks de ernst en de veelvuldigheid van de schendingen van de mensenrechten die de Verdragen van Genève beogen te beschermen, geloof ik dat het nieuwe millennium toch enkele sprankjes hoop met zich brengt. Die hoop komt in wezen voort uit de geleidelijke stabilisatie van een internationale orde van waarden, die zich steeds moeilijker kan verschuilen achter achterhaalde criteria zoals culturele verschillen en bepaalde nationale eigenaardigheden. Al gebeurt het langzaam, wij zijn thans zonder de minste twijfel op weg naar deze nieuwe internationale orde van waarden, welke in de hand wordt gewerkt door de globalisatie van de informatie, die er ook toe bijdraagt om deze waarden in het collectieve geweten van onze samenlevingen te consolideren. Het is nodig dat onze burgers zich deze mentaliteit eigen maken in die zin dat ze automatisch gaan reageren op handelingen waaruit een niet-naleving blijkt van de grondbeginselen die heden ten dage als gemeenschappelijk erfgoed moeten worden opgevat.
Door het oprichten van internationale rechtbanken zoals er nu bestaan voor het voormalige Joegoslavië en Rwanda, zetten wij een stap vooruit om diegenen het leven moeilijker te maken wier handelingen tegen de waarden van de Verdragen van Genève indruisen. Het is nodig dat die figuren beginnen te begrijpen dat de wereld een ruimte is geworden waar straffeloosheid geen regel meer is. Wanneer die boodschap overkomt, dragen wij voorzeker bij aan de versterking van het humanitaire recht en aan de noodzakelijke geloofwaardigheid en effectiviteit van de beginselen die de Verdragen van Genève en de bijbehorende protocollen beogen te beschermen.

Martínez Martínez
Na de Voorzitter te hebben gefeliciteerd met een gebeurtenis van persoonlijke aard, wil ik namens de socialistische fractie een eerste bijdrage leveren aan dit debat. Na deze voor ons tevredenstellende verklaring van de Raad over de Verdragen van Genève, wil ik nog eens uitleggen waarom mijn fractie in de laatste plenaire vergadering van het Parlement in 1999 een resolutie heeft ingediend over ditzelfde onderwerp. Die resolutie is destijds niet behandeld, om redenen die nu niet terzake doen.
Het lijkt ons zeer terecht dat wij ons in het Europees Parlement uitspreken over normen die het juridisch erfgoed van de mensheid hebben verrijkt. Elke gelegenheid moet worden benut om aan de geldigheid van deze rechtsregels te herinneren en ze te versterken vanwege de bescherming die zij bieden en de rechten die zij waarborgen.
Een ander argument om een resolutie als de onze in te dienen is dat veel van wat de Europese instellingen doen, gericht is op evenwicht en rechtvaardigheid, en dat zijn concepten die niet of nauwelijks te verenigen zijn met gewapende conflicten. De voornaamste slachtoffers van dergelijke conflicten - kinderen, vrouwen, en de bevolking in het algemeen - zijn degenen die het meest bedreigd worden en lijden. Het moet een van onze belangrijkste doelstellingen zijn hen te beschermen.
Hoe meer we doen tegen schendingen van het internationale humanitaire recht, hoe meer we andere staten - met gebruikmaking van het hele arsenaal van onze buitenlandse betrekkingen - eraan herinneren dat zij de Geneefse Verdragen moeten ratificeren en respecteren, des te meer wij doen voor die zwakste groep. En hoe meer lijden wij voorkomen, des te minder er naderhand zal moeten worden gedaan om de ernstige schade te herstellen die een oorlog aanricht.
Wat kan er nog meer worden gedaan om de handhaving van het internationale humanitaire recht te verbeteren en zo het lijden van de slachtoffers te beperken? We kunnen bijvoorbeeld de kennis van dit recht verspreiden in de maatschappij: onder de jeugd, in grote maatschappelijke organisaties en ook binnen de strijdkrachten en de politie. Het is bovendien een plicht om onze bevolking via het onderwijs een passie voor de vrede bij te brengen. De Europese Unie moet zo het voortouw nemen bij het bevorderen van de vrede, maar moet ook een belangrijke steun zijn voor de organisaties die door de internationale gemeenschap zijn belast met de bescherming van de slachtoffers van conflicten en de verdediging van hun rechten. Van die organisaties dient het Internationaal Comité van het Rode Kruis met name te worden genoemd. Alle instellingen van de Europese Unie moeten het werk van het ICRK krachtig steunen omdat het eenvoudigweg onmisbaar is.
Tenslotte vind ik wat de Commissie mij een paar maanden geleden antwoordde, namelijk dat zij noch de bevoegdheden noch de middelen heeft voor initiatieven om het internationale humanitaire recht te bevorderen, niet acceptabel. De Commissie getuigt daarmee van een in wezen bureaucratische aanpak en van minder gevoel dan waarvan de Raad heeft blijk gegeven in zijn antwoord op een soortgelijke vraag van mij, of in zijn interventie van vandaag.
Op dit gebied hebben wij als instellingen van de Europese Unie - en daar valt de Commissie natuurlijk ook onder - een generieke verantwoordelijkheid omdat het hier gaat om het verspreiden en steunen van fundamentele waarden: dezelfde waarden die de inspiratiebron van de Europese eenwording vormen.
Om dit alles, mijnheer de Voorzitter, beste collega's, vraag ik uw steun voor de resolutie die is ingediend en die alle wezenlijke bestanddelen bevat van het voorstel dat de socialistische fractie eind vorig jaar heeft gedaan.

Watson
 justitie en binnenlandse zaken. (EN) Mijnheer de Voorzitter, 12 augustus 1949 is een dag die de oude Romeinen met een rode steen gemarkeerd zouden hebben. Er werd een grote stap voorwaarts gezet voor de mensheid - en toch zijn er in de afgelopen vijftig jaar, die aan onze helft van het continent weliswaar vrede hebben gebracht, meer mensen omgekomen bij gewapende conflicten dan in de hele Tweede Wereldoorlog.
Wij zijn er niet in geslaagd de lessen en waarden die dat conflict ons heeft bijgebracht, uit te dragen. Maar al te vaak zijn onze eigen lidstaten bij conflicten betrokken geweest, hetzij via de productie en verkoop van wapens, en door de productie en verstrekking van landmijnen, hetzij omdat zij hebben toegegeven aan de verleiding - om met een groot Victoriaans staatsman uit mijn land te spreken - hun oorlogen bij voorkeur op afstand en waar mogelijk in de naam van God te voeren. Binnen onze eigen samenlevingen zijn wij er niet in geslaagd de verheerlijking van de gewapende strijd tegen te gaan. Evenmin hebben wij de samenleving weten te wapenen tegen de plaag van racisme en vreemdelingenhaat.
Toch worden wij, dankzij de wereldwijde communicatie, op onze televisieschermen voortdurend herinnerd aan de verschrikkelijke gevolgen van onmenselijk gedrag tegenover mannen, vrouwen en kinderen. Pas geleden nog zijn wij in het voormalige Joegoslavië en nog recenter in Tsjetsjenië, getuige geweest van de vreselijke resultaten van de oorlog. Ook zien wij de gevolgen van de pogingen van regeringen om onafhankelijke mediaverslagen over dergelijke conflicten de kop in te drukken, en kunnen wij waarnemen hoe regimes zich in totalitaire richting ontwikkelen.
Indien de Europese Unie werkelijk een gemeenschap van normen en waarden wil worden, indien wij werkelijk een rol willen spelen in de nieuwe wereldleiding dan dienen wij de waarden van de Verdragen van Genève niet alleen bij te brengen aan onze eigen soldaten en ordehandhavers, maar ook aan de mensen in de burgermaatschappij. Wij moeten druk blijven uitoefenen voor de oprichting van een Permanent Internationaal Strafhof en er bij onze lidstaten op aandringen de desbetreffende overeenkomst te ondertekenen. Racisme en vreemdelingenhaat moeten wij met kracht blijven bestrijden.
De Liberal Democrats in dit Parlement zijn er trots op dat drie rapporteurs, mevrouw Malmström, de heer Haarder en barones Ludford, deze onderwerpen hebben opgepakt en het Parlement vandaag deze drie verslagen hebben aangeboden. Wij blijven hopen dat de 20ste eeuw, die in Europa met bloed doordrenkt is, plaats maakt voor een 21ste eeuw waarin de kracht, het intellect en het enthousiasme van de mensheid kunnen worden ingezet voor de opbouw van een meer rechtvaardige, vreedzame en duurzame wereld.

Wuori
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het helemaal eens met wat er in de vorige interventie is gezegd. Gisteren spraken wij over het Handvest van de grondrechten en vandaag over de mensenrechten. Gisteren werd in een uitstekende interventie gezegd dat wij de morele plicht hebben de democratie en de mensenrechten te verdedigen en te ontwikkelen. De draagwijdte van die morele plicht en van de op ons rustende inspanning kan echter pas echt worden getoetst aan wat er gebeurt in de ellendige werkelijkheid, die bestaat uit oorlogen en gewapende conflicten. De aard daarvan is de afgelopen eeuw grondig veranderd. Humanitair recht is de meetlat waarmee wij kunnen aantonen of de morele plicht ons slechts retorisch bezielt of dat hij in concrete maatregelen wordt vertaald. Wij horen vandaag over het geval van de Kosovaar Albin Kurt. Het Verdrag van Genève vormt een wezenlijk onderdeel van het minimumniveau. Wij moeten er ook voor zorgen dat het Verdrag van Ottawa over het verbod op anti-personeelmijnen en het Statuut inzake het Internationaal Strafhof worden geratificeerd.

Segni
Mijnheer de Voorzitter, de Russische ambassadeur in Parijs heeft op 20 januari van dit jaar in een radio-interview verklaard: "Ons optreden in Tsjetsjenië is een strijd tegen het terrorisme; Europa en de rest van de wereld zullen ons er later dankbaar voor zijn, wanneer ze dat hebben begrepen". Ik persoonlijk geloof niet dat het Europees Parlement Rusland dankbaar moet zijn. Integendeel, ik denk dat dit Parlement zijn optreden krachtig moet veroordelen, op een krachtigere en duidelijkere manier dan het tot nog toe heeft gedaan. Daarbij moeten niet alleen de instellingen van de Unie worden betrokken, maar ook de afzonderlijke regeringen. Enkele dagen geleden heeft Tony Blair, een overal ter wereld zeer gewaardeerde politicus, tijdens een officieel bezoek aan Moskou een zwak en weinig overtuigd klinkend protest laten horen over de gebeurtenissen in Tsjetsjenië en daarna, tot mijn spijt en verdriet, Poetin omhelsd en bemoedigd. We kunnen, nu we de 50ste verjaardag vieren van het Verdrag van Genève, een belangrijke mijlpaal in de geschiedenis van het internationale humanitaire recht, niet negeren dat zo dicht bij Europa alle punten van het Verdrag van Genève in essentie en in de praktijk worden geschonden, ondanks het Russische standpunt dat het hier niet gaat om een oorlog maar om een interne noodtoestand.
Mijnheer de Voorzitter, een paar dagen geleden is een delegatie van de Europese Raad teruggekeerd uit Tsjetsjenië met vreselijke berichten. Als we willen dat onze maatregelen daadwerkelijk iets uithalen, moeten we ook een delegatie van het Europees Parlement naar Tsjetsjenië sturen en de regeringen verplichten paragraaf 6 van de resolutie die we straks misschien zullen aannemen, in acht te nemen. Hierin vraagt het Parlement aan de Raad ervoor te zorgen dat de samenwerking met derde landen voortaan wordt bepaald door de mensenrechtensituatie. We moeten alle Europese landen vragen een minimum aan consequentie te betrachten, als we willen dat de rest van de wereld ons engagement jegens de mensenrechten serieus neemt.

Maij-Weggen
Voorzitter, ik wil beginnen om Lord Bethell, onze eerste spreker te excuseren. Hem is wellicht iets overkomen, want hij is normaal zeer consciëntieus, maar hij was niet hier vanmorgen en ik neem dus eigenlijk zijn taak als eerste spreker hierbij over.
Voorzitter, dank voor de verklaring van het Portugese voorzitterschap en ook dank voor de verklaring van de Commissie. Ik wil ook het Portugese voorzitterschap complimenteren omdat ook deze week blijkt dat ze bij vrijwel alle belangrijke debatten aanwezig zijn. Dat geldt niet voor alle voorzitterschappen, maar de Portugezen doen dat wel en ik vind dat we ze daarmee best een compliment mogen geven.
Voorzitter, het Verdrag van Genève is actueler dan ooit. Zeker wanneer we zien waar we de laatste jaren mee worden geconfronteerd. In Kosovo werden honderdduizenden mensen van huis en haard verdreven omdat ze niet beschikten over de gewenste etniciteit. Hetzelfde gebeurde sinds het begin van de negentiger jaren in heel het oude Joegoslavië. Serviërs werden verdreven uit Kroatië, Kroaten uit Servië, Serviërs en Kroaten uit delen van Bosnië en in Bosnië raakte de moslimbevolking op drift en dat allemaal met militaire eenheden van de betreffende deellidstaten. Dat beeld staat nu voor ieder van ons heel duidelijk op het netvlies omdat het in Europa gebeurde. Het staat des te duidelijker op ons netvlies omdat het ons herinnert aan de barre tijden van de jaren '30 en de verschrikkelijke oorlog die daarop volgde. Dat nooit weer. Zo nam de na-oorlogse politiek in Europa zich voor. En zo ontstond de Europese samenwerking en zo ontstond ook het Verdrag van Genève. Lange tijd dachten we dat Europa deze rampen bespaard zou blijven en dat we genoeg instrumenten hadden geformeerd om dit soort gewelddadige rampen te voorkomen. Dat bleek niet zo te zijn. Joegoslavië bewees dat Europa kwetsbaar blijft zolang de Unie zich beperkt tot West-Europa. De opdracht van onze Europese Unie is om het systeem dat wij hebben gecreëerd uit te breiden naar heel Europa en dat vooral ook voor het behoud van de vrede.
Even belangrijk is het om te kijken naar de wereld om ons heen: naar Tsjetsjenië, waar de bevolking het slachtoffer is van een strijd tussen het Russische leger en terroristen. Naar Azië, waar met name in Birma hele bevolkingsgroepen met militair geweld worden weggestuurd uit hun traditionele gebieden. Naar Indonesië, naar Timor, maar ook de Molukken, waar honderdduizenden mensen van huis en haard zijn verdreven met de actieve steun en actieve rol van alweer het leger. Naar Soedan, waar de zuidelijke bevolking al jaren op de vlucht is voor de noordelijke machthebbers en geen oorlogsrecht wordt gehandhaafd. Naar de Grote-Meren-gebieden in Afrika waar de strijd tussen de hutu's en de tutsi's, een etnische strijd bij uitstek, miljoenen mensen op de vlucht jaagt. Ze worden meer belaagd in plaats van beschermd door de nationale legereenheden. Dan de grensgebieden van Ethiopië en Eritrea, een soort vergeten oorlog waar regeringen strijden om een precieze grens en waar intussen bijna honderdduizend Ethiopiërs uit Eritrea zijn verdreven en Eritreërs uit Ethiopië. Niemand lijkt dat probleem te zien.
Het is maar een beperkte schildering van de problemen waarvoor het Verdrag van Genève werd geschreven. In Europa en daarbuiten. De 50ste verjaardag van het Verdrag van Genève is eigenlijk met bloed geschreven als we rekening houden met deze rampzalige feiten. Tegelijk is dat Verdrag van Genève ook een positief houvast omdat we een verdrag hebben om zaken aan de kaak te stellen en omdat er ook positieve zaken te melden vallen. Dat positieve is onze Europese Unie zelf, waar - om Mitterrand, die hier sprak, te citeren - na 400 jaar oorlog nu toch ruim 40 jaar vrede heerst. Daar hebben grote politici, ook uit onze kring, en vooral ook uit onze kring, aan meegewerkt. Er is dus wel een oplossing voor al die volkenrechtelijke problemen waar het Verdrag van Genève mee te maken krijgt en die oplossing wordt door ons dagelijks meebepaald in ons Europees Parlement waar op een vreedzame manier 15 nationaliteiten samenwerken. We moeten onze ogen niet sluiten voor het leed om ons heen, maar we mogen tegelijk dankbaar zijn dat wij hier in een West-Europa kunnen leven in vrede en welvaart, in de hoop dat die vrede en welvaart en dat einde aan het geweld alle mensen op de wereld zal bereiken: in Oost-Europa, in Zuidoost-Europa, in Azië, in Afrika en overal waar het hard nodig is.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, ik moet u eerlijk bekennen dat ik mij tijdens dit debat over de 50ste verjaardag van het Verdrag van Genève betreffende de bescherming van burgers in oorlogstijd, in een moeilijk parket bevind. Dit Verdrag werd immers op het Europese vasteland op flagrante wijze geschonden.
Door al hetgeen de afgelopen jaren op de Balkan is gebeurd, waar men - om het met de woorden van een groot Grieks dichter te zeggen - "roekeloos en schaamteloos" het ene euvel wilde bestrijden met de veroorzaking van talloze andere euvelen, is van dit Verdrag niet veel meer overgebleven dan een goedgeschreven, maar inhoudloos literair werk.
Onder onze ogen heeft zich onlangs een enorme menselijke ramp voltrokken, een ramp veroorzaakt door wat een menselijke interventie heette te zijn. Wij hebben gezien hoe een eindeloze vluchtelingenstroom op gang kwam en ziekenhuizen en ambassades werden gebombardeerd. Wij zijn er getuige van geweest hoe ongewapende burgers het doelwit werden van oorlogsacties. De Balkan zal nog jarenlang het gelag moeten betalen voor de door de bombardementen veroorzaakte milieuramp.
In hoofdstuk II, en met name in de artikelen 13 en 14 van het verdrag is sprake van de bescherming tegen oorlogsgevolgen van gewonden, zieken, ouderen, kinderen en zwangere vrouwen. Het is de moeite waard even stil te staan bij hetgeen in Kosovo momenteel gaande is en bij hetgeen ook in het VN-verslag vermeld staat: bijna 50% van de te vroeg geboren kinderen sterft; pasgeboren kinderen kunnen zich door gebrekkige voeding niet normaal ontwikkelen; het aantal miskramen stijgt pijlsnel en veel vrouwen sterven, door gebrek aan medische verzorging, in klinieken zonder verwarming, water en stroom.
De beste manier om de 50ste verjaardag van het Verdrag van Genève te vieren is ervoor te zorgen dat het democratisch en politiek karakter van de Unie wordt versterkt. Dan kan de Unie misschien in de wereld meer gewicht in de schaal leggen bij de oplossing van conflicten met vreedzame middelen, met middelen die de mensenrechten eerbiedigen en niet indruisen tegen al hetgeen in dit werkelijk prachtige Verdrag van Genève staat.

Nicholson of Winterbourne
Mijnheer de Voorzitter, de emblemen van het Rode Kruis en de Rode Halve Maan zijn een teken van hoop op slagvelden overal ter wereld. Ik zou graag een heel bijzondere reden willen noemen voor het feestelijk herdenken van deze verdragen, daar een van mijn familieleden aan de wieg stond van de Britse Rode-Kruisbeweging.
In artikel 1, sub b), van het desbetreffende verdrag wordt het nemen van gijzelaars verboden. Artikel 23 van de Universele Islamitische Verklaring van de Rechten van de Mens bepaalt, dat niemand gedwongen mag worden het land waarin hij woont te verlaten of hieruit gedeporteerd mag worden. Er zijn in de wereld miljoenen mensen die lijden. Dit is vandaag door diverse sprekers, waaronder Graham Watson, naar voren gebracht. Maar laten we enkele specifieke gevallen nader bekijken ter illustratie van de verschrikkingen en het lijden.
Wij herinneren ons hoe Irak op 20 augustus 1990 Koeweit binnenviel, in een daad van eenzijdige agressie die alom werd veroordeeld. Negen jaar later zijn er nog 600 krijgsgevangenen waarvoor Irak geen rekenschap wenst af te leggen. Irak is een indrukwekkende vijand. UNSCOM heeft 38000 eenheden munitie voor chemische wapens vernietigd, alsmede 690 ton actieve stoffen en 3000 ton potentiële ingrediënten voor chemische wapens, 48 Scud-raketten en een fabriek voor biologische wapens met een productiecapaciteit voor 500.000 liter anthrax, botulisme-gif en andere stoffen. De kracht en inzet die Irak ten toon spreidt voor kwaadaardige doeleinden worden alleen geëvenaard door zijn vastbeslotenheid niets te ondernemen om de verdwenen gevangenen terug te vinden. Met de in negen jaar tijds verstrekte informatie konden slechts drie dossiers worden afgesloten.
Laten wij vanmiddag, wanneer wij over Irak spreken, de vermiste Koeweitse gevangenen niet vergeten. Zolang geen duidelijkheid bestaat over hun lot moeten wij de economische sancties niet opheffen.

Staes
Voorzitter, collega's, geachte leden van de Commissie, mijnheer de Raadsvoorzitter, de aanwezigheid van de Raad in dit debat kan ik alleen maar toejuichen. Ik onderschrijf volledig de bemoedigende woorden die de Raadsvoorzitter daar pas heeft uitgesproken. Het moet mij echter van het hart, en misschien weet de Raadsvoorzitter niet dat dit niet de enige keer is dat wij over mensen- en volkerenrechten praten in dit Parlement, maar iedere donderdagnamiddag hebben wij een actualiteitendebat, dat jammer genoeg de Raad daar vaak niet aanwezig is. Dat betreur ik ten zeerste.
Ik wil vandaag echter van de gelegenheid gebruik maken om nogmaals het lot van de Kosovaarse gevangenen in de Servische gevangenissen onder uw aandacht te brengen, mijnheer de Raadsvoorzitter. Het Parlement heeft tot driemaal toe, sinds ons aantreden in juli, het lot van deze gevangenen onder de aandacht gebracht van de publieke opinie en ook aan de Raad gevraagd om terzake op te treden. De situatie in Kosova verslechtert aanzienlijk mede omwille van de ongerustheid van de Albanezen over het lot van hun medeburgers in Servische gevangenissen. De waanzin in Servië neemt toe. Vorige maandag nog werd de Albanese studentenleider Albin Kurti veroordeeld tot een gevangenisstraf van vijftien jaar, gewoon omdat hij na de bombardementen cursussen in eerste hulp had georganiseerd. Dat zou hulp zijn aan de UCK! Dat is toch waanzin!
Ondertussen blijven de mensen zeer ongerust over het lot van degenen die in de gevangenissen zitten. Er wordt daar gemarteld, daar zijn berichten over. Ondertussen neemt ook de repressie van het Milosevic-regime van de eigen Servische oppositie toe. Mijnheer de Raadsvoorzitter, mag ik u nogmaals vragen om in te gaan op de resoluties die dit Parlement tot driemaal toe heeft aangenomen en mag ik u vragen wat u terzake zal doen?

Brok
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, mensenrechten zijn individuele, onvervreemdbare rechten of normen die boven de staatswetten staan. Wij vinden ze alsmaar vaker terug in nationale grondwetten en volkenrechtelijke overeenkomsten. Ze omvatten persoonlijke en politieke vrijheden en sociale en economische grondrechten. Het concept van de mensenrechten is een van de meest verheven concepten die de mens ooit heeft ontwikkeld. Het ontstond in de vorige eeuw uit de ervaringen met de concentratiekampen en goelags. Het spreekt het humane in de mens aan en maakt hem bewust van zijn waardigheid, zijn uniek-zijn, zijn vrijheid en gelijkheid met alle andere mensen. Het feit dat het concept zich wijd heeft verspreid bewijst zijn grote aantrekkingskracht. De zorg voor de menselijke waardigheid is de kern van elk mensenrechtenbeleid.
Vijftig jaar na de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens gaapt tussen woord en werkelijkheid nog steeds een diepe kloof. Weliswaar leven nu meer mensen dan ooit in democratische systemen en is het democratische bewustzijn gegroeid, maar de mensenrechten worden in de wereld nog steeds niet voldoende geëerbiedigd. Het is niet alleen om morele, maar ook om politieke redenen erg belangrijk dat de mensenrechten worden geëerbiedigd. Politieke gevangenen, schendingen van de meest elementaire vrouwenrechten, kindsoldaten, te veel armen die minder hebben dan het bestaansminimum, economische uitbuiting, vernietiging van het milieu, waardoor vele mensen in hun voortbestaan worden bedreigd, en moordpartijen tegen burgers in gewapende conflicten zijn maar enkele voorbeelden.
Dit is een vicieuze cirkel. Duurzaam economisch succes is onmogelijk als de mensenrechten niet worden geëerbiedigd en als de mensen niet de bescherming van een constitutionele rechtsstaat genieten. Waar de mensenrechten niet worden geëerbiedigd, dreigt niet alleen onvrede, maar ook economische en sociale achteruitgang. Waar achteruitgang is, gaat het ook met de mensenrechten bergaf. Om conflicten te voorkomen en de vrede te verzekeren moeten de mensenrechten worden gehandhaafd. Wie vandaag de mensenrechten met voeten treedt, legt de basis voor de conflicten van morgen.
Regeringen die democratische verantwoording moeten afleggen, zorgen over het algemeen beter voor het welzijn van hun volk. Wij moeten de democratie en de daarmee verbonden principes van tolerantie en pluralisme bevorderen. Dat pluralisme mag echter niet verstoken zijn van waarden, maar moet op de mensenrechten gericht zijn. Het maakt ook niets uit of mensen wegens hun ras of wegens hun klasse worden vermoord. Er is geen enkele politieke reden waarom extreem-rechts of extreem-links mensen zou onderdrukken.
De mensenrechten zijn in onze eengemaakte wereld niet langer een binnenlandse aangelegenheid. Wij moeten er daarom voor zorgen dat algemeen wordt erkend dat de mensenrechten wereldwijd gelden. Mensenrechten zijn ondeelbaar. De universaliteit van de mensenrechten toont aan dat de verwerkelijking ervan de maatstaf van de vooruitgang, de menselijke waardigheid en de cultuur in politiek en maatschappij is geworden. De Europese Unie moet, als wereldmacht, in binnen- en buitenland een krachtiger mensenrechtenbeleid voeren. Ze moet laten zien dat ze een gemeenschap van waarden is. Ze moet in haar buitenlands, veiligheids- en ontwikkelingsbeleid preventief optreden en zo nodig sancties opleggen en bijvoorbeeld haar hulpverlening onderbreken. Een wereldwijd mensenrechtenbeleid wordt steeds meer een hoofdopdracht van het buitenlands beleid.
Eerst moeten wij echter in Europa zelf een meer verantwoordelijk mensenrechtenbeleid voeren. De democraten, die de mensenrechten hoog in het vaandel voeren, grondrechten in hun grondwetten opnemen en die ook willen verwezenlijken, moeten in de politieke arena zowel het linkse als rechtse extremisme bestrijden om elke schending van de mensenrechten te voorkomen. Wij moeten iedereen duidelijk maken dat de mensenrechten niet mogen worden gebruikt om een of ander politiek systeem te rechtvaardigen. Het gaat om individuele rechten en menselijke waardigheid. Wij kunnen daarom niet dulden dat de mensenrechten in een of andere ontwikkelingsfase om politieke redenen worden geschonden. De democraten moeten op die basis daarom front vormen tegen elk extremisme, niet alleen van rechts maar ook van links.

Cushnahan
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik heb waardering voor de verklaring van de Raad van hedenochtend en sluit mij aan bij de door de Raadsvoorzitter naar voren gebrachte gevoelens. Wij moeten ons echter afvragen wat de EU en de lidstaten ondernemen om deze prijzenswaardige beginselen in de praktijk te brengen. Ik ben het eens met de heer Martínez als hij betoogt, hoe belangrijk het is de slachtoffers voldoende bescherming en steun te bieden. Maar we moeten ook actie ondernemen om ervoor te zorgen dat er in de toekomst minder slachtoffers zijn. De enige manier om dit te bereiken is, degenen die zich schuldig maken aan misdaden tegen de menselijkheid duidelijk te laten weten dat zij voor hun verwerpelijke daden berecht zullen worden.
Een dergelijke duidelijke boodschap gaat uit van de tribunalen, waar degenen die in de Balkan wreedheden hebben begaan momenteel terecht staan. Ook het geval van Pinochet in het Verenigd Koninkrijk had, ondanks het feit dat het enigszins op een fiasco uitliep, positieve aspecten. De welhaast revolutionaire uitspraak van het Hogerhuis vormt een voorbeeld van de wijze waarop bezorgde landen aan diegenen die misdaden tegen de menselijkheid begaan, kunnen tonen dat er voor hen nergens een schuilplaats zal zijn.
Hoe verheugend deze ontwikkelingen ook zijn, er kan niet mee worden volstaan. Er moeten verdere stappen worden gezet en de oprichting van het Internationaal Strafhof was een belangrijke vooruitgang op het gebied van de mensenrechten. Zolang het Statuut van dit Hof niet in werking is getreden vertegenwoordigt het echter niet veel meer dan een verzameling clichés en loze frasen. Opdat het effectief kan worden, is ratificatie door zestig landen vereist en bij de zeven die dit tot dusver hebben gedaan is tot mijn spijt slechts één EU-lidstaat, namelijk Italië.
Aan de Raad en aan het voorzitterschap zou ik vanochtend het volgende willen zeggen. Als u ervoor wilt zorgen dat degenen die de mensenrechten schenden worden berecht, als u een duidelijke boodschap wilt zenden, als u wilt voorkomen dat er in de toekomst nog meer slachtoffers vallen, dan zoudt u uw voorzitterschap moeten benutten om, op zijn minst onder de lidstaten van de Europese Unie, een campagne te starten. Zij dienen het Statuut van Rome te ratificeren, en u moet alle invloed die u elders in de wereld bezit uitoefenen om dat magische streefdoel van zestig landen te bereiken, dat ervoor zorgt dat het Statuut van het Internationaal Strafhof in werking kan treden.

Nielson
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij de verklaring van de Raad dat het Verdrag van Genève een zeer belangrijke stap is geweest in de ontwikkeling van de wetgeving op humanitair gebied. Ik ben het ook eens met de opvatting dat het verdrag vandaag nog altijd even nuttig is als vijftig jaar geleden. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om mijn waardering uit te drukken voor de belangrijke humanitaire inspanningen die het Internationale Rode Kruis en andere humanitaire organisaties doen, zowel op het gebied van verspreiding van de humanitaire principes zoals ze in het Verdrag van Genève geformuleerd staan, als wat betreft het verlenen van bijstand aan oorlogsslachtoffers over heel de wereld. Naar mijn mening zijn er vandaag twee problemen met het Verdrag van Genève. Ten eerste gaapt er een kloof tussen de principes en de naleving ervan. Ten tweede zijn een aantal belangrijke punten niet in het verdrag opgenomen. Mijn eerste opmerking illustreer ik aan de hand van het volgende voorbeeld: in de conflicten van de afgelopen tien jaar zijn er tien keer meer burgers gedood dan soldaten. In de Eerste Wereldoorlog was het net andersom. De toenemende kloof tussen de principes en de naleving ervan is naar mijn mening te wijten aan de evolutie die oorlogen de laatste vijftig jaar hebben ondergaan. Steeds meer oorlogen worden in anarchistische omstandigheden gevoerd, waarbij een stabiele structuur en de controle van een regering in de betrokken gebieden ontbreken.
In de wereld worden ook steeds meer oorlogen gevoerd, waarbij de wapens bewust op de burgers worden gericht met de bedoeling bepaalde groepen in de samenleving uit te roeien. In deze gevallen is humanitaire steun aan de slachtoffers uiteraard niet welkom, wat de wereld voor een reusachtig dilemma stelt. Het tweede probleem is dat het Verdrag van Genève onvoldoende aandacht besteedt aan de activiteiten van de humanitaire organisaties. Hoewel het Verdrag van Genève bepalingen bevat betreffende het recht om humanitaire bijstand te verlenen in crisissituaties, wordt dit recht in het verdrag onderworpen aan de goedkeuring van de regering in het betreffende land. Dit is vooral het geval bij interne conflicten. De vrije toegang voor humanitaire organisaties of het recht van de internationale samenleving om noodlijdenden te helpen en te beschermen als een land niet in staat is of niet bereid is dit zelf te doen, is geen universeel toegepast principe. Dit is een ernstige schending van het humanitaire principe en betekent een fatale tekortkoming, waardoor de mensheid vele oorlogsslachtoffers op zijn geweten heeft. Juist het probleem dat humanitaire organisaties geen toegang hadden tot het gebied, was een van de belangrijkste redenen voor mijn bezoek aan Tsjetsjenië begin februari.
Naar mijn mening moeten wij ons vandaag afvragen in hoeverre het Verdrag van Genève nog tegemoetkomt aan de huidige situatie en in hoeverre een herziening vereist is. Ik denk dat er twee opties zijn, die elkaar niet uitsluiten. De eerste is een verdragswijziging om de huidige complexe crises beter te kunnen aanpakken, bijvoorbeeld door het verlenen van humanitaire bijstand aan noodlijdenden als fundamenteel recht in het verdrag op te nemen. De tweede mogelijkheid bestaat erin te garanderen dat de humanitaire principes, zoals ze in het Verdrag van Genève zijn vastgelegd, ook concreet worden nageleefd, bijvoorbeeld door de mechanismen voor de handhaving van de principes te verbeteren. De eerste optie - de herziening van de inhoud van het verdrag en het dichten van alle gaten - is een ingewikkelde en risicovolle onderneming. Ingewikkeld omdat oorlogen steeds van aard veranderen en risicovol omdat niet kan worden uitgesloten dat bij nieuwe onderhandelingen over het verdrag de eensgezindheid zoek zou kunnen zijn. Laat mij duidelijk stellen dat ik voorstander ben van de eerste optie: men moet het recht hebben om in alle situaties humanitaire bijstand te verlenen en de noodlijdenden moeten het recht hebben om humanitaire steun te ontvangen. Wat de tweede optie betreft - het verbeteren van de handhaving van de principes - ben ik van oordeel dat rechtsvervolging van degenen die de wet overtreden, een van de beste methodes is. De bepaling in het Verdrag van Genève die elke staat ertoe verplicht oorlogsmisdadigers gerechtelijk te vervolgen, is uiteraard ontoereikend. Ik steun daarom de eis dat het Statuut van het Internationaal Strafhof zo snel mogelijk bekrachtigd moet worden. Dit is in het debat van vandaag ook gezegd. Namens de Commissie zeg ik het Parlement mijn steun toe om deze taak samen te volbrengen en juridisch te voltooien.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer Nielson.
Ik heb vier ontwerpresoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag plaats.

Mensenrechten, racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over:
het jaarverslag (A5-0060/2000) van mevrouw Malmström, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de internationale mensenrechten en het beleid inzake de mensenrechten van de Europese Unie 1999 (11350/1999 - C5-0265/1999 - 1999/2002(INI));
het jaarverslag (A5-0050/2000) van de heer Haarder, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over de eerbiediging van de rechten van de mens in de Europese Unie (1998-1999) (11350/1999 - C5­0265/1999 - 1999/2001(INI));
het verslag (A5-0049/2000) van mevrouw Ludford, namens de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken, over de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat in de Europese Unie (COM(1999) 268 - C5-0310/1999 en C5-0015/2000 - 1999/2205(COS));
het verslag (A5-0055/2000) van de heer Belder, namens de Commissie buitenlandse zaken, mensenrechten, gemeenschappelijke veiligheid en defensiebeleid, over de mededeling van de Commissie: "De bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme in de aspirant-lidstaten" (COM(1999)256 ­ C5-0094/1999 -1999/2099(COS)).

Malmström
Mijnheer de Voorzitter, het is nu 50 jaar geleden dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens werd aangenomen. Na de Tweede Wereldoorlog voelden velen een sterk verlangen naar een betere wereld en een menselijker toekomst. Helaas zijn die verwachtingen in veel opzichten ten zeerste beschaamd. Nog steeds wordt een groot deel van de wereldbevolking onderdrukt en beroofd van grondrechten. Dagelijks lezen we verslagen over grove schendingen van de mensenrechten op grond van geslacht, godsdienst, herkomst, politieke opvattingen, seksuele geaardheid enzovoort.
De Europese Gemeenschap werd opgericht om te verhinderen dat de weerzinwekkende gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog zich zouden herhalen. De EG werd niet alleen een economische gemeenschap, maar was ook gegrondvest op bepaalde waarden en op eerbiediging van de mensenrechten. Op deze grondslag berusten zowel de interne activiteiten als het buitenlands beleid. Het Europees Parlement heeft de bevordering van deze activiteiten altijd beschouwd als een van zijn belangrijkste taken. De activiteiten zijn in de loop der jaren steeds belangrijker geworden. Niemand kan twijfelen aan de betrokkenheid die onder andere in ons Parlement te vinden is.
De EU voert in veel opzichten een goed beleid op het gebied van de mensenrechten, maar helaas is het als geheel te mager en onsamenhangend. De EU heeft dan ook een acute behoefte aan een gecoördineerd, strategisch en consequent beleid op dit gebied. Een eerste goede stap in deze richting was het verslag dat de Raad in oktober uitbracht. Dat was een welkom verslag, waarop het Parlement al jaren had gewacht, en wij hopen dat het in volgende verslagen wordt geactualiseerd. Hoewel wij er blij mee zijn, kent het verslag een aantal tekortkomingen, en wij vinden dat het moet worden aangevuld. Naar mijn mening hangt een deel van deze tekortkomingen samen met structurele hindernissen en het gebrek aan een specifieke gemeenschappelijke strategie op het gebied van de mensenrechten. Er is behoefte aan meer gecoördineerde samenwerking, niet alleen tussen de EU-instellingen onderling, maar ook tussen de EU en de lidstaten.
Mensenrechten moeten op een natuurlijke wijze worden geïntegreerd in de activiteiten van de EU op het gebied van hulp, van handel, en van de economische, culturele en politieke samenwerking. Er is behoefte aan een consequent beleid, dat geloofwaardig en voorspelbaar is. De EU moet eenstemmig dezelfde signalen afgeven aan de landen die de mensenrechten schenden. Er mag geen twijfel bestaan over de waarden die de EU vertegenwoordigt. Bepaalde grondrechten zijn universeel. Schendingen kunnen daarom nooit worden verontschuldigd onder verwijzing naar godsdienst, cultuur of traditie. Ernstige schendingen die in internationale verdragen worden gespecificeerd, kunnen - en mogen - niet worden beschouwd als een interne aangelegenheid. Daarom wil ik de Raad oproepen om een strategie uit te werken om het beleid te verbeteren, aan te scherpen en er hopelijk meer succes mee te boeken. In het kader van die strategie moet bijvoorbeeld de Raad zelf komen met eigen indicatoren voor de mensenrechten, dat wil zeggen indicatoren die kunnen worden gebruikt in verband met handelsovereenkomsten. De desbetreffende clausules kunnen constructief worden gebruikt, maar moeten worden gespecificeerd inzake toepassing, tenuitvoerlegging en sancties.
Verder kunnen we een adviesgroep vormen met vertegenwoordigers van de EU-instellingen. Die zou regelmatig bijeen kunnen komen om te discussiëren over de manier waarop de mensenrechten bevorderd kunnen worden op de korte en de lange termijn. Deskundigen moeten deel uitmaken van EU-delegaties naar derde landen. Wij moeten systematischer werken aan het vergaren van elektronische gegevens, van informatie en achtergrondmateriaal, en dit alles moeten worden geëvalueerd. Er is een systeem nodig voor tijdige signalering van schendingen van de mensenrechten. Verder moet er een EU-website komen waarin het mensenrechtenbeleid wordt gepresenteerd, met antwoorden op de vraag wie wat doet en op vragen naar de resultaten. Deze site kan bovendien hyperlinks naar de verschillende organisaties bevatten.
Ik zou ook iets willen zeggen over de rechten van de vrouw, een kwestie die ik heb gekozen als speciaal thema in het verslag. Het jaar 1999 is door de Commissie uitgeroepen tot het jaar van de bestrijding van geweld tegen vrouwen. Dat was een lovenswaardig initiatief, maar de campagne was op zijn zachtst gezegd bescheiden. Er is behoefte aan een beleid voor de lange termijn, niet aan toevallige campagnes. De rechten van de vrouw worden over de hele wereld systematisch geschonden. Er liggen vele verslagen over huiselijk geweld, verkrachtingen, ritueel geweld en gewelddaden in gevangenissen. In de jaren '90 werd verkrachting systematisch als oorlogshandeling toegepast tijdens verscheidene gewapende conflicten. Hiernaar kan het Internationaal Strafhof nu onderzoek doen. Verkrachting is op dit moment het meest voorkomende geweldsmisdrijf.
Uit gegevens van Verenigde Naties blijkt dat er jaarlijks meer vrouwen sterven aan de gevolgen van huiselijk geweld dan aan verkeersongevallen, malaria, oorlog en kanker samen. De vrouwen- en kinderhandel neemt schrikbarend toe. In bepaalde landen voert het regime een regelrecht apartheidsbeleid jegens vrouwen. Iedere dag worden duizenden jonge vrouwen genitaal verminkt.
Geweld jegens vrouwen is een wereldwijd probleem, dat hoog op de internationale agenda moet staan, en dat een centrale plaats in het EU-beleid moet krijgen, vooral in de betrekkingen met landen die zich hieraan schuldig maken, en dat aan de orde moet worden gesteld in de toetredingsonderhandelingen met de kandidaat-landen.
De EU-landen moeten het Statuut van het Internationaal Strafhof goedkeuren, zodat dit aan het werk kan gaan. De EU kan een belangrijke rol spelen door landen aan te sporen om diverse internationale verdragen op het gebied van de mensenrechten te ratificeren.
Tenslotte wil ik nog zeggen dat uit de hierna te bespreken verslagen blijkt dat er ook binnen de EU schendingen van de mensenrechten voorkomen. Uiteraard moeten wij dat probleem ook aanpakken. Willen wij naar buiten toe geloofwaardig overkomen, dan moeten wij ook een goed beleid binnen de Unie voeren.

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, mensenrechten zijn niet iets dat wij uit de lucht gegrepen noch uit partijprogramma's gehaald hebben. Mensenrechten zijn iets universeels, met andere woorden ze gelden over alle landen en partijen heen. Het zijn niet zomaar woorden, maar daden die tegen onrechtvaardigheden en discriminatie beschermen. Ze moeten duidelijk en begrijpelijk omschreven zijn en ze mogen niet uit ijdele woorden bestaan. Wanneer we het over de mensenrechten hebben, moeten wij ons op een vaste grondslag baseren, vooral op de conventies die de landen hebben ondertekend en op de jurisprudentie die het Europees Hof voor de Rechten van de Mens sinds de Tweede Wereldoorlog zo voorbeeldig heeft ontwikkeld. De EU mag deze jurisprudentie niet opnieuw schrijven noch veranderen. De EU moet als juridische partij de verdragen over de mensenrechten ondertekenen en de naleving van de mensenrechten garanderen, ook daar waar de EU het voor het zeggen heeft.
De genoemde jurisprudentie is niet statisch. Ze evolueert gelukkig onophoudelijk. Onlangs bijvoorbeeld met de gelijke behandeling van homoseksuelen, waardoor Groot-Brittannië zijn wetgeving heeft moeten wijzigen en Oostenrijk hopelijk binnenkort ook. Ik hoop dat het Hof zich snel uitspreekt over het recht van de burgers om vakverenigingen op te richten, maar ook om vrij te beslissen of ze al dan niet lid willen zijn van een vakvereniging. Er worden ook steeds meer bijlagen aan het verdrag toegevoegd. Zo hebben we nu een verdrag over bio-ethiek, over de bescherming van persoonlijke gegevens en de persoonlijke levenssfeer en ik herinner u aan de twee nieuwe verdragen van 1995 en 1998 over nationale minderheden. Ik denk dat Bosnië en Kosovo ons geleerd hebben dat nationale minderheden het grootste kruitvat in Europa vormen. Wij moeten van nieuwe lidstaten en van Turkije de garantie eisen dat hun nationale minderheden in vrede kunnen leven en de taal kunnen spreken die ze in hun gebied altijd hebben gesproken. Dit moet een voorwaarde voor toetreding zijn. De nieuwe landen moeten niet alleen bij de toetreding aan deze voorwaarde voldoen. Ze moeten ook garanderen dat ze dit in de toekomst zullen blijven doen door de verdragen te ondertekenen en te bekrachtigen, mochten ze dit nog niet gedaan hebben. Uiteraard moeten de huidige lidstaten hetzelfde doen. Wij moeten de landen die de verdragen over de nationale minderheden nog niet hebben bekrachtigd, dringend aanmanen dit te doen. Na vijf jaar hebben twee lidstaten, met name België en Frankrijk, die anders altijd zo geïnteresseerd zijn in de situatie van andere landen, het verdrag ter bescherming van nationale minderheden nog niet ondertekend. Ik vind dat zij in eigen land orde op zaken moeten stellen en deze verdragen ondertekenen.
De eisen die wij aan anderen stellen, moeten wij ook aan onszelf stellen. Wij moeten de 15 regeringen zeggen dat ze de verdragen moeten ondertekenen en bekrachtigen. Ik herinner u ook aan het pact betreffende de minderheidstalen en regionale talen, het Statuut inzake het Internationaal Strafhof voor oorlogsmisdadigers, dat alleen door Italië is bekrachtigd. Wij moeten allemaal hetzelfde doen, want de enige manier om de vicieuze cirkel van wraak te doorbreken en te vermijden dat de burgers het recht in eigen handen nemen, is de gerechtelijke vervolging van oorlogsmisdadigers. Ik vermeld hier ook het verdrag tegen foltering, dat Ierland nog steeds niet heeft bekrachtigd en noch Groot-Brittannië, België noch Ierland hebben erkend dat het foltercomité van de VN klachten van particulieren kan behandelen. Ik zou nog lang kunnen praten, ook over de situatie van de asielzoekers in onze lidstaten. Indien ook maar de helft van de bevindingen in de rapporten van Amnesty International en Human Rights Watch klopt, dan is de toestand op het gebied van de behandeling van asielaanvragen onhoudbaar. Ik zou het ook kunnen hebben over de rechten van het kind, die een enorm probleem vormen, ook in een aantal kandidaat-landen. Ik zou het kunnen hebben over de discriminatie van gehandicapten, die nog steeds bestaat, en naar aanleiding van de interventie van Cecilia Malmström betreffende de gelijke behandeling van mannen en vrouwen, wil ik onderstrepen dat er zelfs in onze lidstaten op dit vlak nog veel moet gebeuren. Tot slot wijs ik erop dat we misschien nieuwe instrumenten nodig hebben voor de controle van de mensenrechten. Wat de nationale minderheden betreft, is het misschien geen slecht idee om naar analogie van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme in Wenen ook een waarnemingscentrum voor de behandeling van nationale minderheden alsook voor de bescherming van persoonlijke gegevens en de persoonlijke levenssfeer op te richten. De technologie staat niet stil en dat mogen onze instrumenten ter bescherming van de mensenrechten ook niet doen.

Ludford
Mijnheer de Voorzitter, dit verslag is een vervolg op het uitstekende werk dat eerder is verricht binnen het Europees Parlement en andere EU-instellingen. Het Europees Jaar tegen Racisme 1997 was het startpunt, maar de omstandigheden zijn sindsdien grondig gewijzigd. Ik verheug er mij in het bijzonder over dat de strijd tegen rassendiscriminatie nu binnen de context van de mensenrechten wordt geplaatst, zoals in het kader van dit gezamenlijk debat gebeurt. Dit is immers de benaderingswijze die ik ook in mijn verslag heb gevolgd.
Als eerste punt komt naar voren dat wij in het afgelopen jaar, zowel in het recht als in de praktijk, twee zaken hebben gerealiseerd. In de eerste plaats is er de wettelijke bevoegdheid van de Europese Unie om op te treden tegen racisme; in de tweede plaats het feit dat rassendiscriminatie nu wordt beschouwd als schending van een grondrecht en van de wetgeving van de Europese Unie. Dit blijkt ook uit het feit dat in het kader van het toetredingsproces en niet in de laatste plaats van de mededeling van de Commissie waarover de heer Belder op zo'n uitstekende wijze heeft gerapporteerd, is bevestigd dat respect voor rassengelijkheid en rechten van minderheden deel uitmaakt van de criteria van Kopenhagen. Mag ik hierbij de kanttekening maken dat de ELDR-amendementen op het verslag van de heer Belder veeleer een aanvulling dan een kritiek betekenen. Zij zijn ingediend omdat het advies van de commissie burgerrechten helaas niet in stemming is gebracht in de commissie buitenlandse zaken.
Een tweede hoofdthema van mijn verslag is dat diversiteit moet worden gezien als bron van maatschappelijke vitaliteit, economische welvaart en internationale invloed. De Europese identiteit berust niet op een homogene blanke cultuur en kan, ja moet zich openstellen voor de ervaringen en cultuur van minderheden.
Op de derde plaats komt uit mijn verslag naar voren dat vooroordelen en discriminatie op grond van ras onze hele samenleving vergiftigen, met effecten die ook voor blanke mensen voelbaar zijn. Uit enquêtes blijkt dat het racisme is toegenomen, en dat ook racistische gewelddadigheid en steun voor extremistische partijen een stijgende lijn vertonen. Anderzijds is er ook sprake van vooruitgang, zij het niet overal in dezelfde mate, en binnen een aantal Europese regio's en steden lijkt men te wennen aan een multiraciale en multiculturele manier van leven. Als voorbeeld noem ik Londen, de stad die ik vertegenwoordig, als de multiraciale hoofdstad van Europa. Ik vind natuurlijk dat wij uitgebreid moeten discussiëren over racisme, diversiteit en identiteit en het onderwerp niet moeten mijden of in bedekte termen moeten benaderen. Sommigen zullen het taalgebruik in mijn verslag ongetwijfeld te direct vinden, en ik kan niet ontkennen dat het de bedoeling was zeer duidelijk en ondubbelzinnig te zijn. Mijn benaderingswijze is gebaseerd op individuele rechten, reden waarom ik het vooruitzicht verwelkom van Europese anti-discriminatiewetgeving op grond van artikel 13, en ook andere wettelijke maatregelen zoals meer rechten voor ingezetenen van derde landen. Maar dat is niet het einde van het verhaal. Ook op het vlak van onderwijs, media en politiek en op het terrein van justitie met betrekking tot politiezaken, immigratie en asielbeleid, is een hele reeks maatregelen voorgesteld die de uitvoering van de wetgeving moeten flankeren.
Ik zou willen ingaan op drie punten die voor enkele leden van de PPE-DE-Fractie wat moeilijk schijnen te liggen. Het eerste is de vermelding van Oostenrijk en de opname van de partij van Haider in de regering, onder verwijzing naar de resolutie van het Parlement van afgelopen februari. Ik moet zeggen dat ik het ongepast zou vinden hier een krachtiger aanpak van racisme door de Europese Unie te bespreken, zonder gewag te maken van recente ontwikkelingen die een mijlpaal zijn gaan betekenen in de geschiedenis van de Unie, in die zin dat is komen vast te staan dat de Europese Unie een gemeenschap van normen en waarden is, waarbinnen de eerbiediging van de mensenrechten centraal staat. Een tweede gebied waarop blijkbaar aarzelingen bestaan bij de PPE-DE-Fractie betreft uitgebreidere rechten voor de circa 20 miljoen ingezetenen van derde landen die legaal binnen de Europese Unie verblijven. Naar mijn mening valt er in dit verslag niets te bespeuren dat niet al in het verleden door de PPE-DE-Fractie is onderschreven. Het derde punt dat voor deze fractie naar het schijnt problematisch is, heeft betrekking op een vermeende overtreding van de regels inzake subsidiariteit, met name door de vermelding van onderwijs en politie. Zoals ik al eerder zei betekent de combinatie van artikel 6 en 7, artikel 13 en artikel 29 van de Verdragen, dat de bestrijding van rassendiscriminatie wel degelijk een doelstelling en een bevoegdheid van de Europese Unie is, met inbegrip van het politiebeleid.
Enkele van de PPE-DE-amendementen kan ik aanvaarden, hoewel ik het jammer vind dat deze fractie niet meer van zich heeft laten horen bij de besprekingen op commissieniveau. Ik zou een beroep willen doen op de leden van die fractie om via stemverklaringen toe te lichten op welke punten zij niet akkoord gaan. Ik denk dat een meerderheid zich in deze plenaire zitting achter het verslag zal scharen. In de commissie is het met een grote meerderheid goedgekeurd en wellicht zijn sommige conservatieve en christendemocratische leden niet erg gelukkig met het feit dat zij geen deel uitmaken van die meerderheid.
Tot slot wil ik zeggen dat ik sommige van de door de Verts/ALE-Fractie en de GUE-Fractie ingediende amendementen kan overnemen, waaronder het voorstel de term "holocaust" te vervangen door "Shoah". Bij de GUE­leden lijkt wat verwarring te bestaan over het doel van etnische "monitoring". Hierbij gaat het slechts om het bijhouden van statistieken over de ontwikkeling van etnische minderheden, die als basis moeten dienen voor toekomstig beleid. Het doel is dus niet het identificeren van discriminatiepraktijken, reden waarom ik hun desbetreffende amendementen afwijs.
Ik hoop van ganser harte dat dit verslag straks bij de stemming een grote meerderheid zal behalen.

Belder
Voorzitter, racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme zijn volstrekt onverenigbaar met de politieke grondslagen van de Europese Unie. Gunt u mij een directe toevoeging. Deze kwade en schadelijke menselijke verschijnselen zijn evenzeer volkomen strijdig met de Bijbel. Gods woord spreekt immers herhaaldelijk en nadrukkelijk van herbergzaamheid en barmhartigheid jegens de vreemdeling en van werkelijke naastenliefde als uitvloeisel van de liefde tot God ons aller Schepper.
Ondertussen ontgoochelt de alledaagse realiteit. Racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme zijn realiteiten in Oost- en West-Europa. Deze situatie mag evenwel niet leiden tot verlammende wederzijdse verwijten of verdachtmakingen. Integendeel, een gezamenlijk maatschappelijk gevaar vraagt om een gezamenlijke politieke inspanning.
Vandaar de opportuniteit van de mededeling van de Commissie van mei vorig jaar en van het voor ons liggende verslag van de commissie buitenlandse zaken. Verslag en adviezen bewijzen dat het Europees Parlement groot belang hecht aan de bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme in de kandidaat-lidstaten. Deze specifieke aandacht vereist tegelijk zelfonderzoek. Daarvan getuigt het verslag van mevrouw Ludford. De morele maatstaven van de Europese Unie voor nieuwkomers gelden immers evenzeer voor de lidstaten zelf.
Ten aanzien van manifestaties van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme gaan de laatsten allerminst vrijuit. Sterker nog, extreem-rechtse bewegingen uit West-Europa zoeken contact met gelijkgezinden in Midden- en Oost-Europa en wakkeren daar het onheilig vuur aan. Vuur dat nog wel eens ontstoken is door de geheime diensten van de vroegere communistische regimes. Daarbij springt de enorme problematiek van de Roma in Midden- en Oost-Europa in het oog en wel in dubbel opzicht. Kwantitatief, want het raakt ettelijke miljoenen mensen en kwalitatief, want het naakte bestaan van deze zeer gedifferentieerde bevolkingsgroep is in het geding.
Hiermee hebben wij de complexiteit van het Roma-vraagstuk overigens nog slechts vluchtig aangestipt. Hoe bijvoorbeeld de doorbreking van het maatschappelijk isolement en de welhaast algemene discriminatie van de Roma te combineren met het behoud van de Roma-identiteit? Hoe de Roma zelf voor sociale participatie te mobiliseren en tot een noodzakelijke mentaliteitsverandering te bewegen?
Verheugend genoeg vinden zulke indringende vragen officieel en officieus gehoor in de kandidaat-lidstaten. Het resultaat is weldoordachte, hoopvolle binnenlandse initiatieven en projecten. Die vergen wel buitengewoon veel geld. Een rechtstreeks appel kortom op de solidariteit van de EU-leden met hun toekomstige medeleden. Of snijdt de messcherpe kritiek van de westerse wetenschapper richting de Europese Unie inzake de afwijzende opstelling tegenover Roma-asielzoekers soms toch hout? Citaat: "Enerzijds worden de landen van Midden- en Oost-Europa aan de schandpaal genageld vanwege hun beleid van structurele discriminatie enzovoort, anderzijds wijzen de meeste EU-landen de Roma collectief uit als economische asielzoekers."
In de trits racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme in de aspirant-lidstaten mag het laatstgenoemde kwaad beslist niet ontbreken. Na de holocaust, na die doelbewuste miljoenenvoudige massamoord op de Europese joodse gemeenschap was en is anti-semitisme niet uit Midden- en Oost-Europa verdwenen. Extreem links en extreem rechts schuwden en schuwen dit verfoeilijke en verderfelijke politieke strijdmiddel niet.
Inderdaad, anti-semitisme hangt blijkbaar totaal niet af van de numerieke presentie van joden. Zo wijzen volksmenners bij voorkeur op de al dan niet vermeende joodse achtergrond van hun gehate politieke rivalen. Zo volgde herdruk op herdruk van de notoir anti-semitisme protocollen van de Wijzen van Sion, die falsificatie van de tsaristische geheime dienst uit 1897 over de joodse greep naar de wereldheerschappij in de gehele regio. Ongelooflijker klinken nog de samenzweringsideeën uit ultranationalistische koker waarbij de zogenoemde traditionele vijanden, lees de nationale minderheden in diverse kandidaat-lidstaten, systematisch in verband worden gebracht met de joden. In die optiek figureren voor Roemenië joden en Hongaren als de verraders van het vaderland. Idem joden en Duitsers, respectievelijk joden en Tsjechen voor Tsjechoslowakije evenzo joden en Duitsers in Polen en joden en Turken voor Bulgarije.
Tegen deze duistere achtergrond dient paragraaf 32 van de ontwerpresolutie te worden geplaatst. Het Europees Parlement maant tot constante politieke en maatschappelijke waakzaamheid tegenover en tot verscherpte staatsrechtelijke vervolging van de niet aflatende uitingen van anti-semitisme in de verschillende kandidaat-lidstaten, mede gelet op de relatief wijde verspreiding van latente anti-semistisme gevoelens en gedachten.
Dankzij de vruchtbare diepgaande discussie in de commissie buitenlandse zaken en niet te vergeten de adviezen van de rapporteurs van de andere commissies ligt dit verslag in deze vorm voor u. De amendementen zijn zorgvuldig gewogen in de commissie buitenlandse zaken. Niet weinige zijn gehonoreerd. Met name om doublures te voorkomen zal ik de nieuw ingediende amendementen slechts deels willen steunen. Al met al vraagt het voorliggende verslag mijns inziens om een geregeld vervolg, een voortgezette herevaluatie. De vervulling van deze wens zal de voldoening van uw rapporteur betekenen.

Moraes
Mijnheer de Voorzitter, het enthousiasme waarmee de heer Belder zijn verslag over de Roma en de situatie in Oost-Europa heeft ingeleid, doet mij deugd. Het zijn de meest extreme vormen van racisme aan de randen van Europa die onze verontrusting wekken. Naarmate het debat over Oostenrijk - met zijn vele complexe elementen - zich ontwikkelde, realiseerden wij ons dat Oostenrijk grensde aan belangrijke kandidaat-lidstaten die weliswaar vooruitgang boeken op economisch en sociaal gebied, maar die een echt probleem vormen ten aanzien van de wijze waarop zij minderheden behandelen. In Slowakije, de Tsjechische Republiek en Hongarije is de behandeling van de Roma zeer problematisch. Wij moeten beseffen dat wij, naarmate de Unie zich verder uitbreidt, de verantwoordelijkheid dragen ervoor te zorgen dat elk land dat wil toetreden ook de wijze waarop het zijn minderheden behandelt en de hele kwestie van rassendiscriminatie tegemoet treedt, zal moeten hervormen.
Ik wil hierbij nog twee of drie simpele opmerkingen maken. Uit de situatie van de Roma en uit het verslag van de heer Belder blijkt dat er binnen de hele Europese Unie een extreme vorm van discriminatie bestaat, anders zouden wij dit onderwerp hier niet behandelen. Wij hebben heel wat punten te bespreken. Hoe hard moeten wij inzetten op artikel 13? Willen wij werkelijk bescherming tegen rassendiscriminatie overal binnen de Unie? Het antwoord is ja. Deze moet snel tot stand komen en de wetgeving moet zeer volledig zijn. Als wij rondkijken binnen de Europese instellingen en het Parlement zien wij maar weinig gezichten van mensen die uit etnische minderheden afkomstig zijn. Hoewel er in deze situatie verbetering optreedt gaat het uiteindelijk om een onvoldoende vertegenwoordiging binnen de instellingen. Juist dit aspect van vertegenwoordiging en soortgelijke zaken moeten wij aanpakken. Racisme is een ingewikkelde zaak. Wij hebben nu een goed begin gemaakt met de discussie, maar we hebben nog een lange weg te gaan.

Van Hecke, Johan
Voorzitter, ik zou collega Malmström willen gelukwensen met haar zeer evenwichtig en richtinggevend verslag. Uit het debat daarover in de commissie is gebleken dat er een ruime eensgezindheid bestaat in het Parlement over de principes van de mensenrechten en daar kan ik mij alleen maar over verheugen. Ik steun ook de keuze van de rapporteur om uitgebreid in te gaan op het thema vrouwenrechten. Met de sharia in opmars in verschillende delen van de wereld is dat thema actueler dan ooit. De situatie blijft uiterst zorgwekkend in Afghanistan waar sinds het aantreden van de Taliban-regering vrouwen niet meer buitenshuis mogen werken, publiek geslagen worden voor onfatsoenlijke kledij en nauwelijks toegang hebben tot medische voorzieningen. Volgens berichten die mij de afgelopen dagen bereikten, is het aantal zelfmoorden onder vrouwelijke intellectuelen de voorbije weken dramatisch gestegen.
Het voorbeeld van Afghanistan toont aan dat de discriminatie van vrouwen geen cultureel, maar een politiek gegeven is. Afghanistan is trouwens niet het enige land waar de rechten van de vrouw massaal worden geschonden. Miljoenen vrouwen in de wereld worden nog steeds besneden of uitgehuwelijkt. In veel landen van Afrika mogen vrouwen geen eigendom bezitten of een bankrekening openen zonder toestemming van de man. Andere praktijken zoals polygamie of de overerving van weduwen zijn in een aidstijdperk onhoudbaar geworden. Het is niet verwonderlijk dat in Afrika meer vrouwen dan mannen besmet zijn met het aidsvirus. Wij moeten alle praktijken veroordelen die leiden tot de verminking of de dood van vrouwen. Binnen de Europese Unie moet vrouwenbesnijdenis strafbaar worden gemaakt. Dit is geen zaak van traditie of cultuur, het is een kwestie van elementaire mensenrechten. Maar de gruwelen in de rest van de wereld mogen ons niet blind maken voor de gruwelen in onze eigen landen. Huiselijk geweld is nog altijd een groot probleem binnen de Europese Unie. Wij moeten dit krachtig durven bestrijden. Ook strafrechtelijk. Even ernstig is de handel in vrouwen en meisjes voor seksuele uitbuiting: 500.000 per jaar naar West-Europa alleen. Een business die door de UNDP geraamd wordt op 7 miljard dollar. Een krachtige en gecoördineerde aanpak is nodig onder alle lidstaten om deze schandelijke vorm van mensenhandel te bestrijden.
Voorzitter, dit verslag is een krachtig signaal naar de Raad en de Commissie toe. Ik nodig beide instanties met aandrang uit om er iets tastbaars, iets concreets, om er iets constructiefs mee te doen. Wij zullen beide instanties in elk geval beoordelen op hun daden, niet op hun woorden.

Fava
Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie van de Europese Sociaal-Democraten wil ik mijn waardering uitspreken voor de ontwerpresolutie van mevrouw Malmström. De mensenrechten zijn een thema dat zich maar al te gemakkelijk leent voor algemene beginselverklaringen en dat het gevaar loopt te worden gezien als een vrijblijvende en handige aalmoes; uit deze resolutie blijkt echter het besef dat de materie van de mensenrechten aan snelle verandering onderhevig is, dat we ons instrumentarium om ze te waarborgen en ons vermogen tot verontwaardiging voortdurend moeten aanpassen aan nieuwe risico's, noodsituaties en behoeften.
Een andere verdienste van deze resolutie is dat de mensenrechten als centraal onderdeel van de identiteit van de Europese Unie worden beschouwd, heroverwogen en bevestigd. Deze Europese Unie moet door waarden worden samengehouden; de mensenrechten moeten het uitgangspunt zijn van al onze inspanningen en al ons denken. De Europese Unie moet of een rechtsstaat zijn of verdwijnen: ofwel eisen we van alle derde landen waarmee de Europese Unie economische of politieke betrekkingen heeft dat zij de mensenrechten eerbiedigen, ofwel is het Europa van de Vijftien gedoemd om een economische conventie te blijven.
Mijnheer de Voorzitter, ik wil kort wijzen op twee passages waarin het besef tot uiting komt dat het Westen vaak niet alleen maar betrokken is bij schendingen van de mensenrechten, maar er dikwijls ook zelf rechtstreeks verantwoordelijk voor is. We vinden het dan ook nuttig dat de landen van de Europese Unie in deze resolutie worden opgeroepen om de schuld van de derdewereldlanden kwijt te schelden. Het recht op ontwikkeling is een mondiale prioriteit en een noodzakelijke voorwaarde voor een realistisch mensenrechtenbeleid in deze landen.
We moeten bovendien oog hebben voor nieuwe schendingen van rechten door toedoen van de mondialisering. Ik denk hier bijvoorbeeld aan de economische en sociale rechten, en er mag in de toekomst geen situatie ontstaan waarin een kleine groep bevoorrechten het geweten sust met de nobele en vrijblijvende strijd tegen bijvoorbeeld de doodstraf, terwijl een grote groep door economische uitsluiting en marginalisering ter dood is veroordeeld.
Ik wil ook wijzen op het belang van het recht op privacy, waarover we morgen in de plenaire vergadering een amendement zullen indienen. Wij zijn mannen, vrouwen, burgers en niet alleen nummers. Wij willen het recht behouden onze gedachten, gevoelens en emoties te beschermen tegen opdringerige Big Brother-achtige technologie. De recente onthullingen over het Echelon-netwerk, waarmee dit Parlement zich binnenkort zal bezighouden, geven wat dat betreft te denken.
Tenslotte wil ik van deze gelegenheid gebruikmaken om de collega's eraan te herinneren dat er meer dan honderd handtekeningen van leden van het Europees Parlement zijn verzameld ter ondersteuning van de kandidatuur van de Madres de la Plaza de Mayo voor de Nobelprijs voor de vrede. Dat is niet alleen belangrijk als symbolische geste, maar ook omdat daarmee een onvervreemdbaar recht wordt vastgelegd: ons recht - maar ook onze plicht, - om niet te vergeten. Wij vragen aan dit Parlement om de politieke cultuur en de waarden waarvoor het staat uit te dragen door de mensheid te helpen overal alle gevallen van ongestrafte schendingen en geschonden rechten te herdenken, van de Plaza de Mayo tot het Tienanmenplein.

Thors
Mijnheer de Voorzitter, geachte mevrouw en mijnheer de commissaris, ik wil mevrouw Malmström en mijnheer Haarder hartelijk gelukwensen met hun uitstekende, systematische en innovatieve verslagen. Deze verslagen reiken de Commissie en de Raad, maar ook het Parlement vele ideeën aan voor activiteiten waarmee de mensenrechten werkelijk kunnen verbeterd en gegarandeerd. Neem nu bijvoorbeeld het plan van mevrouw Malmström om een speciale vertegenwoordiger aan te wijzen ter bescherming van activisten op het gebied van de mensenrechten. Ook het Parlement moet de situatie op het gebied van de mensenrechten in de kandidaat-landen systematisch volgen. Wij hebben namelijk de nodige ervaring en kennis, maar die moeten worden gecoördineerd en er moet op worden toegezien dat er ook gebruik van wordt gemaakt.
Het verheugt mij ook zeer dat de heer Haarder aandacht heeft geschonken aan de rechten van de minderheden. Als wij het verslag-Haarder steunen en als wij daarmee wijzen op de schendingen van de rechten van minderheden in Europa en op de gebrekkige eerbiediging van die rechten, dan is dat een historisch ogenblik. We moeten ophouden met nog langer een dubbelzinnige boodschap te verkondigen, namelijk dat wij meer eisen van de kandidaat-landen dan van onszelf. Zonder aarzeling durf ik te zeggen dat er sprake is van een historisch ogenblik als wij ons scharen achter het verslag-Haarder. Zonder dat verslag zouden wij dit historische moment nu niet meemaken.
Tenslotte wil ik een andere zaak noemen, die mij na aan het hart ligt, namelijk de waarderende woorden die in het verslag van mevrouw Malmström worden gewijd aan de inspanningen van de Commissie op het gebied van de rechten van het kind. Die steun kan de Commissie goed gebruiken. Wij moeten ook onze steun verlenen door begrotingsmiddelen te reserveren voor de activiteiten ten behoeve van de rechten van het kind. Ik vind dat wij er in dit verband ook voor moeten zorgen dat kinderen geen handelswaar worden. De regels van het Haags Verdrag worden ook onvoldoende nageleefd. Op dit gebied worden wij ook geconfronteerd met zeer ernstige problemen in de kandidaat-landen.

Wuori
Mijnheer de Voorzitter, wij beschikken nu over een mensenrechtenverslag van uitzonderlijk hoog niveau en ik spreek nu vooral over het verslag-Malmström. Het is ook verheugend dat men bij de voorbereiding van dit verslag nauw met NGO's heeft samengewerkt. Zonder de burgermaatschappij zouden wij ons in een vacuüm bevinden. Wij kunnen niet ademhalen als wij geen impulsen van buitenaf, van de burgers, krijgen.
Het verslag bevat talrijke uitstekende en weloverwogen voorstellen. Ik vestig hierbij de aandacht op slechts drie voorstellen waarbij mijn eigen fractie actief betrokken was. De noodzaak in te grijpen bij aanvallen gericht tegen onafhankelijke journalisten, de noodzaak dienstweigeraars en deserteurs te beschermen en de noodzaak verstandige sancties te ontwikkelen die niet de omstandigheden van grote groepen mensen verslechteren, maar zich richten op politieke tirannen die rijkdom bijeen hebben vergaard. Dit is een precisiewapen dat meer gebruikt moet worden.
Meer in het algemeen kan ik zeggen, zoals mevrouw Malmström zelf ook al heeft gezegd, dat wij een strategische benadering moeten ontwikkelen voor de problemen waarover wij vandaag spreken. Deze moet dynamisch zijn en moet doordringen tot in elk niveau van de alledaagse werkelijkheid. Wij kunnen de nijpende problemen die er zijn, niet oplossen met retoriek. De Finse schrijver Samuli Pironen schreef: "grote misdaden hebben vele, - miljoenen -, daders nodig - al degenen die niets doen".

Sylla
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik denk dat de verslagen die zojuist zijn behandeld veelzeggend zijn. Het racisme en antisemitisme in de Europese Unie en daarbuiten zijn toegenomen. Wij mogen ons hier niet bij neerleggen, maar moeten de situatie publiekelijk aan de kaak stellen.
In haar heldere verslag levert mevrouw Ludford een actieve bijdrage aan de strijd tegen dit racisme en antisemitisme. In tegenstelling tot wat sommigen beweren belemmeren wij geenszins de vrijheid van meningsuiting door het racisme en de racistische redevoeringen aan de kaak stellen. Racisme is immers geen meningsuiting maar een delict, aangezien het de menselijke waardigheid aantast. Racisme is een vorm van asociaal gedrag waarbij de lichamelijke integriteit van het individu wordt aangetast. Dit hebben we immers onlangs gezien in El Ejido in Spanje en enkele jaren geleden in Rostock, toen huizen van Turkse arbeiders werden belaagd. Of neem de dood van de jonge Ibrahim Ali, die in 1995 in Marseille door aanplakkers van affiches van het Front national werd vermoord. Iedere keer weer zien we dat mensen ideologisch worden bewapend, waarna ze tot actie kunnen overgaan.
Verder is er ook nog een andere vorm van racisme, die bestaat uit dagelijkse beledigingen en vernederingen. Neem bijvoorbeeld de discriminatie met betrekking tot de toegang tot huisvesting, vrijetijdsbesteding en werk. U bent allen op de hoogte van het voorval dat onlangs de Franse pers haalde. Een jonge inwoner van Straatsburg had twee volledig identieke CV's aan hetzelfde bedrijf opgestuurd. Boven één CV had hij een buitenlandse naam gezet en boven het andere een typisch Franse naam. U kunt wel raden welke kandidaat voor een gesprek mocht komen.
Wij mogen ons vandaag niet beperken tot het verdedigen van onze medeburgers die we als minderheid karakteriseren. We moeten van deze minderheidsgedachte af. Het gaat immers niet zozeer om een minderheid die beschermd moet worden, maar om het opbouwen van een Europees burgerschap met gemeenschappelijke waarden. We hebben een meerderheid nodig om samen aan een toekomst te werken en een samenleving op te bouwen waarin iedereen zich kan ontplooien. Deze meerderheid moet aan iedere besluiteloosheid een einde maken en voorkomen dat we ons tot onmenselijke daden laten verleiden.
De geschiedenis van Europa leert ons dat wij niet alleen tot het beste, maar ook tot het slechtste in staat zijn. Voor het beste staan de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en het Verdrag van Genève. Het slechtste is het kolonialisme, de holocaust, het stalinisme en het nazisme. Wij moeten onze kinderen hiervan doordringen. Wij moeten definitief kiezen voor de aspecten die Europa versterken. Alles wat Europa kan verzwakken moet worden verworpen. Verder moet duidelijk worden gesteld wat voor soort maatschappij wij willen opbouwen. Ik zeg het u onomwonden: de politieke partijen die denken dat een alliantie met rechts-extremisten van nut kan zijn om verkiezingen te winnen, zullen worden weggevaagd en uiteindelijk van geen enkele historische betekenis blijken te zijn. Samenwerken met Haider of Le Pen is als een etentje met de duivel. Daarvoor heb je volgens het spreekwoord een lange lepel nodig, die nooit lang genoeg zal blijken te zijn. Ik wil deze politieke partijen en alle anderen die een etnische opvatting over de natiestaat hebben, de woorden van Clémenceau in herinnering brengen: "patriottisme is liefde voor het eigen land, nationalisme is de haat ten opzichte van anderen". Ze hebben dus de keuze.
Dit alles moet nu in concrete maatregelen, dat wil zeggen wetgevende maatregelen, worden omgezet. De anti-racismewetgeving moet geharmoniseerd worden en veel begrippen moeten van een betekenis worden voorzien. "Gelijke kansen" betekent dat alle kinderen die op het Europese grondgebied zijn geboren recht moeten hebben op het Europese burgerschap. Ze dienen al bij hun geboorte over dit "grondrecht" te beschikken. "Gelijke rechten" wil zeggen dat men toegang dient te hebben tot het stemrecht en dat iedere vorm van discriminatie op ruimtelijke, geografische, sociale of raciale gronden bestreden moet worden. Alleen zo kunnen we de waarden waarvoor we staan daadwerkelijk verdedigen.

Speroni
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik gisteren al heb gezegd, lijkt het me van belang dat de mensenrechten juist hier in Frankrijk worden besproken, dat samen met Noord-Amerika aan de wieg stond van deze beginselen. Het lijkt er echter op dat men soms niet goed weet wat deze rechten inhouden, dat er rechten worden ingevoerd of wordt geprobeerd rechten in te voeren die niet in de conventies of in de internationale verdragen worden genoemd. Er bestaat bijvoorbeeld geen recht op immigratie. Er zijn weliswaar immigrantenrechten, voor diegenen die van buiten de Unie komen, zij hebben inderdaad rechten, maar het is geen racisme of xenofobie om grenzen te stellen, om immigratie onder controle te houden. Het recht op immigratie wordt namelijk in geen enkele tekst genoemd. Immigratie zonder enige controle is ook niet mogelijk, al was het maar om redenen van aantal en territorium. Bovendien, en dat moet ook af en toe worden gezegd, hebben immigranten niet alleen rechten, maar ook plichten.
We hebben het bijvoorbeeld over de Roma gehad. Natuurlijk hebben de Roma rechten, zij mogen niet worden gediscrimineerd, maar een groot deel van hen - ik zeg niet de meerderheid, maar zeker een groot deel - houdt zich niet aan de wet. Dat blijkt uit de statistieken. Velen van hen buiten hun vrouwen en vooral hun kinderen uit om te overleven. Men ziet vaak opzettelijk slecht behandelde, slecht geklede kinderen, met de bedoeling medelijden op te wekken en voorbijgangers een aalmoes te ontlokken. Helaas treden de autoriteiten vaak niet op, net zomin als zij optreden tegen de illegale activiteiten van sommige andere personen, die duidelijk geen belastingen betalen en niet volledig in onze samenleving zijn geïntegreerd.
Het lijkt erop dat in onze samenleving sommige mensenrechten ongestraft geschonden kunnen worden: bepaalde vaak voorkomende vormen van seksuele verminking bijvoorbeeld worden niet afdoende bestreden.
Het is goed dat immigranten rechten hebben, maar zij moeten wel de regels in acht nemen van het land dat hen heeft opgenomen. We moeten niet vergeten dat de grondslagen van de Europese cultuur - het christendom, de Verlichting - niet zomaar weggevaagd kunnen worden, ook al zijn we gastvrij en staan we open voor andere culturen. We moeten voorkomen dat we een minderheid worden in Europa en op onze beurt slachtoffer worden van discriminatie.

Blokland
Voorzitter, het jaarverslag over de eerbiediging van de mensenrechten in de EU in 1998 en 1999 treedt nogal buiten zijn eigen grenzen. Buitensporig veel aandacht gaat naar de uitbouw van Europese bevoegdheden op het gebied van mensenrechten, waarvan kennelijk veel verwacht wordt. Het asielbeleid wordt zeer uitvoerig behandeld, evenals het kopje "levensstijlen en relatievormen". Daar wordt naar verhouding onevenredig veel aandacht besteed aan de rechten van homoseksuelen en worden allerlei eisen aan de lidstaten opgelegd. Opmerkelijk is de oorverdovende stilte als het gaat om de rechten van de échte zwakkeren onder ons: ouderen, baby's, gehandicapten. Waar is het recht op leven? Waar de bescherming van het gezin?
Kortom, een verslag met goede intenties, dat echter blijft steken in een te individualistische benadering van mens en samenleving en onvoldoende recht doet aan de beschermwaardigheid van het leven op zich.
Racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme moeten krachtig bestreden worden. Met deze stelling uit het verslag-Ludford ben ik het grondig eens. Maar in tegenstelling tot wat het verslag stelt, is de eenzijdig positieve benadering van de multiculturele samenleving als "bron van sociale vitaliteit" geen oplossing voor het voorkomen van racisme en vreemdelingenhaat. Dat idee getuigt van een naïef soort intellectualisme. De afgelopen jaren heeft Nederland een dergelijk beleid gevoerd, gericht op de totstandkoming van een multiculturele samenleving. Dit is geen succes geworden, getuige het feit dat er nu gesproken wordt over het "multiculturele drama". Veel allochtonen zijn door dit beleid beland in een onderklasse van de samenleving met alle gevolgen van dien.
In plaats van de relativering van de eigen cultuur kan een goede, realistische bewustwording van de eigen cultuur, zowel de positieve als de negatieve kanten ervan, leiden tot een betere omgang met elkaar en acceptatie van de cultuurverschillen aan beide kanten.
Tenslotte, racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme zijn helaas van alle tijden en plaatsen. Laten we in dat besef het eeuwenoude Bijbelse gebod "heb uw naaste lief als uzelf" ter harte nemen.

Hager
Mijnheer de Voorzitter, verbijsterd over de veroordeling zonder proces van Oostenrijk door 14 lidstaten ben ik verheugd over het verslag van de heer Haarder. Hij geeft Oostenrijk in verband met de mensenrechten ook in vergelijking met andere lidstaten een uitstekend rapport. Ik vind dit voor het land in het hart van Europa niet meer dan normaal. Mijnheer Schulz, dat bevestigt dat het optreden van de 14 lidstaten elke grond mist.
In het verslag wordt onder meer kritiek geleverd op het feit dat Oostenrijk het Europees Handvest voor de minderheidstalen van 1998 nog niet heeft geratificeerd. Ik merk op dat de ratificatie van dat handvest in het regeringsprogramma is opgenomen. De coalitie heeft zich ertoe verbonden het handvest voor januari 2001 aan het parlement ter goedkeuring voor te leggen. De zo hevig bekritiseerde regering doet het nu al uitstekende imago van Oostenrijk op het gebied van de mensenrechten nog meer schitteren.
(Applaus van rechts)

Cornillet
Mijnheer de Voorzitter, zoals overeengekomen zal ik hier namens de rapporteur en de Fractie van de Europese Volkspartij het verslag over de mensenrechten bespreken. Dit verslag zal dadelijk in dit Parlement in stemming worden gebracht. Ik wil hier in herinnering brengen welke beginselen mijn fractie nastreeft en hoe het onderzoek verlopen is.
Wij streven de volgende eenvoudige beginselen na.
Allereerst willen we ons strikt houden aan het tijdskader waarop dit verslag betrekking heeft, namelijk de jaren 1998 en 1999. Wij willen voorkomen dat het huidige beleid wordt toegepast op dat van andere perioden.
In de tweede plaats zijn wij van mening dat we waar het maar enigszins mogelijk is moeten vermijden doelstellingen in dit verslag op te nemen, of vrome wensen of cirkelredeneringen, die geen verband houden met de concrete, controleerbare en daadwerkelijk in de landen van de Unie bestaande justitiabele rechten.
Het derde leidmotief van ons standpunt komt overeen met de aloude overtuigingen van de Fractie van de Europese Volkspartij. Wij denken dat wij niet minder genereus of open zijn dan andere fracties, maar vinden dat alleen de justitiabele rechten aan bod moeten komen. Daarom hebben we tegen een aantal rechten gestemd die weliswaar legitiem zijn en onze steun verdienen, maar niet thuishoren in een verslag over de situatie omtrent de mensenrechten in de Unie.
Wij hebben zo min mogelijk landen genoemd of op de voorgrond geplaatst. In het verslag over de mensenrechten van dit jaar is daarom dan ook geen stelselmatige analyse van de afzonderlijke landen opgenomen.
Bovendien hebben we in deze context ook aan het subsidiariteitsbeginsel gedacht. Overeenkomstig dit beginsel is iedere lidstaat er zelf verantwoordelijk voor dat de mensenrechten ook daadwerkelijk worden nageleefd, en dienen eventuele schendingen van deze mensenrechten volgens de nationale jurisdictie te worden bestraft.
Wij willen tenslotte dat in het verslag van volgend jaar rekening wordt gehouden met het Handvest van de grondrechten, om volgend jaar al te kunnen beschikken over een verslag dat echt overeenkomt met de werkelijkheid. Gelijk met het opstellen van dit handvest moet immers ook onderzoek worden gedaan naar de rechtssituatie in de afzonderlijke lidstaten. Wij hopen dat er met nog meer vrees zal worden uitgekeken naar het volgende aan te nemen verslag en dat daarin goed naar voren komt welk belang onze Unie hecht aan de naleving van de mensenrechten binnen onze gemeenschap.

Titley
Mijnheer de Voorzitter, het is opvallend hoe zelden wij, in dit uitgebreide debat over de mensenrechten, melding horen maken van kinderen, die, waar het om mensenrechten gaat, nu juist het minst weerbaar zijn. In de EU-Verdragen zijn kinderen zelfs onzichtbaar. Dieren hebben rechten, kinderen niet. Toch ondergaan ook kinderen de gevolgen van de wetten die door de Europese Unie worden vastgesteld en van de interne markt. De elektronische revolutie schijnt meer vrijheden te hebben geschonken aan uitbuiters, pedofielen en pornografen dan aan industriëlen.
In een 21ste eeuw waarin wij onszelf als beschaafd beschouwen bestaat nog steeds slavenhandel, waarbij kinderen overal ter wereld worden gekocht en verkocht voor sexuele uitbuiting. Er zijn problemen in de kandidaat-lidstaten. Er is momenteel een schandaal in Letland waarbij de regering blijkbaar rechtstreeks betrokken is. Bijna elke dag zien wij beelden op onze televisie van kindsoldaten die overal deelnemen aan gewapende conflicten. En natuurlijk zijn er de bekende verhalen over kinderarbeid.
Wij zullen harder moeten optreden en kinderen hoger op de agenda moeten plaatsen. Dit wil niet zeggen dat de Europese Unie verantwoordelijk moet worden voor het beleid inzake kinderen, maar wel dat wij ervoor moeten zorgen dat Europese wetten "kindveilig" zijn. Door de Commissie voorbereide regelgeving zou moeten worden doorgelicht op aspecten die kinderen raken, en binnen de Commissie zou iemand speciale verantwoordelijkheid moeten dragen voor kinderzaken.
Mijn eigen regering heeft in 1998 een van "Save The Children" afkomstige kinderrechten-deskundige aangesteld bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken en het Gemenebest, met als taak een beleidsaanpak en praktische projecten op het vlak van kinderrechten te ontwikkelen. Waarom kunnen wij niet hetzelfde doen?
In het Verenigd Koninkrijk kennen wij ook een speciaal met kinderzaken belaste regeringscommissie (Children's Select Committee), die belast is met het onderzoeken van gevallen van kindermisbruik en het ondervragen van getuigen-deskundigen. Waarom kunnen wij niet hetzelfde doen? Kunnen wij ervoor zorgen dat het Handvest van grondrechten een hoofdstuk over kinderen krijgt? Ik weet dat er mededelingen zijn. Wij beschikken over actieprogramma's en overeenkomsten, maar wat wij werkelijk nodig hebben zijn concrete maatregelen, geen goede bedoelingen.

Van den Bos
Voorzitter, waarom blijven mensenrechten zo achter bij de vooruitgang van de mensheid? Wetenschap, technologie en communicatie, de mensen weten steeds meer en kunnen steeds meer. Nog steeds wordt de wereld echter geteisterd door massale mensenrechtenschendingen. Hoofdoorzaken zijn oorlog, armoede en machtsmisbruik. Daar moeten we dus alle inspanningen op richten.
Maar ook culturele waardepatronen liggen aan de schendingen ten grondslag. Het is daarom terecht dat mevrouw Malmström in haar uitstekende verslag extra aandacht vraagt voor de positie van de vrouw. In heel veel samenlevingen is zij nog steeds slachtoffer van geïnstitutionaliseerd en soms zelfs gelegaliseerd machtsmisbruik van mijn eigen geslachtsgenoten. Niet collectieve gewoonten, maar de gevolgen voor de individuele mensen moeten doorslaggevend zijn in onze beoordeling. Dit leidt er bijvoorbeeld toe dat we vrouwenbesnijdenis niet als een oude traditie moeten respecteren, maar met alle beschaafde middelen moeten bestrijden. Europese buitenlandse politiek laat zich te eenzijdig beïnvloeden door puur economische belangen. Het wordt de hoogste tijd dat het thema van de mensenrechten niet alleen in naam, maar ook in de praktijk de prioriteit krijgt die het verdient. Daarmee kan Europa een belangrijke bijdrage leveren aan de vooruitgang, de vooruitgang van de beschaving.

Boumediene-Thiery
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, vandaag wordt er gedebatteerd over de verslagen over de mensenrechten binnen en buiten de Unie. Dit is een goed moment om zich eens af te vragen welke invloed de mensenrechten binnen de Unie hebben op de mensenrechten buiten de Unie, en vice versa.
De beste manier waarop de Unie haar mensenrechtenmodel kan uitdragen is zonder twijfel via de ervaringen van migranten. Zij ondervinden immers de gevolgen van onze grootste tekortkomingen op het gebied van de mensenrechten.
Ik zal deze stelling met twee voorbeelden onderbouwen. Allereerst hebben we alle reden ongerust te zijn over de vorm die de terugname-overeenkomsten aannemen. Deze overeenkomsten vormen immers een directe aantasting van grondrechten zoals het asielrecht en het recht in een gezin te leven. De Unie bevestigt nogmaals hoeveel belang ze hecht aan het Verdrag van Genève en de Overeenkomst van Dublin, die beide voorzien in het beginsel van niet-uitzetting. Het is ontoelaatbaar dat op basis van terugname-overeenkomsten inwoners van derde landen naar hun land kunnen worden teruggestuurd terwijl het geenszins zeker is dat in dat land hun mensenrechten en democratische vrijheden worden gerespecteerd. Verder is het ontoelaatbaar dat gezinnen uit elkaar gerukt worden. Soms worden minderjarige kinderen geheel aan hun lot overgelaten omdat hun ouders, die geen verblijfsvergunning hebben maar soms al bijna tien jaar in Europa wonen en werken, worden uitgezet.
Welk beeld van de mensenrechten denkt u dat deze mensen mee terugnemen naar hun land? Ze hebben in twijfelachtige omstandigheden moeten leven, zijn op vernederende wijze gefouilleerd, beledigd, geregistreerd en ondervraagd op politiebureaus, in gesloten centra en in huizen van bewaring. Tenslotte worden ze door ons teruggestuurd naar de landen die ze juist om politieke, economische en menselijke redenen probeerden te ontvluchten.
Deze terugname-overeenkomsten brengen de asielaanvragers in gevaar en staan het uitdragen van de mensenrechten in de wereld in de weg.
De uitzettingen moeten daarom snel worden stopgezet. Al deze mannelijke en vrouwelijke burgers moeten worden gelegaliseerd. Nu zijn ze verstoken van grondrechten, zoals het recht op gezinshereniging en het recht op vrij verkeer en worden ze officieel in de illegaliteit gehouden.
Een andere overduidelijke schending van de mensenrechten heeft eveneens betrekking op buitenlanders en het staatsburgerschap. Hoe kunnen we van inwoners van derde landen verwachten dat ze zich integreren, dat hun kinderen de wet naleven, en dat ze geloven in het bestaan van democratische rechten als ze zelf niet over deze rechten kunnen beschikken?
De Unie werkt momenteel aan een Handvest van de grondrechten. Hoe is het mogelijk dat wij tegelijkertijd accepteren dat er een groep van tweederangsburgers ontstaat? Het gaat hier immers om niet minder dan grondrechten. Hoe kunnen we dan accepteren dat sommige burgers van deze rechten verstoken blijven? Hoe kunnen deze mensen geloven dat de Verklaring van de Rechten van de Mens niet zonder inhoud is? Wat deze mensenrechten betreft zou de Unie het voortouw moeten nemen en vol trots een staatsburgerschap op basis van de verblijfplaats moeten invoeren en dus geen onderscheid meer moeten maken op basis van nationaliteit.

Marset Campos
Mijnheer de Voorzitter, dit debat vindt inderdaad op een voor ons Parlement belangrijk moment plaats. De uitstekende verslagen van mevrouw Malmström en de leden Haarder, Ludford en Belder bieden ons als Europeanen gelegenheid tot analyse, en vooral tot zelfkritiek.
Dit jaar is veelzeggend. Een jaar nadat wij in naam van de mensenrechten oorlog hebben gevoerd tegen Joegoslavië, steken we geen vinger uit terwijl Rusland diezelfde rechten in Tsjetsjenië op nog grovere wijze schendt. Twee weken geleden hebben Spanje en Groot-Brittannië, onder de hoede van de Verenigde Staten, toegelaten dat Pinochet kon ontkomen aan berechting voor buitengewoon ernstige mensenrechtenschendingen. Ook is er dit jaar in Oostenrijk een racistische en xenofobe partij in de regering gekomen en vond er in Spanje een uitbarsting van racistisch geweld plaats in El Ejido. Na de recente verkiezingen hebben we kunnen vaststellen dat de burgemeester van die stad door 75% van de kiezers wordt gesteund. Dit is ook het jaar waarin de katholieke kerk een mea culpa heeft uitgesproken voor de schendingen van de mensenrechten die hij in de loop van de geschiedenis heeft gepleegd.
Daarom zouden wij in de Europese Unie een constructievere houding in moeten nemen. Ik stel daartoe vijf dingen voor, die de bijdrage van de GUE/NGL-Fractie aan de verschillende verslagen vormen.
Ten eerste: de schijnheiligheid geheel laten varen en alle landen over één kam scheren. Ten tweede: ons verplichten de mensenrechten overal tot het uiterste te verdedigen, zelfs op economisch gebied, in de fabrieken. Ten derde: de mensenrechten over de hele wereld bijzonder aandachtig volgen, in Latijns-Amerika - Mexico, Argentinië, Peru - en elders. Ten vierde: de zaak van de mensenrechten van vrouwen zonder voorbehoud tot de onze maken. En tenslotte: de ratificatie van de overeenkomst over het Internationaal Strafhof aanbevelen.

Krarup
Ik moet helaas de goede stemming in deze zaal bederven, omdat ik na 25 jaar ervaring op het gebied van analyse van de mensenrechten weet dat goede bedoelingen en onwetendheid over de werkelijke situatie samen een verschrikkelijk resultaat opleveren. Om het eenvoudig voor te stellen: "Iedereen heeft het over het weer, maar niemand doet er iets aan". Wat over de mensenrechten gezegd wordt, is niet zozeer van belang, want hoe meer men erover praat, hoe grover de schendingen zijn. Ik heb drie dingen te zeggen. Ten eerste ben ik het volkomen met de rapporteur, mijn landgenoot de heer Haarder, eens dat wij op het gebied van minderheidsbescherming dezelfde eisen aan onszelf moeten stellen als aan de kandidaat-landen. Dit hadden de EU-instellingen in 1991-1992 moeten doen, toen ze in strijd met de geldende regels inzake de bescherming van minderheden, eerst Slovenië en vervolgens Kroatië erkenden, waarmee ze olie op het vuur gooiden, met het bekende rampzalige gevolg voor de Balkan. Mijn tweede punt sluit aan bij het debat van vandaag. Door het Handvest van de grondrechten absoluut in de EU-Verdragen te willen opnemen, zullen niet alleen reusachtige en onoverkomelijke grondwettelijke problemen ontstaan, vooral in een land als Denemarken, maar zal het EU-Verdrag een echte grondwet met fundamentele rechten worden. Hoe meer rechten men heeft, des te beter, luidt het meestal, maar rechten maken deel uit van een ingewikkeld spel. Het resultaat van een EU-handvest zal zijn dat we in een eindeloos gecompliceerd juridisch en grondwettelijk moeras van problemen verzinken. Welke autoriteit heeft het laatste woord? Zijn de rechten in het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens beter dan in het Handvest van de EU? Is dit op zijn beurt beter dan de nationale grondwetten? Dit zijn zinloze vragen. Mijn derde opmerking betreft een compliment voor de heer Haarder. Ik stel tevreden en enhousiast vast dat paragraaf 61 over het collectieve recht van vakverenigingen gaat. Daarentegen is het stokpaardje van de heer Haarder, namelijk dat elk individu het recht moet hebben om geen lid te zijn van een vakvereniging, niet in de aanbeveling opgenomen. Ik feliciteer hem omdat hij zijn politieke mening herzien heeft.

Sichrovsky
Mijnheer de Voorzitter, de voorwaarden voor de toekomstige lidstaten in het verslag brengen de mensenrechten op hetzelfde niveau als de economische voorwaarden. Het verheugt ons vooral dat de kwestie van de godsdienstvrijheid wordt vermeld. In enkele landen - in het bijzonder in de Republiek Tsjechië - werden immers al zeer restrictieve wetten voor religieuze minderheden uitgevaardigd. Belangwekkend is ook de passage over de toestand van de mensenrechten in de Europese Unie. Wij hebben geen enkele reden om de toetredingskandidaten de les te lezen.
Wij, Oostenrijkers, weten niet meer of we in verband met de eerbiediging van de mensenrechten moeten lachen of huilen. Enkele weken geleden weigerden de Brusselse taxichauffeurs Oostenrijkers mee te nemen. Oostenrijkers werden in Belgische en Franse hotels en restaurants geweigerd. De leraren Frans van onze assistenten verklaarden dat ze niet langer les wilden geven aan nazi's. De uitwisseling van studenten werd geannuleerd. Auto' s van in het buitenland werkende Oostenrijkers werden beschadigd, hun huizen werden met stenen bekogeld en hun kinderen werden op school bedreigd. Vandaag raakte bekend dat de Oostenrijkse deelnemer aan een jumping in Grenoble niet langer welkom is. Over de uitnodiging van het paard heeft de gemeenteraad van Grenoble langer gedebatteerd. Uiteindelijk werd ook het paard niet uitgenodigd, omdat het zich niet uitdrukkelijk van de Oostenrijkse regering had gedistantieerd.
Wellicht mag in de internatonale operahuizen binnenkort ook geen muziek van Mozart meer worden gespeeld. Wie weet waar dit eindigt? Wie de politieke verantwoordelijkheid voor deze antifascistische poppenkast in het Parlement en in de landen van de Europese Unie op zich neemt, mag echt wel trots zijn. Ik kan de heer Krarup, die mij als een duivels gevaar bestempelde, geruststellen. Ik heb geen bokkenpoten. Als het in de Europese Unie zo eenvoudig is collectieve haat tegenover een heel volk af te kondigen, kunnen wij andere landen nog lang niet zeggen wat ze moeten doen.
Als al deze brave mensen die hier aan het woord komen, zestig jaar of langer geleden hadden geleefd, wat zou Europa dan bespaard zijn gebleven?

Coûteaux
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, het is bespottelijk dat de Unie blijft volharden in haar streven de mensenrechten te koppelen aan de Europese eenwording. Wij zijn van mening dat deze eenwording eerder een bedreiging dan een verbetering van de mensenrechten vormt.
Wij vinden dat de mensenrechten uitsluitend een zaak behoren te zijn van een politieke samenleving en in het bijzonder van de natiestaat, de ultieme vorm van een vreedzame politieke samenleving. De natiestaat zorgt er immers voor dat zijn burgers vreedzaam kunnen samenleven en dat er sprake is van evenwicht tussen de landen, ofwel van internationale vrede. Europa pretendeert dat het op basis van deze vrede zijn eenwording kan bewerkstelligen, maar het ontbreekt de Unie aan twee belangrijke aspecten, namelijk de res publica en de benodigde soevereiniteit.
Het is geen toeval dat in Frankrijk de ondertekening van de Verklaring van de Rechten van Mens samenviel met de bevestiging van de Franse nationale soevereiniteit. De Gaulle merkte terecht op dat de nationale soevereiniteit het eerste mensenrecht is. Om deze reden bestaan er geen rechten buiten de vrije politieke samenleving, die zich onderscheidt van feodale stelsels en wereldrijken. De soevereiniteit van het volk en de nationale soevereiniteit komen op de eerste plaats, en zullen langzaam maar zeker de Europese eenwording teniet doen.
Wij denken verder dat het onmogelijk is racisme, antisemitisme en xenofobie te bestrijden als we van mensen geen burgers maken. Er moet niet langer worden gekeken naar de persoonlijke afkomst van deze mensen en er moet niet teveel nadruk worden gelegd op hun etnische achtergrond. Zo wordt het begrip minderheid vandaag de dag teveel benadrukt. In de verschillende verslagen van de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken wordt steeds vaker het accent op de etnische afkomst gelegd. Deze tendens is ook zichtbaar in het beleid dat ten opzichte van Kosovo is gevoerd. Wij vinden deze tendens zeer gevaarlijk.
Als etnische groeperingen en minderheden worden gerehabiliteerd, bestaat het gevaar dat de eigen specifieke afkomst steeds meer wordt benadrukt en dat steeds minder aandacht wordt besteed aan de nationale afkomst. Als deze doos van Pandora geopend wordt, zijn de gevolgen voor ons continent niet te overzien. Daarom is het ons inziens bespottelijk in dit Parlement te zwelgen in mooie woorden over de mensenrechten. Op termijn kan deze situatie immers leiden tot een zeer ernstige terugval van de Unie.

Buttiglione
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik heb het verslag-Ludford met belangstelling gelezen. Mijn complimenten aan de rapporteur voor haar opmerkingen over Oostenrijk en de Oostenrijkse situatie. Ik moet er echter op wijzen dat deze opmerkingen niet op hun plaats zijn in een verslag over de mensenrechten. Wanneer dit Parlement besluit een debat te houden over Oostenrijk en er een document moet worden opgesteld over de situatie in Oostenrijk dat als basis voor de discussie kan dienen, gesteld dat het Parlement daarvoor voelt, dan kunnen we deze taak heel goed aan mevrouw Ludford toevertrouwen. Deze opmerkingen horen echter niet thuis in het document over de mensenrechten en evenmin in de behandeling van het verslag van barones Ludford. Dit riekt naar politieke exploitatie van een ernstig thema als de mensenrechten.
In de tweede plaats wil ik erop wijzen dat in dit hele verslag de identiteit van de Europese burgers en van de Europese landen niet één keer op een positieve manier wordt genoemd, maar uitsluitend als mogelijke voedingsbodem voor vreemdelingenhaat en racisme. Ik ben een religieus mens en overtuigd van mijn geloof: is dat een reden om mij van vreemdelingenhaat te verdenken? Het is eerder de degeneratie van het geloof die kan leiden tot vreemdelingenhaat. Religie is op zich een verbroederende factor. Ik ben trots op mijn vaderland, Italië: volgens overweging O van dit document ben ik een mogelijke vreemdelingenhater. Een dergelijke culturele houding zet volgens mij aan tot xenofobie, want zij voedt de angst voor mondialisering. Mondialisering is er de oorzaak van dat veel plaatselijke gemeenschappen zich in zichzelf keren en de dialoog over identiteit afwijzen.
Wij moeten tonen dat er een Europese culturele identiteit bestaat, gebaseerd op het Griekse erfgoed, het joods-christelijke erfgoed en op de ideeën van de Verlichting, in open dialoog met andere culturen. Een multicultureel Europa waarin de Europese cultuur afwezig is, zou het begin zijn van een ramp en van de vernietiging van de cultuur. Het gaat niet om een blanke cultuur: cultuur heeft geen kleur; cultuur is gebaseerd op waarden, niet op kleuren.
Er spelen heel veel vraagstukken die te maken hebben met xenofobie en racisme, maar daarover moet op lokaal niveau worden beslist. Het is niet aan ons quota vast te stellen voor de arbeidsmarkt, het is niet aan ons quota vast te stellen voor de arbeidsmarkt van politieagenten, het is niet aan ons quota vast te stellen voor andere sectoren van de arbeidsmarkt. Op deze manier wordt de integratie niet bevorderd, maar verhinderd.
Een laatste opmerking: zijn we er werkelijk van overtuigd dat iedereen die niet voor een volledig ongecontroleerde immigratie is, een racist is? En zijn we ervan overtuigd dat onze grondwetten racistisch zijn omdat de criteria voor staatsburgerschap verschillen van die van barones Ludford? Ik denk dat over deze punten zorgvuldig moet worden nagedacht. Er moet in dit verslag veel worden gewijzigd, anders zal het moeilijk worden in dit Huis overeenstemming te bereiken.

Soares
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, om te beginnen wil ik mevrouw Cecilia Malmström lof toezwaaien voor haar verslag, en ook aan allen die daaraan hebben bijgedragen. Het is een verslag dat mij tamelijk volledig lijkt en dat enkele zeer pertinente punten bevat. Ik zou bij mijn beschouwingen over de mensenrechten graag de aandacht van de plenaire vergadering willen vestigen op drie hoofdpunten.
Een daarvan heeft betrekking op de waterproblematiek: binnenkort, eind deze week wordt in Den Haag een Waterforum gehouden. Op dat forum zal water worden behandeld als een economisch goed, een schaars goed. Dat is een ernstige zaak, want al is het zo dat water steeds meer een goed met grote economische betekenis wordt, het is ook nog zo dat het recht op water een menselijk en sociaal recht van alle volkeren is. Daarom zou ik de aandacht van dit Parlement juist willen vestigen op deze waterproblematiek, een van de punten die dit hele jaar besproken zullen worden. De situatie wordt steeds zorgwekkender, maar het recht op water moet ook als een mensenrecht worden gezien.
De tweede kwestie die ik hier heel kort aan de orde zou willen stellen, is wederom de kwestie Angola. In het verslag staat dat de schendingen van de mensenrechten in Angola met een te grote diplomatieke discretie zijn behandeld. Ik meen dat dit exact weergeeft wat er gebeurt, er hangt een gordijn van stilte rond hetgeen zich in Angola afspeelt, een land dat al veertig jaar lang permanent in oorlog verkeert en al vijfentwintig jaar in burgeroorlog. We moeten een beter geïnformeerde en helderder visie krijgen op wat zich in Angola afspeelt, zoals hier gezegd is toen gesproken werd over de kwestie van de mensenrechten van gemolesteerde journalisten.
Maar wat mij de meeste zorgen baart, en wat mij in Angola de meeste zorgen baart, is het recht van de kinderen die door beide partijen met geweld tot deelname aan de oorlog worden gedwongen, en het recht van de vrouwen, degenen die het meest te lijden hebben onder de gevolgen van deze bloedige oorlog.

Di Pietro
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik neem het woord om uit te leggen waarom ik tegen stem en waarom ik me verbaas over twee punten, die in de resolutie zijn opgenomen op initiatief van enkele leden die naar mijn mening de geloofwaardigheid van het Europees Parlement willen misbruiken om partijbelangen te behartigen. Deze belangen stroken niet met de algemene belangen van de Unie als geheel en Italië in het bijzonder. Mijnheer de Voorzitter, ik doel op paragraaf 38 en op de paragrafen 41 en 42 van het verslag-Haarder. Met paragraaf 38, die vandaag in nog schadelijker vorm in amendement 22 in dit Huis naar voren is gebracht, wil men de onpartijdigheid van rechters in Italië - en waarom alleen in Italië? - waarborgen, niet door een scheiding tussen rechterlijke macht en politieke macht, zoals Montesquieu wilde, maar door een scheiding, binnen de rechterlijke macht, tussen de zittende en de staande magistratuur. De gedachte achter deze absurde redenering is dat wie nu, in Italië, deel uitmaakt van de staande magistratuur, later onder de uitvoerende macht zal werken. Het inderdaad reële gevaar daarvan is dat onderzoeken naar corruptie en misbruik van politieke macht dan niet meer op een serene manier kunnen worden uitgevoerd.
Wat betreft de paragrafen 41 en 42 stem ik in met de stelling dat geen enkele burger, ook niet de mannelijke afstammelingen van leden van een voormalig koninklijk huis, het recht kan worden ontzegd hun land van herkomst te betreden, maar het verwondert me dat hierbij alleen Italië en Oostenrijk genoemd worden: ook vorsten en nakomelingen van vorsten van andere lidstaten van de Gemeenschap wonen in het buitenland. Bovendien is het volgens mij strijdig met de Italiaanse grondwet sancties op te leggen na een periode die de zes maanden niet overschrijdt. De Italiaanse grondwet voorziet namelijk in een grondwettelijke oplossing.

Ceyhun
Mijnheer de Voorzitter, de jaarverslagen over mensenrechten, racisme en vreemdelingenhaat zijn voor het Parlement een ideale gelegenheid om tegenover de lidstaten van de Europese Unie een kritisch standpunt in te nemen, of beter nog, voor zelfkritiek. De kandidaat-landen en hun vertegenwoordigers - ik denk daarbij aan tal van leden van het Turkse parlement - kunnen daaruit veel leren, bijvoorbeeld hoe volksvertegenwoordigers -terecht - onafhankelijk optreden als het om de mensenrechten in eigen land gaat. Wij moeten echter toegeven dat ons nog veel werk wacht. Dat wij zelfkritiek hebben, is niet voldoende. Dat siert ons, maar volstaat niet.
In onze verslagen veroordelen wij foltering en mishandeling van arrestanten of gedetineerden door ordediensten of gevangenbewaarders, maar wij moeten toegeven dat de verantwoordelijke overheden daar tot nu toe weinig aan hebben gedaan. Dat geldt ook voor de behandeling van vluchtelingen in lidstaten van de Europese Unie. Hoe lang nog zullen wij debatteren over de omstandigheden in vele gevangenissen? Het probleem is bekend, maar tot nu toe werd het nog niet aangepakt. Als wij de gevangenen in de maatschappij willen reïntegreren, moeten wij toegeven dat de meeste Europese gevangenissen vandaag niet voor dat doel geschikt zijn.
Wij leveren terecht kritiek op schendingen van mensenrechten en discriminatie in kandidaat-landen als Turkije en enkele Oost-Europese landen. Het gaat dan om de Roma of andere minderheden. Wij moeten daarom op het gebied van de mensenrechten in de Europese Unie het goede voorbeeld geven. Ik dank u.

Krivine
Mijnheer de Voorzitter, de verslagen die hier ter tafel liggen beloven veel goeds. Wij kunnen ons echter niet scharen achter de overwegingen waarin zelfgenoegzaam wordt gesproken over de bestaande verdragen.
Als we discriminatie doelmatiger willen aanpakken, zullen we verdergaande en vooral ook concretere maatregelen moeten nemen. Alle beperkingen op basis van nationaliteit in de toegang tot overheidsfuncties moeten verdwijnen. De instellingen van de Gemeenschap en de staten moeten het goede voorbeeld geven. Mensen uit derde landen die in de Unie woonachtig zijn, genieten alleen het volledige staatsburgerschap als ze mogen stemmen en aan alle verkiezingen kunnen deelnemen. Zolang deze mensen hun politieke rechten worden ontzegd, zullen ze het doelwit zijn van demagogische redevoeringen en discriminatoire maatregelen. Als ze op grond van hun status van belastingbetaler over rechten behoren te beschikken, waarom worden die hun dan op zowel plaatselijk als Europees niveau ontzegd?
Tenslotte is het noodzakelijk dat alle illegalen in Europa worden gelegaliseerd. Op deze wijze kan immers de illegale handel in arbeidskrachten en de racistische haat, die onlangs nog in Spanje tot een uitbarsting is gekomen, worden bestreden. Dit veronderstelt dat we een einde maken aan de bepalingen in het Schengen-verdrag, het Verdrag van Amsterdam en de Overeenkomst van Dublin, die een blamage zijn voor het asielrecht.
Wij zijn tenslotte van mening dat het racisme niet alleen door middel van regelgeving bestreden kan worden. Er moeten concrete maatregelen getroffen worden om de werkloosheid en sociale uitsluiting een halt toe te roepen. Op dit gebied zijn de verwachtingen van de burgers van Europa hooggespannen.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen alles schrijven wat wij willen over mensenrechten, er verslagen over opstellen en discussies over voeren, maar dit alles leidt tot niets zolang wij onze goede bedoelingen en verslagen niet ten uitvoer leggen. Zij blijven liggen op de stapels documenten van de Commissie en in de kantoren van goedbedoelende mensen en regeringen. Wij moeten leiderschap tonen, evenals de media, de onderwijsinstellingen en de kerken. Van zo'n leiderschap is in het verleden geen sprake geweest. Wij moeten ons schamen omdat wij Mozambique zo lang links hebben laten liggen, te laat in actie zijn gekomen en te weinig hebben gedaan. Wij zijn een continent dat voor een bedrag van 2 miljard dollar aan wapens stuurt aan het door droogte getroffen Ethiopië, maar dat niet een paar helicopters kan vinden voor de dringende redding van mensen die in Mozambique met de verdrinkingsdood worden bedreigd. Wij en de andere Europese instellingen moeten ons werkelijk schamen dat wij niet kunnen inspelen op dit soort rampen. Ook moeten wij ons schamen over de 5000 kinderen die in Irak elke maand overlijden. Sinds de invoering van de sancties zijn een half miljoen kinderen gestorven. In Irak wordt nog steeds een barbaarse oorlog gevoerd. Onvermurwbaar gaat men door met de bombardementen, zonder dat zij de media halen. Het is een oorlog tegen de kinderen en onschuldige burgers van dat land.
Wij zouden individueel en collectief stappen moeten ondernemen bij de Veiligheidsraad om ervoor te zorgen dat geneesmiddelen ter beschikking worden gesteld. Schamen moeten wij ons ook over het feit dat wij toestaan dat wapens verkocht worden aan het gebied van de Grote Meren. Schamen moeten wij ons in de Europese Unie omdat wij er niet in slagen een einde te maken aan racisme en vreemdelingenhaat, die hoogtij vieren in mijn eigen land en in de hele Unie. Op dit punt dragen wij een grote verantwoordelijkheid. Wij ondernemen echter niets ertegen.
De burgers van de Unie zijn onze rechters en onze jury's.Tenzij wij hun leiderschap en een vastberaden, doelgerichte houding tonen zullen zij ons de komende jaren hierop afrekenen. Wij zullen niet aan hun verwachtingen beantwoorden als wij racisme en vreemdelingenhaat in de Europese Unie niet weten aan te pakken. Aan mijn eigen regering wil ik zeggen dat wij thuis, in Ierland, hetzelfde moeten doen.

Oostlander
Mijnheer de Voorzitter, graag wil ik collega Belder gelukwensen met zijn gedegen verslag over de bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme in de kandidaat-lidstaten. Het komt er hierbij op aan door wat voor filosofie over mens en samenleving je wordt geïnspireerd en de heer Belder is daar zeer duidelijk in. Het verslag gaat uit van de eenheid van het menselijk geslacht, een christelijke uitdrukking die een stevige barrière vormt tegen ontsporingen van racistische aard. Men zou kunnen spreken van de mens als beelddrager Gods. Dat maakt het helemaal onmogelijk om de medemens als een bedreiging te zien of diens waardigheid aan te tasten. Belder gaat uitdrukkelijk niet uit van de ideologie, die door sommigen conservatief wordt genoemd, omtrent de verdediging van de identiteit van gemeenschappen tegen culturele invloeden van buitenaf. Zo'n ideologie die het gemeenschapsdenken overschat, zo'n filosofie bevat te weinig barrières tegen neigingen tot discriminatie. Zo'n conservatieve ideologie verwerp ik.
In de kandidaat-lidstaten verwacht men dat de Europese Unie een rechtsgemeenschap is die zich baseert op een gemeenschappelijke aanvaarding van waarden die doorgaans van joods-christelijke oorsprong zijn. Logisch dat wij ons houden aan de navolging van die waarden. Dat strookt niet altijd met hun en met onze primaire reacties, maar dat is nu eenmaal het kenmerk van goede principes. Die zijn niet altijd in ons voordeel. Mensen moeten over hun angst en hun kortetermijnbelangen heen stappen. Wij moeten de kandidaat-lidstaten daarbij op een kritisch opbouwende wijze helpen en niet vermijden om man en paard te noemen. Het verslag-Belder geeft daartoe een aantal concrete aanwijzingen. Met name de kerken, de vakbonden, vrouwenorganisaties, beroepsopleidingen en andere onderwijsinstellingen hebben daarbij een beslissende rol. Mijn fractie had geen reden om nog amendementen in te dienen.
Ten aanzien van het verslag van mevrouw Ludford behoor ik in mijn fractie tot de minderheid die de gebreken van het verslag niet ernstig genoeg vindt om daartegen te stemmen. Voorstellen over het stemrecht van buitenlanders passen weliswaar in het geheel niet in een verslag over xenofobie, maar op zich zijn we wel akkoord met een aanbeveling op dit punt. Ik heb aan die praktijk in Nederland al zo'n 25 jaar, beginnende met de Zuid-Molukkers, bijgedragen. Ten aanzien van het bieden van overheidsbanen heb ik geheel geen problemen. Weliswaar is dit geen ideologisch punt voor mij, maar rondziende in de vertegenwoordigingen van de Europese Unie in het buitenland, zie ik dat het daar wemelt van buitenlanders in EU-dienst, zelfs in gevoelige functies. Overheden doen er wijs aan om bijvoorbeeld in politiekorpsen etnische minderheden zichtbaar aanwezig te doen zijn. Beperking van de mogelijkheden daartoe acht ik uiterst onpraktisch, laat staan dat ik daar een eis van zou willen maken. Welk belang zou daar nu mee zijn gediend? Als het verslag-Ludford niet door amendementen in negatieve zin wordt vervormd, zal de minderheid die ik hier vertegenwoordig daarvoor stemmen.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb twee korte opmerkingen voor de heer Oostlander. Het is goed dat hij voor het verslag van mevrouw Ludford wil stemmen. Minder gelukkig is zijn bewering dat de Europese Gemeenschap een christelijke waardegemeenschap is. De Europese Gemeenschap heeft christelijke, maar ook andere waarden. Ik vind het heel belangrijk dat dit eens wordt gezegd.
Ik heb namens mijn fractie enkele technische opmerkingen bij de verslagen van mevrouw Ludford en de heer Haarder. De heer Haarder heeft de commissie een uitstekend ontwerpverslag voorgelegd. In de commissie werden daarop 170 amendementen en 22 compromisamendementen ingediend. In totaal zijn er dat 192. De commissie heeft zich daarmee dagenlang beziggehouden en met een vrij ruime meerderheid een gewijzigd verslag goedgekeurd. Nu zijn er in de plenaire vergadering opnieuw 69 amendementen. Op zich is dat niet dramatisch, maar bijna de helft van de amendementen is van de fractie die zich TDI noemt: Technische Fractie van Onafhankelijke Leden.
Dat is het resultaat van het samengaan van mevrouw Bonino en de heer Le Pen, wat op zich al sensationeel is. Hun clubje neemt nooit deel aan de besprekingen. In de commissie zijn deze dames en heren nooit aanwezig. Aan het beraad over de problemen nemen ze nooit deel. Waarom dienen ze in de plenaire vergadering dan al die amendementen in? Hun betogen, waarvan wij hier vandaag weer eens mochten genieten, maken dat duidelijk. Zij gebruiken dit forum om hun platitudes voor een zo groot mogelijk publiek op de tribune naar voren te brengen. Extreem-rechts in het Parlement zegt neen tegen het werk in de commissies en ja tegen simplistische stemmingmakerij. Dat is hun politieke strategie.
Ik wil het nog over een tweede punt hebben. Als wij het over de toestand van de mensenrechten in de Europese Unie hebben, bezinnen wij ons, zoals de heer Ceyhun het zo treffend heeft beschreven, over onszelf. We zijn daartoe ook verplicht, als wij schendingen van de mensenrechten in andere delen van de wereld willen hekelen of tegen de kandidaat-landen willen zeggen dat wij met betrekking tot de eerbiediging van de mensenrechten zelfkritiek niet schuwen, en welke normen wij zelf hanteren. Dat is belangrijk omdat alleen wie aan zelfkritiek doet ook het recht heeft anderen te bekritiseren.
In deze verslagen - zowel dat van mevrouw Ludford over racisme als dat van de heer Haarder over de mensenrechten - worden bakens uitgezet. Het jaarlijkse debat over deze onderwerpen is richtinggevend voor de politiek van de Europese Unie. Deze verslagen worden echter voor platvloerse binnenlandse doeleinden misbruikt. Ik heb het over paragraaf 38 van het verslag van de heer Haarder over de scheiding van de loopbanen van de zittende en staande magistratuur. De hier aanwezige heer Cornillet heeft daarop een amendement ingediend, dat zeer in het algemeen de loopbaan van rechters en officieren van justitie in Italië betreft. Ik vraag mij af wat dat met mensenrechten te maken heeft. Wie een verslag over de mensenrechten misbruikt om aan nationale politiek te doen, zit totaal naast de kwestie.
De paragrafen 41 en 42 betreffen de prinsen van het voormalig koninklijk huis Savoie, die naar Italië willen terugkeren. Wat heeft dat met schendingen van de mensenrechten te maken? Wie over mensenrechten in de Europese Unie serieus wil debatteren, mag deze waardevolle en goede verslagen niet voor tactische spelletjes op het gebied van het binnenlands beleid misbruiken.
(Applaus)
Malmström
Mijnheer de Voorzitter, het debat is weliswaar nog niet gesloten, maar ik wil toch van de gelegenheid gebruik maken om te bedanken voor het commentaar en de steun van de collega's in de commissie buitenlandse zaken tijdens het werk aan dit verslag.
Mijnheer de Commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, na dit debat moet het volstrekt duidelijk zijn dat mensenrechten geen onderwerp vormen waarover men slechts in zijn zondagse pak spreekt. Mensenrechten moeten worden geïntegreerd in alle politieke samenwerking binnen de EU. Er is een consequente, weloverwogen en doordachte strategie nodig, waarmee fraaie woorden kunnen worden omgezet in concrete daden die resultaat opleveren.
Ik hoop dat deze boodschap overgekomen is, en dat we in dit Parlement weldra concrete voorstellen van de Raad krijgen over de manier waarop wij de activiteiten op dit gebied gezamenlijk kunnen voortzetten.

Knörr Borràs
Mijnheer de Voorzitter, hoewel de zaken de goede kant op gaan, is nog niet alles rozengeur en maneschijn.
In sommige landen wordt bijvoorbeeld het elementaire recht op onderwijs en meningsuiting in de eigen taal niet gerespecteerd. In Baskenland mogen wij ondanks alle problemen de taal kiezen waarin wij onze kinderen willen laten onderwijzen, maar het Spaanse Hof van cassatie heeft besloten dat het illegaal is dat gemeenten zich verenigen om de ontwikkeling van de taal te stimuleren. Dat laat duidelijk zien dat de wet soms met politieke motieven op een geforceerde manier wordt uitgelegd en dat momenteel niet alle rechten in de Europese Unie worden geëerbiedigd.
Wat te denken van de neiging om over de mensenrechtensituatie op plaatsen duizenden kilometers hiervandaan te spreken, terwijl men zich er thuis niet aan houdt of zijn standpunten aan politieke en handelsbelangen aanpast?
Chirac heeft het over de rechten van de Inuits in Québec, maar negeert de rechten van anderstaligen in Frankrijk. Men verwijt Jospin dat hij de Hezbollah met name noemt, terwijl men over andersoortige organisaties hoog van de toren blaast en zich beroemt op de antiterroristische samenwerking met Spanje. De Spaanse premier zegt dat Tsjetsjenië een interne aangelegenheid is, en wordt daarmee in feite medeverantwoordelijk voor de uitroeiing van het Tsjetsjeense volk.
Wij kunnen het absoluut niet eens zijn met deze opvatting over politiek, omdat de politiek zo wordt verdrongen door onverbloemde schijnheiligheid.
Tenslotte wil ik zeggen dat ten aanzien van de Baskische burgers die ik vertegenwoordig, interne aangelegenheden of politieke opportuniteit niet als uitvlucht kunnen worden gebruikt. Ons gaat het - hier en elders - om personen, burgers die onvervreemdbare rechten genieten waarop wij onze samenleving willen baseren.

Cossutta
De Italiaanse grondwet sanctioneert plechtig dat de ex-koningen van het huis Savoie, hun echtgenoten en hun mannelijke nakomelingen het nationale grondgebied niet mogen betreden en er niet mogen verblijven. Deze grondwet is het resultaat van een historisch samenwerkingsverband tussen alle democratische krachten in de antifascistische strijd en de nationale vrijheidsoorlog. Wij kunnen niet tolereren dat het Europees Parlement zich bemoeit met de tekst van deze grondwet, een van de meest democratische en vooruitstrevende ter wereld.
In dat verband is het niet overbodig erop te wijzen dat de leden van het huis Savoie niet alleen de opkomst van de fascistische dictatuur hebben gesteund, de fascistische agressie tegen het democratische Spanje hebben gesteund en de fascistische, imperialistische oorlog tegen Ethiopië hebben gewild, maar ook hebben ingestemd met de alliantie met het racistische regime van Hitler en zelfs de schandalige rassenwetten tegen de joden in Italië hebben ingevoerd. Toen in Italië zelf en in heel Europa de desastreuze Tweede Wereldoorlog uitbrak, ontvluchtten zij Rome en lieten zij de Italiaanse troepen op schandelijke wijze aan hun lot over, zonder orders of leiding toen de wapenstilstand met de geallieerden werd gesloten. De leden van het huis Savoie hebben de soevereiniteit en de onherroepelijkheid van de republiek, gesanctioneerd door de grondwet, nooit willen erkennen. Mijnheer de Voorzitter, collega's, er kan geen twijfel noch onzekerheid bestaan over de afwijzing van het verzoek, dat hier zo slecht op zijn plaats is, om de grondwet van de Italiaanse Republiek te schenden. Voor de afstammelingen van de voormalige koningen van Italië is in mijn land geen plaats.

Varaut
Mijnheer de Voorzitter, uit het verslag van mevrouw Ludford en dat van de heer Haarder komt goed naar voren hoe verbeten sommige afgevaardigden aspecten van het beleid van de Verenigde Staten proberen te kopiëren die voor de ontwikkeling van onze samenlevingen het minst relevant zijn.
Drie punten getuigen hier met name van. Wij hebben het verzoek gekregen ons personeel etnisch te diversifiëren. Dit betekent dat wij ons personeel etnisch moeten classificeren. Als etnische Parijzenaar kan ik mij bijvoorbeeld ongerust gaan afvragen of mijn etnische groepering voldoende binnen de instellingen van de Unie vertegenwoordigd is en of er bij het opzetten van etnische gegevensbestanden voldoende rekening wordt gehouden met deze etnische verscheidenheid. Er zullen gecontroleerde en goedgekeurde gegevensbestanden komen. Met andere woorden, er zal een beleid komen dat gebaseerd is op een masochistische vorm van racisme dat wordt aangeduid met de term "positieve discriminatie".
Men wil verder dat we alle nieuwe religieuze gemeenschappen erkennen en dat deze gemeenschappen dezelfde bestaansrechten krijgen als de religies van het Boek. Dit lijkt verdacht veel op het onaangename besluit dat gisteren door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in Luxemburg genomen is, op grond waarvan de Scientologykerk op dezelfde wijze moet worden behandeld als alle Europese religies.
Tenslotte wordt ons voorgesteld homoseksuele paren dezelfde rechten te geven als gezinnen. Men vergeet hierbij kennelijk dat de gezinnen hun rechten ontlenen aan de staat en de naties, omdat die dankzij deze gezinnen kunnen voortbestaan. Bovendien delen de staat, de naties en de gezinnen hetzelfde belang.

Gollnisch
Mijnheer de Voorzitter, zoals ieder voorjaar tussen de bloei van de pruimenbomen en die van de kersenbomen in, worden er heel wat elegante morele en intellectuele uitlatingen gedaan om de duivel in al zijn gedaanten te bestrijden. In dit geval gaat het om uitlatingen tegen gevallen van xenofobie, racisme en antisemitisme.
Alvorens ik besloot in de politiek te gaan, gaf ik les aan de universiteit in de talen en culturen van het Verre Oosten. Ik was decaan van een faculteit die 28 buitenlandse talen en culturen aanbiedt. Ik denk daarom ook niet als xenofoob bestempeld te kunnen worden. Dit zogenaamde antiracistische debat, dat ik liever omschrijf als ziekelijke praatzucht, vertoont een aantal eigenschappen. In de eerste plaats heeft dit debat geen enkele intellectuele inhoud en in de tweede plaats doet het het vrije denken geweld aan.
Laat ik beginnen met het eerste punt: het gebrek aan intellectuele inhoud. Er wordt geen definitie gegeven van de termen die in dit debat worden gebruikt. Wat is racisme? Wat is xenofobie? Wat is nationalisme? Wat is extremisme? Wat moet er onder al deze termen worden verstaan? Wat is de filosofische oorsprong van deze termen? Welke doctrines schuilen erachter? Verdienen zij die van racisme, nationalisme of extremisme beschuldigd worden daadwerkelijk de naam racist, nationalist of extremist? Niemand weet het en niemand wil dat ook weten. Als we deze begrippen namelijk zouden verduidelijken, zou het nut ervan immers afnemen. Door iedere keer weer deze termen te herhalen en rebellen als duivels af te schilderen wil men immers de harten en geesten doen verstommen.
In werkelijkheid probeert men ten onrechte het patriottistisch handelen te presenteren als een expansionistische vorm van nationalisme. De legitieme afwijzing van het immigratiebeleid wordt verward met xenofobie en de wens van landen aan hun identiteit vast te houden wordt uitgelegd als racisme. Dit is werkelijk absurd. Racisme is het plaatsen van het eigen ras boven andere rassen. Wie is er vandaag de dag racistisch in Europa? Xenofobie is het verzet tegen de aanwezigheid van buitenlanders. U kunt deze gedachte vanuit moreel oogpunt verwerpen, maar politiek gezien zult u moeten erkennen dat xenofobie, letterlijk opgevat, aan de bron van alle historische nationale bevrijdingsbewegingen heeft gestaan.
Het antisemitisme in Europa neemt kennelijk toe. Maar waar draait het nu eigenlijk om bij dit antisemitisme? In één van zijn boeken stelt de linkse filosoof Jean-Paul Sartre dat het joodse volk kunstmatig door antisemieten is bedacht. Deze stelling is fout, net als de rest van de ideeën van deze filosoof. Als we de stelling van Sartre omdraaien klopt ze echter wel, namelijk dat sommige joodse kringen aan het antisemitisme hun bestaansrecht, identiteit en zelfs hun moreel, politiek en financieel gezag ontlenen.
Dit is tenminste wat de intellectueel correcte en moedige joden beweren. Ze betreuren het dat de jodenvervolging tijdens de tweede wereldoorlog - die vanuit religieus oogpunt ook wel globaal wordt aangeduid met de vage term "shoah" - uitsluitend om politieke en financiële redenen dagelijks in herinnering wordt gebracht. Het zou hierbij gaan om een krankzinnige obsessie. Vaak is in deze context het verband met de herdenking van de doden ver te zoeken.
De zogenaamde tegenstanders van het racisme zijn echter niet op zoek naar de waarheid en willen de immigranten heus geen echte steun bieden. Mijnheer Schulz, mijn familie heeft nooit een Duitse kapo geaccepteerd, en zal dat op uw aandringen ook niet doen. Het gaat erom dat landen zich niet besluiteloos opstellen, maar zich verzetten tegen de teloorgang van hun identiteit. De antiracistische religie heeft haar dogma's, hogepriesters, geloofsrechters en heksenprocessen. De geschiedenis zal de aanhangers van deze verwerpelijke ideologie streng veroordelen. Wij zijn er trots op dat we iedere keer weer tegen deze ideologen ten strijde mogen trekken.

Tannock
De Engelse filosoof John Locke heeft eens gezegd dat een land zonder wetten een land is zonder vrijheid. Vijftig jaar na de ondertekening van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, twintig jaar na de Slotakte van Helsinki, tien jaar na de val van de Berlijnse Muur en een jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam, zijn er in het hart van Europa nog steeds grondwettelijke bepalingen van kracht die in de Middeleeuwen thuishoren - bepalingen die in een modern Europa niet op hun plaats zijn.
Zo heeft Victor Emmanuel van Italië als onwetend kind van negen jaar zijn geboorteland moeten verlaten en heeft hij al drieëenvijftig jaar niet mogen terugkeren. Als hij vanuit zijn woning op Corsica koers zet in de richting van de Italiaanse territoriale wateren wordt de kustwacht via moderne satelliettechnologie ingezet om hem met luidsprekers aan te manen rechtsomkeert te maken. Zijn achtentwintigjarige zoon is maar één keer in Italië geweest, toen zijn vliegtuig wegens slecht weer naar het vliegveld van Milaan werd omgeleid. Het vliegtuig werd door politie omsingeld en hem werd verboden het vliegtuig te verlaten. Wat heeft hij te maken met hetgeen zijn overgrootvader tijdens het fascistische tijdperk heeft gedaan? Volgens een recente opiniepeiling vinden 80% van de Italianen dat deze mensen het recht moeten krijgen terug te keren, zonder enige beperking. Geen van beiden vormt op enigerlei wijze een bedreiging voor de Italiaanse staat. Het gaat hier niet om een zaak die slechts een paar mensen betreft, zoals sommigen beweren. De kwestie heeft rechtstreeks te maken met de verbintenis van de Europese Unie om het Verdrag tot bescherming de rechten van de mens, haar eigen Verdragen en het recht in het algemeen te eerbiedigen.
Er wordt veel gepraat over het Handvest van de grondrechten. Dergelijke discussies zullen echter uiterst hol blijven klinken zolang dit Parlement niet alles in het werk stelt om aan bestaande verdragsschendingen een einde te maken. Als iemand die een diepe en langdurige liefde voor Italië en zijn volk koestert, zeg ik hier vandaag aan u, en aan president Ciampi van Italië, dat Italië moreel noch wettelijk het recht had het Verdrag van Amsterdam te ondertekenen, zolang het deze bepaling waarmee het mensenrechtenverdrag openlijk wordt geschonden, niet uit zijn eigen grondwet had geschrapt.
Dit geldt tevens voor Oostenrijk, waar Otto von Habsburg gedwongen werd zijn eigen identiteit te ontkennen en zijn rechten en die van zijn familieleden op te geven om Oostenrijk binnen te mogen komen. De bij het Verdrag toegekende rechten zijn mijns inziens niet conditioneel. Het Verdrag biedt geen grond voor discriminatie tegen afzonderlijke families en het Verdrag wordt daarom geschonden. Het recht om naar je eigen land te gaan, er te wonen en te sterven behoort tot de fundamentele, onvervreemdbare rechten en ik hoop dat dit Parlement zich hiervoor zal inzetten. Daarom beveel ik paragraaf 41 en 42 speciaal aan in de aandacht van het Parlement.

Swiebel
Mijnheer de Voorzitter, respect voor de mensenrechten staat aan de basis van de Europese Unie. Zo staat het in de Verdragen en zo houden wij dat elkaar steeds voor. Het is dan ook goed dat het Europees Parlement jaarlijks een verslag uitbrengt over de eerbiediging van de mensenrechten in de Europese Unie zelf. Hoewel ik pas sinds vorig jaar lid van dit Parlement ben, weet ik dat de behandeling van dit jaarlijkse mensenrechtenverslag in de afgelopen jaren steeds met heel veel politieke commotie en verwarring gepaard is gegaan. Die commotie is gezien de aard van het onderwerp terecht, maar de verwarring niet. Ik ben dan ook zeer verheugd dat er dit jaar een verslag voorligt dat zeer uitgebalanceerd is en terzake, afgezien dan van een enkel bedrijfsongeval waar collega Schulz al over heeft gesproken en waarvan we hier af en toe ook de tamelijk abjecte manifestaties moeten aanhoren. Gelukkig kunnen we door geroffel op onze tafels te kennen geven dat we dit niet accepteren. Afgezien hiervan wil ik de rapporteur, de heer Bertel Haarder, heel erg bedanken voor de grote inzet en de constructieve samenwerking die ik met hem als schaduwrapporteur voor de socialistische fractie heb mogen beleven. De discussies met hem hebben mijn inzicht in de complexiteit van de materie erg verdiept en ik wil ook vooral zijn open houding hier en public prijzen.
Wat de inhoud van het verslag betreft wil ik enkele onderwerpen aanstippen. Is het niet meer dan ironisch dat juist asiel- en migratiekwesties, een van de topprioriteiten van de politieke agenda in Europa, zo'n duidelijke weerklank hebben gevonden in dit verslag. Zou niet eigenlijk de Europese aanpak van asiel en migratie juist moeten leiden tot minder mensenrechtenschendingen op dit terrein? De vraag stellen is ze beantwoorden. Waakzaamheid blijft ook geboden voor de eerbiediging van de mensenrechten van de omvangrijke minderheden in Europa. Mensen uit deze groepen, veelal economisch kwetsbaar, lopen groot risico slachtoffer te worden van discriminatie. De realiteit is dat miljoenen mensen in ons rijke en bevoorrechte Europa in armoede leven. Het verslag beschrijft deze problematiek van armoede en achterstelling terecht in termen van mensenrechten en dat lijkt me een stap vooruit in de discussie.
Het verslag besteedt ook meer dan in de voorafgaande jaren aandacht aan de kwestie van de gelijke behandeling van vrouwen en mannen en aan de gelijke behandeling van verschillende relatievormen en leefstijlen. Vrije keuzes die mensen in hun privé-leven maken en die aan niemand anders schade berokkenen, zouden moeten worden gehonoreerd met respect voor diversiteit en met een waarborging van het beginsel van de gelijke behandeling. Zoals uit een aantal amendementen blijkt, is wat dit betreft de strijd nog lang niet gestreden.
Mijnheer de Voorzitter, er zijn nog velen, ook in dit Huis zoals blijkt uit dit debat, die aan huwelijk en gezin een voorkeursbehandeling willen geven en daarmee ook iedereen die een andere keuze maakt in zijn privé-leven openlijk beledigen en discrimineren. Mijn fractie daarentegen voert het gelijkheidsbeginsel in het vaandel. Mensenrechten zijn namelijk voor iedereen.

Haarder
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de leden voor hun ruime steun aan de hoofdlijnen van dit verslag. De mensenrechten gaan immers ook over alles wat wij over de partij- en nationale grenzen heen gemeenschappelijk hebben. Daarom is het belangrijk dat in dit Parlement een brede consensus tot stand komt, want een recht kan moeilijk universeel zijn als de helft van het Parlement ertegen is. Ik dank in het bijzonder mevrouw Swiebel, zowel voor haar vriendelijke woorden van vandaag als voor de nauwe samenwerking die ik met haar heb gehad. Zij heeft een grote invloed uitgeoefend en ik wil haar zeggen dat ik de door haar ingediende, bijkomende amendementen, waarover morgen gestemd wordt, graag steun. Ik dank ook de heer Pirker en mevrouw Palacio. Ik ben dankbaar voor de grote eensgezindheid over dit verslag. Dit is een goed teken nu de mensenrechten dit jaar zo hoog op de agenda van de Europese Unie genoteerd staan. Helaas moet ik een domper zetten op de vreugde die de heer Krarup heeft geuit betreffende de inhoud van paragraaf 61, want hij heeft het bij het verkeerde eind. In de Deense versie ontbreken tien woorden. Als hij de Engelse versie neemt, kan hij de juiste tekst lezen.

Gahrton
Mijnheer de Voorzitter, in de onderhavige verslagen wordt kritiek uitgeoefend op China. Ik ben het met deze kritiek eens, hoewel ik daarmee als voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met China riskeer nog een protestbrief uit Peking te krijgen, waarin men vraagt of het Europees Parlement een vijandige campagne tegen China voert. Gesteund door de verslagen van mevrouw Malmström en de heer Haarder kan ik krachtig antwoorden: "Nee, wij voeren geen campagne tegen China, maar een campagne voor mensenrechten - overal ter wereld."
In de verslagen wordt kritiek uitgeoefend op een twintigtal landen buiten Europa, en op bijna alle EU-landen en kandidaat-landen. Ik ben eigenlijk van plan om de verslagen naar het nationale volkscongres in Peking te sturen, naar hun EU-comité, en ze te vragen om zelf dergelijke verslagen te maken. Waarom geen verslag met zelfkritiek van het nationale volkscongres over de mensenrechten in de wereld en in de EU, vanuit Chinese ogen gezien? Het gaat er immers om dat wij een dialoog voeren met de Chinezen over mensenrechten. Dan moeten de Chinezen deelnemen aan die dialoog en niet alleen protesteren.

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn uiterst bezorgd over het schijnheilig en selectief aandringen op de mensenrechten bij de uitoefening van het buitenlands beleid, vooral wanneer de eerbiediging daarvan wordt ingeroepen om interventies en zelfs militaire interventies te rechtvaardigen.
De Europese Unie sluit echter tegelijkertijd de ogen voor situaties waarin de mensenrechten op gruwelijke wijze worden geschonden. Dat zijn echter situaties waarin haar imperialistische belangen op de voorgrond staan. Een tekenend voorbeeld is haar houding ten aanzien van het Turkse regime. De recente, en in feite nog steeds voortdurende aanval op Kosovo geschiedde onder het mom van de minderheidsrechten. Uit deze aanval en uit de onaanvaardbare, aan Joegoslavië gestelde eisen blijkt duidelijk dat militair optreden een algemeen beginsel van het volkerenrecht is geworden, en de overhand heeft gekregen boven het nationale soevereiniteitsbeginsel.
Met het beleid dat de Europese Unie intern toepast wordt echter in feite ook een reeks fundamentele mensenrechten geschonden: politieke en sociale rechten, individuele rechten en democratische vrijheden.
De vruchten van dit beleid worden reeds zichtbaar. Extreem rechtse, racistische en fascistische krachten steken - niet alleen in Oostenrijk - de kop op. Het verslag over de bestrijding van racisme toont echter duidelijk aan dat men hieruit niet de noodzakelijk conclusies heeft getrokken.
Wij roepen de volkeren op de strijd aan te binden tegen de schending van hun verworven rechten, van de rechten die zij met zoveel moeite en offers hebben weten te veroveren. Wij roepen hen op de huidige ontwikkelingen een halt toe te roepen. Die zijn namelijk alleen maar goed voor hun uitbuiters, en niet voor hen.

Palacio Vallelersundi
Mijnheer de Voorzitter, weloverwogen, gematigd en tactvol: dat zijn de termen waarmee het verslag van de heer Haarder kan worden gekenschetst, en ik wil hem daarmee feliciteren. Ik heb zelf de eer gehad met hem samen te werken aan eerdere jaarverslagen over de mensenrechten, dus ik weet hoe moeilijk het is. Ik hoop, net als hij, dat hij brede steun zal krijgen van de Vergadering. Hij verdient het.
Mijnheer de Voorzitter, aan het begin van zijn eerste interventie zei de heer Haarder dat de rechten van de mens geen Europese uitvinding zijn, en dat is waar. Het is echter wel typisch voor Europa dat het de mensenrechten uit de privé-sfeer heeft gehaald door ze juridisch afdwingbaar te maken. Het heeft daarmee van de mensenrechten zijn banier gemaakt, een kenmerk van onze Europese identiteit.
Er is gesproken over de verdediging van de mensenrechten. Ik wil benadrukken dat verkondiging van de mensenrechten met zich meebrengt dat het ook mogelijk moet zijn ze uit te oefenen. Aan alle aspecten daarvan die al zijn genoemd, en waar ik het mee eens ben, wil ik er nog een toevoegen: de positie van degenen die hun rechten niet uit kunnen oefenen omdat ze door bepaalde krachten of organisaties onder druk worden gezet.
Om slechts één voorbeeld te geven: onlangs waren de leden van het Ermua-forum hier. Ik herinner de Vergadering eraan dat zij het hele politieke spectrum vertegenwoordigen, van links tot rechts. De leden van het forum zijn intellectuelen, mannen en vrouwen die in Baskenland wonen en hun rechten niet kunnen uitoefenen; die hun vrijheid van meningsuiting niet kunnen uitoefenen omdat zij zich voortdurend onder druk gezet voelen door de politieke tak van de ETA, Herri Batasuna.
Om nog een enkel voorbeeld te geven: afgelopen zondag werden de Basken op een intimiderende manier opgeroepen niet te gaan stemmen. Gelukkig getuigde de Baskische bevolking echter van moed - je moet zoiets meemaken om te begrijpen hoeveel moed daarvoor nodig is - door toch massaal te gaan stemmen.
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit af zoals ik ben begonnen: vanuit dit Parlement moeten wij luid en duidelijk zeggen dat de eerbiediging van de mensenrechten onlosmakelijk is verbonden met de verdediging - de volwaardige verdediging - van de uitoefening van deze rechten tegenover een ieder, en met name tegenover krachten en organisaties die de vrijheid van meningsuiting belemmeren.

Evans, Robert
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier ingaan op het verslag van mevrouw Ludford over de bestrijding van racisme in de Europese Unie. Dit is een zeer belangrijk onderwerp. Het is van groot belang voor de totstandkoming van een vreedzaam en harmonieus Europa, een Europa dat eensgezind is in zijn doelstellingen en in harmonie verkeert met zichzelf en zijn burgers. Dit althans is de mening die wij, aan deze zijde van het Parlement, aanhangen. Dit is wat in het verslag wordt nagestreefd. Maar de PPE-DE-Fractie en anderen aan de overkant, willen dít kennelijk niet. Wij hoorden zopas de schandelijke interventie van de heer Gollnisch namens zijn fractie. Mevrouw Palacio, die net de zaal verlaat, heeft gezegd dat mensenrechten noodzakelijk zijn in het openbare leven en als centraal uitgangspunt.Toch proberen zij, via hun amendementen op het Ludford-verslag, verdeeldheid te zaaien in Europa en miljoenen van onze broeders en zusters uit etnische minderheden tot tweederangsburgers te degraderen. Dat is het duidelijke doel van de namens de heer Hernandez Mollar en zijn collega's ingediende amendementen, en dit blijkt uit alle amendmenten die afkomstig zijn van de PPE-DE-Fractie - de zogenaamde Europese Volkspartij - die met haar amendementen aantoont dat zij een partij is voor een gedeelte van het volk maar niet voor het hele volk.
De PPE-DE-amendementen beogen de opsplitsing van families. Zij zijn tegen de eenheid van het gezin. Amendement 12 beoogt de verwijzing naar de noodzaak van eenheid in het gezin te schrappen. De PPE-DE-fractie lijkt niet te aanvaarden dat etnische minderheden zich van het verkiezingsproces vervreemd voelen. Volgens hen hoeven het Europees Parlement en de nationale parlementen geen afspiegeling te vormen van Europa's uiteenlopende etnische samenstelling. Dit is het doel van amendement 13, dat de betreffende passage uit het verslag wil schrappen. Zij zijn gekant tegen etnische diversiteit en accepteren niet dat al onze burgers een positieve bijdrage aan de samenleving leveren. Zij accepteren niet dat bij het verkiezingsproces iedereen een rol heeft te vervullen.
Wij kunnen ons niet beklagen over de gebeurtenissen in de kandidaat-lidstaten als er in de Europese Unie nog dergelijke amendementen worden ingediend. Evenmin dienen, volgens de PPE-DE-Fractie, etnische minderheden te worden aangemoedigd om naar de stembus te gaan. Met amendement 21 wordt beoogd de oproep aan de etnische minderheid om aan verkiezingen deel te nemen of zichzelf kandidaat te stellen te schrappen. Willen wij dit echt? Ik denk van niet. Wij, aan deze zijde van het Huis, verwerpen dit standpunt volledig. Aan de positie van de PPE-DE-Fractie en aan haar amendementen zullen wij ruchtbaarheid geven, of ze nu aanvaard worden, of niet. Wij betreuren het ten zeerste dat de heer Hernandez Mollar en zijn collega's deze lijn aanhangen. Wij dringen er bij de ELDR-Fractie op aan haar banden met de PPE-DE-Fractie te verbreken naar aanleiding van deze amendementen, daar deze laatste heeft laten blijken niet vrij te zijn van racistische instincten.
Mochten de door de PPE-DE-Fractie ingediende amendementen worden aangenomen, dan zullen wij ons uitspreken tegen het verslag in zijn geheel. Genoemde amendementen zwakken het verslag af en betekenen ook een achteruitgang ten opzichte van de huidige positie van het Parlement. Het verslag zou dusdanig worden verwaterd dat wij het niet langer kunnen steunen, want het zou gaan om een stap terug. Ik wil er dan ook bij alle collega's op aandringen, de door de Europese Volkspartij en hun collega's van extreem-rechts ingediende amendementen te verwerpen.

Ludford
Mijnheer de Voorzitter, Ik dank allen die het woord hebben gevoerd met betrekking tot mijn verslag, maar ik wil een paar misverstanden uit de weg ruimen.
Ten eerste wordt nergens in het verslag gesteld, dat de bestrijding van racisme betekent dat er geen controle op immigratie meer zou mogen zijn. Wel wordt gesteld dat dergelijke controles niet mogen discrimineren op grond van ras, en niet mogen bijdragen aan een xenofobe of vijandige houding jegens etnische minderheden. De verwijzing naar een versterking van de rechten voor ingezetenen uit derde landen slaat uiteraard op personen die hier legaal aanwezig zijn.
Wat, ten tweede, godsdienst en identiteit betreft, verwerpt het verslag iedere exclusiviteit. Ik ben het met de heer Schulz eens. Het christendom heeft een belangrijke bijdrage aan de Europese waarden geleverd maar heeft in dit opzicht niet het alleenrecht.
Ten derde is er gewag gemaakt van quota. Hiervan is nergens in het verslag sprake. Als liberaal ben ik tegen quota.
Ten vierde wordt er met betrekking tot Oostenrijk voor gepleit het land niet te noemen, gezien het tijdstip waarop het verslag wordt behandeld. Dit verslag houdt verband met het jaarlijks debat over racisme, dat plaatsvindt plaats in het jaar 2000. Het verwijst naar de situatie zoals die thans is.
Ik verwelkom de opmerkingen van de heer Oostlander, alsmede zijn steun aan het verslag. Als een gebaar van goede wil zal ik vijf kleine amendementen van de PPE-DE-Fractie overnemen, ofschoon hier toevallig geen van de door de heer Evans genoemde bij zijn. Ik hoop van ganser harte dat meer leden van de PPE-DE-Fractie dit verslag zullen steunen.

Wyn
Mijnheer de Voorzitter, ik vind dat in dit debat tot dusver niet genoeg aandacht wordt geschonken aan democratie en subsidiariteit. Een groot deel van de verschrikkingen waarvan we in de Balkanregio getuige zijn geweest, en van het racisme en antisemitisme, is toe te schrijven aan het feit dat de samenlevingen op veel plaatsen niet in staat zijn gesteld - en dit is in strijd met het subsidiariteitsbeginsel - binnen hun geledingen de democratie op te bouwen die mensen nodig hebben, om in hun regio's en naties ontplooiingskansen te bieden aan sociale rechten, gerechtigheid, respect voor minderheden, het vreedzaam samenleven van verschillende volken en respect voor alle rassen en mensen.
In artikel 3 B van het Verdrag van de Europese Gemeenschap gaat het bij subsidiariteit alleen om de betrekkingen tussen de Europese Unie en de lidstaten, waarbij regio's en naties die niet de status hebben van staat worden genegeerd. Hierdoor worden mensen getroffen binnen hun eigen gemeenschappen. Zij zijn niet in staat de structuren op te zetten die nodig zijn voor een eerbiediging van de mensenrechten en een aanpak van racisme die tot blijvende resultaten leidt.
In mijn eigen natie, Wales, hebben wij bijvoorbeeld niet de bevoegdheid onze eigen wetten voor de bestrijding van racisme en de verdediging van de mensenrechten uit te vaardigen. De cohesiebeginselen en het streven naar bestrijding van armoede en verval in onze gemeenschappen zijn stevig gevestigde uitgangspunten in de Europese regelgeving. Deze zouden echter tevens het respect voor minderheden moeten omvatten, als wij de rest van de wereld een inspirerend voorbeeld willen geven in de bestrijding van racisme en de verdediging van de mensenrechten.

Morgantini
Ik wil de rapporteurs hartelijk danken voor hun werk. Steeds vaker moeten woorden in daden worden omgezet. Schendingen van de mensenrechten, racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme zijn niet alleen een zaak van andere continenten, maar gaan ook ons, ons leven en onze instellingen aan. Ook in dit Parlement worden racistische en xenofobe meningen geuit. We moeten bij onszelf beginnen om een wereld te creëren waarin ieder van ons de ander kan bijstaan. We kunnen krachtiger optreden tegen landen waar de mensenrechten en sociale rechten niet worden geëerbiedigd, bijvoorbeeld in de kwestie van de Koerden, de Palestijnen, de Tsjetsjenen en de Afghaanse vrouwen, als ons gedrag in overeenstemming is met onze principes.
Haider is niet uniek in Europa. Een voorbeeld: in Rome werden vorige week, met instemming van de burgemeester, zonder onderscheid Romavluchtelingen uit Bosnië gedeporteerd en zonder hulp naar conflictgebieden teruggestuurd, waarbij kinderen van hun moeders en broers van hun zusters werden gescheiden. Ze werden weggejaagd zonder dat ze iets mee konden nemen; kinderen die in Italië zijn geboren, geïntegreerd waren en geliefd bij hun klasgenootjes, werden van school gehaald. Haider had het niet beter kunnen doen. De rechtse oppositie en ook de nieuwe centrumpartijen gedragen zich op precies dezelfde manier als Haider wanneer zij de bevolking van Rome aanzetten tot haat en verhinderen dat het gemeentebestuur de Roma een veilig terrein met water en elektriciteit ter beschikking stelt. Dat zeg ik zonder het illegale gedrag van veel Roma of van immigranten goed te praten.
Ik zou graag willen dat niemand zich in onze landen een vreemdeling hoeft te voelen. Daarom steun ik met name de voorstellen in de resoluties: steun en bijstand verlenen aan alles wat een cultuur van samenleven en burgerschap bevordert.

Gahler
Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de heer Belder is een goede analyse van de situatie in de kandidaat-landen. Ik zal mij op enkele aspecten ervan toespitsen. Zoals al werd gezegd, moeten wij vermijden dat de kandidaat-landen de indruk krijgen dat wij hun strengere normen opleggen dan wij zelf hanteren. Wij moeten de situatie in die landen niet vergelijken met onze perfecte wetteksten, maar met de situatie in onze eigen landen. Als wij dat niet doen, zullen de kandidaat-landen inderdaad altijd een slechte beurt maken.
Landen die pas sinds kort weer onafhankelijk zijn en tot de Europese Unie willen toetreden, zoals Estland, Letland en Litouwen, mogen natuurlijk eerst opnieuw hun nationale identiteit ontwikkelen. De vroegere communistische dictatuur was uiteraard niet bevorderlijk voor een pluralistische debatcultuur. Sommige uitdrukkingsvormen van die nationale identiteit lijken ons daarom overdreven of zelfs indirect tegen minderheden in eigen land of in een buurland gericht.
Het zou van grote morele arrogantie getuigen als wij die tijdelijke uitingen van het zoeken naar een eigen identiteit op voorhand veroordelen. Wij moeten die landen op weg naar de Europese Unie de nodige hulp bieden om ervoor te zorgen dat die ontdekking van de eigen identiteit niet ten koste gaat van minderheden of buurlanden.
De toestand in Estland en Letland is een voorbeeld van allesbehalve vanzelfsprekende toenadering tussen twee bevolkingsgroepen. Een historische last van wederzijdse bezetting en deportaties, gedwongen migratie om politieke redenen en de onderdrukking, tot het einde van de jaren tachtig, van elke uitdrukking van nationale zelfbeschikking stonden die toenadering in de weg. Op de Russische tanks, die in 1994 teruggetrokken werden, stond vaak "wij komen terug" . Dat heeft niet bijgedragen aan de verstandhouding tussen Balten en Russen. Ondanks deze last is het sinds de onafhankelijkheid niet meer tot gewelddadige conflicten tussen de meerderheid en minderheid van de bevolking gekomen. Wij moeten de Esten en Letten hulde brengen, omdat zij ondanks alles het hoofd koel hebben gehouden en openstaan voor onze argumenten voor de aanpassing van hun wetgeving aan de Europese normen.
Ik vind de oproep in paragraaf 14 van het verslag van de heer Belder om de maatregelen met het oog op de integratie van de Russische minderheden voort te zetten, dan ook overbodig. Dat gebeurt immers al. De uitdrukkelijke vermelding ervan wekt ten onrechte de indruk dat dit niet zo is.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat de laatste jaren met de groeiende stroom immigranten ook een bepaald, door vooroordelen gekenmerkt sociaal klimaat is ontstaan. Racistisch geweld neemt hand over hand toe en er zijn zelfs politieke partijen opgericht met racistische ideeën als grondslag. Er ontstaat geleidelijk aan een bepaald klimaat in de samenleving en daar werd ook vanmorgen vanuit een bepaalde hoek in dit Parlement uiting aan gegeven. Eens te meer blijkt dat men nog steeds niet kan spreken van een volledige bescherming van de menselijke waardigheid, van een volledige eerbiediging van het anderszijn, van volledige democratische waarden en sociale solidariteit.
Daarom moeten de activiteiten die wij ontplooien voor de eerbiediging van de mensenrechten en voor de bevordering van rechtvaardige en creatieve samenlevingen, onderdeel uitmaken van een waaier van beleidsvormen en maatregelen waarmee men een ieders economische en sociale omstandigheden kan verbeteren en werkloosheid, armoede en sociale uitsluiting kan bestrijden. Er ontstaat een nieuwe multiculturele realiteit in Europa, en deze moet begeleid worden met maatregelen ter bevordering van de integratie van de immigranten en de verschillende sociale groepen en minderheden in het sociaal, politiek en economisch leven van de nationale samenlevingen. Wij hebben ongetwijfeld behoefte aan een gemeenschappelijk, op Europese humanitaire waarden gegrondvest Europees asiel- en immigratiebeleid.
Ook onderwijs is erg belangrijk. Het aan immigrantenkinderen en zigeuners verstrekte onderwijs is wel degelijk voor verbetering vatbaar. Tevens moet men de massamedia betrekken bij de bestrijding van vooroordelen. Zij kunnen duidelijk maken dat de moderne samenlevingen juist interessant zijn vanwege hun kleurrijkheid en multiculturele kenmerken. Natuurlijk moet men in dit kader ook gewetensbezwaarden, zoals dienstweigeraars, eerbiedigen. Ik wil bij deze gelegenheid het Europees Parlement verzekeren dat het probleem dat zich in het verleden in Griekenland heeft voorgedaan, met de toepassing van een in dit verband uitgevaardigde wet, sedert 1 januari 1998 de wereld uit is. Datgene wat hierover in het overigens uitstekende verslag van de heer Haarder staat, is derhalve achterhaald.

Cauquil
Ik wil mijn verontwaardiging uitspreken over het feit dat de Verenigde Staten, het machtigste land van de wereld dat zichzelf als voorloper op het gebied van de beschaving beschouwt, op grote, bijna industriële schaal de doodstraf toepast. Wat moeten we, afgezien van de gerechtelijke dwalingen die zich kunnen voordoen, denken van een maatschappij die een wijdvertakt juridisch apparaat inzet om willens en wetens en in koelen bloede een even barbaarse daad te plegen, als degene die zij wil straffen? Meet de VS zich zo niet een houding aan die erger is dan die van de veroordeelde? Als we de mensenrechten willen verdedigen, zullen we tenminste moeten eisen dat de doodstraf in alle landen van de wereld wordt afgeschaft.
Veroordeelden in Amerikaanse gevangenissen wachten soms jaren op hun executie. Ik wil mij in het bijzonder uitspreken tegen de executie die Leonard Peltier en Moumia Abou Djamal boven het hoofd hangt. Deze twee veroordeelden zijn beiden het slachtoffer van een samenzwering tussen de politie en het justitieel apparaat, die zich beide door racisme kenmerken. De twee mannen zijn in werkelijkheid vanwege hun politieke ideeën ter dood veroordeeld. Ze wachten al respectievelijk 26 en 18 jaar in hun dodencel. Deze laaghartige mishandeling moet een halt worden toegeroepen en beide heren moeten onmiddellijk in vrijheid worden gesteld.

De Voorzitter
Aangezien het tijdstip van de stemmingen is aangebroken, wordt het gecombineerd debat thans onderbroken; het wordt om 15.00 uur voortgezet.


Aanbeveling voor de tweede lezing, in briefvorm, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad, inzake de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten betreffende de geluidsemissie van materieel voor gebruik buitenshuis (11256/1/1999 - C5-0055/2000 - 1998/0029(COD))

(De Voorzitter verklaart dat het gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Aanbeveling voor de tweede lezing, in briefvorm, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 64/432/EEG inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens (14198/1/99 - C5-0064/2000 - 1998/0052(COD)
(De Voorzitter verklaart dat het gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd) 
Aanbeveling voor de tweede lezing, in briefvorm, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van Richtlijn 79/373/EEG van de Raad betreffende de handel in mengvoeders en Richtlijn 96/25/EG betreffende het verkeer van voedermiddelen (10803/1/99 - C5­0272/1999 - 1998/0238(COD))
(De Voorzitter verklaart dat het gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Verslag (A5-0058/2000) van mevrouw Randzio-Plath, namens de Economische en Monetaire Commissie, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad tot wijziging van Richtlijn 77/388/EEG betreffende het gemeenschappelijk stelsel van de belasting over de toegevoegde waarde - overgangsbepalingen voor de Republiek Oostenrijk en voor de Republiek Portugal (COM(1999)703 - C5-0007/2000 - 1999/0272(CNS))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0051/2000), namens de Commissie ontwikkelingssamenwerking, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad betreffende maatregelen ter bevordering van de reële integratie van het milieuaspect in het ontwikkelingsproces in de ontwikkelingslanden (COM(1999)0036 - C5-0013/2000 - 1999/0020(COD)) (Rapporteur: de heer Wijkman)
(Het Parlement verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0047/2000), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad, inzake cacao- en chocoladeproducten voor menselijke consumptie (9947/1/1999 - C5-0252/1999 - 1996/0112(COD)) (Rapporteur: de heer Lannoye)
Lannoye (Verts/ALE), rapporteur. (FR) Mevrouw de Voorzitter, ik wil enige duidelijkheid verschaffen over de amendementen die ons zijn voorgelegd. Er zijn 29 amendementen en er is een voorstel om het gemeenschappelijk standpunt te verwerpen. Het spreekt voor zich dat ik als rapporteur de amendementen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid steun. Ik wil overigens laten weten dat ik verder alle amendementen onderschrijf waarmee het herstel wordt beoogd van het standpunt dat het Europees Parlement in eerste lezing had ingenomen.
In mijn hoedanigheid van rapporteur wil ik echter ook duidelijk maken dat ik niet de amendementen kan onderschrijven die qua inhoud teveel van het in eerste lezing aangenomen standpunt afwijken. Ik doel hier met name op de amendementen 16, 17 en 19. Uiteraard kan ik mij ook niet achter het voorstel scharen van de Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links om het gemeenschappelijk standpunt te verwerpen. Ik doel hiermee op amendement 8.

De Voorzitter
Hartelijk dank, mijnheer Lannoye. Uw opmerkingen waren geheel duidelijk.
Na de stemming:

Jackson
Mevrouw de Voorzitter, kan de Commissie bevestigen dat zij amendement 1 van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid heeft aangenomen? In dat geval zou de richtlijn bij gekwalificeerde meerderheid kunnen worden goedgekeurd en zouden wij de richtlijn verder ongemoeid kunnen laten. De Belgen en de Fransen zouden dan voortaan net zo van Britse chocolade kunnen genieten als de Britten tot nog toe van Franse en Belgische chocolade.

(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0054/2000), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de verordening van het Europees Parlement en de Raad inzake een herzien communautair systeem voor de toekenning van milieukeuren (10656/2/1999 - C5-0223/1999 - 1996/0312(COD)) (Rapporteur: H. Schnellhardt)
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Aanbeveling voor de tweede lezing (A5-0056/2000), namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, inzake het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de verbranding van afval (11472/1/1999 - C5-0274/1999 - 1998/0289(COD)) (Rapporteur: J. Blokland)
(De Voorzitter verklaart dat het aldus gewijzigde gemeenschappelijk standpunt is goedgekeurd)
Verslag (A5-0062/2000) van de heer Davies, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende ozon in de lucht (COM(1999)125 - C5-0048/1999 - 1999/0068(COD))
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Verslag (A5-0063/2000) van mevrouw Myller, namens de Commissie milieubeheer, volkgezondheid en consumentenbeleid, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake nationale emissiemaxima voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (COM(1999)125 - C5-0047/1999 - 1999/0067(COD))

Myller
Mevrouw de Voorzitter, ik wil u attent maken op een vertaalfout die betrekking heeft op de amendementen 18 en 30. Deze informatie is aan de verantwoordelijke diensten doorgegeven en wordt ook genoemd in de aan ons uitgedeelde stemlijst, maar ik wil deze zaak in herinnering brengen, zodat hier bij de stemming rekening mee wordt gehouden.

De Voorzitter
Inderdaad, mevrouw Myller. Ik heb begrepen dat de taalkundige diensten reeds op de hoogte zijn van deze fouten. Wij zullen er te zijner tijd bij stilstaan.
Vóór de stemming over amendement 18:

Myller
In zowel amendement 18 als 30 moet staan "kritieke belasting niet wordt overschreden". In plaats van overschreden staat er bereikt, wat het tegenovergestelde betekent.

De Voorzitter
Heel goed, iedereen weet nu waar het om gaat.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)
Gezamenlijke ontwerpresolutie over de buitengewone Raad in Lissabon op 23 en 24 maart 2000
(Het Parlement neemt de resolutie aan)

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik zou graag hebben dat wij nog over de ontwerpresolutie van mevrouw Jackson namens de milieucommissie konden stemmen. Dat duurt maar drie of vier minuten. Ik zou graag hebben dat wij dat nu nog snel konden doen.

De Voorzitter
Ik denk niet dat we hieraan nog meer tijd moeten besteden. Ik zal het Parlement raadplegen.

Lienemann
Mevrouw de Voorzitter, ik verzoek u nota te nemen van het feit dat de in deze zaal aanwezige Franse socialisten niet aan de stemming zullen deelnemen. Wij vinden de motie die ons is voorgelegd niet billijk. Wij willen dat de milieurichtlijnen als geheel worden toegepast, en geïntegreerd in het Europese beleid, en dus niet alleen de richtlijnen inzake Natura 2000 en trekvogels. Wij vinden ook dat de toepassing van de richtlijnen een zaak is van de wet, justitie, de Commissie en het Hof van Justitie. Wij willen dus niet deelnemen aan deze stemming, die we partijdig vinden.

De Voorzitter
Wij weten hoe dan ook nog niet of wij vanochtend over dit vraagstuk gaan stemmen. Ik moet hier immers het Parlement nog over raadplegen.

Barón Crespo
Mevrouw de Voorzitter, ik wil u eraan herinneren dat u heeft gezegd dat de vorige stemming de laatste was. Ik wil er tevens op wijzen dat deze resolutie, die een uitvloeisel is van een ongelukkige samenvoeging van twee mondelinge vragen in strijd met het Reglement en de traditie, alle fracties in de problemen brengt. Ik denk dat dit niet de beste manier is om deze resolutie te behandelen.

De Voorzitter
Waarde collega's, laat ik duidelijk over een aantal zaken zijn. Aan het begin van de stemming heb ik gezegd dat we over alle punten tot en met de Europese Raad van Lissabon zouden stemmen. Ik heb u dit duidelijk laten weten. Ik heb gezegd dat we de stemming om 13.15 uur zouden afronden en we hebben ons aan deze tijdsplanning gehouden. Ik denk dat we ons aan de afspraken moeten houden.

Poettering
Mevrouw de Voorzitter, ik ben het daarmee niet eens. Het Parlement mag beslissen of wij daarover nu nog stemmen of niet. Daarom vraag ik dat wij stemmen over de vraag of wij hierover nog stemmen.
(De Voorzitter raadpleegt het Parlement dat besluit de stemming te onderbreken)

Banotti
Mevrouw de Voorzitter, het was niet mijn bedoeling de stemming te verstoren toen ik wat te laat de zaal binnenkwam. Mag ik vragen of de bel voortaan wat vroeger zou kunnen afgaan? Voor mensen die zich op de twaalfde verdieping bevonden was het haast onbegonnen werk om op tijd voor de stemming aanwezig te zijn, omdat de lift op elke verdieping stopte en wij gewoonweg niet eerder hier konden zijn. De lift zat vol met ondervoorzitters, quaestoren en andere mensen die van de twaalfde verdieping naar beneden moesten komen.

De Voorzitter
Prima, mevrouw Banotti. Wij nemen er nota van.

Stemverklaringen - Aanbeveling voor de tweede lezing-Lannoye (A5-0047/2000)

Maes
Mevrouw de Voorzitter, door het indienen van amendementen op de chocoladerichtlijn hebben we getracht een betere bescherming te geven aan de verbruikers die willen weten of ze echte chocolade aangeboden krijgen of een product dat in plaats van cacaoboter ook vetten van een andere oorsprong bevat. Deze amendementen werden helaas niet aangenomen. Onze bezorgdheid blijft dan ook gaan naar de cacaoproducenten van de derde wereld. Wij voorspellen dat ondanks mogelijke verbeteringen voor producenten van andere plantaardige vetten, de globale balans voor de derde wereld in elk geval negatief zal uitvallen. Het valt te betreuren dat de studie van de gevolgen van de nieuwe richtlijn voor de landen in het Zuiden niet vooraf werd gemaakt. Voortaan is chocolade niet langer een product dat volledig uit cacaoboter bestaat. In sommige delen van de Unie gebruikte men de naam chocolade ook reeds wanneer er vervangproducten in zaten. Wij betreuren dat de uniformisering gebeurde in het nadeel van de verbruiker, van de cacaoproducenten en ingegeven werd door winstbejag.

Montfort
Mevrouw de Voorzitter, de traditionele definitie van chocolade die momenteel in het woordenboek te vinden is, luidt: "voedingsproduct bestaande uit gebrande of fijngemalen cacaobonen, met suiker, vanille en andere smaakstoffen". Maar er dient zich ook een andere aan: "oude naam van een gezond, kwalitatief goed en authentiek product, dat indertijd volgens voorvaderlijke traditie vervaardigd werd en waaraan sommige nostalgische en ouderwetse personen nog altijd verslingerd zijn. Naam waarmee tegenwoordig een product wordt aangeduid met een donker- of lichtbruine, witte of andere kleur, dat plantaardige of kunstmatige vetten bevat, of alles wat er maar voor voor kan zorgen dat het eindproduct een liefst mondiaal afzetgebied vindt."
Dit is de definitie overeenkomstig de nieuwe richtlijn die ons hier is voorgelegd. Als deze richtlijn als zodanig wordt toegepast, is het niet ondenkbaar dat de ons allen bekende oude definitie door deze laatste zal worden vervangen. Vervangingsproducten zijn een specialiteit van de industriële lobby. Het zou mij niets verbazen als deze lobby invloed heeft uitgeoefend bij het opstellen van deze richtlijn.
Het lijkt er wederom op dat de wetten van de handel, of beter gezegd de wetten van de sterkste, de voorkeur krijgen boven de verdediging van de belangen van de consument, het MKB en onze ambachtslieden...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Isler Béguin
Mevrouw de Voorzitter, de gevolgen van de stemming van zojuist zullen echt rampzalig zijn en ik ben zeker niet trots op de richtlijn die is aangenomen. Om deze reden voer ik hier het woord. Ik wil hier in herinnering brengen dat het Europees Parlement verantwoordelijk is voor de veranderde samenstelling van chocolade. Het Parlement heeft immers geaccepteerd dat er naast cacaoboter andere plantaardige oliën en vetten in chocolade mogen worden verwerkt.
Ik wil hier stellen dat de mening van het Europees Parlement om verschillende redenen niet met de publieke opinie overeenkomt. Allereerst houdt het Parlement geen rekening met de wensen van de consument die een duidelijke etikettering voor chocolade wil. Hieraan is geen gevolg gegeven. Bovendien houdt het Parlement geen rekening met het feit dat de publieke opinie steeds terughoudender wordt ten opzichte van GMO's. Wij hebben terecht geweigerd GMO's in chocolade te verwerken, al scheelde dit maar drie stemmen.
Bovendien zijn we voorbij gegaan aan het voorzorgsbeginsel. We hebben immers geweigerd een voorafgaand onderzoek te doen naar de gevolgen die deze richtlijn zal hebben voor onder meer de producerende landen. Er is niets gebeurd. Ik zou wel eens willen weten wie profiteert van de manipulatie en...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)

Titley
Mevrouw de Voorzitter, in de uitslag van onze stemming van vandaag proef ik een zoete overwinning voor de Britse chocoladeproducenten, in hun strijd om overal in Europa erkenning te krijgen voor prima Britse chocolade als een smakelijk produkt van hoge kwaliteit. Niet alleen de Britse producenten zijn de overwinnaars maar de consumenten van chocolade overal in Europa, daar deze zich nu met hart en ziel kunnen overgeven aan de geneugten die Dairy Milk, Galaxy en Milky Way te bieden hebben. Een duidelijke etikettering stelt de consumenten in staat te kiezen voor het soort chocolade waar zij zin in hebben. Hun smaakpapillen zullen niets meer tekortkomen door toedoen van de Europese chocoladepolitie.
De ontwikkelingslanden behoren ook tot de overwinnaars, want deze wetgeving houdt rekening met de behoeften van de armste boeren ter wereld. De toegestane plantaardige vetten moeten uit de tropen afkomstig zijn en de effecten van de richtlijn zullen na drie jaar worden doorgelicht. Maar het beste is wel dat de richtlijn de verkoop van chocolade in het algemeen zal doen toenemen, waardoor de markt voor exportproducten van ontwikkelingslanden zal groeien. Chocoladeverslaafden kunnen nu dus rustig doorknabbelen, in de wetenschap dat zij de derde wereld hiermee een dienst bewijzen.
U zult het ongetwijfeld met mij eens zijn dat de Europese Unie zich over deze zaak in een echte "Twix" heeft gewerkt. Bij sommige regeringen zijn kennelijk de "Snickers" op hol geslagen, in hun poging de chocolade-industrie te beschermen. Voor hen is nu echter het "Crunchie"moment van de waarheid aangebroken en zij zitten met hun gezicht vol "Creme Egg". Het is de hoogste tijd dat het Europees Parlement eens twee "Cadbury's Fingers" opsteekt aan het adres van de chocoladesnobs.

Banottti
. (EN) Het debat over chocolade is in het Europees Parlement 16 jaar geleden van start gegaan.
Naar mijn mening hadden wij ons niet eens met deze richtlijn moeten bezighouden.
Debatten waarin nationale smaken en producten een rol spelen, geven al te gemakkelijk aanleiding tot lachwekkende discussies.
Wat de Europese Unie ook doet, de consument zal zelf zijn keuze bepalen, en dat is alleen maar billijk.
Het chocoladedebat werd al te vaak overheerst door chauvinistische argumenten.

Bordes, Cauquil en Laquiller
De Commissie wil in haar richtlijn producenten toestaan een aantal minder kostbare vetten dan cacaoboter te gebruiken voor de bereiding van chocolade. Met dit voorstel komt de Commissie ontegenzeggelijk tegemoet aan de belangen van de vijf multinationale ondernemingen die samen driekwart van de Europese markt in handen hebben.
Omdat het product dat abusievelijk chocolade wordt genoemd niet eens goedkoper wordt, zal de consument niet aan koopkracht winnen wat hij aan transparantie met betrekking tot de aard van het product verliest.
En hoewel we de protectionistische gedachten achter de verdediging van "echte chocolade" niet delen, toch zien wij geen enkele reden om voor de richtlijn van de Commissie te stemmen.

Carlotti
Na bijna twee jaar getreuzel heeft de Raad in oktober 1999 een gemeenschappelijk standpunt aangenomen over de richtlijn inzake cacao- en chocoladeproducten.
Op basis van de huidige tekst kunnen de belangen van de consumenten, de ambachtelijke chocolademakers en de producenten van cacao niet beschermd worden. Ook kan op grond van deze tekst de kwaliteit van de chocolade niet worden gewaarborgd. Door deze tekst zal straks op grote schaal gebruik kunnen worden gemaakt van andere plantaardige vetten dan cacaoboter. De richtlijn voorziet niet in afdoende informatievoorziening ten behoeve van de consumenten. Bovendien wordt in de tekst nauwelijks aanstoot genomen aan het feit dat een betrouwbare methode voor het onderzoeken en meten van de in de chocolade verwerkte vetten ontbreekt. Dit voorstel komt helemaal niet tegemoet aan de bezorgdheid die de Europese afgevaardigden tijdens de stemming in eerste lezing op 23 oktober 1998 hebben geuit.
Met deze tekst wordt de deur wijd opengezet voor de industriële productie van vervangingsproducten voor cacaoboter die zijn vervaardigd op basis van palmolie die veel goedkoper is dan cacao. Als deze richtlijn wordt aangenomen, zullen de inkomsten van de elf miljoen mensen die in West-Afrika van de cacaoproductie afhankelijk zijn, en van alle cacaoproducerende regio's, enorm dalen.
Om ons deze bittere pil beter te doen slikken, heeft men de tekst voorzien van een sociale nasmaak. In de tekst wordt immers beweerd dat deze richtlijn tegemoet komt aan de belangen van de allerarmste kariteboterproducerende landen zoals Mali en Burkina-Faso.
Er bestaat evenwel geen enkele garantie dat de chocolade-industrie gebruik zal maken van de olie van de noot van de boterboom. Deze olie kan overigens de cacaoboter maar voor 50% vervangen.
Het is overigens maar deels waar dat het hier om een concurrentiestrijd tussen de producenten van cacao en die van kariteboter zou gaan, ofwel tussen arme en nog armere landen. In werkelijkheid komt deze ontwerprichtlijn met name ten goede aan de multinationale ondernemingen in de chocoladesector. Alleen hun belangen worden daadwerkelijk gediend. Ik kan mij derhalve niet in deze ontwerprichtlijn vinden.
Daarom schaar ik mij volkomen achter de amendementen waarin tegemoet wordt gekomen aan de bezorgdheid van de ambachtelijke chocolademakers, de belangen van de consumenten worden verdedigd en de toekomst van miljoenen cacaoproducerende boeren wordt gewaarborgd.

Caudron
Ik wil allereerst de rapporteur feliciteren met het feit dat hij zich in dit chocoladedossier zo vasthoudend heeft opgesteld.
Ik wil kort op de grote lijnen ervan ingaan. In 1996 heeft de Commissie ons voorgesteld de richtlijn van 1973 te wijzigen. In deze richtlijn was vastgelegd dat het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Denemarken mochten afwijken van de geldende norm door bij de bereiding van chocolade een gedeelte van de cacaoboter te vervangen door andere plantaardige vetten. Deze vetten mochten niet meer dan 5% van het totaalgewicht uitmaken. Na de toetreding van nieuwe lidstaten hadden in totaal zeven landen toestemming andere plantaardige vetten dan cacaoboter te gebruiken bij de bereiding van chocolade. Naast het Verenigd Koninkrijk, Ierland en Denemarken kregen ook Finland (dat maximaal 10% van het totaalgewicht aan overige plantaardige vetten toestaat), Oostenrijk, Portugal en Zweden toestemming. De acht overige landen (Duitsland, België, Spanje, Frankrijk, Griekenland, Italië, Luxemburg en Nederland) verbieden dit gebruik. In de onderhavige tekst wordt nu voorgesteld alle lidstaten de mogelijkheid te bieden andere plantaardige vetten dan cacaoboter bij de bereiding van chocoladeproducten toe te staan, waarbij deze vetten niet meer dan 5% van het totaalgewicht van het eindproduct mogen uitmaken.
Over dit vraagstuk zijn uiteraard geanimeerde debatten gevoerd en de consumenten hebben hun legitieme zorgen over deze kwestie geuit. Een aantal jaren geleden voelden deze consumenten zich reeds ernstig bedreigd door de Europese harmonisatierichtlijnen waarmee ze "europroducten" kregen opgelegd. Deze consumenten hebben aangegeven dat ze hun culinaire tradities willen verdedigen. Sindsdien is er een tendens waarneembaar om de kwaliteit en diversiteit van het voedsel te verbeteren.
Uiteraard hebben de lidstaten die andere plantaardige vetten dan cacaoboter gebruiken, het recht hun producten in de handel te brengen. De vraag is echter of ze dat onder de naam "chocolade" mogen doen. Als cacaoboter door andere plantaardige vetten wordt vervangen is het de vraag of er nog wel echt over chocolade kan worden gesproken. Niet alleen de consumenten moeten voldoende garanties krijgen met betrekking tot de bescherming van de chocolademarkt, maar ook de cacaoproducenten. Wij moeten derhalve de volgende zaken eisen:
Er moet een onderzoeksmethode komen op basis waarvan de precieze hoeveelheid andere plantaardige vetten dan cacaoboter kan worden vastgesteld. De Europese Commissie heeft niet in een dergelijke methode voorzien en deze eis is helaas niet in het gemeenschappelijk standpunt van de Raad opgenomen. Ik denk echter dat het hier om een conditio sine qua non gaat om naleving van de 5%-regel af te dwingen.
De samenstelling moet zeer expliciet worden vermeld ten behoeve van de consument, zodat deze bewust voor zijn aankoop kan kiezen.
De vermelding "kwaliteitschocolade" mag alleen worden gebruikt voor producten die cacaoboter bevatten.
Cacaoboter mag uitsluitend worden vervangen door tropische plantaardige vetstoffen die niet verkregen worden door middel van het gebruik van enzymatische of gentechnologische productieprocessen.
De gevolgen van een dergelijke maatregel voor de export van cacao door de ontwikkelingslanden moeten worden geëvalueerd.
Ik onderschrijf deze eisen, die in de ingediende amendementen van de rapporteur zijn weergegeven. Als consument maak ik mij zorgen over de kwaliteit en de smaak van traditionele chocolade. Ik denk overigens dat het communautaire beleid ter bescherming van de consument zich niet alleen tot de voedselveiligheid en de bescherming van de volksgezondheid mag beperken, maar zich ook moet uitstrekken tot de bevordering van kwalitatief goede voedingsproducten die onderdeel zijn van een meer algemene filosofie, namelijk die van de kwaliteit van het leven!

Darras
Deze ontwerprichtlijn past in het kader van de harmonisatie van de interne markt. De Commissie biedt de lidstaten met deze richtlijn de mogelijkheid andere plantaardige vetten dan cacaoboter in chocoladeproducten op te nemen, met een maximum van 5% van het totale gewicht van het eindproduct. In de richtlijn staat verder dat deze chocoladeproducten met andere plantaardige vetten dan cacaoboter in alle lidstaten verhandeld mogen worden, onder voorwaarde dat op het etiket de lijst met ingrediënten vermeld wordt.
Net als de rapporteur ben ik van mening dat we terug moeten naar ons standpunt van de eerste lezing en dat we deze toevoeging en commercialisering niet moeten accepteren. Ik blijf van mening dat we de vermelding "kwaliteitschocolade" alleen moeten gebruiken voor chocoladeproducten die geen vervangende plantaardige vetten bevatten. Verder blijf ik bij mijn standpunt dat we de gevolgen van deze richtlijn voor de exporterende cacaolanden moeten onderzoeken. Tenslotte wil ik nog altijd dat er een duidelijke en precies omschreven etikettering komt ten behoeve van de consumenten.
Het gaat hier om een principieel standpunt waarover in beginsel niet kan worden onderhandeld. Het betreft immers de bescherming van kwaliteitsproducten en de behartiging van de belangen van de consument, en zijn wij niet allen consument? Ik wil ons Parlement daarom met klem verzoeken voor de amendementen te stemmen die door onze rapporteur zijn ingediend. Wij moeten ons tegen het standpunt van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid uitspreken.

Lang
Er gebeuren vreemde dingen. In een Europa waarin wordt beweerd dat de consument beschermd dient te worden en gesproken wordt over kwaliteits- en echtheidslabels, krijgen we nu een gemeenschappelijk standpunt voor de voeten geworpen waarin de Raad aangeeft liever de samenstelling van chocolade te veranderen, die tot op de dag van vandaag als kwaliteitsproduct te boek staat, dan de multinationale ondernemingen uit de agrarische levensmiddelenindustrie voor de voeten te lopen.
Dit alles is overigens niet verwonderlijk. Dit Europa brengt immers ook gekke koeien, trillende schapen en dioxinekippen voort en importeert met hormonen behandeld vlees en genetisch gemanipuleerde graangewassen.
Zeker, de consument wordt "geïnformeerd" dat het product dat hij koopt onecht is. Wat een hypocrisie! Wat een informatieverstrekking! Deze informatie wordt immers in kleine lettertjes gegeven, in een onbegrijpelijke taal op de achterkant van de verpakking.
In naam van uw dogma's, vrij verkeer, vrije concurrentie en vrije handel, denkt u dat alles gepermitteerd is. Laat onze gastronomische tradities, onze kwaliteitsproducten en onze regionale producten alstublieft met rust. Met voeding mag niet worden gespeeld. Als u dit zou begrijpen, zou dat een enorme vooruitgang betekenen.
U heeft het begrepen: de gemengde fractie van rechts zal net als ik voor de "nuloptie" stemmen, dat wil zeggen: geen andere vetten dan cacaoboter in chocolade.

Lulling
Had u dit kunnen vermoeden? Meer dan 25 jaar nadat er binnen het Europees Parlement voor het eerst over chocolade gedebatteerd werd, woon ik opnieuw een debat bij over de grote vraag of een product chocolade genoemd mag worden als het niet volledig op basis van cacaoboter is vervaardigd.
Net als 25 jaar geleden is het Parlement ook nu weer verdeeld over dit vraagstuk. Mijn fractie heeft daarom geen stemlijst opgesteld en niet vastgehouden aan discipline binnen de fractie. In dergelijke omstandigheden vind ik dat heel prettig. Ik kon mij dus vrij uitspreken over de oplossing die mij het beste leek voor de producenten van echte chocolade. De echte chocoladeliefhebbers vinden immers dat je het beestje bij de naam moet noemen, en dus over chocolade moet spreken als het daadwerkelijk over chocolade gaat, dat wil zeggen chocolade die met cacaoboter is vervaardigd.
Ik betreur het ten zeerste dat er geen overeenstemming is bereikt over de meest zinvolle oplossing, namelijk dat de vermelding "chocolade" alleen gebruikt mag worden voor producten die voor 100% uit plantaardige, uit cacao geproduceerde vetten bestaan en dat de aanwezigheid van andere vetten zichtbaar moet worden aangegeven op de verpakking van de producten die deze vetten bevatten. De consument moet immers worden geïnformeerd en niet op een dwaalspoor worden gezet als deze producten, zoals verwacht, op de interne markt in de handel worden gebracht.
Zoals we weten bestaan er met betrekking tot chocolade, net als op andere terreinen, verschillende tradities. Smaken verschillen immers. Naast het aspect "smaak en kwaliteit van het product" is er natuurlijk ook het aspect "ontwikkelingsbeleid". De ACS-landen vrezen dat ze zo'n 160 miljoen dollar aan inkomsten derven als onze grote industriële chocoladeproducenten zouden besluiten voor maximaal 5% van het gewicht van het eindproduct andere vetten te gebruiken. Dit percentage is voorgeschreven, maar niet controleerbaar.
Uitgaande van deze situatie had ik liever gezien dat het gemeenschappelijk standpunt zou zijn verworpen. Ik geef persoonlijk immers ook de voorkeur aan goede, ambachtelijk gemaakte chocolade boven een industrieel en niet controleerbaar product. Helaas heeft een kleine meerderheid er niet voor gekozen de consument te laten genieten van goede en echte chocolade.

Miranda
Wij wijzen a priori het beginsel af dat in alle lidstaten chocolade mag worden vervaardigd met een gehalte aan andere plantaardige vetten dan cacaoboter. Dat vinden wij ter wille van de vrijwaring van de legitieme belangen van de cacaoproducerende landen en ook ter wille van de bescherming van de consument.
Het staat namelijk vast dat die maatregel onvermijdelijk negatieve effecten voor de cacaoproducerende landen zal hebben, waar nog bij komt - en dat is voor ons standpunt doorslaggevend - dat zeker niet is gedacht aan een effectstudie van die maatregel voor de ontwikkelingslanden die cacao produceren.
Voorts is de vaststelling van een limiet van 5% voor andere plantaardige vetten dan cacaoboter voor de vervaardiging van chocolade ook nog een gevaarlijk precedent, omdat zulks op den duur niet alleen kan leiden tot het gebruik van een hoger gehalte dan thans wordt vastgesteld, maar ook nog de deur kan openzetten voor de vervaardiging in de toekomst van chocolade met andere soorten vetten, desnoods met vetten die via genetische modificatie zijn verkregen.
Het staat trouwens vast dat er ook nog een analysemethode moet worden vastgesteld waarmee eenduidig het effectieve gehalte van die vetstoffen bij de vervaardiging van chocolade kan worden bepaald, en ook blijkt dat etikettering niet verplicht is - althans geen duidelijke - waarmee men onderscheid kan maken tussen echte chocolade waarin enkel cacaoboter is verwerkt, en chocolade waarin andere vetstoffen zijn verwerkt.

Roure
Deze richtlijn voorziet in een wijziging van de definitie van chocolade. Wij zijn echter van mening dat chocolade op basis van cacaobonen en cacaoboter moet worden vervaardigd.
Wij hebben niet het recht de consument op het verkeerde been te zetten door de term "chocolade" te gebruiken voor producten die niet per definitie uit cacao zijn vervaardigd.
De consumenten eisen duidelijke informatie. Ze willen niet langer bedrogen worden. De stemming van vandaag had niet uitsluitend betrekking op het chocoladevraagstuk. Ook het consumentenvertrouwen stond op het spel.
Daarom heb ik voor alle amendementen gestemd met behulp waarvan deze richtlijn verbeterd had kunnen worden en die door de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbeleid waren ingediend.

Rovsing
De basis van de welvaart in de EU is concurrentie. De bedoeling van de nieuwe richtlijn betreffende chocoladeproducten is juist de concurrentie in de EU te verbeteren. Op het gebied van levensmiddelenbeleid en consumentenbescherming kunnen we niet voorzichtig genoeg zijn. In dit geval gaat het echter niet om gezondheid noch om milieubescherming. We moeten alleen bepalen in hoeverre er zonder gevaar voor de gezondheid vrije concurrentie voor chocoladeproducten moet zijn, zodat alle chocoladeproducenten hun producten in alle EU-landen kunnen verkopen en niet alleen in de zeven lidstaten die andere plantaardige vetstoffen in chocolade toelaten. Vanuit het standpunt van de consumenten is dit puur een kwestie van smaak. Het is daarom onaanvaardbaar dat politici beslissen over de smaak van de consumenten. De producten moeten aangeboden worden, de ingrediënten moeten duidelijk op het product vermeld staan, maar welk product de consument kiest moet uiteindelijk volledig van zijn beoordelingsvermogen afhangen. Een andere mogelijkheid is er volgens ons niet. De consumenten moeten zelf ontdekken welk product het beste smaakt!
Dat het voorstel hier vandaag in het Parlement nogal wat tegenwind krijgt, ligt mijns inziens alleen aan het feit dat de chocoladeproducenten de vrije concurrentie proberen te verhinderen. Het is immers duidelijk uit welke hoek de grootste tegenstand komt, ongeacht welke politieke fractie, namelijk uit de landen die hun chocolade-industrie nu al met alle mogelijke middelen beschermen.

Savary
Ondanks de lovenswaardige inspanningen van Paul Lannoye heb ik persoonlijk niet voor de ons voorgelegde tekst gestemd. Met deze tekst wil men de verwerking van 5% andere plantaardige vetten dan cacao in chocolade toestaan. Onze medeburgers zullen geen begrip tonen voor dit soort Europese richtlijnen, die het euroscepticisme zullen aanwakkeren.
Als er sprake zou zijn geweest van een verplichte, duidelijke en ondubbelzinnige etikettering, dan hadden alle bestaande soorten chocolade gewoon op de markt gebracht kunnen worden. Er wordt nu een idioot compromis aan ons voorgelegd: geen 0% plantaardige vetten zoals in acht lidstaten het geval is, geen 10% plantaardige vetten zoals in de overige lidstaten was toegestaan, maar precies het gemiddelde, dat wil zeggen 5% voor alle lidstaten van Europa. Het is duidelijk dat deze norm niet controleerbaar is en dat de industrie het meest van deze regel profiteert. Ze zal de markt in afzienbare tijd overspoelen met goedkope namaakchocolade en de prijs van echte chocolade verhogen zodat deze chocolade een luxeproduct wordt voor een bevoorrechte groep consumenten.
Wordt straks de samenstelling van ketchup, mosterd, vleeswaren, kaas, bier of pizza's geharmoniseerd in naam van één interne markt die één smaak stimuleert om het werk van de levensmiddelenindustrie te verlichten?
Het is in naam van de volksgezondheid weliswaar legitiem wetgeving voor te schrijven over fabricageprocedures en de traceerbaarheid van producten, maar het mag niet zo zijn dat heel Europa een soort gastronomisch "Mao-kostuum" krijgt aangemeten, waarvan alleen de industrie zal profiteren.
De creatie van de interne markt is weliswaar een goed middel om het concurrentievermogen van Europa in de wereld te verbeteren, maar dit mag niet tot totalitair dogma worden verheven. Het is ontoelaatbaar dat men zich met alle aspecten van ons huiselijk leven gaat bemoeien.
De diversiteit van de Europese gastronomie en de voedingsgewoonten in Europa maakt deel uit van het Europese erfgoed en de Europese cultuur. De typische eigenschappen van de plaatselijke gastronomie moeten behouden blijven op de interne markt.
De Europeanen willen geen Europa met een gestandaardiseerde consument die een grote gestandaardiseerde interne markt als "loopstal" heeft. Ze willen dat de Europese instellingen blijk geven van politieke ambitie en zitten niet te wachten op allerlei pietluttige en onbelangrijke verordeningen.

Souchet
Het verhaal van de nieuwe "chocoladerichtlijn" toont in de eerste plaats aan hoe extreem log en langzaam het communautaire wetgevingsproces is. Deze tijdens de Europese Raad van Edinburgh in 1992 gelanceerde "vereenvoudiging" van de richtlijn uit 1973 heeft pas in 1996 geresulteerd in een voorstel van de Commissie. Ons Parlement heeft dit voorstel in 1997 in eerste lezing bestudeerd en daarna heeft het nog eens bijna tweeënhalf jaar geduurd voordat de Raad het onderhavige gemeenschappelijk standpunt vaststelde.
Zo'n lange voorbereiding heeft dan toch zeker een nuttige tekst opgeleverd? Het antwoord is duidelijk "nee" . De nieuwe richtlijn dient geen enkel doel. In de richtlijn uit 1973 werd een duidelijke, ondubbelzinnige definitie gegeven van chocolade: een uit suiker en cacao bestaand product. Om rekening te kunnen houden met de voedingsgewoonten in een aantal noordelijke landen waren er enkele derogaties voorzien. De situatie was dus bevredigend. Waarom moest er zo nodig verandering in worden gebracht? Waarom wordt er onder het mom van een "vereenvoudiging" in werkelijkheid geprobeerd de richtlijn uit 1973 te ondergraven? Is het acquis communautaire dan niet langer heilig?
Als de inhoud van de richtlijn wordt gewijzigd, dan gebeurt dat eigenlijk onder druk van vijf multinationals (Nestlé, Suchard, Mars, Cadbury en Ferrero). Zij hebben samen al meer dan 70% van de Europese markt in handen, maar hun productie wordt toch nog belemmerd door de huidige dubbele wetgeving. Zo mag een in Frankrijk gevestigde fabriek bijvoorbeeld alleen chocolade produceren die voldoet aan de Franse normen en die mag dus geen andere plantaardige vetten dan cacaoboter bevatten. Maar het gaat er deze multinationals vooral om de kosten van hun grondstoffen zo laag mogelijk te houden. Als de oorspronkelijke samenstelling van chocolade hiervoor moet worden gewijzigd, dan moet dat maar. 8 à 9% van de totale prijs van chocolade wordt immers bepaald door de cacaoboter. De prijs van kariteboter is eenderde van die van cacaoboter en die van palmolie eentiende.
Het kardinale punt is dat de nieuwe richtlijn een bres slaat: hij voorziet in een lijst van vervangingsmiddelen voor cacaoboter en in een percentage. Zo wordt het een fluitje van een cent om straks het toepassingsveld van de richtlijn te verruimen, het percentage te verhogen en bijvoorbeeld soja toe te voegen aan de ons vandaag voorgestelde lijst van plantaardige vetten. De kariteboter wordt vervolgens bedankt voor bewezen diensten. De gevolgen voor de producenten ervan zullen dezelfde zijn als voor de cacaoproducenten: dalende marktprijzen en dit omdat er een richtlijn is aangenomen waarbij de gevolgen voor de ontwikkelingslanden resoluut zijn genegeerd en de bestudering ervan cynisch op de lange baan is geschoven.
De multinationals hebben maar één doel voor ogen: het overal in de Unie goedkoper produceren en verkopen van nepchocolade onder de naam "chocolade" . Om dat te bereiken, hebben zij niet gerust voor de derogaties uit 1973 regel werden, in weerwil van de belangen van de chocolatiers en cacaoproducenten.
Het gemeenschappelijk standpunt komt helemaal tegemoet aan hun eisen. Want hierin wordt voorgesteld om een derogatie die was ingegeven door een in slechts enkele lidstaten bestaande praktijk, tot een voor alle 15 lidstaten uniforme en verplichte regel te verheffen. Houdt dit dan tenminste in dat alle lidstaten aan hogere eisen en kwaliteitsnormen moeten voldoen? Helemaal niet. Het tegendeel is waar. Bij de aanpassing wordt, zoals gewoonlijk, uitgegaan van de kleinste gemene deler. De slechte kwaliteit wordt gemeengoed en uiteindelijk wordt lekkere chocolade geofferd aan chocolade met een gestandaardiseerd "eurosmaakje" . En wat de kwaliteit aangaat, wordt de bewijslast gek genoeg omgekeerd: het zal de ambachtelijke chocolatier een hele troost zijn dat hij op het etiket mag vermelden dat er aan het product geen andere plantaardige vetten dan cacaoboter zijn toegevoegd!!!
Stelt de nieuwe tekst de consument dan toch in ieder geval in staat gemakkelijk onderscheid te maken tussen echte en nepchocolade? Nee, want de tekst van de richtlijn is bedrieglijk: hij voorziet in de mogelijkheid om tijdens het productieproces een precies bepaald percentage (5%) andere plantaardige vetten dan cacaoboter toe te voegen aan de chocolade, terwijl we, zoals bekend, niet beschikken over een betrouwbare analysemethode waarmee dit percentage kan worden gecontroleerd. De Commissie stelt dus een percentage vast in de weet dat het niet geverifieerd kan worden. Dat noemen we bedriegerij.
De tekst omvat bovendien oneerlijke bepalingen over de etikettering. Ons Parlement had in eerste lezing, op voorstel van de heer Lannoye, terecht een amendement aangenomen waarin wordt gevraagd dat er op de voorkant van het product duidelijk leesbaar wordt vermeld dat het product ook andere plantaardige vetten dan cacaoboter bevat. De Raad heeft dit amendement niet overgenomen en de consument wordt dus niet correct geïnformeerd. In alle landen en voor iedere consument die prijs stelt op echte chocolade zal de vlag "chocolade" voortaan geheel rechtmatig een lading van volstrekt vervalste producten kunnen dekken.
Zo wordt de definitie van een basisproduct van onze voeding gewijzigd dankzij een communautair stelsel dat eenieders verantwoordelijkheid voortdurend afzwakt. Het enige doel van deze wijziging is een paar multinationals in staat te stellen zoveel mogelijk winst te maken. Chocoladeliefhebbers, geniet nog maar eens echt van uw chocolade-eieren met Pasen! Het zal de laatste keer zijn dat ze gegarandeerd gemaakt zijn van echte, originele chocolade, die van vóór de grote harmonisatie. En wat komt er na de chocolade aan de beurt?

Thomas-Mauro
Etikettering, wanneer je ons te pakken hebt...
Het betreft hier een Europees merkteken dat we in ere willen herstellen. Net als het Franse keurmerk NF Environnement is ook deze milieukeur niet verplicht, dat wil zeggen dat de fabrikanten hem zelf moeten aanvragen. Deze milieukeur gaat uit van een globale benadering, waarbij rekening wordt gehouden met de hele "levenscyclus" van een product.
Dit betekent niet dat alle nationale keurmerken naar de achtergrond moeten verdwijnen. De consumenten, de kopers hebben namelijk hun eigen codes en vertrouwen op de hun bekende logo's. Een vervanging van de nationale logo's zou nogmaals alleen maar verwarring stichten bij de burgers van de Europese Unie, die de weg kwijt zijn te midden van alle ingrediëntenlijsten, kwaliteitslabels, logo's, streekaanduidingen.... Ja, ze zijn verdwaald in een bos van aanduidingen. Je zou bijna denken dat het hier een stuk chocola betreft...
Wij steunen de rapporteur, omdat ook wij faciliteiten voor de kleine en middelgrote ondernemingen willen om de Europese milieukeuren meer binnen hun bereik te brengen.

Titley
Mevrouw de Voorzitter, het streven van Europa om een milieuvriendelijk continent te worden, ondersteun ik van ganser harte. De huidige maatregel is een bewijs te meer van de vastberadenheid van de Europese Unie om haar beleid te "vergroenen".
Het logo met het Europese bloemmotief is sinds 1992 een kenmerk voor milieuvriendelijke produkten, van wasmachines tot schrijfpapier. Het enthousiasme van de consumenten voor groene produkten vindt echter lang niet dezelfde weerklank bij het bedrijfsleven. Hopelijk weten de maatregelen die in het kader van deze drie-jarenstrategie worden voorgesteld, de producenten alsnog te overtuigen.
Bij de strijd om een schonere wereld heeft de Britse Labourregering zich natuurlijk steeds in de voorhoede bevonden. Zo is vice-premier John Prescott er in Tokyo, tegen alle verwachtingen in, in geslaagd er een akkoord inzake de reductie van de globale uitstoot door te drukken. Groot-Brittannië is al goed op weg zijn doelstelling, om uiterlijk in 2010 de uitstoot van kooldioxide met 20% te verminderen, te realiseren. De regering heeft het hier niet bij laten zitten en heeft onlangs deze doelstelling verhoogd tot 60-70% tegen het jaar 2050.
Dit Parlement zou andere lidstaten moeten oproepen het Britse voorbeeld te volgen. Op deze uitdaging kunnen zij ingaan tijdens de vervolgconferentie van Tokyo, die in november van dit jaar in Den Haag zal worden gehouden.
Met de bescherming van onze planeet is natuurlijk veel meer gemoeid dan het zorgen voor schonere lucht. Het leefmilieu op de grond moet eveneens worden beschermd. Ook hier geeft de Britse Labourregering de toon aan. Zo wordt met de recente "Wildlife Bill" een veel grotere bescherming geboden aan bedreigde plant- en diersoorten dan ooit tevoren. Daarnaast komt er wetgeving die de vrije toegang voor wandelaars vergroot, waardoor het Britse publiek meer gelegenheid krijgt van onze prachtige landschappen te genieten.
Mevrouw de Voorzitter, er bestaat dringend behoefte aan een samenhangend beleid op plaatselijk, nationaal en Europees niveau voor het totstandbrengen van schoner land en een schonere zee en lucht. De eurobloem is slechts één aspect van de veel bredere milieustrategie die nodig is om onze planeet te redden. Onze burgers willen concrete actie zien en hebben geen behoefte aan nog meer gebakken lucht van politici, waarmee alleen maar aan het broeikaseffect wordt bijgedragen. Door de "Euro flower power" maximaal in te zetten, kunnen wij allemaal bijdragen tot een schonere en groenere wereld.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Blokland (A5-0056/2000)

Banotti
De heer Blokland toont zich terecht bezorgd over de verwerking van afval, met inbegrip van verbranding.
Omdat ik afkomstig ben uit een land waar nog 90% van het vuilnis zijn weg vindt naar stortplaatsen, kan ik niet anders dan concluderen dat een goed gecontroleerde verbranding zowel noodzakelijk als onvermijdelijk is.
Ik heb niet de indruk dat de Ierse regering zich serieus inzet voor de scheiding en recyclage van afval. In elke strategie voor afvalverwerking moet de gescheiden behandeling, waaronder het gebruik van organisch afval voor compostering, een centraal element zijn.

Caudron
Afvalbeheer is een bijzonder ingewikkelde taak en er wordt veel gelobbyd. De Europese Unie heeft dan ook een globale strategie ontwikkeld om deze grote uitdaging op milieu- en gezondheidsgebied te kunnen aannemen.
De onderhavige richtlijn is een onderdeel van deze strategie. Hij is erop gericht de thermische behandeling van gevaarlijk en niet-gevaarlijk afval te reglementeren. Ik heb het persoonlijk altijd een verontrustend idee gevonden dat de verbranding van zowel gevaarlijk als niet-gevaarlijk afval bij één en dezelfde richtlijn geregeld wordt. Tijdens de eerste lezing heb ik mijn bezorgdheid en twijfels daarover al geuit.
Een meerderheid heeft zich uitgesproken vóór meeverbranding. Ik heb daar echter mijn twijfels over en daarom ijver ik er vandaag voor dat er maatregelen worden genomen om te waarborgen dat de emissienormen voor gevaarlijk afval niet worden versoepeld.
Het is algemeen bekend dat het volume van het binnen de Europese Unie te verbranden afval zal stijgen. In 1990 is 31 miljoen ton stedelijk afval verbrand, en dit jaar zal dit meer dan 56 miljoen ton zijn. Dit komt omdat er steeds meer afval ontstaat en er minder afval naar de stortplaatsen gaat.
We weten dat er bij afvalverbranding stoffen vrijkomen die lucht, bodem en water sterk verontreinigen en dus een gevaar vormen voor de gezondheid. Welke verontreinigende stoffen er worden uitgestoten hangt af van de aard van het afval en van de voor de behandeling gebruikte technologie. Wij zijn vooral bezorgd over de emissies van zware metalen, dioxinen en furanen.
Het debat heeft zich meer in het bijzonder toegespitst op de meeverbrandingsinstallaties. Deze installaties gebruiken gevaarlijke afvalstoffen als brandstoffen bij de productie van energie of materialen. In de van toepassing zijnde richtlijnen is bepaald dat de gebruikte brandstoffen voor ten hoogste 40% uit gevaarlijke afvalstoffen mogen bestaan. Dit percentage is echter te hoog! Voor deze installaties moeten bijzonder strenge controlenormen worden voorgeschreven. Deze normen moeten net zo streng zijn als de voor de verbrandingsinstallaties voorgeschreven normen.
Ik benadruk overigens dat dit meer grootschalig gebruik van gevaarlijk afval er niet toe mag leiden dat wij de productie van dergelijk afval maar voor lief nemen.
Het risico is namelijk bijzonder groot dat ons in de nabije toekomst zal worden verteld dat er is geïnvesteerd in de bouw van meeverbrandingsinstallaties en dat deze nu rendabel moeten worden gemaakt! Ik verwerp bij voorbaat en met kracht deze argumenten die het vervoer van gevaarlijke stoffen zullen doen toenemen, met alle risico's van dien voor het milieu en de veiligheid.
Laten we ons, ter afsluiting, goed realiseren dat de beperking van het volume van zowel gevaarlijk als niet-gevaarlijk afval voor ons voorrang heeft en ook moet houden. Overtredingen moeten worden bestraft en er moet hulp worden geboden aan de overheden die doende zijn hun verbrandingsinstallaties in overeenstemming te brengen met de normen.

Collins
De laatste jaren stond de Europese Unie voorop bij het ontwerpen van nieuwe strategieën voor afvalbeheer. Het doel van de richtlijn die wij hier vandaag bespreken, is het verminderen van de schadelijke gevolgen van verbranding voor het milieu en de volksgezondheid, door een forse verlaging van de emissieniveaus van een aantal sterk vervuilende stoffen. Deze richtlijn beoogt ook het lozen van afval op onze waterstelsels aan banden te leggen.
Het verslag bevindt zich nu vóór ons in tweede lezing. Een van de aanbevelingen van de Raad luidt dat, indien de manager van een verwerkingsinstallatie voor niet-gevaarlijk afval voornemens is ook gevaarlijk afval te gaan verbranden, hiertoe een geïntegreerde vergunning voor de preventie en controle van vervuiling moet worden verkregen. Dit lijkt mij een bijzonder verstandig voorstel.
Het is van groot belang dat de Europese Unie zich actief toont in het uitwerken van nieuwe voorstellen voor afvalbeheer. Er wordt in Europa 1 kg afval per persoon, per dag, geproduceerd. Twee miljard ton afval is het jaarlijkse totaalcijfer voor de Europese Unie. Met betrekking tot ons afvalverwerkingsprobleem heeft de Unie één ding duidelijk gemaakt. De lokale overheden moeten er niet op rekenen dat zij in de toekomst het land kunnen blijven afschuimen op zoek naar nieuwe stortplaatsen. De bezorgdheid over de mogelijke consequenties van vuilnisstortplaatsen voor het leefmilieu neemt hand over hand toe en het is duidelijk dat, in plaats hiervan, een drastische koerswijziging in de richting van een meer geïntegreerd afvalbeheer onvermijdelijk is.
De Europese Unie geeft haar volle steun aan de strikte, ambitieuze maar haalbare doelstellingen voor recyclage en herverwerking die door de Ierse regering zijn vastgelegd. Deze doelstellingen, die binnen 15 jaar gehaald moeten worden, beogen het volgende:
50% van al het huisvuil moet een andere bestemming krijgen dan de stortplaatsen.
De hoeveelheid biologisch afbreekbaar afval dat momenteel naar stortplaatsen gaat, moet met 65% worden verminderd.
De ontwikkeling van recyclage-installaties die, onder gebruikmaking van milieuvriendelijke technologie, tot 300.000 ton biologisch afbreekbaar afval per jaar kunnen verwerken.
Uit al deze maatregelen blijkt de veranderde houding van het publiek tegenover afvalbeheer. Het is zo langzamerhand afgelopen met vuilnisstortplaatsen in de open lucht, en zij moeten worden vervangen door technologieën die minder schade aan het milieu berokkenen. Dit standpunt heeft de eenparige steun van alle 15 lidstaten van de Europese Unie.

Montfort
De indrukwekkende hoeveelheid door onze geïndustrialiseerde stedelijke samenlevingen geproduceerd afval is ongetwijfeld één van de grote uitdagingen waarvoor de Europese Unie zich in deze 21ste eeuw gesteld zal zien: de planeet wordt geleidelijk aan ongemerkt bedolven - de lidstaten van onze Gemeenschap produceren ieder jaar maar liefst 2000 miljoen ton afval.
In deze omstandigheden mag op het beheer van dit afval niet de stelregel worden toegepast dat de onmiddellijke kosten zo laag mogelijk moeten zijn. De bloeiende industrie (tienduizenden banen, miljarden euro's) die gedijt door de steeds groter wordende vraag heeft immers waarschijnlijk nog een lange weg te gaan, wil zij haar taak op een correcte manier kunnen uitvoeren. Zij moet hierbij met name vermijden dat ze met haar terugwinning zelf bijdraagt tot de vervuiling: bij verbranding worden er in de lucht deeltjes van zware metalen en dioxinen uitgestoten, bij zuivering blijft er ongewenst slib over en bepaalde gerecycleerde materialen hebben nog geen markt gevonden.
Het milieu en de gezondheid kunnen dus het beste worden beschermd door vaart te zetten achter de tenuitvoerlegging van de wetgeving met betrekking tot het afvalbeheer. Uit een recent verslag van de Commissie blijkt dat de omzetting van deze wetgeving nog verre van bevredigend is.
De lidstaten en hun industrieën moeten er dus toe worden aangespoord snel de nodige aanpassingen door te voeren. Zo moeten de lidstaten hun nationale wetgeving aanpassen aan de beginselen van preventie en milieuzorg en moeten de industrieën hun techniek zodanig aanpassen dat het vervuilingsprobleem wordt opgelost in plaats van verlegd. Het zou tegelijkertijd verstandig zijn als het Europees Parlement realistische wegen schetste waarlangs bepaalde doelstellingen kunnen worden verwezenlijkt, in plaats van zich uit te putten in lyrische volzinnen en idealistische verklaringen, die zijn geloofwaardigheid geen goed doen: op milieugebied kan de gewenste duurzaamheid uiteindelijk alleen worden bewerkstelligd als we eerst al het nu mogelijke doen.
Dat is de reden waarom de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten geen steun heeft verleend aan de amendementen. Zij kunnen niet worden toegepast in onze lidstaten en de voorspelbare economische gevolgen ervan zouden wel eens bijzonder schadelijk kunnen blijken.
Als plaatselijke afgevaardigde hoop ik verder dat een samenvoeging en vereenvoudiging van de communautaire richtlijnen het reglementair kader voor de departementale afvalbeheersplannen zullen verduidelijken en vereenvoudigen.

Moreira da Silva
De aanneming van deze richtlijn inzake afvalverbranding, die vanaf 2005 van toepassing zal zijn, is een aanzienlijke verbetering van de huidige regelgeving voor afvalbeheer in Europa, want zulke belangrijke criteria als volksgezondheid en verdediging van de rechten van de burger komen hierin naar voren.
Als deze richtlijn trouwens onmiddellijk in werking zou treden, wat helaas pas in 2005 gebeurt, zou het voor de Portugese regering vrijwel onmogelijk zijn om door te gaan met haar strategie van medeverbranding. In elk geval wordt, omdat deze richtlijn zelf sterke beperkingen op het gebied van techniek, wetgeving en procestechniek met zich brengt, duidelijker dat de in Portugal gevolgde strategie volkomen fout is.
Zo komt het dat ik, al had ik graag nog stringentere beperkingen voor de verbrandings­ en medeverbrandingsprocessen gezien, toch heel verheugd ben over de bereikte resultaten wanneer eenmaal deze richtlijn:
1 - strengere grenswaarden voor emissies stelt, met name voor koolstofoxiden en stofdeeltjes;
2 - grenswaarden invoert voor verbrandings­ en medeverbrandingsinstallaties, daarmee een eind makend aan het uitzonderingsregime dat daarvoor geldt;
3 - er zonder enige ruimte voor twijfel van uitgaat dat verbranding en medeverbranding alleen mogen worden gebruikt als laatste redmiddel wanneer alle andere technische mogelijkheden zijn uitgeput;
4 - zeer strenge voorwaarden vastlegt ten aanzien van het totale afvalbeheer, van de vestigingsplaats en de afmetingen van verbrandings­ en medeverbrandingsinstallaties, waaraan eerst voldaan moet zijn vóór de toekenning van een vergunning;
5 - de bevoegde autoriteiten meer ruimte biedt om in te grijpen wanneer de installlaties de grenswaarden eventueel niet naleven;
6 - de kans drastisch verkleint dat de uit de verbranding en medeverbranding voortkomende residuen kunnen worden hergebruikt, met name in de weg­ en waterbouw;
7 ­ er een continue monsterneming van dioxinen wordt ingevoerd als een verplicht vereiste voor verbrandings­ en medeverbrandingsprocessen;
8 - de participatie van de burgers in het besluitvormingsproces voor de vestigingsplaats van installaties vergroot;
9 - ervoor zorgt dat het verplicht wordt om een milieujaarverslag te publiceren met gegevens over de naleving van de grenswaarden;
10 - voorziet in een aanzienlijke beperking komt van de bestaande ontheffingen voor installaties in cementovens;
11 - voor de eerste keer een grenswaarde vaststelt voor de uitstoot van ammoniak (NH3) wegens de verzuring die deze verbinding in de atmosfeer teweegbrengt.

Ries
Het voorstel voor een richtlijn betreffende de verbranding van afval is een ingewikkeld en technisch dossier waarvan de milieu- en economische gevolgen goed moeten worden afgewogen.
Na afloop van de eerste lezing had het Europees Parlement duidelijk zijn stempel gedrukt op de debatten met het voorstel om twee richtlijnen voor de verbranding van huisvuil en de verbranding van gevaarlijk afval samen te voegen.
Ik vind het ons door de Raad meegedeelde gemeenschappelijk standpunt een uitstekend compromis en ik kan me erin vinden. Wel zou ik nog nader willen ingaan op de kwestie van de meeverbranding in de cementindustrie en zou ik willen verklaren, waarom ik tegen twee amendementen heb gestemd.
Ten eerste, het eerste deel van amendement 25, in bijlage II, waarin de emissiegrenswaarden voor de cementindustrie zijn vastgelegd en dan met name de waarde van 15 mg/m3 voor stofdeeltjes. Het merendeel van de lidstaten hanteert momenteel een grenswaarde van 50 mg/m3. In een recente kosten-batenanalyse heeft de Commissie geconcludeerd dat een waarde van 30 mg/m3 het beste compromis is. Een norm van 15 mg/m3 zou bijzonder hoge milieukosten met zich meebrengen en niet rendabel zijn.
Ten tweede omvat amendement 14, betreffende de definitie van stedelijk afval, een definitie van gemengd stedelijk afval, terwijl artikel 3, lid 3 hierin reeds voorziet. Een verkeerde interpretatie van dit artikel zou ertoe kunnen leiden dat het gebruik van stedelijk afval in cementovens wordt uitgesloten. In de afvalbeheersplannen van diverse overheden is echter een plaats ingeruimd voor dit soort behandeling.
Mijn 'milieugeweten' wordt hierdoor echter niet bezwaard. Meeverbranding in de cementindustrie is namelijk niet bijzonder schadelijk voor het milieu: voor cementovens gelden strenge emissienormen. Bovendien is meeverbranding soms een wezenlijk onderdeel van het afvalbeheersbeleid van bepaalde lidstaten of regio's, onder op economisch en milieuvlak aanvaardbare omstandigheden.

Sacrédeus en Wijkman
Het aanscherpen van de regels voor verbrandingsinstallaties is zeer wenselijk. Het is echter de vraag of men dezelfde soort regels moet gebruiken voor installaties die alleen bedoeld zijn voor bepaalde afvalsoorten, dat wil zeggen afval dat gesorteerd is.
Installaties voor ongesorteerd afval vereisen een meer geavanceerde uitrusting. Als de onderhavige eisen worden opgesteld voor alle soorten verbrandingsinstallaties, kan dat ertoe leiden dat sortering van huisvuil wordt tegengewerkt en dat herwinning en hergebruik, inclusief compostering van het organische afval, worden bemoeilijkt.
Wij Zweedse christen-democraten willen de Commissie dan ook aansporen om bij de toekomstige activiteiten rond de huisvuil- en afvalproblematiek serieus rekening te houden met bovenstaande standpunten.

Souchet
Het voorstel van de Commissie heeft hoofdzakelijk betrekking op de versterking van de geldende wetgeving op het gebied van de verbranding van stedelijk afval en dus heb ik dit verslag bestudeerd met mijn burgemeesterspet op. Hieruit blijkt overigens goed hoe nuttig het is voor een Europees afgevaardigde om de in hoge mate complementaire functie van burgemeester te kunnen uitoefenen. De huidige Franse regering wil ons deze mogelijkheid trouwens onterecht en absurd genoeg ontnemen - het zou toch in niemands belang zijn als de Europese afgevaardigden het contact met de praktijk zouden verliezen.
De doelstelling van de richtlijn is prijzenswaardig: hij is erop gericht de negatieve gevolgen van de verbranding en meeverbranding van afval te voorkomen en te beperken.
We kunnen ons echter niet vinden in het voorstel om voor alle installaties dezelfde emissienormen voor te schrijven. Dat is niet de manier om de overcapaciteit van de verbrandingsinstallaties in Europa aan te pakken. De rapporteur geeft het zelf toe: bepaalde afvalstromen kunnen gemakkelijker worden verwerkt door een meeverbrandingsinstallatie. Wij zijn van mening dat bepaalde voorstellen tot wijziging van het gemeenschappelijk standpunt in werkelijkheid de aanpassing van de bestaande installaties kunnen ondermijnen en ongunstig zouden zijn voor de - hoofdzakelijk voor Frankrijk en België relevante - meeverbranding van gevaarlijk afval in de cementindustrie.
Ik heb een aantal opmerkingen over stedelijk afval. Om te beginnen mag er geen verwarring ontstaan over de definitie van "gemengd stedelijk afval" in het kader van de meeverbranding. In amendement 14 wordt "gedeeltelijk gescheiden afval" gelijkgesteld met "onbehandeld gemengd stedelijk afval", hetgeen slecht kan zijn voor de sorteersystemen die we juist willen ontwikkelen, omdat dan de residuen of bepaalde fracties meeverbrand zouden kunnen worden.
Als we daarnaast artikel 7, lid 4 zouden wijzigen door stedelijk afval niet langer de kwalificatie "onbehandeld" te geven, dan zou dit neerkomen op een verbod op de meeverbranding van fracties van gesorteerd stedelijk afval (onder andere papier en karton) die alleen gerecycleerd kunnen worden als ze gescheiden worden ingezameld.
Wij kunnen tot slot niet instemmen met de verlaging van de grens van 6 ton per uur, waarboven de bestaande huisvuilverbrandingsinstallaties moeten voldoen aan een grenswaarde voor emissie in de lucht van 200 mg/m3 voor NOX. De lagere overheden hebben bij de planning van de aanpassing van de bestaande installaties namelijk rekening gehouden met deze drempel (zie bijlage V, a).
Verbranding mag dan wel niet de oplossing zijn, zij betekent toch een hele vooruitgang voor tal van overheden. Deze hebben overigens grote investeringen gedaan om hun gemeentelijke dienst voor de verwerking van huishoudelijk en vergelijkbaar afval op een moderne manier te beheren. Hier moet rekening mee worden gehouden en tegelijkertijd moet er natuurlijk ruimte blijven voor verdere bezinning en onderzoek. De afvalverwerkende industrie heeft in de toekomst waarschijnlijk nog een lange weg te gaan, wil zij niet op haar beurt bijdragen tot de vervuiling. Wij zullen dan ook veelomvattender strategieën voor het afvalbeheer moeten uitwerken en ons actief moeten inzetten voor onderzoek en ontwikkeling op dit voor het voortbestaan en de toekomst van onze plaatselijke gemeenschappen essentiële gebied.

Titley
Gezien de anti-Brusselse hysterie van zijn collega's binnen de Fractie voor een Europa van Democratie en Diversiteit, vind ik het ongelooflijk dat de heer Blokland een dergelijk monster van een verslag, dat uitpuilt van regelgeving, heeft weten te produceren. Deze voorstellen bieden echter tenminste het voordeel, dat de door de heer Blokland en de UK Independence Party (UKIP) gedebiteerde nonsens op een milieuvriendelijke manier kan worden afgevoerd.
Het doel van deze voorstellen is de verbetering van de kwaliteit van de lucht en de bescherming van de volksgezondheid. Verbranding is dikwijls de meest doelmatige en veilige methode van afvalverwerking. Maar soms kunnen er gevaarlijke chemische stoffen, zoals dioxine, vrijkomen. Het is daarom van essentieel belang dat dergelijke bijproducten nauwlettend worden gecontroleerd en dat wordt verhinderd dat zij in het milieu terechtkomen.
Wij beschikken al over de technologie die nodig is voor het zuiveren van emissies uit afvalverbrandingsinstallaties, maar moeten er enkel voor zorgen dat zij ook daadwerkelijk wordt gebruikt. De verstandige maatregelen die de Commissie heeft voorgesteld zouden de benutting van deze technologie moeten stimuleren.
De schijnheiligheid van de UKIP vind ik adembenemend. Ik daag haar uit om aan haar eigen aanhangers uit te leggen hoe zij als partij haar steun kan geven aan iemand die zo duidelijk pleit voor overregulering door de Europese Unie. Terwijl zij zich voordoen als vijanden van de eurocraten is het duidelijk dat de leden van deze partij veel meer de vrienden zijn van deze laatsten.
Ik ben bang dat het schoonmaken van het milieu een koud kunstje zal zijn, in vergelijking met de taak de UKIP ertoe over te halen haar eigen zaken op orde te brengen. De verliezers zijn in dit geval helaas onze eigen burgers.

Thomas-Mauro
Als we de teksten uit de oudheid moeten geloven, leverde de verwijdering van afval al problemen op in het oude Rome, ook al heeft dat afval sindsdien generaties archeologen gelukkig gemaakt. In die tijd was het meeste afval biologisch afbreekbaar, hetgeen tegenwoordig absoluut niet het geval is.
We hebben het gehad over chocolade. De afvalkwestie kan op een concrete manier worden geïllustreerd door bijvoorbeeld de weg van een verpakking van een chocoladereep te volgen, van de vuilnisbak tot aan de verbrandingsinstallatie, waarbij we uiteindelijk bemerken dat bij de verbranding van de aluminiumwikkel giftige gassen vrijkomen.
Wij staan voor een bijzonder belangrijke uitdaging op het gebied van het afvalbeheer. Ik denk echter dat een aantal landen hier noch materieel, noch geestelijk op is voorbereid. Op dit moment gaat eenderde van het door de Franse afvalverwerkingsinstallaties behandelde huisvuil en vergelijkbaar afval naar 300 verbrandingsinstallaties. Bij de verbranding worden vervuilende stoffen uitgestoten: stofdeeltjes, metalen en dioxinen, die door middel van een behandelingssysteem voor rookgassen moeten worden beheerst. De regelgeving voor de beperking van emissies is geleidelijk aan aangescherpt. Er zijn natuurlijk maatregelen nodig om de regels te doen naleven - de gezondheid en het milieu moeten immers worden beschermd. Wat de meeverbranding betreft, willen wij echter niet dat het toepassingsgebied en de definitie van de installaties worden gewijzigd.
We moeten ervoor waken dat we wantrouwen wekken ten aanzien van de Europese wetgeving op milieugebied doordat we een aantal van deze regelingen consolideren en de rest compliceren. Deze wetgeving staat eerst het een en dan het ander voor, waardoor bepaalde beroepen en industrieën aan onzekerheid ten prooi vallen. Een wijziging van de wetgeving die geldt voor meeverbrandingsinstallaties of de specifieke behandeling van gevaarlijk afval kan een onbillijke kostenverdeling en zelfs onnodig "afvaltoerisme" in de hand werken.
Er is sprake van een echt risico, namelijk dat als gevolg van slecht aangepaste grenswaarden een bepaalde branche van de verbrandingsindustrie wordt bevoordeeld ten koste van de andere branches. We hebben alle vier de branches echter nodig: die van de verbranding van gevaarlijk afval, van niet-gevaarlijk afval, die van meeverbranding en die van verbranding door aangepaste verbrandingsinstallaties.
Ik wijs mijn collega's op een ander, weliswaar bijkomstig punt. In mijn ogen vraagt de samenvoeging van deze richtlijnen om een publiekscampagne. De bevolking heeft namelijk de indruk dat alles - bijzonder afval, gevaarlijk afval, niet-gevaarlijk afval, stedelijk afval - zal worden vermengd en één en dezelfde behandeling zal ondergaan, in dezelfde oven, in dezelfde installatie. Vanuit dit standpunt zou afvalscheiding dus geen zin lijken te hebben. Er moet dus veel aan voorlichting worden gedaan.
Verslag-Davies (A5-0062/2000)

Caudron
Tijdens dit debat over de luchtkwaliteit hebben wij het, naar aanleiding van het verslag-Davies, over het probleem van ozon in de lucht.
Alle deskundigen zijn het erover eens: de luchtkwaliteitsnormen moeten worden verhoogd, zodat de burgers van de hele Europese Unie op effectieve wijze beschermd worden tegen de gezondheidsrisico's van ozon in de lucht. Ozon kan verschillende gezondheidsproblemen veroorzaken: onder andere irritatie van ogen, neus en keel, ademhalingsmoeilijkheden, hoest en hoofdpijn. Ozon kan tevens astmatische aanvallen veroorzaken, de longfunctie belemmeren en bronchitis verergeren. Op lange termijn kan het verouderingsproces van de longen er zelfs door worden versneld.
Deze constatering is op zijn zachtst gezegd verontrustend en daarom verwelkom ik dit voorstel voor een richtlijn! Het is er in feite op gericht de bestaande communautaire wetgeving betreffende ozon te wijzigen, conform de eisen zoals gesteld in Richtlijn 96/62/EG van de Raad van 27 september 1996 inzake de beoordeling en het beheer van de luchtkwaliteit.
Het voorstel omvat een aantal langetermijndoelstellingen en voorlopige streefwaarden voor ozon in de lucht. Ook wordt er een normatief kader in gedefinieerd ter bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu. Tot slot wordt aan de lidstaten de taak toebedeeld om de ozonconcentraties te meten en de resultaten hiervan openbaar te maken. De richtlijn dient dus als referentie voor de concentraties van ozon in de lucht.
Bij het vaststellen van de langetermijndoelstellingen stelt de Commissie voor om uit te gaan van de uit 1997 daterende richtsnoeren voor luchtkwaliteit van de Wereldgezondheidsorganisatie. Het belangrijkste doel is een overschrijding van de streefwaarden te voorkomen en dus schadelijke gevolgen voor de menselijke gezondheid en het milieu te vermijden. De voorstellen van de Commissie schrijven echter geen tijdstip voor waarop deze doelstellingen moeten zijn verwezenlijkt. Dat is jammer.
In een eerste fase worden streefwaarden vastgesteld. De doelstelling is deze waarden zo dicht mogelijk te benaderen tegen het jaar 2010. Deze waarden zijn eveneens gebaseerd op de richtsnoeren van de Wereldgezondheidsorganisatie, maar mogen gedurende een aantal dagen per jaar hoger liggen. In het voorstel van de Commissie wordt evenwel geen rekening gehouden met eventuele veranderingen ten gevolge van de verbintenissen die de Gemeenschap is aangegaan in de context van de klimaatverandering, namelijk om alle broeikasgassen met 8% te verminderen. Indien dat doel wordt bereikt, moeten de lidstaten verdergaande streefwaarden kunnen vaststellen voor de vermindering van de ozonconcentraties.
Ik ben, ter afsluiting, redelijk tevreden over de tekst van dit voorstel voor een richtlijn. Het is namelijk een belangrijke stap op weg naar de verwezenlijking van de uiteindelijke, in het vijfde milieuactieprogramma omschreven doelstelling, te weten geen overschrijdingen meer van de kritische concentraties van ozon in de lucht.
Verslag-Myller (A5-0063/2000)

Caudron
Wij debatteren vandaag over een wetgevingsvoorstel dat ons allemaal rechtstreeks aangaat, aangezien het ten doel heeft de luchtkwaliteit te verbeteren. Het betreft hier een voorstel voor een richtlijn inzake nationale emissiemaxima voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (een onder de kaderrichtlijn inzake luchtkwaliteit vallende richtlijn), in het kader van het vijfde milieuactieprogramma van de Gemeenschap.
Deze richtlijn beoogt voornamelijk de emissies van verzurende en eutrofiërende verontreinigende stoffen en van precursoren van ozon te beperken teneinde het milieu en de menselijke gezondheid een betere bescherming te bieden tegen de risico's van schadelijke gevolgen van verzuring, bodemeutrofiëring en troposferisch ozon. De in deze tekst vastgestelde maxima mogen uiterlijk in 2010 niet meer worden overschreden.
Van de lidstaten wordt met het oog hierop geëist dat zij programma's opstellen voor de geleidelijke vermindering van hun jaarlijkse nationale emissies en zij moeten deze vóór het einde van 2002 ter kennis van de Commissie brengen. De programma's moeten in 2006 worden bijgewerkt en herzien. Van de lidstaten wordt tevens verwacht dat zij inventarisaties en prognoses maken van de nationale emissies van SO2, NOx, vluchtige organische stoffen en NH3 en deze regelmatig bijwerken tot 2010. Deze inventarisaties en prognoses moeten jaarlijks aan de Commissie worden toegezonden.
De rapporteur heeft amendementen voorgesteld die dit voorstel moeten versterken. Zij stelt met name voor strengere emissienormen voor te schrijven voor deze vier verontreinigende stoffen. Ik kan mij natuurlijk vinden in het uitgangspunt van dergelijke voorstellen. Wanneer het gaat om de gezondheid en het milieu, moeten we inderdaad ambitieus zijn, willen we de situatie kunnen verbeteren. Het stellen van al te ambitieuze doelen kan echter een averechtse uitwerking hebben. Ik denk dan ook dat we ons - voorlopig - beter kunnen houden aan de in de internationale conventies vastgelegde doelstellingen, in de wetenschap dat de maxima kunnen worden herzien in het licht van de geboekte vooruitgang. In het verslag wordt de Commissie overigens verzocht vóór het jaar 2004 nieuwe amendementen op de richtlijn voor te stellen. Dit zal haar in de gelegenheid stellen om de in de tekst vastgestelde maxima te herzien, evenals de tussentijdse milieudoelstellingen en de nieuwe maatregelen die ervoor moeten zorgen dat de maxima niet worden overschreden. Dankzij deze eventuele correcties zal de richtlijn kunnen worden aangepast aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang en zouden de doelstellingen eventueel in 2010 kunnen worden verwezenlijkt. Dat is volgens mij een goed compromis.
De rapporteur stelt tevens voor streefdata vast te stellen voor de verwezenlijking van de gestelde doelen, iets wat mij absoluut noodzakelijk lijkt. Een tekst waarin geen uiterste datum is vastgesteld, blijft namelijk te vaak een intentieverklaring zonder vervolg. Uit hetzelfde oogpunt moet er zo snel mogelijk worden voorzien in sanctiemogelijkheden voor het geval dat de bepalingen van de richtlijn niet worden nageleefd.

Malmström, Olsson, Paulsen en Olle Schmidt
Wij zijn ervoor dat de EU via kaderwetgeving vaste grenswaarden op milieugebied vaststelt, omdat de meeste milieuproblemen van algemene aard zijn en zich in meerdere landen tegelijk voordoen. De lidstaten kennen uiteenlopende tradities en omstandigheden en ze moeten dan ook zelf zorgen voor een tenuitvoerlegging waarmee de gemeenschappelijke doelen zoveel mogelijk worden bereikt.
Wij hebben ervoor gekozen om tegen de amendementen 16 en 17 te stemmen, omdat deze op een veel te algemene en ongenuanceerde wijze de kleine lidstaten de gelegenheid bieden om niet te hoeven voldoen aan de vastgelegde milieudoelstellingen.
Ontwerpresolutie over de buitengewone Raad in Lissabon

Ainardi
De ambitie van volledige werkgelegenheid - een uitdrukking die nu de groei enigszins aantrekt opnieuw op de agenda staat - is weliswaar een prijzenswaardig streven, maar we zullen er moeilijk in kunnen slagen als de werkelijke oorzaken van de werkloosheid niet worden aangepakt.
We weten allemaal dat er in Europa ondanks de groei veel te weinig banen worden gecreëerd. De gecreëerde banen hebben bovendien een precair karakter, met name die voor vrouwen en jongeren. Het mag niet langer blijven bij intentieverklaringen, hoe positief ze ook zijn. Gezien de uiterst hoge sociale verwachtingen moeten er dringend meetbare en controleerbare doelstellingen worden gedefinieerd.
Ik had erg gehoopt dat we ons, in lijn met de in de resolutie van mijn fractie geformuleerde voorstellen, bijvoorbeeld hadden verbonden tot:
het in gang zetten van een proces van arbeidstijdverkorting zonder salarisverlaging of flexibiliteit;
een herziening van de richtlijnen betreffende de Europese ondernemingsraden en de collectieve ontslagen, teneinde de rechten en bevoegdheden van de werknemers en hun vakbondsorganisaties uit te breiden, met name ingeval van fusies en herstructureringen;
de invoering op communautair vlak van een belasting op speculatief kapitaalverkeer en een krachtiger bestrijding van fraude en belastingontduiking.
Ik vind het erg jammer dat we niet inzetten op een nieuw soort duurzame ontwikkeling, één die gebaseerd is op een eerlijker verdeling van de rijkdommen, een grotere koopkracht van de huishoudens en de bevordering van investeringen in de openbare en de sociale sector.
Om al deze redenen zullen we de gezamenlijke resolutie niet goedkeuren.

Caudron
Portugal, dat de Europese Unie dit eerste semester van het jaar 2000 voorzit, heeft besloten aan het eind van deze maand in Lissabon een Buitengewone Europese Raad te organiseren, met als thema "werkgelegenheid, economische hervormingen en sociale samenhang - naar een Europa van innovatie en kennis".
Zo'n initiatief kan ik alleen maar toejuichen! Werkloosheid en de daaruit voortvloeiende armoede en sociale uitsluiting zijn namelijk plagen die we uit alle macht moeten bestrijden! De uitwerking van een samenhangende en vooral op het niveau van alle lidstaten gecoördineerde strategie lijkt hiervoor onmisbaar! We moeten onszelf om te beginnen ambitieuze doelen stellen. Dit is absoluut het geval bij de in het document van het Portugese voorzitterschap genoemde doelstellingen: een terugkeer naar volledige werkgelegenheid, een stabiele groei, een proces van echte sociale samenhang, gelijke kansen en armoedebestrijding.
Zoals de heer Guterres, de fungerend voorzitter van de Raad, heeft onderstreept, zijn we in staat gebleken ons economisch beleid te coördineren, opdat de euro kon worden ingevoerd. De Europese Unie moet nu de uitdaging aannemen en op dezelfde manier te werk gaan door richtsnoeren voor te stellen die in dienst staan van het beleid op het gebied van de werkgelegenheid en sociale insluiting!
Ik ben bovendien ingenomen met het idee van streefcijfers en ijkpunten, met name voor de jaarlijkse gemiddelde groei op EU-vlak (3%) en het werkgelegenheidsniveau (70%). Het lijkt mij daarnaast absoluut noodzakelijk om een doorzichtig systeem voor de toetsing van de prestaties op te zetten. De door de lidstaten bij de verwezenlijking van deze doelstellingen geboekte vooruitgang moet worden geëvalueerd met behulp van een open systeem van collegiale toetsing en coördinatie.
In het document van het voorzitterschap wordt bovendien de nadruk gelegd op de noodzakelijke bevordering van de sociale convergentie, op de modernisering van onze socialezekerheidsstelsels. De noodzakelijke voorwaarde ervoor is uiteraard een gegarandeerd hoog werkgelegenheidspercentage. Dit betekent dat er - met name in de dienstensector - banen moeten worden gecreëerd, kwaliteitsbanen wel te verstaan. Dit houdt ook in dat de werkgelegenheid in Europa moet worden gehandhaafd, terwijl we de laatste tijd juist vaak getuige waren van massale en systematische ontslagen. Dit vereist, tot slot, een aanpassing van de arbeidskrachten aan de nieuwe informatietechnologie.
Ik kan mij dus grotendeels vinden in dit programma. Ik hoop dat de doelstellingen ervan zich tijdens de top van Lissabon zullen vertalen in concrete en ambitieuze maatregelen die aan de gerechtvaardigde verwachtingen van de Europese burgers kunnen beantwoorden!

Theonas
Weer eens zijn wij geconfronteerd met een topconferentie, dit keer op initiatief van het Portugees voorzitterschap. Men zegt weliswaar voorstellen te willen doen en maatregelen te willen treffen voor de verbetering van de werkgelegenheid en de bestrijding van de werkloosheid, maar in feite wil men enkel de neoliberale, monetaristische beleidsvormen nog meer wind in de zeilen geven. Juist deze beleidsvormen zijn echter verantwoordelijk voor de wantoestand. Zij hebben niets te maken met een echt sociaal beleid, met een echt werkgelegenheidsbeleid. Zij zijn de oorzaak van de dramatische werkloosheidsstijging en de onzekere arbeidsrelaties, van discriminatie, sociale uitsluiting en groeiende armoede. Men provoceert en bespot de werknemers als men zegt de werkloosheid te kunnen bestrijden met de versterking van het mededingingsvermogen van het bedrijfsleven, met de vermindering van de arbeidskosten, met de volledige liberalisatie en flexibilisering van de arbeidsmarkt en met de verspreiding van atypische arbeidsvormen. Dat is je reinste schijnheiligheid.
Als men een echt werkgelegenheidsbeleid wil voeren, moet men in eerste instantie korte metten maken met het steeds stringenter wordende Stabiliteitspact. Dan mag men geen prioriteit verlenen aan de nominale convergentiecriteria. Dan mag men het sociaal beleid niet onderwerpen aan financiële overwegingen en vereisten.
Als de werkgelegenheid in de Europese Unie echt in het middelpunt van de belangstelling stond, zou men bij voorbaat ervoor zorgen dat speculatieve kapitaaltransacties werden belast, belastingparadijzen werden afgeschaft, fraude en belastingontduiking werden bestreden, de hulpbronnen en het inkomen werden herverdeeld ten gunste van de arbeid, toezicht werd uitgeoefend op bedrijfssteun en de maatregelen ter bevordering van - tot massaontslagen leidende - herstructurering, fusering en bedrijfsverplaatsing onmiddellijk werden stopgezet. Ook zou men dan zorgen voor een op solidariteit gebaseerde en niet aan commerciële en economische belangen onderworpen sociale bescherming. De werknemers krijgen nu een vergulde pil en worden gewoon om de tuin geleid. Op die manier probeert men het verzet te breken van de samenleving tegen het werknemers- en volksonvriendelijk sociaal en economisch beleid.
Als men werkelijk de levensstandaard van de werknemers wilde verbeteren, als men werkelijk hun koopkracht wilde versterken en stabiele arbeidsplaatsen wilde verzekeren, zou men overheidsinvesteringen stimuleren, gelijke kansen bevorderen en elke vorm van discriminatie bij de toegang tot de arbeidsmarkt en in de arbeidsrelaties bestrijden. Dan zou men paal en perk stellen aan het privatiseringsbeleid, de lage inkomens en het gebrek aan sociale bescherming. Dan zou men een einde maken aan de arbeidsflexibiliteit, en geen precaire banen, uitsluiting van vrouwen, jongeren en gehandicapten van de arbeidsmarkt dulden.
Met het beoogde economische en sociale beleid verzekert men de werknemers in feite niet een minimale welstand, maar een minimale armoede. De echte welstand is alleen bestemd voor het kapitaal. Voor het bandeloze kapitaal gaan alle deuren open en ligt een prachtige, roemrijke toekomst in het verschiet. Omwille van de productiviteit en het mededingingsvermogen wordt de arbeidsmarkt nog sterker gedereguleerd en neemt men fundamentele verworvenheden en sociale rechten steeds sterker onder vuur. De opvatting dat de moderne (a)sociale staat zijn burgers slechts een minimum moet verzekeren, een soort aalmoes, vindt steeds meer gehoor.
Meer dan 60 miljoen mensen zijn het slachtoffer van langdurige werkloosheid en sociale uitsluiting. U kunt er echter van op aan dat, in weerwil van uw pogingen om te overtuigen, geen enkele Europese werknemer het "aanpassingsvermogen", de "solidariteit", en de "gehoorzaamheid" aan de dag zal leggen waar u om vraagt. De Europese werknemers zullen uw spelletje niet mee spelen. Zij zullen zich niet onderwerpen. Zij zullen u onverbiddelijk en compromisloos de weg versperren. Zij zullen strijden voor volledige en stabiele werkgelegenheid, voor een stelsel van sociale zekerheid met verzekering, gezondheid, pensioen en werkloosheiduitkeringen, voor echte gelijke kansen, voor kwalitatief hoogstaand onderwijs en beroepsopleiding. Zij zullen strijden voor een sociaal, democratisch en solidair Europa, voor een Europa van de werknemers en de volkeren. Daar zult u ook ons vinden, aan de zijde van de werknemers.
(De vergadering wordt om 13.35 uur onderbroken en om 15.00 uur hervat)

Mensenrechten, racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme (voortzetting)
De Voorzitter
Geachte collega's, aan de orde is de voortzetting van het gecombineerd debat over vier verslagen die betrekking hebben op mensenrechten, racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme.

Brie
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Belder, ik dank u van ganser harte voor uw verslag. Racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme zijn ook in de Europese Unie grote problemen, waarvan de bestrijding een van de gemeenschappelijke doelstellingen van bijna alle fracties in het Parlement is. Het Parlement is vaak bereid enige diplomatieke terughoudendheid aan de dag te leggen, maar niet op dit gebied. Dat is goed. Zoals de heer Belder weet, willen de commissie en ik dat de problemen in de kandidaat-landen uitdrukkelijk worden genoemd. Mevrouw Ludford probeert daar met enkele amendementen voor te zorgen. Ik zal haar daarin steunen.
De sociale oorzaken van racisme in de kandidaat-landen en de zeer belangrijke gevolgen van een consequent antiracistisch beleid op sociaal gebied en voor het werkgelegenheidsbeleid worden te zeer in het algemeen behandeld. Een van de belangrijkste resultaten van het debat is dat de heer Belder het uitdrukkelijk over antisemitisme heeft gehad. Mijnheer Belder, ook daarvoor mijn dank.
Als wij de verschillende standpunten van de Commissie, het Parlement, de Raad en het Weense Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat bekijken, valt het op dat antisemitisme als bijzondere en bijzonder gevaarlijke vorm van racisme in vele titels wordt vermeld, maar dan ook alleen daar. Er zijn bijna geen analyses of speciale bestrijdingsprogramma's. Mijnheer de commissaris, in de programma's van de Commissie in de kandidaat-landen vinden wij daarover zelfs helemaal niets. Ik vind dat een onaanvaardbare lacune en wend mij daarvoor tot u. Antisemitisme is zonder twijfel wijdverbreid en vaak latent, waardoor het moeilijk te bestrijden is. Vanochtend hebben wij het in het Parlement in een van zijn verschrikkelijkste vormen gezien. Beweerd werd dat de joden zelf schuld hebben aan het antisemitisme. De Commissie en wijzelf moeten ons concreet met de bestrijding ervan bezighouden.

Cushnahan
Mevrouw de Voorzitter, de presentatie door de Raad van het eerste jaarverslag van de Europese Unie inzake mensenrechten vormde een welkome bijdrage aan het lopende debat. Ik verwelkom in het bijzonder de in dit verslag verschafte informatie over de mensenrechtendialoog tussen de Europese Unie en China. Hoewel deze dialoog van invloed kan zijn en ook is op de gang van zaken rondom de mensenrechten in China, zal hij slechts vrucht dragen indien de Europese Unie met één stem spreekt en eensgezind handelt. In het verleden hebben de lidstaten zich maar al te vaak door China laten chanteren.
Bij vorige vergaderingen van de VN-Commissie voor de mensenrechten in Genève, toen enkele lidstaten de bedroevende prestaties van China op het vlak van de mensenrechten aansneden, hebben zij één voor één het veld moeten ruimen omdat China met handelssancties dreigde.
Deze capitulatie tegenover China was zowel immoreel als laf. Het was immoreel om grotere prioriteit toe te kennen aan handelsbelangen dan aan mensenrechten. Dit staat ook in scherp contrast tot onze benadering bij het sluiten van bilaterale handelsakkoorden met ontwikkelingslanden. Het getuigde ook van lafheid. De geschiedenis heeft aangetoond dat het weerstand bieden aan tiranniek gedrag de enige juiste houding is. Pogingen om compromissen te sluiten worden door tirannen altijd gezien als een zwaktebod, en China is zo'n tiran.
Dit kunnen wij afleiden uit zijn reactie op de gegronde internationale bezorgdheid over zijn houding ten aanzien van de mensenrechten. Voor de zienswijze van andere landen heeft het niets anders dan minachting. Dit konden wij opnieuw meemaken op de vorige week gehouden conferentie van het Nationale Volkscongres, in Peking. De ophitsende toon die China aanslaat ten opzichte van Taiwan is onaanvaardbaar en betekent een directe inmenging in de Taiwanese presidentsverkiezingen. De arrogantie van China over zijn aanpak van aanhangers van de Falun Gong-beweging en van dissidenten, kan evenmin worden getolereerd.
In Genève en elders zou de Europese Unie steeds de gelegenheid moeten aangrijpen om eenstemmig haar ongenoegen naar voren te brengen. Hoewel ik een groot voorstander ben van de toetreding van China tot de Wereldhandelsorganisatie, zouden wij China een koekje van eigen deeg moeten geven. De onderhandelingen zouden wij moeten benutten om China onder druk te zetten, niet alleen te luisteren naar de door de EU geuite bezorgdheid over de voortdurende schending van de mensenrechten door dit land, maar ook daadwerkelijk actie te ondernemen om de mensenrechtensituatie te verbeteren.

Roure
Mevrouw de Voorzitter, geachte collega's, om de mensenrechten in de Unie beter te kunnen beschermen, moeten we ons in de eerste plaats bekommeren om de zwaksten, om de armsten dus.
De mensenrechten worden in de eerste plaats geschonden wanneer niet iedereen in staat wordt gesteld een menswaardig bestaan te hebben. We moeten ons laten leiden door het respect voor de mens. Dit moet voorkomen dat individuele personen en gezinnen gebukt gaan onder armoede, dat kinderen bij hun ouders worden weggerukt als gevolg van deze armoede en dat degenen die zelfs geen recht hebben op werk, het basisrecht van vereniging wordt ontzegd.
Het gaat erom voor iedere burger redelijke levensomstandigheden te creëren. Iedereen moet behoed worden voor armoede en uitsluiting. Iedereen heeft recht op onderwijs, cultuur en gezondheidszorg. Iedereen heeft recht op fatsoenlijke huisvesting en een inkomen waarmee hij of zij zich staande kan houden.
We moeten benadrukken dat armoede voor ons onaanvaardbaar is. We moeten onderstrepen dat iedereen zijn lichamelijke en geestelijke integriteit moet kunnen bewaren en dat deze integriteit onlosmakelijk is verbonden met het recht op een menswaardig bestaan.
Kan het concept van broederschap het sleutelbegrip van de 21ste eeuw worden? Een mens moet kunnen dromen en het is broederschap die op dit moment voedsel geeft aan onze verwachtingen ten behoeve van de armsten. Broederschap geeft inhoud aan het begrip 'solidariteit', zij wijst uitsluiting en eenzaamheid af en draagt ertoe bij dat verschillen worden gerespecteerd. Dankzij deze broederschap zullen de armsten hun rechten kunnen doen gelden.
Onze eeuw zal er één zijn van vooruitgang, van verwezenlijking van zelfs de meest waanzinnige utopieën. Broederschap is zo'n utopie en samen, geachte collega's, zullen wij haar verwezenlijken.

Coelho
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wij besteden nu alweer een deel van de tijd van deze plenaire vergadering aan een van de nobelste onderwerpen van onze parlementaire arbeid, de verdediging van de mensenrechten, ongeacht hun uitdrukkingsvorm of het deel van de wereld waar zij in het geding zijn.
Ik zou het voorzitterschap lof willen toezwaaien voor de gelukkige beslissing om deze vier verslagen samen te bespreken. Ons ontbreekt namelijk de tijd om aan elk van die verslagen de nodige aandacht te schenken, maar het feit ligt daar dat wij met het bespreken van de mensenrechten buitenshuis - in de rest van de wereld - niet een serieuze analyse uitsluiten van hetgeen intern, binnen de ruimte van de Europese Unie nog moet gebeuren. Al is het gelukkig zo dat wij in de EU-ruimte niet die grove schendingen van de mensenrechten tegenkomen die ons in andere staten zo onterecht verontrusten, het staat ook vast dat onze eigen lidstaten de naleving dienen te verbeteren van deze rechten, van de economische en sociale rechten, de burgerrechten en de politieke rechten, met een grote nadruk op de eerbied voor het privéleven en de bescherming van persoonlijke gegevens, de rechten van kinderen, van vrouwen, van de vluchtelingen-immigranten Met betrekking tot geweld door politie en in gevangenissen, of de bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat, blijft er nog veel te doen.
Wat de derde landen betreft, is het echt dringend noodzakelijk dat de Europese Unie gaat beschikken over een gemeenschappelijke strategie die door de Raad met medewerking van dit Parlement moet worden opgesteld en die op samenhangende wijze alle beleidsvormen van de Europese Unie moet omvatten, met name het beleid inzake ontwikkelingssamenwerking. Het heeft geen zin dat wij uit hoofde van Realpolitik, jegens de een veeleisender zijn dan jegens de ander, dat wij voor bepaalde staten toegeeflijker zijn dan voor andere, en dat wij een beleid voeren van samenwerking met staten die de fundamentele rechten van de menselijke persoon niet respecteren, waar de rechtsstaat niet functioneert en ernstige onregelmatigheden ongestraft blijven. Als wij doorgaan met het economisch en politiek steunen van landen waar dat gebeurt, dan zijn wij medeplichtigen van regimes die de mensenrechten niet naleven en ten aanzien waarvan wij ons terecht kunnen afvragen of de communautaire hulp terechtkomt bij die bevolkingsgroepen wier ontwikkeling wij willen bevorderen, of dat wij enkel steun verlenen aan de eigenwaan, overdaad en geheime bankrekeningen van een handjevol leiders.

Paciotti
Mevrouw de Voorzitter, mijn complimenten voor het verslag van de heer Haarder: het is een volledig, evenwichtig, goed geïnformeerd en uitputtend verslag. Helaas wordt het ontsierd door inopportune toevoegingen, die niet voor rekening van de rapporteur komen. Deze hebben betrekking op nationale polemieken die weinig te maken hebben met de mensenrechten op Europees niveau. De leden Di Pietro, Schulz en Cossutta hebben hier al op gewezen. Het vraagstuk van de ballingschap van het voormalig koninklijk huis van Italië is in behandeling bij het Italiaanse parlement. Het verbaast me dat de verstokte verdedigers van het subsidiariteitsbeginsel, hier ter sprake gebracht door de heer Cornillet, nu de tussenkomst van de Europese Unie eisen om nationale kwesties op te lossen.
Het is verbluffend dat geprobeerd wordt van een controversieel juridisch vraagstuk een mensenrechtenzaak te maken. Men wil ons dwingen de loopbanen van magistraten te scheiden en verbieden dat politici worden berecht door magistraten uit beroepsverenigingen die door de Raad van Europa als gewaardeerde gesprekspartners worden beschouwd. Men eist dat diegenen die werkzaam zijn geweest als officier van justitie, geen rechter meer mogen worden. In Frankrijk en Italië is het veranderen van loopbaan niet verboden, elders wel, maar het resultaat is hetzelfde. De heer Bruener bijvoorbeeld, die we kort geleden eensgezind tot directeur van OLAF hebben benoemd, was een Duitse magistraat: hij heeft eerst als rechter gewerkt, toen als officier van justitie, daarna als rechter en vervolgens weer als officier van justitie, zonder dat iemand er aanstoot aan heeft genomen en zonder mensenrechten te schenden. In Italië wordt binnenkort een referendum over deze kwestie gehouden, maar dat heeft natuurlijk niets van doen met het prijzenswaardige verslag van de heer Haarder, dat in elk geval onze waardering verdient. Deze bescheiden poging om een instelling die over aanzienlijk serieuzere en belangrijkere vraagstukken moet beslissen, zoals blijkt uit een groot deel van de interventies van vandaag, te gebruiken voor oneigenlijke doeleinden, doet daar niets aan af.

Nassauer
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, wie een beetje objectief wil zijn, kan vaststellen dat er in het brede centrum van het Parlement geen spoor van racisme te vinden is. Als hier discussie is over een verslag over racisme, is dat geen gevolg van racisme in het Parlement, maar ligt dat aan het verslag zelf.
In dit verslag wordt bijvoorbeeld niet alleen veel lovenswaardigs over racismebestrijding gezegd. Over sommige onderwerpen kan zus of zo worden beslist, maar ze hebben niets met racisme te maken. Ik heb het dan over het kiesrecht van burgers van derde landen in bepaalde landen of het ambtenarenrecht, de toegang tot de openbare dienst. Ze maken het verslag tot een bedenkelijke knoeiboel. Dat wil ik duidelijk zeggen. De strijd tegen racisme, een verplichting voor ons allemaal, wordt hier als politieke pasmunt versjacherd en misbruikt. Wij kunnen het verslag in zijn huidige vorm daarom niet goedkeuren.
Door racisme op die manier tot onderwerp van een politiek dispuut te maken, bagatelliseert men het. Ik vind dat dit niet kan. Dat is onze kritiek op de aanpak in dit verslag. Wij zijn allemaal tegen racisme. Wij helpen het allemaal bestrijden. Er zou in het Parlement dus een brede meerderheid moeten zijn. Het gaat echter niet aan dat een zijde van het Parlement het begrip inpalmt en voor politieke strijd gebruikt. Een onderwerp als dit moet zo worden behandeld dat wij het eens kunnen worden. Dat is hier niet het geval.

Ford
Mevrouw de Voorzitter, ik wil de vier rapporteurs feliciteren met hun werk en in het bijzonder barones Ludford, die een vervolg heeft gegeven aan het werk dat ikzelf, samen met anderen, bijna 15 jaar geleden heb mogen opstarten, met de oprichting van de eerste Commissie van onderzoek op het gebied van racisme en fascisme in Europa. De rapporteur van deze commissie was trouwens een vooraanstaand lid van de christen­democratische fractie en van Nea Dimokratia, Dimitrios Evregenis. Van diens werk is door de heer Le Pen gezegd dat hij alle mogelijke middelen zal inzetten om te verhinderen dat het in praktijk zal worden gebracht.
Ten aanzien van de voor ons liggende verslagen zou ik twee opmerkingen willen maken. De eerste betreft het verslag van de heer Belder, waarin een amendement is verwerkt dat ik heb ingediend met betrekking tot de behandeling van Russischsprekende minderheden in Estland en Letland. Ik vind dat het daar op zijn plaats is. In Oostenrijk was het 15 jaar geleden de Sloveenssprekende minderheid aldaar die door de heer Haider op de huid werd gezeten. Maar weinigen onder ons waren destijds bereid op te staan en hiertegen hun stem te verheffen. Aan de Estlanders en de Letlanders moeten wij duidelijk maken dat, als zij zo doorgaan, hun kans op toetreding tot de Unie evenredig zal verminderen.
Op de tweede plaats bevat het verslag-Ludford een aantal door de christen-democraten ingediende amendementen op paragrafen die al deel uitmaakten van het verslag-Evregenis van 15 jaar geleden - en toentertijd door de christen­democraten werden gesteund - en betrekking hadden op een wijziging van het personeelsstatuut die het etnische minderheden mogelijk moest maken in dienst te treden van de Europese Gemeenschap. Met betrekking tot stemrecht of de selectie van kandidaten van etnische minderheden is het mij niet duidelijk, of de betrokken leden zich hun vroeger stemgedrag niet herinneren dan wel, een zeer verontrustende ontwikkeling, hun politieke standpunt gewijzigd hebben.

Pirker
Mevrouw de Voorzitter, net als mijn fractie steun ik met veel genoegen het voortreffelijke verslag van de heer Haarder over de mensenrechten. Wij hebben daarvoor vele goede redenen.
Mijn fractie en ik hebben echter grote bedenkingen bij het verslag van mevrouw Ludford. Onder de noemer bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat wordt daarin immers over vele politieke maatregelen gesproken die niets met een analyse te maken hebben en niet in dit verslag thuishoren. Natuurlijk zijn er ook veel maatregelen die wij wel zullen steunen. Ik zal u zeggen welke paragrafen wij niet aanvaarden en waarom wij dat niet doen. Het zijn de paragrafen die buiten de periode vallen waarop het verslag betrekking heeft, namelijk de jaren 1997 en 1998. Als mevrouw Ludford meent dat het verslag over 2000 gaat, moet zij wel helderziend zijn. Dat jaar ligt immers nog voor ons.
In de tweede plaats verwerpen wij alle paragrafen waarin aan het solidariteitsprincipe wordt getornd. De heer Nassauer heeft er reeds op gewezen dat in het verslag ingrepen in het ambtenarenrecht worden gevraagd. Mevrouw Ludford, hebt u al eens geprobeerd bijvoorbeeld in Marokko ambtenaar te worden? De aanstelling van ambtenaren en politieagenten in een lidstaat is de zaak van die lidstaat zelf.
In de derde plaats zijn er punten die niet in dit verslag thuishoren. Ik heb het dan over bijvoorbeeld het kiesrecht van burgers van derde landen bij Europese of gemeenteraadsverkiezingen.
Aan een laatste punt hecht ik zeer veel belang. Als Oostenrijker kan ik geen verslag goedkeuren dat mijn land op een zeer onrechtvaardige wijze bekritiseert en de door partijpolitiek gemotiveerde acties en de onverantwoorde boycot tegen mijn land door de 14 lidstaten goedkeurt en ondersteunt. Die maatregelen treffen uiteindelijk de jeugd, economie, sport en bevolking van mijn land. Dit hoort in dit verslag niet thuis. De titel van het verslag dekt de inhoud niet.

Thorning-Schmidt
Mevrouw de Voorzitter, ik dank de heer Haarder voor het fundamentele en puike werk dat hij heeft geleverd. Over één punt ben ik het met hem echter niet eens. Toen ik de Deense versie van het verslag las, dacht ik even dat de heer Haarder eindelijk, na jaren, wijs was geworden. Ik had ook vernomen dat het Deense Hof van cassatie in een uitspraak heeft vastgesteld dat de zogenaamde exclusieve overeenkomsten niet strijdig zijn met de mensenrechten. Ik dacht en hoopte dat ik het met de heer Haarder eens kon zijn over het recht van het individu lid te zijn van een vakvereniging. Als men het verslag in de andere talen leest, stelt men vast dat de heer Haarder helemaal niet wijzer is geworden of het in elk geval goed kan verbergen. Met enkele vage formuleringen lijkt hij zijn kruistocht tegen het Deense model voort te zetten. In Denemarken kunnen werknemers en werkgevers immers overeenkomen dat alleen leden van een bepaalde vakvereniging in een bepaalde onderneming in dienst kunnen worden genomen. Iedereen heeft recht op arbeid, iedereen behoudt het recht om lid te worden van een vakvereniging, maar personen die zelf geen lid zijn van de vakvereniging die bepaalde cao's afgesloten heeft, kunnen van de betreffende cao's niet profiteren. De heer Haarder gaat met zijn aanval veel verder, want hij probeert onrechtstreeks steun te verlenen aan de vakverenigingen die de collectieve vooruitgang ter bevordering van de welvaart en de mensenrechten, waarover wij de hele dag lang gedebatteerd hebben, niet erkennen.

Vidal-Quadras Roca
Mevrouw de Voorzitter, ik zie dat u de heer Hernández Mollar niet heeft opgeroepen, maar hij heeft mij zijn bijdrage gegeven zodat ik die namens hem kan uitspreken. Ik wil u daarom vragen mij de twee minuten van de heer Hernández Mollar te gunnen, mevrouw de Voorzitter, zodat ik zijn bijdrage voor kan lezen, en aansluitend vier minuten voor mijn eigen bijdrage, als u daar geen bezwaar tegen heeft.
Goed, dan zal ik nu de bijdrage van de heer Hernández Mollar voorlezen.
Waarde collega's, mevrouw de Voorzitter, het debat over vreemdelingenhaat en racisme is politiek en sociaal altijd zwaar beladen.
Het verslag-Ludford bevat heel aanvaardbare punten, die iedere democraat kan en moet onderschrijven. Daarnaast staan er echter ook zaken in die hetgeen politiek of zelfs juridisch gebruikelijk is, te buiten gaan. De Europese bevolking is een abstract begrip zonder juridische betekenis. De lidstaten regelen de politieke rechten van hun burgers op grond van hun eigen democratische wetten, net zoals dat het geval is in veel van de landen van herkomst van burgers die naar een Europees land emigreren.
Vragen om deelname aan lokale, nationale of Europese verkiezingen of zelfs om toegang tot ambtelijke functies voor mensen die geen staatsburger zijn van een van de lidstaten, zonder daarbij zelfs maar het wederkerigheidsbeginsel te hanteren, is politiek niet realistisch en juridisch ongebruikelijk.
Een voorstel van die strekking kan onmogelijk worden uitgevoerd, en ik verzoek mevrouw Ludford dan ook om het in te trekken zodat ik voor haar verslag kan stemmen.
Vreemdelingenhaat en racisme moeten worden bestreden door middel van het onderwijs, door integratie op het werk en in de maatschappij, door aandacht voor huisvesting en gezondheidszorg of door sociale dienstverlening. Laten we echter geen gemakzuchtige demagogie bedrijven ten aanzien van een kwestie die bovenal zorgvuldigheid en ernst vereist.
Tot zover de bijdrage van de heer Hernández Mollar.
Dan vervolg ik nu met de mijne, mevrouw de Voorzitter.
Het bestaan van een verzameling burgerlijke, economische, sociale en politieke grondrechten die volledig worden gewaarborgd door het constitutioneel bestel en door de overheid, is een van de essentiële bestanddelen van de moderne westerse beschaving.
De verschillende handvesten en verklaringen van rechten zijn mijlpalen die eerst de Europese en Amerikaanse politiek, en later de wereldpolitiek hebben gemarkeerd. Zij brengen het gemeenschappelijk leven van de mensheid op een hoger plan, dat berust op de christelijke waarden en het gedachtegoed van de Verlichting die tot het huidige democratische ideaal hebben geleid.
De eerbiediging van de mensenrechten is altijd een van de voornaamste inspiratiebronnen van de Europese Unie geweest, en is onwrikbaar verankerd in haar oprichtingsverdragen. Zonder dit onmisbare bestanddeel van onze morele opvattingen over de inrichting van de maatschappij zou het bestaan van de Unie zinloos zijn. De Unie is immers meer dan alleen een uitgestrekt vrijhandelsgebied. De burgers van de 15 lidstaten willen bovenal de rest van de planeet tot voorbeeld strekken waar het de nauwgezette eerbiediging van deze rechten betreft.
Deze vaste en onmiskenbare wil moet echter in overeenstemming met het recht, en vooral met gezond verstand in de praktijk worden gebracht. De staatsburgers van landen buiten de Unie die legaal op ons grondgebied verblijven, moeten op voet van gelijkheid met de burgers van de lidstaten worden behandeld waar het de toegang tot het onderwijs, de gezondheidszorg en sociale bescherming betreft. Daarbij moeten hun godsdienstige overtuiging en hun specifieke culturele kenmerken volledig worden gerespecteerd. De minste of geringste uiting van racisme, onverdraagzaamheid of vreemdelingenhaat moet in iedere lidstaat in de kiem worden gesmoord.
De administratieve status van ingezetene is echter iets anders dan de politieke status van staatsburger. De burgers van de Unie zijn dit, politiek gezien, omdat zij het staatsburgerschap van een van de lidstaten bezitten. Dat geeft hun volledige politieke rechten; met name om hun stem uit te brengen bij verkiezingen, te worden gekozen in een vertegenwoordigende functie of mee te dingen naar een permanente betrekking als ambtenaar.
De kunstmatige constructie van een Europees burgerschap dat losstaat van het voorafgaande onmisbare vereiste dat men staatsburger is van een van de lidstaten, van een Europees burgerschap dat boven de grondwetten zweeft van de staten die de Unie vormen, zonder rechtsgrondslag en zonder solide politieke basis, een burgerschap dat overhaast wordt toegekend aan burgers van derde landen, ook al zijn het dan ingezetenen, is een bron van verwarring en draagt het risico in zich dat de rechten van de staatsburgers van de 15 lidstaten worden geschonden.
De Europese Unie dient een gebied te zijn waarin mensen ruimhartig worden ontvangen, een gebied dat openstaat voor iedereen die hier door zijn inspanningen en zijn werk komt bijdragen aan de algemene welvaart, en voor een ieder die asiel zoekt of bescherming tegen onderdrukking of vervolging. Het volwaardige staatsburgerschap moet echter in overeenstemming met de wettelijke regels van iedere lidstaat worden verworven.
In de beroemde lezing "Wat is een natie" die Ernest Renan aan de Sorbonne gaf, waarschuwt hij ons: "Laten wij niet afstappen van het grondbeginsel dat de mens allereerst een redelijk en moreel wezen is, voordat hij bij deze of gene taal kan worden ingedeeld, voordat hij bij dit of dat ras hoort, voordat hij tot deze of gene cultuur behoort". Veel van de tragedies die Europa in de 20ste eeuw heeft meegemaakt, zijn veroorzaakt doordat deze wijze raad werd vergeten.
Laten wij daarom ons geheugen opfrissen met de woorden van Renan, maar zonder onredelijke en moreel twijfelachtige excessen.

Wiersma
Mevrouw de Voorzitter, ik spreek graag mijn waardering uit voor het verslag van collega Belder. Daar wil ik het vandaag graag over hebben.
Het verslag stelt vele relevante punten aan de orde. En het zijn er inderdaad veel want de kwestie van racisme en discriminatie in de kandidaat-lidstaten vraagt veel aandacht. Ik hoop dat de kandidaat-lidstaten in de EU werk maken van de aanbevelingen die in het verslag zijn opgenomen. Ik hoop dat onze toekomstige partners, de uitbreidingslanden, zich ook snel zullen aansluiten bij het communautaire actieprogramma tegen discriminatie dat binnenkort in dit Parlement behandeld zal worden.
Ik wil mijn bijdrage echter toespitsen op de situatie van de Roma of ook wel zigeuners genoemd. Veel Roma in de kandidaat-lidstaten leven in zeer erbarmelijke omstandigheden. Zij zijn veelvuldig het slachtoffer van allerlei vormen van discriminatie. Onder het communistisch bewind werden zij onderworpen aan een assimilatiepolitiek, daarna, na 1989, werden zij min of meer aan hun lot overgelaten. Lange tijd was er dan ook weinig aandacht voor hun lot, maar gelukkig trok de Raad van Europa als eerste aan de bel. Nu heeft, in het licht van de uitbreiding, ook de Commissie hun probleem terecht tot prioriteit verklaard.
In de betrokken kandidaat-lidstaten zijn veel regeringen ook actief geworden op dit punt. De plotselinge toestroom van groepen zigeuners in enkele lidstaten is ook velen bij ons opgevallen. Het Parlement wil graag meer inzicht in en overzicht van alle acties en voornemens van de Europese Unie en van de Commissie en vraagt de Commissie daarom om een samenhangend programma, vanuit een versterkte coördinatie, met doelstellingen en met tijdschema's. Wij willen dat de Europese Unie zich meer direct engageert om de problemen van de Roma aan te pakken. Niet alleen de Europese Commissie maar ook dit Parlement zou daaraan veel meer aandacht moeten besteden.
In de eerste plaats vanuit een bredere benadering. Het gaat er niet alleen om discriminatie tegen te gaan en de mentaliteit van de mensen te veranderen. Ook de oorzaken van discriminatie moeten worden aangepakt. Regionale ontwikkelingen en een goede sociale politiek zijn daarvoor onontbeerlijk. Roma wonen vaak in gebieden waarin iedereen het moeilijk heeft. Wij willen een benadering vanuit een lokaal perspectief.
De sleutelrol voor de oplossing van de problemen van de Roma ligt bij lokale gemeenschappen en lokale bestuurders. Op dat niveau moeten de verbeteringsprogramma's tot stand komen, op het terrein van onderwijs, huisvesting en werk, en zo worden georganiseerd dat de gehele bevolking ervan profiteert. Lokale samenwerking is daarmee ook een goed wapen tegen vooroordelen en discriminatie. Alleen op lokaal niveau kan de negatieve keten van achterstelling en discriminatie doorbroken worden.
Ook van belang is de inbreng van de Roma zelf. Dat is wat mij betreft ook een sleutelwoord. Roma moeten meer voor zichzelf kunnen opkomen. Zij moeten direct betrokken worden bij en medeverantwoordelijk gemaakt worden voor de verbetering van hun omstandigheden. Een officiële erkenning van de Roma als minderheid kan naar mijn mening aan een grotere politieke zelfstandigheid bijdragen.
Ook is er behoefte aan meer speciale acties gericht op mentaliteitsverandering. De neiging tot discrimineren zit vaak diep, ook in het overheidsapparaat. Daaraan moet speciale aandacht besteed worden. Ik pleit ook voor een sterke samenwerking tussen de Europese Unie en de Raad van Europa. Wij moeten de daar ontwikkelde expertise beter gebruiken.
Tenslotte zou ik willen benadrukken dat vooral ook grote behoefte is aan snelle en zichtbare resultaten. Met veel goede wil worden er veel acties op touw gezet, ook de Europese Unie is zeer actief. Dat valt op zich te prijzen. Maar tegelijk zou ik de Commissie willen vragen te streven naar snelle en zichtbare resultaten met als mikpunt de eerste uitbreiding van de Europese Unie, zodat wij aan onze eigen burgers kunnen laten zien dat wij er iets aan gedaan hebben. Sommige investeringen vergen veel tijd en het duurt lang voordat zij effect hebben, maar andere zaken zoals huisvesting en aanpak van werkgelegenheidsproblemen kunnen sneller zichtbare resultaten opleveren.
De problemen van de Roma moeten nu worden aangepakt in de kandidaat-lidstaten zelf, want daar wonen die mensen. En wel zo snel mogelijk, ook om te voorkomen dat het over een jaar of zes ons probleem wordt.

Fiori
Mijnheer de Voorzitter, mensenrechten, fundamentele vrijheden en de rechtsstaat zijn uitgangspunt en oogmerk van elke vorm van politiek. We beschouwen ze als vanzelfsprekend, maar het lijkt erop dat dat voor het zo beschaafde Europa niet terecht is. De heer Haarder heeft de situatie in de 15 lidstaten uiteengezet. Het blijkt dat er nog veel te doen valt. Ik zal u enkele voorbeelden geven. Het is ontoelaatbaar, om niet te zeggen onthutsend, dat enkele landen nog steeds door Amnesty International worden veroordeeld omdat zij de meest elementaire mensenrechten niet eerbiedigen. Het is absurd dat enkele staten, waaronder helaas ook mijn land van herkomst, door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens worden veroordeeld vanwege de duur van de gerechtelijke procedures. Ook het instituut van de ballingschap, dat in sommige landen nog bestaat, is onverenigbaar met alle beginselen van de mensenrechten.
Als de Europese Unie wil uitbreiden en een compact referentiesysteem voor de internationale gemeenschap wil worden, moeten niet alleen de Europese instellingen krachtig en samenhangend optreden, maar moet ook ieder van ons verder kijken dan het belang van zijn eigen land en zich richten op het belang van de Unie, door een politiek en vooral menselijk verantwoorde stem uit te brengen over deze vraagstukken. Wij weten allen heel goed dat dit verslag niet bindend is voor onze regeringen. Zolang het Handvest van de grondrechten niet gereed is en dit nog niet in de Verdragen is opgenomen, zal ons oordeel nooit meer zijn dan een uitnodiging aan de lidstaten. Politiek verantwoordelijkheidsgevoel zou dit obstakel uit de weg moeten ruimen.
Nu de Unie probeert een autonoom militair corps op te richten om op te kunnen treden in landen waar de rechtsstaat ter discussie wordt gesteld, nu de criteria van Kopenhagen opgenomen zijn in het acquis communautaire dat de kandidaat-landen moeten overnemen, is het onaanvaardbaar dat de situatie van de mensenrechten in de 15 lidstaten nog steeds zo oneven is. Wij moeten een stap verder gaan en onze regeringen ertoe aanzetten waarlijk Europees te denken. Het is al door velen voor mij gezegd: de Europese Unie is niet, kan niet en mag niet alleen maar een economische unie zijn. De Europese Unie gaat dieper, zij heeft een gemeenschappelijk erfgoed en een droom waarvoor zij zich moet inzetten, via de bescherming van de burgerrechten.

Souladakis
Mevrouw de Voorzitter, wij zouden dit een plechtige mensenrechtenvergadering kunnen noemen. Als men kwaadaardig is, zou men kunnen zeggen dat Europa zijn wonden likt. Mijns inziens blaast Europa daarentegen zijn hoop en toekomstperspectieven nieuw leven in.
De mensenrechten zijn een zeer belangrijk hoofdstuk in de Europese ontwikkeling. Zij zijn daar zelfs de grondslag van. Daar mag niet in het minst afbreuk aan worden gedaan. Wij leggen de kandidaat-landen - en andere landen, waar dan ook - allerlei criteria op. Ik denk bijvoorbeeld aan de doodstraf. Er is echter een bondgenoot, Amerika - ik zeg dit omdat hiermee in de wereld spot wordt gedreven - waar de doodstraf niet alleen bestaat, maar ook wordt uitgevoerd. Als wij een Europa willen opbouwen dat gegrondvest is op de humanistische beginselen, mogen wij ons nooit laten leiden door politiek opportunisme. Veeleer moeten wij de toekomst weloverwogen tegemoet zien.
De vier verslagen die hier in stemming worden gebracht zijn alle van goede kwaliteit. Wel zijn her en der verbeteringen noodzakelijk en mijns inziens zal heel het Parlement, zonder enige bijgedachten of opportunisme, hieraan meewerken. Ik wil hier met name de aandacht vestigen op het uitstekende verslag van de heer Belder over de kandidaat-landen, en ik hoop dat het verslag dat uiteindelijk uit de bus komt, nog beter zal zijn.
Omdat ik het nu toch over kwaliteit heb, en mijn instemming wil betuigen met hetgeen hier staat, wil ik twee paragrafen over twee kandidaat-landen voorlezen:
Cyprus: deze kandidaat vervult de Kopenhaagse criteria. En passant is er bitter weinig vooruitgang geboekt om de politieke tweedeling van het eiland te overwinnen.
Turkije: inzake Turkije meldt het Commissierapport geen vooruitgang in de elementaire Koerdische kwestie. Het land voldoet, kortom, nog altijd niet aan de criteria van Kopenhagen.
Wij zijn voor toetreding van Turkije tot de Europese Unie, maar mogen geen afbreuk doen aan onze beginselen, voor niets en niemand.

Swoboda
Mevrouw de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, geachte commissarissen, het verslag van de heer Belder is uitstekend, gewichtig en belangrijk. Ik onderschrijf het volkomen. Het is gebaseerd op de Europese fundamentele waarden, die tegen racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme gericht zijn. Alleen wie binnen de Europese Unie die waarden erkent, mag kritiek uiten als ze elders worden geschonden. Dit debat in verband met de Oostenrijkse regering is, als het goed wordt gevoerd, dan ook erg belangrijk. Wij vechten hier immers voor die Europese fundamentele waarden en willen ze in binnen- en buitenland verdedigen.
Wij moeten voor verschillende groepen in kandidaat-landen bijzondere aandacht hebben. De eerste die ik wil vermelden zijn de Roma en Sinti, een zeer grote bevolkingsgroep. Wij moeten overleggen hoe wij die op een zinvolle manier in de maatschappij kunnen integreren. Het probleem is dat de Roma en Sinti er zelf verschillende meningen over die integratie op nahouden. Wij moeten hen echter helpen op het gebied van opleiding. Wij moeten hen helpen werk te vinden. Wij moeten ook aan voorlichting doen om voortaan te voorkomen wat kort geleden nog is gebeurd: de Roma en Sinti werden gescheiden van de rest van de bevolking en in de meest letterlijke zin van het woord ingemetseld.
De tweede groep waarover ik het wil hebben, zijn de Koerden. Turkije - een kandidaat-land, al wordt er nog niet onderhandeld - erkent geen minderheden, en zeker niet de Koerdische minderheid. Ik vind dat verkeerd en ook strijdig met de verklaringen van de Raad. Zelfs als de Koerden niet als minderheid worden erkend en geen collectieve rechten krijgen, moet Turkije erkennen dat het de individuele rechten van de Koerden en hun culturele en economische rechten en vrijheid van meningsuiting schendt. Wij moeten de Koerden daarom helpen om op een verstandige en vreedzame wijze hun rechten te krijgen. Ook daarover is het verslag van de heer Belder zeer duidelijk.
Een derde groep is verspreid over Estland en Letland. Ik heb het over de Russischsprekende minderheden. Ik heb begrip voor vele argumenten die ik in de Baltische landen heb gehoord. Ik besef dat het moeilijk is niet-autochtone minderheden die met een bezettingsmacht zijn meegekomen, zonder meer gelijk te behandelen en te accepteren. Emotioneel is dat niet zo eenvoudig. Toch is het belangrijk dat de nodige stappen worden gedaan, en voor een deel is dat ook al gebeurd. Er moet nog meer gebeuren. De Balten moeten het verleden en de bezetting achter zich laten en met de Russischsprekende bevolking in de Baltische staten een gemeenschappelijke toekomst opbouwen.
Op 7 april wordt in Wenen het Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat geopend. Ikzelf heb de Voorzitter van het Europees Parlement namens mijn fractie verzocht om daar aanwezig te zijn. Ik vind dat, onafhankelijk van de situatie in Oostenrijk, erg belangrijk. Ik hoop dat het Waarnemingscentrum niet alleen op de openingsdag steun en aandacht krijgt, maar dat het Parlement, de Raad en de Commissie het ook in de komende jaren krachtig zullen ondersteunen.

Martelli
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, ik sta volledig achter het verslag-Haarder, met inbegrip van paragraaf 38; ik ben het dus niet eens met de opstelling van de socialistische werkgroep, hoewel ik daarvan deel uitmaak. De vier punten van paragraaf 38 - de duur van de voorlopige hechtenis, de duur van processen, het ontbreken van een scheiding tussen de loopbanen van de zittende en de staande magistratuur, het risico dat politiek geëngageerde magistraten politici vervolgen - dat zijn allemaal elementen die te denken moeten geven en redenen om het verslag te steunen.
Bovendien heb ik deze strijd zelf in gang gezet toen ik minister van Justitie was in Italië, samen met de belangrijkste, beroemdste en beste magistraat van Italië: Giovanni Falcone. Hij was, net als ik en net als wij, van mening dat de zittende en staande magistratuur gescheiden moesten worden, niet om ze te straffen - dat lijkt me evident - maar vanwege de verschillende aard van het werk van onderzoekers, die deel uitmaken van het openbaar ministerie, en dat van rechters, die evenwichtig en onpartijdig moeten zijn. Ik beschouw het zeker niet als misbruik of als overdreven dat het Europees Parlement zich hierin mengt; integendeel, het is in overeenstemming met de idee en de visie van Europees recht, in balans gehouden en gegarandeerd door goed functionerende autoriteiten.

Seixas da Costa
Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, ik zal niet lang spreken. Ik vind dat de discussie die we hier vandaag hebben gevoerd van groot belang is en dat de verschillende gevoeligheden die bij de lezing van de verschillende verslagen naar voren kwamen, hier enkele interessante punten hebben opgeleverd, sommige daarvan in een tamelijk polemische vorm terwijl andere de nadruk leggen op aspecten van tegenstrijdige aard, waarbij ik soms daarmee qua vorm akkoord ben, maar waarschijnlijk niet qua inhoud. Hoe dan ook, ik vind dat er vier verslagen voorliggen die in het algemeen problemen aan de orde stellen welke voor ons allen een hoge actualiteitswaarde hebben, en dat uitgerekend op het tijdstip dat de Europese Unie, intern of in haar projectie naar de buitenwereld toe, tracht inhoud te geven aan en de nadruk te leggen op een elementair geheel van waarden die eigenlijk de kiem vormen van wat als grondslag kan dienen voor haar eigen politieke unie. Wij vinden dat een verdieping van de Europese Unie niet kan worden gerealiseerd als wij niet bereid zijn, ook onderling, een gemeenschappelijk patroon van beginselen hoog te houden en zeker te stellen dat die beginselen tegelijkertijd de wezenlijke grondslag van onze eigen projectie naar de buitenwereld vormen.
Deze externe projectie en de interne aspecten daarvan: daarover is vandaag veel gezegd, rechtstreeks of indirect, over de jegens Oostenrijk ingenomen houding, en soms gebeurde dat door met dat land verbonden sprekers en op een tamelijk emotionele manier, en ik zou zelfs willen zeggen, een begrijpelijk emotionele manier. Omdat Portugal het voorzitterschap bekleedt, heeft de eerste minister van Portugal het standpunt toegelicht dat de 14 landen van de Europese Unie over hun bilaterale relatie met Oostenrijk tot uitdrukking hebben gebracht, en ik zou het volgende heel duidelijk naar voren willen brengen: wij hebben geen enkele kritiek op de wijze waarop Oostenrijk zich op het internationale toneel heeft opgesteld, en speciaal niet op de wijze waarop Oostenrijk zijn verplichtingen in het kader van de Europese Unie vervult. Dat punt staat buiten kijf: Oostenrijk is een land dat binnen de Europese Unie aan zijn verplichtingen voldoet.
Maar wij moeten één ding inzien, en dat hangt nauw samen met de manier waarop wij de Europese situatie beoordelen: wij zijn allen Oostenrijkse staatsburgers. Heden ten dage is in de Europese Unie het staatsburgerschap een Europees staatsburgerschap. Een Oostenrijks staatsburger is een Portugees staatsburger. Een Portugees staatsburger is een Oostenrijks staatsburger. Er kan geen sprake zijn van binnenlands karakter, wanneer voorstanders van bepaalde ideologieën en bepaalde politieke krachten een zeker type ideologie uitdragen en verdedigen, ook al kunnen zij om tactische redenen de ingenomen standpunten later wat afzwakken. Men mag niet denken dat zulks andere landen onverschillig laat.
Heden ten dage zijn wij aan de slag in de gemeenschappelijke ruimte die wij verbonden willen weten met het basisgeheel van grondbeginselen, zoals door velen die hier het woord gevoerd hebben, werd beklemtoond. Wij moeten voor deze problematiek een Europees perspectief hebben en wij mogen ons niet systematisch verschuilen achter het subsidiariteitsalibi, zeggende dat die problematiek een nationaal karakter heeft en dat dit inmenging is in de binnenlandse aangelegenheden van een land. Dat is niet zo. Zoals ik zei, zijn de binnenlandse aangelegenheden van Oostenrijk de binnenlandse aangelegenheden van de Europese Unie. Wanneer wij aanvoeren dat het noodzakelijk is dat gedragingen in de sfeer van het Oostenrijkse politieke leven de grondslagen en de beginselen moeten volgen welke de Europese Unie uitdraagt, en die Oostenrijk heeft beloofd ook op het niveau van de Europese Unie te verdedigen, dan beschouwen wij dit niet als inmenging in de respectieve binnenlandse aangelegenheden. Los van de emotionele reacties en uiteraard de reflexen die dit soort situaties teweeg kunnen brengen, menen wij dat diep moet worden nagedacht over de betekenis van dit optreden, een optreden in - dat moeten we toch wel zeggen - de bilaterale sfeer en een optreden van, laten we dat duidelijk zeggen - politieke profylaxe. Wij menen dat politieke profylaxe soms de beste manier is om in de toekomst pijnlijke situaties te vermijden, en vooral om te voorkomen dat op Europees niveau oude spoken weer tot leven kunnen komen.
Wat de buitenlandse betrekkingen betreft, mevrouw de Voorzitter, dames en heren, meen ik dat de Europese Unie vandaag de dag beschikt over een reeds stevig raamwerk van waarden, dat middels een verdieping - juist aan de hand van deze verslagen - stellig verder zal worden verstevigd en verbeterd. Op dit terrein liggen er diverse kennelijk controversiële kwesties. Er zijn verschillende terreinen waarover verschillend wordt geoordeeld. Wordt er gesproken van racisme, dan moeten wij allen tegen racisme zijn, een opvatting die door iedereen in deze zaal wordt gedeeld, al weet ik niet of iedereen dat echt meent en of wij allen voor concrete maatregelen zijn om het racisme te bestrijden. Wanneer iedereen zegt dat hij tegen vreemdelingenhaat is, weet ik niet of wij allen bereid zijn om actieve maatregelen voor de integratie van de vreemdelingen binnen de Europese Unie te accepteren en om maatregelen te aanvaarden ter bescherming van vreemdelingen binnen het Unie-gebied. We zullen trouwens een interessante test krijgen, namelijk het Handvest van de grondrechten van de burgers van de Unie.
Indien binnen de Unie de wil bestaat om dit Handvest te verruimen tot de buitenlandse onderdanen die binnen de Unie verblijven, dan zijn we bezig een signaal af te geven dat onze actie tegen de vreemdelingenhaat reeds in eigen huis is begonnen en reeds is aangevangen met de maatregelen die wij zelf hebben besloten op intern politiek niveau toe te passen. Voorts zou ik betreffende de non-discriminatie en de verschillende vormen van discriminatie die door de verschillende sprekers ter sprake zijn gebracht, nog willen zeggen dat er uit de aard der zaak een overvloed aan gedifferentieerde maatregelen bestaat. En het is bekend dat er zelfs in de interne wetgeving van onze staten grote verschillen in de behandeling van deze problematiek bestaan. Maar ook denk ik dat de manier waarop wij in dit Parlement deze vraagstukken tegemoet treden, de manier waarop de sprekers ons helpen over deze problemen na te denken, het collectieve geweten wakker schudt en een belangrijke bouwsteen vormt om te kunnen doorgaan met het uitdiepen van een discussie over deze problematiek. Een stuk discussie dat niet alleen de regeringen aangaat, maar ook een arbeid is die uitgevoerd moet worden door de niet-gouvernementele organisaties, de sociale lobby's, de politieke lobby's. En deze kwestie moet op onze agenda blijven staan, en dat nu is de ratio en de betekenis van dit debat.
Tenslotte zou ik als afronding de aandacht willen vestigen op het geheel van maatregelen dat in het verleden reeds door de Raad van de Europese Unie op dit gebied is genomen, de verschillende gemeenschappelijke acties die zijn ondernomen. Er werd onder meer een pakket maatregelen ontwikkeld in samenhang met het Europees Jaar tegen het racisme, dat was 1997; ik zou op een heel belangrijk aspect willen wijzen, waarvan wij ons tot nu toe waarschijnlijk onvoldoende rekenschap hebben gegeven: de betekenis van het nieuwe Verdrag van Amsterdam op dit gebied. Het was niet gemakkelijk het hierover eens te worden: bij de onderhandelingen over het Verdrag van Amsterdam, en ik was bij deze onderhandelingen betrokken, was het niet gemakkelijk een consensus te bereiken over de opneming van het hele pakket maatregelen die thans in de artikelen 6 en 7 zijn vervat. Vermoedelijk zal het overeenkomstig de huidige ervaring dienstig zijn die tekst te verbeteren, zal het dienstig zijn het desbetreffende artikel te verbeteren. Laten we bezien of we het in het kader van de intergouvernementele conferentie eens kunnen worden om op dat gebied vorderingen te maken.
Maar ik zou ook de aandacht willen vestigen op de betekenis van een handeling - en het is symbolisch dat die op 8 april in Wenen zal plaatsvinden - namelijk de oprichting van het Europees Waarnemingscentrum voor racisme en vreemdelingenhaat. Deze organisatie zal heel belangrijk worden, en ik denk dat het ook heel belangrijk zal zijn ons aller medewerking te verlenen aan de bevordering van een effectieve bestrijding van racisme en vreemdelingenhaat in de sfeer van de Europese Unie, zulks ten behoeve van de uitbouw van wat wij per slot van rekening "de ethische pijler" van deze Unie kunnen noemen. Dit is een Unie van beginselen, een Unie die wij moeten verdiepen, en we zullen in de toekomst geen politieke unie krijgen als het ons niet lukt veilig te stellen dat die beginselen door de grote meerderheid in de communautaire ruimte worden gedeeld.

Patten
Mevrouw de Voorzitter, wellicht kan ik ter afsluiting van dit bijzonder interessante debat de werkverdeling binnen de Commissie schetsen. Ik zal mij voornamelijk met het verslag-Malmström en het verslag-Belder bezighouden, en mijn collega, commissaris Vitorino, zal de twee andere belangrijke verslagen voor zijn rekening nemen, al zal er ongetwijfeld wat overlapping in ons beider betogen plaatsvinden. Laat ik beginnen met het verslag-Malmström.
Ik vind het eerste jaarverslag van dit nieuwe Europees Parlement een gedegen stuk werk, dat precies op tijd komt. Precies op tijd, omdat ik hoop dat deze eveneens nieuwe Commissie vóór het zomerreces een mededeling zal aannemen over de mensenrechten in het externe beleid. Deze mededeling zal veel van de terreinen in het verslag bestrijken en met al zijn aanbevelingen levert het Europees Parlement een uiterst nuttige bijdrage tot ons werk. Ik kan in dit stadium niet ingaan op alle punten uit het verslag. In plaats daarvan zal ik ze de komende maanden, ook in besprekingen met het Europees Parlement, aan de orde stellen, zodat er uiteindelijk een mededeling op tafel komt te liggen, die in alle opzichten correct is en een goede afspiegeling vormt van de belangrijkste argumenten uit het verslag.
Ik wil mij in mijn openingsopmerkingen concentreren op de rechten van vrouwen en kinderen, omdat ook de rapporteur dit onderwerp tot een centraal thema heeft gemaakt. Het is een goed getimede keuze met het oog op het actieplatform van Peking +5 dat later dit jaar tijdens de Algemene Vergadering van de VN in New York zal plaatsvinden. In Peking werd bevestigd dat vrouwenrechten universele mensenrechten zijn en dat vrouwen een centrale rol te spelen hebben in de vorming van democratische, rechtvaardige maatschappijen. Dit wordt weerspiegeld in het Europese initiatief inzake democratie en mensenrechten. Vrouwen worden daarin expliciet opgenomen als een doelgroep die recht heeft op steun. De activiteiten betreffen een breed scala van aandachtsgebieden, gaande van deelname van vrouwen aan de besluitvorming op de Balkan tot steun aan vrouwelijke huishoudelijke hulpen in Ivoorkust. Onderwerpen zoals geweld tegen vrouwen zijn terecht in de categorie mensenrechten ingedeeld. In die hoedanigheid dienen ze met kracht te worden uitgedragen als essentieel onderdeel van ons buitenlandse beleid en onze ontwikkelingshulp. Het verslag van Mevrouw Malmström geeft een aantal indringende voorbeelden van het geweld waarvan vrouwen in allerlei vormen en op allerlei maatschappelijke niveaus slachtoffer worden. Van de gruwelen van verkrachting tot verminking van de geslachtsdelen, van de huiselijke omgeving tot de gevangeniscel.
Onze programma's DAPHNE en STOP vormen de pijlers van het antwoord van de Commissie op dit onrecht. Via DAPHNE is in meer dan honderd transnationale projecten steun gegeven aan de uitwisseling van informatie en goede praktijken tussen NGO's en lidstaten. In december 1999 is een nieuw DAPHNE-programma, ten bedrage van 5 miljoen euro per jaar, voor de periode van 2000 tot 2003, aangenomen. Als reactie op een resolutie van het Europees Parlement van 1997 heeft de Commissie een campagne gevoerd om de inwoners van de lidstaten meer bewust te maken van geweld in het gezin. Wij dienen gebruik te maken van de kennis die wij tijdens dergelijke campagnes opdoen en deze, wellicht als DAPHNE-activiteit, uit te wisselen met de kandidaat-landen.

Ik neem nota van hetgeen er in het verslag wordt gezegd over de afschuwelijke praktijk van het verminken van geslachtsdelen en van het feit dat er over dit onderwerp niet genoeg gegevens zijn. Binnen de Commissie zullen wij zoeken naar manieren waarop we kunnen bijdragen aan een oplossing van dit probleem.
De Commissie probeert ook samen met anderen een einde te maken aan de vermaledijde vrouwenhandel, die de laatste jaren is toegenomen. In 1998 hebben wij over dit onderwerp een mededeling doen uitgaan. De nadruk werd destijds gelegd op preventie, onderzoek, handhaving van de wet, doeltreffende veroordeling van handelaars en steun aan slachtoffers. Wij zijn er momenteel, zoals de geachte afgevaardigde weet, samen met NGO's, de OVSE en kandidaat-landen mee bezig.
Wat de rechten van kinderen betreft: in het kader van het STOP-programma hebben wij 67 projecten ter bestrijding van de handel in en seksuele uitbuiting van kinderen medegefinancierd, met een begroting van 6,5 miljoen euro voor de eerste vijf jaar. Er gaat met ingang van dit jaar een nieuw STOP-programma van start, dat open zal staan voor de kandidaat-landen.
Wat de meer algemene onderwerpen betreft, noemde ik al eerder de mededeling over mensenrechten en externe betrekkingen die in voorbereiding is. Ik streef naar een doeltreffender en samenhangender aanpak van het beleid, inzonderheid dat van de uitgaven, en met name naar verbetering van de manier waarop onze programma's op dit specifieke terrein worden gerund.
Mensenrechtenprojecten zijn iets heel anders dan bruggenbouwprojecten of projecten ter verbetering van het basisonderwijs. NGO's en partners uit de burgermaatschappij zijn onmisbaar voor de uitvoering van dergelijke projecten. De projecten worden vaak uitgevoerd in kritieke of gevaarlijke omstandigheden. De uitvoerders van de projecten kunnen zelfs het gevoel hebben dat hun eigen rechten in het geding zijn, hetgeen ongetwijfeld verklaart waarom NGO's zich dikwijls enigszins verongelijkt voelen wanneer ze, eenmaal terug op kantoor, de Commissie een schoenendoos vol bonnetjes dienen te overhandigen.
De financiële procedures van de Europese Unie, waaronder de financiële regelgeving zijn - zacht uitgedrukt - niet NGO-vriendelijk, zodat we ons kunnen afvragen: moeten we stoppen met het financieren van de NGO's of moeten we onze procedures wijzigen? De eerste optie is, dat moge duidelijk zijn, even onmogelijk als onaanvaardbaar. Zonder de NGO's zouden wij ons werk niet kunnen doen. Hervorming van onze procedures, waarvan een groot aantal door lidstaten is vastgesteld in een periode dat er nog nauwelijks NGO's waren, zal tijd kosten, maar wij zijn ermee bezig, en het is zeker een onderdeel van het totale hervormingspakket. De verandering kan echter helaas niet van de ene minuut op de andere plaatsvinden.
Dat brengt mij bij het punt van de begroting en het voorstel van het Parlement voor een gezamenlijke verklaring betreffende jaarlijkse verhogingen van de uitgaven op het gebied van de mensenrechten.
De omvang van de begroting kan niet los worden gezien van de vraag of wij in staat zijn tot een goed begrotingsbeheer. Anders doen wij namelijk teveel beloften die we simpelweg niet kunnen nakomen, en waar het gaat om steun aan NGO's is er vaak weinig geld te besteden. Verbroken beloftes kunnen snel leiden tot bankroet. Er is een aantal projecten nog niet voltooid en de begrotingslijn voor de mensenrechten is in het verleden niet volledig benut. Daarom vind ik het heel moeilijk om een verhoging van de uitgaven te verdedigen, als we nog niet uitgezocht hebben hoe de vork precies in de steel zit. Maar één ding wil ik wel duidelijk maken: ik wil zo gauw mogelijk toe naar een situatie waarin we elke cent uitgeven en dus, met recht, veel meer kunnen gaan uitgeven.
Wij zouden in dit verband gebruik kunnen maken van de mogelijkheid een bureau voor de mensenrechten op te zetten, waarvan in Wenen en Keulen al sprake was. Ik ben van mening dat een dergelijk bureau een operationeel en geen adviserend karakter dient te hebben. Ik zal er in de mededeling nader op ingaan. De mogelijkheid van een bureau dient ook bestudeerd te worden binnen de context van een bredere hervorming van onze externe hulp en van de externalisering als geheel.
Ik wil nu graag overgaan tot de punten die aan de orde komen in het verslag-Belder, dat een reactie is op de mededeling van de Commissie over de bestrijding van racisme, vreemdelingenhaat en antisemitisme in de kandidaat-landen. Ik reageer hier namens mijzelf en mijn collega, commissaris Verheugen. Ik wil de samenstellers van het uitgebreide verslag graag gelukwensen met hun werk. Uiteraard bevat het verslag kritiek op het ontbreken van specifieke voorstellen in de mededeling van de Commissie, maar ik wil er graag op wijzen dat de aanneming van deze mededeling volgde op het aftreden van het college in maart 1999, toen de Commissie, en dat is nog zacht uitgedrukt, niet in een optimale positie verkeerde om nieuwe voorstellen uit te werken. Ik hoop met deze reacties dan ook een paar adviezen voor de toekomst te geven.
De strijd tegen het racisme is een wezenlijk onderdeel van het mensenrechtenbeleid van de EU en van de toetredingsstrategie, en omvat twee elementen: in de eerste plaats de aanneming en uitvoering door de kandidaat­landen van het acquis, met inbegrip van het gemeenschappelijk optreden inzake racisme en vreemdelingenhaat van 1996, het Verdrag van Genève van 1951 en het Protocol van New York inzake asielzoekers en vluchtelingen van 1967, en in de tweede plaats het doeltreffende gebruik van onze samenwerkingsprogramma's.
De verenigbaarheid van de wetgeving betreffende minderheden komt aan de orde tijdens het ''screening"proces en bilaterale besprekingen, en in associatiecommissies. Zo hebben wij gekeken naar de taalwetten in Litouwen, Estland en Slowakije, een onderwerp dat tijdens de debatten aan de orde werd gesteld, en naar de wetgeving betreffende de Roma in de Tsjechische Republiek en Slowakije. Deze besprekingen hebben concrete resultaten opgeleverd.
Het tweede element, onze samenwerkingsprogramma's, betreft de nationale PHARE-programma's, PHARE­Democratie en het MEDA-programma. Hervorming van de politie, de strafrechtspraak en de asielstelsels heeft in het kader van PHARE, geheel in overeenstemming met de voorstellen van de rapporteur, hoge prioriteit gekregen. Met behulp van deze hervorming worden de nodige mentaliteitsveranderingen binnen de instellingen tot stand gebracht.
De vorming van politieagenten die zich meer bewust zijn van racisme en vreemdelingenhaat werd als doelstelling opgenomen in het Europese leerplan voor politietraining in Midden- en Oost-Europa.
Wij zullen doorgaan met dergelijke maatregelen. Wij willen alle mogelijkheden overwegen om ze nog meer effect te laten sorteren. Eén doelstelling die het verslag-Malmström en het verslag-Belder met elkaar gemeen hebben is de noodzaak tot verdere uitbouw van onze betrekkingen met de NGO's in de kandidaat-landen. Het nieuwe programma van toetreding, dat LIEN en de partnerschapsprogramma's vervangt, is gericht op het versterken van de burgermaatschappij.
Ten slotte nog een paar woorden over de Roma, wier omstandigheden door een aantal sprekers ter sprake zijn gebracht: de Commissie is van plan meer samenhang in haar steun aan de Roma-gemeenschappen te brengen. Wij willen betrokken worden bij de vergadering die zal worden georganiseerd door het Europees Waarnemingscentrum en waarvoor vertegenwoordigers van het Europees Parlement zullen worden uitgenodigd - een vergadering die wordt belegd ter bevordering van ideeën voor het verbeteren van de EU-hulp aan de Roma-gemeenschappen.
In de verslagen worden zeer belangrijke onderwerpen behandeld, onderwerpen die voor de burgers van de EU een steeds grotere bron van zorg vormen, omdat zij dagelijks worden bestormd met mediabeelden van schendingen van de mensenrechten, of dat nu is in de Kaukasus, Colombia, de Balkan, Sierra Leone, China of elders. Ik zie uit naar de vergadering van de VN-Commissie voor de mensenrechten die in Genève gehouden zal worden en waar de EU deze schendingen aan de orde zal stellen. Ik zal deze vergadering op 27 maart bijwonen.
De bijdrage van het Parlement komt tot mijn vreugde precies op het juiste moment. De Commissie en het Parlement bevinden zich in een positie waarin ze op het gebied van de mensenrechten optimaal kunnen samenwerken. Wij zijn optimaal in staat om het voortouw te nemen. Ik zie vooral uit naar de samenwerking met leden van dit Parlement om ervoor te zorgen dat de mededeling die wij later dit jaar doen uitgaan blijk geeft van een koploperspositie op intellectueel en politiek terrein, en voor NGO's, parlementariërs en anderen baanbrekend kan zijn voor het op gang brengen van de discussie over dit soort fundamentele onderwerpen.

Haarder
Mevrouw de Voorzitter, ik interpreteer de woorden van mijn goede vriend Seixas da Costas als een verdediging van de sancties tegen Oostenrijk, maar voor alle duidelijkheid wil ik hem vragen of hij dit voorstel als voorzitter van de Raad heeft ingediend, namens de Raad dus, of namens de 14 regeringen.

Pirker
Mevrouw de Voorzitter, in de eerste plaats wil ik weten in welke functie u deze verklaring hebt afgelegd. In de tweede plaats heb ik het, als ik over subsidiariteit spreek, over paragrafen in het verslag waarin wordt getornd aan bevoegdheden die volgens het Verdrag uitsluitend aan de staten toekomen. Mijnheer da Costa, mijn derde opmerking geldt u: wat in een land van de Europese Unie gebeurt, gaat ook de andere landen aan. Dat is duidelijk. Ook daarom zijn wij lid van de Europese Unie en is het goed dat wij informatie inwinnen en belangstelling tonen. Belangstelling tonen betekent voor mij echter dat wij objectieve informatie moeten inwinnen, kritiek leveren waar dat verantwoord is en maatregelen nemen als werkelijk iets verkeerds is gebeurd en dus niet preventief of om politieke redenen.
Mijnheer de minister, namens de Oostenrijkse delegatie nodig ik u uit die informatie, die uzelf en vele lidstaten - waarschijnlijk alle 14 - niet hebben, ter plaatse te gaan inwinnen. U wilt weten wie op de FPÖ, die deel uitmaakt van de regering, heeft gestemd. Welnu, de helft van de arbeiders die vroeger socialistisch stemden en de helft van de jongeren heeft op de FPÖ gestemd. Die zijn niet extreem-rechts. Extreem-rechtse kiezers zijn er in Oostenrijk ook, waarschijnlijk zo'n 3% à 5%, even veel als jammer genoeg ook in de andere landen. In Oostenrijk spelen echter andere motieven. Een groot deel van de kiezers heeft de oude regering en het socialisme weggestemd en naar een alternatief gezocht.
Om daarover te oordelen moet u zich eerst grondig informeren. Uw kritiek moet verantwoord zijn en mag niet op vermoedens of verdenking berusten.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, de heer Pirker heeft niet naar het Reglement verwezen. Slim als hij is, heeft hij, onder de dekmantel van een motie van orde, een kort betoog van tweeënhalve minuut gehouden. Van een Oostenrijker uit Karinthië moeten wij dat door de vingers zien. Voor de goede orde merk ik op dat het betoog van de heer Pirker niets met het Reglement te maken had. Ik roep de voorzitter van de Raad er namens mijn fractie toe op in onverschillig welke functie tegenover racisme en vreemdelingenhaat even opmerkzaam en kritisch te zijn als u dat hier bent geweest.

Seixas da Costa
Mevrouw de Voorzitter, ik ben blij met deze gelegenheid die u mij geeft om nog eens te verduidelijken in welke hoedanigheid deze opmerkingen zijn gemaakt. Het is evident dat het standpunt van de voorzitter van de Europese Raad en van de Portugese eerste minister werd geformuleerd namens de andere 14 landen van de Europese Unie dan Oostenrijk.
Het communautaire raderwerk bood, zoals ik op 2 februari al in een debat in het Europees Parlement kon toelichten, van meet af aan geen ruimte voor een stap met een dergelijke dimensie. Daarom is het zo dat de drie reactieniveaus van de 14 landen met betrekking tot Oostenrijk zijn gesitueerd in een bilaterale dimensie. De omstandigheid dat ik de functie van Raadsvoorzitter bekleed, betekent alleen dat ik het gezamenlijke standpunt van de verschillende landen moest coördineren. Ik beklemtoon nogmaals hetgeen ik zei over het gedrag van Oostenrijk op communautair niveau tot nu toe: ik vind dat ik voldoende duidelijk was met te zeggen dat Oostenrijk binnen de Europese Unie een loyale partner is en dat het gedrag van Oostenrijk niet in het geding is, en dat momenteel evenmin sprake is van enigerlei inbreuk door Oostenrijk op het bepaalde in de artikelen 6 en 7 van het Verdrag van Amsterdam.
Daarom is het zo dat de sancties van bilaterale aard op louter bilateraal niveau gesitueerd zijn en niet liggen in de sfeer van het functioneren van de Gemeenschap. Er is onder dit voorzitterschap in verband met de Oostenrijkse situatie geen enkel officieel aspect van het functioneren van de Europese Unie in het geding gekomen. Er zijn aspecten van informele aard die dat wel kunnen zijn, maar op dit ogenblik vindt de Oostenrijkse vertegenwoordiging officieel plaats op het niveau van de werkgroepen van de Raad, dat van de Raden van ministers en op dat van de Europese Raad die binnenkort plaatsvindt.
Met betrekking tot de politieke vraag die de geachte afgevaardigde stelt over de door de lidstaten ingenomen houding voordat de Oostenrijkse regering in functie trad, wil ik wijzen op een punt dat in deze Oostenrijkse kwestie soms onvoldoende wordt benadrukt: het is zo dat zowel voor Oostenrijk als voor het Oostenrijkse politieke leven, de huidige situatie geen business as usual is. Het is niet toevallig dat de partij die in de Oostenrijkse verkiezingen het op een na grootste stemmenaantal verwierf niet werd uitgenodigd om tot de regering toe te treden. Het is niet toevallig dat voor de regeringsformatie wel werd uitgenodigd de partij die de meeste stemmen heeft verworven, en dat men zich vervolgens heeft gewend tot de partij die qua stemmenaantal derde is geworden. Het is niet toevallig dat de president van de Republiek Oostenrijk de twee partijen van de regeringscoalitie heeft gedwongen een verklaring af te leggen dat zij zich verantwoordelijk moesten opstellen met betrekking tot het basispakket van beginselen. Dat was geen toeval! Dat gebeurde mede omdat in het Oostenrijkse politieke leven de huidige situatie bepaaldelijk niet business as usual is, en dat is de reden waarom, net zoals de Oostenrijkers twijfels koesteren over deze situatie, wij al het recht van de wereld hebben om die twijfels ook te koesteren en ze op bilateraal niveau tot uiting te brengen.
Zolang Oostenrijk zich in communautair verband gedraagt als een volwaardige partner zoals tot nu toe het geval is geweest, zal er op Gemeenschapsniveau niets tegen Oostenrijk ondernomen worden. Dat is duidelijk. Maar op bilateraal niveau hebben wij nu eenmaal de verantwoordelijkheid, het recht en de plicht om waakzaam te zijn voor hetgeen wij zien als een inbreuk op een sfeer van vertrouwen, een sfeer van vertrouwen waarover voor ons geen zekerheid meer bestaat als gevolg van in het verleden gedane beweringen, als gevolg van politieke uitlatingen van bepaalde personen. Dat is een politiek punt, een politieke stellingname, waaruit wij op bilateraal niveau de consequenties trekken, op een niveau waarop niemand ons het recht kan ontzeggen lering te trekken terzake van onze betrekkingen met Oostenrijk.
Wij betreuren het dat de zaken zo liggen en wij hopen dat de situatie in Oostenrijk zich zo zal ontwikkelen dat we anders te werk kunnen gaan.

Vitorino
Mevrouw de Voorzitter, zoals mijn collega Chris Patten al duidelijk heeft gezegd, is het mijn taak om het standpunt van de Commissie kenbaar te maken over de twee andere verslagen die vanmiddag worden besproken, het verslag-Haarder en het verslag-Ludford.
Om te beginnen zou ik willen zeggen dat de Commissie het met het Europees Parlement eens is dat de nieuwe, door de goedkeuring van het Verdrag van Amsterdam ontstane juridische context de Unie grotere bevoegdheden en verantwoordelijkheden geeft op het gebied van de mensenrechten.
In deze context verwelkomt de Commissie het initiatief van de Europese Raad om een Handvest van de grondrechten van de Europese Unie op te stellen. Hierdoor zal er niet alleen sprake zijn van een betere zichtbaarheid van deze rechten, maar hopelijk ook van een grotere rechtszekerheid. Voorwaarde hiervoor is dat de wens van zowel het Parlement als, zoals gezegd, de Commissie wordt vervuld en dat dit Handvest een onder de rechtspraak vallend dwingend juridisch instrument wordt.
In dit kader - en als persoonlijk vertegenwoordiger van de voorzitter van de Commissie in de met de opstelling van dit Handvest belaste conventie - zal ik het standpunt verdedigen dat de voordelen van het Handvest ook moeten gelden voor de legaal op het grondgebied van de lidstaten verblijvende onderdanen van derde landen.
Het doet de Commissie overigens genoegen dat haar standpunten en die van het Europees Parlement over de aard en de inhoud van dit Handvest zo dicht bij elkaar liggen. Dit bleek het geval tijdens het debat van gisteren over het verslag-Duff/Voggenhuber en het geldt tevens voor de conclusies van het verslag van de heer Haarder, die ik hartelijk feliciteer.
Ook de Commissie streeft er in woord en daad naar een zekere samenhang te geven aan de normen die zowel door de nationale rechtbanken als het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg of het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen worden gehanteerd op het gebied van de mensenrechten.
In dit opzicht zou de ondertekening door de Europese Unie van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens ons inziens de hiërarchie van de jurisprudenties verduidelijken. Ook zou dit een zekere mate van extern toezicht op het Gemeenschapsrecht garanderen, zoals dat overigens ook al bestaat voor de rechtsorde van de lidstaten. Nogmaals, de ondertekening van dit verdrag is volgens ons niet onverenigbaar met de opstelling van een dwingend Handvest van de grondrechten.
Wat de inhoud van het verslag-Haarder betreft, zal ik mijn bijdrage aan het debat toespitsen op de sectoren waarvoor ik binnen de Commissie direct verantwoordelijk ben.
Ik ben van mening dat de conclusies van de Europese Raad van Tampere een heel duidelijk politiek kader bieden voor het beleid van de Europese Unie op het gebied van de naleving en versterking van de rechten van migranten in de ruimste zin van het woord. De staatshoofden en regeringsleiders hebben benadrukt dat het op basis van het Verdrag van Amsterdam te ontwikkelen gemeenschappelijk immigratie- en asielbeleid moet uitgaan van beginselen die helder zijn voor de burgers en tegelijkertijd garanties bieden aan degenen die bescherming zoeken in de Europese Unie of toegang willen krijgen tot haar grondgebied.
In de conclusies van het voorzitterschap wordt daarnaast een definitie gegeven van de vier pijlers waarop het Europees gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid in de toekomst zal rusten: een partnerschap met de landen van herkomst, gemeenschappelijke Europese asielregels, een billijke behandeling van de onderdanen van derde landen en een betere beheersing van de migrantenstromen.
Ik zou vooral willen onderstrepen hoe noodzakelijk het is voor de Europese Unie om het vraagstuk van de immigratie op een globale manier te benaderen. De aanpak moet rekeninghouden met de politieke aspecten, de mensenrechten en de ontwikkeling in de landen en regio's van herkomst of doorreis: armoedebestrijding, verbetering van de levensstandaard en de werkgelegenheid, conflictpreventie, consolidering van de democratie en eerbiediging van de mensenrechten, ook die van de minderheden.
De Unie en haar lidstaten hechten bijzonder veel waarde aan de absolute eerbiediging van het recht om asiel te vragen op basis van een integrale en algemene toepassing van het Verdrag van Genève. Ook wordt ernaar gestreefd een energiek beleid te ontwikkelen op het gebied van de integratie van legaal op het grondgebied van de lidstaten van de Unie verblijvende onderdanen van derde landen. Er moet, tot slot, worden erkend dat, waar enerzijds zulke maatregelen noodzakelijk zijn om de sociale rust in onze lidstaten te kunnen bewaren, anderzijds de strijd tegen de illegale immigratie moet worden verhevigd en de rechten van de slachtoffers van de achter deze immigratie zittende criminele netwerken moeten worden beschermd. Hierbij moet bijzondere aandacht worden besteed aan de situatie van de rechten van vrouwen en kinderen.
Ik deel dus de bezorgdheid van de rapporteur en, naar ik hoop, van het Parlement. Namens de Commissie wil ik hier zeggen dat wij - om aan die bezorgdheid tegemoet te komen en aan de eisen van het mandaat van Tampere te voldoen - voornemens zijn het Parlement en de Raad in de loop van het jaar 2000 de belangrijkste instrumenten van het asielbeleid te presenteren, te weten gemeenschappelijke procedures, een herziening van de Overeenkomst van Dublin en het Eurodac-systeem in zijn definitieve vorm. Daarnaast hoopt de Commissie het Parlement in het najaar een mededeling voor te kunnen leggen over het immigratiebeleid in de Europese Unie. Wij vinden dat de mededeling uit 1994 opnieuw onder de loep moet worden genomen en dat de benadering van de hele problematiek van het migratiebeleid in de Unie in het licht van de conclusies van de Raad van Tampere moet worden bijgesteld.
Geachte afgevaardigden, wat de tijdens het debat benadrukte tekortkomingen van de rechterlijke macht betreft, wil de Commissie niet nader ingaan op een aantal van deze - overigens bijzonder interessante - theoretische en praktische kwesties, zoals de structuur van de loopbanen binnen de nationale magistratuur of de duur van de processen in diverse lidstaten. Ik ben namelijk van mening dat op dit punt vooral het subsidiariteitsbeginsel moet gelden en dat moet worden erkend dat elke lidstaat geheel vrij is in zijn keuzes.
In dit opzicht benadrukt de Commissie dat met een groenboek over rechtshulp een goede bijdrage wordt geleverd aan de noodzakelijke opstelling van gemeenschappelijke regels op het gebied van de bescherming van verdachten, zoals een gewaarborgde bijstand door tolken en vertalers tijdens grensoverschrijdende processen en de opstelling van een breder programma voor wederzijdse erkenning van rechterlijke beslissingen.
Wat de burgerlijke rechtspraak betreft, denken wij dat de communautarisering van verschillende instrumenten een doeltreffende manier is om de mensenrechten daadwerkelijk onder de rechtspraak te doen vallen. De Commissie heeft reeds voorstellen gedaan voor de communautarisering van alle bestaande en niet-vigerende verdragen, met name dat betreffende de toezending van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke en handelszaken, waarbij nog het tweede Verdrag van Brussel en het Verdrag betreffende faillissementen komen. Ook hebben wij voorgesteld het bijzonder belangrijke, uit 1968 daterende Verdrag van Brussel betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken om te zetten in een verordening. De Raad buigt zich momenteel over al deze instrumenten. Zelfs het Verenigd Koninkrijk en Ierland hebben besloten zich bij de lidstaten aan te sluiten. Denemarken kan niet op gelijke voet deelnemen aan de werkzaamheden in het kader van de samenwerking op het gebied van de burgerlijke rechtspraak, maar dit land is op dit moment tevens op zoek naar oplossingen.
Wat, tot slot, de hoofdstukken over de rechten van het kind en de vrouw betreft - ook al valt die materie hoofdzakelijk onder de bevoegdheid van de lidstaten - meen ik de Vergadering eraan te mogen herinneren dat zowel de Commissie als ikzelf ons ertoe hebben verbonden vóór het eind van het jaar met een pakket maatregelen te komen. Deze maatregelen zullen verder gaan dan het gemeenschappelijk optreden van februari 1997. Zij zullen betrekking hebben op de definities, aanklachten en sancties in het kader van de strijd tegen de handel in mensen voor seksuele uitbuiting en tegen de seksuele uitbuiting van kinderen.
Het volgende punt betreft het verslag-Ludford. Ik ben blij dat ik hier de kans krijg om te reageren op het verslag van het Parlement over racisme en vreemdelingenhaat. In het Verdrag van Amsterdam is de verbintenis van de Unie om de grondrechten te beschermen en vreemdelingenhaat te bestrijden duidelijk verankerd. Dit is naar mijn mening van essentieel belang voor de Europese boodschap.
Artikel 7 van het Verdrag betreffende de Europese Unie introduceert nieuwe bevoegdheden om te kunnen reageren op ernstige en aanhoudende schendingen van de grondrechten door een lidstaat. Artikel 13 van het EG-Verdrag voorziet in maatregelen ter bestrijding van discriminatie op grond van geslacht, godsdienst of overtuiging, handicap, leeftijd, seksuele geaardheid en - wat voor ons vandaag van het grootste belang is tijdens dit debat - op grond van ras of etnische afstamming, waaronder wij (om antwoord te geven op de vraag van de heer Brie) tevens de strijd tegen het antisemitisme verstaan.
De vertegenwoordiger van de Raad heeft ons er al aan herinnerd dat vele krachten gebundeld werden om overeenstemming te bereiken over artikel 13 tijdens de laatste intergouvernementele conferentie en de Commissie is vastbesloten de in het Verdrag neergelegde verbintenis tot een discriminatievrije maatschappij te eerbiedigen. Daarom kwamen wij al binnen twee maanden na onze ambtsaanvaarding vorig jaar met ons pakket voorstellen voor de bestrijding van discriminatie.
Naar aanleiding van het verslag-Ludford, is mijn boodschap vandaag dat wij nog altijd hopen dat het Parlement prioriteit zal geven aan het uitbrengen van een advies over dit pakket, zodat wij de twee richtlijnen en het actieplan tegen het eind van dit jaar kunnen aannemen. Maar afgezien daarvan denk ik dat in veel kringen het besef toeneemt dat een Europees optreden tegen racisme noodzakelijk is. Daarom kunnen wij, wat de voorstellen in verband met artikel 13 betreft, naar mijn mening meer vooruitgang boeken op het gebied van rassendiscriminatie, dan op de andere gebieden. Dit leek ons politiek haalbaar en we hopen van harte dat de feiten onze verwachtingen niet zullen logenstraffen.
Zoals u weet, omvat het pakket voorstellen dat de Commissie ingediend heeft, twee richtlijnen en een actieprogramma. De twee ontwerprichtlijnen voorzien in een wetgevingskader voor wettelijk afdwingbare rechten en bevatten tevens bepalingen op een aantal belangrijke gebieden zoals bescherming tegen pesterijen, ruimte voor positieve actie, passende rechtsmiddelen en handhavingsmaatregelen. Naast de voorgestelde richtlijnen is er een voorstel voor een actieprogramma. Wij weten dat voor het bestrijden van discriminatie een praktisch optreden nodig is om de mensen te bereiken en discriminerende attitudes en gedragswijzen aan de basis te helpen veranderen. Onze eerste prioriteit is nu de lidstaten te overtuigen om het antidiscriminatiepakket aan te nemen.
Het pakket maatregelen in verband met artikel 13 is belangrijk, maar het is slechts een onderdeel van een voortdurend proces om nieuwe wegen te ontwikkelen om rassendiscriminatie aan te pakken. De Unie zet zich in om de strijd tegen discriminatie op grond van ras of etnische afstamming tot een centraal thema te maken en we hebben onlangs een grote conferentie over dit onderwerp georganiseerd. Wij zijn van plan dit proces levend te houden via de structuurfondsen, het kaderprogramma voor onderzoek, de Europese werkgelegenheidsstrategie, het nieuwe EQUAL-initiatief en het nieuwe sociale actieprogramma dat wij deze zomer hopen aan te nemen. Wij willen al deze instrumenten gebruiken om discriminatie te bestrijden en zoals u weet wordt er ook al gewerkt aan het Handvest van de grondrechten van de EU.
Nu er vaart in dit proces is gekomen, is het voor de Commissie van essentieel belang dat ook het Parlement zijn steentje bijdraagt door zo snel mogelijk advies uit te brengen over het pakket en zijn volledige medewerking te verlenen aan het opstellen van het Handvest van de grondrechten van de EU.
Ik sluit af zoals ik begonnen ben: het Handvest wordt een indicatie van de hoge prioriteit die de Unie als zodanig toekent aan de strijd tegen racisme en discriminatie en aan de bescherming van de mensenrechten. Ik hoop van harte dat we elkaar volgend jaar tijdens ons debat over dit onderwerp kunnen feliciteren met de totstandkoming van het Handvest, een nieuw hulpmiddel in de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat binnen de Unie.

Flemming
Mevrouw de Voorzitter, ik zou een korte kanttekening willen maken bij wat de voorzitter van de Raad heeft gezegd. Mijnheer de voorzitter van de Raad, twee regeringsleiders werden reeds door hun parlement berispt omdat ze tegen Oostenrijk bepaalde stappen hadden ondernomen. Zij mochten dus niet namens hun land spreken. Ze deden dat als socialistische partijleiders. Mijnheer de voorzitter van de Raad, u kunt het dus hooguit over twaalf landen hebben.

De Voorzitter
Mevrouw, ik stel voor dat we niet opnieuw debatteren over Oostenrijk; we hebben hierover reeds van gedachten gewisseld. Ik geef het woord aan de heer Schulz, die zich op het Reglement wil beroepen omdat gisteren tijdens het debat zijn naam in het geding was.

Schulz
Mevrouw de Voorzitter, ik maak van dit middel zelden gebruik. Voor de goede orde moet ik dat echter toch doen. Tijdens het debat heeft de heer Gollnisch, een Frans extreem-rechtse afgevaardigde, mij persoonlijk aangevallen. Ik wil daarom het volgende zeggen: ik heb gezegd dat extreem-rechts het Parlement misbruikt om opruiende tirades te houden. Ik neem die woorden niet terug. De heer Gollnisch heeft mij aangevallen en gezegd dat zijn politieke medestanders fascisme nooit zouden accepteren. Dat schijnt hem op frappante wijze van zijn medestanders te onderscheiden, want hijzelf accepteert fascisme. Beter gezegd, hij is fascist. In de derde plaats wil ik uitdrukkelijk verklaren dat ik verbijsterd ben dat hier zulke betogen worden gehouden. Tot mijn verbazing heb ik aan het luide applaus van caudillo Le Pen voorts gehoord dat hij nog steeds in het Parlement mag zitten, hoewel hij, als bokser in de Franse verkiezingsstrijd, niet langer verkiesbaar is.

De Voorzitter
Mijnheer Schulz, we hebben akte genomen van uw verklaring.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Eurodac
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende mondelinge vragen:
B5-0013/2000 van mevrouw Terrón i Cusi, namens de PSE-Fractie;
B5­0017/2000 van de heer Ceyhun en mevrouw Boumediene-Thiery, namens de Verts/ALE-Fractie, en

B5-0019/2000 van de heer Pirker, namens de PPE-DE-Fractie,
over Eurodac.

Terrón i Cusí
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, in de eerste plaats wil ik het fungerend voorzitterschap van de Raad bedanken voor zijn aanwezigheid op hoog niveau in deze Vergadering en voor zijn welwillende houding.
Vorig jaar is het Parlement tweemaal geraadpleegd over het opzetten van een systeem voor de vergelijking van vingerafdrukken. In principe dient dit systeem om de Overeenkomst van Dublin correct te kunnen uitvoeren. Op 13 april 1999 verwierp het Parlement het voorstel van de Raad om het Eurodac-systeem door middel van een protocol uit te breiden tot illegale immigranten. Later werd het Parlement nogmaals geraadpleegd overeenkomstig de bepalingen van Amsterdam. De Raad hield vol dat men dit systeem wilde ontwikkelen om de Overeenkomst van Dublin correct uit te voeren.
Dat lijkt mij in orde, zolang een en ander binnen de grenzen blijft die het Parlement in zijn laatste verslag heeft aangegeven. Daarin hebben wij een aantal wijzigingen voorgesteld, die uiteenlopen van onze bedenkingen aangaande de toelaatbaarheid van het opnemen van 14-jarigen in het systeem tot ons dringende verzoek om het Eurodac-systeem uitsluitend ter uitvoering van de Overeenkomst van Dublin te gebruiken.
Aangezien men ons heeft laten weten geen enkele van onze suggesties te zullen aanvaarden, wil ik de Raad vragen of hij bereid is tot een werkelijke dialoog met het Parlement. Dat is geen banale vraag. Wij beginnen net de instrumenten te ontwikkelen om de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid een werkelijk communautair karakter te geven, en wij zullen hier niet moe worden te zeggen dat dit niet zonder de nationale parlementen en zonder het Europees Parlement kan worden gedaan. Het betreft immers dingen die veel te belangrijk zijn voor de burgers om ze zonder brede maatschappelijke consensus aan te pakken.
De andere vraag die ik de Raad wil stellen, is of hij het ermee eens is dat het systeem door de Commissie moet worden beheerd. In dat geval zou de Commissie daarvoor voldoende personeel en middelen moeten krijgen.
Terugkomend op de inhoud van het verslag, brengen de weigering om de amendementen van het Parlement te aanvaarden, de dubbelzinnigheid van sommige bepalingen en enkele aanwijzingen die ik heb gekregen, mij ertoe u nogmaals te vragen wat nu precies de bedoelingen van de Raad zijn met betrekking tot het werkingsgebied en de functies van het Eurodac-systeem. Ik wil graag weten waarom er ook andere derdelanders in worden opgenomen, en ik wil u vooral vragen, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, of de Raad wellicht de bedoeling heeft het Eurodac-systeem voor meer dan alleen de uitvoering van de Overeenkomst van Dublin te gebruiken.
Ik hoop dat u deze vraag zult beantwoorden, en ik wil u nogmaals danken voor uw komst om deze mondelinge vraag te beantwoorden vóór het debat over de nieuwe Eurodac-verordening, die hopelijk ook haar weg naar het Parlement zal vinden.

Ceyhun
Mijnheer de Voorzitter, ik ben ingenomen met de positieve veranderingen die het voorzitterschap van de Raad op het gebied van de samenwerking in het binnenlands beleid teweegbrengt. Wij hebben allemaal zeer goed met de Raadsvoorzitter en met de heer Vitorino kunnen samenwerken. Wat Eurodac betreft, hebben wij echter een probleem.
Als Parlement hebben wij een besluit genomen en duidelijk gezegd waarom wij Eurodac niet kunnen accepteren in de vorm waarin de Raad en de Commissie dat zouden willen. Wij hebben onze redenen daarvoor gegeven. Het gaat ons om de menselijke waardigheid. Wij kunnen ook 14 jaar als leeftijdsgrens voor kinderen niet aanvaarden. Wij hebben die problemen in een resolutie van het Parlement duidelijk gemaakt. Mijn fractie hecht dan ook erg veel belang aan de vraag hoe ernstig u ons als Parlement neemt en hoe u met onze voorstellen omgaat. Uiteindelijk hopen wij dat wij ook in de toekomst van een uitstekende samenwerking zullen kunnen spreken. De vraag is of u naar ons zult luisteren als wij u op dit gebied iets verzoeken en uw steun nodig hebben.

Pirker
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, het debat over Eurodac en de invoering van dat systeem heeft iets van een never ending story. Het begon allemaal in 1990 in Dublin. Mijnheer de commissaris, in november 1999 meenden wij in het Parlement net als u, neem ik aan, dat wij Eurodac eindelijk konden realiseren. Wij hebben meermaals onze doelstellingen niet kunnen bereiken. Het heeft mij ook werkelijk verheugd - dat gebeurt zelden - dat u na de stemming in het Parlement de tegen onze zin aangenomen amendementen niet hebt overgenomen. Dat was zeer positief.
Ik zou graag hebben dat dit systeem er komt, om de eenvoudige reden dat wij Dublin dan kunnen uitvoeren. Wij kunnen dan immers ondubbelzinnig vaststellen welke lidstaat voor de afwikkeling van de asielprocedure bevoegd is. Daardoor zouden indirect ook de lasten al een beetje worden gespreid. Bovendien kunnen wij dan meervoudige asielaanvragen en asielmisbruik voorkomen en ook indirect de illegaliteit bestrijden. Voor het asiel- en immigratiebeleid en de verantwoordelijkheid van de lidstaten is dit systeem onontbeerlijk.
Ik was verbijsterd toen de Raad op zijn zitting van 2 december een streep door onze rekening haalde door niet te accepteren dat de Commissie bevoegd blijft voor de uitvoering en dat het regelgevend comité dus niet onder de verantwoordelijkheid van de Commissie mag handelen. Wij hebben dus niet bereikt wat wij wilden, namelijk een communautair systeem. De Raad heeft dat onmogelijk gemaakt door de zaak naar zich toe te trekken. Het is dus niet de Commissie die dit instrument in het belang van de Gemeenschap beheert. De Raad houdt de touwtjes in handen. De Commissie en het Parlement zijn dus uitgeschakeld. Wij willen noch kunnen dat zomaar accepteren. De gevolgen zijn immers zeer ernstig: de efficiëntie van het systeem kan nooit worden gecontroleerd, statistisch onderzoek in het belang van analyses en maatregelen wordt onmogelijk en de zaak wordt in elk geval uitgesteld. Dat is onaanvaardbaar. Wij hebben dit systeem nodig.
Wat ik u wil vragen is wanneer Eurodac, waarop wij allang wachten, in werking zal treden? Hoe zal het systeem eruitzien? Als rekening wordt gehouden met de regels en met onze wens dat de Commissie volledig bevoegd wordt voor de uitvoering, bereiken wij ons doel: Eurodac moet een Europees systeem onder de bevoegdheid van de Gemeenschap worden.

Seixas da Costa
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, inzake de aan de orde gestelde vraagstukken wil ik een heel direct antwoord geven, juist om te voorkomen dat er ook maar enige twijfel bestaat aan het standpunt van de Raad, en het lijkt mij van belang om dat heel goed te verduidelijken.
Met betrekking tot de werkingssfeer van het Eurodac-systeem breng ik in herinnering dat artikel 1 van het voorstel voor een verordening inzake de oprichting van dat systeem zeer duidelijk is, en ik zal u de tekst voorlezen: "Er wordt een systeem, "Eurodac" geheten, ingesteld om dienstig te zijn bij de vaststelling van de lidstaat die krachtens de Overeenkomst van Dublin" , ik herhaal, "krachtens de Overeenkomst van Dublin, voor de behandeling van een, in een lidstaat ingediend asielonderzoek verantwoordelijk is, en tevens om de toepassing van de Overeenkomst van Dublin onder de in deze verordening vervatte voorwaarden te vergemakkelijken." En dat is de enige en uitsluitende doelstelling van deze verordening, een verordening van instrumentele aard met het oog op de Overeenkomst van Dublin, en zij gaat deze doelstelling niet te buiten.
Wat de rol van de Europese Commissie betreft, wordt in artikel 3 van het voorstel voor een verordening duidelijk de oprichting van een centrale eenheid bij de Commissie beschreven. Zoals wij vernamen, is de Commissie reeds begonnen daaraan te werken: zij is bezig met de voorbereidingen voor de oprichting van die centrale eenheid.
Wat de kwestie van de rol van het Europees Parlement betreft, wil ik graag iets ophelderen dat alleen uit een misverstand kon resulteren, ik wil namelijk duidelijk stellen dat de Raad hoegenaamd niet heeft aangekondigd tegen alle amendementen van het Parlement te zijn, en evenmin heeft hij de Europese Commissie gevraagd met nieuwe voorstellen te komen. In werkelijkheid werden enkele amendementen van het Parlement in de verordeningstekst overgenomen, een punt waarop gewezen dient te worden. Daarnaast wil ik in herinnering brengen dat alle door de Raad Justitie en Binnenlandse zaken opgestelde voorstellen over deze aangelegenheid werden onderworpen aan het oordeel van dit Parlement, dat zich trouwens reeds drie keer over dit geval heeft uitgesproken: op 15 januari 1998, op 18 maart 1999 en op 11 november 1999.
Op dit ogenblik is, zoals u weet, om redenen die weinig te maken hebben met de zaak zelf maar eerder met andere politieke kwesties, in de Raad nog geen overeenstemming bereikt over het nieuwe voorstel dat aan het Parlement ter beoordeling zal worden voorgelegd. Wij hopen dat dit binnenkort kan gebeuren, wellicht nog onder het Portugese voorzitterschap.
Wat de andere vragen betreft die hier zijn gesteld, ging de eerste over de minimumleeftijd voor het nemen van vingerafdrukken, die op 14 jaar is vastgesteld. Er is hier kennelijk sprake van bezorgdheid, maar ik zou willen zeggen dat die voortvloeit uit de in de lidstaten gevolgde handelwijzen. In sommige gevallen is het ook toegestaan vingerafdrukken op te nemen van kinderen van minder dan 14 jaar. Ik zou op een belangrijk aspect willen wijzen waarmee bij de bespreking van deze leeftijdsgrens waarschijnlijk geen rekening is gehouden: de asielaanvragen van minderjarigen worden steeds talrijker, maar deze situaties moeten wel beheersbaar blijven en dat moet met deze technische hulpmiddelen gebeuren.
Wat de begeleiding door het Parlement en de rechtbanken aangaat, vind ik dat de bepalingen in Titel IV van het Verdrag van Amsterdam voldoende helderheid verschaffen over het toezicht door dit Parlement en over het terzake bevoegde gerecht.
Met betrekking tot de vrijwaring van de persoonlijke levenssfeer, ben ik van mening dat deze naar behoren is gewaarborgd door de desbetreffende bepalingen van artikel 18 van de ontwerp-verordening - en ik vestig daar de aandacht op - dat trouwens eveneens doorverwijst naar de rechten die reeds in richtlijn 95/46 zijn vastgelegd. Daarnaast is het zonneklaar - zoals blijkt uit artikel 1 van het voorstel voor een verordening - en ook dit is van groot belang om nog eens te zeggen en te bevestigen - dat de toepassing van Eurodac voortdurend wordt beheerst door de beginselen welke zijn neergelegd in het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en in de Overeenkomst van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind. Ik vind dat op grond van deze elementen kan worden gesteld dat het hier een veilig systeem betreft, een systeem dat geen elementen bevat die de rechten van de burgers in het geding kunnen brengen. Maar wij moeten wel inzien dat de invoering van een pakket van regelingen in het kader van de Europese Unie met het oog op het reguleren van heel deze problematiek van de asielaanvragen, onderwerp moet zijn van een technisch goed doortimmerde aanpak waarvan niet gezegd mag kunnen worden, dat zij leidt tot een inbreuk op de rechten van de burgers.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de heer Seixas de Costa heeft in zijn uiteenzetting de vinger op de wonde gelegd. De Fractie van de Europese Sociaal-Democraten is het er niet over eens - ik wil dat niet verzwijgen - of wij van jongeren onder de 18 jaar vingerafdrukken mogen nemen. Sommige afgevaardigden vinden dat van 14- tot 18-jarigen geen vingerafdrukken mogen worden genomen. Ikzelf vind dat het niet aangaat enerzijds de kiesgerechtigde leeftijd tot 16 jaar te verlagen en anderzijds van jongeren onder de 18 jaar geen vingerafdrukken te mogen nemen. Dat is niet helemaal consequent.
Het gaat er hier om dit systeem volgens de regels van de rechtsstaat te benaderen. Als u ons verzekert dat de Raad er niets op tegen heeft dat de Commissie definitief bevoegd blijft voor de uitvoering en dat het Parlement dus controle kan uitoefenen - tenminste op het terrein waarop de Commissie bevoegd is -, zou dat een grote stap voorwaarts zijn. De Raad heeft echter nog niets in die zin gezegd. Ik ben daarom verheugd over wat u hebt gezegd. Ik wil u op het volgende opmerkzaam maken: als wij op Europees niveau systemen creëren die in de fundamentele vrijheden van de mensen kunnen ingrijpen - bijvoorbeeld antropometrische behandeling onder dwang - moet de uitvoerende macht aan parlementaire controle onderworpen zijn en moeten de mensen op wie het systeem van toepassing is zich tot de rechtbank kunnen wenden. Bijna alle systemen die wij in het kader van de binnenlandse veiligheid in de Europese Unie tot stand brengen, vertonen die twee tekortkomingen: gebrekkige parlementaire controle en geen gegarandeerde toegang tot justitie. In principe is die toegang er wel, maar hij wordt nooit nauwkeurig omschreven. Voor de parlementaire controle geldt hetzelfde.
Als de Commissie bevoegd blijft voor de uitvoering en het regelgevend comité onder de verantwoordelijkheid van de Commissie wordt opgericht, zijn wij het eens. Anders moeten wij tegen de Raad zeggen dat hij, enerzijds, de Commissie niet haar uitvoerende bevoegdheid kan afnemen en, anderzijds, toch kan verlangen dat het systeem uit de Gemeenschapsbegroting wordt gefinancierd. Het Parlement zou zich dan over de financiering van het systeem uit de communautaire begroting moeten beraden. U kunt er zeker van zijn wij dat zouden doen!

Ludford
De Overeenkomst van Dublin en Eurodac hebben ten doel één enkele lidstaat verantwoordelijk te maken voor de behandeling van een asielverzoek. De motivatie voor de voorgestelde verordening is dat de mogelijkheid tot het nemen van vingerafdrukken moet worden uitgebreid tot bepaalde groepen illegale immigranten, dit op grond van de veronderstelling dat een aanzienlijk aantal van hen al eerder asiel heeft aangevraagd of van plan is asiel aan te vragen. Het probleem is echter dat een aantal dit niet gedaan heeft en ook niet zal doen. Dit betekent dat de voorgestelde verordening verder gaat dan de strikte voorwaarden van Dublin doordat wordt aangenomen of verwacht dat er asiel is of zal worden aangevraagd. De Overeenkomst van Dublin is daarom naar de woorden van de Bijzondere Commissie voor EU-aangelegenheden van het Britse Hogerhuis een wankel fundament om een systeem op te bouwen voor het verzamelen en uitwisselen van vingerafdrukgegevens van personen die nog geen asielverzoek ingediend hebben of wellicht niet zullen indienen. Dit is een rechtskundig onzekere basis voor wetgeving en dat betreur ik.
Het is evenmin duidelijk voor welke illegale immigranten de verordening precies zal gelden. De lidstaten zijn verplicht om vingerafdrukken te nemen van alle onderdanen van derde landen van 14 jaar en ouder die aangehouden zijn in verband met de illegale overschrijding van hun grens - dit is niet erg duidelijk. Het nemen van vingerafdrukken is een ernstige aantasting van de persoonlijke levenssfeer. Er zal dan ook zorgvuldig afgewogen moeten worden of dergelijke verplichtingen verenigbaar zijn met het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens. Ik ben er niet zeker van dat dit daadwerkelijk gedaan is.
Een ander punt van zorg is de gegevensbescherming. Het Parlement wilde om deze reden de bepalingen voor het wissen van gegevens uitbreiden tot bijvoorbeeld diegenen die een wettelijke status hebben verworven om in een lidstaat te verblijven, ook als dit geen vluchtelingenstatus is. Het verheugt mij dat de eis van het Parlement om de gegevens te wissen van eenieder aan wie een subsidiaire of tijdelijke vorm van bescherming verleend is, in het gewijzigd voorstel is opgenomen. Maar mag ik vragen of hieronder bijvoorbeeld ook - in het systeem dat ik het beste ken - de Britse bijzondere verblijfsvergunning zou vallen?
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, wat de motivatie ook moge zijn om het Eurodac-systeem uit te breiden tot het nemen van vingerafdrukken van bepaalde groepen illegale immigranten, ben ik er persoonlijk niet van overtuigd dat dit voorstel juridisch waterdicht is. Zijn de Raad en de Commissie hier wel van overtuigd?

Nassauer
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij beginnen in Europa met de totstandbrenging van een gemeenschappelijk asiel- en immigratierecht. Wij moeten dus over instrumenten kunnen beschikken om de nodige controles uit te voeren. Een gemeenschappelijk immigratierecht betekent dat er geen binnengrenzen meer zijn, maar dat men aan de buitengrenzen de verantwoordelijkheid op zich neemt voor wie de Europese Unie binnenkomt.
Het is volkomen duidelijk dat er bijvoorbeeld op het gebied van het asielrecht misbruiken zijn. In alle Europese landen is het aantal mensen die om andere redenen dan politieke vervolging asiel vragen, veel groter dan het aantal mensen van wie wordt erkend dat ze politiek worden vervolgd. Het misbruik ligt niet alleen in het feit dat mensen ten onrechte asiel vragen, maar ook dat dezelfde asielzoekers dat in verschillende landen doen. Dat misbruik kunnen wij alleen uitschakelen als wij het langverwachte Eurodac-vingerafdrukkensysteem invoeren en als de Raad eindelijk besluit dat systeem toe te passen.
Het systeem heeft al vaak zijn deugdelijkheid bewezen en is ook een voorwaarde om asiel aanvaardbaar te maken. Daarom willen wij dat de Raad een besluit neemt zodat Eurodac, waarmee vingerafdrukken in heel Europa kunnen worden vergeleken, eindelijk kan worden ingevoerd. Dat is nu de opdracht van de Raad.

Boumediene-Thiery
Geachte collega's, zoals de vertegenwoordigers van de Raad ons hebben gezegd, kunnen de in de tekst te verwerken amendementen van het Parlement bijdragen tot de verbetering van de ontwerpverordening, of is deze hierdoor al verbeterd. Toch blijft de ontwerpverordening voor ons onaanvaardbaar, omdat zij de onderdanen van derde landen stigmatiseert en hen als criminelen dreigt aan te merken. Kunnen wij vandaag - nu wij praten over een Handvest van de grondrechten, nu we het, net als gisteren overigens, hebben over een verslag over de mensenrechten - wel in een veilig '" Fort Europa" wonen, terwijl deze rechten daarbuiten, ja zelfs binnen dit fort worden geschonden?
Bovendien hebben wij gewoon bezwaar tegen deze ontwerpverordening omdat wij vinden dat die vandaag geen bestaansreden heeft. We hebben het gevoel dat het paard achter de wagen wordt gespannen. Er worden instrumenten gebruikt en ingevoerd, zonder dat er eerst ook maar is nagedacht over een echt geharmoniseerd beleid ten aanzien van het recht op vrij verkeer, op gezinshereniging en op asiel. Laten we dus eerst dit beleid harmoniseren en daarna zullen we ons wel buigen over de uitvoerings- en controle-instrumenten.
Een derde punt dat ons, tot slot, bijzonder dwarszit, is dat het advies van het Parlement wordt genegeerd. We raken hier namelijk het belangrijke punt van het democratisch krediet voor de afgevaardigden van het Europees Parlement. Het is toch jammer dat we vandaag de indruk hebben nergens goed voor te zijn. Er is sprake van onthouding bij de stemming, maar dat is eigenlijk ook normaal, aangezien er toch geen rekening wordt gehouden met de standpunten van de afgevaardigden.
Kortom: voor de totstandbrenging van deze ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid zijn er inderdaad instrumenten nodig, maar er zal geen veiligheid zijn zonder echte rechtvaardigheid, noch vrijheid zonder eerbiediging van rechten.

Frahm
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega's, wij praten in dit Parlement al de hele dag over mensenrechten en hoge idealen. Daarom is het beschamend dat de Unie nooit de daad bij het woord voegt als het erop aankomt. Met Eurodac gaan de Commissie en de Raad naar mijn mening te ver in de controle op asielzoekers en andere burgers uit derde landen die de grenzen van Fort Europa overschrijden. Het Eurodac-project bevat een aantal onrechtvaardigheden en schendingen. Ten eerste is het bijhouden van vingerafdrukken van minderjarigen - en van zelfs 14-jarigen - die geen misdrijf hebben gepleegd, strijdig met de VN-Overeenkomst inzake de rechten van het kind, die ons vraagt kinderen te beschermen en een leeftijdsgrens van 18 jaar voor het begrip kind te hanteren, tenzij wij in onze eigen wetgeving een andere leeftijd hebben opgenomen, maar dat is voorzover ik weet in de Unie niet het geval. Het bijhouden van vingerafdrukken gedurende een periode van tien jaar, ook al heeft de betrokkene geen enkele wet overtreden, of ook al heeft de betrokkene misschien zelfs een geldige verblijfsvergunning voor de Unie gekregen, is een inbreuk op het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer zoals dat in het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens is opgenomen. Het verwarren van asielzoekers met illegale immigranten is strijdig met het Vluchtelingenverdrag. De mensenrechten en de fundamentele rechten, waarover zoveel gepraat wordt, zijn waardeloos als we niet in staat zijn ze in de praktijk toe te passen, ook voor de mensen die Fort Europa zouden binnenglippen. De indruk die deze mensen van onze "ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid" krijgen als ze hier zijn en die in hun geheugen gegrift blijft, verschilt sterk van de waarden die bij feestelijke gelegenheden als wereldwijde en universele waarden worden voorgesteld. Daarom verzoek ik de Commissie en de Raad Eurodac de stille dood die het verdient, te laten sterven.

Camre
Mijnheer de Voorzitter, namens de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten druk ik mijn vertrouwen uit in de Raad voor de behandeling van deze kwestie en zoals vele collega's verzoek ik de Raad nu een besluit te nemen om Eurodac in werking te laten treden. Wij zeggen dat we een gebied met een zo groot mogelijke rechtszekerheid willen, maar merkwaardig genoeg zijn we in de volgende zin dan weer wantrouwig wat de uitvoering van deze regeling betreft. Naar mijn mening is Eurodac bedoeld om de rechten van asielzoekers te garanderen, niet om hun rechten te schenden als zij hiernaartoe zijn gekomen om in eer en geweten asiel aan te vragen. Ik kan mij niet indenken dat de Raad of de Commissie dit systeem zo wenst op te bouwen dat het de vrijheid van burgers die aan de wet gehoorzamen, op de een of andere manier zou beperken. Het systeem past in de totstandbrenging van een ruimte van vrijheid en rechtvaardigheid en dat steunen wij.

Karamanou
Mijnheer de Voorzitter, het geharrewar rondom de aanneming van het Eurodac-systeem heeft begrijpelijkerwijs heel wat vragen doen rijzen over de opportuniteit en de doelmatigheid van het vingerafdrukkensysteem voor asielaanvragers en immigranten, dat een aanvulling moet zijn op de Overeenkomst van Dublin.
Ik behoor tot degenen die een sterke voorbehoud hebben ten aanzien van dit systeem. Veel onderdelen hiervan baren ons grote zorgen. Wij zijn met name bevreesd voor schending van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, waaronder het recht op de bescherming van de persoonlijke levenssfeer, evenals van de VN­Overeenkomst inzake de rechten van het kind, daar met Eurodac vingerafdrukken kunnen worden genomen van kinderen vanaf 14 jaar.
Bovendien roept dit vingerafdrukkensysteem negatieve associaties op. Men brengt dit al gauw in verband met de opheldering van misdaden door de politie en de misdaden zelf. De uitbreiding van het systeem tot asielaanvragers scheert vluchtelingen en immigranten over één kam met criminelen en illegalen. Dat is mijns inziens absoluut niet gerechtvaardigd en druist in tegen elk beginsel van het volkerenrecht en de eerbiediging van de mensenrechten, waartoe men overeenkomstig het Verdrag van Genève, waarvan wij vanmorgen met een uitvoerig debat de 50ste verjaardag hebben gevierd, verplicht is.
De toepassing van dit systeem garandeert trouwens niet eens voor de volle honderd procent dat de identiteit van de betrokken persoon ook daadwerkelijk wordt vastgesteld. Dat heeft men wel vaker vastgesteld in strafzaken en daarom kan men niet zeggen dat met dit systeem de toepassing van de Overeenkomst van Dublin wordt vergemakkelijkt en misbruik van het asielrecht wordt voorkomen.
Het Europees Parlement wil hoe dan ook de mogelijkheid hebben tot parlementaire controle zodra de Raad en de Commissie een definitief besluit nemen over dit vraagstuk. Het zou echter mijns inziens het beste zijn indien de Raad en de Commissie een gemeenschappelijk asiel- en immigratiebeleid zouden uitvaardigen, een op de Europese humanitaire en democratische waarden en de eerbiediging van de mensenrechten gegrondvest beleid.

Vittorino
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats is de Commissie zeer verheugd over de heel duidelijke verklaring van de vertegenwoordiger van de Raad dat het Eurodac-systeem alleen is ontwikkeld om de Overeenkomst van Dublin ten uitvoer te kunnen brengen. Ik ben het eens met wat hij al heeft gezegd, namelijk dat er een probleem is ten aanzien van de territoriale toepassing van de Eurodac-verordening. Ik kan tevens bevestigen dat de Raad de Commissie niet verzocht heeft om een gewijzigd voorstel. Uit het debat blijkt niettemin dat dit onderwerp zeer gevoelig ligt. Zoals ik duidelijk verklaard heb tegenover het Parlement, is dit een van de weinige onderwerpen waarover de drie instellingen van standpunt verschillen. Het standpunt van de Commissie verschilt in dit geval van het standpunt van zowel de Raad als het Parlement. Wij hebben daarom besloten, hoewel ons niet verzocht is om een nieuw voorstel, het benodigde extra werk op ons te nemen om de Raad een gewijzigd voorstel voor te leggen om de politieke opties die er zijn, te verduidelijken.
De Commissie heeft in haar gewijzigde voorstel de door het Parlement voorgestelde oplossing overgenomen om de gegevens uit de centrale gegevensbank te wissen zodra duidelijk is dat de persoon in kwestie de vluchtelingenstatus heeft. De bedenkingen van het Parlement met betrekking tot de leeftijdsgrens voor het nemen van vingerafdrukken hebben wij echter niet onderschreven. Wij beschouwen 14 jaar en ouder als een geschikte leeftijd. Dit komt misschien omdat ik - evenals de vertegenwoordiger van de Raad - uit een land kom waar kinderen van 10 jaar hun vingerafdrukken moeten laten nemen om hun eerste identiteitskaart te kunnen krijgen. Ik kan me mijn land onmogelijk voorstellen als een land dat alle kinderen van 10 jaar en ouder criminaliseert alleen omdat er vingerafdrukken genomen zijn voor hun eerste identiteitskaart. Ik weet nog hoe belangrijk het voor mij was om mijn eerste identiteitskaart te krijgen.
Ik begrijp echter wel dat deze kwestie zeer gevoelig ligt. De Commissie wil het Parlement daarom verduidelijken, waarom zij strikt vasthoudt aan twee uitgangspunten. In de eerste plaats moeten we van Eurodac geen antwoorden verwachten die Eurodac niet kan geven. Verder zijn we van mening dat een aantal vragen die barones Ludford gesteld heeft en een aantal punten die door mevrouw Boumedienne-Thiery aan de orde gesteld zijn - welke zeer belangrijk zijn - behandeld moeten worden binnen de context van de verordening over tijdelijke en subsidiaire bescherming die de Commissie actief voorbereidt. Wij zullen in de komende maanden met voorstellen komen voor het Parlement en de Raad.
Wij hebben juist deze week een werkdocument afgerond voor een hernieuwde beoordeling van de Overeenkomst van Dublin zelf. We willen niet alleen over de technische problematiek van Eurodac een debat openen, maar ook over de essentiële oplossingen voor de huidige Overeenkomst van Dublin. We willen geen tijd verliezen. We willen een zo breed mogelijk beeld krijgen van alle instrumenten die betrekking hebben op het asielbeleid.
Op welk punt verschillen de standpunten van de Commissie en de Raad? De Raad is uiteraard genereus geweest in de zin dat hij het beheer en het technisch functioneren van het systeem aan de Commissie heeft overgelaten. Op één punt is de Commissie het echter niet eens is met de Raad. Wij zijn het er niet mee eens dat de Raad de bevoegdheden om het systeem ten uitvoer te leggen, voor zichzelf houdt. Volgens het comitologiebesluit zijn er onvoldoende gronden voor de Raad om de uitvoeringsbevoegdheden in eigen hand te houden en deze niet over te dragen aan de Commissie. De Commissie stelt voor dat de bevoegdheden tot uitvoering van het systeem worden overgedragen aan de Commissie met daarnaast een commissie van vertegenwoordigers van alle lidstaten. Dit is volgens ons een meer samenhangende en doorzichtige manier om het systeem te beheren en het Parlement meer mogelijkheden te bieden om de wijze waarop de Commissie het Eurodac-systeem beheert en ontwikkelt nauwlettend te volgen.
Deze evenwichtige oplossing kan misschien zorgen voor een meer ontspannen en vertrouwensvolle sfeer, die wat van het voorbehoud en de politieke twijfel, waarvan verschillende leden van het Parlement tijdens dit debat hebben blijkgegeven, kan wegnemen. Ik ben misschien koppig, maar dit is mijn oprechte overtuiging.

De Voorzitter
 Dank u, mijnheer de commissaris.
Het gecombineerd debat is gesloten.

Veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A5­0044/2000) van de heer Graefe zu Baringdorf, namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, over het voorstel voor een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad houdende wijziging van richtlijn 64/432/EEG inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens (COM(1999) 456 - C5-0239/1999 - 1999/0217(COD)).

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in dit verslag gaat het erom dat de Commissie een sedert 1 juli 1999 geldende bepaling wil opheffen en tot de situatie van voor die datum wil terugkeren. De Commissie verantwoordt dat door erop te wijzen dat de lidstaten hun verplichting om een controlesysteem tot stand te brengen niet zijn nagekomen en dat wij daarom tijdelijk naar de vroegere situatie moeten terugkeren.
Wij onderschrijven de impliciete kritiek van de Commissie op de lidstaten dat ze hun werk niet hebben gedaan. Wij vinden het echter buitengewoon jammer dat wij juist omdat de lidstaten hun plicht niet hebben gedaan goedgekeurde en eigenlijk al in werking getreden wijzigingen en verbeteringen in een controlesysteem niet kunnen toepassen. Toch zijn wij het eens met de Commissie. Wij menen immers dat de oude regeling voldoende zekerheid biedt, temeer daar de Commissie deze slechts met één jaar wil verlengen.
Toch houdt de Commissie nog een slag om de arm. Overeenkomstig het akkoord met de Raad, het comitologiebesluit van de Raad van 28 juni 1999, wil ze een overgangsperiode van drie jaar. Wij, het Parlement, vinden dat ietwat zonderling. Mijnheer Byrne, als het toch vier jaar zal duren, had u meteen ook vier jaar moeten vragen. Zo had u de lidstaten een signaal kunnen geven. Als de Commissie toch voorziet in de mogelijkheid om de zaak drie jaar uit te stellen, waarom moeten wij dan onze verplichtingen nakomen?
Ook hiermee zijn wij echter bereid in te stemmen. Wij hebben een amendement ingediend om de periode tot twee jaar te beperken. Tijdens de besprekingen met de Commissie is duidelijk geworden dat ook zij dat amendement wil overnemen. Wij hebben vastgesteld dat u het comitologiebesluit uitvoerig hebt toegelicht, hoewel u met de Raad allang had afgesproken dat de verwijzingen naar de artikelen kort zouden zijn.
Wij aanvaarden uw akkoord met de Raad en hebben nu zelf op mijn naam een amendement ingediend waarin wij vragen de nieuwe regeling over te nemen. Ik merk daarbij op dat u, omdat de rechtsgrondslag artikel 37 en artikel 152 is, ons niet alleen artikel 17, maar ook artikel 17a hebt voorgelegd op grond van het argument dat het hier om een raadplegings- en een medebeslissingsprocedure gaat. In het kader van de medebeslissingsprocedure geldt volgens het comitologiebesluit artikel 8, wat het volgens artikel 37 niet doet.
Wij menen dat die twee afzonderlijke rechtsgrondslagen niet nodig zijn en hebben een amendement ingediend om artikel 17a te schrappen. Het amendement moet als volgt luiden: "Als naar dit artikel wordt verwezen, verloopt de regelgevingsprocedure van artikel 5 in overeenstemming met artikel 7 en eventueel in de medebeslissingsprocedure overeenkomstig artikel 251 van het Verdrag en artikel 8 van het besluit van 99/468/EG."
Ik hoop dat de Commissie dit amendement kan overnemen. Wij bevinden ons in de medebeslissingsprocedure. Als de Commissie en de Raad onze amendementen kunnen overnemen, wordt de verkorte procedure gevolgd. Aangezien sedert 1 juli 1999 enige rechtsonzekerheid heerst, zou dat goed zijn. Wij hebben ook vroeger al intensieve besprekingen gevoerd. Ik kijk uit naar uw standpunt. Ik hoop dat u het eens bent met wat wij ook tijdens onze besprekingen hebben gezegd, temeer daar wij het inhoudelijk eens zijn.

Stevenson
Mijnheer de Voorzitter, het gaat hier om wijzigingen van een richtlijn inzake het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens. Om te beginnen wil ik de rapporteur graag feliciteren met zijn rapport en zeggen dat ik het uitermate eens ben met de opmerkingen die hij zojuist gemaakt heeft. Tijdens de commissiefase van het debat heb ik één wijziging voorgesteld die door de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling aanvaard is. De wijziging betreft de noodzaak voor het invoeren van een behoorlijk systeem van steekproeven, inspecties en controles door de lidstaten dat er borg voor staat dat deze bepalingen doeltreffend worden toegepast. Mijn amendement is een verzoek aan de Commissie om te volgen of de lidstaten de benodigde inspecties uitvoeren die in deze bepalingen zijn neergelegd. Een correcte uitvoering van deze bepalingen is namelijk van essentieel belang voor het welslagen van een campagne om tuberculose en brucellose te bedwingen en uit te roeien.
Mag ik tevens opmerken dat deze bepalingen op dit moment voor mijn eigen lidstaat voor een groot deel helaas alleen in theorie gelden omdat wij de laatste vier jaar geen levende runderen hebben mogen uitvoeren uit het Verenigd Koninkrijk. Zelfs de uitvoer van dode runderen wordt nog tegengehouden door bepaalde landen. Het verbod op de uitvoer van rundvlees uit het Verenigd Koninkrijk is op 1 augustus 1999 opgeheven, maar zoals bekend wordt dit verbod tot op de dag van vandaag nog altijd onrechtmatig gehandhaafd door Frankrijk en Duitsland.
De export binnen de varkenssector heeft ook te lijden van de acute problemen waar de varkenssector de afgelopen twee jaar mee te maken heeft gekregen. In Schotland, mijn eigen land, is de nationale varkensstapel de laatste twaalf maanden met maar liefst 25% afgenomen. Als de Britse regering niet snel actie onderneemt, zal de komende maanden nog eens 25% verdwijnen. Deze afschuwelijke situatie is het gevolg van een combinatie van factoren zoals het sterke Britse pond, de hoge eisen die de Britse regering nu stelt aan het welzijn en de hygiëne binnen de varkenssector en de extra kosten die voortvloeien uit de bse-crisis. Briste varkenshouders worden door deze factoren tot faillissement gedreven omdat steeds meer detailhandelaren en supermarkten in het Verenigd Koninkrijk goedkope importproducten inkopen.
Nu blijkt dat de situatie zelfs nog verder kan verslechteren door de plannen van de EU-kandidaat-landen in Midden- en Oost-Europa om hun netto­exporten van varkensvlees met bijna 300% te verhogen tegen het jaar 2006. Deze landen zullen tegelijkertijd proberen om derogaties van de EU te verkrijgen om varkensvlees te kunnen produceren waarvoor normen voor welzijn en hygiëne gelden die volgens de huidige wetgeving van de EU als onwettig beschouwd zouden worden.
Wil Groot-Brittannië ooit opnieuw een dynamische intracommunautaire handel in runderen en varkens op gang kunnen brengen, dan zal onmiddellijk hulp geboden moeten worden om de rampzalige omstandigheden te verlichten waar het platteland van Groot-Brittannië en onze varkens- en rundvleessectoren in het bijzonder onder lijden. Ik hoop dat deze boodschap doordringt tot de Britse minister van Financiën.

Pesälä
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het ook met de rapporteur eens over de fundamentele vraagstukken en zal mij natuurlijk graag aansluiten bij het amendement dat stelt dat de overgangsfase slechts twee jaar moet bedragen. Er is immers sprake van nalatigheid aan de kant van de lidstaten bij het invoeren van dit systeem. Er is sprake van ernstige dierziektes en het belangrijkste in dit debat is naar mijn mening dat wij het systeem nu snel operationeel moeten maken, zodat wij kunnen voorkomen dat de regelgeving enkele malen wordt uitgesteld, terwijl deze zo snel mogelijk van kracht moet worden.
De heer Stevenson heeft gezegd dat de export uit Oost-Europa toeneemt. Waarde collega's, wij zijn nu bezig met de uitbreiding van de Europese Unie en wij nemen de landen in Oost-Europa op in de EU. Als onze eigen systemen niet in orde zijn, hoe kunnen wij dan eisen dat de nieuwe lidstaten op dit gebied orde op zaken hebben, voordat zij zich kunnen aansluiten bij ons landbouwbeleid? Wij benadrukken dat voedselveiligheid en een Europees landbouwmodel ons uitgangspunt en toekomstbeeld moeten zijn en wij veronachtzamen in de lidstaten fundamentele zaken waarmee de systemen daarvoor worden gecontroleerd. Daarom moeten wij er voortaan zeer strikt op toezien dat de lidstaten de systemen waarover wij hier gezamenlijk een besluit nemen werkelijk invoeren. Als dit niet het geval is, moet er een sanctie zijn waarmee afdoend orde op zaken kan worden gesteld.

Hyland
Mijnheer de Voorzitter, ik sluit mij aan bij de felicitaties van de vorige sprekers aan de rapporteur. Hij heeft deze kwestie met zijn gebruikelijke overtuiging en grote toewijding behandeld. Ik was erg verheugd hem te horen zeggen dat er geen wezenlijk conflict bestaat over de principes en doelstellingen van de voorgestelde richtlijn. Ik twijfel er niet aan dat de commissaris zijn medewerking zal verlenen aan het vinden van een bevredigende oplossing omdat zowel het Parlement als de Commissie op dit zeer belangrijke en cruciale gebied een gezamenlijk doel hebben.
De richtlijn inzake het intracommunautaire handelsverkeer in runderen is van het grootste belang voor het economisch overleven van veehouders, met name in mijn eigen land, Ierland, waar ruim 90% van de totale veeproductie geëxporteerd wordt - de export van levende have naar het vasteland van Europa en daarbuiten maakt hier een heel groot deel van uit. Op dit punt steun ik de voorstellen om de richtlijn van 1997 verder bij te werken, met de opmerking dat dit op verstandige wijze dient te gebeuren. We moeten onnodige bureaucratie vermijden en tegelijkertijd zorgen voor volledige traceerbaarheid van het vee en bescherming van de volksgezondheid.

Titford
Mijnheer de Voorzitter, in dit voorstel wordt beoogd een voor de Spaanse regering bestaande vrijstelling ten aanzien van richtlijn 64/432 te verlengen. Zonder deze vrijstelling zou de Spaanse regering een systeem van veterinaire controles op tuberculose en brucellose ten uitvoer moeten leggen voor elk rund dat vanuit Spaans grondgebied geëxporteerd wordt. Deze controles worden uiteraard al uitgevoerd door vele andere staten.
Deze vrijstelling heeft belangrijke gevolgen voor mijn land. Terwijl Spanje vrijstelling geniet, heeft de Britse vleesindustrie zwaar te lijden onder de toepassing van een soortgelijke richtlijn waarvoor ruïneus dure veterinaire controles in onze slachthuizen uitgevoerd moeten worden. Deze richtlijn stelt dermate strenge eisen aan het veterinaire toezicht dat er een tekort is aan Britse dierenartsen om het werk uit te voeren. Maar in plaats van ons meer tijd te gunnen, heeft de Commissie een inbreukprocedure ingeleid.
Om te voorkomen dat dit een zaak voor het Europees Hof van Justitie wordt, heeft mijn regering grote aantallen dierenartsen uit de rest van de EU moeten aanwerven. Driehonderd van hen komen uit Spanje. Als Spanje zo'n overvloed aan dierenartsen heeft dat het zich kan veroorloven om er zoveel naar mijn land te sturen, waarom heeft het dan zoveel moeite met de uitvoering van het systeem van veterinaire controles dat bij deze richtlijn wordt voorgeschreven? Het lijkt mij niet juist dat de Commissie Britse slachthuizen het vuur aan de schenen legt terwijl Spanje zijn verplichtingen niet na hoeft te komen.
Waarom maakt de Commissie het Spanje zo makkelijk? Zou zij zich niet af moeten vragen waarom Spanje het zich kan veroorloven om zoveel dierenartsen naar het Verenigd Koninkrijk te sturen om een soortgelijke richtlijn uit te voeren en zou zij er misschien niet op moeten aandringen dat deze dierenartsen worden thuisgehouden om het Gemeenschapsrecht in hun eigen land toe te passen?
Om deze reden is de voorgestelde richtlijn naar mijn mening niet juist en zal ik tegen stemmen.

Doyle
De belangstelling van Ierland voor deze wijziging van de richtlijn heeft te maken met een verzoek van ons land om het uitvoeren van controles op tuberculose toe te staan op verzamelpunten in plaats van op de oorspronkelijke locaties zoals momenteel in Ierland gebruikelijk is; ik begrijp dat we ongeveer twee jaar de tijd hebben om eventuele problemen die wij hiermee hebben met de Commissie te bespreken en het verheugt mij de commissaris hier vandaag te zien.
Volgens de handelsregels van de EU en in het belang van de voedselveiligheid en het vertrouwen van de consument in de gezondheid van dieren moeten jaarlijks controles uitgevoerd worden om de officiële tuberculosevrije status van onze veestapels te handhaven. De Ierse veestapel telde de laatste jaren rond de 7 à 8 miljoen dieren. Bij 10,5 miljoen dieren, verdeeld over zo'n 138.000 kudden, zijn de afgelopen jaren jaarlijks tuberculosetests uitgevoerd. Sinds in 1954 ons anti-tuberculoseprogramma ingevoerd werd, hebben wij in Ierland - een klein land - 2,54 miljard euro uitgegeven aan controles op tuberculose en later brucellose. Dit is naar mijn mening een bewijs van onze vastberadenheid om de gezondheid van ons vee in Ierland te beschermen.
Zodra er een positieve reactie op een tuberculosetest bekend is, wordt een speciaal hierop aansluitend testprogramma in werking gesteld voor de beslagen die grenzen aan de beslagen waaraan beperkingen opgelegd zijn. Alle testgegevens worden geanalyseerd door een speciaal team voor tuberculoseonderzoek. Bij alle geslachte dieren wordt standaard een autopsie verricht door dierenartsen in dienst van het Ierse Ministerie van Landbouw. Dieren die positief reageren op een tuberculosetest worden geslacht. Al tijdens de eerste stadia van het programma ter uitroeiing van tuberculose bij runderen heeft het Ministerie van Landbouw het belang ingezien van controles voorafgaand aan transport van het vee en wij rekenen erop dat ons amendement op de wijzigingsrichtlijn positief wordt ontvangen.
Ik verzoek de commissaris met name rekening te willen houden met het feit dat de enige test waarin binnen de EU en de Ierse wetgeving wordt voorzien, de enkelvoudige intracutane vergelijkende test is die is vastgelegd in richtlijn 64/432/EG. Ik begrijp dat er hard gewerkt wordt aan de ontwikkeling van op laboratoriumonderzoek gebaseerde bloedonderzoeken voor tuberculose waarvan de gamma-interferontest het meest veelbelovend is. De gamma-interferontest kan in de praktijksituatie in het veld gebruikt worden als aanvulling op de tuberculinetests van de beslagen. Ik zou de commissaris willen vragen hoever deze ontwikkelingen nu zijn en hoe snel er een bloedonderzoek goedgekeurd zal worden door de EU. De tuberculosetest die wij momenteel gebruiken, is specifiek voor een beslag - niet voor een dier. We moeten naar een stadium waarin bloedonderzoeken voor afzonderlijke dieren mogelijk zijn.

Keppelhoff-Wiechert
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, veterinairrechtelijke vraagstukken zijn niet alleen voor de economie, maar ook voor de consument van het grootste belang. Bovendien veroorzaken dierziekten telkens opnieuw enorme economische verliezen. Met het oog op de zekerheid en transparantie wil de Commissie met deze richtlijn vooral elektronische databanken oprichten waaruit informatie over runderen en varkens en het vervoer daarvan kan worden gehaald.
Die op te richten databanken zijn ook een onderdeel van het systeem van etikettering en registratie van runderen overeenkomstig de verordening. Aangezien bij de omzetting van de richtlijn en door de lange duur van de medebeslisisngsprocedure moeilijkheden zijn gerezen, is de Commissie tot de conclusie gekomen dat overgangsmaatregelen nodig zijn om problemen bij de handel in levende runderen en varkens te voorkomen.
Ik ben het met de rapporteur eens dat, als de overgangstermijnen te lang zijn, de lidstaten altijd lang wachten om vervelende communautaire bepalingen om te zetten. Daarom moeten wij ons afvragen of die marge van drie jaar echt wel zinvol is. Het amendement van de heer Daul om de termijn tot twee jaar te beperken is volgens mij een goed compromis. Ik merk ook op dat wij de bepalingen en uitzonderingen niet nog ingewikkelder mogen maken en dat wij die eerder moeten vereenvoudigen.
Wij moeten beslist rekening houden met de opmerkingen van het Economische en Sociaal Comité over de strikte begrenzing van de uitzonderingsregelingen en de harmonisering van de veterinaire voorschriften. Ik kan niet aanvaarden dat een aantal landen telkens nieuwe excuses verzinnen en achterop hinken terwijl andere landen wel hun werk doen. Dat vervalst de concurrentie. Daarom ben ik ervoor dat de regeling spoedig voor iedereen gaat gelden.

Costa, Raffaele
Mijnheer de Voorzitter, ik zal proberen kort te zijn en niet alle beschikbare tijd te benutten. Ik zal me beperken tot deze opmerking: vanmorgen heeft een collega in dit Huis gezegd dat er geen vrijheid is zonder regels. Maar wanneer er teveel regels zijn, gaat vrijheid over in verwarring. Me dunkt dat deze maatregel lijdt aan zo' n overmaat aan regelgeving. Over deze materie is sinds 1964 een reeks opeenvolgende regels ingevoerd: in sommige gevallen zijn de regels toegepast, in veel gevallen niet; een deel van de regels is uitgesteld en bepaalde regels zijn niet omgezet door de lidstaten.
Waarschijnlijk kan de lidstaten die bepaalde richtlijnen niet hebben omgezet, nalatigheid worden verweten; we moeten ons echter afvragen waarom dit zo vaak gebeurt, en in een zo groot aantal landen. De oorzaak hiervan is zeer waarschijnlijk dat er zich moeilijkheden voordoen bij het toepassen van de richtlijnen. Waarschijnlijk duurt het aanpassen van de nationale wetgeving zo lang omdat dit kostbaar, gecompliceerd en vaak improductief is. Ik wil dus het volgende duidelijk maken: in geval van een teveel aan regels - en in dit geval is er een overmaat aan regels opgenomen in de voorbereidende maatregelen van de voorgestelde tekst, die over het geheel genomen aanvaardbaar is - wanneer er zoveel verschillende teksten zijn, wordt de toepassing problematisch, ze wordt uitgesteld en het risico van lacunes in de wet en in de praktijk neemt toe: wettelijke lacunes omdat de bevoegdheden elkaar overlappen en de normen verwarrend zijn; praktische lacunes omdat natuurlijk in veel sectoren het gevaar bestaat dat er niet genoeg gecontroleerd wordt, waardoor ook het consumentenbeleid het risico loopt ontoereikend te zijn.

Byrne
Mijnheer de Voorzitter, mag ik u in de eerste plaats bedanken voor de belangstelling die u getoond heeft voor het voorstel van de Commissie houdende wijziging van richtlijn 64/432 inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens. Mijn dankbaarheid gaat met name uit naar de heer Graefe zu Baringdorf voor zijn verslag over dit voorstel en de leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling voor hun steun aan het merendeel van de wijzigingen die door de Commissie zijn voorgesteld en voor de amendementen die in het eerste verslag van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling zijn opgenomen.
De lidstaten kwamen voor ernstige handelsproblemen te staan bij de uitvoering van de bijgewerkte veterinairrechtelijke voorschriften voor het intracommunautaire handelsverkeer van richtlijn 64/432 die 1 juli vorig jaar van kracht werden. Om de overgang naar de nieuwe voorschriften te vergemakkelijken, heeft de Commissie op basis van de artikelen 37 en 152 van het Verdrag amendementen op de richtlijn voorgesteld. Deze amendementen betreffen onder andere overgangsmaatregelen om de meest dringende handelsproblemen op te lossen, kleine correcties en ophelderingen in de bijlagen en een algemeen mandaat voor de Commissie om overgangsmaatregelen vast te stellen conform de nieuwe comitologieprocedure die in het voorstel is opgenomen.
De Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling van het Europees Parlement heeft ingestemd met twee van de amendementen op het Commissievoorstel die door de heer Graefe zu Baringdorf ingediend zijn. Het eerste amendement stelt dat de lidstaten de richtlijn volledig moeten naleven en dat zowel de lidstaten als de Commissie op de naleving moeten toezien door middel van controles. Het tweede amendement strekt ertoe de overgangsregelingen te beperken tot twee jaar. De Commissie kan instemmen met de amendementen 1 en 2 en moet daarom het amendement afwijzen van mevrouw Auroi dat beoogt alle overgangsmaatregelen te schrappen.
Ik betreur het echter dat ik niet kan instemmen met schriftelijk amendement 3 dat de heer Graefe zu Baringdorf vorige week heeft ingediend. In dit amendement worden uitvoeringsmaatregelen voorgesteld met betrekking tot artikel 37 voor de invoering van een managementprocedure met controlerecht. Dit strookt duidelijk niet met artikel 2 van besluit 99/468 van de Raad inzake comitologie waarin voorzien wordt in regelgevende comités voor veterinairrechtelijke vraagstukken. Na uitgebreide discussies met mijn kabinet over dit standpunt van ons, ziet het er naar uit dat de heer Graefe zu Baringdorf hiermee wellicht niet akkoord kan gaan. Maar misschien heeft de heer Graefe zu Baringdorf de comitologie niet juist geinterpreteerd en wil hij zijn amendement tijdens deze plenaire vergadering opnieuw wijzigen.
Dit verbaast mij en baart mij zorgen. Ik betreur het dat ik niet kan instemmen met uw nieuwe amendement waarmee de artikelen 17 en 17a vervangen worden door één enkel nieuw artikel waarin de volledige comitologieprocedure opgenomen is. In het amendement wordt een nieuw regelgevend comité voorgesteld waarbij het Parlement het controlerecht heeft en ik citeer uit de brief die hij mij gestuurd heeft: "In het geval van een medebeslissingsprocedure op basis van artikel 251, inzonderheid artikel 8" - dat wil zeggen artikel 8 van besluit 99/468 van de Raad inzake comitologie.
Ik kan u verzekeren dat ik veel belang hecht aan de rol van het Parlement bij het wetgevingsproces, met name ten aanzien van de comitologie in de medebeslissingsprocedure. De algemene doelstelling is om snelle en doeltreffende resultaten te bereiken zodat het beleid vertaald kan worden in wetgevingsbesluiten. Het kader voor de comitologieprocedure is duidelijk vastgelegd in het hierboven genoemde besluit van de Raad. Er is voorzien in het controlerecht van het Parlement op gebieden die verband houden met medebeslissing, dat wil zeggen artikel 8. De gewijzigde richtlijn 64/432 is gebaseerd op de artikelen 37 en 152 van het Verdrag. De nieuwe bepaling met betrekking tot de uitvoeringsbevoegdheden van de Commissie om overgangsmaatregelen vast te stellen, kan directe gevolgen hebben voor de volksgezondheid.
Dit is de reden waarom de Commissie in dit geval artikel 17a voorstelt, waarin verwezen wordt naar een regelgevend comité met controlerecht voor het Parlement. Ik verwijs u in het bijzonder naar artikel 3 van de richtlijn. Artikel 3 houdt een wijziging in van artikel 16 van het origineel in het gedeelte: "Voorzover dat nodig is om de overgang naar de nieuwe bij deze richtlijn vastgestelde overgangsmaatregelen te vergemakkelijken, kan de Commissie, volgens de procedure van artikel 17a, overgangsmaatregelen vaststellen die van toepassing zijn voor ten hoogste drie jaar." Dit is, en ik ben hierover geadviseerd door Juridische Dienst, de juiste manier om hiermee om te gaan.
In elke situatie waarin een wijziging te voorzien is van een basisbepaling van de wetgeving door middel van een comitologieprocedure, moet de feitelijke comitologieprocedure opgenomen zijn in de basisbepaling. Daarom moet in elke bepaling die een dergelijke wijziging tot gevolg kan hebben de procedure duidelijk aangegeven worden. De bevoegdheid die de Commissie toegekend wordt om de periode te verlengen die in artikel 3 genoemd wordt, is een duidelijke aanwijzing dat artikel 17a het juiste artikel is voor de behandeling van dit vraagstuk omdat artikel 8 van het besluit van de Raad van juni 1999 in artikel 17a is opgenomen en het Parlement met dit artikel dan ook volledige controlerechten heeft met betrekking tot dergelijke voorstellen.
De verwijzingen naar artikel 17 in de huidige versie van richtlijn 64/432 hebben betrekking op veterinairrechtelijke uitvoeringsmaatregelen welke gebaseerd zijn op artikel 37 en geen, of in zeldzame gevallen in zeer geringe mate problemen voor de volksgezondheid opleveren. Deze maatregelen dienen dan ook niet onderworpen te zijn aan het controlerecht van het Parlement. Dergelijke uitvoeringsmaatregelen hebben bijvoorbeeld betrekking op de goedkeuring van procedures en locaties voor het reinigen en desinfecteren, de wijze van verslaglegging van ziektes, de goedkeuring van verzamelpunten, de definitie van aanvullende garanties voor lidstaten waarin geen ziektes voorkomen die overgedragen kunnen worden op mensen zoals infectieuze boviene rhinotracheïtis of overdraagbare gastro-enteritis bij varkens.
Ik wil nu een paar opmerkingen maken over de gevolgen van het voorgestelde amendement voor het institutioneel evenwicht. De uitvoeringsbevoegdheden van de Commissie zijn vastgelegd in artikel 202, derde alinea van het EG-Verdrag in combinatie met besluit 99/468 van de Raad waarnaar ik eerder verwezen heb en waarin de juiste comitologieprocedure is vastgelegd. Dit systeem is duidelijk bedoeld om tot een exacte definitie te komen van respectievelijk de uitvoerende en de wetgevende macht binnen de basiswetgeving. In het wetgevingsbesluit moet derhalve van het begin af aan duidelijk gemaakt worden welke uitvoeringsmaatregelen gebaseerd zijn op medebeslissingsprocedures, dat wil zeggen artikel 152, en welke bepalingen de bescherming van de volksgezondheid niet rechtstreeks beogen en om die reden niet onderworpen hoeven te zijn aan het controlerecht van het Parlement.
De procedure moet duidelijk gemaakt worden in de basisbepaling van de wetgeving die door middel van comitologie gewijzigd moeten worden. Alle bewoordingen die ruimte laten voor ad hoc onderhandelingen brengen het delicate institutionele evenwicht in gevaar en vormen tevens een ernstige bedreiging voor de doorzichtigheid. De bewoordingen die voorgesteld zijn in het nieuwe amendement voor de regelgevingsprocedure met controlerecht, en ik citeer: "in het geval van een medebeslissingsprocedure op basis van artikel 251, inzonderheid artikel 8" leiden tot juridische onzekerheid en stemmen niet overeen met de overeengekomen uitvoering van het besluit van de Raad inzake comitologie.
Ik citeer uit het document dat de heer Graefe zu Baringdorf deze middag heeft laten circuleren en waarin hij aangeeft dat het zijn bedoeling is om dit amendement in deze fase in te dienen. Hij schrijft: "Ik denkt dat het niet noodzakelijk is om twee vrijwel identieke verwijzingen naar de comitologieprocedure op te nemen, enkel om ervoor te zorgen dat het Europees Parlement niet om rechten vraagt die het niet heeft." Ik kan het Parlement verzekeren dat het niet mijn bedoeling is om met het uiteenzetten van deze twee procedures - de artikelen 17 en 17a - ervoor te zorgen dat het Europees Parlement niet om rechten vraagt die het niet heeft.
Ik sta volledig achter de procedure van medebeslissing en ik sta tevens volledig achter de procedures die in de comitologie zijn vastgelegd. Ik sta volledig achter het concept dat het Parlement het volledige toezicht houdt op voorstellen van de Commissie wanneer de rechtsstructuren van de Europese Unie, dat wil zeggen het Verdrag en de richtlijn, hier aanleiding toe geven. Als van dit concept wordt afgeweken, is er de kans dat verantwoording moet worden afgelegd voor het Europees Hof van Justitie en dat moet ik voorkomen. Ik moet de heer Graefe zu Baringdorf tevens antwoorden dat de twee, zoals hij beschrijft, vrijwel identieke verwijzingen naar de comitologieprocedure in feite niet identiek zijn. De verwijzingen zijn absoluut verschillend en dienen zeker afzonderlijk behandeld te worden. Het is echter in het belang van alle instellingen dat de procedures duidelijk gedefinieerd worden en voor iedereen doorzichtig zijn.
Bovendien zou het aannemen van dit amendement nog meer vertragingen opleveren voor de wetgevingsprocedure die anders na de eerste lezing afgerond kan worden.
Tot slot wil ik nog bevestigen dat ik wel instem met de amendementen 1 en 2 van de heer Graefe zu Baringdorf, maar niet met het amendement over de comitologieprocedure dat hij vanmiddag voorgesteld heeft. Derhalve kan ik evenmin instemmen met het amendement van mevrouw Auroi.
Ik zal nu reageren op de afzonderlijke punten die hier vanmiddag door de sprekers naar voren zijn gebracht, te beginnen met de punten van de heer Graefe zu Baringdorf die ik nog niet behandeld heb. Hij verwijst naar de lange prozatekst en een akkoord met de Raad over meer bondigheid. Daar heeft u uiteraard gelijk in. Dit akkoord met de Raad is echter pas tot stand gekomen na het eerste concept van dit document. Daarom is het op deze manier opgesteld. Het dateert van voor het akkoord. Het document zal automatisch gewijzigd worden op de wijze waarin het akkoord met de Raad voorziet. De problemen die u op dit gebied heeft, zullen automatisch opgelost worden in overeenstemming met dat akkoord.
U suggereerde tevens dat de procedure korter wordt als de Commissie instemt met uw suggestie. Als dit amendement wordt ingetrokken door de heer Graefe zu Baringdorf vanwege hetgeen ik hier vanmiddag gezegd heb, kan tevens met rede gezegd worden dat de procedure verkort zal worden en dit vraagstuk bij de eerste lezing behandeld kan worden. Als de behandeling van dit vraagstuk op dezelfde voet voortgezet wordt en de Raad het voorstel van de Commissie bij stemming goedkeurt, is de kans groot dat er een tweede lezing moet volgen waardoor verdere vertragingen ontstaan.
Het is pas vandaag onder mijn aandacht gekomen, tijdens overleg met leden van de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling, dat er een probleem is waar ik geen weet van had, namelijk de interactie tussen de artikelen 37 en 152. Ik heb duidelijk gemaakt dat ik bereid ben om snel te reageren als de commissie mij uitnodigt voor een bespreking over dit belangrijke constitutionele onderwerp van de interactie tussen artikelen 37 en 152. Ik zeg dit om dezelfde reden als waarom ik er bij de heer Graefe zu Baringdorf op aandring om in het licht van hetgeen ik zojuist gezegd heb, de intrekking van het amendement in kwestie serieus in overweging te nemen vanwege de ernstige rechtskundige problemen die hiermee verband houden.
De heer Hyland en mevrouw Doyle hebben beiden hun bezorgdheid over de tests geuit. Ik kan hun antwoorden dat ik nota heb genomen van hetgeen zij gezegd hebben en hierover navraag zal doen.

Graefe zu Baringdorf
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Byrne nog een vraag stellen. Mijnheer Byrne, u legt ons een tekst voor die niet meer aan de gebruikelijke werkwijze met de Raad beantwoordt. Dat is ons opgevallen. Vervolgens dienen wij amendementen in, die u inhoudelijk en procedureel correct acht. Dan maakt u een onderscheid tussen een verslag dat u ons uitsluitend op basis van artikel 152 voorlegt, en dit verslag, dat u ons op basis van de artikelen 37 en 152 voorlegt, en zegt u dat wij daarom een dubbele verwijzing naar de comitologie nodig hebben.
Wij hebben natuurlijk met onze Juridische Dienst gesproken. In de tekst die ik u mondeling heb voorgesteld, is die verwijzing naar de comitologie opgenomen. De tekst wordt aldus bevestigd. De Commissie ligt echter dwars. Ze zegt dat ze aan haar voorstel vasthoudt, zoals ze dat al eens aan het Parlement heeft voorgelegd. Mijnheer Byrne, u zegt dat ik het amendement moet intrekken, maar ik zeg dat u het moet overnemen, vooral daar het met het comitologiebesluit strookt. Dan komen wij in de vereenvoudigde procedure terecht. De Commissie moet een gebaar stellen, niet de rapporteur!

De Voorzitter
Het heeft geen zin dit debat voort te zetten. Ik verzoek de commissaris zo kort mogelijk te antwoorden.

Byrne
Ik ben bang dat hetgeen de heer Graefe zu Baringdorf gezegd heeft, een misvatting aan het licht brengt. Ten eerste is de overeenstemming die met de Raad bereikt is over het verkorten van de prozatekst iets dat, zoals ik zojuist gezegd heb, automatisch uitgevoerd zal worden volgens het akkoord.
Ten tweede kan ik over het vraagstuk van de comitologie slechts herhalen wat ik al gezegd heb, namelijk dat in elke wettekst waarin de Commissie de bevoegdheid verleend wordt om de betreffende tekst door middel van comitologie te wijzigen, in de basistekst zelf aangegeven moet zijn welk procedure gevolgd wordt. De heer Graefe zu Baringdorf stelt in zijn amendement voor om de beslissingsvrijheid te verlenen om elk geval afzonderlijk te behandelen zodat de te wijzigen tekst verwijst naar artikel 17. In artikel 17 wordt echter de beslissingsvrijheid gegeven om artikel 7 of artikel 8 van besluit 99/468 van toepassing te laten zijn. Dit betekent dat iemand - dat wil zeggen de Commissie - in deze situaties zal moeten bepalen welke van de twee artikelen van toepassing is, afhankelijk van het feit of het al dan niet om een medebeslissing gaat.
Ik stel dat dit niet juist is omdat dit de Commissie in feite de bevoegdheid verleent om op eigen houtje een beslissing te nemen over het betreffende vraagstuk, in plaats van de lezer in staat te stellen om de tekst - de basistekst - te raadplegen in elke situatie waarin de Commissie bevoegd is om een bepaling door middel van comitologie te wijzigen en naar de betreffende basistekst te verwijzen. Uit deze tekst zal duidelijk blijken welke comitologieprocedure gevolgd dient te worden: of dit artikel 17 is in de versie die door de Commissie is voorgesteld en van toepassing is op alle omstandigheden die onder deze richtlijn vallen, of artikel 17(bis) waarin de controleprocedure van de comitologie is opgenomen en dat van toepassing is op de omstandigheden die in artikel 3 uiteengezet zijn - dat wil zeggen, waarin de periode tot 31 december 2000 verlengd is en de Commissie deze periode nogmaals kan verlengen zoals we besproken hebben. Dit schept duidelijkheid en voorkomt dat de Commissie of wie dan ook zelf beslissingen kan nemen. Zo is het voor iedereen die de tekst leest duidelijk wat de aangewezen procedure is voor deze situatie.
Ik betreur het dat ik dit niet duidelijker kan maken en uw verzoek niet kan inwilligen: in het licht van hetgeen ik gezegd heb over mijn beschikbaarheid voor uw commissie, wil ik u nogmaals verzoeken de interactie tussen artikelen 152 en 37 te bespreken en het intrekken van dit amendement serieus in overweging te nemen.

De Voorzitter
Dank u wel, mijnheer de commissaris. Dit onderwerp zal verder worden behandeld door de betreffende commissie.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.

Vragenuur (Raad)
De Voorzitter
Aan de orde is het vragenuur voor vragen aan de Raad (B5-0201/2000).
Vandaag is de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Seixas da Costa, in ons midden. Hij moet de vergadering vanavond om 19.00 uur verlaten; daarom zullen we proberen flink op te schieten en ons best doen om het grootste deel van de vragen te behandelen.

Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, die wordt vervangen door mevrouw Avilés Perea
Vraag nr. 1 van (H­0141/2000):
Betreft: Mensenrechten van vrouwen in Europa Op 19 januari 2000 kwam het economisch comité voor Europa van de Verenigde Naties bijeen om een bijzondere zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties voor te bereiden, die van 5 - 9 juni 2000 in New York zal worden gehouden, met als onderwerp de evaluatie van de situatie van vrouwen vijf jaar na de Wereldvrouwenconferentie in Peking, waar een actieplan is aangenomen om de problemen van vrouwen op mondiaal niveau aan te pakken.
In de loop van de werkzaamheden deelde de Zwitserse minister van Binnenlandse Zaken, mevrouw Ruth Dreifuss, mede dat driehonderdduizend vrouwen in Europa het slachtoffer zijn van vrouwenhandel.
Kan de Raad met deze mededeling instemmen? Is hij van mening dat de maatregelen die hij neemt toereikend zijn om de veiligheid en de waardigheid van de vrouwen in Europa tegen de gevaren van de vrouwenhandel te beschermen? Welke aanvullende maatregelen is hij van plan te nemen om een te verwachten verslechtering van te situatie te voorkomen, ervan uitgaande dat het grootste gedeelte van de slachtoffers afkomstig is uit landen die kandidaat zijn voor de toetreding tot de Europese Unie?

Seixas da Costa
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, met enige nadruk zou ik er allereerst aan willen herinneren dat de lidstaten van de Europese Unie een zeer belangrijke rol hebben gespeeld op de Conferentie van Peking van 1995 en bij de uitwerking van het desbetreffende actieplatform. Na de aanneming van dat platform hebben de Europese instellingen en de lidstaten zich op voortvarende wijze beziggehouden met de tenuitvoerlegging daarvan in nationaal, respectievelijk Unieverband.
Inzake de specifieke kwestie van de vrouwenhandel, die aan de orde komt in het hoofdstuk geweld tegen vrouwen, zijn de doelstellingen zeer duidelijk. De maatregelen welke moeten worden genomen door de regeringen van de landen van de regionale en internationale organisaties van oorsprong, zijn gevarieerd, en de geachte afgevaardigde wijst terecht op de schending van de veiligheid en de waardigheid van de vrouwen door de vrouwenhandel. U kunt er zeker van zijn dat de andere instellingen deze kwestie zeer serieus nemen, en in feite zijn er al enige maatregelen genomen teneinde de vrouwenhandel tegen te gaan, en ik zou dit thema zo beknopt mogelijk willen uiteenzetten.
Er zij in de eerste plaats op gewezen dat de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken sedert november 1993 een aantal aanbevelingen heeft aangenomen over de mensenhandel voor prostitutiedoelen, met als doel de mensenhandel te bestrijden. Twee jaar later heeft dit Parlement het thema opgenomen: niet alleen werden er enkele resoluties aangenomen, maar er zijn ook een verslag en een specifieke resolutie uitgebracht, juist over de mensenhandel.
Op haar beurt heeft de Commissie haar eerste mededeling over de kwestie van de vrouwenhandel uitgebracht, en heeft zij het programma STOP gelanceerd dat in 1996 een jaarlijkse toewijzing had van 6,5 miljoen euro. Dit speelde zich af een jaar na de aanvaarding van het platform van Peking. Naar mijn mening valt het belang van dat programma niet te onderschatten, omdat het bijdraagt in de financiering van vele projecten en het werkelijk een efficiënt programma is gebleken.
In de derde plaats hebben de Commissie en de Internationale Organisatie voor Migratie reeds in 1996 in Wenen een conferentie met een interdisciplinaire benadering belegd, met bijdragen uit de lidstaten, van de instellingen, van de Europese Unie, de universitaire wereld en van verscheidene niet-gouvernementele organisaties. Er zijn een aantal conclusies uit deze werkzaamheden voortgekomen.
Tenslotte heeft ook nog in 1996 de Raad een gemeenschappelijk optreden goedgekeurd ter bestrijding van mensenhandel en seksuele uitbuiting van kinderen. In 1997 heeft de ministeriële conferentie van Den Haag geleid tot de Ministeriële Verklaring van Den Haag inzake Europese richtsnoeren voor doeltreffende maatregelen ter voorkoming en bestrijding van vrouwenhandel voor seksuele uitbuiting. Tenslotte heeft de Commissie in 1998 een nieuwe mededeling inzake nieuwe acties ter bestrijding van vrouwenhandel aangenomen.
Ik zou tevens willen wijzen op het feit dat deze kwestie op gezette tijden wordt geanalyseerd in het kader van de transatlantische dialoog, want het verschijnsel treft landen als Canada en de Verenigde Staten evenzeer en is niet beperkt tot het specifieke aspect van de onmiddellijke geografische nabijheid van de Europese Unie. Wij vinden dat de gedachtewisseling met de andere landen van bestemming steeds belangrijker wordt, zodat we een vergelijking en een evaluatie van het verschijnsel kunnen maken en kunnen overgaan tot een geharmoniseerde methodiek om het te beheersen.
Vanzelfsprekend staat deze kwestie regelmatig op de agenda van de contacten met de Midden­ en Oost-Europese landen. Dit zijn landen van doorvoer en tevens voor een groot deel van deze handel landen van oorsprong. Op dit gebied zijn er campagnes gefinancierd door het PHARE-programma, en enkele daarvan hebben steun gekregen van de Internationale Organisatie voor Migratie.
De Raad wenst geen commentaar te leveren - ik zou dat duidelijk willen stellen - op het cijfer van 300.000 vrouwen die in Europa slachtoffer van deze handel zouden zijn. Dit cijfer is genoemd door mevrouw de minister van Buitenlandse Zaken van Zwitserland. Er bestaan echter niet zulke nauwkeurige statistische gegevens over deze kwestie, want men moet werken met getallen die erg moeilijk te verkrijgen zijn. Zij hebben immers betrekking op problemen van illegale immigratie en van illegale arbeid, en wat ons betreft ligt dit cijfer als uitgangspunt aan de hoge kant. Wij denken dat we moeten proberen om tot een betere raming te komen, en wij mogen ondanks alles niet hardnekkig vasthouden aan zo' n volgens ons ongefundeerde raming.
Hoe dan ook moet het probleem zeer serieus tegemoet getreden worden, niet alleen vanwege het aantal daarbij betrokken personen, maar ook omdat de vrouwenhandel een vorm van georganiseerde criminaliteit is die in de gehele wereld duidelijk in de lift zit wegens de hoge winsten en de naar verhouding geringe risico's voor de plegers van deze misdrijven. Voor een deel is dit verkeer kleinschalig, maar er bestaan ook grote ondernemingen en internationale netwerken die in de landen van oorsprong, doorvoer en bestemming politieke steun genieten en de grondslag leggen voor een geperfectioneerde en goed georganiseerde bedrijfstak. Dat is de reden waarom deze kwestie op het hoogste niveau aangepakt moet worden, vooral samen met de Verenigde Naties.
De geachte afgevaardigde zal beslist weten dat er een ontwerp-protocol ter discussie staat ter voorkoming, bestrijding en bestraffing van mensenhandel, met name die in vrouwen en kinderen, dat een aanvulling moet vormen op het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de georganiseerde misdaad. Met het oog daarop heeft de Raad recentelijk een besluit genomen waarbij de Commissie wordt gemachtigd over dit protocol onderhandelingen te voeren.
Ook spelen de lidstaten van de Europese Unie een belangrijke rol in de zitting van de Commissie van de Verenigde Naties inzake het statuut van de vrouw, die bezig is met de voorbereiding van een speciale zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties over de vrouw.
Concluderend zou ik nogmaals willen wijzen op het belang dat de Raad aan deze problematiek van de handel in vrouwen en kinderen blijft hechten, en ik hoop met mijn opmerkingen bereikt te hebben dat u, mevrouw Kratsa-Tsagaropoulou, enigszins is gerustgesteld, althans voor wat betreft de wijze waarop de Raad deze kwestie aanpakt.

Avilés Perea
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik wil u oprecht bedanken voor het volledige antwoord dat u op deze vraag hebt gegeven, waarbij u verwees naar de programma's die reeds zijn uitgevoerd.
In de vraag werd echter benadrukt dat dit probleem de laatste tijd ernstiger is geworden, met name door de openheid van de grenzen, en dat de oorsprong van deze handel vooral in de Oost-Europese kandidaat-landen ligt. Deze vrouwen zitten meestal in een illegale situatie, aangezien het hier gaat om immigratie in de slechtst mogelijke omstandigheden. Deze vrouwen zijn hulpeloos, gemarginaliseerd en het slachtoffer van allerlei problemen.
De laatste jaren is er wel wat aan gedaan, maar ik vind toch dat er nu bijzondere aandacht moet worden besteed aan dit probleem en dat er met oog op de toekomst preventief moet worden opgetreden, want dit probleem zal nog heviger worden.

Seixas da Costa
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier enkel nog aan toevoegen dat ik het volkomen eens ben met de opmerkingen van mevrouw Avilés Perea, en dat de Unie er in het kader van de uitbreidingsonderhandelingen, in het bijzonder inzake de buitenlandse betrekkingen op het gebied van justitie en binnenlandse zaken, naar streeft met de kandidaat-landen een zeer specifieke dialoog te voeren over alle kwesties die te maken hebben met het vrij verkeer van personen en in het bijzonder met de illegale immigratie.
Wij menen dat wij, zonder er iets aan af te doen dat de Europese Unie een betrekkelijk tolerant immigratiebeleid en een beleid van opvang voor economische vluchtelingen dient te voeren, moeten trachten te vermijden dat op die manier regelingen kunnen worden geschapen die de uitbuiting van met name vrouwen in de hand werken alsmede manieren voor de ontwikkeling van vormen van criminaliteit die nu juist met het vrij verkeer van personen samenhangen. Wij proberen de kandidaat-landen er nu van te doordringen dat het belangrijk is om gedurende de aan de toetreding voorafgaande periode samen met de Europese Unie de controleregelingen te verdiepen, en dat samenwerking in deze materie tot concrete resultaten kan leiden. Ik meen dat de Commissie aan deze materie zeer specifieke aandacht besteedt, en dat de omstandigheid dat juist onder het Portugese voorzitterschap met de landen van de zogenaamde Luxemburg-fase verschillende hoofdstukken worden aangesneden die met deze materie te maken hebben, met name op het gebied van justitie en binnenlandse zaken en vrij verkeer, ertoe kan bijdragen dat er een gemeenschappelijke cultuur tot stand komt, namelijk een cultuur waarbij in de kern van de zaak de kandidaat­landen in een later stadium het acquis communautaire deelachtig moeten worden.

Martin, David
Ik wil de Raad bedanken voor zijn eerdere antwoord en de aandacht van de Raad vragen voor een aanverwante kwestie. De BBC heeft onlangs aangetoond dat in Roemenië "baarmoeders", zoals zij in het programma werden omschreven, te koop zijn - dat vrouwen betaald worden om kinderen te krijgen voor de export naar lidstaten van de Europese Unie. De BBC beweerde bovendien dat dit gedaan werd met de stilzwijgende toestemming van de Roemeense autoriteiten vanwege de harde valuta' s die hierdoor Roemenië binnenkwamen. Zal de Raad dit ter sprake brengen tijdens zijn dialoog met Roemenië over de aanvraag van Roemenië voor lidmaatschap van de Gemeenschap?

Seixas da Costa
Graag beantwoord ik de vraag van de heer Martin. Hij wil opheldering over een zeer recent optreden van het Portugese voorzitterschap in Roemenië. Nog geen tien dagen geleden had ik de gelegenheid over deze kwestie met de Roemeense autoriteiten indrukken uit te wisselen, niet alleen over de kinderhandel, maar ook over de problemen van de zigeunerbevolking. Dit zijn vraagstukken die de Roemeense autoriteiten volgens hun zeggen uiterst serieus tegemoettreden, en naar ik begrijp, wijten zij dit alles aan een culturele situatie die bepaalde sectoren van de bevolking betreft.
De vastberadenheid van de Roemeense autoriteiten om deze kwestie aan te pakken - zij weten immers ook wel dat die concrete gevolgen heeft voor de wijze waarop de kandidatuur van hun land bij de Europese Unie door de vijftien wordt bejegend, lijkt mij oprecht. Ik meen een grote inspanning van de Roemeense autoriteiten te hebben waargenomen om dit soort situaties zoveel als maar mogelijk is, te bestrijden.

De Voorzitter


Olivier Dupuis, die wordt vervangen door de heer Casaca
Vraag nr. 2 van (H-0148/2000):
Betreft: Artikelen 6 en 7 van het VEU Op 2 februari jl. verklaarde de Raad dat hij overeenkomstig de artikelen 6 en 7 VEU toezicht wil uitoefenen op Oostenrijk naar aanleiding van de opneming van de FPÖ in de regering.
In zijn resolutie van 3 februari 2000 verzoekt het EP de Raad en de Commissie in geval van ernstige en voortdurende schending door een lidstaat van de in artikel 6, lid 1 VEU genoemde beginselen bereid te zijn maatregelen te treffen overeenkomstig artikel 7 van het VEU.
De Commissie had harerzijds op vraag H-0826/99 - over het feit dat Italië het land is dat de meeste veroordelingen van het Hof voor de rechten van de mens heeft verzameld wegens de traagheid en het slechte functioneren van zijn rechtsstelsel en dat in België de rechtszaken in verband met pedofilie met verontrustende traagheid en stagnaties verlopen - geantwoord dat het niet haar taak is zich in het beheer van de justitie van de lidstaten te mengen en dat zij een administratiestructuur heeft ingesteld die zo nodig zal worden belast met het onderzoek naar gevallen van ernstige en voortdurende schending van de grondrechten door een lidstaat, onder toepassing van de reeds door het Europees Hof voor de rechten van de mens en het Hof van Justitie van de EG opgestelde criteria en principes, en dat momenteel geen enkel onderzoek naar gevallen van ernstige en voortdurende schending van de mensenrechten door een lidstaat lopende is.
Kan de Raad uitsluiten dat boven aangegeven feiten een ernstige en voortdurende schending van de grondrechten overeenkomstig artikel 6 VEU zijn, zo ja, om welke redenen, en zo nee, overweegt hij de procedures van artikel 7 in te leiden?

Seixas da Costa
Dit punt, mijnheer de Voorzitter, werd vandaag in dit kader reeds meer dan eens te berde gebracht. Wij moeten het zo zien dat de Oostenrijkse kwestie in het bijzonder, en het deel van de vraag over Italië en België, laten we het zo zeggen, over andere zaken gaan dan is bedoeld in de artikelen 6 en 7 van het Verdrag van Amsterdam. In artikel 6 van het Verdrag van Amsterdam staat - en het moet gezegd worden dat dit een punt van groot belang is omdat het gaat om geheel nieuwe vragen over de inhoud van de Verdragen - dat de Unie is gegrondvest op de beginselen van vrijheid, democratie, eerbiediging van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en van de rechtsstaat. Ook al weten we allemaal dat de Europese Unie geen partij is bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, wordt dat in hetzelfde artikel weer goedgemaakt want daar wordt ook in gezegd dat de Unie de grondrechten eerbiedigt zoals die worden gewaarborgd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.
Wat artikel 7 betreft - dat trouwens een Portugees voorstel was dat ik destijds in de studiegroep van de intergouvernementele conferentie mocht indienen - dit komt met een specifieke regeling, en daarover gaat de vraag, inzake sancties tegen een lidstaat die een ernstige en voortdurende schending van de in het vorige artikel genoemde beginselen begaat. En die sanctie kan de schorsing inhouden van bepaalde rechten van die staat als lid van de Unie. Deze regeling gaat terug naar iets wat reeds in 1984 in het ontwerp-Spinelli stond, en dat de noodzaak betrof te voorkomen dat binnen een lidstaat afbreuk wordt gedaan aan de democratische beginselen, en in het bijzonder om te voorkomen dat tegen de beginselen van de rechtsstaat zou worden ingegaan.
De feiten waarnaar de heer Olivier Dupuis in zijn vraag verwijst, vormen - en het is belangrijk dat te zeggen - geen schending van een in artikel 6 van het Verdrag genoemd beginsel. Men mag zich niet op dit artikel beroepen om zich vrijelijk te mengen in de binnenlandse aangelegenheden van de lidstaten, met name op justitieel gebied. Het bestaan van een schending van een in artikel 6 genoemd beginsel moet - en ook dat is een belangrijk punt, en dat is de reden waarom er geen enkele sanctieregeling in werking is getreden - door de Raad op voorstel van eenderde van de lidstaten of van de Commissie, en nadat de instemming van het Europees Parlement is verkregen, worden geconstateerd. Deze procedure nu werd door geen van de entiteiten die dit initiatiefrecht bezitten in gang gezet, en naar mijn mening is de situatie niet zodanig dat zij onder dit artikel 7 kan vallen.
Met betrekking tot de verklaring van de Raad van 2 maart, was ik weliswaar de persoon die haar in dit Parlement uitsprak, maar zij werd niet afgelegd namens het Raadsvoorzitterschap maar namens 14 lidstaten, en uiteraard binden de rechtsgevolgen van die verklaring en hetgeen er terzake van de betrekkingen met Oostenrijk in staat, uisluitend iedere lidstaat op bilateraal niveau. Zij zijn niet verbindend voor de Raad en vormen geen belemmering voor de vrije en normale werking van de communautaire instellingen waaraan Oostenrijk trouwens volwaardig blijft deelnemen.

Casaca
Mijnheer de staatssecretaris, ik vind dat u op nauwkeurige en uitputtende wijze de technische kwestie van de artikelen 6 en 7 hebt opgehelderd. Daar heb ik niets op aan te merken. Wat er hier aan fundamenteels speelt en hier behandeld moet worden is het volgende: wij staan voor een Europa dat economisch gezien met volle kracht vooruitstoomt met de eenheidsmarkt, met een gemeenschappelijke munt, maar er gebeurt weinig of niets op het gebied van veiligheid en justitie. Wij zitten opgescheept met een veiligheids­ en justitiekader dat vrijwel volledig nationaal is terwijl de realiteiten duidelijk grensoverschrijdend zijn. En wij worden permanent geconfronteerd met die tegenstelling, met name bij al hetgeen betrekking heeft op de rechten van kinderen, op welk terrein zich gevallen voordoen waar meer dan één land bij betrokken is en waarbij de slachtoffertjes niet alleen door de staat waar de berechting plaatsvindt, niet op de hoogte worden gebracht, maar waar zij ook niet eens rechtsbijstand krijgen.

Rübig
Mijnheer de voorzitter van de Raad, ik dank u van ganser harte dat u tijdens het vorige vragenuur hebt gezegd dat in Oostenrijk nog geen enkele schending van artikel 6 en 7 is vastgesteld en dat Oostenrijk dus preventief is veroordeeld. Mijn vraag betreft het desbetreffende besluit van de premiers. Het gaat om bilaterale sancties, die zonder de ministers van Buitenlandse Zaken en de parlementen van de Europese landen werden genomen. Ook de EU-instellingen werden genegeerd en voor een voldongen feit geplaatst.
Mijn vraag luidt dan ook wat er, los van Oostenrijk, in de toekomst gaat gebeuren. Zullen de nationale premiers voortaan Europese landen veroordelen? Volstaat daarvoor een meerderheid van acht stemmen of is daarvoor een andere meerderheid vereist? Hoe worden daardoor de macht en de zeggenschap van de Europese Raad en de Europese instellingen aangetast? Ontstaat hier een nieuwe concurrentie tussen de Europese instellingen en de nationale staten?

Seixas da Costa
Mijnheer Paulo Casaca, ik zou u willen zeggen dat ik ondanks alles niet zo pessimistisch ben over de manier waarop de Europese Unie evolueert naar de totstandkoming van een ethische dimensie, en dat vooral in de zin dat zij juridische regelingen invoert die haar in staat stellen nieuwe situaties tegemoet te treden, met name het soort situaties dat ik noemde. Ik denk dat het zinnig is te bedenken dat in het kader van de evolutie van het Verdrag van Amsterdam overdrachten van bevoegdheden hebben plaatsgevonden, en dat er in de komende vijf jaar een proces van overdracht van bevoegdheden op gang zal komen van hetgeen vroeger de derde pijler was, naar de eerste pijler van de Unie, vooral op het gebied van visa, gerechtelijke samenwerking in de civielrechtelijke sfeer, en de douanesamenwerking. In de derde pijler houden we nog kwesties als de gerechtelijke samenwerking op het gebied van het strafrecht en kwesties van politiesamenwerking, maar op dit moment zijn wij bezig te werken aan de totstandkoming van een Europese ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid, en wij hopen dat de Commissie daarop kan reageren door een scorebord te presenteren met een catalogus van ad hoc maatregelen.
Anderzijds zou ik er op willen wijzen dat het Europees Handvest van de grondrechten, dat ter discussie staat, hoogstwaarschijnlijk een versterking van deze nieuwe dimensies kan betekenen, en dat dit er voorzeker toe zal bijdragen om aan de Europese Unie een meer solide corpus van beginselen te geven die voor de rechter gehanteerd kunnen worden, zoals enkelen onzer - en de Raad in het bijzonder - wensen.
Inzake de vraag over Oostenrijk herhaal ik hetgeen ik heb gezegd met betrekking tot de naleving tot op heden door Oostenrijk van de artikelen 6 en 7. Het deed goed uit de mond van de geachte afgevaardigde de uitdrukking "ad hoc" te horen, en het ging uiteraard om een ad hoc beslissing die in de kring van 14 lidstaten is genomen terzake van hun betrekkingen met de regering waarvan niet de gedragingen in het geding zijn, maar wel het type politieke formatie waaruit die regering bestaat. In het eerdere debat heb ik al gezegd dat wij heden ten dage allen Oostenrijkers in de Europese Unie zijn. En ik zeg dat nog eens.
Wij zijn allen Oostenrijkers, want de Unieruimte is voor burgerrechten en staatsburgerschap één en dezelfde, en ik wens in Oostenrijk dezelfde rechten te bezitten als Oostenrijkers genieten in mijn land. Daarom wens ik niet te worden geregeerd door een partij die zich op een racistische en xenofobe wijze gedraagt en die dito uitlatingen doet, en ten aanzien waarvan enige bezorgdheid onzerzijds legitiem is. Die bezorgdheid komt vooralsnog tot uiting in de sfeer van de bilaterale politiek en niet in de sfeer van de Europese Unie, want daar mag enkel een besluit worden genomen wanneer er zich een schending voordoet als bedoeld in de artikelen 6 en 7 van het Verdrag van Amsterdam. Zo zullen wij in de toekomst moeten beoordelen in welke mate het gedrag van de FPÖ zich losmaakt van het ideologische patroon van haar verleden, want daar gaat het om. Het is van belang dat de FPÖ duidelijk maakt of zij de beginselen blijft omarmen die uit haar eerdere verklaringen naar voren kwamen, met name die van het soort personen dat deze verklaringen aflegde, want anders zie ik geen andere oplossing dan dat de andere lidstaten dezelfde terughoudendheid tegenover deze Oostenrijkse regering handhaven met alle consequenties daarvan. En, zoals ik zei, dat uitsluitend in de bilaterale sfeer. De Oostenrijkers hebben het volste recht de regering te bezitten die zij wensen. Maar wij hebben al het recht van de wereld om in onze relatie met de Oostenrijkse regering er onze mening op na te houden.

Kauppi
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, u zei dat er in Oostenrijk een partij aan de macht is die in het openbaar racistische uitlatingen heeft gedaan. Hier bij ons in het Europees Parlement spreken mensen en geen partijen. In uw antwoord op de vraag van de heer Dupuis beriep u zich op het feit dat de sancties die de staatshoofden en regeringsleiders van 14 lidstaten gezamenlijk hebben aanvaard bilateraal zijn. Kunnen de sancties ook bilateraal worden opgeheven oftewel kan een afzonderlijke lidstaat besluiten de sancties op te heffen en verder gaan met de orde van de dag? Als dit zo is, wanneer verlost de Raad de Oostenrijkse burgers dan officieel van deze misstand die een inbreuk vormt op hun democratische rechten? Moet elke lidstaat afzonderlijk de sancties opheffen voordat de Raad tot rede komt en dit besluit terugdraait?

Seixas da Costa
Ik denk dat mevrouw Kauppi slecht heeft verstaan wat ik heb gezegd, of dat er anders een fout in de vertolking was. Ik heb nooit gezegd dat de Oostenrijkse regering een racistische regering was. Laat dat goed duidelijk zijn. Ik ken mensen in deze Oostenrijkse regering, met wie ik in het verleden heb samengewerkt en met wie ik hoop in de toekomst verder te blijven samenwerken, die ver af staan van een mogelijke associatie met wat voor soort racistische ideologieën dan ook. Wat ik duidelijk wil stellen, is dat deze regering in haar midden een partij heeft waarvan enkele leiders niet alleen buitengewoon ernstige verklaringen hebben afgelegd op het gebied van racisme en vreemdelingenhaat, zoals het doen van voorstellen voor wetgevende (binnenlandse) maatregelen met een kennelijk racistische ideologie. En tot nu toe hebben we van de zijde van de FPÖ nog geen verklaring gezien waarin zij volledig afstand neemt van haar binding met zulke ideologieën.
Wat uw andere vraag betreft, is het antwoord ja. Ieder land kan afstand nemen van de verbintenis die in de sfeer van de 14 is aangegaan. Het zijn 14 vrije staten. Die hebben vrijelijk het besluit genomen waarbij zij, vanuit bilateraal gezichtspunt, aan Oostenrijk hun ongenoegen over de gekozen regeringsformule tot uitdrukking brachten, maar elk van deze landen kan te allen tijde die saamhorigheid verbreken. Dezelfde vrijheid die hen samenbracht, kan hen met betrekking tot deze beslissing morgen weer scheiden indien zij anders zouden gaan oordelen over het verloop van de Oostenrijkse situatie.
Mevrouw Kauppi, u vroeg ook wanneer de Raad het Oostenrijkse volk zal toestaan onder die druk uit te komen? In de eerste plaats is er geen enkel besluit van de Raad. Zoals ik zei, gaat het om 14 landen. En die kwestie speelt niet in de sfeer van de Europese Unie. Ik hoop dat ik, met al wat ik gezegd heb over het officieel functioneren van de instellingen van de Europese Unie, duidelijk heb kunnen maken dat Oostenrijk volledig en totaal heeft geparticipeerd en dat zal blijven doen. Men kan niet verlangen, mevrouw Kauppi, dat leden van regeringen van de Europese Unie het aangenaam vinden naast figuren te staan die zij beschouwen als adepten van ideologieën welke beslist doen denken aan een ander historisch verleden en welke oude Europese spoken oproepen. Dat nu is een probleem dat ieder voor zich aanvoelt. Ikzelf vind het niet leuk om met fascisten aan tafel te zitten.

De Voorzitter


Alexandros Alavanos, die wordt vervangen door de heer Korakas
Vraag nr. 3 van (H-0151/2000):
Betreft: "Actie voor de democratie" - Federale Republiek Joegoslavië Deze winter is een van de strengste van de laatste decennia en heeft een groot aantal Europese landen zeer zwaar getroffen. Een van de getroffen landen is de Federale Republiek Joegoslavië, die daarenboven gebukt gaat onder het brandstofembargo: er is geen verwarming in ziekenhuizen en scholen en deze zijn verplicht te sluiten of hun werking te verminderen. In bepaalde gevallen heeft het gebrek aan brandstof mensenlevens gekost. Is de Raad, gezien het feit dat het embargo en ook de strenge winter blijft aanhouden, voornemens maatregelen te nemen om zo snel mogelijk het programma "Actie voor de democratie" uit te breiden zodat ook ziekenhuizen en scholen voor steun in aanmerking komen?

Seixas da Costa
Zoals bekend, mijnheer de Voorzitter, werd er met betrekking tot de sancties op energiegebied tegen de Republiek Joegoslavië, op grond van een in de Raad besproken voorstel, besloten om bij wijze van voorbeeld uitzonderingsmaatregelen te bevorderen voor gemeenten die door democratische krachten worden bestuurd. De bedoeling van die maatregel was een boodschap van steun naar die democratische krachten uit te zenden en om als stimulans te fungeren voor juist die mensen in de Republiek Joegoslavië, die ondanks de slechte omstandigheden trachten een welwillende houding in te nemen tegenover de verdediging van de democratische rechten, en die standpunten innemen die meer met het belang van het Joegoslavische volk stroken. Dit programma is begonnen met twee autarkische gebieden die door de oppositie worden bestuurd. Later heeft de Europese Unie op voorstel van enkele lidstaten besloten dit regime tot vijf andere gemeenten uit te breiden. Dit is een complex proces, een proces dat zware kosten voor de begroting met zich brengt, en de Commissie heeft in dit verband een zeer grote inspanning geleverd voor het vinden van de middelen om deze acties te kunnen uitbreiden. Laten wij hopen dat dit, door de Europese Unie afgegeven signaal door de democratische krachten in Servië wordt gehoord. Wij betreuren het heel erg dat wij de sancties op energiegebied tegen Joegoslavië moeten handhaven, maar die maken deel uit van het pakket maatregelen welke zijn vastgesteld als mogelijk pressiemiddel tegen het regime, en vooral als pressiemiddel terzake van de manier waarop de heer Milosovi dat land bestuurt. Het is duidelijk dat de burgerbevolking daaronder te lijden heeft. Maar we moeten inzien dat de politieke situatie die Joegoslavië meemaakt en de manier waarop de heer Milosovi zich in de internationale context blijft gedragen, naar de tot nu toe eenparige opvatting van de Raad rechtvaardigen dat dit type sancties gehandhaafd blijft.

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn getuige van een, ik zou haast zeggen, voortvarende voorbereiding van een nieuwe ronde in de smerige oorlog tegen Joegoslavië, tegen het Joegoslavische volk. Alle gebeurtenissen buiten Kosovo zijn daar een bewijs van.
Wij hebben echter ook vandaag weer horen spreken over het beruchte programma "Energie voor democratie". Dit is de barbaarse manier waarop de NAVO en de Europese Unie het Joegoslavische volk chanteren. Men wil dit volk onderwerpen en dwingen de nieuwe orde te accepteren.
Men moet echter de vraag stellen of een volk niet het recht heeft zijn eigen lot te bepalen, zijn eigen regering te kiezen. Ook in Joegoslavië heeft het volk op democratische wijze besloten, en zijn president en regering gekozen. Of wij het prettig vinden of niet, zo is het en niet anders!
Hoe zou men de logica kunnen noemen, volgens welke men een vermeend onderdrukker moet straffen door zijn vermeende slachtoffers te straffen? Dat is namelijk gebeurd met de barbaarse bombardementen, met het brandstofembargo tegen Joegoslavië. Men gooit op die manier olie op het vuur van een beleid dat in feite moord is op een volk dat weigert naar de pijpen te dansen van de VS, de NAVO en de Europese Unie.
Daarom stel ik de volgende vraag: is het niet hoog tijd dat, aangezien er door de kou talrijke mensen het leven hebben verloren, een eind wordt gemaakt aan het brandstofembargo en het Joegoslavische volk de vrijheid krijgt om zijn eigen lot te bepalen?

Seixas da Costa
Mijnheer de Voorzitter, ik moet bekennen dat het mij bepaaldelijk vreemd in de oren klinkt het woord genocide te horen gebruiken voor een actie tegen de Joegoslavische regering, diezelfde Joegoslavische regering die in Kosovo verschillende acties heeft gevoerd die nu juist dat gedragspatroon hadden. Evenzeer kan ik niet nalaten in herinnering te roepen dat diezelfde regering in het verleden de promotor was van zeer diverse destabiliseringsacties in Bosnië-Herzegovina, in Kroatië, en in de gehele regio systematisch een destabiliserende factor is geweest.
Ik zie heel goed wat de geachte afgevaardigde bedoelt als hij vindt dat ieder volk over zijn toekomst moet kunnen beschikken, ik zou niets liever willen. Maar onze wens is dat zulks inhoudt toegang tot de media, volledige vrijheid van meningsuiting voor de media van de oppositie, en een totaal en volledig genot van de individuele rechten, vrijheden en waarborgen, de rechtsstaat en een totale transparantie bij de instellingen. Als dat hetgene is wat de geachte afgevaardigde in Servië waarneemt, dan is het voor mij volkomen duidelijk.

De Voorzitter


Rosa M. Díez González
Vraag nr. 4 van (H-0155/2000):
Betreft: Terdoodveroordeelde burgers van de Europese Unie De Raad heeft mijn vraag P-2697/99 nog niet beantwoord, zodat de in het Reglement van het Europees Parlement bedoelde termijn is overschreden.
Kent de Raad het aantal, de identiteit, de rechtspositie, de omstandigheden van de detentie en de persoonlijke en gezinssituatie van burgers van de Europese Unie die in de rest van de wereld ter dood zijn veroordeeld? Is hierover een statistiek bijgehouden en kan deze worden bekend gemaakt aan vragensteller en Europees Parlement? Wanneer de Raad hierover niet beschikt: acht hij het niet nodig om tot actie over te gaan om deze gevallen te systematiseren en welke acties acht hij het meest geschikt om deze informatiekloof te dichten?

Seixas da Costa
De door de mevrouw Díez González gestelde vraag is belangrijk, maar ik moet bekennen dat de Raad niet beschikt over de gevraagde gegevens over de telling van EU-onderdanen die in derde landen ter dood veroordeeld zijn. Wel wordt er thans - ik wil hierover graag duidelijk zijn - gewerkt aan een consulaire samenwerking tussen de lidstaten teneinde de belangen en de rechten te begeleiden en te beschermen van onderdanen van een lidstaat in derde landen, met name wanneer zij ter dood zijn veroordeeld.
Voor dit specifieke doel bestaat er thans, telkens wanneer een onderdaan van een lidstaat in een derde land de doodstraf boven het hoofd hangt, een coördinatieregeling welke de missies van de Europese Unie in die landen in staat stelt om in een gezamenlijke en onderling afgestemde vorm bij de regeringen van die landen stappen te ondernemen. Deze samenwerking tussen de missies van de lidstaten zal ook de uitwisseling van informatie omvatten betreffende de burgers die de doodstraf boven het hoofd hangt. Daarom denk ik dat het ons op den duur mogelijk zal zijn deze vraag op concrete wijze te beantwoorden, en vooral om over een concrete en up-to-date informatie te beschikken, al hangt dat natuurlijk af van het verloop van die consulaire samenwerking, welke de Europese Unie wenst te consolideren.

Díez González
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik dank u voor uw reactie, maar niet voor de inhoud daarvan. Dat wil zeggen, ik dank u voor uw bezorgdheid, maar niet voor de inhoudelijke informatie die u mij verstrekt. Aan gebrek aan tijd kan het niet liggen, want ik heb deze vraag drie maanden geleden aan de Raad gesteld zonder dat deze schriftelijk werd beantwoord. De Raad heeft dus niet binnen de gestelde tijd geantwoord en antwoordt nu mondeling, en twee maanden te laat.
Denkt u niet, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, dat een inventarisatie van de Europese burgers die ergens ter wereld ter dood zijn veroordeeld een bijzonder nuttig middel zou kunnen zijn om het recht op leven te verdedigen of om ervoor te zorgen dat de politieke instellingen van de Europese Unie dat recht op leven verdedigen?
Denkt u niet dat het erg moeilijk is te accepteren dat een economische en politieke mogendheid als Europa, die in staat is satellieten te bouwen, mensen naar de maan te sturen, voor een gemeenschappelijke munt te zorgen - kortom, een grote mogendheid -, niet in staat is te achterhalen hoeveel Europese burgers er op de wereld ter dood zijn veroordeeld? Denkt u niet dat de Europese bevolking moeite zal hebben dit te begrijpen?
Ik weet dat we hiervoor de medewerking van de lidstaten nodig hebben, maar denkt u niet dat er vooral politieke wil nodig is? Die heb ik nog nergens kunnen ontdekken.

Seixas da Costa
Mevrouw Díez González, u heeft twee vragen gesteld, de eerste heeft te maken met de beantwoording door en de termijnen voor de Raad. U weet dat dit een probleem van procedurele aard is dat verband houdt met de termijnen die het Europees Parlement eenzijdig heeft vastgesteld. De Raad was bij de goedkeuring van die termijnen niet betrokken, hij heeft ze ook nooit geaccepteerd, en het standpunt van de Raad is derhalve om systematisch naar die kwestie te verwijzen.
Inzake het door u aan de orde gestelde punt, wil ik u zeggen dat u volledig gelijk heeft en dat dit een van de zaken is die snel op de agenda van de werkzaamheden op dit gebied moet worden gezet. Hetgeen u zegt is zeer pertinent. Het is inderdaad belangrijk dat de Europese Unie die, zoals u zegt, een mogendheid is die verscheidene instrumenten in het leven heeft geroepen om zich te versterken, de belangen van zijn onderdanen in het buitenland naar behoren kan beschermen. U zult eveneens begrijpen dat de consulaire samenwerking van de Europese Unie van recente datum is. De systematische modellen voor de nadere regeling van de consulaire samenwerking en de gemeenschappelijke modellen voor het ondernemen van consulaire acties, zijn pas de laatste jaren uitgebouwd. Ik neem aan dat een en ander vertraging heeft ondergaan, maar mijns inziens heeft u inderdaad volkomen gelijk, en pressie op de Raad lijkt mij hier een goede zaak.

De Voorzitter
Ik wil daaraan toevoegen dat ik de mening van mevrouw Rosa Díez deel, en dat ik ook denk dat de Europese Unie in staat is een mens op de maan te laten landen - alleen heeft zij dat nog niet bewezen.
Dat is dus een prestatie die we nog niet hebben geleverd, maar ik begrijp wel wat de bedoeling was van die bewering.

De Voorzitter


Claude Turmes
Vraag nr. 5 van (H­0158/2000):
Betreft: Parlement en Euratom Zal de Raad een algemeen verzoek doen om een advies van het Europees Parlement over het thema van de internationale overeenkomsten die ingevolge het Euratom-verdrag gesloten zijn, zulks ter ondersteuning van de in 1998 tussen de Commissie en het Parlement overeengekomen KEDO-procedure? Zo niet, zal de Raad dan in elk afzonderlijk geval om een advies vragen, en zeker in dat van de overeenkomst met Oekraïne welke thans in behandeling is, evenals in het geval van het thans in voorbereiding zijnde fusieakkoord tussen de VS en Euratom? Is de Raad bereid een formeel karakter te geven aan de KEDO-procedure, door op de Intergouvernementele Conferentie het Euratomverdrag in dier voege te wijzigen, of tenminste hiertoe te besluiten in het kader van een akkoord tussen de drie Instellingen inzake Euratom, ten einde een compensatie te bieden voor de democratische zwakte van het Euratom-Verdrag? Stemt de Raad ermee in dat het Parlement, als andere tak van de begrotingsautoriteit, van tevoren geraadpleegd dient te worden over de voorgenomen Euratom-lening aan Oekraïne voor de K2/R4 reactor, vooral gezien de recente veiligheidsincidenten in de reactoren van Chmelnitsky en Rivne? In dit verband moet ook rekening worden gehouden met de daling in de productie en het verbruik van elektriciteit en het stopzetten van de hervormingen op de energiemarkt, allemaal zaken die twijfel doen rijzen aan de rentabiliteit van deze lening en het zelfs twijfelachtig maken of deze ooit zal worden terugbetaald.

Seixas da Costa
Mijnheer de Voorzitter, artikel 101 van het Euratom-Verdrag vormt de rechtsgrond voor de internationale overeenkomsten op atoomgebied, zoals het geval is met de Overeenkomst inzake de voorwaarden voor de toetreding van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie tot de Energieontwikkelingsorganisatie van het Koreaanse schiereiland (KEDO).
Dit artikel voorziet dat met het oog op akkoorden of overeenkomsten met derde staten door de Commissie onderhandelingen worden gevoerd volgens richtsnoeren van de Raad; zij worden gesloten door de Commissie met goedkeuring van de Raad, welke daartoe met een gekwalificeerde meerderheid besluit. Het is de taak van de Raad de desbetreffende bepalingen van het Euratom-Verdrag na te leven en toe te passen, en die voorzien niet in raadpleging van het Europees Parlement, een feit dat met de Verdragen te maken heeft.
Het is u bekend dat de Raad als instelling niet bevoegd is ook maar een tittel of jota aan het Verdrag te wijzigen, wat vanzelf spreekt, zodat normaal gesproken een vraag van deze aard alleen in het kader van de intergouvernementele conferentie aan de orde gesteld kan worden. In mijn hoedanigheid van voorzitter van de voorbereidende groep zal ik dit verzoek betreffende de intergouvernementele conferentie beslist meenemen.
Wat de genoemde problemen in verband met kerncentrales betreft, waarvan het mij moeilijk valt de namen voor te lezen - Chmelnitsky en Rivne - in Oekraïne, wijs ik u erop dat de Commissie bevoegd is voor het uitvoeren van de technische evaluaties van de kerncentrales, teneinde te bepalen of zij mogen blijven draaien of dicht moeten. In maart 1994 heeft de Raad een beschikking goedgekeurd waarbij de Commissie werd gemachtigd Euratom-leningen aan te gaan tot een bedrag van 1100 miljoen euro, welke zijn bestemd voor de financiering van de werkzaamheden ter verbetering van de efficiency en veiligheid van kerncentrales in bepaalde derde landen.
Doch tot op heden heeft geen enkel derde land van deze faciliteit gebruik gemaakt. De grondslag van deze procedure is trouwens het Euratom-Verdrag, en dat gaat evenmin uit van een raadpleging van het Europees Parlement. Mijn conclusie is dat de aan de orde gestelde vragen handelen over een delicate problematiek welke, zoals u bekend is, de afgelopen jaren in dit Parlement ter sprake is gebracht met de bedoeling om grotere bevoegdheden te verkrijgen, waartoe het Parlement zijn eigen begrotingsautoriteit als legitiem pressiemiddel heeft gebruikt.
In het concrete geval van KEDO wil ik u erop wijzen dat het Parlement in 1998 de middelen voor dat jaar heeft geblokkeerd, en dat het alleen mogelijk was aan deze situatie het hoofd te bieden middels een akkoord met de Commissie waarbij deze instelling het voornemen te kennen gaf om het Parlement aan het begin van elk jaar te informeren over Euratom-overeenkomsten die onderwerp van onderhandelingen zijn, zodat het Parlement deze kan bespreken.

Turmes
Dank u wel minister. Ik wil nog even verder ingaan op het IGC-vraagstuk. Krachtens de institutionele hervormingen en met name het hoofdstuk over besluitvormingsprocedures zal het Parlement waarschijnlijk een stem willen hebben in internationale overeenkomsten en medebeslissingen over andere zaken. Heeft u een idee hoe deze discussies zich zullen ontwikkelen binnen de IGC?

Seixas da Costa
Mijnheer Turmes, de omvang van het medebeslissingsrecht op het gebied van wetgeving is een kwestie die in de intergouvernementele conferentie wordt besproken, en er bestaat, zoals bekend, het traditioneel radicalere standpunt dat trouwens door vele lidstaten wordt gedeeld en luidens hetwelk alle besluiten van wetgevende aard die in de Raad met gekwalificeerde meerderheid tot stand zijn gekomen, aan de medebeslissingsprocedure van het Europees Parlement moeten worden onderworpen.
Dit standpunt werd in de intergouvernementele conferentie goed onthaald, hoewel er ook lidstaten zijn die inzake het volgen van de medebeslissingsprocedure, ook voor gevallen van wetgevende aard, een beoordeling per geval bepleiten. Ik had met betrekking tot de ratificatie van internationale overeenkomsten reeds gelegenheid de kwestie aan te kaarten in de intergouvernementele conferentie, en als eerste reactie vonden dit verzoek en dit traditionele standpunt van het Europees Parlement geen gunstig onthaal bij de lidstaten, reden waarom deze kwestie weliswaar niet van de agenda is afgevoerd want al die punten blijven tot het einde op de agenda van de conferentie staan, maar het lijkt ons niet dat wij in deze fase grote vooruitgang zullen boeken. Maar wij zullen de dialoog met het Europees Parlement over deze materie zeker continueren. Aanstaande dinsdag heb ik een vergadering in de Commissie constitutionele zaken, alwaar ik beslist over dit onderwerp zal blijven spreken en iets meer in detail zal uitleggen hoe de voorbereidende groep van de intergouvernementele conferentie dit type vraagstukken benadert, in het bijzonder de lijst met eisen en voorstellen die het Europees Parlement heeft voorgelegd en die, naar wij hopen, zal worden aangevuld met de resolutie die op de 23e zal worden aangenomen.

De Voorzitter


Efstratios Korakas
Vraag nr. 6 van (H-0160/2000):
Betreft: Schadevergoeding voor de slachtoffers van de tweede wereldoorlog Griekse rechtbanken hebben in diverse vonnissen de schadevergoedingen bevestigd waarop Griekse burgers als slachtoffer van het nazi-regime recht hebben, maar deze zijn nog steeds niet geregeld. Bovendien heeft Duitsland nog steeds niet de oorlogsvergoedingen betaald die het aan Griekenland verschuldigd is en evenmin heeft het de bezetterslening afbetaald die de Bank van Griekenland in 1943 aan Duitsland moest toekennen.
Is de Raad van plan initiatieven te nemen om ervoor te zorgen dat de wettelijke schadevergoedingen aan de slachtoffers van de tweede wereldoorlog worden uitgekeerd en de bezettersleningen worden terugbetaald, temeer daar dit volstrekt in de lijn ligt van de recente overeenkomst die Duitsland heeft ondertekend om de in Duitse fabrieken tewerkgestelde dwangarbeiders te vergoeden voor een totaal bedrag van 10 miljard DEM, en er ook rekening moet worden gehouden met het feit dat sinds de eenmaking van Duitsland het formele argument is weggevallen waarachter Duitsland zich verschuilde om aan deze wettelijke en volstrekt gegronde eisen tegemoet te komen?

Seixas da Costa
Geachte afgevaardigde, ik kan deze vraag heel gemakkelijk beantwoorden: dit valt namelijk niet onder de bevoegdheid van de Raad, maar onder de bilaterale betrekkingen tussen Griekenland en Duitsland. Daarom is de Raad niet gerechtigd een onderzoek in te stellen zoals dat door de geachte afgevaardigde wordt gevraagd.

Korakas
Mijnheer de Voorzitter, neemt u mij niet kwalijk, maar het antwoord van de fungerend voorzitter van de Raad is het antwoord van Pontius Pilatus. Ik zal u zeggen hoe de zaak in mekaar zit. Tijdens de bezetting dwong de Duitse bezettingsregering de Griekse bezettingsregering haar een lening te geven. Die lening zou vandaag met de rente en de inflatie ongeveer 25 miljard dollar bedragen. Dit is een ondertekende lening, een verplichting dus. Het gaat hierbij om een transactie tussen twee lidstaten van de Europese Unie, en de Raad kan daarvoor niet de ogen sluiten. Deze verplichting bestaat en Duitsland mag zich daaraan niet onttrekken. Duitsland zelf zorgt er trouwens wel voor dat het zijn eigen uitstaande leningen tot de laatste cent terugkrijgt.
Het andere vraagstuk betreft de enorme schade die de Duitse bezettingslegers in Griekenland hebben aangericht. Deze schade bedraagt ongeveer 40 miljard dollar. Duitsland heeft andere landen betaald, Griekenland niet. Waarom niet? Natuurlijk hebben hier ook de Griekse regeringen een verantwoordelijkheid, maar vroeg of laat moet men dit vraagstuk toch te berde brengen. Duitsland heeft weliswaar bij tijd en wijlen toegegeven dat het deze verplichting had, maar zich uiteindelijk altijd met allerlei smoesjes aan de betaling onttrokken. Nu is er geen ruimte meer voor smoesjes en daarom is Duitsland nu gedwongen te betalen. De Raad kan zij handen niet in onschuld wassen. Het antwoord van de fungerend voorzitter is voor mij dan ook onaanvaardbaar.

Seixas da Costa
Ik zou de geachte afgevaardigde gaarne willen zeggen dat de Raad geheel bereid is om in deze kwestie te interveniëren, wanneer hij ons toelicht wat de rechtsgrond is om zulks op de grondslag van de Verdragen te kunnen doen.

De Voorzitter


Ewa Hedkvist Petersen
Vraag nr. 7 van (H-0162/2000):
Betreft: Europese steun voor de filmindustrie De Europese filmindustrie is van zeer groot belang voor de culturele verscheidenheid en het culturele erfgoed van de landen in Europa, maar ook van Europa als geheel. In Zweden is echter 80 tot 90 procent van alle films die vertoond worden afkomstig uit Amerika. Tegenwoordig staat de EU voor de productie van films maximaal 50 procent overheidssteun toe. Volgens informatie die ik heb ontvangen wordt er in de Commissie over gesproken om het plafond voor overheidssteun te verlagen tot maximaal 30% en daarmee een einde te maken aan de uitzondering voor steun op cultureel gebied. Dit zou een bedreiging vormen voor de Europese filmindustrie, omdat het produceren van films duur is en een commerciële gok, vooral in de kleine landen.
Is de Raad het ermee eens dat overheidssteun van belang is voor de bevordering van de Europese cultuur? Acht de Raad het belangrijk om een veelzijdige Europese filmindustrie te stimuleren?

Seixas da Costa
Mijnheer de Voorzitter, wat de zeer interessante vraag van mevrouw Petersen betreft, beschikken wij niet over enige informatie als zou de Commissie voornemens zijn de staatssteun op dit gebied te verminderen. Het is de Raad trouwens bekend dat de Commissie in het kader van haar activiteiten terzake met de lidstaten in gesprek is.
Ik zou willen toelichten dat dit type steun binnen het kader van de nationale maatregelen, onder de verantwoordelijkheid van de lidstaten valt binnen bepaalde wettelijke grenzen die het Verdrag stelt. Anderzijds is bepaald dat het huidige programma MEDIA-II en het toekomstige programma MEDIA-PLUS voorzien in aanvullende financiële steunmaatregelen ter versterking van de Europese film, als belangrijke beleidslijn welke de Europese Unie heeft uitgestippeld met het doel de Europese culturele diversiteit te handhaven en in stand te houden, welke beleidslijn overigens deel uitmaakt van de richtsnoeren die ik in het kader van de onderhandelingen van de Wereldhandelsorganisatie, met name op het punt van de audiovisuele media, te bestemder plaatse heb mogen overbrengen.

Hedkvist Petersen
Ik wil de vertegenwoordiger van de Raad bedanken voor zijn antwoord. Allereerst wil ik erop wijzen dat er een enorm verschil is tussen het produceren van bijvoorbeeld personenauto's of vrachtauto's, en het produceren van een film. Het is bekend dat de productie van films afhankelijk is van steun, omdat het gaat om een deels cultureel, deels commercieel product. Het is ook bekend dat de Europese filmindustrie grote moeite heeft om het gewenste aantal films te produceren, vooral waar het gaat om films in de kleinere talen. Daarom is zowel de nationale als de Europese steun voor de filmindustrie zeer belangrijk. Het is bovendien van belang dat er ook in de toekomst 50 procent overheidssteun mag worden gegeven voor de productie van films.
Ik zou de vertegenwoordiger van de Raad nog willen vragen of hij het niet ook belangrijk vindt dat de huidige praktijk wordt gehandhaafd, dat wil zeggen dat er maximaal 50 procent steun wordt gegeven voor de productie van Europese films in de kleine talen.

Seixas da Costa
Mevrouw Petersen, gezien de situatie die ik noemde met betrekking tot de kleinere lidstaten van de Unie, zult u begrijpen dat ik voor dat punt bijzonder gevoelig ben. Dat is een punt dat ook ons zorgen baart. Het is duidelijk dat alle lidstaten van de Unie, juist uit hoofde van het specifieke karakter van de culturele diversiteit binnen de Europese Unie en van de noodzaak veilig te stellen dat die specificiteit de zuiver economische opvattingen van de filmindustrie kan overleven, in het verleden gemachtigd waren en dit nog zijn, om specifieke steun aan de filmindustrie te blijven verstrekken. Wij verwachten dat deze steunmaatregelen kunnen worden voortgezet, en eveneens dat zij volstrekt verenigbaar zijn met de nieuwe regels van de Wereldhandelsorganisatie, met name in het kader van de nieuwe ronde die naar wij aannemen vroeger of later zal beginnen.
Op dit ogenblik blijft de communautaire financiële steun beperkt tot de limiet van 50% van de totale kosten van elk project, doch dat percentage mag in daartoe speciaal in het programma voorziene gevallen tot 60% oplopen. Op dit ogenblik hebben wij geen aanwijzingen dat de Commissie aan een vermindering zou denken, en al helemaal niet aan het bedrag en het percentage die de geachte afgevaardigde noemde.

De Voorzitter


Jens-Peter Bonde
Vraag nr. 8 van (H-0166/2000):
Betreft: Voorlichting van de burgers Denkt de Raad een positieve lijst van partijen op te stellen waar de kiezers met gerust gemoed op kunnen stemmen zonder gevaar te lopen dat hun land tegen de schandpaal gezet wordt?

Seixas da Costa
Het spreekt vanzelf, mijnheer de Voorzitter, dat het niet tot de bevoegdheden van de Unie behoort zich in te laten met de grondwettelijke organisatie van de lidstaten, en evenmin komt het de Unie toe een zogenaamde positieve lijst op te stellen van partijen waarop gestemd mag worden. Als wij ons daaraan zouden wagen, begeven wij ons inderdaad op glad ijs. Dat wil niet zeggen dat de gedachte die aan de vraag ten grondslag ligt, niet enige politieke zin zou hebben: in sommige landen, bijvoorbeeld het mijne, heeft een nazistische of fascistische partij niet het recht zich bij het Constitutionele Hof te laten registreren zodat zij niet als een wettige partij in het democratische bestel kan worden toegelaten. Andere landen kennen weer andere systemen en zijn net zo respectabel als het mijne. Wij moeten inzien dat wanneer wij de bredere communautaire ruimte betreden, geen enkele situatie met betrekking tot de democratische rechten in enig land, de andere landen en hun onderdanen onverschillig laat. Wij zijn allen Europese staatsburgers en wij zijn allen staatsburgers van een Europa dat politiek aangestuurd wordt door een basisgeheel van beginselen. Als deze beginselen worden geschoffeerd, hebben wij het recht en de plicht alarm te slaan. Wat lijsten met gewenste of ongewenste partijen betreft, hoop ik vooralsnog dat zoiets in de sfeer van de Europese Unie nooit zal voorkomen.

Bonde
Ja, maar het probleem is dat het hier nu juist om gaat. Omdat de burgemeester van het Oostenrijkse Klagenfurt dingen heeft gezegd, die zowel u als ik weerzinwekkend vinden, straft u het hele land en de hele bevolking met sancties, ook degenen die misschien voor een andere partij hebben gestemd, zonder precies aan te geven wat het land misdaan heeft. Tot nader bericht straft u alleen woorden, geen daden. Als het om daden gaat, zou u misschien beter Denemarken straffen voor het vreemdelingenverbod dat de FPÖ in Oostenrijk niet eens heeft kunnen doordrukken. U heeft dus gewoon woorden in plaats van daden gestraft. Met het oog op toekomstige stemmingen wil ik graag weten of Portugal en andere landen - buiten de Raad - van plan zijn sancties tegen mijn land voor te stellen, als bijvoorbeeld leden van de Socialistische Volkspartij of de Eenheidslijst, die beide tegen de Economische en Monetaire Unie gekant zijn, tot de huidige regering toetreden, of een veto zal stellen tegen een regering met de liberaal Fogh Rasmussen indien deze met de Deense Volkspartij, volgens vele kranten het Deense equivalent van de Oostenrijkse FPÖ, in zee zou gaan. Dit zou interessante consumentenvoorlichting zijn. Het kan echter zijn dat de 14 premiers intussen spijt hebben van hun actie.

Seixas da Costa
De geachte afgevaardigde moet bekend zijn met hetgeen in de eerdere antwoorden is gezegd: in het specifieke geval Oostenrijk, dat naar mijn weten aan deze vraag ten grondslag ligt, zijn wij niet in het kader van de Gemeenschap bezig, maar in het proces van de bilaterale betrekkingen. De door enkele lidstaten ingenomen houding met betrekking tot de Oostenrijkse regering kwam voort uit een negatieve beoordeling van de aard van de nieuwe Oostenrijkse regering, en dat heeft geen invloed op het communautaire raamwerk. Wij waren niet bezig in het kader van de Raad, de Europese Unie als zodanig heeft geen enkele discriminerende maatregel jegens Oostenrijk genomen. De 14 lidstaten hebben vrijelijk besloten aan de Oostenrijkse autoriteiten hun ongenoegen te laten merken over het totstandgekomen regeringsmodel, en heel in het bijzonder over het feit dat in de regering een partij is opgenomen die een zekere ideologie en een zekere manier om de Europese waarden te interpreteren bepleit of bepleitte - het is niet erg duidelijk waar in de verklaringen van de FPÖ de grens ligt tussen heden en verleden. Maar de geachte afgevaardigde kan toch niet uitgerekend de Monetaire Unie verwarren met het naziregime, dat zijn toch wel enigszins verschillende zaken. Het spreekt vanzelf dat alle partijen het volste recht hebben tegen de Economische en Monetaire Unie te zijn of tegen het Verdrag van Schengen of tegen wat dan ook, of zelfs tegen de Europese Unie. Zoals u weet, bestaan er partijen die tegen de Europese Unie zijn, maar die daarom nog niet ophouden partijen te zijn die binnen de democratische sfeer thuishoren. Wat er aan de hand is, en de geachte afgevaardigde weet dat net zo goed als ik, is dat er partijen zijn welke ideologieën voorstaan die het bestel als zodanig in het geding brengen en die afbreuk doen aan het geheel van waarden, dat de essentie van de Europese Unie uitmaakt, dat in de grond der zaak zelfs een van de redenen vormt waarom de Europese Unie nu juist tot stand is gekomen. Daarom is het, mijnheer Bonde, logisch dat er bij enkele regeringen een zeker onbehagen bestaat. Aan dat onbehagen is enkel in de bilaterale betrekkingen uiting gegeven. Laten wij het communautaire aspect niet met het bilaterale aspect verwarren.

De Voorzitter


William Francis Newton Dunn
Vraag nr. 9 van (H-0169/2000):
Betreft: Geheimhouding in de wetgevende werkzaamheden van de Raad Tijdens het vragenuur van januari heeft de fungerend voorzitter in antwoord op mijn vraag gezegd dat alle gegevens over de wetgevende zittingen van de Raad -zoals wie er hoe gestemd heeft, de notulen en het beknopt verslag - gemakkelijk toegankelijk zijn voor het publiek
Ik heb daar mijn twijfel over uitgesproken, maar op mijn verdere vraag heeft de fungerend voorzitter beloofd dat hij me vóór het vragenuur van februari een brief zou schrijven, met volledige informatie over hoe en waar al die gegevens gemakkelijk verkrijgbaar zijn voor het publiek.
Ik heb geen brief van de fungerend voorzitter mogen ontvangen, hetgeen mijn ergste vermoedens over de dwangmatige geheimdoenerij van de Raad bevestigt.
Kan de fungerend voorzitter me nu eindelijk zeggen waar al die gegevens - wie er zijn stem uitgebracht heeft en hoe, de notulen en het beknopt verslag - gemakkelijk verkrijgbaar zijn voor het publiek, zoals hij tijdens het vragenuur van januari volgehouden heeft?

Seixas da Costa
Mijnheer de Voorzitter, de werkzaamheden van de Raad kunnen door het publiek worden gevolgd aan de hand van maandoverzichten die door het Secretariaat-generaal van de Raad worden opgesteld - en op het Internet op de site van de Raad worden gepubliceerd voorzover zij de besluiten van wetgevende en niet-wetgevende aard betreffen die vanaf januari 1999 zijn aangenomen, met inbegrip van de uitslagen van stemmingen, de stemverklaringen en de verklaringen voor de notulen wanneer de Raad optreedt in zijn hoedanigheid van wetgever.
Wanneer het definitieve wetgevende besluiten van de Raad betreft, worden in voorkomend geval de uitslag van de stemming alsook de door de Raad, de Commissie en de lidstaten aangenomen verklaringen voor de notulen, in die overzichten vermeld. Maar authentiek zijn alleen de definitief aangenomen besluiten waarvan uittreksels door het Secretariaat-generaal van de Raad op Internet beschikbaar worden gesteld op de EUDOR-site die wordt beheerd door het Bureau voor Officiële Publicaties van de Europese Gemeenschappen in de rubriek "Transparantie van de wetgevende activiteiten van de Raad". Dit is een van de zaken die bereikt zijn door het zo verfoeide Verdrag van Amsterdam, en ik vind dat het de moeite waard is daar stelselmatig op te wijzen.
Na iedere Raadszitting wordt een mededeling aan de pers uitgegeven met informatie over de door de Raad genomen besluiten, onder vermelding van het feit dat verklaringen voor de notulen voor het publiek beschikbaar zijn, die bij de persdienst kunnen worden verkregen. Ook is het mogelijk per elektronische post informatie te verkrijgen over de wetgevende transparantie van de Raad.
De vraag betreffende het recht van toegang van het publiek tot de Raadsdocumenten, moet worden geplaatst in het kader van artikel 255 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, waarin wordt bepaald dat binnen twee jaar na de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam de Raad de algemene beginselen en de beperkingen op grond van openbare of particuliere belangen betreffende dit recht op toegang tot documenten bepaalt. U dient voor ogen te houden dat die bepaling uit het Verdrag van Amsterdam aan de verschillende instellingen de mogelijkheid biedt de toegang tot hun eigen documenten te reglementeren - en dat moeten wij begrijpen, gezien het bijzonder delicate karakter van bepaalde onderwerpen waar uiterst gevoelige terreinen zoals het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid en justitie en binnenlandse zaken aan de orde zijn. Die reglementering moet, zonder de transparantieregels op de helling te zetten, rekening houden met bezorgdheden, namelijk dat die transparantie de werkzaamheden van de Raad volstrekt ondoelmatig zou maken. Want, zoals ik reeds zei, dit artikel schrijft voor dat in de reglementen van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie specifieke bepalingen moeten worden vastgesteld over de toegang tot de respectieve documenten. Deze kwestie maakt deel uit van de algemene regels inzake transparantie van de Europese instellingen, welke trouwens in de conclusies van de laatste Europese Raad van Helsinki als volgt werden omschreven, en ik citeer: "De transparantie van de Europese instellingen vormt een belangrijk element van het beleid om de Unie dichter bij haar burgers te brengen en de efficiency te verbeteren"
Onder het Finse Voorzitterschap is grote vooruitgang geboekt op het gebied van de toegang tot documenten middels het gebruik van moderne informatietechnologieën, met name Internet. Zo heeft de Raad een besluit aangenomen over de verbetering van de informatie over de wetgevende activiteiten van de Raad en van het openbaar register van Raadsdocumenten. En volgens dat besluit, en ik citeer opnieuw: "stelt het Secretariaat-generaal van de Raad een lijst van de punten die voorkomen op de voorlopige agenda's van de Raad en zijn voorbereidende instanties voor het publiek beschikbaar wanneer het gaat om zaken waarin de Raad optreedt in zijn hoedanigheid als wetgever". Het huidige voorzitterschap is deze gedragswijze gaan volgen.
Met betrekking tot het openbare register van Raadsdocumenten wordt in het besluit bepaald dat dit register ook referenties bevat naar documentnummer en onderwerp van gerubriceerde documenten. Er wordt niet aan het onderwerp gerefereerd indien verspreiding van deze informatie afbreuk zou doen aan de bescherming van het algemeen belang, van de persoon en de persoonlijke levenssfeer, van het commercieel en industrieel geheim, van de financiële belangen van de Gemeenschap en/of van de geheimhouding waarom verzocht is door de natuurlijke of rechtspersoon die in het document vervatte informatie heeft verstrekt, of die wettelijk vereist wordt door de lidstaat die zulke informatie heeft verstrekt.
Het Portugese voorzitterschap heeft zich van meet af aan krachtig ingezet om de discussie over de toegang van het publiek tot documenten aan te gaan, en in het verlengde daarvan ligt zijn voornemen om dit dossier verder toe te vertrouwen aan de groep "Vrienden van het voorzitterschap" zodra de Commissie haar voorstel heeft ingediend voor een verordening betreffende de toegang van het publiek tot de documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie. Dit voorstel is op 26 januari jongstleden door de Commissie aan het college van commissarissen voorgelegd en heeft als doel, zoals ik reeds zei, invulling te geven aan de doelstelling van een grotere transparantie, waarbij met name ingrijpende veranderingen in de gedragscode uit 1999 worden aangebracht. Het voorzitterschap is onverwijld overgegaan tot de bespreking van dit voorstel, heeft dit op 2 februari aan de vergadering van het COREPER voorgelegd en het in twee latere vergaderingen aan een analyse onderworpen. Het gaat hier immers, mijnheer de Voorzitter, om een pakket taken die op basis van het Commissievoorstel in Raadsverband verder zijn uitgewerkt, en die volgens mij een reële wil vertolken om de transparantie van die werkzaamheden te versterken.

Newton Dunn
Ik wil de fungerend Voorzitter bedanken voor zijn bijzonder lange, uitgebreide en serieuze antwoord. Omdat ik geen Portugees spreek, zal ik het antwoord bestuderen voor het volgende vragenuur en hierop terugkomen in april. Ik zou nu graag een heel eenvoudig antwoord van u krijgen op een hele eenvoudige principiële vraag.
Bent u het ermee eens dat voor de wetgeving in een democratische omgeving zoals de Europese Unie het volk waarvoor de wetten gelden, moet kunnen zien en horen wat de door hen gekozen vertegenwoordigers doen om wetgeving aan te nemen? Ik heb niet de indruk dat het volk alles kan zien en horen wat hun vertegenwoordigers binnen de Raad zeggen en doen bij het aannemen van wetgeving. Bent u het met dit principe eens?

Seixas da Costa
Mijnheer Newton Dunn, dat is een complex vraagstuk dat uiteraard samenhangt met het type wetgevingspraktijk, en in het bijzonder met de gelijksoortigheid van de wetgevingspraktijken van de Europese Unie en die van de lidstaten. Binnen de lidstaten zijn er bevoegdheden van wetgevende aard die verbonden zijn met de parlementen waar het debat openlijk en in het publiek plaatsvindt, en er bestaan wetgevende bevoegdheden die, hetzij via delegatie vanuit het Parlement dan wel van rechtswege, bij de regeringen berusten. Het beraad binnen de regeringen over de wetsontwerpen behoort niet tot het publieke domein, maar het resultaat van die wetsontwerpen behoort daar uiteraard wel toe want het Parlement kan al dan niet verlangen die ontwerpen te bespreken. Op het niveau van de Europese Unie lijkt het mij niet, dat wij veel verder kunnen gaan dan reeds is voorzien, namelijk de mogelijkheid dat de resultaten van de discussies in de Raad bekendgemaakt kunnen worden, en dat met name bekendgemaakt kan worden hoe er gestemd is en welke verklaringen bij die stemming zijn afgelegd. Ik vind dat dit in dezen voldoende is maar, zoals ik zei, dat is een standpunt dat ik persoonlijk inneem, voorzover het de filosofische aard van de procedure als zodanig in het wetgevingsproces van de Unie betreft.

Seppänen
Mijnheer de Voorzitter, tijdens het Finse voorzitterschap kon men tijdens de vragenuren twintig vragen doornemen. De vorige keer, tijdens het Portugese voorzitterschap, werden er twaalf vragen behandeld. Het lijkt erop dat dit er ook vandaag niet meer kunnen worden.
Mijn eigenlijke vraag heeft echter betrekking op het feit dat de voorzitter van de Europese Commissie, de heer Prodi, een brief aan het Europees Parlement heeft gestuurd waarin de ombudsman, de heer Jacob Söderman ervan wordt beschuldigd aan het openbaar debat te hebben deelgenomen en dat hij grotere openbaarheid van verschillende documenten wil. Hij heeft dus zijn eigen standpunt naar voren gebracht dat de openbaarheid in de Europese Unie groter moet worden. Ik vraag aan de vertegenwoordiger van de Raad of hij de procedure van de voorzitter van de Commissie juist en gerechtvaardigd vindt en of ook de Raad de vrijheid van meningsuiting die de ombudsman gebruikt heeft ter vergroting van de openbaarheid, wil inperken.

Seixas da Costa
Ik heb twee opmerkingen, mijnheer Seppänen. In de eerste plaats, als dat de perceptie van dit Parlement zou zijn, zouden wij geen twintig maar ook wel dertig antwoorden kunnen geven op de vragen die de geachte afgevaardigden stellen. Ik zou dan binnen 15 seconden antwoorden zonder de detaillering die volgens mij past bij het streven van het voorzitterschap om de vragen serieus te nemen en om bij de beantwoording zo concreet mogelijk in te gaan op wat de parlementariërs bezighoudt. Maar we kunnen ook opteren voor een bureaucratisch, officieus, snel, beknopt en - hoogstwaarschijnlijk onbevredigend - antwoord. Zo kunnen wij dan succesjes boeken bij de beantwoording van vragen in dit Parlement.
Ik ben hier sedert 9.00 uur vanochtend aanwezig, en het lijkt mij niet dat de Raad ervan kan worden beschuldigd geen serieus werk te hebben gemaakt van de beantwoording van de vragen van de parlementariërs. Wat de vraag met betrekking tot dat meningsverschil tussen het Parlement en de Commissie betreft, is het duidelijk dat de Raad de laatste instantie is die zich daarin moet mengen. Hij zal het aan beide instellingen overlaten om dit potentiële geschil zelf op te lossen.

Nicholson
Om nog even door te gaan op de vraag van de heer Newton Dunn over de besluiten die in het geheim genomen worden binnen de Raad, zou de minister misschien kunnen aangeven welke wetgevende machten ter wereld hij bedoelde waar besluiten in het geheim genomen worden?

Seixas da Costa
Mijnheer Nicholson, ik zou het op prijs stellen als u de vraag opnieuw stelt want ik heb hem niet begrepen. Het spijt mij, maar ik zou graag willen dat u de vraag opnieuw stelt.

Nicholson
U zei dat de Raad niet de enige wetgevende macht is die besluiten in het geheim neemt. Ik vroeg me alleen af of u ons voorbeelden kon geven van vergelijkbare regeringsorganen die op dezelfde wijze besluiten nemen.

Seixas da Costa
Mijnheer Nicholson, ofwel moet ik mij heel erg vergissen, of de meerderheid van de regeringen geeft, wanneer zij hun wetgevende bevoegdheid uitoefenen, geen ruchtbaarheid aan hun zittingen. De wetgevende bevoegdheid van een regering wordt gewoonlijk in elke staat ter wereld in besloten zittingen uitgeoefend. Ik heb niet de indruk dat er regeringen zijn die in openbare zittingen wetgevende arbeid verrichten - alleen parlementen doen dat - en wanneer er wetgevende bevoegdheden bij een parlement of een regering aan de orde zijn, bestaan er twee verschillende manieren om bij wetgevende bevoegdheden te werk te gaan. Maar, voorzover ik weet doen, in de meeste landen ter wereld, de regeringen dit in besloten zittingen zonder toegang van het publiek.

De Voorzitter
De heer Seixas da Costa had al aangekondigd dat hij vanavond om 19.00 uur moest vertrekken. Hij heeft ons ook verteld dat hij al vanaf 9.00 uur vanmorgen in het Parlement aan het werk is. Ik denk dat hij vandaag zijn salaris als minister en als fungerend voorzitter van de Raad wel heeft verdiend. Daarom wil ik het vragenuur afsluiten, met dank aan de heer Seixas da Costa voor zijn aanwezigheid.
De vragen 10 tot en met 38 zullen schriftelijk worden beantwoord.
Het vragenuur voor vragen aan de Raad is gesloten.
(De vergadering wordt om 19.00 uur gesloten)

