Humanitaire situatie in de Gazastrook (debat)
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Raad en de Commissie inzake de humanitaire situatie in de Gazastrook.
Manuel Lobo Antunes
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, de voor ons liggende regionale en internationale kortetermijnvooruitzichten bieden ons de ruimte voor vreedzame beweging in het Israëlisch-Palestijnse conflict en bij de oprichting van een Palestijnse staat, een gelegenheid die de internationale gemeenschap niet voorbij mag laten gaan.
We zijn op een punt aanbeland dat het ons mogelijk zou kunnen maken om aanzienlijke vooruitgang bij het vredesproces in het Midden-Oosten te boeken. Het op gang komen van het bilateraal politiek overleg tussen premier Olmert en president Abbas en het recentelijk opstellen van de onderhandelingsteams aan beide kanten zijn moedige en aanmoedigende stappen die wij goedkeuren en ondersteunen en die naar we hopen tastbare resultaten zullen opleveren die in de herfst naar de internationale vergadering moeten worden gebracht, een vergadering op aandrang van de Verenigde Staten van Amerika.
We hopen dat de huidige beweging, waartoe ook duidelijk de deelname van de Arabische landen behoort, het mogelijk zal maken om verder te komen bij de oprichting van een levensvatbare, democratische, onafhankelijke Palestijnse staat, om naast Israël in vrede en veiligheid samen te leven.
De Europese Unie heeft zowel binnen als buiten het Kwartet aangetoond dat het een betrouwbare onpartijdige partner is die zich engageert voor het succes van het overleg tussen de partijen. Dus blijven we betrokken bij het politieke proces, bij de missie om de grondslagen voor een Palestijnse staat te leggen en bij het ondersteunen van de economische ontwikkeling van de Palestijnse gebieden.
De vergaderingen van het Kwartet en het ministeriële Ad Hoc Verbindingscomité (AHLC) op respectieve 23 en 24 september in New York, benadrukten nog eens de ondersteuning van de internationale gemeenschap voor de op gang gebrachte diplomatieke inspanningen. De Europese Unie en zijn partners in het Kwartet brengen in de slotmededeling van de vergadering van het Kwartet hun zorgen onder woorden over de toestanden in de Gazastrook en hebben het belang van de voortzetting van humanitaire en noodhulp benadrukt, ook met betrekking tot de levering van essentiële diensten aan de Palestijnse bevolking.
Bovendien heeft de vertegenwoordiger van het Kwartet, Tony Blair, gewaarschuwd dat het dringend nodig is om de Palestijnse economie en de erbij behorende instellingen te ontwikkelen, als een noodzakelijke voorwaarde voor het fatsoenlijk functioneren van een toekomstige Palestijnse staat. Er werd de nadruk op gelegd dat de vertegenwoordiger van het Kwartet het belangrijk vindt om een meerjarenagenda voor de economische en institutionele ontwikkeling van de Palestijnse gebieden op te stellen. Deze zorg kwam evenals de behoefte om financiële en technische hulp van de internationale gemeenschap los te maken voor deze projecten op tafel bij de vergadering op ministerieel niveau van de internationale donornaties binnen de vergadering van het Ad Hoc verbindingscomité.
Verscheidene internationale berichten spreken over de achteruitgang van de humanitaire omstandigheden voor de bevolking in deze gebieden; een situatie die armoede en geweld teweegbrengt, het radicalisme en extremisme bevordert - een vicieuze cirkel die dringend moet worden doorbroken. Het Israëlisch besluit van 19 september om Gaza tot vijandig gebied te verklaren en de voorziene mogelijkheid om de omvang van de aan Gaza opgelegde sancties nog te verbreden, zou indien toegepast, de huidige situatie zo mogelijk nog kunnen verergeren. Alhoewel de Europese Unie het legitieme recht van Israël om zichzelf te verdedigen erkent, onderstreept het de noodzaak dat de Israëlische overheid de uitvloeisels en de consequenties van haar beslissingen op het leven van de mensen van Gaza zorgvuldig afweegt.
De Europese Unie heeft telkens weer zijn engagement bekrachtigd om verder te gaan met de humanitaire hulpverlening aan Gaza. De Unie is de grootste donor. In 2006 lag het totale bedrag van de hulp van de Unie door de Commissie en de lidstaten bij 688 miljoen euro. In 2007 heeft de Commissie meer dan 425 miljoen euro toegewezen, opgedeeld in humanitaire hulpverlening en sociale hulpverlening, strategische ondersteuning voor de oprichting van de staat en advies bij economische hervormingen. Het tijdelijk internationaal mechanisme, om drie maanden verlengd tot het eind van het jaar, was een van de meest gebruikte instrumenten om de donorhulp te kanaliseren, gezien de ingewikkelde situatie in dit gebied. Verder is de Commissie van plan om de hulpverlening aan de regering Abbas/Fayad te herstructureren om haar doeltreffender en productiever te maken.
We zijn echter van mening dat de Europese Unie deze financiële last niet alleen moet dragen en dat het daarom wenselijk zou zijn dat andere partners, met name de Arabische Staten, een bijdrage aan deze inspanning leveren en een gedeelte van de kosten voor de opbouw van een Palestijnse staat dragen. De EU heeft het belang van het heropenen van de grensovergangen in Gaza benadrukt, om zo het verkeer van mensen en goederen veilig te stellen overeenkomstig de overeenkomst over bewegingsvrijheid en toegang.
De Europese ondersteuning voorziet ook ondersteuning van de particuliere sector, - op de lange termijn de motor voor de economische ontwikkeling - met name het verlenen van ondersteuning aan de Palestijnse regering om zijn schulden in de particuliere sector te vereffenen. Dit zijn kortetermijnoplossingen waarbij niet het langetermijndoeleinde van economische ontwikkeling van de Palestijnse economie en financiën uit het oog mag worden verloren. In feite moet het langetermijnvooruitzicht worden geëvalueerd om zich voorwaarts te bewegen van de huidige fase van noodhulp naar een fase van hulpverlening bij de economische ontwikkeling - dat wil zeggen de overgang van haat naar handel.
Benita Ferrero-Waldner
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, twee weken geleden was ik in New York waar er talrijke bijeenkomsten plaatsvonden van de internationale gemeenschap inzake het Palestijnse vraagstuk. Er was daar ook een belangrijke vergadering van het Kwartet, waar ik als lid van de EU-delegatie permanent lid van ben. Tevens was er een vergadering van het ad hoc Verbindingscomité van de grootste donoren van de Palestijnen, ter voorbereiding op de donorconferentie die waarschijnlijk aan het einde van december zal plaatsvinden, na de internationale ontmoeting die nu wordt voorbereid.
De belangrijkste conclusie van ons allemaal was, zoals het voorzitterschap reeds zei, dat de huidige omstandigheden de regionale en internationale partners inderdaad een cruciale kans bieden om het vredesproces doeltreffend steun te bieden. Ook al weet ik drommels goed hoe moeilijk dit allemaal is, ben ik toch enigszins voorzichtig optimistisch over de vooruitzichten op een serieuze vergadering in de Verenigde Staten, november aanstaande, waarin resultaten kunnen worden geboekt. Ik zou graag degenen die onze bijdragen hebben vermeld willen bedanken. Maar ik kan u ook vertellen dat ik zeer duidelijke woorden hebben gesproken tegen onze Arabische partners, aangezien deze partners nog niet evenveel hebben bijgedragen als wij al gedaan hebben. Ik heb een krachtig beroep op hen gedaan om hun Arabische vrienden evenzo te helpen. We staan klaar om ons aandeel in de toekomst te vervullen, en ik hoop dan ook dat deze internationale bijeenkomst over het Midden-Oosten een opstap zal mogen zijn naar verdere op regelmatigere wijze plaatshebbende positieve besprekingen. En ik hoop dan ook dat er, op het juiste moment, een Palestijnse staat binnen veilige grenzen mag ontstaan, zij aan zij met Israël.
Het is mij uiteraard niet ontgaan dat de levering van humanitaire hulp aan de Gazastrook steeds moeilijker is geworden. Zo zagen wij ons gedwongen om twee door het bureau voor humanitaire hulp van de Commissie gefinancierde projecten op het gebied van de watervoorziening en waterzuivering, op te schorten. De partners die deze projecten uitvoeren konden namelijk niet meer het nodige materiaal invoeren, aangezien er een verbod is ingesteld op de import van zaken als reserveonderdelen voor ziekenhuizen en waterpompen.
De Europese Commissie heeft uiteraard niet nagelaten op deze situatie te reageren. Integendeel, onze humanitaire hulp en noodhulp aan de bezette Palestijnse gebieden, waaronder de Gazastrook, is nog nooit zo omvangrijk geweest. Bovendien blijven wij het uitermate waardevolle werk van de UNRWA in de Gazastrook ondersteunen. Recentelijk heeft commissaris Michel middels het wereldvoedselprogramma nieuwe hulpinitiatieven ontplooid om te kunnen voorzien in de basisbehoeften van de meest kwetsbare Palestijnen. Ook blijven we directe noodhulp verstrekken aan mensen met lage inkomens en mensen die in sociale nood verkeren, en wel door sociale uitkeringen te verstrekken. In september hebben we 35.000 arme families op de Westoever en in de Gazastrook een uitkering uitbetaald. Hieruit blijkt te meer de toegevoegde waarde van het tijdelijke internationale mechanisme, dat in staat is om redelijk doeltreffend in het hele bezette Palestijnse gebied te opereren. In september hadden we al meer dan 90 miljoen liter brandstof aan de Gazastrook geleverd, hetgeen goed is voor 25 procent, een kwart dus, van de elektriciteitsbehoefte van de lokale bevolking.
Om die reden heb ik het Kwartet tijdens de afgelopen vergadering in New York verzocht om dit financiële mechanisme nog tot december te verlengen. Ook heb ik in New York tijdens verschillende vergaderingen en ten overstaan van verschillende gesprekspartners gepleit voor vooruitgang op het gebied van de overeenkomst inzake verkeer en toegang. Het doet ons deugd dat Tony Blair hier veel energie in steekt. Hij wil dat de economie eenvoudigweg de mogelijkheid heeft zich te ontwikkelen, iets wat uiteraard zonder vrij verkeer en toegang niet mogelijk is, wat weer niet wegneemt dat de Israëlische regering zich gerechtvaardigde zorgen maakt. Ik denk dat er veel meer mogelijk is en gedaan kan worden, maar dat vereist meer politieke wil dan tot nog toe aan de dag is gelegd.
Ik ben het tevens met het Parlement eens dat de sluiting van de grensovergangen tot Gaza een verschrikkelijke wissel trekt op de mogelijkheden van een reeks verarmde bevolking te voorzien in hun levensonderhoud. Ook wordt de vereiste humanitaire hulp hierdoor ernstig gehinderd. De grensovergang bij Karni is nu al bijna vier maanden gesloten. Dat heeft tot gevolg dat onze hulp via Karem Shalom en Sufa moet. Wij zien dit slechts als een tijdelijke regeling, allereerst gezien het feit dat de faciliteiten aan deze grensovergangen ontoereikend zijn, hetgeen resulteert in beduidend hogere vervoerskosten - wel tot 40 procent van de totale kosten van de verstrekte hulp - en ten tweede omdat de beperkingen op de invoer van materiaal dat wij de Gazastrook binnen willen brengen ons projectwerk bemoeilijkt.
Verder dienen we bij ons optreden aldaar rekening te houden met de illegale machtsovername in de Gazastrook. Ons beleid is consistent met dat van het Kwartet en met het standpunt van de legitieme regering van de Palestijnse Autoriteit, en natuurlijk steunen wij president Mahmoud Abbas. Op 23 september hebben wij tezamen met onze partners in het Kwartet duidelijk aangegeven waar wij staan. We hebben onze grote zorg uitgesproken over de voortdurende sluiting van de grote grensovergangen. We hebben gewezen op het belang van verdere ongehinderde noodhulp en humanitaire hulp, en tevens hebben we opgeroepen tot voortzetting van de levering van essentiële diensten.
Tot slot zou ik ook graag even willen ingaan op de situatie op de Westoever, een kwestie die we niet uit het oog mogen verliezen. Ondanks de recente aankondigingen van de Israëlische autoriteiten over de vermindering van het aantal checkpoints, is de praktijk juist diametraal anders. Het wordt er allemaal alleen maar erger. Niet alleen dat men verder gaat met het nederzettingenbeleid en met de bouw van de veiligheidsmuur, maar ook dat er volgens een recent rapport van de OTCHA 48 nieuwe checkpoints bij zijn gekomen.
Het is van cruciaal belang dat er beweging komt in de kwestie van verkeer en toegang. Zo niet, dan worden de kansen op een toekomstige duurzame Palestijnse staat ondermijnd. Helemaal tot slot wil ik nog zeggen dat in de ontwerpconclusies van de Raad, waaraan op dit moment in aanloop naar de Raad Buitenlandse Zaken gewerkt wordt, zeer nadrukkelijk wordt stilgestaan bij de verschrikkelijke situatie in de Gazastrook en de noodzaak tot ononderbroken en volledig ongehinderde noodhulp en humanitaire hulp.
Jana Hybášková
namens de PPE-DE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, we staan hier voor de zoveelste keer en zeggen opnieuw: de situatie in de Gazastrook is verschrikkelijk. En ook ditmaal zijn we het er allemaal over eens dat er iets gedaan moet worden. Het is voor mij dan ook een grote eer dat ik namens de PPE-DE-Fractie deze resolutie indienen mag, en ik ben ingenomen met artikel vijf, een ondubbelzinnige steunbetuiging voor de Conventie van Maryland. Maar heb ik nu eigenlijk wel redenen om positief te zijn, wetende dat wij u ertoe hebben opgeroepen - ikzelf hier nog voor het begin van de zomer - om klaar te staan voor een humanitaire crisisoperatie en voor het opstellen van noodplannen?
Velen onder u dachten toen dat ik vroeg om buitenlandse interventie. Nee! Ik wist gewoon dat als we klaar zouden staan voor een humanitaire operatie, dat wij dan op een snelle manier zouden kunnen ingrijpen wanneer de onvermijdelijke situatie werkelijkheid zou worden. Het is nu oktober en we zijn nog niet bijster veel verder.
De mensen in de Gazastrook verdienen onvoorwaardelijk onze hulp, nu direct, zo snel mogelijk. Maar we weten allemaal wel op basis van onze jarenlange samenwerking in het Midden-Oosten dat we er met snelle oplossingen alleen niet komen. De onderliggende redenen van het lijden van de Palestijnen moeten uit de wereld worden geholpen.
Velen van u hier denken - en ik ben het daar absoluut mee oneens - dat Israël de enige oorzaak is van het lijden. Ik was voor het eerst in de Gazastrook in 1990. Tevens zag ik toen plaatsen als Hodeida, Tanta, Benghazi, Ismailia, om maar een paar namen te noemen van plaatsen in het Midden-Oosten die er allemaal ongeveer hetzelfde uitzien: geen bezetting, geen militaire interventie. Maar wel wanbeheer, corruptie, nepotisme, politiestaten - dát is waar het daar om draait. We moeten durven het beestje bij zijn naam te noemen en ons te richten op de vraag hoe wij degene die onder beide zaken lijden helpen kunnen.
Er is geduld voor nodig om de waarheid te zien, om een gedegen analyse te maken, objectief, om de hulp vorm te geven, om op maat gesneden projecten op te zetten, geld te investeren, te onderwijzen en de weg te wijzen. En om compromisloos te zijn, scherpzinnig, vol verantwoordelijkheidsgevoel.
In de Gazastrook maken de Ottomanen, de Britten, de Egyptenaren, de Israëli's, de Amerikanen en de Europeanen allemaal deel uit van het probleem. Maar het grootste deel ervan zijn de Palestijnen zelf. Het enige dat wij kunnen doen is hen helpen. Zij moeten zélf stoppen gebruik te maken van bedreigingen, misbruik, geweld, terrorisme en het zaaien van dood en verderf. Ze moeten zélf de corruptie een halt toeroepen, een einde maken aan het nepotisme en het systeem van de pasja's.
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Thijs Berman
namens de PSE-Fractie. - (NL) Voorzitter, sinds half juli, toen Hamas de macht greep in Gaza, zijn anderhalf miljoen mensen opgesloten in wat de inwoners zelf een getto noemen, een veehouderij. Zelfs kankerpatiënten mogen het gebied niet uit. Ze wonen volgens Israël in een vijandige entiteit. Er komt alleen voedsel binnen, medicijnen, een paar humanitaire goederen. Maar mensen leven van meer dan meel, linzen en medicijnen.
De Israëlische definitie van humanitaire goederen is absurd restrictief. Onderdelen voor medische apparatuur mogen niet worden ingevoerd, de waterleiding kan niet worden gerepareerd. Er is een voortdurende dreiging dat de energietoevoer door Israël wordt onderbroken. De economie van Gaza is ineengestort, de bevolking is werkeloos en wanhopig, er is geen geld meer. Ondervoeding begint de kop op te steken. Deze blokkade kweekt wanhoop, woede en haat, geen vrede. In Gaza heerst een onaanvaardbare humanitaire crisis.
De vraag naar hulp groeit en de kosten van hulp stijgen bovendien door de blokkade. Er moet daarom door de lidstaten meer financiële steun aan de UNHRA en de andere organisaties ter plekke gegeven worden. De Europese Commissie zette die stap al en sommige lidstaten ook. Ook het Europees Parlement stemde gisteren voor verhoging van de hulp. Mijn fractie vraagt dringend aan de Raad om dat besluit te steunen.
Maar hulp alleen is niet genoeg. Het voorzitterschap blijft hier vanavond bedeesd, voorzichtig. Maar de Europese Unie kan niet langer de morele verantwoordelijkheid nemen om wel hulp te geven, maar geen politieke stappen te ondernemen tegen de blokkade. Uit naam van mijn fractie verzoek ik daarom het voorzitterschap, de Raad en de Europese Commissie om Israël krachtig op te roepen de blokkade onmiddellijk te stoppen. In Gaza wordt een bevolking collectief gestraft. Dat is illegaal volgens artikel 33 van de vierde Conventie van Genève. Bovendien is deze methode Israël onwaardig. Dat hoort de Europese Unie aan Israël te zeggen in plaats van passief te blijven, juist omdat de Unie een bondgenoot is. Dit geeft de associatieovereenkomst met Israël betekenis. Alleen door op te treden tegen de blokkade neemt de EU de mensenrechtenparagraaf daarin serieus.
Chris Davies
namens de ALDE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik spreek niet namens mijn fractie, maar als Parlementslid dat dingen gezien heeft die hij niet had willen zien.
Ik hoop maar dat de minister niet gelooft in de schijnheilige prietpraat die hij hier heeft staan voorlezen. Om ook maar één moment de suggestie te willen wekken dat het beleid van de Europese Unie onpartijdig is, is ronduit ridicuul. Iedereen weet drommels goed dat er hier sprake is van beleid met dubbele standaarden. Wij verwachten en verlangen van de Palestijnen dat zij gehoor geven aan elke eis die wij stellen. Aan de Israëliërs vragen wij slechts om te voldoen aan onze wensen.
Een onwelriekende situatie, die dubbele standaarden. commissaris, weet u nog dat u hier een aantal maanden geleden aanwezig was, nadat de Palestijnse delegatie teruggekeerd was van een ontmoeting met de heer Haniyeh in de Gazastrook, voordat de Palestijnse eenheidsregering uit elkaar viel, en dat u toen ten overstaande van dit Parlement zei dat u alles zou doen wat in uw macht lag om de regering te steunen? Nog geen twee weken daarna was die natuurlijk al gevallen! Onder meer vanwege het feit dat wij geweigerd hadden te spreken met de gekozen vertegenwoordigers. Wij weigerden te spreken met de heer Haniyeh, en dus hoefde het ons helemaal niet te verbazen dat nadat wij de democratische krachten ondermijnd hadden, de gewelddadige krachten de overhand kregen.
Het blijkt nogal moeilijk te zijn lering te trekken uit de geschiedenis. We moeten nu eindelijk eens de wensen van het Palestijnse volk serieus nemen. Het is de hoogste tijd enig respect te tonen voor de democratische krachten en erkennen dat het onmogelijk is om vrede te stichten zonder te spreken met de vijand.
(Applaus)
Als we blijven weigeren in contact te treden met de elementen in Hamas die ons een hand willen reiken, zal vrede in het Midden-Oosten een onhaalbaar doel blijven.
Dan nog een vraag over de ontwerpresolutie die voor ons ligt. Hoe halen wij het eigenlijk in ons hoofd om geld te geven aan de Gazastrook? Wat heeft de Europese Unie hier nu eigenlijk mee te maken? De Gazastrook is een Israëlisch gevangenenkamp! Het heeft niks met ons van doen. Het is de verantwoordelijkheid van de Israëliërs om deze anderhalf miljoen mensen in leven te houden. Zij zijn degenen die hen in de ellende ondergedompeld houden. Het is niet onze verantwoordelijkheid het geld van onze belastingbetaler in te zetten om datgene recht te breien dat Israël krom maakt.
Tot slot nogmaals over de kwestie van onpartijdigheid. De afgelopen weken hebben we kunnen waarnemen dat het Israëlische leger opnieuw opdracht heeft gegeven tot de confiscatie van Palestijns land voor de bouw van wegen waarmee het mogelijk wordt de E1-nederzetting te bouwen - een verdere uitbreiding van de joodse nederzettingen in Oost-Jeruzalem - tegen elke toezegging in die wij van de Israëliërs verlangd hebben, en funest voor elk sprankje hoop dat er nog was op een goede uitkomst van de aanstaande vredesbesprekingen.
Nu de Palestijnen elke hoop op een leefbare, onafhankelijke Palestijnse staat voor hun ogen zien verdampen, wat denkt de Europese Unie daar dan aan te doen? Natuurlijk niks anders dan een paar mooie woorden declameren, en verder niks!
Ryszard Czarnecki
namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, ik was lid van de vijfmansdelegatie van het Europees Parlement dat een aantal belangrijke dagen in de Palestijnse Autonome Gebieden heeft doorgebracht. Ik zeg dit, omdat ik niet wil dat ons debat omslaat in een zeer politiek debat, waar het Europees Parlement de rol van aanklager tegen iemand op zich neemt. Ik zou graag boven de politieke scheidslijnen staan en overleggen hoe we het civiele Palestina kunnen helpen.
Laat ons echter duidelijk maken dat het ernaar uitziet dat het naar een hoger plan tillen van de levensstandaard in de Gazastrook, het normale functioneren van ziekenhuizen en scholen, de onbelemmerde toegang tot drinkwater, voedsel en elektriciteit, het vermogen om normaal in de landbouw te werken er eerder toe zullen voeren dat de spanningen in de Palestijns-Israëlische betrekkingen zullen afnemen en eveneens de vijandige gevoelens jegens de bewoners van de Joodse nederzettingen, de Israëlische nederzettingen en de Staat Israël op zich.
Een paar maanden geleden sprak ik in dit Huis over de controversiële teksten die in sommige Palestijnse scholen werden uitgedeeld, in Palestijnse schoolboeken, maar nu zijn we van het ene extreem naar het andere gegaan. We kunnen niet meer bepaalde aspecten van het Palestijnse schoolsysteem bekritiseren, omdat dit schoolsysteem daadwerkelijk ter ziele is gegaan.
Maar aan deze medaille zit ook een andere kant, een intern Palestijns aspect. De politieke patsituatie tussen Hamas en Fatah en het kamp van President Abu Mazen houdt aan. Deze impasse maakt het voor de Palestijnse instellingen moeilijk om te functioneren, en brengt daarom schade toe aan de Palestijnen die daar wonen, en is met zekerheid niet de schuld van Israël. We spreken veel over een blijvende vrede tussen de Staat Israël en de Palestijnen, maar dat heeft iets weg van over een huis te praten en met het dak te beginnen. We moeten altijd van de fundamenten af beginnen te praten, en de fundamenten zijn in dit geval een verbetering van de werking van de Palestijnse machtsstructuren, de openbare instellingen en de humanitaire hulp voor de bevolking van Palestina.
Margrete Auken
namens de Verts/ALE-Fractie. - (DA) Mijnheer de Voorzitter, het bezoek aan de Westelijke Jordaanoever en Gaza van een paar weken geleden dat werd genoemd was schokkerend - zelfs voor degenen onder ons die er al vaak zijn geweest. De sluiting van de grenzen door Israël en de ontelbare wegblokkades zorgen ervoor dat het onmogelijk is om een gezonde economie te ontwikkelen, en om de regels van de EU betreffende de humanitaire hulp na te leven. De Raad en de Commissie moeten onmiddellijk ingrijpen om de Palestijnse economie weer op de rails te zetten. Ik wil het duidelijk zeggen: zonder zo'n interventie kan de vredesconferentie niet slagen. Zoals al herhaaldelijk is gezegd, kun je de economische dimensie en de politieke dimensie niet van elkaar scheiden. Met andere woorden, de bezetting door Israël moet ophouden of er zal nooit vrede komen. Behalve de economische uitputtingsslag, vindt er op het ogenblik ook een radicalisering van de Palestijnen plaats. Zij wordt sterker onder de armen, waarvan er almaar meer zijn als gevolg van de blokkade van Israël - en onder de jongeren. De oudere generaties van de Palestijnen hebben er herhaaldelijk voor gewaarschuwd dat de jongeren die nu groot worden nog nooit huis aan huis met de Israëli's hebben gewoond, en dat hun enige ervaring met de Israëli's lelijke muren, militaire invasies en tienersoldaten zijn die hun vaders vernederen. Dit is niet de beste methode om vrede te scheppen, maar wel onverbiddelijke vijanden.
Noch is er vertrouwen in de EU die de democratische verkiezingen in de Palestijnse gebieden negeerde en door het isoleren van de Hamas zowel diplomatieke onbekwaamheid heeft getoond als ook, weer eens, dubbele standaards. Waarvan iedereen die bij dit vraagstuk betrokken is zich bewust moet zijn, is dat er geen vrede zal komen, totdat alle Palestijnen in de lopende onderhandelingen zijn vertegenwoordigd. Zoals de heer Davies en anderen al hebben aangevoerd, zal alle hoop teniet worden gedaan wanneer, zoals bericht, de regering van Israël de onteigening van E1 werkelijk omzet. Zowel de VS als ook de EU hebben in onverbloemde taal gezegd dat dit niet moet gebeuren. De vraag die de Raad en de Commissie nu moeten beantwoorden is wat zij willen ondernemen om deze onteigening van het Palestijnse Oost-Jeruzalem te verhinderen.
Luisa Morgantini
namens de GUE/NGL-Fractie. - (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, één minuut is in het geheel niets. De heer Lobo Antunes sprak over moedige gebaren en stappen: de moedige stap die de heer Olmert dient te nemen is om alle nieuwe nederzettingen dicht te gooien, om duizenden Palestijnen vrij te laten, op te houden met de militaire invallen op de Westelijke Jordaanoever, het uit de weg ruimen van de checkpoints en het opheffen van de blokkade van Gaza! Hij zou met concrete stappen naar de onderhandelingen moeten komen; in plaats daarvan kregen we gisteren nieuwe landconfiscaties in Jeruzalem te zien.
Hier in de Europese Unie dient onze moedige stap het verwerpen van iedere vorm van collectieve straf te zijn die door de regering van Israël aan de burgerbevolking wordt opgelegd. Onze plannen in Gaza zijn gestagneerd omdat er geen cement is, er geen buizen zijn, en de kosten zich hebben verviervoudigd en het UNRHA doorgaat met het aansporen tot noodmaatregelen.
De resolutie die morgen door ons zal worden aangenomen roept ertoe op om de blokkade van Gaza op te heffen en overal voor een vrij verkeer van mensen en goederen te zorgen, maar we zijn ons ervan bewust dat het Palestijns vraagstuk geen humanitair vraagstuk is. Onze verantwoordelijkheid is een politieke: het is de verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat de militaire bezetting ophoudt en dat twee volken en twee staten ertoe worden opgeroepen om in staat te zijn naast elkaar een veilig bestaan te leiden.
Bastiaan Belder
namens de IND/DEM-Fractie. - (NL) Voorzitter, eind vorige week debatteerde een delegatie van ons Parlement in het kader van de TLD met Amerikaanse collega's over de ernstige situatie in het Midden-Oosten. De Amerikaanse vredesonderhandelaar Dennis Ross adviseerde ons toen heel praktisch hulp te bieden aan de Palestijnse bevolking in haar precaire bestaan. Een netwerk van betrouwbare, politiek onafhankelijke NGO's is daarbij geboden.
Raad en Commissie, in hoeverre ziet u daar, voor zowel de Westelijke Jordaanoever als Gaza, reële mogelijkheden? Intussen ben ik van mening dat aan de huidige interne en externe crisissituatie in Gaza het optreden van Hamas ten grondslag ligt. Zij delegitimeert onveranderlijk de staat Israël en legitimeert geweld tegen Israëli's en zogenoemde dissidente Palestijnen.
Voorzitter, de recente brute moord op de slechts dertigjarige Palestijnse christen Rami Ayyad onderstreept de benarde positie van deze minderheid in Gaza. Raad en Commissie, ik verwacht van u aandacht voor en steun aan de christelijke minderheid in alle Palestijnse gebieden.
Edward McMillan-Scott
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de heer Davies vroeg zojuist wat de rol van de Europese Unie is in het Midden-Oosten. Natuurlijk weet ik ook wel dat het een retorische vraag was omdat hij zo graag een oplossing wil, maar feit is dat de Europese Unie een direct belang heeft bij het resultaat van het vredesproces in het Midden-Oosten.
Ik sta hier namens een kiesdistrict in Yorkshire waar de vier bomaanslagplegers vandaan kwamen die enkele maanden geleden in Londen toesloegen. Zij waren mede hiertoe aangezet door de situatie in het Midden-Oosten. Dat geldt ook voor de plegers van de aanslagen in Madrid. De veiligheid van Europa houdt dus direct verband met de situatie in het Midden-Oosten.
Ik ben bovendien van mening dat we historisch en humanitair gezien moreel medeverantwoordelijk zijn voor vrede in het gebied. Het vredesproces is langzaam en met horten en stoten verlopen, heeft geresulteerd in talrijke initiatieven, talrijke intergouvernementele conferenties zoals die van Madrid, Oslo en anderen. En nu zijn we op een punt aanbeland, nu in oktober 2007, waarop een soort radeloosheid heerst om toch maar alsjeblieft te proberen een oplossing te vinden.
Ik denk dan ook dat het nu de hoogste tijd is voor een radicaal nieuwe benadering. Een van de zaken die ik zou willen voorstellen is dat er in de recente besprekingen tussen de heer Olmert en de heer Mahmoud Abbas over een definitieve oplossing tevens rekening wordt gehouden met de onderhandelingen die de heer Olmert in hoogsteigen persoon als jong parlementslid in 1987 op persoonlijke titel voerde met de PLO over de hoofdstad van de Palestijnse staat in Oost-Jeruzalem, over de grenzen van 1967, alsook over het opbreken van een aantal nederzettingen. Met andere woorden: hij was daar al in 1987, en nu kunnen deze twee leiders onder aanmoediging van de internationale gemeenschap wellicht deze herfst kiezen voor een radicale aanpak van het vredesproces in het Midden-Oosten en de weg bereiden voor een vreedzame twee-statenoplossing.
De heer Triantaphyllides en zijn delegatie die onlangs in Palestina waren, keerden terug met twee fundamentele conclusies in het hoofd. Laten we ons richten op de humanitaire situatie in Palestina, maar later we ook nadenken over de rol die wij als gekozen volksvertegenwoordigers aldaar en elders in dit proces spelen kunnen. Wij zijn er ook nog.
Véronique De Keyser
(FR) Mijnheer de Voorzitter, terwijl we deze resolutie aan het voorbereiden waren, zeiden we tegen onszelf "geen politiek, alleen humaniteit”. Het is niet te verdragen dat heden een bevolking in een enorm buitenluchtgetto langzaam aan het sterven is, opgejaagd door de camera's van de gehele wereld, een verzwakte bevolking zonder het recht op ontwikkeling, om zich vrij te bewegen of zijn kinderen een opleiding te geven, maar een bevolking voor wiens overleven we een hoge prijs betalen en die ons bovenal niet mag wegsterven omdat dit een smet op ons zou werpen en onze democratieën hiermee niet om zouden kunnen gaan.
Dit jaar zal de Europese Unie meer dan driehonderd miljoen euro hebben betaald om deze crisis af te wenden. Het is te weinig voor de Palestijnen om tot leven in staat te zijn, maar het is tien keer, honderd keer teveel, omdat wanneer men zich aan alle internationale verplichtingen, de vierde Conventie van Genève en de rechten van de mens zou houden dit in het geheel niet noodzakelijk zou zijn.
Schande over het getto!, Schande over ons Europeanen! We waren in staat om Berlijn te bevoorraden toen de bevolking daar onder beleg was! Schande over ons die de val van de muur in Duitsland met vreugdetranen toejuichten, maar die nu gevangenen en medeplichtigen van andere muren en andere getto's zijn! Stop de afgrendeling!
Maar vandaag kan de humaniteit de politiek niet doen vergeten. Op 24 september heeft de Israëlische regering een bevel uitgevaardigd tot onteigening van 1100 dunums land in vier Arabische dorpen tussen Jeruzalem en Jericho, om een weg te bouwen die de Westelijke Jordaanoever feitelijk in tweeën zal hakken. Het is een oud Israëlisch plan van 2004 dat Europa en zelfs de Verenigde Staten altijd hebben verworpen. Vandaag, aan de vooravond van de internationale vergadering in Washington is het een echte tijdbom. Hoe kunnen we met Gaza in de val en de Westelijke Jordaanoever in tweeën gesneden nog steeds dromen van twee staten die vreedzaam samen zullen leven.
Sharon verklaarde op 8 februari 2005 in Sharm el Sheikh: "We hebben een mogelijkheid om een nieuwe weg te bewandelen. Voor het eerst sinds lang bestaat er in onze regio hoop op een betere toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen”. Het is een extreem teer plantje dat de extremisten het liefst zouden willen neertrappen. Wanneer deze weg, en vele anderen, gebouwd worden, dan hebben de extremisten gewonnen. Architecten en aardrijkskundigen gebruiken nu perversere wapens dan bommen. Ze omsingelen Palestina met muren en wegen die iedere droom van een levensvatbare staat uitgedroomd laten zijn.
(Applaus)
Elizabeth Lynne
(EN) Mijnheer de Voorzitter, er is niets dat demoraliserender werkt dan leven in armoede, een leven zonder enig uitzicht, een leven verscheurd door gewapend conflict. Nu er een humanitaire catastrofe wordt uitgestort over de hoofden van de mensen in de Gazastrook, is het enige waar de Israëlische en Palestijnse leiders voor zorgen dat de pijn, armoede, ellende en haat wordt doorgegeven aan een nieuwe generatie jonge Palestijnen.
Als direct gevolg van de Israëlische blokkade van mensen en goederenstromen hebben de kinderen niet eens de beschikking over de meest basale onderwijsfaciliteiten. Iedereen daar wordt de fundamentele voorzieningen ontzegd die wij allemaal hier zo vanzelfsprekend vinden. Mensen kunnen niet meer in hun levensonderhoud voorzien omdat vissers, boeren en anderen hun producten niet meer kunnen afzetten. Mensen lijden nodeloos pijn en gaan nodeloos dood omdat er nog maar slechts beperkte medische voorzieningen en behandelingsmogelijkheden zijn, en dit alles tegen een achtergrond van geweld en onderdrukking.
Naar schatting van NGO's zijn er bijna 2000 ernstig gehandicapten erbij gekomen in de Gazastrook. Het gaat meestal om jonge mensen die zijn beschoten door een tank of een scherpschutter, waarbij ze een of meerdere ledematen zijn verloren, hersenschade hebben opgelopen of verwondingen aan het beenmerg. Maar de organisaties die deze mensen proberen te helpen worden in hun werk gehinderd door de Israëlische blokkade en zijn onmachtig de specialistische hulpmiddelen te verkrijgen die zij nodig hebben! Israël dient te voldoen aan zijn internationale verplichtingen, zoals het Verdrag van Genève, en de toegang van humanitaire hulp, humanitaire bijstand en essentiële diensten tot het gebied te garanderen en de grenzen te openen.
De Raad en de Commissie dienen de druk op de ketel te houden, maar moeten met alle partijen om de tafel gaan zitten. Want dat is de enige manier om tot een oplossing te komen. Het heeft geen enkele zin te zeggen dat we weigeren met die of die partij te spreken. We dienen een oplossing te vinden door met iedereen rond de tafel te gaan zitten. Als er niks wordt gedaan dan zullen er nog meer mensen nodeloos sterven. 1,3 miljoen mensen in de Gazastrook zullen dan verder zonder enige waardigheid door het leven moeten gaan, en de overdracht van pijn, armoede, misère en haat op een nieuwe generatie Palestijnen gaat dan gewoon door.
Hélène Flautre
(FR) Mijnheer de Voorzitter, in een tijd waar de grensovergangen naar de strook van Gaza door het Israëlische leger gesloten zijn en gecontroleerd worden, in een tijd waar er op dagelijkse basis moorddadige invallen worden doorgevoerd, in een tijd waar het aantal bewoners van nederzettingen in de bezette gebieden alsmaar verder groeit, in een tijd waar er, in overtreding van internationaal recht, verder wordt gegaan met de bouw van de muur en de veiligheidspatrouilles verdergaan, zijn er in dit Huis, in het Europees Parlement, nog steeds mensen die de status van Israël als bezettingsmacht zouden willen ontkennen. Dat is schokkerend!
Israël is een bezettingsmacht en moet zich zodanig aan de verplichtingen van de Conventie van Genève houden, en met name moet het onder geen omstandigheden gebruik maken van collectieve bestraffing. We zouden er goed aan doen om ervoor te zorgen dat Israël aan zijn verplichtingen voldoet in plaats van rampzalige signalen uit te zenden, wat we bijvoorbeeld deden door de financiering van de brandstofbevoorrading voor de stroomcentrale in Gaza uit te stellen. De krokodillentranen die we hebben gehuild over de schisma's tussen de Palestijnen zijn werkelijk ongepast nadat de Europese Unie niet in staat was om de inspanningen van Mahmoud Abbas te ondersteunen om de pragmatische vleugel van Hamas te coöpteren.
Kunt u zich iets ergers voorstellen? Ramallah uitspelen tegen Gaza? Beslissen wie de goede Palestijnen zijn en hen erbij helpen om de kwaden uit de weg te ruimen. Wie kan aan een blijvende oplossing geloven wanneer de politieke en territoriale eenheid van Palestina niet wordt gewaarborgd? Wie kan geloven dat de vrede voor de Israëli's en Palestijnen tot stand zal komen door een beleid dat in feite tot radicalisering van de bevolking van Israël en Palestina leidt?
De humanitaire situatie in Gaza is een schending van alle normen van menselijke waardigheid. Het opheffen van de blokkade van de Gazastrook moet zo snel mogelijk worden veilig gesteld. Er moet adequate druk op Israël worden uitgeoefend. Deze vraag mag niet langer meer een taboe blijven en ik vraag aan u, aan de Raad en de Commissie, welke maatregelen u van plan bent te nemen om de opheffing van de blokkade te bevorderen en om Israël te dwingen dat het zich aan zijn verplichtingen en toezeggingen houdt. Ik vraag aan u wat u van plan bent om te doen om Israël ertoe te krijgen om zijn plannen op te geven om de Westelijke Jordaanoever in tweeën te snijden door de verbinding van Jericho met Oost-Jeruzalem, een maand voor de internationale conferentie.
(Applaus)
Kyriacos Triantaphyllides
(EL) Mevrouw de Voorzitter, de ontwikkelingen in Palestina vinden buitengewoon snel plaats en laten ons bijna geen tijd om te reageren. Dus debatteren we nu over de humanitaire situatie in Gaza, terwijl de Israëlische overheden unilateraal hebben besloten om duizenden hectares Arabisch land te onteigenen om door te kunnen gaan met plan E1, de bouw van een weg die in de praktijk de Westelijke Jordaanoever in tweeën snijdt.
U weet dat de internationale gemeenschap tegen dit plan was. Ik geloof dat het nuttig zou zijn wanneer het Parlement ten opzichte van deze kwestie openlijk een standpunt inneemt. De politieke ontwikkelingen achter de schermen hebben dit echter niet toegelaten. Het resultaat is simpel: weer eens blijven we waarnemers terwijl de situatie in Palestina alsmaar erger wordt; iedere dag verzwakt de onderhandelingspositie van de Palestijnen en zijn er twijfels aan de kansen op succes van de voor november geplande internationale conferentie betreffende het Palestijnse vraagstuk.
Charles Tannock
(EN) Mijnheer de Voorzitter, gisteravond had ik de eer om aanwezig te zijn bij de opening van het Brusselse kantoor van de organisatie Europese vrienden van Israël, een organisatie die als uitgangspunt heeft dat wij het recht van bestaan van de democratische staat Israël en diens recht op voorspoed dienen te steunen. Hamas is echter op basis van diens handvest van 1988 uit op de vernietiging van Israël, en is nog altijd een door de EU verboden terroristische organisatie.
Het komt voor mij niet als een verrassing dat met deze resolutie wordt gepoogd het leeuwendeel van de schuld van de huidige situatie in de Gazastrook in de schoenen van Israël te schuiven. Israël's eenzijdige terugtrekking uit de Gazastrook als een teken van goed vertrouwen van land voor vrede is zo te zien voor de critici van Israël van nagenoeg nul en generlei betekenis.
In de resolutie wordt gewag gemaakt van een humanitaire crisis in de Gazastrook, zonder in te gaan op de mogelijke redenen ervan. De aantrekkingskracht van Hamas op de Palestijnse kiezers lag in het feit dat deze organisatie veel van de sociale diensten verleenden die het corrupte Fatah-bestuur verzuimde te verzorgen. Desalniettemin zijn de scholen leeg, want de kinderen zijn te bang om hun huis te verlaten. In de ziekenhuizen worden de gewonden behandeld van dagelijks geweld als gevolg van de gewelddadige machtsovername door Hamas van de Gazastrook en de nederlaag van het seculiere Fatah-bestuur.
Een prominent christen uit de Gazastrook, Rami Ayyad, werd afgelopen zaterdag vermoord, en er werden lukraak acht mortieren en een katjoesjaraket door Hamas op Israël afgevuurd. Bizar genoeg heeft Hamas zelfs de grensovergang bij Khani onder vuur genomen.
De resolutie doet een oproep aan Israël de nodige stappen te ondernemen om humanitaire hulpgoederen en essentiële voorzieningen vrij door te laten. Maar het is juist zo dat Israël helemaal niet gezorgd heeft voor het stopzetten van de toevoer van zaken als voedsel, elektriciteit of water in de Gazastrook. Israël stelt zich juist heel terughoudend en gematigd op, ook al voert Hamas aanvallen uit op Israëlische militairen.
Ik weet dat Israël wel een dergelijke stroom beschimpingen van dit Parlement had verwacht, maar het moet ook weten dat het op deze plek, en overal in Europa ook vrienden heeft, vrienden die alles gelegen is aan vrede en veiligheid in de regio. Het zal helaas echter nooit zover kunnen komen als dit Parlement zich zo op sleeptouw laat nemen door Hamas.
Richard Howitt
(EN) Mijnheer de Voorzitter, een humanitaire crisis vraagt om humanitair optreden. Het dient vanavond dan ook onze allereerste prioriteit te zijn iets te doen aan het feit dat aan de ene kant van de grens medische hulpmiddelen en schoolboeken worden tegengehouden, terwijl aan de andere kant ervan leerlingen en zieke mensen erop zitten te wachten. Uit het internationaal humanitair recht vloeit een rechtstreekse verplichting voor de Europese Unie voor om iets te doen. Nu vier maanden nadat de Gazastrook van de buitenwereld werd afgesneden, falen wij wat betreft onze directe betrokkenheid bij de missie voor bijstandsverlening inzake grensbeheer.
Ik wil de commissaris bedanken voor haar voorzichtige optimisme van vanavond wat betreft de hernieuwing van het vredesproces en de uitvoering van het tijdelijke internationale mechanisme. We willen haar er uiteraard toe oproepen alles te doen wat in haar macht ligt. Ik wil me aansluiten bij de heer Tannock in zijn veroordeling van de raket- en mortieraanvallen door Palestijnse militanten, maar zijn aanklacht zou veel geloofwaardiger zijn als hij eveneens de luchtraketaanvallen van de Israëlische strijdmachten veroordelen zou waarbij burgers omkomen. Ik zou u, mevrouw de commissaris, alsook het voorzitterschap, dringend willen vragen onverwijld protest aan te tekenen tegen de vanmorgen berichtte inbeslagname van nog eens drie procent van de westelijke Jordaanoever tussen Jeruzalem en Jericho als onderdeel van het E1-annexatieplan.
(De spreker wordt door de Voorzitter onderbroken)
Miroslav Mikolášik
(SK) In het licht van de resolutie van het Europees Parlement van 21 juni betreffende het MEDA-programma en de financiële steun voor Palestina, de resolutie van 12 juli over het Midden-Oosten en de verklaring van het Kwartet van 23 september 2007 is het wezenlijk voor het Europees Parlement om met een duidelijk standpunt naar voren te komen ten opzichte van de situatie in Palestina. We moeten echter de situatie echter ten minste vanuit twee gezichtspunten in ogenschouw nemen: vanuit het humanitaire en economische gezichtspunt, evenals uit het politieke en veiligheidsoogpunt.
Vanuit het humanitaire en economische gezichtspunt is het aan Europa, nadat zij enorme financiële middelen uitgegeven heeft om Palestina te ondersteunen, om voor de technische uitvoerbaarheid van het leveren van deze steun en humanitaire hulp te zorgen. Het is onaanvaardbaar dat Palestijnse burgers geen toegang hebben tot geneesmiddelen en dat instellingen voor gezondheidszorg, scholen en huizen worden verwoest. Zoals het er nu voorstaat, is de toegang tot goed drinkwater en voedsel vaak niet mogelijk op grond van de blokkade van de beweging van mensen en goederen.
Vanuit politiek en veiligheidsoogpunt moet het duidelijk worden gemaakt dat de internationale gemeenschap de staat Israël net zo moet erkennen als zij het recht van de Palestijnen op autonomie, Palestina, de Hamas regering incluis, erkent. Tot op de dag van vandaag heeft de Hamas nog niets ondernomen om zichzelf van zijn oprichtingsakte te distantiëren, dat de vernietiging van de Staat Israël als een van zijn doeleinden bevat. Daarin ligt het politieke probleem dat tot een gewapend conflict heeft geleid: terrorisme aan de ene kant en harde verdedigende acties aan de andere kant.
Proinsias De Rossa
(EN) Mijnheer de Voorzitter, allereerst zou ik er graag op willen wijzen dat de heer Tannock Israël absoluut geen dienst bewijst door zijn onvoorwaardelijke steun van Israël's illegale optreden tegen de Palestijnen, met name wat betreft de Gazastrook. Ik ben voorstander van deze resolutie, met inbegrip van paragraaf vijf. De humanitaire crisis in de Gazastrook is geen novum en komt ook niet onverwachts. Degenen die de afgelopen jaren regelmatig het gebied bezochten hebben telkens weer gewaarschuwd tegen het optreden van Israël dat de bevolking tot volledige wanhoop drijft. De economie bevindt zich nu in een vrije val. De sociale diensten zijn zo goed als opgehouden te bestaan. Ondervoeding en chronische ziekten vieren hoogtij en er zijn geen medicijnen. De Gazastrook is nu volledig afhankelijk van hulp van buiten die ook nog eens wordt tegengehouden door Israëlische embargo's. Het is een streng door Israël bewaakte gevangenis. We kunnen niet toestaan dat het welzijn van de mensen in de Gazastrook het slachtoffer is van al het politieke gekonkel dat - god betere het - nog eens leiden zal tot vredesbesprekingen.
Hierbij veroordeel ik de unilaterale Israëlische beslissing om land in beslag te nemen van vier Arabische dorpen, waardoor Oost-Jeruzalem wordt afgesneden van de westelijke Jordaanoever. Ik betreur het dat noch de Raad, noch de Commissie hier melding van hebben gemaakt. Het zou me verbazen als zij er niets van afwisten. Wij hier in het Parlement hebben er weet van, iedereen heeft er weet van. Wat er nu gebeurt is volledig in strijd met de routekaart voor vrede, en in strijd met de overeenkomst dat de grenzen van 1967 niet zullen worden gewijzigd zonder wederzijdse overeenkomst tussen Israël en de Palestijnen.
Zbigniew Zaleski
(PL) Mijnheer de Voorzitter, met hoop zouden we kunnen verwachten dat het conflict in de loop van de tijd vanzelf wel zal overgaan. Dat is de leegste hoop die er zou kunnen zijn. Nieuwe generaties worden volwassen, en het conflict gaat door en wordt zelfs erger. Men zou eigenlijk moeten denken dat twee naties die vrij dicht bij elkaar staan, de Hebreeërs en de Arabieren, met elkaar zouden kunnen samenleven, maar niet onder de omstandigheden van een hiërarchisch systeem. Iedere onderlinge afhankelijkheid, ongelijkheid, en bovenal het gebrek van een soevereine staatsstructuur voor de Arabieren zal een permanente bron voor negatieve emoties, veroordelingen en vergelding zijn.
Wanneer de Staat Israël zich niet aan de territoriale verdeling houdt, vind ik het moeilijk om me vrede in dit gebied voor te stellen, moet ik jammer genoeg zeggen. Net zoals de Joden een recht op hun land, hun staat hebben, zo hebben de Arabieren, de Palestijnen ook een recht hierop. Historisch gezien bestond Palestina voor de Tweede Wereldoorlog, en zoals we zien is het uit het Arabisch geheugen niet uit te vlakken.
Iedere dag gaat de situatie voor de mensen in Gaza in zo sterke mate achteruit dat uitbarstingen van opgekropte agressie onvermijdelijk zijn, en al hetgeen we kunnen doen is om met onbehagen en droefheid aan de kant te staan. Het beste wat we van onze kant uit kunnen doen - behalve het tot bedaren brengen van impulsen tot wederzijdse vernietiging en behalve bemiddelingspogingen - is het uitbreiden van de humanitaire hulp aan de mensen wat hen in staat zal stellen om in fatsoenlijke sanitaire omstandigheden te leven, om iets te eten te hebben en ergens naar school te gaan. Maar ik benadruk dat dit alleen een surrogaat voor een oplossing kan zijn, een oplossing waarbij wij, wat we tot onze schande moeten toegeven, niet in staat zijn om het voortouw te nemen.
De in de negentiende eeuw in Centraal en Oost-Europa opgedane ervaringen en de gruwelijkheden van de twintigste eeuw in Europa en Afrika tonen duidelijk de machten die aan het werk zijn bij het onafhankelijkheidsstreven van een bevolking. Dit is het streven waarmee we het ook hier van doen hebben.
Béatrice Patrie
(FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, natuurlijk moet de Europese Unie alles wat in haar macht staat doen om de bevolking van Gaza in deze ongekende humanitaire crisis uit de wurggreep te bevrijden.
Persoonlijk zou ik erop willen wijzen dat de benoeming door de Israëlische regering van Gaza als "vijandige entiteit” een aantal dramatische consequenties heeft. Israël kan veel grootschaligere operaties in dit gebied doorvoeren dan in het verleden. De Israëlische elektriciteitsmaatschappij kan de elektriciteitsbevoorrading aan de anderhalf miljoen Palestijnen van Gaza tot een minimum reduceren, en het bedrijf Mekorot zal het water dat ze verdeelt rantsoeneren, en het aan de Hamas overlaten om het in de wijken te verdelen.
Deze Israëlische strategie die er duidelijk op gericht is om een volksopstand tegen de leiders van Hamas te veroorzaken, is onaanvaardbaar en kan alleen tot een nieuwe geweldsescalatie leiden. Om nog maar niet te spreken van de nieuwe nederzettingen die van Palestina een nieuw Bantoestan maken.
Persoonlijk, als lid van het Kwartet, zou ik de Europese Unie de verzekering willen geven dat het enige doel van de voor november geplande vredesconferentie niet het leveren van een uitweg aan de Verenigde Staten is uit de patsituatie waarin het zichzelf in Irak en Afghanistan bevindt, maar dat het een werkelijk vredestop is die alle Arabische acteurs bij elkaar brengt.
Nickolay Mladenov
(EN) Mijnheer de Voorzitter, in elke conflict zijn de burgers de stilzwijgende slachtoffers. Het is onze plicht, onze dure plicht, om in actie te komen en hen te beschermen, en zo te leven in de geest van het motto van de Nobelprijswinnaar Elie Wiesel dat we "nooit stilzwijgend mogen toezien als er ergens mensen lijden en zij het slachtoffer zijn van vernedering”.
Ik ben dan ook ingenomen met het initiatief van het Parlement om te debatteren over de situatie in de Gazastrook en tevens ben ik ingenomen met de oproep die met de resolutie aan Israël gedaan wordt om te voldoen aan zijn verplichtingen en om de toegang van humanitaire hulp tot de Gazastrook te vrijwaren.
We dienen ons vandaag echter ook nog een aantal andere vragen te stellen. Allereerst dienen we onszelf af te vragen hoe het toch kan dat wanneer de vrede dichterbij komt, het geweld in omvang toeneemt. Hoe kan het toch dat telkens als de stem van de rede in Israël en de Palestijnse gebieden probeert een oplossing te vinden er terroristische groeperingen zijn die de wapens tegen de vrede opnemen? Hoe kan het toch dat sommigen zó doodsbenauwd zijn voor een twee-statenoplossing, waarbij Israël en Palestina in vrede naast elkaar zouden bestaan, dat zij liever hun eigen volk laten lijden en in het verderf storten?
We mogen er niet voor terugdeinzen toe te geven dat Hamas als gevolg van hun verzet tegen een vergelijk en als gevolg van hun oproep tot de vernietiging van een legitiem lid van de Verenigde Naties even zozeer verantwoordelijk is voor de rampzalige situatie waarin de mensen in de Gazastrook verkeren. Ze zijn bang voor de vrede en wakkeren het geweld aan.
Ik 2005 zijn er vanuit de Gazastrook 400 raketten afgevuurd op Israël. In 2006 waren dat er 1726. In 2007 waren er tot nog toe bijna duizend. Vele mensen zijn omgekomen, honderden werden verwond en duizenden geëvacueerd. En dat zijn ook burgers: mannen, vrouwen en kinderen.
26 september jongstleden werden er vanuit de Gazastrook 54 mortieren afgevuurd op de grensovergang van Sufa. De dag daarop waren de salvo's gericht op de grensovergangen waar de commissaris het over had, Erez en Karem Shalom. Deze grensovergangen werden tot doelwit gekozen omdat Hamas denkt dat sluiting van deze overgangen voorziet in de realisering van een doel, namelijk het lijden in de Gazastrook te verergeren zodat de mensen de kant kiezen van Hamas. Dat is echt de verkeerde strategie.
Laten we openlijk erkennen dat er krachten zijn binnen de Gazastrook die terreur en angst willen zaaien om zo profijt te kunnen trekken uit het lijden van hun eigen volk.
Jamila Madeira
(PT) Jimmy Carter heeft deze week in een interview gezegd dat er sinds president Clinton geen vertrouwelijke gesprekken meer over het onderwerp Midden-Oosten onder de bescherming van de Verenigde Staten van Amerika hebben plaatsgevonden. De verwachtingen lopen daarom hoog op ten opzichte van de internationale conferentie in november. Het wordt verwacht dat er een tastbare ontwikkeling zal komen zodat we werkelijk een tijdschema voor de oplossing van het menselijk leed en het conflict in het oog kunnen vatten.
De humanitaire situatie in Gaza gaat op het moment achteruit. Niet tegenstaande dat we een paar maanden geleden met een open gevangenis te maken hadden die steeds sterker afgesloten werd, zo wordt dit steeds duidelijker wanneer we iedere dag de doden tellen, de honger, de angst, de macht van de wapens en hun gevolgen, aan beide kanten van de muren, op de levens van de burgers zien. In het licht van de Conventie van Genève wordt humanitaire hulp dringend benodigd en is het gebiedend dat Israël het toestaat dat deze hulp wordt verleend. Het verkeer van personen en goederen moet realiteit worden, omdat we anders met een werkelijke menselijke tragedie in deze kuststrook te maken krijgen.
De hoofddoelstellingen die we op de komende internationale conferentie moeten uitvaardigen zijn een eind te maken aan het geweld en een oplossing op de grondslag van de bestaande resoluties te zoeken die het de Palestijnen en de Israëli's mogelijk maakt om in vrede samen te leven, voor het te laat is.
Christopher Beazley
(EN) Mijnheer de Voorzitter, twintig jaar geleden waren er drie brandhaarden die overal in de wereld tot grote ontsteltenis leidden, namelijk Zuid-Afrika, Ierland en het Midden-Oosten. In de eerste twee gevallen heeft er verzoening en een politieke transformatie plaatsgevonden. In het Midden-Oosten is er geen vooruitgang geboekt. Erger nog, de situatie is er achteruitgegaan.
De humanitaire catastrofe in de Gazastrook noopt ons tot optreden, in de wetenschap dat verzoening en politieke transformatie wel degelijk mogelijk zijn, noodzakelijk, de aangewezen weg. Het is eveneens duidelijk dat de Palestijnen en de Israëliërs hun geschillen niet op eigen kracht kunnen bijleggen. Beide zijden grijpen telkens naar geweld, hetgeen de impasse alleen maar groter maakt.
De humanitaire catastrofe in de Gazastrook is een van de ernstigste dieptepunten in het zestigjarige conflict in het Midden-Oosten. Wat wij wensen is veiligheid voor de staat Israël en veiligheid voor de staat Palestina. Op dit moment is er van geen van beiden sprake. Er moet dus een nieuwe weg worden ingeslagen.
Het staat buiten kijf dat de regering van de Verenigde Staten de verantwoordelijkheid en ook de middelen heeft om een beslissende invloed uit te oefenen op Israël, bijvoorbeeld door hen op te roepen de blokkade van de Gazastrook op te heffen.
Op eendere wijze dient de Europese Unie de Palestijnen ertoe te brengen af te zien van geweld, zodat beide zijden hun doelstelling - een staat die een veilig bestaan is beschoren - op de enige mogelijke manier, namelijk op vreedzame wijze, bereiken kunnen.
Aangezien deze resolutie eveneens aan de parlementen van Palestina, Israël, Egypte, alsook aan de Europees-mediterrane Vergadering zal worden doorgestuurd, zouden we deze op constructieve wijze gepaard kunnen doen laten gaan van onze steun aan een parlementaire dialoog ter vervanging van de huidige uitputtingsslag, een uitputtingsslag waaraan een eind dient te komen zodat het Heilige Land niet langer wordt bezoedeld.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, er is menselijk leed in de Gazastrook. De humanitaire crisis is in de laatste paar maanden uitgegroeid tot een catastrofe.
Het gaat niet meer alleen om een tekort aan basisvoedingsmiddelen. De Palestijnse economie is ineengestort en het is moeilijker geworden om handel te drijven. Het alledaagse leven van de mensen ligt aan diggelen en de hulpverleningsorganisaties kunnen in de regio niet werken. De mensen die daar wonen zijn gevangen door een blokkade, en zoals de commissaris heeft gezegd, dreigen dezelfde problemen ook op de Westelijke Jordaanoever op te doemen.
De inwoners van Gaza zijn de slachtoffers van een mislukt beleid van de kant van beide crisispartijen. Het is één ding om over de Hamas als vijand en terroristische organisatie te spreken; het is iets geheel anders om heel Gaza tot vijandig territorium te verklaren. Het is één ding om over Israël als de vijand te spreken; het is iets geheel anders om niet met de basisdienstverleners en de internationale organisaties samen te werken. Alhoewel de crisispartijen een dood punt hebben bereikt, hebben ze beiden de verantwoordelijkheid voor de fundamentele humanitaire rechten.
De resolutie van de Parlementsfracties is een buitengewoon onverbloemde meningsuiting betreffende de crisis in het Midden-Oosten. Het is ontdaan van ieder heimelijk politiek motief. Alles wat er is overgebleven is de ernstige zorg van Europa over het leven van de mensen in Gaza.
Ik zou iedereen er graag aan willen herinneren dat dit precies dezelfde zorg is die we eerder dit jaar al tot uiting hebben gebracht. We kunnen geen partij kiezen en we kunnen niet met de vinger op iemand wijzen. Het leed van onschuldige mensen maakt de wens tot verontschuldiging en het zoeken naar rechtvaardiging voor de situatie in Gaza irrelevant. We hebben slechts één eis: dat de crisispartijen ons toestaan om te helpen en dat ze met name zichzelf moeten helpen, omdat het hier om een menselijke crisis van enorme omvang gaat.
commissaris, ik hoop dat u deze ene eis van Europa met betrekking tot de situatie in Gaza aan de crisispartijen, de Arabische Liga en het Kwartet overbrengt.
Manuel Lobo Antunes
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, ik zou u allen willen danken voor uw opmerkingen en redevoeringen, waarnaar ik zorgvuldig heb geluisterd. We begrijpen dat de voortdurende en duurzame ondersteuning van de economische ontwikkeling van de Palestijnse gebieden een van de voorwaarden voor vrede is. Er bestaat een nauwe verbinding tussen de veiligheid, de politieke stabiliteit en de economie. Vrede en veiligheid kunnen daarom alleen worden bereikt wanneer er samen met het vredesproces, dat een geloofwaardig vredesproces moet zijn, een stevig en blijvend economisch fundament wordt gelegd.
Al deze initiatieven weerspiegelen onze betrokkenheid bij de ondersteuning en de verbetering van de levensomstandigheden van de Palestijnse bevolking in Trans-Jordanië en ook in Gaza. Dit zijn de taken die we willen nastreven en we hebben er fiducie in dat de Conferentie van Donorlanden, die voor december in Parijs is gepland, de internationale gemeenschap een gelegenheid zal geven om haar steun te betuigen, naar we hopen ook op praktische manier, voor de Palestijnse Autoriteit en in het algemeen voor de Palestijnse bevolking. Het is wezenlijk dat de internationale gemeenschap de mensen van Gaza niet in de steek laat, zodat hun hoogst precaire humanitaire situatie niet langer een politieke factor van instabiliteit, spanning en onenigheid blijft.
Ik zou willen zeggen dat de Europese Unie een op stevige zuilen en beginselen gebaseerde politieke strategie voor het vredesproces in het Midden-Oosten heeft en dat dit de reden is waarom de Europese Unie een graag geziene partner in het politiek proces is. We hebben ook een consequent hulpbeleid voor degenen die er het meeste behoefte aan hebben in de Palestijnse gebieden. De cijfers die ik zelf presenteerde en waarnaar de commissaris verwees, spreken hier ongetwijfeld boekdelen. Ik hoop dat in dit opzicht allen het voorbeeld van de Europese Unie zullen volgen.
Benita Ferrero-Waldner
lid van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het is ons allemaal maar al te goed bekend dat de situatie in de Gazastrook dramatisch is. We weten eveneens allemaal dat, ook al verstrekken we nu heel veel humanitaire hulp, er uiteindelijk ook een politieke oplossing gevonden moeten worden. Zoals ik eerder al zei, en dat is zojuist nog eens herhaald door het voorzitterschap, is deze internationale ontmoeting een buitengewoon belangrijke gebeurtenis. We hebben allemaal duidelijk gemaakt dat dit niet slechts een mooie fotosessie mag zijn. De ontmoeting dient echt ergens over te gaan en we hopen dat de onderhandelingen en de persoonlijke gesprekken tussen premier Olmert en president Abbas mogen uitmonden in een belangrijk eerste document, niet in de eerste plaats over buitengewoon moeilijke kwesties, in de wetenschap dat vanaf dat moment de ideeën verder uitgewerkt zullen worden in werkgroepen.
Er liggen zoals bekend vele mogelijke alternatieve oplossingen op tafel. Tegelijkertijd is het een hele lange tijd niet mogelijk geweest om de twee partijen bij elkaar te krijgen tijdens een dergelijke internationale bijeenkomst die de steun geniet van de Europese Unie, de Verenigde Staten, Rusland en de Verenigde Naties, alsook ruggesteun van de Arabische Liga.
Het is erg belangrijk dat ook de Amerikanen deze keer gezegd hebben dat zij bereid zijn de zogeheten "follow-upgroep” van de Arabische Liga, inclusief Syrië en Saudi-Arabië, uit te nodigen. Dat betekent dat er ergens een kleine opening is ontstaan.
Dat neemt niet weg - en dat kwam naar voren uit de tweede vergadering die we gehad hebben, de bijeenkomst van het ad hoc Verbindingscomité - dat politieke onderhandelingen alleen niet volstaan. Er dient ook een omslag te worden bewerkstelligd in de dagelijkse praktijk. Dat is van cruciaal belang. Het gaat dus ook om het bevorderen van de economische ontwikkeling, hetgeen onderdeel uitmaakt van het mandaat van Tony Blair - iets waar we hem zoveel mogelijk bij willen steunen. Deze mogelijkheid en kans dienen we met beide handen aan te grijpen.
Ik hoef u ook niet te zeggen, en ook niet aan hem - we hebben samen langdurige discussies gevoerd - dat economisch herstel, zoals ook de Wereldbank duidelijk gesteld heeft, alleen mogelijk is als de toegang en het verkeer wordt verbeterd, als de private sector in de Gazastrook wordt ondersteund - deze dient écht onderdeel te blijven uitmaken van de economie aldaar - en uiteraard indien zaken als goed bestuur worden bevorderd. Wij streven ernaar een leefbare Palestijnse staat op te richten wanneer in politieke kringen de geesten, om het zo te zeggen, rijp zijn.
Ik weet dat er geen snelle oplossing bestaat, maar er is nu wel een onderhandelingsproces nodig dat snel op gang komt, en ook dienen er snel projecten van de grond te komen. Er worden al de nodige voorbereidingen getroffen om ervoor te zorgen dat alles na de internationale ontmoeting, en misschien na of op het moment van de donorconferentie, gereed is. We denken na over projecten die tussen twee haakjes door ons en ook door Tony Blair zijn geselecteerd en goedgekeurd. We denken aan projecten zoals het opnieuw inrichten van scholen, zodat de mensen zien kunnen dat er ter plekke ook daadwerkelijk iets gebeurt.
Op zoek naar de juiste oplossingen bestuderen we op dit moment tevens vele andere projecten. Voor deze oplossingen is uiteraard ook de steun van Israël benodigd.
Verder dient uiteraard rekening te worden gehouden met de door Israël ter tafel gebrachte veiligheidskwesties. Maar uiteindelijk dient er een politieke oplossing te worden gevonden, en president Abbas is de gekozen president van alle Palestijnen. Daarom dienen wij hem ons vertrouwen te schenken en met hem samen te werken en hem te steunen.
Tevens zou ik u willen danken voor het feit dat u de Commissie met zo'n gulle hand 10 000 euro extra ter beschikking stelt voor de begroting voor de Palestijnen voor 2008. Dat geld zullen we zeker nodig hebben en is ook van groot belang voor onze donorconferentie.
Ik wil er ook nog op wijzen dat wij niet alleen christenen ondersteunen - zoals beweerd door de heer Belder - maar dat wij de meest kwetsbare sectoren van de Palestijnse bevolking ondersteunen, waarvan sommigen, maar niet allen, christenen zijn. Wij kijken naar hulpbehoeftigheid, niet naar godsdienst, zoals ik al eerder gezegd heb.
Dan tot slot wil ik u verzekeren dat wij ons terdege bewust zijn van hetgeen dat velen van u hebben gezegd. We hebben de situatie geanalyseerd. Het enige wat nu nog moet gebeuren, is een politieke oplossing verzinnen, waarbij we tegelijkertijd zo goed en zo kwaad als ons dat lukt zullen proberen het lijden te verzachten.
De Voorzitter
Ik deel mee dat ik overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement een ontwerpresolutie heb ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, 11 oktober 2007, plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
David Martin  
schriftelijk. - (EN) Ik sluit mij bij de anderen aan in hun oproep aan Israël om diens verplichtingen krachtens het verdrag van Genève na te komen, en dus om ervoor te zorgen dat humanitaire hulp, humanitaire bijstand en essentiële diensten, zoals de bevoorrading met elektriciteit en brandstof, de Gazastrook binnen kunnen. Israël moet de blokkade op de Gazastrook opheffen en ervoor zorgen dat overeenkomstig het akkoord inzake toegang en verkeer en de EU-missie voor bijstandsverlening inzake grensbeheer, mensen en goederen bij Rafah de grens over kunnen, en goederen bij Karni. Alle instellingen van de Europese Unie, dus ook de Raad, de Hogere Vertegenwoordiger voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, alsook de Commissie dienen de volle verantwoordelijkheid te nemen voor de tenuitvoerlegging van deze overeenkomst.
Tot slot sluit ik mij aan bij de oproep aan Israël om de blokkade van de financiële stromen naar de Gazastrook sinds 25 september 2007 weer ongedaan te maken. Het feit dat men in de Gazastrook zo goed als geen toegang heeft tot financiële middelen heeft namelijk een buitengewoon negatieve invloed op het economische, sociale, en dagelijks leven van het Palestijnse volk.
