Actualiteitendebat
(bezwaren tegen de lijst van onderwerpen)
De Voorzitter
Aan de orde is de stemming over de bezwaren betreffende de lijst van onderwerpen voor het debat over actuele, dringende en bijzonder belangrijke kwesties (artikel 47 van het Reglement).
I. Situatie op Cyprus:

Cox
Mevrouw de Voorzitter, aangezien wij morgen een verklaring over Bosnië houden, willen wij ons bezwaar intrekken.

De Voorzitter
Daarmee zijn er bij de punten I en II geen bezwaren meer.

Pasty
Mevrouw de Voorzitter, wij hebben twee bezwaren ingediend. Het eerste, over Bosnië, is ingetrokken omdat dit toch aan bod komt. Maar wij handhaven uiteraard het tweede bezwaar. Er moet dus enkel over het tweede bezwaar worden gestemd.

De Voorzitter
De Fractie Unie voor Europa verzoekt om schrapping van het punt "Uitwijzing van illegaal in Europa verblijvende personen" .
De verantwoording luidt al volgt: als gevolg van de massale immigratie uit ontwikkelingslanden worden alle lidstaten met grote menselijke en economische problemen geconfronteerd. De omvang van dat verschijnsel laat ons niet onberoerd. Een oplossing moeten wij echter samen en in overleg zoeken. Het lijkt ons volstrekt niet aangewezen dat in het kader van het actualiteitendebat te doen.
(Het Parlement verwerpt het verzoek)

De Voorzitter
De Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten en de Fractie Unie voor Europa verzoeken om toevoeging onder dit punt van een nieuwe rubriek "Verdediging van de Sint-Jacobsroute" .

Varela Suanzes-Carpegna
Mevrouw de Voorzitter, hierbij een motie van orde om een misverstand uit de wereld te helpen. Naar ik gehoord heb, wordt er gezegd dat de pelgrimsweg naar Santiago de Compostela bedreigd wordt. Ik ben uit dat kiesdistrict afkomstig - er zij op gewezen dat geen enkele socialistische afgevaardigde hier vandaan komt-, en ik kan u verzekeren dat de werkzaamheden geen gevaar opleveren voor de pelgrimsroute naar Santiago. Er wordt gewerkt aan een snelweg die niet met de pelgrimsweg in verband staat. Het Europees Parlement dient derhalve af te zien van maatregelen terzake.
(Het Parlement willigt het verzoek in)

Verwelkoming
De Voorzitter
Voor wij het debat over de stand van de Europese Unie starten met toespraken van de voorzitters van het Parlement, de Europese Raad en de Commissie wil ik een eminent man verwelkomen, die vandaag ons Parlement bezoekt en dit debat zal bijwonen, sir Edward Heath.
(Levendig en langdurig applaus) Sir Edward Heath was eerste minister van Groot-Brittannië van 1970 tot 1974. Zijn vele jaren in het openbare leven hangen nauw samen met Europa en het Britse lidmaatschap van de Europese Unie. Hij leidde het Britse onderhandelingsteam tijdens de eerste onderhandelingsronde in het begin van de jaren zestig. Hij was premier toen Groot-Brittannië in 1973 lid werd van de Europese Gemeenschap en is sindsdien een onwrikbaar pleitbezorger geweest van een sterke en doeltreffende Europese Unie. Hij heeft nooit geaarzeld om kritiek uit te oefenen op degenen in eigen land die Groot-Brittannië uit de Unie willen halen en de demonen van het nationalisme nieuw leven willen inblazen. Hij vormt vóór alles de belichaming van het feit dat er geen tegenstelling bestaat tussen liefde voor het eigen land en loyauteit tegenover het nationale belang en steun voor Europa. Sir Edward, u bent hier vandaag van harte welkom.

Stand van de Europese Unie
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Voorzitter van het Europees Parlement, de fungerend voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Commissie over de stand van de Europese Unie gevolgd door een debat.

De Voorzitter
Mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, mijnheer de voorzitter van de Commissie, dames en heren, ik wil vandaag met u spreken over de tragedie van Europa ... In grote gebieden staart een grote, huiverende massa gekwelde, hongerige, door zorg getekende en verbijsterde menselijke wezens naar de ruïnes van hun steden en huizen, en ze blikken naar de donkere horizon of er niet een nieuwe ramp, tirannie of verschrikking in aantocht is. Onder de overwinnaars wordt met schrille stemmen heftig door elkaar gesproken; over de overwonnenen hangt de doffe stilte van de wanhoop. Dat is alles wat de Europeanen, behorend tot een zo groot aantal oude staten en naties, dat is alles dat de Germaanse Machten hebben verworven na elkaar in stukken te hebben gescheurd en overal dood en verderf te hebben gezaaid. We moeten het Europese gezin opnieuw creëren in een regionale structuur die wellicht als naam de Verenigde Staten van Europa moet krijgen.
Bijna dag op dag vijftig jaar geleden, op 19 september 1946, beschreef Winston Churchill in Zürich de situatie in Europa. Vandaag, vijftig jaar later, kunnen wij, in een unie van vijftien Europese staten, uit de gesprekken die wij in alle lid-staten voeren met burgers voor wie de Europese instellingen in Brussel, Straatsburg en Luxemburg een verre en abstracte wereld zijn, telkens opnieuw hetzelfde opmaken: de mensen zijn niet tegen de Unie, de Europese eenmaking, Maastricht of Brussel, maar weten niet meer waarom ze ervoor zouden moeten zijn. Dat heeft vele oorzaken. Een van de belangrijkste is dat de Unie op duizend verschillende vragen duizend verschillende antwoorden geeft, maar zwijgt over de grote problemen waarmee de Europese samenleving aan het einde van deze eeuw wordt geconfronteerd.
(Applaus) Hoe moderniseren wij in een door netwerken omspannen wereld onze economische structuren zodanig dat de menselijke arbeid, de basis van onze Europese beschaving, in Europa nog een toekomst heeft? Hoe kunnen wij tussen economische slagvaardigheid en sociale gerechtigheid een nieuw evenwicht vinden dat onze democratische samenleving stabiel houdt?
Steeds meer mensen verbinden de Europese Unie met sociale afbraak en vernietiging van werkgelegenheid. Wij moeten de Unie opnieuw met het creëren van werkgelegenheid en sociale vooruitgang verbinden. Daarvan hangt het succes van de monetaire unie en van de Intergouvernementele Conferentie af. De lid-staten dragen de grootste verantwoordelijkheid en daarmee ook de grootste last voor het creëren van werkgelegenheid en voor de verdeling en organisatie van de arbeid.
Wij willen de Unie niet beladen met de verantwoordelijkheid voor een werkgelegenheidsbeleid waarvoor ze niet over de nodige middelen beschikt. De Unie zou de inspanningen van de lid-staten echter wel moeten stimuleren, sturen en coördineren. Zelfs dat doet ze echter niet.
De achttien miljoen werklozen in de lid-staten van de Europese Unie - trouwens niet alleen zij - verwachten dat wij eindelijk werk maken van de coördinatie van het arbeidsmarktbeleid van de lid-staten, van een optimaal gebruik van de fondsen van de Europese Unie om banen te creëren, van de verbetering van het onderwijs, de opleiding en de bijscholing en van de versterking van het concurrentievermogen van de Europese economie. De Raad, de Commissie en het Parlement dringen daarop al jaren tevergeefs aan.
Sedert december 1994 hebben onze staats- en regeringsleiders op elke Europese Raad de bestrijding van de werkloosheid tot topprioriteit uitgeroepen. Zij hebben echter tot nu toe alleen maar telkens nieuwe studies gevraagd en tijdschema's afgesproken. Daarmee creëren zijn geen werk voor de werklozen, maar voor de Commissie en de nationale overheden.
(Applaus) De voorstellen in het Witboek inzake groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid van 1993 zijn nog steeds niet ten uitvoer gelegd. De Commissie heeft een vertrouwenspact voor de werkgelegenheid voorgesteld.
De Europese Raad laat dat nu onderzoeken. De veertien prioritaire projecten voor de totstandbrenging van de transeuropese netwerken liggen gesloten op tafel. De ministers van financiën hebben de opdracht gekregen ze te onderzoeken. Zij gaan na of zij een miljard ecu beschikbaar kunnen stellen om de start van een project te kunnen financieren dat in het totaal 45 à 50 miljard ecu zal kosten. Dames en heren, dezelfde ministers van financiën die nagaan of zij een miljard ecu voor de transeuropese netwerken hebben, staan ondertussen toe dat onze Unie elk jaar een miljard ecu aan de ondersteuning van de tabaksteelt in Europa besteedt.
(Applaus) Wie zo handelt, heeft geen gebrek aan geld maar aan verstand. Van onze goederen en diensten wordt 90 % op de interne markt afgezet. Zolang wij dat potentieel niet in de eerste plaats voor groei en werkgelegenheid gebruiken en wij ons in onze interne markt de weelde van veertien verschillende munten kunnen veroorloven zijn alle klachten over de gevolgen van de globalisering van de economie niet meer dan smoesjes.
De openstelling van de grenzen in de interne markt betekent voor vele miljoenen mensen in Europa een nieuwe vrijheid. Europa mag echter niet toestaan dat het kostbare goed van het vrij verkeer steeds vaker door de internationaal georganiseerde criminaliteit, maffia-miljoenen en drugshandel wordt misbruikt en in diskrediet gebracht.
Voor die problemen verwachten de mensen van de Unie een oplossing. Een bepaalde lid-staat is nog steeds niet bereid de werkzaamheden van Europol door het Europees Hof van Justitie te laten controleren. Het is goed dat de Europese Raad in Florence heeft beslist dat het Hof die controle dan tenminste voor de veertien andere lid-staten zal uitvoeren en dat de Europese Raad de inwerkingstelling van Europol niet langer heeft uitgesteld. De door de Ierse regering voorgestelde maatregelen ter bestrijding van de drugshandel kunnen ons opnieuw een stap vooruithelpen.
Het is onvoldoende dat Europol - hoewel wij ook dat wenselijk achten - de drugshandel kan aanpakken en vervolgen. Europa moet als geheel kunnen optreden, niet alleen tegen het witwassen van geld, autozwendel en terrorisme, maar ook tegen de internationale organisaties van kinderverkrachters en kinderhandelaars.
(Applaus) Wij verwachten dat de Unie zich in het kader van de Werelhandelsorganisatie eensgezind en vastberaden toont als het erop aankomt te beletten dat sommigen door middel van kinderarbeid markten willen veroveren of een markt voor kinderprostitutie willen creëren. Wij moeten ons daartegen eensgezind en vastberaden verzetten.
De Europese Gemeenschap is een rechtsgemeenschap. Dat is een gevolg van de Europese eenmaking. De laatste tijd worden steeds meer pogingen ondernomen om de Unie als rechtsgemeenschap te ondermijnen. Een bepaalde lid-staat heeft met zijn vetorecht niet getracht een bepaalde beslissing tegen te houden, maar de Unie te beletten op welk gebied dan ook nog beslissingen te nemen. Indien de Britse regering zich tegen het uitvoerverbod voor Brits rundvlees was blijven verzetten, zou in de toekomst elke andere regering bij een conflict de Unie op dezelfde wijze proberen af te dreigen. De poging tot afdreiging van de Britse regering is mislukt omdat de veertien andere lid-staten daartegen front hebben gevormd. Dat was een overwinning voor Europa.
(Applaus) De Duitse Bondsrepubliek behoort tot de lid-staten die de Commissie telkens opnieuw uitdrukkelijk hebben gevraagd op te treden tegen concurrentievervalsing en subsidiefraude in de andere lid-staten. Sedert kort wordt vanuit Duitsland gepoogd de Commissie het recht te betwisten om overheidssteun in Duitsland toe te staan. Die poging mag niet slagen.
(Applaus) Wie de Europese Unie tot een politieke zelfbedieningszaak degradeert, ontneemt ze elke toekomst.
(Applaus) Het vertrouwen in de juridische integriteit en de slagvaardigheid van de organen van de Unie zullen wij alleen maar kunnen bewaren en versterken als wij de moed hebben om onszelf te controleren en, als dat nodig is, te zuiveren. Daarom hebben wij een enquêtecommissie ingesteld die moet nagaan of bij de bestrijding van de runderziekte BSE het Gemeenschapsrecht is overtreden en of bij de toepassing van de communautaire regelgeving fouten zijn gemaakt.
De gekke-koeienziekte is het gevolg van de waanzin van de mens die jarenlang heeft toegestaan dat planteneters met dierenmeel werden gevoerd. Dat kunnen wij niet meer ongedaan maken. Dames en heren, als de Commissie voortaan meer zou nadenken over de vraag hoe wij tot een gezondere levensmiddelenproduktie kunnen komen in plaats van over de vraag hoe men, door feiten te verhullen en te verzwijgen, kan verhinderen dat de rundvleesmarkt instort, zou dat een groot succes zijn.
(Applaus) Een reusachtig succes zou het ook zijn als de regeringen van de lid-staten er eindelijk mee zouden ophouden de risico's van het Europese beleid op de Gemeenschap af te schuiven en de successen op eigen rekening te schrijven. Wie de Unie alleen maar als een stortplaats voor nationaal politiek afval beschouwt, mag er zich niet over verwonderen dat de mensen vinden dat ze kwalijk ruikt.
(Applaus) De Commissie heeft de moed gehad - en vindt daarbij navolging van de lid-staten - om zich eensgezind en vastberaden tegen de ongerechtvaardigde Amerikaanse eisen in de wet-Helms-Burton te verzetten. Wij ondersteunen ze daarbij ten volle.
Als het echter om de oorlog en de vrede in Europa gaat, als het erom gaat de mensen tenminste op ons eigen continent tegen moord, verdrijving en geweldpleging te beschermen en de fundamentele waarden van onze Europese levenswijze voor alle Europeanen te laten gelden, horen wij van de lid-staten alleen maar Babylonische spraakverwarring en van de Unie alleen maar stilte. De Unie is niet geheel Europa, maar draagt daarvoor wel verantwoordelijkheid. De lid-staten van de Unie zullen bij de wederopbouw van ex-Joegoslavië de grootste last moeten dragen.
De Unie zal haar verantwoordelijkheid voor de coördinatie van de wereldwijde ondersteuningsmaatregelen op zich moeten nemen. Als men een beroep doet op de begroting van de Unie geldt het principe dat nieuwe beleidsvormen en opdrachten ook nieuwe financiële middelen vergen. De Unie, die zich op haar uitbreiding naar het oosten en het zuiden voorbereidt, moet er zich op instellen dat ze daardoor ook heterogener wordt. Vooral op het gebied van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, maar ook in het kader van de derde pijler, moeten de lid-staten die dat kunnen en willen daarom in het gezamenlijke optreden van de Unie het voortouw kunnen nemen. Dames en heren, die voorhoede, die wij nodig hebben, mag echter geen directorium worden. Dat willen wij niet. Wij mogen niet van onze doelstelling afstappen: in de Unie moeten gemeenschappelijke instellingen de beslissingen nemen.
Wie echt wil dat de Europese Unie zicht uitbreidt, moet ook voor een ingrijpende hervorming van die Unie opkomen. Als wij zien hoe de Intergouvernementele Conferentie over de herziening van het Verdrag van Maastricht tot nu toe is verlopen hebben wij niet de indruk dat alle regeringen dat verband beseffen en bereid zijn daarmee ook rekening te houden. De Intergouvernementele Conferentie zet haar besprekingen tot volgende zomer voort. In die lange periode komt er jammer genoeg ook veel ruimte voor technocratisch detailperfectionisme en politieke erosie. Wij rekenen op het Ierse voorzitterschap van de Raad om dat te beletten en ervoor te zorgen dat wij ons niet in detailperfectionisme verliezen of aan politieke erosie ten onder gaan.
De Intergouvernementele Conferentie wordt geconfronteerd met de gevolgen van twee historische beslissingen die de Unie reeds heeft genomen: de invoering van de gemeenschappelijke munt en de uitbreiding naar het oosten en het zuiden. De monetaire unie vergt een versterking van de politieke structuren van de Unie, terwijl de uitbreiding een grotere flexibiliteit van haar structuren en beleid vergt. Het voortbestaan van de Unie hangt af van onze bekwaamheid om die twee eisen met elkaar te verzoenen. Alleen dan kan de Europese Unie tot stand brengen wat de mensen ervan verwachten, namelijk vrede in geheel Europa. Daarvoor is het nog niet te laat.
Ik dank u.
(Applaus)
Bruton
Mijnheer de Voorzitter, vorig jaar heeft u tijdens het debat over de stand van de Europese Unie gezegd dat het nieuwe nationalisme regelrecht terugleidt naar het Europa van voor de oorlog. U had volkomen gelijk. U zei tijdens dat debat ook nog dat de grootste uitdaging aan het einde van deze eeuw erin bestaat de Unie zodanig te hervormen dat zij zich kan ontwikkelen naar het oosten en het zuiden zonder dat dit tot het uiteenvallen of de zelfvernietiging van de Unie leidt. Ook hier sloeg u de nagel op de kop.
Wij zijn enorm veel verschuldigd aan de visionairen die de Europese Unie gecreëerd hebben. Een van hen, wijlen Emile Noël, werd vorige week vergeleken met James Madison, de opsteller van de grondwet van de Verenigde Staten, zo belangrijk is de rol die hij in de ontwikkeling van de Unie gespeeld heeft. Wij kunnen mensen als Noël, Schuman en Monnet het beste eren door ervoor te zorgen dat de Unie die wij aan onze opvolgers doorgeven vitaal en betekenisvol blijft en vooral een Unie is waarmee onze burgers zich kunnen vereenzelvigen.
Wij mogen de Europese Unie niet als iets vanzelfsprekends beschouwen. Zoals één van jullie leden, de heer Spencer, vorig jaar tijdens het debat over de stand van de Europese Unie zei, moeten wij de steun voor Europa telkens opnieuw veroveren in elke generatie. Wij zullen deze steun van onze burgers niet bekomen door een rituele herhaling van een aantal elitaire standpunten en obscure acroniemen. Mevrouw Roth zei tijdens haar bijdrage tot het debat van vorig jaar dat Europa ten tijde van de stichters geen vorm maar wel een hart had terwijl de Unie nu volgens haar wel een vorm had maar een hart van steen. Haar woorden zijn misschien overdreven maar bevatten toch een grond van waarheid. De mensen worden onvoldoende op een positieve manier betrokken bij de werkzaamheden van de Unie. Nu de regeringen zich voorbereiden op de speciale Europese Raad van 5 oktober in Dublin, vraag ik de leden van dit Parlement tijdens dit debat hoe wij volgens hen - met zijn allen en ook met het Ierse voorzitterschap - opnieuw steun kunnen werven voor de Europese Unie bij deze generatie.
Politieke theoretici van de negentiende eeuw namen aan dat iemand uitsluitend soevereine loyauteit kon voelen voor zijn of haar territoriale nationale staat. Dat was begrijpelijk. Met het grondgebied verbonden rijkdommen zoals landbouwgronden en delfstoffen waren van levensbelang voor de economieën van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. Natie en grondgebied moesten dus één en dezelfde zijn. De eenentwintigste eeuw zal echter gekenmerkt worden door kennis, onmiddellijke verbindingen en mobiliteit. Nationaliteiten zullen onvermijdelijk meer en meer door elkaar lopen op het grondgebied van de ontwikkelde landen. In grote delen van de wereld is een nieuw politiek model nodig om deze nieuwe sociale realiteit te organiseren, een model dat erkent dat mensen meerdere loyauteiten kunnen hebben en toch vlot kunnen samenwerken en -leven met mensen met andere getrouwheden.
De Europese Unie van vandaag en in het bijzonder het concept van een zich ontwikkelend Europees burgerschap zijn op dit nieuwe model gebaseerd. In de Europese Unie kan men tegelijk trouw zijn aan Vlaanderen, België en de Europese Unie en in dezelfde straat wonen en samenwerken met iemand die een reeks andere getrouwheden heeft.
Dit gezegd zijnde mogen we van Europa of de Europese Unie niet het onmogelijke vragen en Europa streng beoordelen wanneer het faalt. In een tijdperk van meerdere getrouwheden zal de Unie nooit meer zijn dan één van de entiteiten waaraan de mensen trouw verschuldigd zijn of waarvoor zij loyauteit voelen. Wij moeten de zaken in hun historische context plaatsen. De meeste nationale staten zijn samengebracht via oorlogen en vele werden slechts samengehouden door het streven naar glorie ten koste van andere landen of door een gedeeld gevoel van wrok. De Europese Unie mist gelukkig deze diepe, zij het negatieve, emotionele banden. De Europese Unie is in tegenstelling tot de meeste nationale staten op een vreedzame manier samengebracht om talrijke alledaagse en praktische taken te verrichten. Bovendien tracht de Europese Unie momenteel haar eenheid te verdiepen en tegelijk het aantal leden uit te breiden, een bijzonder moeilijke taak, zoals elke student van de geschiedenis van de 19de eeuw van de Verenigde Staten ons kan vertellen.
Om de harten van de Europeanen in deze fase van onze geschiedenis te winnen moet de Europese Unie tonen dat zij het middel bij uitstek is voor ons continent en zijn burgers om zich voor te bereiden op de wereld van morgen. De wereldbevolking telt vandaag 6 miljard zielen - zo'n 2 miljard meer dan toen het Verdrag van Rome in 1958 werd ondertekend. De komende 30 jaar zullen er nog 1, 5 miljard mensen bijkomen. Al deze mensen hebben voedsel, kleding en zuiver water nodig. Momenteel is er op aarde 2.800 m2 bewerkbare grond voor ieder van ons. Tegen het jaar 2025 zal er nog slechts 1.700 m2 grond zijn voor elke persoon op aarde. De graanopbrengsten nemen niet snel genoeg toe en kunnen geen gelijke tred houden met deze bevolkingsaangroei.
Het Europese aandeel in de wereldbevolking bedraagt slechts 7 % en neemt af. Toch verbruikt Europa 18 % van alle olie. Wat zou er gebeuren als de vraag naar energie overal ter wereld naar ons Europees niveau stijgt? De uitstoot van koolstof blijft toenemen. De hoeveelheid CO2 in de atmosfeer is al gestegen van 280 deeltjes per miljoen in de negentiende eeuw tot 350 deeltjes per miljoen vandaag. Hoeveel zal ze in 2025 bedragen?
Dergelijke problemen zijn te groot om door afzonderlijke nationale staten - door om het even welke nationale staat - te worden opgelost.
Dat is één van de redenen waarom wij de Europese Unie nodig hebben. Alleen de Europese Unie zal groot genoeg zijn om de Europese middelen te mobiliseren om de wereldproblemen aan te pakken. Jongeren zijn zich hiervan bewust en staan dan ook minder sceptisch tegenover Europa dan de oudere generatie. Vorige week genoot ik de eer het Amerikaanse Congres toe te spreken. De Verenigde Staten zijn een schitterend voorbeeld van de succesvolle integratie van een verscheidenheid aan mensen die toch blijven verschillen. Wanneer wij via de Intergouvernementele Conferentie voor meer integratie ijveren, hoeven wij niet te vrezen dat dit het einde zal betekenen van nationale of lokale loyauteiten. Meer integratie in de Europese Unie en een verdere vereenzelviging met de eigen lid-staat sluiten elkaar niet uit maar vullen elkaar aan. Hechtere Europese integratie vormt slechts de erkenning van de realiteit en van het feit dat de moderne wereldeconomie naar een internationaler politiek model evolueert. Alleen de Europese Unie is groot genoeg opdat de Europeanen de wereldpolitiek doeltreffend kunnen beïnvloeden en vorm geven.
Mijnheer de Voorzitter, de Europese Unie zelf moet de komende jaren vijf belangrijke taken aanpakken: de Unie zinvoller maken voor de burger; de Intergouvernementele Conferentie met succes afsluiten; de eenheidsmunt tijdig verwezenlijken; de volgende uitbreidingsronde naar het oosten en het zuiden afronden en de plaats van Europa in de wereld veilig stellen.
De eerste taak bestaat erin de Unie betekenisvol te maken voor de eigen burgers. De gewone man of vrouw in de straat in Barcelona, Berlijn of Belfast zal de Europese Unie niet beoordelen op haar verdragen, instellingen of beleidsdocumenten maar op de weerslag die de Unie op zijn of haar dagdagelijkse leven heeft. Europa moet zich dan ook toeleggen op de belangrijkste zorgen van de burger. Het Ierse voorzitterschap heeft de zorgen van de burger in juli in vier trefwoorden samengevat: vaste banen, veiliger straten, een stevige munt en een vreedzaam Europa.
Vast werk is geen oproep tot massale tussenkomst van de Europese Unie en is evenmin een oproep tot simplistische oplossingen want die zijn er niet. De Unie moet echter trachten het probleem van de werkloosheid op een gecoördineerde manier aan te pakken. De Unie telt vandaag meer werklozen dan de totale bevolking van de vier kleinste lid-staten. Dit is een verspilling van menselijke hulpbronnen en het draagt bij tot sociale problemen als criminaliteit en sociale uitsluiting. De Europese sociale-zekerheidsstelsels worden tot het uiterste op de proef gesteld door de werkloosheid. Wij moeten de dynamiek van de werkloosheid op wereldschaal zien. De vraagprijs voor laaggeschoolde arbeid in de ontwikkelde landen daalt. Wanneer de vraagprijs voor laaggeschoolde arbeid daalt tot onder het peil dat de samenleving als een aanvaardbaar minimuminkomen beschouwt - wat we het welvaartspeil zouden kunnen noemen - krijgen we werkloosheid. De werkloosheid in Europa is daarom een functie van de verhouding tussen de internationale competitiviteit van het opleidingspeil van de Europese werknemers en wat de Europese samenleving als een sociaal aanvaardbaar minimuminkomen beschouwt. Opdat de oplossing niet zou zijn dat we onze inkomensverwachtingen verlagen, moet ze erin bestaan het scholingspeil en hiermee het concurrentievermogen van al onze werknemers te verhogen. Dit vergt een gecoördineerde Europese actie inzake basisonderwijs en opleiding, de onderlinge erkenning van kwalificaties en infrastructuurinvesteringen die onze volledige economie concurrentiëler maken.
Dit heeft een aantal gevolgen voor de verdeling, hoe men dit probleem ook bekijkt. Ofwel dragen de beter geplaatsten bij tot de kostprijs om de scholing en de competitiviteit van de laaggeschoolden te verhogen ofwel dienen zij meer te betalen voor de sociale zekerheid. De keuze is eenvoudig. Het Ierse voorzitterschap werkt actief aan het mandaat van de Europese Raad van Florence om voor een geïntegreerde aanpak voor het scheppen van werkgelegenheid te zorgen. Onze bedoeling is dat op de Europese Raad van Dublin in december de thema's van het vertrouwenspact van Commissievoorzitter Santer, het Essen-proces en een aantal andere initiatieven op een geïntegreerde manier worden behandeld en gebundeld.
Miljoenen Europeanen zijn afhankelijk van de landbouw. Velen van hen maken zich ernstig zorgen over hun toekomst. Tegen de achtergrond van de toenemende wereldbevolking kampt de Europese landbouw met de uitdaging om op een doeltreffende en concurrentiële manier voedsel te produceren voor de internationale en lokale markt. Dit vergt een aantal structurele wijzigingen en meer consumentenvertrouwen via kwaliteitswaarborgen. Het rurale weefsel en de interne landbouwmarkt moeten gevrijwaard worden en de wijzigingen moeten dan ook op een geordende manier worden doorgevoerd. Dit is met name in het licht van de BSE-crisis een belangrijke uitdaging voor de Unie.
Het voorzitterschap wenst een oplossing voor de BSE-crisis te vinden via het herstel van het vertrouwen van de consument in de rundvleessector en een aantal tijdelijke maatregelen om het overleven van de rundvleesproducenten te waarborgen. Het is hoe dan ook duidelijk dat de BSE-crisis slechts doeltreffend kan worden aangepakt op het niveau van de Europese Unie.
Al onze samenlevingen hebben de jongste decennia een toename van de criminaliteit gekend. Wij willen niet dat de interne markt voor goederen en diensten ook een interne markt wordt voor drugs en misdaad. De overeenkomst die in Florence inzake het Europolverdrag is bereikt, is een belangrijke stap in de goede richting maar we moeten het nu dringend operationeel maken. De strijd tegen de drugshandel is een belangrijke prioriteit voor het Ierse voorzitterschap. Wij hopen dat de Europese Raad van Dublin in december een aantal wezenlijke besluiten neemt in de strijd tegen de drugshandel.
Een aantal recente gebeurtenissen hebben ons overal in Europa gewezen op de obscene en schokkende misdaden die tegen kinderen op ons continent worden begaan. Het Ierse voorzitterschap werkt nauw samen met de andere lid-staten ten einde een aantal maatregelen op Europees vlak op te stellen om deze ergste van alle misdaden aan te pakken. Het voorzitterschap heeft met name voorgesteld het mandaat van Europol uit te breiden tot de kinderhandel.
(Applaus) Het is prioritair dat dit voorstel zo snel mogelijk wordt goedgekeurd. Ik hoop dat de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken het volgende week tijdens hun bijeenkomst in Dublin met dit initiatief eens kunnen zijn.
De tweede taak die de Unie wacht, is de Intergouvernementele Conferentie snel en met succes af te sluiten. Het is onwaarschijnlijk dat de Intergouvernementele Conferentie zal worden afgerond tijdens het Ierse voorzitterschap maar er wordt toch aanzienlijke vooruitgang geboekt. We maken de stap van verzuchtingen naar concrete maatregelen. Wij beschikken over een mandaat om een algemene schets voor een ontwerp-herziening van de Verdragen voor te bereiden voor de Europese Raad van Dublin in december. Wij zullen dit dan ook doen. Het ontwerp zal alle kwesties behandelen en zal de mogelijkheden tot wijziging van de Verdragen in Verdragsvorm op basis van de besprekingen in de Intergouvernementele Conferentie voorleggen. Het nieuwe Verdrag moet de Unie de middelen bieden om de interne en externe uitdagingen, waarmee zij aan het begin van de 21ste eeuw geconfronteerd wordt, aan te gaan. Het moet de grondslag leggen voor de uitbreiding.
De werking van de communautaire instellingen moet doeltreffender, democratischer en doorzichtiger gemaakt worden. De Intergouvernementele Conferentie moet de rol van het Europees Parlement in de Unie versterken.
(Applaus) Zo moeten o.a. de uitbreiding van de medebeslissingsprocedure, de vereenvoudiging en vermindering van het aantal besluitvormingsprocedures en het vraagstuk van een plafond voor het aantal Parlementsleden na de uitbreiding behandeld worden. Ik erken de waardevolle bijdrage die het Europees Parlement tot de werkzaamheden van de Intergouvernementele Conferentie geleverd heeft. Het heeft geholpen om de aandacht van de IGC toegespitst te houden op het globale beeld. Ik wil met name jullie vertegenwoordigers, mevrouw Guigou en de heer Brok, prijzen. De IGC biedt ons een unieke kans om de werkzaamheden van de Unie dichter bij het publiek te brengen en de Unie doorzichtiger en duidelijker te maken. Transparantie zonder bevattelijkheid is van weinig nut. Ierland staat volledig achter de opname in het Verdrag van het algemene principe van transparantie, met inbegrip van de toegang tot documenten.
Het publiek zal Europa echter niet beoordelen op het feit of het al dan niet het recht heeft om de documenten in te kijken die worden voorbereid voor de bijeenkomsten van de Europese Raad maar op grond van wat het Europees Verdrag doet aan de problemen die het publiek in het dagdagelijkse leven kent. Ik ben dan ook bijzonder verheugd dat op de Intergouvernementele Conferentie ernstig overwogen wordt een aantal bepalingen inzake werkgelegenheid, criminaliteit en drugs in het Verdrag op te nemen. Hoewel deze gebieden hoofdzakelijk een taak van de lid-staten blijven, draagt Europa toch een zekere verantwoordelijkheid voor elk van deze gebieden en de voorgestelde wijzigingen zullen ons, wanneer ze in het nieuwe Verdrag worden opgenomen, helpen om dit Verdrag aan onze kiezers aan te prijzen.
Op institutioneel vlak mogen we echter niet de vergissing begaan valse problemen aan te pakken. Met name institutionele hervormingen mogen niet gebaseerd zijn op het ongegronde beeld dat de Unie verdeeld is in twee kampen: de grote en de kleine landen. Het nieuwe Verdrag moet de Unie ook de middelen geven om via een doeltreffend en samenhangend gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid een internationale rol te spelen die met haar belang overeenstemt en zo bij te dragen tot vrede.
De derde taak die de Unie wacht is de verwezenlijking van de eenheidsmunt. De economische en monetaire unie moet op tijd van start gaan en in lijn met de bepalingen in het Verdrag. De interne markt moet worden ondersteund met een sterke en stabiele Europese munt ten einde hem te versterken. De convergentiecriteria voor de EMU stellen uiteindelijk slechts een zinvol begrotingsbeleid voor dat elk land hoe dan ook zou moeten nastreven. Stabiele overheidsfinanciën leiden immers tot lage interestvoeten, lage inflatie, meer investeringen en uiteindelijk tot meer banen. De convergentiecriteria zijn m.a.w sociaal en economisch gezien zinvol, ook al bestonden er geen plannen voor een economische en monetaire unie. De eenheidsmunt zal wisselkoersrisico's en de transactiekosten voor handel, toerisme en investeringen tussen de deelnemende lid-staten wegnemen. Ze zal Europa een eersterangsrol bezorgen in de wereldeconomie.
De economische en monetaire unie zal tevens de integratie van de volkeren in Europa versterken en een Europese identiteit versterken. Dit identiteitsgevoel zal worden bevorderd door het feit dat het economische beleid van alle deelnemende landen in een stabiele economische omgeving zal kaderen en niet langer zal worden bepaald door korte-termijndruk, die nu soms nog een invloed op afzonderlijke nationale munten heeft.
De vierde taak voor de Unie is de uitbreiding naar de geassocieerde landen van Midden- en Oost-Europa en het Middellandse-Zeegebied die om toetreding verzocht hebben. Het proces voor de voorbereiding van de Unie en de kandidaat-leden is nu goed uitgestippeld. Zij moeten hun betrekkingen met de Unie opvoeren in het kader van de pretoetredingsstrategie, hun associatie-overeenkomsten en de toepassing van het Witboek betreffende de interne markt. Zoals gesteld in de conclusies van de Europese Raad van Madrid is uitbreiding zowel een politieke noodzaak als een historische kans. De uitbreiding brengt inderdaad aanzienlijke problemen mee voor de Unie en de kandidaat-leden maar die kunnen worden opgelost in een geest van compromis. Ierland verheugt zich op het houden van besprekingen op ministerieel en officieel niveau met de kandidaat-lid-staten in het door de structurele dialoog voorziene kader en op de verwelkoming van de staatshoofden en regeringsleiders van de kandidaat-leden in Dublin voor de Europese Raad van december.
Dit brengt mij bij de vijfde taak die ons wacht: de bouw van een Europa dat openstaat voor de wereld en een kracht is voor ontwikkeling en vrede. Europa moet overal ter wereld de democratie, de rechtsstaat en het respect voor de mensenrechten bevorderen. Mijnheer de Voorzitter, zoals u in uw bijdrage gezegd heeft, zijn ons transatlantische betrekkingen van bijzonder belang en verlopen ze momenteel vrij moeilijk. De nieuwe transatlantische agenda en het actieplan EU/VS hebben samen het kader gecreëerd voor de verwezenlijking van een aantal gemeenschappelijke beleidsdoelstellingen en dit zowel in het voordeel van de Verenigde Staten als van de Unie. Ze bieden een kader om de meningsverschillen die af en toe bestaan op te lossen. Momenteel bestaan er inderdaad een aantal meningsverschillen inzake de extraterritoriale gevolgen van twee wetten die het Congres onlangs heeft goedgekeurd. Ik heb deze kwestie aan de orde gesteld tijdens mijn bezoek aan Washington vorige week, zowel bij de President als bij de vertegenwoordigers van beide partijen in het Congres. Ik ben van oordeel dat een vriendschappelijke oplossing voor dit geschil zowel in het belang van de Europese Unie als van de Verenigde Staten is en dat inderdaad een oplossing kan worden gevonden. Een multilateraal handelsstelsel is voor ons beiden van belang. Wij moeten dan ook onze inspanningen voortzetten opdat dit terzake functioneert en verder werken aan de voorbereiding van de Wereldhandelsconferentie in Singapore.
Wij moeten ook met de Verenigde Staten samenwerken om verfijnder methodes te ontwikkelen in de strijd tegen de georganiseerde internationale misdaad. Wij moeten eveneens een politieke dialoog ontwikkelen met onze partners in de Europese veiligheidszone en de OVSE versterken. Wij moeten het hervormingsproces in Rusland en de overige landen van de voormalige Sovjetunie steunen op grond van partnerschap. Wij moeten alle partijen helpen bij de tenuitvoerlegging van het vredesinitiatief in ex-Joegoslavië en in het bijzonder van het akkoord van Dayton inzake Bosnië-Herzegovina. Na de verkiezingen van 14 september moet de internationale gemeenschap de hoge vertegenwoordiger, de heer Bildt, steunen ten einde de volledige tenuitvoerlegging van de grondwet van Bosnië-Herzegovina, zoals overeengekomen in Dayton, te waarborgen. Die waarborg is het voortbestaan van Bosnië en Herzegovina als één staat die uit twee entiteiten bestaat.
Inzake het Midden-Oosten heeft de Unie gebruikt gemaakt van een aantal recente contacten op hoog niveau om er bij de betrokken partijen op aan te dringen dat zij het vredesproces hervatten en om onze volledige steun te betuigen voor het streven naar een globale, rechtvaardige en duurzame vrede. Onze betrekkingen met de mediterrane regio's en Afrika zijn van levensbelang voor Europa. De bevolking in die gebieden zal naar verwachting snel toenemen. Wij moeten de plaatselijke economische ontwikkeling in deze gebieden bevorderen en de verklaring van Barcelona volledig tenuitvoerleggen. Wij moeten de dialoog versterken die al gestart is met regionale organisaties zoals de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid en de Ontwikkelingsmaatschappij voor Zuidelijk Afrika. Wij moeten tevens onze banden met Azië, Latijns-Amerika en Australië versterken.
Ierland is voorzitter van de Europese Unie op een keerpunt in de geschiedenis. Wij zijn vastbesloten ervoor te zorgen dat de agenda van de Unie doeltreffend en toegewijd wordt voortgezet. Laat ik de communautaire agenda nogmaals samenvatten: de strijd tegen werkloosheid en misdaad; de succesvolle afsluiting van de Intergouvernementele Conferentie; de tijdige start van de economische en monetaire unie; de uitbreiding en een echte stem voor de Unie in de wereld.
Het Europees Parlement moet in al deze taken een sleutelrol spelen. Het Ierse voorzitterschap zal met het Parlement samenwerken om vooruitgang te boeken inzake deze volledige agenda. Wij zijn geroepen om een nieuw Europa te ontwikkelen, dat fier is op zichzelf en de trots van al zijn burgers afdwingt. Een Europa dat vertrouwen wekt door zijn eenheid en trouw geniet in verscheidenheid. Het ogenblik is aangebroken om gehoor te geven aan die oproep.
(Levendig en langdurig applaus)
De Voorzitter
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik dank u.
Het woord is aan de heer Santer, voorzitter van de Commissie.

Santer
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, dames en heren afgevaardigden, dit is de tweede keer, Voorzitter, dat u het initiatief heeft genomen voor een debat over de stand van de Europese Unie. Ik feliciteer u hiermee, want het is een nuttige oefening. We moeten af en toe enige afstand nemen en ons enkele inhoudelijke vragen stellen. Hebben wij nog een goed beeld van onze werkelijke prioriteiten? Handelen wij ook dienovereenkomstig? Zo'n debat is juist van essentieel belang op een moment dat Europa lijkt te twijfelen, dat er ontegenzeglijk problemen zijn met de aansluiting van de politiek op de wereld van de burgers en dat de Unie staat voor een aantal cruciale besluiten.
Als voorbereiding op dit debat heb ik mijn rede van november 1995 over de stand van de Unie herlezen. Mijn analyse van vorig jaar blijft ongewijzigd, evenals overigens mijn afwijzing van pessimisme en berusting. Ik blijf ervan overtuigd dat de Unie op zichzelf daarvoor te veel waarde heeft. Zij heeft daarvoor te veel succes. Zij heeft te veel voordelen om ons economische en politieke landschap door somberheid te laten overschaduwen. De Unie heeft onze landen, onze burgers, en ik durf zelfs te zeggen de hele wereld, te veel te bieden om haar verworvenheden te licht op te vatten of in gevaar te brengen. De Unie heeft intern en extern nog te veel ambities te verwezenlijken en te veel taken op zich te nemen om de teugels te laten vieren en niet meer te streven naar verbetering en versterking in alle betekenissen van het woord.
Er zijn weliswaar zwakke punten en objectieve moeilijkheden. Maar meten we wel werkelijk alle vooruitgang sinds het begin van de Europese integratie? Het institutionele kader zoals Jean Monnet heeft bedacht, heeft standgehouden. Voor de overgrote meerderheid van de Europeanen blijft de Unie absoluut onmisbaar ondanks alle kritiek en aanvallen, die overigens normaal zijn in een democratisch systeem. Kijkt u eens naar de vraag naar Europa in de ons omringende landen. Welke Europese landen denken te kunnen zonder deze Unie, die in eigen gelederen zo vaak wordt zwartgemaakt?
In deze context wilde ik de stand van de Unie bestuderen. Ik wilde drie grote prioritaire domeinen aan de orde stellen, namelijk de Europese munt, de geïntegreerde strategie groei en werk en de intergouvernementele conferentie.
Voorzitter, eerst het goede nieuws. Nemen we de Economische en Monetaire Unie. Wij zijn op weg naar een ongekend succes in de geschiedenis van onze integratie, ja van onze hele geschiedenis. Dit is iets om enthousiast over te worden, dit kan ons het elan geven om andere obstakels te overwinnen. De Europese munt zal er komen en zij zal er komen op 1 januari 1999. Een groot aantal lid-staten zal vanaf het begin eraan kunnen deelnemen, daarvan ben ik overtuigd.
Uiteraard is er de verplichting op grond van het Verdrag, maar dat is niet in de eerste plaats de drijfveer van de lid-staten. Zij hebben een veel sterkere motivatie: zij erkennen ondubbelzinnig de noodzaak van de Europese munt. Want zij is van kapitaal belang voor de Unie, om de werking van de interne markt te verbeteren en haar concurrentievermogen te baseren op een duurzame stabiliteit, om een monetair beleid te kunnen voeren dat is gericht op de behoeften van de Europese economie en, ten slotte, om haar plaats te kunnen innemen op 's werelds financiële markten.
Deze noodzaak maakt de lid-staten te meer vastbesloten, het nodige te doen om zich zo snel mogelijk te kwalificeren voor de Europese munt. Als bewijs wil ik de herhaalde bevestigingen van de Europese Raad aanvoeren. Ik stel eveneens vast dat alle lid-staten begrotingsdiscipline nastreven, wat overigens ook zonder het doel van de Europese munt absoluut noodzakelijk is. Want niemand wil opnieuw terechtkomen in de valstrik van de inflatie, die zoveel banen heeft gekost en waaruit wij ons net hebben bevrijd.
Een aantal jaren al kent Europa een historisch lage inflatie. Deze inspanningen moeten worden voortgezet. Zij mogen niet worden afgezwakt met het bedrieglijke argument dat begrotingsdiscipline gelijkstaat aan recessie en werkloosheid. De lid-staten die zich bijzonder hebben ingespannen om hun begrotingstekorten terug te dringen, hebben goede resultaten met het scheppen van werk. Neemt u Nederland, Denemarken, Ierland en andere landen. De markten erkennen en belonen de landen met een gezond economisch en begrotingsbeleid.
Een andere reden die mij vertrouwen inboezemt: de vorderingen met de technische voorbereidingen. Ik heb alle reden te kunnen hopen dat de vergadering van de ministers van Economische Zaken en Financiën komend weekend in Dublin vooruitgang zal boeken op drie belangrijke terreinen die een voorbereiding vormen op de besluitvorming door de Europese Raad in december, namelijk het stabiliteitspact, een aanvullende garantie voor de soliditeit van de Europese munt, het stelsel van wisselkoersen tussen de euro en de overige valuta's, als garantie voor een grotere stabiliteit en de juridische status van de euro, als garantie voor het vertrouwen in de overgang naar de Europese munt.
Het politieke besluit en de technische voorbereidingen zijn één ding. De economische en financiële wereld en het grote publiek moeten het echter overnemen. Welnu, dat is nu juist gaande. Overal in Europa bereidt men zich voor op de Europese munt die voortaan als een verworvenheid moet worden beschouwd. De Unie heeft koers gehouden. Het proces is onomkeerbaar geworden.
Voorzitter, de Economische en Monetaire Unie is een instrument ten behoeve van de economische groei. Zij is een wezenlijke bijdrage aan een welvarend en banenscheppend Europa. Ik zal niet terugkomen op de tegenstelling die sommigen hebben willen zien tussen Economische en Monetaire Unie en werkgelegenheid. Deze argumenten zijn achterhaald. Sinds de vorige keer dat ik voor u de stand van de Unie heb gepresenteerd, is er een hele weg afgelegd. Twee Europese Raden hebben van de werkgelegenheid een prioriteit gemaakt. En de werkelijkheid gebiedt ons méér te doen en ons werkelijk op alle niveaus in te zetten. Dat is de zin van mijn pact voor de werkgelegenheid, dat de Europese Raad van Florence heeft onderschreven. We moeten dit nu uitvoeren en ik wens dat in Dublin in december een reeks definitieve besluiten worden genomen.
Ik wil graag wijzen op drie grote principes van het pact en deze illustreren aan de hand van afspraken die wij hebben gemaakt tot Dublin. In de eerste plaats de synergie van de verantwoordelijkheden van alle betrokken partijen. En ik reken hier in het bijzonder op de sociale partners. De onderhandelingen die van start gaan over flexibiliteit en werktijd staan centraal in ons denken over de toekomst van de werkgelegenheid. Het is van wezenlijk belang dat de sociale partners nu hun verantwoordelijkheden nemen die hun bij het Verdrag zijn toebedeeld, zoals zij ook met het ouderschapsverlof hebben gedaan.
Voorts een versnelde hervorming van de arbeidsmarkten. Tien jaren van geïsoleerde nationale inspanningen hebben de werkloosheid niet kunnen indammen. Wij hebben nu een procedure uitgewerkt volgens welke de lid-staten verplicht zijn meerjarenprogramma's in te dienen. We moeten uiteraard lessen leren uit de ervaringen die naast elkaar worden gelegd en de successen en mislukkingen analyseren. Het verslag dat de Commissie in Dublin zal presenteren, onderstreept de politieke aanbevelingen die zullen voortvloeien uit zo'n vergelijking en analyse van de hervormingen op nationaal niveau.
Ten slotte moet ons beleid meer gericht zijn op het doel, banen te scheppen. Daartoe moeten we alle troeven van de interne markt volledig benutten. De territoriale pacten moeten deze dynamiek aantonen. Het antwoord van zowel de lid-staten als van steden en regio's heeft trouwens niet op zich laten wachten. Wij ontvangen talrijke projecten waarin wordt gestreefd naar synergieën die zorgen voor nieuwe werkgelegenheid. In Dublin zullen de lid-staten de lijst regio's en steden vaststellen, die zullen deelnemen aan proefprojecten met steun uit de structuurfondsen.
De algehele mobilisatie mag ons niet de reeds genomen, maar nog niet uitgevoerde besluiten uit het oog doen verliezen. Wij hebben ons termijnen gesteld. We moeten nu van plannen overstappen op actie en van besluiten op papier op de tenuitvoerlegging ervan. Dat geldt ook voor de interne markt, die nog altijd een fundamentele troef voor de Unie is. Laten we hiervan zoveel mogelijk voordeel trekken en de overblijvende obstakels wegnemen. Onze ondernemingen wachten al veel te lang op het statuut van de Europese vennootschap en het wettelijk kader voor biotechnologische uitvindingen. De Raad moet eindelijk besluiten nemen, zoals hij ook vóór Dublin een besluit moet nemen over het actieplan voor het midden- en kleinbedrijf dat door de Commissie is voorgesteld. In de sector die bij uitstek de sector van de toekomst is, de telecommunicatie, vallen de legstukken van de interne markt nu op hun plaats. De Commissie zal er nauwlettend op toezien dat deze markt op 1 januari 1998 werkelijk is opengesteld.
Maar laten we niet alleen op Europees niveau kijken. De bureaucratische, kostbare en werkvijandige obstakels bevinden zich vooral op nationaal vlak. De nationale overheden, subsidiariteit oblige , moeten er actief aan werken het leven van onze ondernemers te verlichten en de ondernemersgeest en een mentaliteit van innovatie aan te moedigen. De Commissie zal binnenkort de balans opmaken van de initiatieven op dit terrein. Zij nodigt overigens alle belanghebbenden uit haar te wijzen op de resterende obstakels voor de interne markt of de bureaucratie op nationaal niveau.
Zal de voorgestane liberalisering ten koste gaan van de verworvenheden van onze maatschappij, zoals sommigen vrezen? Natuurlijk niet. Deze liberalisering moet het mogelijk maken dat ons economisch potentieel volledig wordt benut en wil geenszins ons Europees maatschappelijk model verzwakken. Dat onderstreept de Commissie in haar mededeling die zij zojuist heeft aangenomen over de bevordering van de diensten in het algemeen belang en de opname van dit doel in de tekst van het Verdrag zelf.
Tegenover de globalisering van de wereldeconomie kunnen wij niet blind blijven voor de eisen van een goedwerkende interne markt en de formidabele kansen die dit biedt. Maar solidariteit staat centraal in ons Europees model en dat moet zo blijven. Tot op heden hebben wij kunnen zorgen voor een evenwicht tussen beide doelstellingen. Dat moet zo blijven. Over het algemeen gaat wat ik de geïntegreerde strategie van groei en werk heb genoemd in de goede richting. Maar er is ook een schaduwzijde. Zo maak ik me zorgen dat sommigen van de interne markt willen profiteren zonder de regels van het spel te aanvaarden. Laten we niet bezwijken voor de verleiding bij het werkloosheidsprobleem heil te zoeken in een vlucht naar voren, zoals het toekennen van steeds meer en grotere staatssubsidies. Gaat het daar ook niet om concurrentievervalsing?
Een tweede verschijnsel baart me nog meer zorgen, namelijk het in twijfel trekken van de rechtsgemeenschap die onze Unie is en moet blijven. Een totale verlamming van de werkzaamheden van de instellingen, tijdens de BSE-crisis verheven tot regeringsmethode, kon slechts dankzij zeer grote politieke inspanningen worden vermeden. De Volkswagenaffaire in Saksen heeft ons op de rand van een ernstige crisis gebracht. Dat men het niet eens is met de besluiten van de Commissie, het zij zo. Dat men deze wil voorleggen aan het Hof van Justitie, is geheel en al volgens de regels van een rechtsgemeenschap, maar ze bewust en openlijk negeren! De Commissie zou de Unie een zeer slechte dienst bewijzen, als zij een dergelijke houding zou toelaten.
Zij zou medeplichtig worden aan het in twijfel trekken van de interne markt en van de hele Unie, daarvan ben ik overtuigd.
Voorzitter, ik heb aan het begin van mijn rede gesproken over het probleem om de politiek te laten aansluiten op de wereld van de burgers. Het is een algemeen verschijnsel dat de politiek niet populair is, dat is haar lot. Maar dat zij geen vertrouwen meer inboezemt, dat haar geloofwaardigheid wordt ondermijnd door haar onvermogen iets te doen aan problemen als werkloosheid en misdaad, dat is ernstig, dat is gevaarlijk voor de samenhang van onze maatschappij en voor de toekomst van de Unie.
Vandaar het belang van de intergouvernementele conferentie. Is zij niet juist bijeengeroepen om de Unie dichter bij haar burgers te brengen, om haar efficiënter en dus geloofwaardiger te maken? Vormt zij niet wederom een uitdrukking van deze noodzaak die ons er ook toe aanzet de Europese munt, de interne markt, de geïntegreerde strategie voor groei en werkgelegenheid tot een succes te maken? Tijdens de Europese Raad van Florence hebben de staatshoofden en regeringsleiders besloten dat nu van het stadium van analyse moet worden overgegaan op het stadium van onderhandelingen.
Wat moeten we drie maanden later vaststellen? Weliswaar spaart het Ierse voorzitterschap geen moeite om de conferentie nieuwe dynamiek te geven en stelt het vastbesloten en vol inzet alles in het werk om in Dublin een ontwerp-verdragstekst te kunnen presenteren. Maar ik moet ook vaststellen dat er grote twijfel bestaat over de inzet van alle lid-staten om de problemen daadkrachtig aan te pakken en voortgang te maken. Gebrek aan dynamiek, te geringe ambities, dat is de indruk die de onderhandelingen in de IGC momenteel geven.
In plaats van zich op de wezenlijke zaken te concentreren en zich te beraden op de ware inzet van het jaar 2000, wordt de conferentie, zo heb ik de indruk, door de nationale overheden gebruikt om hun oude voorstellen weer op tafel te krijgen. Maar het is nog niet te laat. De Europese Raad komt 5 oktober bijeen. Laten we deze kans grijpen om de onderhandelingen een impuls van doorslaggevend belang te geven. Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om nog eens te wijzen op enkele waarheden. In de eerste plaats is het duidelijk dat de uitbreiding voor onze deur staat, we moeten dus ophouden te doen alsof de Unie zich de luxe van een generale repititie kan veroorloven. Ik moet zeggen dat het idee van een tweede intergouvernementele conferentie als inhaalmanoeuvre vóór het einde van de eeuw me met stomheid slaat! Ik moet een dergelijk idee ten zeerste ontraden. Wil men werkelijk gelijktijdig toetredingsonderhandelingen en institutionele onderhandelingen voeren? Wil men dit alles werkelijk laten samenvallen met de uitzonderlijk moeilijke debatten over de toekomstige financiële vooruitzichten?
Spoed is dus geboden. We moeten de institutionele problemen aanpakken, die zich onvermijdelijk in een grotere Unie zullen voordoen. Handhaving van unanimiteit zou dodelijk zijn voor de Unie. Handhaving van de ingewikkelde besluitvormingsprocedures zou haar verlammen. Deze dimensie ontbreekt vreemd genoeg nog in de werkzaamheden van de conferentie. En toch is het beginsel van uitbreiding politiek aanvaard. De eerste uitbreidingsonderhandelingen moeten zes maanden na afloop van de intergouvernementele conferentie aanvangen en sommigen willen de data van toetreding van de eerste landen nog vervroegen.
Mijnheer de Voorzitter, ík wil uitbreiding, maar ik stel heel duidelijk dat dit scenario geen standhoudt indien de resultaten van de intergouvernementele conferentie niet van hetzelfde niveau zijn als de institutionele uitdaging van de uitbreiding.
(Applaus) Naast de institutionele hervorming moet de intergouvernementele conferentie de identiteit van de Unie naar buiten toe versterken. De Commissie dringt op iets heel eenvoudigs aan. De Unie moet op economisch terrein met één stem spreken en met gekwalificeerde meerderheid besluiten. Alleen op deze wijze kan Europa zich goed verdedigen tegen unilaterale acties als bijvoorbeeld de wet-Helms/Burton in de Verenigde Staten. Wij moeten onze instrumenten dus aanpassen aan de ontwikkeling van de internationale handel en aan de Wereldhandelsorganisatie. Hoe kunnen we tegenwoordig nog de handel in goederen anders willen behandelen dan de handel in diensten? Dat is een absurditeit.
Ik doe een plechtig beroep op onze lid-staten om onze externe actie niet te verzwakken onder het mom van institutionele twisten die door onze ondernemers slecht zullen worden begrepen, daarvan ben ik overtuigd.
Nog altijd op het gebied van de externe betrekkingen: hoe kunnen we verwachten dat de Unie op internationaal niveau ooit een sterke identiteit kan hebben zonder een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidheidsbeleid dat deze naam waardig is? Vreemd genoeg is haar internationale actie al kolossaal; in Midden- en Oost-Europa, Latijns-Amerika, rond de Middellandse Zee, in het Midden-Oosten, Afrika of het voormalige Joegoslavië, overal is de Unie aanwezig. De Unie heeft een beleid. De Unie is de grootste donor. Toch zou men zeggen dat alleen de Amerikanen zichtbaar zijn. Ook al hebben de Europeanen bijvoorbeeld naar ex-Joegoslavië tweemaal zoveel soldaten gezonden en leveren zij vijfmaal zoveel hulp van allerlei aard. Moeten we dan geloven dat onzerzijds een welbewuste keuze is gemaakt om wel de rekeningen te betalen maar af te zien van iedere vorm van beslissende politieke invloed? Deze indruk heb ik niet als ik zie hoeveel frustraties dit overal in Europa en op alle niveaus oproept.
Maar als wij dit willen veranderen, als wij het hele gewicht van de Unie willen doen meetellen, dat moeten wíj dat doen en wij weten wat we moeten doen. Onze analyse-instrumenten bijeenbrengen, onze besluitvormingsprocedures verbeteren, met één stem naar buiten spreken en de samenhang versterken tussen de verschillende onderdelen van onze externe, economische, handels- en politieke actie. En het is niet de instelling van weer een nieuwe functie van een mijnheer of mevrouw GBVB, die aan onze behoeften zal beantwoorden. Integendeel, dit zou de verwarring nog groter maken.
Voorzitter, een Europese identiteit is ondenkbaar zonder een ruimte van vrijheid, veiligheid en gerechtigheid. Het vrije verkeer van personen is in het Verdrag van Rome opgenomen. Maar van de vier vrijheden die in artikel 7A worden genoemd, kent juist deze vrijheid de grootste vertraging en toch raakt juist deze vrijheid de burgers het meest direct. Dat is niet verwonderlijk, omdat zij noodzakelijkerwijs gepaard moet gaan met doeltreffende maatregelen tegen misbruik van deze vrijheid.
Maastricht is een eerste zinvolle stap in de bewustwording hiervan, maar we moeten erkennen, dat het destijds ingevoerde mechanisme niet meer aan de eisen van vandaag voldoet. Drugs, geweld, de georganiseerde misdaad, handel in en sexuele uitbuiting van de meest kwetsbaren onder ons, wijzen ons op onze verantwoordelijkheden. Het is natuurlijk onmogelijk om stilzwijgend voorbij te gaan aan de tragische gebeurtenissen die een van onze lid-staten deze zomer in rouw hebben gedompeld. De golf van emoties die zij hebben opgeroepen hield niet op aan de grens.
Zal men antwoorden dat Europa niets kan doen? Zal men tegenover de verwarring van onze burgers juridischbureaucratische argumenten aanvoeren? Neen, de burgers zouden niet begrijpen dat de Unie zich niet werkelijk de middelen, doeltreffende middelen verschaft om dergelijke kwaden in te dammen door een gezamenlijke Europese actie. De Commissie zelf zal niet met de handen in de schoot blijven zitten. Wij zullen de intergouvernementele conferentie voorstellen doen die werkelijk beantwoorden aan de verwachtingen van diegenen die willen dat efficiency onze belangrijkste zorg moet zijn.
Mijnheer de Voorzitter, om volledig te zijn over de belangrijkste uitdagingen waarmee de Unie tot het jaar 2000 wordt geconfronteerd, moet ik ook de toekomstige financiële vooruitzichten en de uitbreiding noemen. Maar het is nu niet het moment om deze dossiers diepgaand te bespreken. Alles op zijn tijd.
Het financiële pakket zal ongetwijfeld moeilijk zijn, maar deze moeilijkheden zullen worden overwonnen, als wij de wijsheid hebben niet evenveel te willen nemen als te geven. Dit begrip is tegenstrijdig aan het solidariteitsbeginsel en is de uitdrukking van een bekrompen visie op de voordelen die de Unie de lid-staten biedt. De krappe begrotingsmarges van onze lid-staten vormen niet alleen dwingende voorschriften, maar ook een uitdaging om het nog beter te doen, nog efficiënter, wat ook wil zeggen dat we ons over bepaalde beleidsterreinen moeten beraden.
De uitbreiding zal ingewikkeld zijn, maar ook zij kan tot een goed einde worden gebracht, op voorwaarde dat de intergouvernementele conferentie niet terugdeinst voor haar verantwoordelijkheden, met name wat de hervorming van de institutionele regels betreft.
Voor het overige heeft de Unie al de weg getraceerd met de criteria van Kopenhagen en de tijdschema's van Madrid. Voor beide thema's, het financiële pakket en de uitbreiding, zal de Commissie haar werk grondig, strikt en constructief doen. Zij zal woord houden en haar bijdragen direct na afloop van de intergouvernementele conferentie leveren.
Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, de Economische en Monetaire Unie is weldra een feit. De laatste elementen van de interne markt vallen op hun plaats. De geïntegreerde aanpak groei en werk wordt toegepast. Dit alles brengt me tot de conclusie dat de Unie veel gezonder is dan talrijke kritische commentaren zouden willen doen geloven.
Maar zelfs dergelijke kritieken hebben een positieve zijde. Zij tonen aan dat de Unie een levende politieke werkelijkheid is geworden. Zij zal het debat overleven. Zij zou onverschilligheid niet overleven. Dit geldt uiteraard zolang de Unie in staat blijft zich aan de nieuwe eisen aan te passen en aan de verwachtingen van haar burgers te beantwoorden. Dat kan zij, want de erkenning dat de Unie noodzakelijk is en dat er geen goed alternatief bestaat, is een krachtige motor. Laten we hieraan een vleugje, een klein vleugje van het oorspronkelijke enthousiasme van de jaren vijftig toevoegen, want wij beleven een uniek avontuur.
(Applaus)
De Voorzitter
Mijnheer de voorzitter van de Commissie, ik dank u.
Wij gaan nu over tot het debat.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik wil eerst en vooral mijn persoonlijke dank betuigen aan Voorzitter Hänsch, eerste minister Bruton en Commissievoorzitter Santer voor hun uitstekende bijdrages van vanmorgen. Ik wil zeker en vast ook het volgende zeggen: ik betreur ten zeerste dat zo weinig leden van dit Parlement aanwezig zijn om te luisteren naar de uitstekende toespraken die we net gehoord hebben.
Er kan in dit gebouw niets belangrijkers plaats vinden dan dit debat en deze boodschap zal zeker aan mijn fractie worden overgemaakt tijdens de bijeenkomst van vanavond.
Tijdens ons debat van vorig jaar verheugden we ons op de start van de Intergouvernementele Conferentie. Wij waren er ons toen van bewust dat wij, als wij deze Europese Unie wilden voorbereiden op de historische uitdaging van de uitbreiding naar Midden- en Oost-Europa, de Baltische landen, Cyprus en Malta, allen de plicht hadden naar een doeltreffende, democratische en open Europese Unie te streven die vóór alles opnieuw aansluiting vond bij haar burgers. Een Unie die de visie, de hoop en de verzuchtingen, die de generatie van na de Tweede Wereldoorlog ertoe hebben aangezet om de Europese integratie in de armen te sluiten, bundelde en die visie met de burgers verbond.
Vandaag, zes maanden na de start van de Intergouvernementele Conferentie, heerst echter een algemene sfeer van ontgoocheling en moedeloosheid. Als we het ons veroorloven, moeten we toegeven dat er inderdaad redenen zijn voor moedeloosheid. De Unie is vreselijk oninspirerend en is voor de overgrote meerderheid van de bevolking volledig irrelevant. Dit zou echter niet het geval mogen zijn! De internationale handelsomgeving verandert zo snel dat zelfs degenen met de laagste opleiding en het minste onderwijs met de ellebogen kunnen aanvoelen dat het leven niet langer is zoals tien jaar geleden. De informatiemaatschappij voert een aantal anarchistische communicatiemogelijkheden in waarvan iedereen kan zien dat ze - mits 10 of 15 jaar om zich te verfijnen, toe te spitsen en te ontwikkelen - het ritme en de aard van de veranderingen zullen versnellen. De wereld organiseert zich in regionale organisaties om de wijzigingen te vergemakkelijken en beter onder controle te houden en tegelijk laat ook de waaier aan regionale en plaatselijke identiteiten, talen en culturen zich gelden. Op zo'n ogenblik moet onze Europese Unie - die het middelpunt van deze wijzigingen vormt en in staat is te functioneren met inachtneming van en respect voor de verscheidenheid van ons continent - in het bijzonder onze jongeren iets meer inspirerends kunnen bieden. Maar neen! Het afgelopen jaar wordt gekenmerkt door stilstand en verlamming: stilstand in de strijd om banen te scheppen in Europa; stilstand in het IGC-proces, die voor iedereen duidelijk zichtbaar is; verlamming van ons streven om de gemeenschappelijke beleidslijnen te verdedigen die het Europees sociaal model vormen; verlamming van ons vermogen om een gemeenschappelijke wil te vinden inzake problemen die de vrede en stabiliteit van ons continent bedreigen.
Ik weet dat ik van onterecht pessimisme en een confrontatie-aanpak zal worden beschuldigd maar kan iemand mij zeggen waarom wij, hoewel wij een overschot van meerdere miljarden ecu op onze landbouwbegroting hebben, niet de politieke wil kunnen vinden om eenvoudigweg een deel van dat geld over te maken, het te besteden aan tienduizenden van onze jongeren en te investeren in het vierde onderzoeksprogramma, onze investering in de banen van de toekomst? Waarom wij niet de wil kunnen vinden om een deel van dat geld over te maken om de burgermaatschappij in ex-Joegoslavië opnieuw op te bouwen en voor vrede te zorgen in ons continent? Dit Europese geld wordt niet zomaar besteed aan verafgelegen mensen en plaatsen maar wordt uitgegeven om er zeker van te zijn dat onze kinderen de komende generatie niet verwikkeld zullen raken in een lang en bloedig conflict op Europese bodem.
Kan iemand mij vertellen waarom de Europese Raad zijn deel van de overeenkomst over de transeuropese netwerken niet kan nakomen en niet de wil kan opbrengen om, zoals beloofd, een deel van dat geld over te maken? Kan iemand mij zeggen waarom dit Parlement, dat al het mogelijke gedaan heeft om het TEN-project te steunen, nu te horen krijgt dat het moet snoeien in de middelen voor onderwijs en opleiding, het scheppen van werk en consumentenbescherming omdat de regeringen van de Unie wel de transeuropese netwerken wensen maar hiervoor geen geld willen uittrekken? Waarom een aantal regeringen in de Raad middelen weigert voor het armoedeprogramma, voor hulp aan bejaarden en sociaal uitgeslotenen? Kan iemand mij a.u.b. zeggen waarom wij nog altijd over het Europees sociaal model kunnen spreken hoewel wij steeds verder de weg van de Amerikanisering van het Europese leven worden opgedreven? Ik moet jullie zeggen dat de Europese burgers dit Amerikaanse model verwerpen en geen slecht betaalde, onzekere en slecht opgeleide werknemers willen zijn.
Wij onderschatten de wil en de vastberadenheid van de Europese burgers. Wat ontbreekt in onze politieke analyse en ideeën voor de toekomst is de erkenning van het belang dat onze volkeren aan onze cultuur hechten. Wij wensen zeker en vast datgene te beschermen en te bewaren dat dierbaar en uniek is in elk land van de Unie, dat de mensen van dat land of die regio een gevoel van welzijn, een gevoel van zekerheid geeft binnen hun eigen culturele en historische identiteit. Terwijl we dat vertrouwen bewaren voor al onze mensen trachten we tevens datgene te bundelen dat we met zijn allen gemeenschappelijk hebben en delen, in de zoektocht naar antwoorden voor de toenemende crises in ons tijdperk. Er rest eerlijk gezegd niet veel tijd meer om deze Unie tot een bron van fierheid te maken voor haar inwoners en waarde toe te voegen aan hun cultureel en historisch leven.
Mijnheer Bruton, probeert u tijdens de buitengewone Raad, die u in Dublin organiseert, a.u.b. de ambities van de eerste ministers te verhogen. Zoals u al gezegd heeft, heeft Ierland een unieke kans op een cruciaal ogenblik voor de Europese Unie en heeft Ierland een uitstekende staat van dienst tijdens zijn voorzitterschappen van de Europese Unie. Mijnheer de eerste minister, u heeft onze hulp gevraagd om antwoorden te vinden en de steun van de Europese burgers te winnen. Laten wij een duidelijke boodschap geven aan de inwoners van Europa. Laten wij duidelijk maken dat de leiders van onze landen het minstens eens zijn om aan te dringen op een krachtig en doeltreffend werkgelegenheidshoofstuk in het nieuwe Verdrag. Laten wij stellen dat er een verbintenis komt, niet alleen voor een economische en monetaire unie maar ook en vooral voor mensen - hun economische toekomst en welzijn. Laten wij ook tonen dat de Unie het eens kan zijn over een engagement om discriminatie van onze etnische minderheden te bestrijden. Laten wij alle inwoners van onze landen vertrouwen en geloof schenken in verdraagzaamheid als onze eerste deugd en niet-Europese burgers en inwoners vertrouwen schenken in onze menselijkheid. Dit is des te belangrijker in het licht van de schandalige opmerkingen die de heer Le Pen onlangs gemaakt heeft. Wij aan deze zijde verafschuwen en verwerpen zijn filosofie en worden eerlijk gezegd vernederd door zijn aanwezigheid in dit Parlement.
(Applaus) Laten wij stellen dat wij de Europese verbintenis voor een universele openbare dienstverlening voor alle inwoners zullen nakomen. Laten wij zeggen dat wij niet alleen worden gedreven door een slaafse toewijding aan een of ander economisch of academisch samenlevingsmodel maar ook en vooral door onze cultuur, geschiedenis en traditie, door de verschillende sterke punten en schoonheden van ons continent. Laten wij stellen dat het Europees sociaal model springlevend is, dat het veilig is in de handen van onze regeringsleiders en de hoeksteen zal zijn waarop al de rest gebouwd is.
Dit jaar werd overheerst door smerige verhalen over bedrog en oneerlijkheid over dolle koeien, het trauma van het misbruik van onze meest kwetsbare jonge kinderen, de aanhoudende uitsluiting van 18 miljoen mensen en de volledige blokkering van elke poging om iets te doen aan de ecologische crisis, alsof als gevolg van de economische problemen het milieu niet langer zorgen baart. Na dit alles moeten wij dringend en duidelijk de politieke wil om vooruitgang te boeken tonen. Bij ons aan deze zijde van het Parlement is die wil aanwezig maar wij weten dat dit enkel kan worden bereikt dankzij een nieuwe toewijding aan de collectieve en coöperatieve verantwoordelijkheid die de basis vormt van ons Europa.
(Applaus)
Martens
Mijnheer de Voorzitter, voorzitters van de Raad en de Commissie, waarde collega's, ik zou de drie voorzitters willen danken voor hun indringende toespraken. Ik sluit mij aan, helaas, bij de woorden van mevrouw Green. Dit Parlement is er nog altijd niet in geslaagd zich te transformeren van een soort Europees forum naar een parlement met werkelijke bevoegdheden. Wij moeten allen daaraan werken en die boodschap zal ik ook aan mijn fractie overbrengen.
Voor de tweede keer evalueren wij, de drie politieke instellingen, de staat van de Europese Unie en de weg die wij samen afleggen naar de geboorte van het grote Europa. Onze fractie wil zich graag verheugen over dit historisch perspectief. Ware het niet dat wij ook voortdurend worden geconfronteerd met de twijfel, de angst en de onrust die onze volkeren in hun ban houden. Berichten over oorlogen en grote spanningen bevestigen ons dat na de Koude Oorlog, onzekerheid en instabiliteit nog niet uit onze wereld verdwenen zijn. Daarom is meer dan ooit een sterk en georganiseerd Europa nodig, om vrede te brengen en stabiliteit, om humanisme, sociale rechtvaardigheid en vrijheid, waarden waarmee wij ons zo graag vereenzelvigen, uit te stralen.
Aan de vooravond van de buitengewone Top in Dublin vraagt de EVP-Fractie met aandrang dat de Intergouvernementele Conferentie eindelijk zou wakker schieten. Tegenover de gebeurtenissen in Irak was de Unie wederom verdeeld. Het bewijs werd andermaal geleverd dat zij onmachtig is als ze zich uit met dissonante stemmen. Dit herinnert ons aan het Joegoslavische drama, waarover de Belgische generaal Francis Briquemont, die aan het hoofd stond van UNO-troepen, onlangs getuigde: " sinds Bosnië weet ik dat je als buitenstaander moet ingrijpen als er systematisch onschuldige burgers worden afgemaakt. Ik ben zeven maanden lang getuige geweest van de gruweldaden die mensen andere mensen kunnen aandoen. Op duizend kilometer van Brussel! Ik was beschaamd om een Europeaan te zijn in Sarajevo" .
Hoe kunnen wij slagen in een uitbreiding van de Unie, met vijf tot tien nieuwe leden, als wij nu niet bekwaam zijn met vijftien lidstaten de wezenlijke belangen en het gezag van Europa veilig te stellen? Hoe kunnen wij onze medeburgers overtuigen dat de Europese integratie het toekomstgerichte plan is, als onze instellingen de nationale egoïsmen niet kunnen overstijgen en onbekwaam zijn het gemeenschappelijk Europees belang te behartigen? Onze medeburgers voelen zich ook onveilig. Het vrije verkeer, het opengooien van de grenzen, de globalisering en de vrijhandel bieden voor de economische groei en de tewerkstelling nieuwe grote kansen. Maar als deze van belemmeringen bevrijde ruimte wordt ervaren als een onveilige ruimte, waarin de grensoverschrijdende criminaliteit, de mafia, het terrorisme en de seksuele exploitatie van kinderen - het grote drama in mijn eigen land - als dat een grote kans krijgt in deze vrije ruimte, dan zal het verzet tegen de Europese integratie nog toenemen.
Het legitieme verlangen van onze medeburgers om de veiligheid te handhaven waarop het sociaal contract gebaseerd is, mogen wij niet onderschatten. Wij vragen met aandrang dat de regeringsconferentie in het kader van de derde pijler snelle en duidelijke resultaten zou behalen.
Mijnheer de voorzitter van de Raad, u bereidt nu twee belangrijke topbijeenkomsten voor. U kunt een einde maken aan de onzekerheid en de twijfel. U kunt ook een dynamiek ontwikkelen waartegen zelfs de meest terughoudende lid-staten niet opgewassen zullen zijn. Maar over het verloop van deze regeringsconferentie verschijnt heel wat informatie. Wij hebben daarom twee belangrijke vragen.
De eerste vraag: hebben de regeringen besloten de onderhandelingen van de IGC uiterlijk in juni 1997 onder Nederlands voorzitterschap af te ronden? De tweede vraag: is het juist, zoals bepaalde berichten melden, dat de Raad er zich al bij neergelegd heeft zijn doelstellingen tot een minimum te beperken en de hervormingen die nodig zijn om een uitgebreide Unie efficiënt te doen werken uit te stellen tot een volgende IGC?
Ik moet u met klem zeggen dat wij in onze fractie geen genoegen zullen nemen met een Verdrag dat geen kwalitatieve sprong voorwaarts betekent, meer bepaald voor het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid, voor meederheidsbeslissingen in de justitiële samenwerking, voor meerderheidsbeslissingen in de eerste communautaire pijler en voor medebeslissing van het Europees Parlement.
Wij zijn ons bewust van de waaier aan mogelijkheden die zich in het eerste semester van 1998 zal openen wanneer bijna gelijktijdig het nieuwe Verdrag zal moeten worden bekrachtigd, de onderhandelingen over de toetreding van Malta en Cyprus en ook de meeste kandidaten uit Centraal-Europa zullen starten, de beslissing zal worden genomen wie behoort tot het eerste peloton van de Monetaire Unie en tenslotte de financiële engagementen aan hernieuwing toe zijn.
Wij beseffen ook dat dit Europese semester, het eerste semester van 1998, vele gevaren inhoudt maar dat er ook alle hoop op gevestigd is. De Europese Commissie zal haar rol in deze relance ten volle moeten spelen en wij zullen haar onze politieke steun niet ontzeggen. Tezamen met deze onderhandelingen moet de Unie twee belangrijke fundamentele doelstellingen waarmaken. Het halen van de economische criteria voor de overgang naar de eenheidsmunt. De publieke opinie moet in onze lidstaten overtuigd worden van de noodzaak van het soberheidsbeleid zonder hetwelk geen duurzame groei mogelijk zal zijn.
De andere doelstelling is om dag na dag vooruitgang te boeken in de strijd tegen het kankergezwel van onze samenleving, met name de werkloosheid van jongeren en de werkloosheid van lange duur. Onze fractie is sterk gehecht aan het respect voor de mens, de solidariteit en de vrijheid, waarden die niet kunnen blijven als het sociaal weefsel wordt verscheurd door en als de uitsluiting leidt tot de marginalisering van miljoenen mensen. De vernieuwing en de creativiteit kunnen de Europese samenleving aanpassen aan de groeiende globalisering en mondialisering. Hebben onze politieke formaties, onze vakbonden, onze verenigingen, onze kerken wel voldoende ingeschat hoe diepgaand de veranderingen wel zullen zijn?
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik zou Jean Monnet willen citeren en ik raad eigenlijk iedereen aan zijn biografie met 1.000 bladzijden te lezen om de ware zin van de Europese integratie opnieuw te ontdekken. Jean Monnet die reeds bij het begin van het communautaire eenwordingsproces voor dit Parlement zei: " Nous n'avons que le choix entre les changements dans lesquels nous serons entrainés et ceux que nous aurons su vouloir et accomplir" . Dit is onze uitdaging. Dit is de uitdaging in het zoeken naar een Europees beschavingsmodel voor de 21ste eeuw gebaseerd op de waarden die wij zo graag hier tot uiting brengen en die wij, ook langs de Europese Unie, moeten tot een werkelijkheid maken.

Collins, Gerard
Mijnheer de Voorzitter, ba mhaith liomsa i dtosac báire céad mile fáilte a chur roimh Taoiseach na hEireann, John Bruton, ar an ocáid specialta seo, ar an cead turas dó go dtí Parlaimint na hEorpa.
Ik heet de Ierse eerste minister, Taoiseach John Bruton, van harte welkom bij zijn eerste bezoek aan het Europees Parlement. Ik wens hem alle succes toe tijdens het Ierse voorzitterschap van de Europese Unie.
Ik geniet het voorrecht hier vanmorgen aanwezig te zijn in dit Parlement en het debat bij te wonen dat tot dusver gehouden is. Ik ben er fier op dat ik hier aanwezig ben en waardeer ten zeerste de opmerkingen die vanmorgen gemaakt zijn.
De vertegenwoordigers van de 15 lid-staten bereiden momenteel een aantal ontwerp-wijzigingen aan de Europese Verdragen voor en het Ierse voorzitterschap hoopt die tijdig klaar te hebben voor de Top van Dublin eind dit jaar. Dat is een ambitieus tijdsschema en ik hoop dat dit kan worden gehouden. Mijns inziens is het echter veel belangrijker dat men het eens raakt over een aantal initiatieven om de fundamentele problemen, waarover de Europese burgers zich momenteel het meeste zorgen maken, aan te pakken, ook als dit betekent dat de voorstelling van een herzien ontwerp-verdrag tot volgend jaar moet worden uitgesteld.
Het scheppen van werkgelegenheid zou de belangrijkste prioriteit van de Intergouvernementele Conferentie moeten zijn. In de meeste van onze landen blijven de werkloosheidscijfers immers op een onaanvaardbaar hoog peil. Deze herft komen opnieuw miljoenen schoolverlaters en universitairen op de arbeidsmarkt die actief op zoek zullen gaan naar hun eerste baan. De meesten van hen zullen echter net als hun voorgangers van vorig jaar en helaas ook van het jaar voordien ernstige moeilijkheden ondervinden om een goede baan te vinden.
De IGC-onderhandelingen bieden de lid-staten de kans het communautaire beleid te heroriënteren en af te stemmen op initiatieven die de groei van de werkgelegenheid in elk van onze landen actief zullen bevorderen. Commissievoorzitter Santer heeft de jongste Europese Top een aantal voorstellen voorgelegd die de kans boden om de middelen van de Europese Unie af te stemmen op de strijd tegen de werkloosheid. De Europese leiders toonden spijtig genoeg weinig echt enthousiasme en maakten geen middelen vrij voor de voorstellen van Commissievoorzitter Santer, die inhouden dat gecoördineerde actie wordt genomen op Europees niveau. Mijns inziens is dit een grote vergissing.
De Europese landen zijn er de afgelopen jaren niet in geslaagd om de werkloosheid aanzienlijk terug te dringen met behulp van unilaterale initiatieven. Tegelijkertijd hebben onze belangrijkste internationale concurrenten - de Verenigde Staten en de landen uit het Verre Oosten - een aanzienlijke toename van de werkgelegenheid gekend. De Europese Unie, het sterkste handelsblok ter wereld, wordt zowel door de Verenigde Staten als het Verre Oosten voorbij gestoken. De prioriteit van de Europese leiders moet er dan ook in bestaan dit proces te keren. De 15 lid-staten kunnen het alvast eens worden om het scheppen van werkgelegenheid tot de belangrijkste politieke prioriteit van de Europese Unie te maken en dit principe op te nemen in het nieuwe Verdrag dat de Intergouvernementele Conferentie zal opleveren.
Maatregelen om de internationale drugshandel te bestrijden moeten de tweede prioriteit van de Intergouvernementele Conferentie vormen. Die is verantwoordelijk voor een groot deel van de criminaliteit die het dagelijkse leven in onze samenlevingen momenteel kenmerkt. De drugshandel is een internationale handel en kan slechts afdoende bestreden worden dankzij doeltreffende internationale actie. De Europese Unie kan de nationale politie- en douanediensten bijstaan in hun inspanningen om deze smerige handel te bestrijden, op voorwaarde dat op nationaal vlak de politieke wil aanwezig is om op Europees vlak samen te werken op die terreinen waar transnationale samenwerking een nuttige rol kan spelen. Als de Europese Unie de steun van de meerderheid van onze burgers wil blijven genieten, moet zij aantonen dat zij in staat is bij te dragen tot oplossingen voor de belangrijkste problemen die onze samenleving kent.
Momenteel zijn de gemeenschappelijke problemen, waarmee bijna alle 15 lid-staten kampen, hoge werkloosheid, illegaal druggebruik en de hiermee gepaard gaande misdaad. De uitdagingen zijn dan ook enorm voor het Ierse voorzitterschap. Ik wens hen het beste toe. Ik weet dat zij heel wat voorbereidend werk verricht hebben met het oog op een succesvol voorzitterschap maar zij kunnen enkel slagen als de overige lid-staten bereid zijn hun deel te doen.

De Vries
Collega's, de komende twee jaren zullen bepalend zijn voor de toekomst van de Europese Unie. Of de Unie zal zich ontwikkelen tot hoeksteen van de geopolitieke stabiliteit op ons continent of zij zal vervallen tot een haard van instabiliteit. De Monetaire Unie en de Intergouvernementele Conferentie kunnen de Unie beslissend versterken, maar zij kunnen ook een dubbele tweedeling in Europa teweegbrengen. Een tussen de lid-staten onderling en een tussen de regeringen en de volken. Ik houd de tweede mogelijkheid thans voor waarschijnlijker dan de eerste. Waarom deze waarschuwing? Omdat de Europese Unie in de ogen van haar burgers een soort autistische organisatie geworden is. De Unie luistert niet naar haar burgers. De burger maakt zich zorgen over werk, over misdaad, over internationale veiligheid, maar op de IGC praten de onderhandelaars over andere zaken, zaken als het aantal junior-commissarissen. Bovendien, daar waar de Unie spreekt over de zorgen van de burger blijft het vaak bij woorden alleen. Ook vandaag zijn vele welluidende woorden gesproken, maar waar blijven de daden?
Een gemeenschappelijk buitenlands beleid beloofden de lid-staten in Maastricht, maar in Bosnië was en is de Unie politiek irrelevant en in het Midden-Oosten speelt Frankrijk cavalier seul . Het asielbeleid en het drugsbeleid beschouwen wij als zaken van gemeenschappelijk belang, beloofden de lid-staten in Maastricht, maar bij de opname van vluchtelingen uit ex-Joegoslavië lieten de meeste lid-staten Duitsland alleen staan en de dialoog tussen Frankrijk en Nederland over drugs is er een tussen doven. Er zal een gemeenschappelijke markt tot stand worden gebracht, beloofden de lid-staten al vóór Maastricht, maar thuis lappen dezelfde landen aan hun laars wat zij in Brussel zijn overeengekomen. Alleen al op het onderdeel openbare aanbestedingen lopen tegen hen 35 inbreukprocedures. Er wordt een burgerschap van de Unie ingesteld, beloofden de lid-staten in Maastricht, maar controle op het politie- en justitie-optreden in Europa krijgt de burger niet, noch via de Europese rechter, noch via het Europees Parlement.
Zo kalft de geloofwaardigheid van de Unie af. Zij dreigt te worden tot een organisatie van doelen zonder middelen, van beloften zonder gevolgen, van woorden zonder daden. Maar hoe minder geloofwaardig de Unie, des te kleiner de kans dat de IGC zal worden geratificeerd door alle vijftien landen. Die kans is toch al klein. Zeker in de landen die niet met de ene munt zullen mogen meedoen. En als de IGC niet wordt geratificeerd, loopt ook de toetreding van landen als Polen en Hongarije verder vertraging op. Het is dus tijd om te handelen. Het is tijd dat onze regeringsleiders de erosie van Europa's geloofwaardigheid een halt toeroepen. Het is tijd dat onze lid-staten de Unie eindelijk toestaan op te treden tegen de drie belangrijkste gesels van deze tijd: tegen het nationalisme, tegen de misdaad en tegen de werkloosheid.
De landen van de Unie hebben de genocide in Bosnië niet willen bestrijden. Evenmin lijken zij de verdeling van Bosnië langs etnische lijnen te willen verhinderen. Er blijft Europa nog maar een weg van eer over: afdwingen dat verdachten van oorlogsmisdaden aan het Haagse tribunaal worden uitgeleverd. Is de Europese Raad bereid de nodige druk uit te oefenen? Is de Unie bereid opneming van Kroatië in de Raad van Europa te weigeren totdat president Tudjman Kroatische verdachten uitlevert? Zijn de Unie-landen van de Veiligheidsraad bereid de opheffing van economische sancties tegen Servië op te schorten, tot president Milosevic de heren Karadjic en Vladic uitlevert. Daar gaat het om, om daden en niet om woorden. De Unie is niets als zij geen rechtsgemeenschap is. De heer Hänsch zei het zojuist nog terecht. Dat geldt ook de bestrijding van de misdaad binnen onze grenzen. Nergens is het wijzigen van het Verdrag zo nodig als hier. Ik vraag de heer Bruton dus: is de Europese Raad bereid de IGC op te dragen de strijd tegen fraude, drugs en handel in kinderen en vrouwen te brengen onder de eerste pijler. Alleen dan komen er daden.
De strijd tegen de werkloosheid is primair een verantwoordelijkheid van de lid-staten. De Unie heeft alleen een aanvullende taak. Maar laat zij die dan uitoefenen. Is de Raad bereid eindelijk de besluiten te nemen waarom het bedrijfsleven al jaren vraagt, zoals harmonisering van de vennootschapsbelasting en invoering van een vennootschapsstatuut? Alleen al de laatste stap zou een jaarlijkse economische injectie betekenen van 30 miljard ecu.
De overheidssteun in de lid-staten is veel te hoog. Het rijkste land, Duitsland, is koploper bij het betalen van concurrentievervalsende subsidies. Ik maak de Commissie dan ook een compliment dat zij in het geval Saksen Duitsland heeft herinnerd aan zijn verdragsverplichtingen. Commissaris Van Miert heeft daar voortreffelijk geopereerd. Maar als het gaat om steun voor de noodlijdende vliegtuigondernemingen, blijft de Commissie veel te coulant. Wanneer is de laatste steunoperatie nu eindelijk de laatste steunoperatie?
Voorzitter, collega's, onze Unie praat te veel over bijzaken en te weinig over hoofdzaken. Dat geldt ook ons eigen Parlement. Het geldt evenzeer de Commissie die haar rol als motor van de Unie sterker zou moeten benadrukken, maar het bestrijden van de geloofwaardigheidscrisis van de Unie is bovenal een taak van de Raad. Laat de Raad luisteren naar de bevolking. De bevolking wil dat Europa zorgt voor vrijheid, voor recht en voor werk. Niet in woorden, maar in daden. Daar moet het dus om gaan. Onder het Ierse voorzitterschap en straks onder het Nederlandse.

Puerta
Mijnheer de Voorzitter, dit debat is voor de volksafgevaardigden en de Europese instellingen een gelegenheid bij uitstek om te bepalen hoe het gesteld is met de Europese samenleving en met de werking van haar democratische instellingen. Het is onze wens en onze plicht om in alle openheid te zeggen wat de leden van deze samenleving, degenen die de politieke en economische besluiten over zich heen zien komen, verontrustend of positief vinden. Wat wij willen, is dat de standpunten die in de nationale parlementen en in de media van onze landen worden verwoord, hier ter sprake komen en worden beoordeeld.
Het eerste beeld is verontrustend. Zoals we allen weten, zijn er volgens de officiële statistieken 18 miljoen werklozen - iets meer dan 10 % van de beroepsbevolking -. De helft daarvan zijn langdurig werklozen met geringe kansen op de arbeidsmarkt, die steeds meer van sociale instanties afhankelijk worden. Een derde deel van de werklozen is jonger dan 25 jaar. Van 50 miljoen Europeanen ligt het inkomen onder het minimumloon. Om het beestje een naam te geven: dat zijn 50 miljoen armen, waarvan 2 miljoen zonder woonruimte.
Mijnheer de Voorzitter, het is geenszins mijn bedoeling om een doemscenario te schetsen, maar deze problemen mogen niet worden verhuld, en we moeten proberen, er oplossingen voor te vinden. Laten we eerst eens zorgen dat we de taal van de gewone man spreken, daarna kunnen we het hebben over macroeconomische beleidsvormen, gespleten samenlevingen en structurele werkloosheid. We dienen de verontrusting en de angst voor de toekomst onder brede lagen van de samenleving te begrijpen en ook te delen. Wat we moeten zien te voorkomen, is dat dergelijke gevoelens het racisme en de vreemdelingenhaat in de hand werken waaraan de 13 miljoen allochtonen zijn blootgesteld, vooral diegenen die geen verblijfsvergunning hebben.
Gezien deze situatie staat onze parlementaire fractie bijzonder kritisch tegenover de weigering van de regeringen om zich op de Intergouvernementele Conferentie te bezinnen over de effecten van het huidige model van de Monetaire Unie. Door hun benadering en hun starheid maken zij het onmogelijk, de eenheidsmunt te combineren met een prioritair werkgelegenheidsbeleid. De publieke opinie moet van die tegenstrijdigheid op korte en middellange termijn op de hoogte worden gesteld, zodat zij zich hierover kan beraden en een standpunt kan innemen. In een democratie komt het niet te pas dat de informatieverstrekking aan de bevolking, het nemen van verantwoorde beslissingen en, soms, het in heroverweging nemen van reeds genomen beslissingen, worden bemoeilijkt door propaganda.
Mijnheer de Voorzitter, en ik richt me ook met name tot voorzitter Santer - de hoop hem te overtuigen, heb ik trouwens vrijwel opgegeven - en tot de fungerend voorzitter van de Raad, om aan de convergentiecriteria te voldoen, wordt in een groot aantal landen van de Unie het begrotingstekort drastisch omlaag gebracht, wat gepaard gaat met de massale verkoop van het openbaar erfgoed en een ontregelde arbeidsmarkt. Dit alles met het op zich lovenswaardig streven, de inflatie te laten dalen. Diezelfde gedachtengang laat ook in het Europees Parlement haar sporen na, dat de fondsen voor de cohesie gekort heeft, en dat voor gebruik van het overschot van het gemeenschappelijk landbouwbeleid gepleit heeft. Voorts is het zo, dat ook de sociale dienstverlening danig wordt ingekrompen. Als gevolg van dit alles kan er geen werkgelegenheid worden geschapen, en neemt de angst onder de bevolking toe. Het meest frappante is echter dit, namelijk dat deze maatregelen er niet voor zorgen dat de convergentiecriteria gehaald worden. De reden is niet moeilijk te vatten, want in sommige landen moge de inflatie bijvoorbeeld tot minimale hoogte zijn teruggebracht, maar daar staat dan weer tegenover dat de extreme concurrentie waarmee we geconfronteerd worden ervoor heeft gezorgd, dat de bestaande afwijking met betrekking tot de convergentiewaarde - het gemiddelde van de drie landen met de laagste inflatie - juist is toegenomen. Het is een zinloze wedloop om een convergentie te bereiken die steeds verder van ons afdrijft.
Vanuit deze monetaire visie wordt een arbeidsplaats simpelweg gezien als een goed dat schaars is op de markt, waarbij voorbij wordt gegaan aan de waarden van de democratie, volgens welke de mens als referentiepunt moet worden genomen, zoals ook voorbij wordt gegaan aan de kosten waarvoor we ons in de toekomst, als gevolg van de werkloosheid, gesteld zullen zien op politiek, economisch en sociaal gebied.
Naar ons idee moeten we een andere weg inslaan. We moeten de Europese munt zien te bereiken via beleidsvormen voor de werkgelegenheid en de sociale samenhang, via een parallelle belastingharmonisatie. Daarmee zouden we betekenis en geloofwaardigheid verlenen aan een échte eenheidsmunt voor álle Europeanen. Een Monetaire Unie gekoppeld aan politieke eenheid.
Er moet worden gewerkt aan de vaststelling en consolidering van de Europese instellingen tem aanzien van hun bevoegdheden, waarbij een nauwe band moet worden gelegd met de nationale instellingen om het democratisch tekort op te heffen. We mogen de gelegenheid van de Intergouvernementele Conferentie niet voorbij laten gaan om de instellingen te versterken en dichter bij de burger te brengen.
Het is zaak dat we de "ver-gemeenschappelijking" ondersteunen van het buitenlands en gemeenschappelijk veiligheidsbeleid, en van het beleid van justitie en binnenlandse zaken, omdat Europa met één enkele stem dient te spreken op een wereldtoneel waar nog steeds het recht van de sterkste geldt, in een wereld waarin de economie geen grenzen meer kent, en waarin de voornaamste beslissingen worden genomen door organismen die geen democratische legitimiteit kennen, zoals de Wereldbank en het Internationaal Monetair Fonds.
Wij willen dat onze instellingen dicht bij het volk staan en zich verantwoordelijk opstellen ten opzichte van het volk, Europese instellingen die bereid zijn om informatie te verstrekken en overleg te plegen vóórdat er beslissingen worden genomen, en om naderhand het resultaat van het beleid te evalueren. Alleen op die manier kan de democratie in de praktijk nieuw leven worden ingeblazen, alleen op die manier kunnen de ontgoocheling en de angst van een groot deel van de Europese samenleving worden weggenomen.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik richt me rechtstreeks tot u om tot slot ons vertrouwen uit te spreken in het gezond verstand en het inzicht van het Ierse voorzitterschap, zodat het op de Intergouvernementele Conferentie de politieke eenwording stimuleert, en voorstelt, het economisch en monetair kader opnieuw in overweging te nemen. Zoals u weet, kan het heel verstandig zijn, dingen te herzien.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Bruton, mijnheer Santer, dames en heren, waarvoor is Europa, de EU, er eigenlijk? Is Europa er voor de mensen of zijn de mensen er voor Europa? Iedereen hier in het Parlement zal antwoorden dat Europa er uiteraard voor de mensen is. Iedereen zal zeggen dat Europa zijn burgers uiteraard geen angst mag inboezemen, maar dat het hen geborgenheid en hoop moet geven. Uiteraard moet Europa een gemeenschap zijn die bescherming biedt en de fundamentele rechten garandeert. Uiteraard moet Europa het leven van de mensen vreedzamer en veiliger maken. Als dat alles echter zo vanzelfsprekend is, waarom doet de Europese Unie dat dan niet? Waarom gebeurt dan, onder het mom van de Maastrichtnormen, het tegendeel? Kunnen wij toestaan dat sociale en democratische verworvenheden worden afgebouwd om die normen te halen? De grote meerderheid van de bevolking moet lijden opdat de economie kan floreren en wij een onrealistisch tijdschema kunnen naleven. Dat komt neer op de voortzetting van het rampspoedige beleid dat ons heeft gebracht waar we nu zijn. Europa staat ver van zijn burgers. Er is een antiEuropees bewustzijn gegroeid. Dat zal nog sterker worden omdat de mensen het gevoel hebben dat ze slechts pionnen zijn op het Europese schaakbord in een spel waarin de industrie en de economie de enige winnaars zijn.
De mensen zullen ons vragen: " Waarom hebben wij de monetaire unie nodig als die ons al schade berokkent nog voor ze wordt ingevoerd?" Laten wij van Europa geen knuppel maken die vernietigt wat wij de jongste tientallen jaren aan sociale en democratische rechten tot stand hebben gebracht. Uiteindelijk zullen dan immers niet alleen de sociale verworvenheden en democratische rechten vernietigd zijn. De Raad, de club van de nationale regeringsbelangen, speelt met vuur als hij gelooft dat hij de dringend noodzakelijke hervormingen in de richting van meer Europa, sociale ecologie, democratie - en dus ook van participatie, transparantie en openbaarheid - in de koelkast kan zetten en onze doelstellingen voor de Intergouvernementele Conferentie ad absurdum kan voeren. Het gevolg daarvan zou niet een ander, solidair Europa zijn maar de hernationalisatie van de politiek en de wedergeboorte van de vaderlanden. Voor de voortzetting van de Europese integratie is de politieke strijd voor een burgerrechtelijk fundament aldus het allerbelangrijkst. De lid-staten en de regeringen zullen moeten leren dat democratie de Europese ontwikkeling niet belemmert, maar dat ze er de basisvoorwaarde van is.

Lalumière
Mijnheer de Voorzitter, onder verwijzing naar mijn vorige spreekbeurt over de toestand van de Unie, zou ik geneigd zijn om vrijwel woordelijk te herhalen wat ik toen heb gezegd.
Ondanks de goede wil van velen wint het scepticisme terrein. Er ontwikkelt zich in Europa een klimaat van onverdraagzaamheid, vreemdelingenhaat en geweld. De gekke-koeienkwestie heeft het beeld van de Unie geen goed gedaan, ook al is zij bij lange na niet de hoofdverantwoordelijke van deze ramp. In de meeste lid-staten van de Unie is de economische situatie zeer middelmatig en blijft de werkloosheid hoog. Overigens betreuren wij het dat uw pact voor de werkgelegenheid, mijnheer de voorzitter van de Commissie, met zo weinig enthousiasme door de regeringen is ontvangen. Het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid blijft zijn warmste voorstanders teleurstellen. Deze zomer nog, bij het conflict in Irak en de felle reactie van de Amerikanen, vonden wij het betreurenswaardig dat er zelfs geen gemeenschappelijk standpunt is ingenomen. Eens te meer was het beeld dat wij hebben gegeven, dat van aarzeling en meningsverschillen.
Mijne heren voorzitters, ik zou drie punten, die ons zorgen baren, willen benadrukken. De voorstellen in de IGC die met name van de autoriteiten van mijn land komen - maar niet alleen van hen - doen vermoeden dat men van een ambitieuze hervorming zou willen afzien en zich met minimale aanpassingen tevreden wil stellen. Maar aangezien dezelfde autoriteiten tegelijkertijd Polen een snelle toetreding beloven - waarover ik persoonlijk me verheug - dan zie ik hierin toch een ernstige tegenstrijdigheid, want om deze uitbreiding tot een succes te maken, is het noodzakelijk om eerst significante institutionele hervormingen door te voeren. Het succes van de IGC vormt de voorwaarde voor het succes van de uitbreiding, maar de IGC is nu aan het verzanden.
Mijn tweede punt is meer rechtstreeks tot de voorzitter van de Commissie gericht en betreft de openbare diensten. Het lijkt erop dat de Commissie volhardt in haar schaamteloze houding tegenover het Parlement, en de openbare diensten en wat zij voor de bevolking betekent, vijandig is gezind. Op 9 mei jongstleden hebben wij amendementen aangenomen voor een ontwerp-richtlijn over de post. Het debat was zwaar en het standpunt van het Parlement weldoordacht. Nu vernemen we dat de Commissie in de nieuwe versie van de ontwerprichtlijn geen enkele van de belangrijkste amendementen van het Parlement heeft overgenomen. Deze handelwijze is politiek uiteraard onaanvaardbaar. Zij is in strijd met de gedragscode die wij beloofd hebben in acht te nemen en dit geval toont aan hoe weinig de Commissie zich het fundamentele begrip van openbare dienst in het algemeen belang van de burgers gelegen laat liggen.
Ten slotte noem ik nog de gekke-koeiencrisis. Opnieuw betreuren wij het dat de Britse regering de procedures vertraagt die een einde aan de crisis zouden kunnen maken en waarmee het vertrouwen van de consumenten zou worden teruggewonnen. Wij dringen er bij de Raad en de Commissie op aan, blijk te geven van de grootst mogelijke vastbeslotenheid om aan deze crisis een einde te maken.
In dit sombere klimaat wilde ik toch een hoopvol geluid laten horen. Het is tot u gericht, mijnheer de voorzitter van de Raad. Uw Europees engagement, uw vastberadenheid om de Europese munt te laten slagen, uw streven naar oplossingen voor het werkgelegenheids- en de sociale problematiek, uw wens om de samenwerking met de Midden- en Oost-Europese landen op pragmatische en doeltreffende wijze te versterken, dat alles is bemoedigend en wij danken u daarvoor. Wij wensen dat u succes zult hebben, maar niet alleen op de terreinen die ik zojuist heb genoemd.

de Gaulle
Mijne heren voorzitters, waarde collega's, uit de debatten van de Intergouvernementele Conferentie - waarvan overigens twee derde van de Europeanen nog nooit hebben gehoord - blijken overduidelijk zeer diepgaande meningsverschillen over de doelstellingen en de middelen van de Europese opbouw.
In werkelijkheid komt in plaats van een Unie, die door u met alle mogelijke deugden is getooid, wanorde tot stand. Afscheidingsbewegingen zien het daglicht. België dreigt te verdwijnen. Duitsland probeert het project van de Economische en Monetaire Unie te gebruiken om zijn vroegere invloed in het Oosten terug te winnen. Frankrijk, het spoor bijster door de strategische en tactische fouten van een aantal van zijn leidinggevenden, zakt weg in een economische crisis en zal in 1997 niet aan de criteria van Maastricht beantwoorden, met een reëel begrotingstekort van meer dan 4 % van het BBP ondanks alle tegenovergestelde beweringen.
Opnieuw zou de Commissie ons willen doen geloven dat bijna alles goed gaat en dat de situatie van wat nog niet goed gaat er alleen maar op vooruit kan gaan dankzij de integratie in een geforceerd tempo. Toch verhelen dergelijke optimistische verklaringen nauwelijks de vrees voor een mislukking van de Intergouvernementele Conferentie, wier minimalistische doelstellingen zich voortaan beperken tot de invoering van de Europese munt.
Wat is er veel gebeurd sinds het verslag-Lamers dat een federaal Europa aanprees! Ondanks uw wens, zodanig te handelen dat deze conferentie zo snel mogelijk wordt afgerond, zult u niet, mijnheer de voorzitter van de Commissie, aan de druk van de Franse en Britse verkiezingen ontkomen.
De Fransen wijzen immers rigoureus uw supranationaal beeld van Europa af en verdragen niet langer meer dit gezeur, dat ver van hun belangen en zorgen afstaat. De Franse regering zal trouwens bij de verkiezingen van 1998 een bijzonder harde klap te verwerken krijgen, juist vanwege haar Europees beleid. Denkt u echt dat de volgende regering - van links of van rechts - niet zal gaan heronderhandelen over de convergentiecriteria en dat andere pact, het zogenaamde "stabiliteitspact" , dat trouwens geen enkele juridische waarde heeft?

Muscardini
Mijnheer de Voorzitter, de Unie lijkt mij nogal ziek: twintig miljoen werklozen, onrust in de lid-staten, opflakkering van het racisme - zoals dat van Bossi in Italië, waar groenhemden verschijnen die ons doen terugdenken aan de droeve tijd van de bruinhemden -, en regeringen zonder belangstelling voor de totstandbrenging van de centrale unie die ons naar de politieke unie moet brengen.
Mijnheer Santer, met betrekking tot de uitbreiding komen wij geen stap verder als wij het alleen maar over een herziening van de nadere regels voor de stemmingen hebben. De uitbreiding kan er niet komen voor de politieke unie tot stand is gebracht. De politieke unie betekent op zijn minst een gemeenschappelijke defensie, een gemeenschappelijke oplossing voor het probleem van de werkloosheid, een goede werking van Europol, dat volgens mij op dit ogenblik vierkant draait, kortom, het afstaan van een aantal nationale bevoegdheden aan een hogere Europese instantie. Dat alles ontbreekt nog en daarom is er ook geen politieke unie. Wij moeten dus de moed hebben om te zeggen dat wij pas over de uitbreiding kunnen spreken als de politieke unie tot stand is gebracht. Europa is immers meer dan de Frans-Duitse as. Wij moeten allen samen politieke antwoorden op politieke feiten formuleren. Anders zal in Europa hetzelfde gebeuren als in Irak en in andere landen en waartegen Europa ook niets heeft kunnen doen.
Wie het daarmee niet eens is, belemmert de totstandbrenging van de Europese politieke unie, wenst het einde van Europa en onderwerpt zich aan de particuliere belangen van bepaalde financiële kringen, maar ook van sommige landen in Europa en buiten Europa en aan de andere kant van de Atlantische Oceaan.
Wij willen een Europa dat zijn eigen burgers meer veiligheid biedt, dat oor heeft voor hun wensen en dat zich niet fundamentalistisch opstelt. Wij willen een politiek Europa dat naast de economische ook de culturele groei mogelijk maakt. Daartoe moeten wij ook het democratisch tekort wegwerken waarvan het Europees Parlement nog steeds het slachtoffer is.
Ik hoop dat het Ierse voorzitterschap de politieke unie een nieuw elan kan geven, ook als dat betekent dat de uitbreiding nog wat moet wachten en dat wij die periode met Maastricht en met een positieve, maar op de realiteit in onze landen afgestemde ingesteldheid moeten aanpakken. Wij kunnen niet tegen de geschiedenis en nog minder tegen de eisen van de Europese bevolking ingaan.

Görlach
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een debat zoals dit is ook altijd een gelegenheid om aan zelfkritiek te doen en na te gaan of wij in het verleden al het mogelijke hebben gedaan om onze gemeenschappelijke doelstellingen te bereiken. Het is goed dat hier in het Parlement kritische opmerkingen worden geformuleerd. Het zou echter ook goed zijn als ook de Commissie en de Raad zich, al was het maar mondeling, kritisch zouden opstellen. Het is ietwat teleurstellend dat men, wetende dat men in moeilijkheden verkeert, daarvoor niet wil uitkomen. Wij weten toch allen dat, zoals hier al herhaaldelijk is gezegd, onze burgers niet alleen sceptischer en kritischer tegenover Europa worden, maar vooral steeds minder belangstelling voor Europa opbrengen. Dat laatste is trouwens veel gevaarlijker. Ik verkies burgers die Europa kritisch bekijken boven mensen die zich van Europa niets meer aantrekken. Die bereikt men toch niet meer.
Europa, wie is dat? Wie heeft schuld aan deze situatie? Men kan niet aan de werkelijkheid voorbij. Het aantal van de lid-staten is nog steeds beslissend voor de verdeling van de macht. Ook de macht van het Parlement is groter geworden. In de driehoek is de hoek van de Raad en dus van de lid-staten echter nog steeds de sterkste. Wij weten wie in gebreke blijft. Wij weten allen waar bij de burgers het schoentje wringt. Op het gebied van de werkgelegenheid, het buitenlands beleid en de binnenlandse veiligheid gebeurt niets. Het grote Europese schip met zijn twaalf kapiteins - de ene wat dikker dan de andere - komt niet vooruit en vaart geen duidelijke koers. Zolang dat, zoals nu, duidelijk merkbaar is en zolang de hoofdkassiers van de lid-staten, onze ministers van financiën, in laatste instantie beslissen hoeveel Europa wij ons kunnen veroorloven of, anders gezegd, welk Europa ons hoeveel geld waard is, zullen wij op die terreinen ook geen enkele vooruitgang boeken.
Het is niet genoeg dat onze regeringen - ook mijn eigen Duitse bondskanselier, nochtans een goede Europeaan - elke dag bevestigen wat wij allen samen willen bereiken. Als echter zijn eigen ploeg, de minister van financiën op kop, aan de ene kant de kas plundert en aan de andere kant kritiek levert op Europa omdat bepaalde taken niet worden uitgevoerd, moet dat de nationale tendensen wel versterken en maakt dat het ons moeilijk om bij te sturen. Dat is de situatie waarin wij ons bevinden. Wat kunnen wij daaraan doen? In de eerste plaats hebben wij nood aan een eerlijk, oprecht en, waar nodig, kritisch zelfonderzoek van de Commissie en de Raad. Ik weet dat collegiale organen het daarmee moeilijk hebben. Mijnheer de voorzitter van de Commissie, mijnheer de voorzitter van de Raad, waarom echter niet de moed opbrengen om de dingen - wij weten immers allen waar de problemen liggen - klaar en duidelijk bij hun naam te noemen, zelfs als men dan het risico loopt daarvoor door anderen te worden bekritiseerd? Niemand kan zich aan de waarheid onttrekken.
Als de Intergouvernementele Conferentie op ons gezamenlijk Europees schip geen extra zeilen hijst, zullen wij, in zwaar weer en moeilijk water, Europa beslist in gevaar brengen. Wee ons dan als de situatie in de wereld zich verder ontwikkelt zoals nu en als men, met de dooddoener van de globalisering, alle fundamenten van de Unie op sociaal gebied, maar ook op dat van het veiligheidsbeleid en de democratie, volledig ondergraaft. Ik vraag dat men wat meer moed aan de dag legt.

Méndez de Vigo
Mijne heren voorzitters, er zijn in mijn taal drie woorden die met een "d" beginnen, namelijk "desengaño" (teleurstelling), " desencanto" (desillusie) en "desinterés" (gebrek aan belangstelling), en naar mijn idee geven die drie "d" 's heel goed de verhouding van de Europeanen ten opzichte van Europa weer.
Ze zijn teleurgesteld, omdat Europa niet aan de verwachtingen voldoet. U, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, heeft een goed voorbeeld gegeven: alle voorzitterschappen beginnen met een verklaring waarin gezegd wordt, dat de schepping van werkgelegenheid prioritair is, en daarna worden er nauwelijks resultaten geboekt. De Europeanen zeggen op het laatst: kom nou, we geloven die heren van Europa niet meer als ze zeggen dat ze dat gaan doen wat ze naderhand blijkbaar helemaal niet kunnen doen.
Gedesillusioneerd zijn ze. Waarom? Ik zal het in telegramstijl zeggen. Met name aan de heer Burton. Het Europese standpunt inzake de wet Helms-Burton is juist. Iedereen heeft gehoord dat Europa één onverdeeld standpunt verkondigd heeft, en dat we openlijk tegen onze Amerikaanse vrienden zijn ingegaan met de boodschap dat zij dat niet kunnen doen wat ze willen zonder onze steun. Het ontbreken van een Europees standpunt ten aanzien van de Amerikaanse aanval op Irak is daarentegen weer een slechte zaak. De mensen vragen zich af: hoe is het mogelijk dat er op sommige punten wel overeenstemming bereikt wordt, en dat we in andere gevallen weer níet in staat zijn, een enkel gezamenlijk standpunt in te nemen? Het zegt de mensen niks - en hierbij neem ik de handschoen op die de heer Puerta ons heeft toegeworpen, om over onderwerpen te praten die de mensen werkelijk interesseren -, als we het over planningscellen, absolute meerderheden of positieve onthouding hebben. Wat ze niet begrijpen, is waarom Europa wel in theorie bestaat, maar niet in de praktijk.
Dan het gebrek aan belangstelling. Daarover heeft iedereen het hier gehad. De vorige spreker idem dito. Gebrek aan belangstelling voor de Intergouvernementele Conferentie. Waarom? Omdat niemand begrijpt, waarom het gaat. Omdat we de politiek niet wat sapppiger hebben weten te maken. Omdat we het over zaken hebben die de mensen niet in het minst interesseren. Die meerderheidskwestie interesseert de mensen niet, noch dat de onafhankelijke positie van het Comité van de Regio's moet worden versterkt, het kan hun zelfs geen zier schelen of er al dan niet een lijst mensenrechten in het Verdrag wordt opgenomen. Nee. Wat de mensen nodig hebben, is dat zij ergens bij worden betrokken. Via ideeën. Iemand hier - voorzitter Santer - heeft het gehad over de ideeën die in de jaren '50 aanleiding gaven tot het ontstaan van de Gemeenschap, namelijk: vrede, en verzoening... Die ideeën spreken nu niemand aan, want alle jongeren zijn, godzijdank, in vrede opgegroeid. We moeten nu naar andere bezielende ideeën op zoek, en naar mijn idee is er geen ander, mooier ideaal dan dat om één groot Europa te maken. Het Europa van de uitbreiding. Dat is het ideaal waarmee het ons zal lukken, de Europeanen te mobiliseren. Maar voordat die grote uitbreiding kan plaatsvinden, moet er eerst een andere stap gezet worden: eerst moeten we ervoor zorgen, dat de Intergouvernementele Conferentie en de herziening van de Verdragen, een succes worden, want zo niet, als we Europa niet doeltreffender, democratischer en transparanter weten te maken, dan zal er geen uitbreiding mogelijk zijn, en keren we noodzakelijkerwijs terug naar een tijd die door de "e" gekenmerkt werd: de "e" van "euroesclerosis" (eurosclerose), van "europesimismo" (europessimisme) en van "eurodesencanto" (eurodesillusie). Laten we hopen dat het niet zover komt.

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, wij bespreken vandaag de stand van de Unie in het vooruitzicht van twee gebeurtenissen die de toekomst van Europa zullen bepalen: de uitbreiding en vooral de invoering van de gemeenschappelijke munt. Dat proces zal een aantal jaren in beslag nemen. Er komen twee fases, in de loop waarvan Europa definitief vorm zal krijgen of zal verdwijnen. Wij moeten dat proces reële inhoud geven en, met de kracht van een geheel continent, de problemen van onze bevolking aanpakken: de werkloosheid, een economie dicht bij de consumenten en de ondernemers, veiligheid in vrede, bescherming van de kinderen tegen wandaden en sociale gerechtigheid.
De heer Santer heeft het zeer goed geformuleerd: wij moeten het beleid dichter bij de burgers brengen. Als wij de Europese Unie niet dicht bij de burgers inhoud geven, wordt ze een lege doos, mooi aan de buitenkant, maar zonder inhoud of zin.
Ik zou nog kort iets over een actueel onderwerp willen zeggen. Iemand spant zich tegenwoordig in om de landen intern te verdelen. Dat zou de eerste stap zijn naar het uiteenvallen van de gehele Gemeenschap en zou dus onze toekomst in gevaar brengen. Hier in het Parlement moeten wij ons daartegen verzetten en ons inspannen voor een weliswaar door verscheidenheid en autonomie gekenmerkt, maar toch verenigd Europa. Laten wij samen werken aan wat ons verenigt: dat zal altijd meer zijn dan wat ons verdeelt.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, sinds de jaren '40 heerst er vrede op dit continent. Desondanks moet elke generatie zelf opnieuw haar eigen Europa vinden en opbouwen en ik denk niet dat Jean Monnet hierbij zal optreden als beschermheilige van de komende generaties.
De belangrijkste taak van de Europese Unie is echter behoorlijk in het slop geraakt. Tot de vrede behoort namelijk ook dat mensen het gevoel hebben dat ze lid zijn van een samenleving, dat kinderen niet worden misbruikt en dat de economie beantwoordt aan de eisen van milieubescherming. Als de EMU te snel wordt ingevoerd, zullen we zeker nog op deze problemen stuiten en dat zal ons duur komen te staan.
Mijnheer de Voorzitter, steun aan de tabaksteelt is zeker een voorbeeld van geestelijke armoede, maar het is een nog veel erger voorbeeld van geestelijke armoede om te denken dat de problemen op ons werelddeel opgelost kunnen worden door de aanleg van duizenden kilometers autowegen en steunverlening aan multinationals.
Duurzame arbeidsplaatsen kunnen het best gecreëerd worden met behulp van een ecologische belastinghervorming. We kunnen ons eigen model niet eens overbrengen naar de landen in Midden- en OostEuropa, laat staan naar de rest van de wereld. In werkelijkheid is het zo dat alleen de Europese Unie groot genoeg en in staat is de mondiale spelregels te wijzigen en dit is dan ook wat de Europese Unie in december te doen staat tijdens de bijeenkomst van de WTO in Singapore.
Er kunnen dan maatregelen worden genomen op het gebied van kinderarbeid en een betere milieubescherming en er kunnen dan voorstellen worden gedaan voor het aanpakken van de mondiale speculatie. Maar ook burgers moeten de mogelijkheid hebben om invloed uit te oefenen op de voortdurend toenemende bemoeienissen van de Unie met de gang van zaken in de hele wereld en daarom mag op de intergouvernementele conferentie zeer zeker niet voorbij worden gegaan aan vergroting van de democratie en de openheid.

Bonde
Mijnheer de Voorzitter, mag ik de voorzitter van de Raad, de heer John Bruton, een openingstoespraak voorstellen voor de extra topbijeenkomst in Dublin op 5 oktober.
Beste collega's, welkom in Dublin. Er zijn nu 21.392 verordeningen, richtlijnen en andere juridische documenten, die de burger verblinden. Ik stel voor dat we grote schoonmaak houden in plaats van nog meer regels te maken. Hoe kan de democratie voor gewone mensen functioneren als ze de juridische situatie op een bepaald gebied niet kunnen begrijpen zonder deskundige hulp. Wetten die hetzelfde thema betreffen, moeten samengesmolten worden, duidelijker en toegankelijker gemaakt worden, zodat iedereen er de weg in vindt en ze kan uitpluizen. De kranten schrijven dat er nog steeds geheime protocols bestaan die iets anders zeggen dan de gepubliceerde wetgeving. Laat ons alle bestaande protocols openbaar maken en tegen onze ministers en commissarissen zeggen: Nu is het gedaan met de geheime wetgeving. Wij zullen de geheime protocols nooit verdedigen. Wij hebben allemaal grondwetten die vereisen dat de wetten in open, democratische parlementen aangenomen worden. De onderhandelingen en stemmingen in de Raad over de EU-wetten moeten openbaar worden gemaakt. Ook de burgers moeten inzicht in de documenten kunnen krijgen. Ik stel voor dat we het voorstel van het Europees Parlement steunen om de vergaderingen voor het publiek open te stellen en de documenten automatisch openbaar te maken, tenzij er een tweederde meerderheid en een goede reden zijn om het voorstel te verwerpen.
De tijd van opruiming, vereenvoudiging en transparantie is gekomen, ontsnappen is niet meer mogelijk.

Antony
Voorzitter, collega's, in de verklaring van de Raad wordt helaas niets gezegd over de zwaarste schending van het recht van de volkeren om over zichzelf te beschikken, op enkele uren afstand van hier.
Ik heb het hier niet over het verwoeste Tibet, noch over het verre Timor, wiens bevolking wreed wordt vervolgd. Weliswaar gaat het alleen maar om christenen. Ongetwijfeld is dat ook de verklaring voor het volledige stilzwijgen over wat er zojuist in Libanon is gebeurd, waar Syrië, na een ongelooflijke parodie van de verkiezingen, definitief zijn overheersing heeft opgelegd via zijn stromannenvertegenwoordiging in het parlementen en een volledig onderworpen regering.
Niemand hier toont zich verontwaardigd over het feit dat, om de kandidaten van zijn leenman Hariri, de zeer rijke vriend van Jacques Chirac, de overwinning te laten behalen, Hafez-el-Assad de christelijke oppositie heeft laten vermoorden of in de gevangenis laten gooien en tegen hen showprocessen à la Moskou laat voeren. Ik denk met name aan Samir Geagea, de onbuigzame leider van het christelijke verzet, die al drie jaar in de gevangenis zit, in de isoleercel, zonder ooit de zon te zien, mijn vriend Samir en alle anderen die ik daar heb ontmoet, gefolterd, vervolgd, omdat zij de vrijheid en de soevereiniteit van het mooie land van de cederbomen willen redden.
Maar after all heeft Hafez-el-Assad, de moordenaar van onze parachutisten, enkel een proces versneld als waarvan mijn land slachtoffer is, namelijk de stroom immigranten die de politieke, culturele en sociale kenmerken van onze samenleving fundamenteel wijzigen. Dat wilt u echter niet zien. Onze volkeren zullen u op een dag hieraan herinneren. Misschien wel te laat.

Medina Ortega
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik zou me vandaag tot het Ierse voorzitterschap willen wenden om dat mijn gelukwensen en dankbaarheid over te brengen. Mijn gelukwensen vanwege de activiteiten die het al ontplooid heeft: in de korte tijd dat Ierland het voorzitterschap bekleed heeft, heeft het laten zien dat het bijzonder capabel is, en dat zijn regering een groot verantwoordelijkheidsbesef heeft. Voorts ben ik Ierland dankbaar omdat we hopen dat er op basis van die activiteiten, en wanneer het Ierse voorzitterschap eenmaal is afgesloten, daadwerkelijk een stap vooruit zal zijn gezet op weg naar de Europese opbouw.
Verder zou ik de fungerend voorzitter van de Raad willen gelukwensen met zijn betoog. Ik denk dat velen in deze Vergadering hem voor zijn woorden erkentelijk zijn. Ik ben het volkomen met zijn stellingen eens, en wel in het bijzonder met de sprong voorwaarts die gemaakt is door de idealen waarop de Economische Unie gebaseerd is te combineren met de concrete doelstellingen die verwezenlijkt moeten worden. Naar mijn idee heeft hij in een en hetzelfde betoog een grote dosis idealisme weten te koppelen aan een even zo grote dosis realisme.
Van belang is mijns inziens zijn opmerking over de globalisering van de economie en de uitdagingen waarmee ons concurrentievermogen als gevolg daarvan te maken heeft; tegelijkertijd echter ben ik van mening - net zoals een aantal vorige sprekers -, dat we niet mogen denken dat het concurrentievermogen moet worden gezien in het licht van sociale kosten. Sinds 1945 tot op heden is het in Europa altijd zo geweest, dat we ons grote concurrentievermogen hebben weten te koppelen aan een verhoging van het maatschappelijk welzijn en aan een grotere gelijkheid onder de burgers.
Mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, ik zou een aspect willen onderstrepen dat voor u ongetwijfeld van bijzondere betekenis is. Ik heb het over de probleem van de cohesie. De Europese Unie heeft de hoge mate van economische ontwikkeling bereikt die haar eigen is doordat zij het hoofd heeft weten te bieden aan een fundamentele economische wetmatigheid. Wanneer een economische unie tot stand wordt gebracht, wanneer een grondgebied geïntegreerd wordt, dan doen zich gewoonlijk enorm ongelijke ontwikkelingen voor. Het beste voorbeeld daarvan is misschien wel de ontwikkeling in de Verenigde Staten van na de burgeroorlog van 18611865, toen het noorden zich ontzaglijk verrijkte terwijl het zuiden juist een enorme verarming plaatsvond. De Europese Unie heeft dergelijke ontwikkelingen weten te vermijden. Zij heeft weten te voorkomen dat de verschillen tussen de regio's verder toenamen; de rijke regio's hebben zich wel verder ontwikkeld, maar niet ten koste van de armere regio's.
Op dit moment zien wij ons gesteld voor een belangrijke uitdaging: de totstandkoming van de Economische en Monetaire Unie. Met de Economische en Monetaire Unie wordt weer een grens opgeheven, met het daaraan verbonden risico dat de verschillen tussen de rijkste en de armste regio's verder toenemen. Er gaan nu al stemmen op om de Structuurfondsen, de structurele beleidsvormen, het landbouwbeleid en het Cohesiefonds te ontmantelen, om andere doelstellingen te verwezenlijken. Als dat zou gebeuren, dan zou Europa aan de rand van een sociale en economische crisis terecht komen die een ernstige bedreiging zou vormen voor de Europese opbouw. Ik zou het voorzitterschap willen aanmoedigen om door te gaan op de door hem ingeslagen weg, en de cohesie-elementen te versterken waaraan de ontwikkeling van onze Unie en de vrede op ons continent te danken zijn.

Argyros
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, ik dank de Raadsvoorzitter die er het Parlement heeft aan herinnerd dat de Europese economie vooral lijdt onder een tekort aan produktiviteit en concurrentiekracht - wat we blijkbaar zijn vergeten.
De belangrijkste oorzaken van het gebrekkige concurrentievermogen van onze economie worden niet behoorlijk aangepakt. De voltooiing van de interne markt blijft uit, tal van economische sleuteldomeinen - zoals de sectoren telecommunicatie en energie - werden nog niet geliberaliseerd en de nodige herstructureringen worden onsamenhangend en gecoördineerd doorgevoerd. Hoewel sommige regeringen moedig de onontbeerlijke - vaak impopulaire - budgettaire maatregelen nemen om de werkelijke convergentie van de economieën van de lidstaten tot stand te brengen, weigeren andere - uit vrees voor de reactie van hun volken - het noodzakelijke op dit vlak te doen.
De geringe groei van onze economie heeft tot gevolg dat ernstige sociale problemen als dat van werkloosheid blijven bestaan. Velen - ook in het Parlement - beschouwen arbeidstijdverkorting als het wondermiddel om de werkloosheid uit de wereld te helpen. Ze begrijpen niet dat zo'n maatregel alleen de armoede gelijkmatiger onder de werknemers zal verdelen en het werkloosheidsvraagstuk uitsluitend kan worden opgelost door de verbetering van het investerings- en ontwikkelingsklimaat en de doelmatige voorbereiding van het menselijk potentieel op de uitdagingen van de nieuwe technologieën en de concurrentie.
Het Verdrag van Maastricht - dat tot dusver alleen op bureaucratische en statische wijze werd uitgelegd - blijft voor de burgers van Europa onbegrijpelijk, en de problemen in de context van de Intergouvernementele Conferentie versterken het gevoel van onveiligheid en brengen onze burgers nog meer in de war. Bovendien brengt het aanhoudend geleuter over de Economische en Monetaire Unie de verwezenlijking ervan in gevaar.
De uitbreiding van de Unie, die een nieuwe periode van ontwikkeling kan inluiden, wordt als een louter financieel-economische uitdaging benaderd, en de communautaire begroting - het instrument dat ons in staat moet stellen binnen afzienbare tijd een sociaal beleid op de been te brengen - blijft te bescheiden en wordt door de Raad zelfs beknot.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dat is - naar mijn bescheiden mening - de huidige stand van zaken in de Europese Unie. Onze burgers vragen zich dan ook af of de visie van hun leiders volstaat om Europa uit het moeras te halen waarin het is terechtgekomen.

Caligaris
. (IT) Mijnheer de Voorzitter, nu wij de stand van de Unie bespreken, vind ik dat wij het ook over Bossi en zijn grillen moeten hebben. In tegenstelling tot wat men beweert, is dat niet uitsluitend een probleem van Italië, maar vooral ook van Europa, en wel om drie redenen. In de eerste plaats is Bossi, hoewel hij hier gewoonlijk afwezig is, lid van het Europees Parlement, waar hij, als bekrompen racist, paradoxaal genoeg tot de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij behoort. In de tweede plaats heeft Bossi gevraagd zijn zogeheten Padania in de Europese Unie op te nemen; dat verzoek is afgewezen maar vormt een gevaarlijk precedent. In de derde plaats zou het weliswaar dwaas en bespottelijk optreden van Bossi toch wel eens navolging kunnen vinden in vele Europese landen waar onverdraagzaamheid, racisme en afscheidingsbewegingen eveneens veld winnen.
Het gevaar bestaat dus dat de Europese landen, die aarzelen om Europa tot stand te brengen, hun interne legitimiteit verliezen en aldus zichzelf en ook de Europese droom vernietigen.
In de geschiedenis is het overigens al vaak gebeurt dat een klucht op een tragedie uitdraait. Dat mag vandaag niet gebeuren. Wij moeten beseffen dat dit niet alleen een ernstig probleem is, maar dat het ook ons allen aangaat.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, geachte heren van de Raad en de Commissie, u heeft hier vandaag in het Parlement een verbale verdedigingsmuur opgetrokken tegen de kritiek van het Parlement, maar vooral tegen de angsten en bekommernissen van de bevolking. De heer Santer durfde zelfs te beweren dat de convergentiecriteria van de monetaire unie niet strijdig zijn met het streven naar volledige werkgelegenheid. Die uitspraak is in tegenspraak met alle wetenschappelijke onderzoeksresultaten en de verklaringen van talloze deskundigen in Europa. In werkelijkheid veroorzaakt het project van de monetaire unie werkloosheid, verhindert het de groei en wordt het misbruikt om aan sociale afbraak te doen.
Mijne heren, u moet ermee ophouden uw politiek met Europa te verwarren en elke kritiek op uw beleid als een blijk van vijandigheid tegenover Europa aan de kaak te stellen. Sloop uw verbale verdedigingsmuur, sluit niet langer de ogen voor het feit dat vele miljoenen mensen terecht bang zijn, zich zorgen maken en kritiek leveren en geef toe dat u het met uw beleid bij het verkeerde eind heeft.

Blot
Naar aanleiding van de stand van de Unie wilde ik iets zeggen over de onveiligheid die de zwaksten in onze landen treft. Dit Europa heeft sinds de oprichting in 1957 de criminaliteit zien vervijfvoudigen. De laksheid van ons strafstelsel die in veel van onze lid-staten in de mode is, verklaart niet alles. De waarheid is, dat dit Europa, het Europa van het geld en van het gouden kalf is; het heeft zich onder invloed van het materialisme afgewend van de christelijke waarden; het heeft zich onder invloed van het gelijkheidsdenken afgewend van het klassieke humanisme van het oude Griekenland. Welke waarde blijft er dan nog over? De waarde van het geld.
Deze morele situatie is politiek gewild, want men heeft de gezinswaarden willen vernederen in naam van een freudiaanse rommelmarkt. Men heeft de patriottische waarden willen smoren in naam van een kosmopolitisme van het vrijmetselaarssoort. Men heeft de waarden van verdienste en verantwoordelijkheid van het individu willen verwaarlozen in naam van een decadent egalitarisme. Resultaat: vijfmaal meer misdaden dan in 1957. Dat is niet de fout van de nationalisten, dat is de fout van de kosmopolitische materialisten die ons regeren en die het Europa van vandaag regeren.

Hawlicek
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Bruton, mijnheer Santer, ik sluit mij aan bij de heer Hänsch, die heeft gezegd dat de mensen niet tegen Europa zijn maar niet weten waarom ze voor Europa zouden moeten zijn, bij mevrouw Green, die heeft gezegd dat de Intergouvernementele Conferentie niet opschiet en dat Europa daardoor stagneert en wordt verlamd, en bij de heer Görlach, die heeft gezegd dat de EU op dit ogenblik in handen van de ministers van financiën is.
Met ons werk moeten wij de mensen in Europa een reden geven om voor Europa te zijn. Wij moeten voor de prangende problemen en bekommernissen van de mensen oplossingen vinden. Wij moeten ideeën naar voren brengen.
Wat willen de burgers? Zoals u weet, worden over drie weken in Oostenrijk verkiezingen gehouden. Ondanks het hoge peil van de werkgelegenheid en de sociale voorzieningen in Oostenrijk, verlangen onze burgers in de eerste plaats toch werkgelegenheid en een hoge sociale bescherming in Europa. Als hier nog steeds politici, zoals zoëven nog de heer Voggenhuber van de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, de burgers ten onrechte angst aanjagen en voorhouden dat de monetaire unie tot sociale afbraak leidt, wordt het voor de andere politici, die voor Europa willen ijveren, wel erg moeilijk.
In de EU-Verdragen moet een hoofdstuk over de werkgelegenheid worden opgenomen dat voorziet in controlemechanismen om op het werkgelegenheidsbeleid van de lid-staten te kunnen toezien. Ook de begroting moet echter worden verhoogd. Mevrouw Green heeft geëist dat de landbouwbegroting wordt verminderd. Ik ben het met haar eens. Wij moeten investeren in sociale, onderzoeks- en vooral onderwijsprogramma's. Werkgelegenheid heeft immers zeer veel met onderwijs, opleiding en bijscholing te maken. Zoals uit een onlangs in Oostenrijk uitgevoerd onderzoek blijkt, heeft de toetreding tot de Europese Unie volgens de jongeren vooral voordelen op het gebied van de opleiding en het beroepsleven. Steeds meer jongeren nemen aan de Europese programma's deel. De jeugd ziet dat Europa hier kansen biedt. Laten wij de jongeren in Europa die kansen dan ook geven door daarvoor de nodige middelen beschikbaar te stellen.
Even belangrijk zijn de oplossing van de milieuproblemen en de vaststelling van hoge milieunormen. Ten slotte verheug ik mij erover dat het volgende jaar in het teken van de strijd tegen vreemdelingenhaat, racisme en nationaal-socialisme zal staan. De recente verklaringen van Le Pen bewijzen dat dit een belangrijk thema is. De strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat is even belangrijk als de strijd tegen drugs en criminaliteit en als het streven naar een gemeenschappelijk veiligheids- en buitenlands beleid voor vrede en veiligheid in Europa.

Valverde López
Mijnheer de Voorzitter, de communautaire instellingen ontlenen hun specifieke karakter vooral aan de tripartiete interinstitutionele dialoog - tussen de Raad, de Commissie en het Parlement -. Dat overleg is natuurlijk heel positief, maar we mogen niet vergeten dat het formele debat voor de algemene politieke evaluatie van de stand van zaken in de Europese Unie dient plaats te vinden aan de hand van artikel D van het Verdrag, dat bepaalt dat het debat moet worden gehouden met overlegging van een verslag van de Raad van de Europese Unie, en daarom zullen we hierop de komende maanden moeten terugkomen.
Zoals ik eerder al gezegd heb, is dit debat echter een uitstekende gelegenheid om de Raad in kennis te stellen van onze voornaamste bedenkingen. Het doet er niet toe dat we elkaars ideeën af en toe herhalen of dat we er soms een wat afwijkend standpunt op nahouden; daaruit blijkt juist de grote diversiteit van dit Parlement, gekenmerkt door grote overeenkomsten en verschillende invalshoeken.
Ik zou willen wijzen op een feit dat ik op dit moment van essentieel belang acht: de fundamentele opmerkingen die de fungerend voorzitter van de Raad heeft gemaakt over de Economische en Monetaire Unie en over de eenheidsmunt tonen aan, dat het om een onomkeerbare ontwikkeling gaat, een voldongen feit. Dat is iets wat alle burgers goed moeten beseffen, en dat is ook de belangrijkste uitkomst van dit debat. Ik ben ervan overtuigd dat ook degenen die deze belangrijke doelstelling nu afwijzen, op den duur de vruchten zullen kunnen plukken van deze grote historische stap voorwaarts die de Europese Unie te zetten heeft.
Dan zijn er nog de kwesties die plotseling opduiken. Crisis waar we doorheen moeten. Het drama rond de gekke koeien-ziekte kan ons mijns inziens op heel wat punten tot lering zijn. Zo dienen de nationale regeringen bijvoorbeeld hun grote verantwoording te erkennen, niet alleen ten opzichte van de burgers maar ook ten opzichte van de Unie als geheel. Nalatigheden in het uitoefenen van hun functies kunnen gevolgen hebben voor alle burgers. Daarom zouden zij, als er met veel bla-bla wordt gesproken over het slecht begrepen subsidiariteitsprincipe, hun conclusies moeten trekken wanneer zich die dagelijkse kwesties voordoen die het tegendeel uitwijzen.
Verder, mijnheer de Voorzitter, mogen we niet voorbijgaan aan het nijpende probleem van de veiligheid, waarop zowel door u als door voorzitter Santer gewezen is. Het is onontbeerlijk dat de Europese burger zich veilig voelt in een vrij Europa, en daarom mag de bestrijding van terrorisme en van de georganiseerde misdaad niet langer een dode letter blijven. Een eerste vereiste is, dat in het Verdrag een bepaling wordt opgenomen waarin gesteld wordt, dat Europese burgers onmogelijk politiek asiel kunnen krijgen in een andere lid-staat van de Unie. Een andere vereiste is dat de bevoegdheden van het Hof van Justitie van de Unie op dit terrein worden uitgebreid.
En, gezien de Intergouvernementele Conferentie - waarop door meerdere sprekers gewezen is -, hebben wij allen de morele plicht, de uitbreiding te ondersteunen. De noodzaak hiertoe is ook economisch, maar de grote economische uitdaging en de uitdaging van de institutionele wijzigingen die uitbreiding met zich meebrengt, mogen we niet uit de weg gaan. We kunnen niet om deze omstandigheden heen, met de illusie dat verdere ontwikkelingen mogelijk zijn zonder dieper in te gaan op het functioneren van onze instellingen.
Anderzijds, mijnheer de Voorzitter, bestaat de uitdaging hierin dat de burgers duidelijk moet worden gemaakt, dat het plan van de Europese Unie de moeite waard is, dat dit deel uitmaakt van onze toekomst, en dat Europa, ondanks de tegenstellingen die ons eventueel scheiden en ondanks de vele ellende, dat Europa nog steeds onze enige toekomst is.

Caccavale
Mijnheer de Voorzitter, in de sleur van de werkzaamheden van dit Parlement, waartoe ook dit vaak steriele debat over de stand van de Unie behoort, heeft geen enkele van de Italiaanse afgevaardigden ook maar even de aandacht gevestigd op het feit dat vorige zondag een lid van dit Parlement, dat hier trouwens al een jaar lang niet meer is opgedaagd, officieel de oprichting heeft afgekondigd van een onafhankelijke en soevereine republiek binnen een van de landen die de Europese Unie hebben gesticht en dat hij daarbij de vorming van een voorlopige regering en een paramilitaire nationale wacht heeft aangekondigd.
Mijnheer Santer, geen enkel lid van de Commissie heeft willen antwoorden op de vraag die wij drie maand geleden hebben gesteld en waarin wij hebben gewezen op het gevaar voor een gewapende strijd en een burgeroorlog in Italië. Niemand beseft - of misschien doet men alsof men niet beseft - dat dit op de spits gedreven regionalisme op basis van sociaal-economisch egoïsme een katalysator kan zijn voor alle regionalistische strekkingen in Europa. Niemand wil zich bezinnen over het feit dat het gerechtvaardigde protest van de kiezers van de Lega tegen de centralistische, hebberige, bureaucratische en ondoeltreffende Italiaanse staat door de Europese afgevaardigde Bossi, een gewetenloos demagoog, kan worden misbruikt om zijn persoonlijke macht te vestigen, wat de stabiliteit in geheel Europa ernstig in gevaar zou brengen. Iemand moet wakker worden!

Paakkinen
Mijnheer de Voorzitter, ik wil u, de voorzitter van de Raad en de voorzitter van de Commissie danken voor uw opbouwende bijdragen. Bijna een jaar geleden voerden we ook een debat over de stand van de Unie en toen sprak ik over de werkloosheid en de steun aan scheepswerven. Ik zou daar nu weer over kunnen spreken. De werkloosheid is nog steeds veel te hoog en evenmin is er een oplossing gevonden voor de steun aan scheepswerven.
Toen het Ierse voorzitterschap begon zei ik dat het verbeteren van de werkgelegenheid een kwestie is van de geloofwaardigheid van de EU voor haar burgers. Ik herhaal dit hier. In Finland hebben we een hoorzitting over de IGC georganiseerd voor maatschappelijke organisaties. Hierbij kwam de werkgelegenheid overduidelijk als centraal probleem naar voren.
Uit de uitspraken van de maatschappelijke organisaties bleek duidelijk dat men geloofde dat de EU in staat is om een doorslaggevende invloed uit te oefenen op de verbetering van de werkgelegenheid. De vakbeweging eiste dat de verantwoordelijkheid voor de werkgelegenheid ondubbelzinnig wordt opgenomen in het Verdrag. De vereniging van gemeenten vond dat de IGC de aandacht die bij de werkzaamheden van de EU aan werkgelegenheid wordt geschonken moet vergroten door middel van het principe van penetratie. De organisatie van werklozen bracht uiteraard de werkloosheid en het herstel van de economie als cruciale punten naar voren. Er moet een gezamenlijke beleidslijn worden ontwikkeld voor het bewerkstelligen van duurzame economische groei, de interne markt moet effectief bijdragen aan de werkgelegenheid en Europa moet zonder meer een stabiel gemeenschappelijk monetair stelsel ontwikkelen, aldus de werklozenorganisatie. De werkgelegenheidsdoelstelling werd verder gesteund door de organisaties uit de sociale sector en zelfs door de organisaties van gepensioneerden.
Op de hoorzitting werd ook naar voren gebracht dat het oppervlakte bos en de capaciteit van de bosbouwsector binnen de EU zijn verdubbeld door de toetreding van de nieuwe lid-staten. De bosbouwsector onderstreepte het belang van de gezamenlijke munt en benadrukte dat de verschillende aspecten van de bosbouw in de verschillende lid-staten niet met richtlijnen geregeld kan worden. De sector kan echter wel voordeel hebben van een gezamenlijke strategie, bijvoorbeeld in de vorm van certificering van houten produkten.
De organisaties voor kinderbescherming vonden dat de mogelijke invloed van de communautaire besluiten, wetgeving en richtlijnen op het leven van kinderen en gezinnen met kinderen systematisch onderzocht moet worden. Organisaties van minderheden eisten een verbod op discriminatie, consumentenorganisaties wilden dat consumentenaangelegenheden op de agenda van de IGC worden geplaatst.
Mijnheer de Voorzitter, al deze eisen werden door de burgers naar voren gebracht. Het is nu tijd om te doen wat men van ons verwacht.

David
Mijnheer de Voorzitter, ik wil in alle objectiviteit stellen dat het Ierse voorzitterschap uitstekend werk levert. Het biedt een kordaat leiderschap en een duidelijke visie voor ons allen in Europa inzake een hele waaier aan complexe kwesties, van drugs en criminaliteit tot de moeilijke voorbereidingen voor de uitbreiding.
De werkloosheid blijft een open wonde. Europa telt 18 miljoen werklozen en werkloosheid brengt wanhoop en armoede voor onze mensen; werkloosheid ontzegt jongeren hun levenskansen; ze draagt bij tot de toenemende criminaliteit en de instabiliteit van onze samenlevingen; werkloosheid haalt gezinnen uit elkaar en voedt nationalisme en racisme. Wat Europa vandaag nodig heeft, is coördinatie en samenwerking op Europees niveau om banen te scheppen voor al onze mensen. Wat zien we echter? In plaats van concrete maatregelen om onze economie te stimuleren en groei te genereren, bepleiten en nemen de Franse en Duitse ministers van Financiën maatregelen die precies het tegenovergestelde zullen doen. Opdat de economische en monetaire unie een succes zou zijn, mag hij in de geest van de burgers niet geassocieerd worden met toenemende werkloosheid en besparingen in de sociale zekerheid. Wij mogen bijgevolg niet blind vasthouden aan een strikt tijdsschema voor een eenheidsmunt maar moeten erkennen dat flexibiliteit vereist is.
Wij kunnen evenmin het belang van echte convergentie negeren wanneer het erop aankomt hoe deze eenheidsmunt moet worden bereikt. Eigenlijk zou het fundamentele debat niet mogen gaan over een stabiliteitspact om de convergentiecriteria van Maastricht nog verder vast te leggen, waarbij sprake is van sancties voor de landen die er niet in slagen hun tekorten te beperken. Dit leidt niet naar een nieuw milennium maar brengt ons terug naar de jaren dertig. Er moet een andere klemtoon worden gelegd. Het scheppen van banen moet het hoofddoel vormen. Het Europees Investeringsfonds moet worden uitgebreid, er moeten middelen naar de transeuropese netwerken en de kleine ondernemingen gaan, de ideeën van het WitboekDelors moeten worden verwezenlijkt en de structuurfondsen moeten doeltreffender gebruikt worden.
Dit moet de agenda zijn voor vandaag en morgen. Op deze manier kunnen we een Europa creëren dat echt betekenisvol is voor onze mensen. Ik hoop dat dit inderdaad zal gebeuren in de toekomst.

Malone
Mijnheer de Voorzitter, ook ik ben blij hier vandaag de Taoiseach te mogen verwelkomen. Ik wil u eveneens feliciteren met uw bijdrage, Taoiseach.
Dit debat is een uitstekende gelegenheid voor ons, die betrokken zijn in de communautaire politiek, om afstand te nemen van de dagdagelijke en routinezaken, om het globale beeld te overschouwen, terug te blikken op de vooruitgang die de Europese Unie het afgelopen jaar geboekt heeft en de toekomst van de Unie uit te stippelen. Wanneer we terugblikken op het afgelopen jaar zien we dat inderdaad enige vooruitgang geboekt is maar slechts heel langzaam. Zoals talrijke sprekers u hier vandaag al gezegd hebben - en ik denk dat u dat zelf ook wel weet, Taoiseach - inspireert Europa de gewone man niet. Hij heeft niet het gevoel dat Europa een directe weerslag op zijn leven heeft.
Wij vertegenwoordigen in dit Parlement meer dan 340 miljoen mensen over het hele continent en die kampen allen met hetzelfde probleem van de werkloosheid. U heeft vandaag de herhaalde oproepen gehoord opdat iets wordt gedaan aan de werkloosheid. Wij zijn hieraan gewoon in dit soort debatten en krijgen altijd te horen dat het probleem bovenaan de agenda moet worden geplaatst. Ik heb het vorig jaar ook al tot commissaris Flynn gezegd en ik herhaal vandaag voor u, Taoiseach, dat ik wens dat wij ertoe komen dat werkloosheid onderaan de agenda staat, niet omdat wij het probleem niet willen oplossen maar omdat het opgelost is.
Ik feliciteer u met uw goede voornemens maar het Europese project zal geen vooruitgang boeken als moeilijke beslissingen uit de weg gegaan worden. Wij zijn er ons van bewust dat waarschijnlijk geen enkele doorbraak zal worden bereikt inzake om het even welke belangrijke kwestie van de Intergouvernementele Conferentie tot na de Britse algemene verkiezingen. U moet echter aan de verleiding weerstaan om de zaken tot dan te laten stagneren. Het is uitstekend dat u ons uw visie op de toekomst geeft maar de echte uitdaging bestaat erin die te verwezenlijken voor de inwoners van Europa.
Er wordt algemeen aanvaard dat de agenda voor de Top van Dublin in oktober niet erg overladen is. Mijns inziens zou het dan ook een goed idee zijn om de werkloosheid op de agenda te plaatsen, de koppen bij elkaar te steken en de belangrijke beslissingen te treffen die zich opdringen. Als u het respect en de harten van de mensen van Europa en in het bijzonder van onze jongeren wil winnen, waarom komt u dan eerst en vooral niet terug op het voorstel van de Raad om het budget voor ontwikkelingssamenwerking met 10 % te verminderen?

De Voorzitter
Het woord is aan de heer Voggenhuber voor een persoonlijk feit op grond van artikel 108 van het Reglement. Ik herinner nochtans aan de inhoud van dat artikel en zal erop toezien dat het werkelijk om een persoonlijk feit gaat.

Voggenhuber
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Hawlicek heeft mij ervan beschuldigd in mijn betoog hier in het Parlement de mensen angst te hebben ingeboezemd en daaruit electoraal voordeel te hebben willen halen. Ik wijs die beschuldiging met klem van de hand. Ik spreek hier niet als verkiezingskandidaat, maar als gekozen Oostenrijks afgevaardigde in het Europees Parlement. Ik boezem niemand angst in, maar vertolk de bekommernis van brede lagen van de bevolking ten aanzien van dit Parlement en van de vertegenwoordigers van de Raad en van de Commissie. Het gaat hier niet om angst. In slechts enkele jaren heeft Oostenrijk de hoogste werkloosheid...
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)

De Voorzitter
Mijnheer Voggenhuber, nu spreekt u over het onderwerp van dit debat. U heeft uw opmerking gemaakt en wij willen niet dat u in het kader van het debat een nieuw betoog houdt. Dat strookt niet met artikel 108.
Nu zullen een aantal vragen worden beantwoord. Het woord is aan de heer Bruton, voorzitter van de Europese Raad.

Bruton
Mijnheer de Voorzitter, tijdens dit debat werd vooral getracht een antwoord te vinden op de vraag waarom Europa zijn burgers momenteel niet inspireert. De heer Mendez de Vigo opperde dat Europa poëzie mist. Mijns inziens ontbreekt het ons echter aan een gevoel voor geschiedenis, aan inzicht voor het historische perspectief waarin wij werken. Deze eeuw zijn 190 miljoen mensen in oorlogen omgekomen, waarvan 60 miljoen in Europa. In West-Europa zijn echter bijna geen mensen meer omgekomen in oorlogen sinds de oprichting van deze Unie. Wij moeten dan ook een deel van het pessimisme wegwuiven en nadenken over dit belangrijke historische gegeven.
Ten tweede is het gemakkelijk om enthousiasme te wekken voor nationale staten omdat, zoals ik al gezegd heb tijdens het debat, vele nationale staten ontstaan zijn door oorlogen of ten koste van andere staten. Deze Unie is echter in vrede opgericht om alledaagse dingen te doen en zet uiteraard niet aan tot het soort atavistische passies zoals de nationale staten dat soms doen. Dat is echter geen kritiek maar een compliment voor Europa.
Ten derde moeten we beseffen hoe moeilijk de opdracht is die Europa nu onderneemt. Wij hopen het aantal lid-staten aanzienlijk uit te breiden en willen onze Unie tegelijkertijd nog hechter maken. Wie nadenkt over wat in de Verenigde Staten gebeurd is tussen 1861 en 1865 en de rechtstreekse oorzaken van de Amerikaanse burgeroorlog begrijpt, zal inzien dat dit geen gemakkelijke opgave is. De Verenigde Staten zijn er niet in geslaagd dit op een vreedzame manier te verwezenlijken. Wij zullen hier wel in slagen in onze Unie en wij moeten onszelf gelukwensen met onze ambitie terzake. Bovendien staat de geschiedenis aan de zijde van de Unie omdat alle trends van de moderne technologie erop wijzen dat onderlinge afhankelijkheid aan de orde van de dag is. Wij kunnen niet zonder elkaar. Wij worden door elkaar beïnvloed, hetzij via Internet, internationale communicaties of geld dat wordt gewisseld. De enige manier waarop mensen deze factoren, die een weerslag op hun leven hebben, kunnen controleren is via een grotere entiteit zoals de Europese Unie. Nationale staten kunnen deze taak gewoonweg niet aan. Wij mogen dan ook niet zo streng zijn voor onszelf zoals tijdens dit debat, dat veel te kritisch was voor de Unie en moeten bedenken dat de geschiedenis aan de zijde van onze Unie staat.
Ook de internationale milieuproblemen kunnen uitsluitend door de Unie worden aangepakt. Afzonderlijke lidstaten maken geen kans. Ik kan er volledig mee instemmen dat wij ons moeten toeleggen op de echte dagdagelijkse problemen. Tijdens dit debat is overduidelijk gebleken dat we ons moeten concentreren op de werkloosheid. Ik zal deze boodschap overmaken aan de eerste en tweede Top van Dublin. Ik zal eveneens het eensgezinde standpunt van het Parlement overmaken dat we moeten optreden tegen de bedreiging van drugs, dat we iets moeten doen aan het gebruik van moderne technologie door criminelen en de nodige wettelijke maatregelen moeten treffen om dit op communautair vlak aan te pakken. Maar nogmaals, europessimisme is hier niet op zijn plaats omdat alleen een lichaam zo groot als de Unie in staat zal zijn om de internationaal georganiseerde misdaad te bestrijden. Afzonderlijke lid-staten zullen hier niet in slagen.
Wanneer jullie, de leden van het Europees Parlement, de leiders van de Europese publieke opinie, tijdens de debatten in dit Parlement voortdurend herhalen dat de Unie haar doelstellingen niet haalt, dat er reden is voor europessimisme zullen de mensen jullie stilaan geloven en zullen jullie voorspellingen worden bewaarheid. Eigenlijk kampt deze Europese Unie met een probleem omwille van haar succes. Het is precies omwille van haar succes dat de mensen de Unie als vanzelfsprekend beschouwen. Ik hoop dan ook dat wij in de komende debatten over de stand van de Unie niet dezelfde overdaad aan pessimisme zullen kennen die wij tijdens dit debat gekend hebben.
Ik wil zeggen dat één les, die ik klaar en duidelijk uit dit debat heb getrokken, is dat jullie ambitieus zijn inzake de Intergouvernementele Conferentie. Jullie willen geen onambitieus samenraapsel van enkele kleine wijzigingen die de indruk moeten wekken dat men iets gedaan heeft en men naar huis kan. Deze boodschap heb ik duidelijk kunnen opmaken uit dit debat en ik zal ze overmaken aan Dublin I en II. Jullie willen dat de problemen worden aangepakt en ik zal als voorzitter al het mogelijke doen om hiervoor te zorgen. Ik zal echter de steun van jullie kiezers en van al mijn collega's van de lid-staten nodig hebben.
Ik wil een opmerking maken over de eerste Top van Dublin. Tijdens dit debat is gezegd dat Dublin I dit moet doen en dat, dat Dublin I dit probleem en dat probleem moet oplossen. Ik wil klaar en duidelijk zeggen dat het niet de bedoeling is om op de eerste Top van Dublin beslissingen te nemen. Wij zijn in Turijn overeengekomen dat op de eerste Top van Dublin geen beslissingen genomen zouden worden. Er zullen geen conclusies bekend gemaakt worden. Waarom? De problemen van Europa zijn inderdaad zo omvangrijk dat de regeringsleiders van de Europese Unie af en toe moeten samenkomen om deze problemen op een voorbereidende manier te bespreken en zonder dat hen onmiddellijk na afloop van de bijeenkomst een microfoon onder de neus wordt geduwd en zij ondervraagd worden over wat zij het laatste anderhalf uur gedaan hebben. Wij hebben tijd nodig om samen na te denken op de eerste Top van Dublin opdat Dublin II een succes zou zijn. De beslissingen zullen op de tweede top van Dublin worden getroffen. Ik vraag jullie dan ook geen onterechte verwachtingen te creëren over beslissingen van Dublin I. Dat is niet de bedoeling. Dublin I is bedoeld als voorbereiding voor de besluitvorming in Dublin II en volgende Raden.
Tenslotte wil ik nog twee opmerkingen maken in antwoord op standpunten die tijdens dit debat zijn ingenomen. Degenen van jullie die kritiek hebben op de eenheidsmunt mogen niet vergeten dat de eenheidsmunt ervoor zal zorgen dat afzonderlijke nationale munten niet langer het doelwit van speculatie op de wisselmarkten zullen zijn. Dit zal de werkgelegenheid helpen beschermen.
Ten tweede mogen degenen van jullie die voor een sociaal Europa pleiten, niet vergeten dat dit enkel kan als Europa concurrentieel is. Wij moeten onze produkten verkopen in concurrentie met goederen van elders. Wij kunnen alleen een sociaal Europa creëren als wij over de nodige middelen beschikken om dat te doen. Wij moeten de twee problemen - concurrentievermogen en herverdeling - dan ook tegelijk aanpakken en niet na elkaar. Wij kunnen het ons niet veroorloven één van beide te negeren.
(Levendig en langdurig applaus)
De Voorzitter
Mijnheer de voorzitter van de Europese Raad, ik dank u. Het debat over de stand van de Europese Unie is gesloten.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, een motie van orde. Voortaan gebeurt de berichtgeving over de avondvergadering niet meer in een enkele taal, maar in het Engels en het Frans. Bovendien worden beide versies op het Internet geplaatst. Waarom doet men dat ook niet in het Duits?

De Voorzitter
Mijnheer Rübig, het is de bedoeling de door het Parlement aangenomen teksten ook in het Duits en de andere talen van de Unie op Internet te zetten. Daar dat technisch nog onmogelijk is, kunnen we thans evenwel niet op uw verzoek - en dat van andere collega's - ingaan.

Stemming
Herman
Voorzitter, u moet nu overgaan tot de stemming over de verslagen.
Waarom handhaven wij niet de volgorde waarin zij gisteren zijn besproken? U heeft de volgorde omgedraaid, en wij vragen u de verslagen Tongue, Herman en Barzanti eerst te behandelen, omdat zij gisteren vóór de andere werden besproken.

De Voorzitter
Mijnheer Herman, geen enkel lid heeft zich vanochtend - bij de regeling van de werkzaamheden - verzet tegen de volgorde van stemming. Ik geef toe dat ik me bij de voorbereiding van de stemming dezelfde vraag als u heb gesteld. Ik herinner er evenwel aan dat verslagen over wetgevingsvoorstellen steeds met voorrang in stemming worden gebracht. Daarom wordt eerst over het verslag-Rocard en dan pas over uw verslag en die van de heer Barzanti en mevrouw Tongue gestemd.
Ik heb er evenwel niets op tegen dat het Parlement eerst stemt over de drie verslagen waarnaar u verwijst. Ik vrees immers dat we onvoldoende tijd hebben om alle verslagen nu in stemming te brengen.
Ik breng dit voorstel in stemming, en verzoek een lid ertegen te spreken.

Van Dijk
Voorzitter, in feite hebt u het argument natuurlijk al genoemd, maar wij hebben hier de goede gewoonte om de verslagen die gaan over wetgeving, op woensdagmiddag eerst te behandelen voordat wij de andere verslagen doen. Ik moet constateren dat naarmate het later wordt, deze zaal leger wordt en er staat in ieder geval een verslag van de vrouwencommissie, wier belangen ik hier verdedig, op de agenda. Dat gaat over wetgeving en kan snel gestemd worden. Ik zie absoluut niet in waarom wij van onze goede gewoontes zouden afwijken om eerst de wetgevingsverslagen in stemming te brengen. Ik vraag u werkelijk om dat eerst te doen.

Castellina
 Mijnheer de Voorzitter, u weet zeer goed dat wij gisteren onverwacht de vergadering hebben onderbroken omdat het te laat was en het debat over deze drie verslagen beëindigd was. De persconferenties waren al belegd en alle journalisten hebben hun stukken over deze aangelegenheden, die ook hen sterk interesseren, al klaar.
Als wij vandaag stemmen - de journalisten wachten op de uitslag van de stemming - zullen die artikels in de pers verschijnen. Als wij morgen stemmen, gaat heel de zaak echter de mist in en zal de pers daaraan volstrekt geen aandacht meer schenken. Niet alle werkzaamheden van ons Parlement worden door de pers met zoveel enthousiasme gevolgd. Als wij het werk van de journalisten onmogelijk maken, zullen zij nog minder geneigd zijn onze werkzaamheden bij andere gelegenheden te volgen.
(Het Parlement verwerpt het verzoek tot wijziging van de volgorde van stemming)

Verwelkoming
De Voorzitter
Ik verwelkom namens het Parlement de delegatie van het Australische parlement die op de officiële tribune heeft plaatsgenomen.
De door senator Watson geleide delegatie neemt in Straatsburg deel aan de interparlementaire bijeenkomst Europees Parlement-Australië.
De werkzaamheden van de bijeenkomst worden geleid door senator Watson en collega Kerr, voorzitter van de Delegatie van het Parlement voor de betrekkingen met Australië. Ik herinner eraan dat het reeds gaat om de 20ste bijeenkomst EP-Australië, wat duidelijk bewijst dat het Parlement al geruime tijd vriendschappelijke relaties met het land onderhoudt.
Ik heet de Australische parlementsleden nogmaals welkom en wens ze succesvolle werkvergaderingen.

Stemming (voortzetting)
Torres Marques
Voorzitter, ik wil de Commissie graag vragen of zij, gezien de grote steun die het Parlement aan deze voorstellen heeft gegeven, bereid is onze amendementen te aanvaarden.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik kan bevestigen wat de heer Flynn al heeft gezegd: voor de Commissie is alleen amendement 5 aanvaardbaar.

Torres Marques
Voorzitter, onder deze omstandigheden vraag ik dat dit verslag naar de commissie wordt terugverwezen. Wij vinden het erg belangrijk dat deze discussie wordt voortgezet.
(Het Parlement besluit tot terugverwijzing van het verslag naar de commissie)

Van Dijk
Voorzitter, het spijt mij dat ik toch nog even het woord wil voeren over deze zaak. Er is iets heel merkwaardigs gebeurd. Wij hebben langdurig gesproken over dit verslag in de vrouwencommissie dat gaat over de pensioenen voor vrouwen, en gedurende die debatten hebben wij er steeds zorgvuldig voor gezorgd dat de Europese Commissie aanwezig was. In al die debatten is ons niet gebleken van de zijde van de vertegenwoordigers van de Commissie dat zij problemen hadden met die amendementen. Ik vind het buitengewoon merkwaardig om dan hier in de plenaire vergadering pas geconfronteerd te worden met het feit dat de Commissie deze amendementen allemaal onacceptabel vindt. Ik vind het ook onverstandig van de Europese Commissie om zo met het werk van het Parlement om te gaan, omdat wij zo natuurlijk niet snel allerlei voorstellen kunnen afwerken die de Raad graag wil goedkeuren. Dus de vertraging is in dit geval toch echt niet aan het Parlement te wijten maar aan de Europese Commissie. Ik zou commissaris Fischler willen vragen om dit door te geven aan zijn collega Flynn.

Fischler
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in de eerste plaats zal ik uiteraard de heer Flynn op de hoogte brengen van alles wat u hier heeft gezegd. In de tweede plaats kan ik u namens hem meedelen dat hij bereid is zijn standpunt in uw commissie te komen toelichten.
Verslag (A4-0251/96) van mevrouw Breyer, namens de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, over het voorstel voor een richtlijn van de Raad (COM(95)0272 - C4-0284/95-95/0154(CNS)) tot wijziging van richtlijn 76/895/EEG van de Raad van 23 november 1976 betreffende de vaststelling van de maximale hoeveelheden residuen van bestrijdingsmiddelen in en op groenten en fruit, richtlijn 86/362/EEG van de Raad van 24 juli 1986 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op granen, richtlijn 86/363/EEG van de Raad van 24 juli 1986 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op levensmiddelen van dierlijke oorsprong en richtlijn 90/642/EEG van de Raad van 27 november 1990 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op produkten van plantaardige oorsprong, met inbegrip van groenten en fruit
Breyer
Mijnheer de Voorzitter, ik herinner eraan dat wij in de commissie met betrekking tot de rechtsgrondslag een duidelijk standpunt hebben ingenomen. Ik verzoek de Fractie van de Europese Volkspartij echter amendement 42 in te trekken. De maximumresidugehalten in produkten van de ecologische landbouw zijn in verordening 2092/91 vastgesteld. Ze kunnen dus niet in deze richtlijn worden vastgesteld omdat daarover een afzonderlijke verordening bestaat.
Voorts wil ik het Parlement er nogmaals op wijzen dat de amendementen 34, 36 en 40, die mevrouw Redondo heeft ingediend, problemen doen rijzen omdat ze ook betrekking hebben op bijlage 6 van richtlijn 91/414. Zoals u weet heeft het Parlement tegen die bijlage met succes een klacht ingediend en heeft het Europees Hof van Justitie ze op 18 juni nietig verklaard. In de amendementen wordt dus verwezen naar een bijlage die niet meer bestaat.

De Voorzitter
Ik wil erop wijzen dat de bevoegde diensten van het Parlement de bewoording van deze amendementen reeds heeft aangepast in het licht van het arrest van het Hof van Justitie.

Redondo Jiménez
Mijnheer de Voorzitter, wij kunnen ons vinden in het voorstel van mevrouw Breyer om amendement nr. 42 in te trekken. Wij zijn het echter niet eens met hetgeen zij gezegd heeft over de amendementen nr. 34, 36 en 40, want de richtlijn moge dan wel zijn ingetrokken, maar de bijlage niet.

Breyer
Mijnheer de Voorzitter, ik zou nog kort het volgende willen zeggen. Mevrouw Redondo, niet de richtlijn maar bijlage 6 is door het Hof van Justitie nietig verklaard. U heeft het zoëven voorgesteld alsof niet de richtlijn maar wel de bijlagen hun geldigheid hebben behouden. Aangezien blijkbaar grote verwarring heerst, verzoek ik het presidium opheldering te verschaffen zodat het Parlement op basis van correcte informatie kan beslissen.
Na de aanneming van amendement 40:

Balfe
Mijnheer de Voorzitter, ik wil er, zonder naar een bepaald iemand te verwijzen, de aandacht op vestigen dat het op grond van een voorschrift van de Quaestoren, dat door het Bureau bevestigd is, verboden is draagbare telefoons te gebruiken in de vergaderzaal. Mag ik vragen dat dit voorschrift wordt nageleefd?

De Voorzitter
Ik dank de heer Balfe voor zijn opmerking, en hoop dat de leden zich aan dit voorschrift houden.
(Het Parlement neemt de wetgevingsresolutie aan)

Oomen-Ruijten
Mijnheer de Voorzitter, ik zou u willen vragen om hier de stemmingen te onderbreken. Wij hebben net de heer Herman gehoord. We hebben de volgorde veranderd. We kunnen niet alleen het verslag-Rocard nemen en dan de volgende verslagen niet. Ik voel dan ook dat de collega's in dit Huis dat niet goed vinden. Ik zou u willen vragen nu te schorsen.
(Het Parlement verwerpt het verzoek tot schorsing van de vergadering)

Hallam
Mijnheer de Voorzitter, inzake een punt van orde. Het is zinloos op deze manier te stemmen. Het is al middag en de stemming is nog niet afgelopen. De Conferentie van Voorzitters moet dringend nagaan hoe wij onze stemmingen organiseren en ervoor zorgen dat dit op een zinvolle manier gebeurt. Dit is een echte janboel en het kan zo niet verder.

De Voorzitter
De heer Hallam heeft gelijk. Ik wijs er evenwel op dat wij - en niet de Raad - verantwoordelijk zijn voor de vaststelling van de agenda van de vergaderingen, zodat wij daar schuld aan hebben.

Rocard
Voorzitter, het is ongebruikelijk, maar ik wilde toch deze gelegenheid aangrijpen om de heer Herman persoonlijk mijn spijt te betuigen dat alles zo is gelopen en om hem te verzekeren van mijn vriendschap. Het is niet mijn fout. Ik wilde hem zeggen dat ik hem begrijp en ik betuig hem mijn emotie.

Fayot
Voor het eerst sedert lang komt het sociale Europa met de detacheringsrichtlijn opnieuw op positieve manier in het nieuws.
Door het reële gevaar voor sociale dumping, vooral in de bouwsector, door het tijdelijk ter beschikking stellen van werknemers uit EU- en derde landen is het almaar duidelijker geworden dat de vrije concurrentie in de interne markt en het beleid van openstelling van die markt voor derde landen door sociale maatregelen moeten worden begeleid om te voorkomen dat ons gehele sociale bouwwerk ineenstort.
De Luxemburgse regering heeft in de Raad gelukkig een zeer hard standpunt ingenomen, in het bijzonder met betrekking tot de drempeltermijn gedurende dewelke de lonen en sociale bepalingen van het gastland niet worden toegepast. Nu bestaat die termijn niet meer. Behalve in enkele uitzonderingen geldt dus het recht op minimumloon en jaarlijks verlof in het gastland en wordt sociale dumping dus onmogelijk.
Belangrijk daarbij wordt de controle. Daarmee staat of valt de goedgekeurde regeling. De EU-lid-staten zullen dus nauw moeten samenwerken om de rechten van de werknemers toe te passen en te waarborgen.
Als deze detacheringsrichtlijn wordt toegepast zal ze niet alleen voor de werknemers een echte vooruitgang zijn, maar ook voor de interne markt, die naast de vrijheid van de ondernemers ook uitdrukkelijk een grensoverschrijdende sociale bescherming voorschrijft.
Om die reden verdient het verslag van de heer Peter onze onvoorwaardelijke steun.

Reding
Over de terbeschikkingstelling van werknemers kon slechts met grote moeite een aanvaardbaar compromis worden bereikt.
Dat compromis was echter onontbeerlijk om de sociale dumping als gevolg van de vrijheid van dienstverrichting in de interne markt een halt toe te roepen. Het is immers onaanvaardbaar dat nationale sociale wetten over bij voorbeeld het minimumloon, de sociale bijdragen of het arbeidsrecht, door tijdelijk ter beschikking gestelde werknemers uit EU- of derde landen worden ondergraven en dat bedrijven die de wetten wel naleven aldus van de markt worden verdrongen door aanbieders welke die wetten negeren.
De thans voorliggende tekst biedt de mogelijkheid die sociale dumping vanaf de eerste dag van de terbeschikkingstelling te beletten. De Raad heeft het Parlement op dat punt gevolgd. Dat is een goede zaak. De nationale wetgevers of sociale partners kunnen die drempeltermijn echter tot een maand verlengen. Uit het oogpunt van de subsidiariteit is die uitzonderingsmogelijkheid positief, ook al zou men voor geheel Europa beter dezelfde regeling treffen.

Sjöstedt en Svensson
Wij betreuren het dat het gemeenschappelijke standpunt niet scherper en duidelijker is geworden, maar nu er een streven ten voordele van de werkenden uit blijkt, stemmen wij ervoor.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Pollack
Díez de Rivera Icaza
We weten allemaal dat goede bedoelingen als ze niet door daden onderbouwd worden, al gauw vervliegen. Dat geldt wel in het bijzonder voor deze kwestie, want meer informatieuitwisseling over luchtvervuiling, op zich een positief gegeven, is niet voldoende om de lucht die we inademen, te reinigen.
Daarom houdt de Commissie milieubeleid, volksgezondheid en consumentenbescherming vast aan de in eerste lezing ingediende amendementen, opdat de Raad en de Commissie erkennen dat de betrokken informatie openbaar dient te zijn en binnen het bereik van iedere burger.
Het is algemeen bekend, ook onder politici, dat luchtvervuiling een van de meest nijpende problemen van de steden in de Unie is, en vandaar de noodzaak dat de amendementen die mevrouw Pollack wederom heeft ingediend - en die op mijn stem kunnen rekenen - worden aangenomen.

Rovsing
De samenwerking voor het inzamelen en uitwisselen van betrouwbare gegevens over luchtverontreiniging in de lid-staten is een belangrijk element in de poging om de belangrijkste verontreinigingsbronnen in kaart te brengen en vormt een onontbeerlijke voorwaarde voor een meer systematische bestrijding van de toenemende luchtverontreiniging.
Zoals iedereen weet zijn er reeds EU-grenswaarden vastgesteld voor de uitstoot van schadelijke stoffen in de atmosfeer, waaronder CO2 , lood en ozon. Zoals de milieucommissie tijdens de eerste lezing van dit voorstel reeds opmerkte, waren de communautaire maatregelen op dit gebied tot nog toe veel te sporadisch, men kan bijna zeggen toevallig. Het is noodzakelijk bij de vaststelling van grenswaarden voor de uitstoot van alle schadelijke stoffen uniforme regels te volgen. Uiteraard moeten dergelijke grenswaarden vastgesteld worden op basis van een zo volledig mogelijk bestand van milieugegevens.
Helaas legt het huidige voorstel de lid-staten alleen de verplichting op om gegevens te verzamelen over verontreinigende stoffen waarvan ze van tevoren al metingen deden. Met het amendement over de herziening van het voorstel na twee jaar heeft de milieucommissie van het Europees Parlement haar wens geuit om de bepalingen van het voorstel zo snel mogelijk strenger te maken.
In dit verband is het doorslaggevend dat de ingezamelde data toegankelijk zijn voor het publiek. Het is verheugend dat de Commissie het grootste gedeelte van de amendementen die het Parlement in eerste lezing indiende, aanvaard heeft, waaronder het amendement dat het onlangs opgerichte Europees Milieuagentschap een deel van de werkzaamheden voor de inzameling, evaluatie en verspreiding van de meetgegevens wil toevertrouwen.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Virgin
Rovsing
Over de onderhavige aanbeveling van de heer Ivar Virgin, rapporteur van de milieucommissie, kan ik alleen maar zeggen dat de rapporteur reeds vorig jaar en in januari van dit jaar een lovenswaardige, grondige en volhardende inspanning heeft gedaan om de Commissie te overtuigen van het standpunt van het Parlement inzake het toezicht en de controle op de overbenging van gevaarlijk afval zowel binnen als uit en naar het grondgebied van de EU-landen. Zoals blijkt uit het gemeenschappelijk standpunt van de Raad is het helaas niet gelukt om de Raad van ministers te overtuigen van de noodzaak om het subsidiariteitsbeginsel en het preventiebeginsel consequent te handhaven. Volgens dit beginsel moet het afval zo dicht mogelijk bij de plaats van ontstaan verwerkt worden. In de huidige situatie kan het Parlement nauwelijks iets anders doen dan de aanbeveling van de rapporteur te volgen en de amendementen die in eerste lezing van het voorstel voor herziening van verordening EEG 259/93 eerder dit jaar werden ingediend, opnieuw in te dienen.

Sandbæk
Het is dank zij een niet-EU-land, Noorwegen, dat de Commissie haar standpunt en haar voorstel gewijzigd heeft, zodat het verbod ook geldt voor de uitvoer van afvalstoffen voor hergebruik van OESO-landen naar niet-OESO-landen.
Ik vind het echter belangrijk dat de inspanningen voor een duurzame ontwikkeling waarbij de afvalstoffenproductie beperkt wordt tot het absolute minimum, voortgezet worden. In eerste lezing stelde ik reeds voor om nog slechts één lijst op te stellen, namelijk een rode. Ik blijf bij dit voorstel.
Ik kan het ook niet laten om te zeggen hoe grotesk het is dat de Commissie gedreigd heeft Denemarken voor het Hof te brengen, omdat dit land amendementen heeft ingediend die de milieuregels strenger maken. Het verheugt mij dat de Commissie haar mening nu heeft herzien en het eens is met het Parlement.
Ik heb voor de aanbeveling van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming gestemd, omdat de amendementen van het Parlement het milieu ten goede komen. Zoals de rapporteur in zijn verslag ook schrijft, mogen de categorieën in de nieuwe bijlage IIa niet geëxporteerd worden, omdat er geen garantie is dat de importlanden een oplossing vinden die op gebied van milieu aanvaardbaar is. Ik hoop dat de Raad het standpunt van de Commissie en het Parlement kan bijtreden.
Aanbeveling voor de tweede lezing-Van Putten
Lulling
Als rapporteur voor advies over het voorstel voor de verordening "Cites" , wilde ik zeggen dat ik bijzonder tevreden ben, want het gemeenschappelijk standpunt van de Raad sluit aan op het advies in eerste lezing van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid. De tekst is niet meer gericht op het houden van in het wild levende dier- en plantensoorten voor niet-commerciële doeleinden, zoals blijkt uit de wijziging van de benaming van de verordening.
Toch bevat de tekst nog een zwak punt in artikel 9, die iedere verplaatsing van de in bijlage A genoemde soorten afhankelijk stelt van een voorafgaande toestemming, wat het leven voor de bevoegde autoriteiten moeilijk, zo niet onmogelijk maakt. Zij zouden immers iedere dag verzoeken om een voorafgaande toestemming krijgen van de valkeniers, die zich natuurlijk - en legaal - onophoudelijk verplaatsen.
Mijn fractie heeft een amendement ingediend om dit, wat ik als een ongelukkige vergissing in het gemeenschappelijk standpunt beschouw, want er bestaat geen enkele reden om de valkerij in de Europese Unie praktisch te verbieden. Ik betreur het dat het Parlement dit amendement niet heeft aangenomen.
Afgezien daarvan is het gemeenschappelijk standpunt aanvaardbaar en is er zeker geen reden om het af te wijzen.

des Places
Onze fractie heeft zes amendementen op het verslag van mevrouw Van Putten ingediend.
De handel in dier- en plantensoorten die in het wild leven moet worden gereglementeerd en gecontroleerd. Het gaat er natuurlijk om bepaalde soorten in stand te houden die in de huidige ecologische, milieu- en economische context verzwakt kunnen worden.
Maar te veel verplichtingen, een te zware tekst, te veel regelingen kunnen leiden tot tegenovergestelde resultaten. Daarom heeft mijn fractie tegen bepaalde amendementen van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming gestemd. Ik denk in het bijzonder aan amendement nr. 12, dat de mogelijkheid schrapt om in het wild levende dier- en plantensoorten te gebruiken voor onderzoeks- of onderwijsdoeleinden ten behoeve van de instandhouding of de bescherming van soorten. Het is noodzakelijk dat onze studenten en onderzoekers met echte voorbeelden kunnen werken in plaats van met foto's of ander zogenaamd pedagogisch materiaal.
De zes amendementen die mijn fractie heeft ingediend, zijn bedoeld om de traditionele activiteit van de valkerij te beschermen. Wij weten allemaal dat er shows zijn met valken en roofvogels. De spektakels tonen het publiek de buitengewone capaciteiten van deze dieren en maken het mogelijk dat zoveel mogelijk burgers ze kunnen waarderen. Het zou bespottelijk zijn deze pedagogische mogelijkheid te schrappen en te vergeten dat heel lang op deze dieren jacht is gemaakt vanwege het negatieve beeld dat zij bij de bevolking hadden.
Het is met voldoening dat ik via commissaris Bjerregaard het antwoord van de Commissie heb vernomen. Zij aanvaardt ons voorstel want het is gewoon een heel verstandig voorstel. Ik hoop dat dit standpunt tijdens de stemming in de plenaire vergadering door de meerderheid van mijn collega's zal worden overgenomen.
Verslag-Breyer
Amadeo
De maximumgehalten voor residu's van bestrijdingsmiddelen in landbouwprodukten van 0, 01 milligram per kilogram voor elke stof afzonderlijk en van 0, 005 milligram per kilogram voor alle stoffen samen, waarin het wijzigingsvoorstel voorziet, hebben ernstige gevolgen voor de produktie en de consumptie van levensmiddelen in de EG, voor de produktiviteit en het concurrentievermogen van de Europese landbouwproducenten en voor de internationale handelsnormen.
De huidige regeling voor de vaststelling - op het ogenblik van de goedkeuring of registratie - van de verschillende maximumgehalten van residu's van elke stof en voor elke teelt waarop ze worden toegepast, wordt op internationaal niveau al meer dan dertig jaar toegepast. Het systeem is onderzocht en geperfectioneerd door de FAO, de Wereldgezondheidsorganisatie en de Codex Alimentarius om de internationale handel in levensmiddelen mogelijk te maken en toxicologisch-sanitaire risico's uit te sluiten. De regeling heeft nooit problemen opgeleverd en wordt door de belangrijkste ontwikkelde landen en ontwikkelingslanden toegepast.
Op dit ogenblik is het gebruik van elke stof op een of verschillende teelten toegestaan volgens duidelijk omschreven gebruiksmodaliteiten en is voor elk van die stoffen een maximumresidugehalte bepaald.
Dat maximumresidugehalte is het maximale residugehalte van een bepaalde stof op een bepaald gewas dat men door een correct gebruik van de stof kan respecteren en dat voor de mens een voldoende veiligheidsmarge biedt.
De inachtneming van dat maximumresidugehalte garandeert niet alleen een maximale veiligheid van de mens, maar ook een correct gebruik van het produkt. Uit wat voorafgaat blijkt dat de maximumresidugehalten niets te maken hebben met de milieuproblemen, die in richtlijn 91/414 worden beschouwd, maar uitsluitend dienen om de mens zo goed mogelijk tegen gezondheidsrisico's te beschermen.
Richtlijn 91/414 bepaalt dat voor elk produkt en elke teelt uitvoerige informatie over de chemisch-fysische, toxicologische, ecologische en agronomische kenmerken moet worden verstrekt omdat de aanwezigheid van residu's en het gevaar dat die opleveren van produkt tot produkt en van teelt tot teelt verschillen.
Daarom zou het ongerechtvaardigd zijn die informatie te eisen als voor alle produkten hetzelfde maximumresidugehalte wordt vastgesteld.
De vaststelling van een enkel laag maximumresidugehalte zou tot gevolg hebben dat de meeste bestrijdingsmiddelen, in het bijzonder bij de teelt van groenten en fruit in de mediterrane landen, niet meer mogen worden gebruikt.
Bovendien bestaan geen technisch-wetenschappelijke bewijzen van gezondheidsrisico's die het gevolg zouden zijn van de gecombineerde aanwezigheid van de bewuste residu's en heeft men ook geen wetenschappelijke grondslag om een grenswaarde voor het totale residugehalte vast te stellen. Waarom bepaalt men dat op 0, 05 en bij voorbeeld niet op 0, 004 of 0, 006 milligram per kilogram?
De economische en sociale schade voor de Italiaanse landbouw kan onmogelijk worden gecompenseerd door de toepassing van technische alternatieven zoals de biologische landbouw.
Als wij de Italiaanse landbouw aan de nieuwe criteria moeten opofferen zou dat ernstige gevolgen hebben voor de internationale handel in landbouwprodukten die in de Gemeenschap worden ingevoerd of vandaar worden uitgevoerd, met alle gevolgen voor de landbouw, de economie en het sociale weefsel van dien.
Voorts is duidelijk aangetoond dat het gebruik van bestrijdingsmiddelen onontbeerlijk is om aan onze, als gevolg van de stijging van de wereldbevolking sterk toenemende voedselbehoefte te kunnen voldoen.
In Italië hebben de invoering van de geïntegreerde bestrijding met gebruikmaking van zowel chemische als biologische middelen, de rationalisatie van het gebruik van die middelen, de technische vooruitgang en de ontwikkeling van nieuwe produkten de hoeveelheid aangewende bestrijdingsmiddelen al met ongeveer 25 % doen dalen.
Wij stemmen daarom in met dit voorstel, maar zullen alle door de Commissie milieubeheer voorgestelde amendementen verwerpen. Wij verzetten ons in het bijzonder tegen de amendementen 1, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 20, 22, 23, 24 en 31, die ertoe strekken de maximumresidugehalten te wijzigen.
Verslag-Rocard
Berthu
Mijnheer de Voorzitter, de werkloosheid is zo'n gigantische verspilling voor de landen van Europa en de manoevreerruimte van de regeringen lijkt zo smal in een context van vrijhandel, van defensieve inkrimping van de verschillende sociaal-professionele categorieën en voor sommigen onder ons, van monetaire overwaardering, dat we onvermijdelijk heterodoxe oplossingen gaan bedenken, die wij voordien bij voorbaat terzijde hadden geschoven. Daarom worden het nog geen goede voorstellen.
Het is bijvoorbeeld verleidelijk zichzelf voor te houden dat het geld dat vandaag aan de werklozen wordt gegeven, beter zou kunnen worden gebruikt als men het zou bestemmen voor ondernemingen om de werktijd van hun personeel te verkorten zodat nieuwe werknemers in dienst kunnen worden genomen. Helaas is dit mooie theoretische evenwicht in de praktijk moeilijker te realiseren en het is symptomatisch te moeten vaststellen, dat het verslag Rocard, ondanks de grote ervaring van zijn auteur die minister-president van Frankrijk is geweest, geen kant-en-klare oplossingen voorstelt, maar enkel materiaal ter overdenking, vaak overigens betwistbaar, dat de Commissie nader zou moeten onderzoeken en dat uiteindelijk geen ander nut heeft dan de mensen bepaalde illusies te geven.
Op zo'n beleid drukt inderdaad een zware hypotheek. Om niet over te komen als een sociale verslechtering of een verdeling van de schaarste, zou het salariscompensatie moeten bevatten, maar in dat geval, ook al wordt rekening gehouden met de gerealiseerde besparingen op de werkloosheidsuitkeringen, dreigt het toch een kostbare zaak te worden en dus de werkgelegenheid die het wilde scheppen, juist te niet te doen. Om deze vicieuze cirkel te vermijden, moet een dergelijk beleid voorzichtig blijven, bij contract vastgelegd en vooral de schatkist niet meer kosten dan de bespaarde werkloosheidsuitkeringen.
Wij mogen immers niet de wereldsituatie uit het oog verliezen. De eeuwenlange tendens naar kortere werktijden is momenteel in de industriële landen onderbroken vanwege de vrijhandel en de komst van concurrenten die niet aan dezelfde sociale normen gehoorzamen als wij. Zolang dit probleem niet is opgelost, hetzij door een vastberaden beleid, hetzij op veel langere termijn wellicht door een geleidelijk herstel van het internationale evenwicht, kan de arbeidstijdverkorting geen algemeen beleid zijn, maar mag hiermee enkel in individuele gevallen worden geëxperimenteerd.

Burenstam Linder, Carlsson, Cederschiöld, Stenmarck en Virgin
Het Europees Parlement heeft vandaag gestemd over een voorstel om de Commissie te verzoeken, na te gaan hoeveel arbeidsplaatsen kunnen worden geschapen door arbeidstijdverkorting met een volledig financiële vergoeding voor degenen wier arbeidstijd wordt gereduceerd.
Wij - de Zweedse leden van de PPE - hebben tegen dit verslag gestemd. Wij vinden het verkeerd om de burgers voor te spiegelen dat er eenvoudige wondermiddelen zouden bestaan tegen de werkloosheid. De sociaaldemocraten hebben nu een voorstel om enerzijds een hoofdstuk over werkgelegenheid op te nemen in het Verdrag van de Europese Unie, en anderzijds de arbeidstijd te verkorten. Dat betekent alleen maar dat men de burgers valse verwachtingen geeft, die dan later niet kunnen worden waargemaakt.
Alleen een deregulering van de arbeidsmarkt, een betere algemene ontwikkeling, hogere opleidingen om te zorgen voor geavanceerde technologie in de productie, goede arbeidsvoorwaarden voor het kleinbedrijf, en een lagere belastingdruk ter bevordering van eigen inspanningen kunnen ons een hogere werkgelegenheid geven.

Correia
In naam van de Portugese afgevaardigden van de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten is het mijn taak te rechtvaardigen waarom wij vóór het verslag-Rocard hebben gestemd, ook al hebben wij hierop enkele aantekeningen.
Een eerste twijfel houdt verband met de enorme verscheidenheid van werkgelegenheidssituaties, van land tot land, die moeilijk te verzoenen zijn met uniforme, op de diverse landen toegepaste oplossingen. Een oplossing als deze kan immers goed zijn voor een Europees land met een geavanceerde economische en sociale structuur en niet relevant zijn voor landen zoals bijvoorbeeld Portugal, waar het loonniveau veel lager ligt en het werkloosheidspercentage nog niet alarmerend hoog is.
De tweede vraag heeft te maken met de noodzaak van de minder ontwikkelde landen, zoals Portugal, om te trachten hun economisch groeiritme op te voeren om dichter bij de meer ontwikkelde landen te komen en op deze manier te hopen duurzame en beter bezoldigde werkgelegenheid te creëren. Dat is de door de Portugese regering bevoorrechte strategie, waarvan wij uitgaan.
Ondanks deze twijfels en vraagtekens hebben wij toch vóór het verslag gestemd, omdat dit een bezinning en een onontbeerlijk debat in de Europese samenleving opwekt, met name over de verhouding werk/vrijetijd, baan/beloning, rekening houdend met de technologische vorderingen en de wijzigingen die dit meebrengt voor de organisatie van de moderne maatschappijen.
Het gaat om een belangrijke politieke en intellectuele bijdrage die de heer Michel Rocard ons geeft, zonder evenwel het zoeken naar nieuwe oplossingen op te geven voor de massale werkloosheid die de Europese maatschappijen heden ten dage treft, een structurele werkloosheid die de regeringen en de burgers zorgen baart en alle therapieën die men uitprobeert lijkt te weerstaan.

Crowley
Arbeidstijdverkorting voorstellen als een oplossing voor de werkloosheidscrisis in Europa is een poging om de logica te weerleggen.
In de nieuwe wereldmarkt waarin we nu concurreren moeten we zo concurrentieel mogelijk zijn. De invoering van maatregelen, die extra kosten opleggen aan de produktie van goederen, moet dan ook zorgvuldig worden overwogen.
Flexibele organisatie van de arbeidstijd, die geen afbreuk doet aan de basisrechten van de werknemers, kan deel uitmaken van een geïntegreerde oplossing voor de werkloosheid.
De voorstellen van de heer Rocard behandelen de andere mechanismen, die tot onze uiteindelijke doelstelling - meer kansen op werkgelegenheid - kunnen bijdragen, slechts oppervlakkig.
In het bijzonder het ontbreken van een kostenanalyse voor de sector van de kleine en middelgrote en zeer kleine ondernemingen druist in tegen een aantal andere communautaire acties om deze sector, die door iedereen erkend wordt als de motor voor meer werkgelegenheid en economische groei in Europa, te helpen, bijvoorbeeld het derde meerjarenprogramma voor het midden- en kleinbedrijf - artikel 118 van het Verdrag.
De geleidelijke permanente aanpak zou mensen met jaren kennis en ervaring in de lappenmand gooien. Meer regulering inzake werkgelegenheid zal het scheppen van banen hinderen.
De richtlijn inzake arbeidstijd is in vele landen echter nog altijd niet omgezet in nationale wetgeving en wij moeten zeker lessen trekken uit de problemen die met deze wetgeving gepaard gaan.
Het afschaffen van overuren zou vooral bepaalde sectoren benadelen waar een sterke seizoensgebondenheid tot bijkomende kosten zou leiden.
Om deze redenen kan ik het verslag niet in zijn geheel steunen, hoewel het heel wat aspecten bevat die ik kan onderschrijven.
Ik feliciteer de heer Rocard met zijn volharding en doorzettingsvermogen.

Ephremidis
Het werkloosheidsprobleem is het belangrijkste vraagstuk waarmee onze werknemers worden geconfronteerd en moet daarom dringend, geloofwaardig en efficiënt worden opgelost.
Arbeidstijdverkorting zonder loonverlies zal tot nieuwe arbeidsplaatsen leiden en kan de levensstandaard van de werknemers verzekeren. Een besluit in die zin is dan ook een essentiële stap in de aanpak van het probleem.
De heer Rocard is evenwel van oordeel dat arbeidsduurvermindering met proportioneel inkomensverlies gepaard moet gaan. Ik veronderstel dat het innoverende van zijn voorstel erin bestaat de daling van het inkomen te compenseren met de overheidsmiddelen die vrijkomen door de vermindering van de werkloosheid en de bezuinigingen op de uitgaven ter ondersteuning van de werklozen. Het gaat om een compensatie die kan worden verleend in de vorm van een directe, eenmalige subsidie of een differentiatie van de sociale premies, waarbij de sociale bijdragen van de werkgevers voor de eerste 32 arbeidsuren afnemen en voor de overige uren navenant vermeerderen. We kunnen niet instemmen met dit voorstel, dat de werkgevers niet verplicht tot de aanpak van de crisis bij te dragen. Nadat gepoogd werd de werknemers voor de kosten van de arbeidstijdverkorting te laten opdraaien, is het thans de beurt aan de sociale-zekerheidsinstellingen, zulks op een ogenblik dat ze met enorme problemen te kampen hebben en de vrijgekomen overheidsmiddelen kunnen aanwenden om hun financiële toestand te saneren en de sociale-zekerheidsstelsels te verbeteren. De grote verliezers van deze operatie zijn echter opnieuw de werknemers, die hoe dan ook loonverlies lijden. De werkgevers daarentegen betalen lagere sociale premies en blijven - ik herhaal - volledig buiten schot.
De rapporteur doet ook een reeks voorstellen met het oog op de verdere deregulering van de arbeidsmarkt en flexibilisering van de werktijd. De praktijk bewijst evenwel dat zulke maatregelen alleen leiden tot langere arbeidstijden en tot meer ontslagen en sociale dumping.
Onze fractie stemt dan ook tegen het verslag. Ze is van oordeel dat een werkgelegenheidsbeleid moet streven naar arbeidstijdverkorting zonder loonverlies, de vermindering en geleidelijke afschaffing van overuren en de versterking van produktieve investeringen - vooral in arbeidsintensieve sectoren - en oog moet hebben voor het probleem van de overplaatsing van bedrijven naar - derde - lage-loonlanden, de ondersteuning van de lonen van werknemers en de stimulering van het verbruik - wat de produktie zal doen toenemen en de werkgelegenheid bevorderen.

Fayot
Ook al heeft Luxemburg met een werkloosheid van 3 % niet de werkgelegenheidsproblemen die sommige andere landen van de EU kennen, toch is werk ook een grote bron van zorg in mijn land. Daarom moet het verslag van Michel Rocard ook in het Groothertogdom heel serieus worden genomen.
Arbeidstijdverkorting is een taboe voor de werkgevers die een verhoging van hun kosten vrezen, voor de werknemers die bang zijn voor een verlaging van hun salaris, en voor de regeringen die zich verschuilen achter de onderhandelingsvrijheid van de sociale partners.
In Luxemburg is het debat over arbeidstijdverkorting nooit echt van de grond gekomen, omdat het officieel heet dat een verkorting van de arbeidstijd op een kleine arbeidsmarkt temidden van een grote regio met een hoog werkloosheidspercentage zou neerkomen op het scheppen van werk voor grensarbeiders!
Desondanks moet het verslag van Michel Rocard voor ons van belang zijn door de algemene strekking. Ik wijs in de eerste plaats er nog eens heel terecht op dat men 3000 uur per jaar werkte in 1880, dat dit cijfer tegen 1970 is gedaald tot 1700 uur en dat tegelijkertijd de lonen en salarissen zijn gestegen en de productiviteit sterk is toegenomen. Aan deze algemene tendens is geen enkele economie ontsnapt. Wat Michel Rocard nu voorstelt zijn keuzes die onvermijdelijk zijn, zelfs voor een land met een geringe werkloosheid. Waarom?
Omdat hij buiten alle variabelen die tot op heden in overweging zijn genomen om de werkloosheid te bestrijden (economische groei, opleiding, verkleining van de wig, belastingen en sturing van de arbeidsmarkt) stelselmatig de variabele "arbeidstijd" in zijn diverse aspecten integreert, of het nu gaat om de verkorting van de wekelijkse arbeidsduur, een geleidelijke en op de behoeften van het individu afgestemde pensionering, " gekozen" deeltijd of beperking van het aantal overuren, het geheel "getooid" met een systematische integratie van een leven lang onderwijs en opleiding.
Het is interessant vast te stellen dat naarmate de discussies vorderden, de voorstellen van Michel Rocard veel van de vrees hebben weggenomen, zowel van de vakbonden als van de werkgeversverenigingen, aangezien hij enerzijds voorstelt de lasten van het bedrijfsleven te compenseren en er anderzijds geen breuk in de lonen en salarissen wordt verlangd.
Het idee is om de 350 miljard ecu (14.000 miljard Luxemburgse franken!) aan werkloosheidsuitkeringen te gebruiken als compensatie van de kosten van de ondernemingen wanneer zij de arbeidsduur verkorten zonder te korten op de salarissen en daarbij nieuwe banen scheppen.
Michel Rocard maakt nieuwe openingen, zet aan tot nadenken en handelen. Hij legt iets voor, maar niets op. Hij heeft gediscussieerd en stond open voor kritiek en de hier en daar geuite vrees. Zijn algemene aanpak is dus voorzichtig. Hij vraagt de Commissie, onderzoek te verrichten en een aanbeveling voor de lid-staten op te stellen; hij nodigt de sociale partners uit te onderhandelen en vraagt aan allen om een weg in te slaan die niemand tot op heden werkelijk serieus heeft genomen.
De situatie is te ernstig om deze kans niet te grijpen.

Fourçans
Ik ben helaas bang dat dit verslag opnieuw een "verkeerd goed idee" presenteert. Wat kunnen de gevolgen hiervan zijn?
Wie zou de "subsidies" aan het bedrijfsleven moeten betalen na afloop van de periode waarin werklozen een uitkering ontvangen (enkele maanden)? De belastingbetaler, met de dienovereenkomstige belasting van de samenleving.
Men kan betwijfelen of veel ondernemingen hun bedrijf tegen redelijke kosten kunnen reorganiseren.
De langere gebruikstijd van de installaties zou vervelende arbeidstijden noodzakelijk maken. De werknemers zullen hiervoor waarschijnlijk salarisverhoging als compensatie eisen, wat zou leiden tot werkloosheid omdat dit de arbeidskosten verhoogt.
Als de productiviteit voldoende toeneemt, wie zegt dan dat het in het belang van de ondernemingen zou zijn om meer mensen in dienst te nemen?
Om al deze en andere redenen kan men ernstig twijfelen aan de haalbaarheid van dergelijke maatregelen.
Laat het duidelijk zijn dat ik geenszins een verkorting van de arbeidstijd veroordeel. Maar het is de taak van het bedrijfsleven om in de onderhandelingen met de sociale partners dit vraagstuk in het licht van hun eigen situatie te bestuderen.
Ja tegen onderhandelingen op het niveau van het bedrijfsleven, ja tegen de verdere ontwikkeling van deeltijdwerk en gekozen werktijden! Maar neen tegen technocratische bedilzucht, waarvan de consequenties voor de werkgelegenheid en het concurrentievermogen ernstig zouden kunnen blijken!
Ik kan dus niet voor dit verslag stemmen. Ik zal me van stemming onthouden als de amendementen van de Fractie van de Europese Volkspartij worden aangenomen.

Holm
Als vertegenwoordiger van de Fractie De Groenen juich ik dit verslag over arbeidstijdverkorting als wapen tegen de werkloosheid natuurlijk toe. De huidige arbeidsmarktsituatie is verkeerd, aangezien een grote groep personen buiten de arbeidsmarkt staat, terwijl degenen die een baan hebben, vaak overuren maken. Arbeidstijdverkorting is derhalve noodzakelijk om dit op te lossen.
Verlaging van de werkloosheid zal tegelijkertijd de overheidsfinanciën van de lid-staten verbeteren. Voor de werknemers is een arbeidstijdverkorting alleen maar goed, aangezien de kwaliteit van hun leven groter wordt en de sociale verschillen tussen de mensen mét en de mensen zonder werk kleiner worden. Het is ook praktisch om in verband met de arbeidstijdverkorting de werkgeverspremies te verlagen zodat de ondernemingen worden aangemoedigd meer personeel aan te stellen, en om de milieu- en energiebelastingen te verhogen zodat het duur wordt de natuur te vervuilen. Dit verslag is een stap in de goede richting.
Ik wil er echter wel nadrukkelijk op wijzen dat ik er geen voorstander van ben dat de EU beslist hoe dit in zijn werk gaat, maar dat dit een kwestie is die moet worden geregeld via internationale samenwerking en niet door supranationale besluitvorming.

Lindqvist
Ik heb vóór het verslag-Rocard gestemd. Ik heb dat niet gedaan omdat ik denk dat dit dé oplossing zou zijn voor het probleem van de hoge werkloosheid in Europa. Maar dit is een deel van het debat dat noodzakelijk is, nu voorstellen tot arbeidsverdeling, kortere werktijden, flexibeler werktijden en werkvormen, moeten worden uitgeprobeerd, tezamen met andere voorstellen. Geen enkel voorstel mag als irreëel worden beschouwd totdat is uitgeprobeerd of het het probleem van de 18 tot 20 miljoen werklozen kan oplossen.
Verkorting van de werktijd zorgt ook voor een betere kwaliteit van het bestaan van degenen die op dit moment werk hebben - velen van hen hebben lange werktijden en lange werkdagen.

Péry
Twintig miljoen werklozen in onze vijftien landen van de Europese Unie, tweeënvijftig miljoen burgers die onder de armoedegrens leven: een massaal verschijnsel dat angst inboezemt en onze verbeeldingskracht verlamt. Wij nemen maatregelen voor sociale begeleiding of ter stimulering van personeelswerving die onze landen fortuinen kosten: 350 miljard ecu (ruim 2.000 miljard franken, 4, 5 % van het BNP van iedere lid-staat, 120.000 franken per jaar per werkloze), zonder daarmee echter banen te scheppen, zonder miljoenen uitgeslotenen hun waardigheid terug te geven, zonder hoop te geven aan onze miljoenen jongeren.
Er is een reorganisatie van onze samenleving nodig, een reorganisatie van de arbeidstijd. Het wordt tijd lef te tonen en nieuwe ideeën te hebben.
Daarom kan ik Michel Rocard alleen maar danken dat hij zo hard op dit onderwerp heeft gestudeerd en vooral aandacht heeft gehad voor de menselijke dimensie van deze taak / dit probleem. In zijn verslag doet Michel Rocard voorstellen die door een grote meerderheid van ons Parlement zullen worden gesteund, daarvan ben ik overtuigd.
De 32-urige werkweek past in de geschiedenis. Ik wijs u erop dat men in 1880 in Europa 3.200 uur per jaar werkte, en nu de helft. En de technologie verplicht ons dit proces te versnellen.
Alleen een substantiële arbeidstijdverkorting, alleen een reorganisatie van het werk, flexibeler en, indien mogelijk, meer gespreid, waarover is onderhandeld tussen de sociale partners, kan een antwoord zijn op het werkloosheidsprobleem, met een gelijke behandeling die dezelfde rechten waarborgt, dezelfde bescherming, dezelfde carrièrekansen. Er zouden 10 % meer mensen aan werk kunnen worden geholpen en miljoenen nieuwe banen in de Europese Unie kunnen worden geschapen!
Het cruciale probleem blijft echter dat van de inkomens, van de salarissen. Het originele idee van Michel Rocard verdient onze bijzondere aandacht.
De salariscompensatie zou kunnen plaatsvinden door een rechtstreekse subsidiëring uit de gerealiseerde besparingen op de werkloosheidskosten, of door een modulering van de sociale premies: men zou de premies voor banen tot 32 uur moeten halveren en daarboven moeten verviervoudigen. Wat tevens een bijzonder goede maatregel is om het maken van overuren tegen te gaan, wat gelijk staat aan drie tot vier miljoen banen in Europa.
De rapporteur geeft de voorkeur aan onderhandelingen tussen de sociale partners om dit instrument toe te passen.
Zal dit in alle landen de meest efficiënte oplossing zijn? Voor Frankrijk heb ik mijn twijfels, wanneer men ziet hoe futloos men momenteel over de arbeidstijd onderhandelt. Waarschijnlijk zullen er wettelijke maatregelen moeten worden getroffen.
De 32-urige werkweek, gekozen deeltijdwerk, geleidelijke pensionering, beperking van het aantal overuren leiden tot een ander leven. Geen twee, maar drie vrije dagen per week, dat is een dag extra voor een andere vorm van leven.

Reding
De werkloosheid heeft in Europa een dergelijke omvang aangenomen dat wij geen enkel voorstel om ze terug te schroeven mogen afwijzen. De in het verslag van de heer Rocard voorgestelde arbeidstijdverkorting is als dusdanig grotendeels onrealistisch, maar toch kan een pragmatische aanpak van de problematiek beslist positieve resultaten opleveren. Daarbij wil ik het volgende opmerken:
De ervaring heeft ons geleerd dat groei alleen de werkloosheid niet merkbaar kan verminderen. De beschikbare arbeid moet dus worden herverdeeld.-Een lineaire arbeidstijdverkorting zonder loonverlies zou een economische ketterij zijn die in een open wereldmarkt onze concurrentiepositie zou aantasten en daardoor de werkgelegenheid nog verder zou doen dalen.-Het debat moet daarom op het niveau van de bedrijven worden gevoerd. Daar de situatie in de Europese regio's en de bedrijven erg uiteenlopend is, moeten de sociale partners specifieke en op de concrete situatie in het bedrijf afgestemde modellen van arbeidstijdverkorting ontwikkelen.-Men kan bij voorbeeld denken aan arbeidstijdverkorting in plaats van loonsverhogingen en de gelijktijdige indienstneming van werklozen, waarvan de externe loonkosten dan door de dienst voor arbeidsbemiddeling zouden worden overgenomen. Zulke programma's moeten op maat van de bedrijven door de sociale partners worden opgesteld en mogen niet door de politieke overheid worden opgelegd. De politici moeten wel het wettelijk kader creëren en de nodige middelen beschikbaar stellen om de toepassing van zulke modellen mogelijk te maken.Arbeidstijdverkorting is zeker geen wondermiddel. Als de sociale partners op het niveau van de bedrijven regelingen uitwerken, kan arbeidstijdverkorting echter tot een betere verdeling van de arbeid leiden zonder het concurrentievermogen van de betrokken bedrijven aan te tasten. Daarom mogen wij de idee van de arbeidstijdverkorting niet in zijn geheel afwijzen. Wij moeten ze met werkelijkheidszin verder uitwerken en ze als een van de vele mogelijkheden en met inachtneming van de subsidiariteit in de praktijk brengen.

Rovsing
Zoals bleek uit het debat in de zaal, is het onderhavige verslag van de heer Rocard het voorwerp van een flinke dosis kritiek en aanzienlijk wat scepsis. Dit is niet alleen te wijten aan het feit dat de vaststelling van de arbeidstijd een uitgesproken nationale zaak is en in vele lid-staten zelfs een thema voor onderhandeling. Het ligt ook daaraan dat de ervaringen die we tot nog toe met de arbeidstijdverkorting en de invoering van verschillende verlofregelingen in de afzonderlijke lid-staten hebben opgedaan, niet zeer positief zijn. Dergelijke regelingen kunnen in het beste geval alleen beschouwd worden als welvaartsstimulerende maatregelen zonder effect op de werkgelegenheid. Dit geldt in het bijzonder voor de privé-sector.
In dit verband is het vermeldenswaard dat de werkloosheid in Europa, ondanks een tijdelijke daling in periodes van stijgende conjunctuur, de laatste 20 à 25 jaar onophoudelijk gestegen is. De oorzaak hiervoor is niet alleen dat men in de privé-sector gedwongen was om de stijgende (directe en indirecte) loonkosten met herstructureringen te compenseren. De steeds groter wordende kloof tussen de kwalificaties van de werklozen en de kwalificatie-eisen die privé-ondernemingen nu eenmaal moeten stellen, is mede een oorzaak. De hoge kosten en de tijd die men moet investeren in de opleiding van hooggespecialiseerde arbeidskrachten is op zich al een barrière voor het behoud van bestaande arbeidsplaatsen, wanneer of als een gekwalificeerd medewerker een onderneming tijdelijk of voorgoed verlaat. Een algemene arbeidstijdverkorting zal hetzelfde effect hebben.
Het probleem van de werkloosheid kan dus niet worden opgelost met maatregelen die geen rekening houden met de actuele en toekomstige kwalificatie-eisen op een toenemend geïnternationaliseerde arbeidsmarkt. Daarom voel ik mij verplicht om tegen het verslag-Rocard te stemmen.

Rübig
Over de werkgelegenheid beslissen de klanten. De politici kunnen alleen maar voor eerlijke en correcte randvoorwaarden zorgen. Oostenrijk heeft het op een na laagste werkloosheidscijfer in Europa en de laagste jeugdwerkloosheid ter wereld. Dat is het gevolg van een doeltreffend systeem van opleiding en bijscholing. Het onderwijs mag niet aan de arbeidsmarkt voorbijgaan. Een jaar na de toetreding tot de EU bevond de werkgelegenheid zich op een historisch hoog peil. Eerst moet men bestellingen en opdrachten hebben. Pas dan kan men de arbeid verdelen. Dan moet men prestaties belonen. Dat is de enige garantie voor een ecosociale markteconomie.

Sjöstedt en Svensson
In Zweden is de individuele werktijd per jaar voor voltijdswerkenden met 100 uur per jaar gestegen. De normale werktijd van 40 uur is in werkelijkheid 40, 7 uur per week. In dezelfde periode dat deze verandering is opgetreden, zijn 600 000 mensen werkloos geworden.
Wat wij missen in het verslag-Rocard, is de werkverdeling tussen de geslachten. In Zweden zijn verreweg de meesten van de werkenden in loondienst vaders van kleine kinderen. De Zweedse partij Vänsterpartiet streeft naar een rechtvaardiger verdeling van de werktijd tussen mannen en vrouwen, tussen werk in loondienst en het niet-betaalde werk.
Wij vinden daarom een verkorting van de werktijd per week de beste methode, maar wij delen de mening van de rapporteur dat het noodzakelijk is de werktijd te verkorten als een intstrument om het aantal werklozen te verlagen, en daarom stemmen wij vóór het verslag.

Valverde López
Een algemene uitdaging voor de Europese instellingen, de regeringen en de maatschappelijke groeperingen is, niet langer toe te staan dat er zo verkwistend wordt omgegaan met een van de meest waardevolle bezittingen van Europa, te weten: de menselijke hulpbron. Die taak is niet eenvoudig, en helaas zijn er geen simpele oplossingen voorhanden. We zouden een misleidend signaal geven als we de bevolking zeiden dat we door arbeidstijdverkorting volledige werkgelegenheid zouden krijgen.
De overwegingen en voorstellen van het verslag-Rocard vormen één element van de vele instrumenten die moeten worden aangewend. Economische groei is een eerste vereiste, maar op zich ontoereikend. Het is zaak dat de technologische innovaties in de maatschappij geïntegreerd worden. De mens heeft belangwekkende technische vooruitgang geboekt om zich van de meest penibele werkzaamheden te bevrijden en de doelmatigheid te verhogen, maar technische vooruitgang mag er niet toe leiden, dat mensen verzanden in werkloosheid en wanhoop. Niet alleen de rechtstreeks productieve activiteiten moeten een rol spelen, maar ook die welke de kwaliteit van het bestaan verhogen. Het is van essentieel belang, dat het werk op de juiste manier georganiseerd wordt en tussen deze beide sectoren wordt verdeeld. Voor het overige dienen de financiële bronnen ten behoeve van de sociale solidariteit te worden bestemd voor het bekostigen van activiteiten, niet alleen ter bevordering van inactiviteit. Er zijn geen eenvoudige formules voor die taak van de arbeidsverdeling. De samenleving dient op allerlei niveaus haar eigen evenwicht te vinden. De ondernemingen moeten een plaats van overleg en overeenstemming worden. Dan is er nog het gezin, als economische basiseenheid en maatschappelijk gewricht, dat een cruciale rol zal spelen bij de herverdeling van arbeid. Om dat te bereiken zijn vooruitstrevende belastingmaatregelen nodig, die elk gezin in staat stellen, voldoende inkomsten te verwerven, waarbij elk lid van het gezin een grote keuzemogelijkheid wordt gelaten.
Anderzijds mogen instrumenten zoals milieuheffingen ter ondersteuning van de werkgelegenheid niet worden versmaad. Een ander nuttig instrument kan verder worden gevonden in de wijziging van de productie- en consumptiepatronen.

Wibe
Ik vind dit in grote lijnen een goed verslag, en ik heb er absoluut niets op tegen dat de Commissie de omstandigheden onderzoekt. Ik heb echter enige reserves inzake de volgende paragrafen:
ad F: Ik verwerp de hier geformuleerde stelling dat belastingen en sociale lasten een belemmering vormen voor nieuwe aanstellingen.
ad M: Hier wordt gesteld dat men bij arbeidstijdverkorting de openbare dienstensector en de particuliere sector verschillend dient te behandelen. De eerste dient compensatie van inkomensverliezen te krijgen, de tweede niet. Dit is volstrekt verkeerd. Alle werknemers dienen natuurlijk op dezelfde wijze te worden behandeld, ongeacht wie hun werkgever is.
ad paragraaf 2: Hier wordt het centrale idee van het verslag geïntroduceerd, namelijk een verlaging van de sociale premies wanneer men minder dan 32 uren per week werkt en een verhoging wanneer men meer werkt. In de toelichting wordt gesteld dat deze moeten worden verhoogd naar 4, 5 ecu per uur, als men meer dan 39 uur per week werkt, en/of moeten verminderd met 4 ecu per uur als de werktijd niet boven de 32 uur per week komt. Dit zou inhouden dat een halve baan (20 uur per week) 50 of 100 SEK per uur goedkoper wordt dan een hele baan. Ik sta sceptisch tegenover deze redenering, aangezien het gevolg zal zijn dat men van één hele baan twee halve banen maakt, en die ontwikkeling willen wij in Zweden tegengaan.
Ten slotte ben ik van mening dat de rapporteur een verhoging van de werkgelegenheid in de openbare dienstensector had kunnen noemen als een goed middel om de werkloosheid te verminderen. Deze sector is binnen de Unie zeer verwaarloosd, en er bestaat een grote behoefte aan binnen het onderwijs, de infrastructuur, de sociale dienstverlening en de gezondheids- en bejaardenzorg, waarin de 20 miljoen werklozen van de EU zinvol werk zouden kunnen vinden.
Ik stem desondanks vóór het verslag, aangezien ik de centrale gedachte, nl. dat de kwestie moet worden onderzocht, zeer terecht vind.

Wolf
Aan de hand van dit verslag van de heer Rocard zal het Parlement vermoedelijk eindelijk duidelijk zeggen dat wij zonder massale arbeidstijdverkorting nooit een einde kunnen maken aan de schande van de massale werkloosheid in Europa, waarvan vandaag meer dan dertig miljoen mensen het slachtoffer zijn. De beloften van het neoliberaal-conservatieve politieke model dat groei en looninlevering de massale werkloosheid en de sociale uitsluiting kunnen bestrijden, zijn ijdel gebleken. Dat het Europees Parlement nu duidelijker voor een alternatief kiest, is ongetwijfeld positief. Wij hopen dat het Parlement die houding in zijn volgende verslagen en resoluties over het Europees werkgelegenheidsbeleid nog zal verduidelijken en verscherpen. Ook met dit tussentijds resultaat kunnen en zullen alle sociale krachten in de lidstaten die zich voor een economische en sociale koerswijziging in een nieuwe vorm van volledige werkgelegenheid inzetten, het openbaar debat echter een nieuw elan geven.
Uit de amendementen die de heer Rocard en de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten gisteren tijdens de onderhandelingen over een compromis hebben aangenomen blijkt echter ook hoe smal nog steeds de politieke basis is van waaruit dat debat op dit ogenblik wordt gevoerd. Zo heeft men ervan afgezien de 350 miljard ecu die de lid-staten nu voor het beheer van de werkloosheid uitgeven, tenminste gedeeltelijk voor de bevordering van de arbeidstijdverkorting te gebruiken. Bovendien beperkt men zich op het belangrijke punt van de vervanging van de betaling van overuren door compensatieverlof tot het verzoek de kwestie te onderzoeken.
Bij de voorbereiding van het verslag zijn de groenen erin geslaagd in het verslag elementen te doen opnemen of te versterken die het instrument van de arbeidstijdverkorting inpassen in een strategie van overgang naar een nieuw ontwikkelingsmodel dat een duurzame milieuzorg en de communicatie bevordert, de toenemende intensiteit en jachtigheid van het arbeidsproces afremt en de mannen en vrouwen meer vrijheid laat om hun levensproject vorm te geven.
Ook in zijn huidige, jammer genoeg verzwakte versie hebben de groenen dit verslag als een positief signaal ondersteund, waarbij wij wel hebben trachten te voorkomen dat het verslag op de belangrijkste punten werd afgezwakt.
(De vergadering wordt te 13.40 uur onderbroken en te 15.00 uur hervat)

Ontwerp van algemene begroting voor 1997
De Voorzitter
Aan de orde is de toelichting bij het ontwerp van algemene begroting voor 1997.

Coveney
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik wil eerst en vooral zeggen dat het mij verheugt dat ik hier vandaag aanwezig mag zijn en de plenaire vergadering het ontwerp van algemene begroting voor 1997 mag voorstellen dat de Raad op 25 juli ll. heeft vastgesteld. Ik wil van bij het begin een kenmerk van de begrotingsprocedure van dit jaar benadrukken: de samenwerking tussen de drie instellingen. Zij hebben een echte en openhartige discussie gehad voor de Raad het ontwerp van begroting heeft vastgesteld. Dit is een kenmerk dat wij graag willen behouden.
De door het Verdrag vastgelegde begrotingsprocedure moet het hoogtepunt vormen van de samenwerking tussen de betrokken instellingen. Het interinstitutioneel akkoord van 1993 heeft het kader voor deze samenwerking vastgelegd. Sindsdien is het belang van de samenwerking jaar na jaar duidelijk toegenomen. De procedure is dit jaar gestart in een geest van samenwerking. Ze hield rekening met de nood aan begrotingsdiscipline, die groter is dan ooit in de uitzonderlijke economische context van 1997.
De trialoog inzake de mogelijke prioriteiten voor het komende jaar heeft tot uiterst gedetailleerde discussies tussen het voorzitterschap van de Raad, het Parlement en de Commissie geleid en heeft het mogelijk gemaakt bepaalde benaderingen te verzoenen en zo de eerste bakens uit te zetten. Vervolgens heeft onze trialoog van begin juli de Raad bewust gemaakt van de belangrijkste vragen van het Parlement, in het bijzonder inzake de verplichte uitgaven. Dit is een waardevolle voorbereiding gebleken voor het overleg tijdens de Begrotingsraad van 25 juli.
Die bijeenkomst bood alle zijden de kans om op de cruciale punten van de begrotingsprocedure te wijzen en kennis te nemen van de doelstellingen die zij als essentieel beschouwden in dit bijzonder moeilijke financiële jaar. Ze bood jullie vertegenwoordigers tevens de kans een aantal concrete kwesties te berde te brengen waar het Parlement zich in het bijzonder zorgen over maakt, met name de mogelijkheid om de financiële vooruitzichten te herzien, de kwestie van de rechtsgronden en een aantal andere aspecten.
De gedachtenwisseling inzake deze kwesties is uiterst nuttig gebleken. Het ad hoc -overleg, in het bijzonder inzake de landbouwuitgaven en de visserijovereenkomsten, maakte het mogelijk om met de hulp van de Commissie de standpunten van de twee takken van de begrotingsautoriteit aanzienlijk dichter bij elkaar te brengen. Deze gesprekken toonden aan dat heel wat wederzijds begrip bestaat. De speciale economische en financiële omstandigheden in verband met de begroting voor 1997 hebben hier misschien iets mee te maken. Hoe dan ook, welke ook de redenen zijn, deze nauwe samenwerking kan enkel in het voordeel van de Gemeenschap zijn en dient dan ook te worden toegejuicht.
De Raad heeft zijn ontwerp van begroting voor 1997 vastgesteld in het licht van deze gedetailleerde gedachtenwisseling met vertegenwoordigers van het Parlement en de Commissie. De Raad werd hierbij geleid door dezelfde principes van begrotingsdiscipline en soberheid die ook de lid-staten zich voor 1997 hebben gesteld.
Ten einde hetzelfde doel te bereiken op communautair vlak heeft de Raad beslist de landbouwuitgaven en de betalingskredieten voor structurele maatregelen in het voorontwerp van begroting elk met 1 miljard ecu te verminderen. Hij is er tevens van overtuigd dat deze besparingen gepaard moeten gaan met besparingen op de middelen voor intern beleid en externe maatregelen, voor zo'n 550 miljoen ecu aan betalingskredieten en een overeenkomstig bedrag aan vastleggingskredieten. De Raad is van oordeel dat deze maatregelen onlosmakelijk verbonden zijn en parallel moeten lopen. Het is met name van essentieel belang dat de landbouwuitgaven en structuuruitgaven op gelijke voet behandeld worden.
Deze essentiële maatregelen voor de begrotingsprocedure voor 1997 vormden de kern van het overleg op 25 juli. Alle partijen erkenden het enorme belang hiervan. De Raad acht het duidelijk van levensbelang dat het Europees Parlement het met deze globale strategie eens is en hoopt dat het hiermee instemt. De Raad heeft in dit kader met tevredenheid vastgesteld dat, toen hij zijn richtsnoeren voor de begrotingsprocedure voor 1997 opstelde, het Parlement zich ervan bewust was dat de begrotingsposten zo realistisch mogelijk moesten zijn en met dit idee instemde. Dat is precies het doel van de maatregelen die de Raad in zijn ontwerp-begroting bepleit: de kredieten beperken tot de strikt noodzakelijke bedragen in het licht van het waarschijnlijke resultaat, zonder echt belangrijke communautaire beleidslijnen te belemmeren of terug te komen op de in Edinburgh aangegane verbintenissen.
Dan wil ik het nu hebben over de verschillende onderdelen van het ontwerp van begroting, zoals het door de Raad is vastgesteld op 25 juli. Laat ik beginnen met de landbouwuitgaven. De Raad heeft het voorontwerp van begroting terzake op twee manieren gewijzigd. Eerst en vooral heeft de Raad, in overeenstemming met de globale strategie die ik geschetst heb, de kredieten voor rubriek 1 van de financiële vooruitzichten met 1 miljard ecu verminderd. Deze vermindering geldt horizontaal voor alle begrotingsposten van deze rubriek, met uitzondering van de titel runds- en kalfsvlees en de tijdelijke BSE-reserve. De Raad heeft voor 40, 805 miljard ecu aan kredieten ingeschreven onder de EOGFL, afdeling Garantie, een bedrag dat 1 miljard ecu lager ligt dan voorzien in het landbouwrichtsnoer voor 1997. Rekening houdende met de uitgaven voor de monetaire reserve loopt het totaalbedrag op tot 41, 305 miljard ecu of 0, 6 % minder dan voor 1996.
Bovendien heeft de Raad er in overeenstemming met de tijdens het overleg bereikte besluiten mee ingestemd om voor een totaal bedrag aan 62 miljoen ecu aan kredieten op te nemen in de reserve. Die worden uit de drie begrotingsrubrieken gehaald waar de Commissie ermee instemde dat haar begrotingsramingen gewijzigd konden worden.
Wij willen onze verbintenis voor redelijke begrotingsvoorstellen eerst en vooral tonen in de landbouwsector en een begroting bereiken die op hetzelfde peil blijft als die voor 1996.
Op het vlak van de structuurmaatregelen heeft de Raad het volledige door de Commissie voorgestelde bedrag aan vastleggingskredieten - 31, 477 miljard ecu - ingeschreven, in overeenstemming met de door de Europese Raad van Edinburgh aangegane verbintenissen. Wat echter de betalingskredieten voor deze rubriek betreft, heeft de Raad het tweede aspect van zijn globale besparingsstrategie gehanteerd en heeft hij de betalingskredieten met 1 miljard ecu verminderd. De Raad kan jullie echter verzekeren dat, in het licht van het uitvoeringspercentage in het recente verleden, deze maatregel kan worden genomen zonder de vlotte werking van het essentiële beleid, dat met deze kredieten gefinancierd wordt, in het gedrang te brengen.
Op grond van dit criterium heeft de vermindering geen gevolgen voor doelstellingen 1 en 6 van de structuurfondsen en ook het Cohesiefonds wordt niet door deze daling getroffen. De Raad heeft ingestemd met alle in het voorontwerp van begroting voorgestelde middelen voor het Cohesiefonds, 2, 749 miljard ecu aan vastleggingskredieten en 2, 326 miljard ecu aan betalingskredieten. Dit is een toename met zo'n 12, 5 % voor de vastleggingskredieten en met iets meer dan 21 % voor de betalingskredieten ten opzichte van de bedragen voor 1996.
Voor de rubriek structurele maatregelen in zijn geheel bedragen de middelen in de ontwerp-begroting 31, 477 miljard ecu aan vastleggingskredieten en 26, 300 miljard ecu aan betalingskredieten, respectievelijk een toename met 2, 346 miljard en 545, 8 miljoen ecu.
Wat interne beleidsmaatregelen betreft, heeft de Raad dit jaar andermaal de nadruk gelegd op twee van de communautaire prioritaire beleidslijnen, nl. onderzoek en transeuropese netwerken, B6 en B5. De Raad heeft ingestemd met alle door de Commissie voorgestelde vastleggingskredieten voor onderafdeling B6, 3, 450 miljard ecu, een toename met 8, 4 % ten opzichte van 1996. Wat de betalingskredieten betreft, heeft de Raad de middelen, die worden voorgesteld voor het gemeenschappelijk onderzoekscentrum, aanvaard. Voor titel B6-5 - de afronding van het tweede en derde kaderprogramma - en titels B6-7 en B6-8, het vierde kaderprogramma, heeft de Raad de betalingskredieten met 5 % verminderd. Gezien het uitvoeringspercentage voor 1995 zal een dergelijke vermindering de normale financiering van deze programma's niet hinderen.
In verband met de transeuropese netwerken - B5 - heeft de Raad de in het voorontwerp van begroting voorgestelde vastleggingskredieten voor financiële steun voor de vervoersnetwerken ter waarde van 352 miljoen ecu aanvaard. Dit is een stijging met 72 miljoen ecu ten opzichte van 1996. De ingeschreven betalingskredieten liggen iets lager dan voorgesteld in het voorontwerp van begroting maar vertonen nog altijd een verhoging met 25 %.
Voor de energienetwerken ligt de ontwerp-begroting iets lager dan het voorontwerp van begroting en het budget voor telecommunicatie in de ontwerp-begroting is gelijk aan dit voor 1996 wat de vastleggingskredieten betreft en ligt hoger wat de betalingskredieten betreft.
Voor deze titel in zijn geheel heeft de Raad aanzienlijke bedragen ingeschreven, nl. 489 miljoen ecu aan vastleggingskredieten en 346 miljoen ecu aan betalingskredieten, of een verhoging met 79 miljoen ecu voor de vastleggingskredieten en met 69 miljoen ecu voor de betalingskredieten. De Raad heeft zo duidelijk zijn wil getoond om prioriteit te geven aan deze twee belangrijke communautaire beleidslijnen, die een rechtstreekse invloed kunnen hebben op groei en werkgelegenheid.
Als gevolg hiervan moest de Raad een aantal bewuste keuzes maken inzake andere interne beleidsmaatregelen. Zo heeft hij de nadruk gelegd op essentiële beleidslijnen als onderwijs, beroepsopleiding en jeugdbeleid en een aantal andere sociale maatregelen. Hij heeft ook een speciale plaats gereserveerd voor beleidslijnen die goed ingeburgerd zijn zoals deze inzake milieu, consumentenbescherming, de interne markt en industrie.
De Raad heeft voor een marge van 348, 2 miljoen ecu gezorgd in deze rubriek van de financiële vooruitzichten. Hij rekent erop dat de andere tak van de begrotingsautoriteit, het Parlement, deze of gelijkwaardige maatregelen zal goedkeuren en de Raad zal volgen in zijn beleid om zich in het bijzondere kader van 1997 tot realistische begrotingsposten te beperken.
Dan kom ik nu tot het laatste belangrijke communautaire beleidsterrein dat via de begroting gefinancierd wordt: externe maatregelen. Om het geheel van deze rubriek te dekken, heeft de Raad een totaalbedrag van 5, 310 miljard ecu aan vastleggingskredieten en 4, 1065 miljard ecu aan betalingskredieten ingeschreven. Deze bedragen liggen zowat op hetzelfde peil als in de begroting voor 1996. De Raad is van mening dat het de plicht van de begrotingsautoriteit is de gebieden, die een belangrijke prioriteit vormen voor de Gemeenschap, een voorkeursbehandeling te geven. Hij heeft dan ook alle vastleggingskredieten ingeschreven die in het voorontwerp van begroting werden voorgesteld voor de landen van Midden- en Oost-Europa en voor mediterrane derde landen en dit in lijn met de conclusies van de Europese Raad van Cannes.
Inzake internationale visserijovereenkomsten heeft de Raad in overeenstemming met de besluiten van het overleg inzake de verplichte uitgaven ingestemd met een tweede titel in de begroting onder het desbetreffende artikel, met als hoofding "bijdrages tot internationale organisaties" . Hij heeft tevens het bedrag, dat naar de reserve wordt overgemaakt, verhoogd.
De volgehouden inspanning op het vlak van de samenwerking met Latijns-Amerika en Azië wordt voortgezet. Voor een ander essentieel samenwerkingsbeleid vis à vis de onafhankelijke staten van de voormalige Sovjetunie is 541 miljoen ecu aan vastleggingskredieten en 445 miljoen ecu aan betalingskredieten uitgetrokken. Het aandeel voor TACIS is licht verhoogd ten opzichte van 1996. Ook voor de samenwerking met exJoegoslavië zijn aanzienlijke middelen uitgetrokken.
Elders volgt de ontwerp-begroting in grote lijnen de verzoeken van de Commissie voor andere samenwerkingsmaatregelen en in het bijzonder inzake maatregelen voor de mensenrechten en democratie, hetzij in Midden- en Oost-Europa en in het bijzonder in Joegoslavië, in de nieuwe onafhankelijke staten, in Mongolië, Latijns-Amerika of andere landen. De Raad heeft er dus enerzijds naar gestreefd een aantal essentiële beleidslijnen te handhaven en in te stemmen met aanzienlijke vastleggingskredieten maar was anderzijds ook van oordeel dat hij in het licht van de verwachte uitvoeringspercentages realistisch kon zijn inzake de vereiste betalingskredieten.
Tenslotte wil ik het over de uitgaven voor de administratieve werking van de communautaire instellingen hebben. De Raad is zich bewust van de moeilijkheden die momenteel aanzienlijke besparingen in de overheidsuitgaven van de lid-staten vergen. Hij pleit dan ook voor een strenge aanpak van de uitgaven terzake en past die ook toe. Met een totaalbedrag van 4, 2446 miljard ecu vormt de ontwerp-begroting min of meer een status quo in reële cijfers. De Raad is in zijn besluiten bijzonder streng geweest inzake bepaalde uitgaven, zoals advieskosten en uitgaven voor restaurants en kantines, gegevensverwerking en vervoer.
De Raad heeft niet ingestemd met nieuwe betrekkingen, behalve voor de Commissie en in heel beperkte mate voor de Rekenkamer en de gemeenschappelijke structuur voor het Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio's en dan alleen nog voor behoeften als gevolg van de uitbreiding. De Raad heeft in deze rubriek een marge gelaten die hij als essentieel beschouwt. Ik wil echter beklemtonen dat de Raad net als vorig jaar van oordeel is dat deze marge niet gebruikt mag worden voor de behoeften van één enkele instelling.
Dit zijn de belangrijkste aspecten van de ontwerp-begroting zoals ze door de Raad is vastgesteld. Het was niet gemakkelijk om deze ontwerp-begroting vast te stellen en ze heeft een aanzienlijke inspanning van alle lidstaten en heel wat compromissen gevergd. Het dient echter gezegd dat de ontwerp-begroting het beoogde evenwicht in de maatregelen bereikt. Die zijn een afspiegeling van de belangrijke nationale doelstelling die de lid-staten moeten nastreven ten einde de economische en monetaire unie overeenkomstig het vastgelegde tijdsschema ten uitvoer te leggen. Deze doelstelling kan niet anders dan een belangrijke weerslag hebben op de communautaire begroting.
De Raad is er zich bovendien terdege van bewust dat zijn ontwerp-begroting slechts één fase vormt in de begrotingsprocedure. Hij is zich bewust van het feit dat nauwe samenwerking en een goede verstandhouding met jullie Parlement onontbeerlijk is om een evenwichtige begroting ten uitvoer te leggen. Het is overbodig de uitzonderlijke aard te onderstrepen van de maatregelen die de Raad in deze ontwerp-begroting voorstelt. Het lijdt ook geen twijfel dat een overeenkomst, die met de hulp van de Commissie wordt bereikt en aanvaardbaar is voor beide takken van de begrotingsautoriteit, veel goeds zou voorspellen voor de toekomstige ontwikkeling van de relaties tussen de twee instellingen en voor het welzijn van de Gemeenschap in haar geheel. Ik wil jullie namens het voorzitterschap zeggen dat wij tijdens de volledige begrotingsprocedure geen enkele moeite zullen sparen om dit doel te bereiken, zodat wij samen met de Commissie en het Parlement een begroting bekomen die de belangen van de Gemeenschap zo goed mogelijk dient.
Tenslotte wil ik iedereen danken die hierbij betrokken was in de twee takken van de begrotingsautoriteit en de Commissie en hier ongetwijfeld bij betrokken zal blijven. Ik dank in het bijzonder de Begrotingscommissie, haar voorzitter, de heer Samland, die helaas niet aanwezig kon zijn, de heer Brinkhorst, de algemeen rapporteur, de heer Fabra Vallés, de rapporteur voor de parlementaire begroting. Ik dank ook de commissaris, de heer Liikanen, de desbetreffende departementen van de Commissie en tenslotte het secretariaat van de Raad en in het bijzonder de heer Lentz, die mij enorm geholpen heeft. Sinds het begin van het voorzitterschap heb ik de tijd, de inspanningen en de inzet die al deze mensen en nog vele anderen voor deze uitdaging geleverd hebben, leren waarderen. Ik wil jullie hiervoor danken.

Liikanen
Mijnheer de Voorzitter, de Unie kan niet afzijdig blijven bij de inspanningen die de meeste lid-staten leveren om iets te doen aan hun overdreven begrotingstekorten en overheidsschulden. Nu het moment van de waarheid nadert voor de succesvolle start van de economische en monetaire unie, zijn deze inspanningen dringend en onvermijdelijk geworden. Het voorontwerp van begroting dat wij in april hebben voorgesteld, beantwoordde aan deze uitdaging: het groeiritme lag zonder BSE beneden het inflatiepeil, er waren aanzienlijke marges voorzien in rubrieken 3, 4 en 5 en het personeelsbestand nam niet toe, behalve als gevolg van de uitbreiding. Sindsdien hebben begrotingsontwikkelingen in de lid-staten zowel voor het lopende jaar als voor 1997 bijkomende maatregelen gevergd. Het is begrijpelijk dat de lid-staten in dit kader streng hebben toegezien op de communautaire uitgaven en een meerderheid gevonden hebben voor een zogenaamde nulgroei voor de ontwerp-begroting. De meerderheid in de Raad besloot hiervoor risico's te nemen. Het is een veilige gok dat aan de onvermijdelijke wettelijke verplichtingen in rubrieken 1 en 2 kan worden voldaan met telkens 1 miljard ecu minder dan geraamd in het voorontwerp van begroting. Gezien de aanzienlijk lagere uitvoeringspercentages voor deze rubrieken in de afgelopen jaren is dit geen onredelijk risico. Zolang de Raad echter geen besparingen goedkeurt in de onderliggende verordeningen zal de Commissie misschien een aanvullende begroting moeten voorstellen als de kredieten in de loop van volgend jaar onvoldoende blijken.
Ook rubrieken 3, 4 en 5 kunnen niet ontsnappen aan het uitzonderlijke soberheidsbeleid. De Gemeenschap kan echter niet alle lichten doven. Hoe krapper het budget, des te correcter de prioriteiten moeten zijn. De prioriteiten van de ontwerp-begroting zijn niet de prioriteiten van de Commissie. Alle activiteiten moeten herzien worden. De investeringen in de toekomst van de Unie moeten echter gehandhaafd of zelfs versterkt worden. Middelen voor onderzoek, transeuropese netwerken, in het bijzonder voor vervoer, en voor kleine en middelgrote ondernemingen zijn investeringen in de toekomst. Op tal van Europese Raden is hun prioriteit beklemtoond en de Commissie blijft, naar ik begrepen heb, net als het voorzitterschap overtuigd van hun belang.
De ontwerp-begroting wil het pilootprogramma voor vrijwillige burgerdienst stopzetten zonder het een echte kans te geven, wil besparen op de middelen voor consumentenbescherming, besparen op de middelen voor fraudebestrijding, het informatiebudget met meer dan de helft verminderen en besparen op de middelen voor programma's voor gelijke kansen voor mannen en vrouwen.
Deze besparingen verzwakken het weefsel van de Unie, dat precies versterkt moet worden in moeilijke tijden. De middelen voor milieubescherming moeten alvast behouden blijven.
Inzake het extern beleid schaft de ontwerp-begroting de bijdrage aan het Europees Ontwikkelingsfonds af waartoe de Europese Raad van Cannes besloten had. Ze bespaart op voedselhulp op een ogenblik dat het aantal landen, dat voedsel ontvangt, toeneemt. De prioriteiten van de ontwerp-begroting van de Raad zijn in zekere zin te wijten aan een mechanische en ongelijke toepassing van het principe van de rechtsgrond. Dit onderstreept andermaal, zoals ik al herhaaldelijk gezegd heb, het belang van een overeenkomst tussen de instellingen inzake deze concrete kwestie. Er lijkt vooruitgang geboekt op technisch vlak maar hiervoor is nu een politiek akkoord nodig. Duidelijkheid terzake zou een belangrijk succes van de begrotingsprocedure voor 1997 zijn. De Commissie is bereid hier zoveel mogelijk toe bij te dragen.

Brinkhorst
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, mijnheer de commissaris, waarde collega's, de fungerend voorzitter heeft zopas gezegd dat hij de geest van dialoog met het Parlement waardeert. Hij bedoelt dit persoonlijk en ik wil zeggen dat ik er niet aan twijfel dat hij een echte heer en een uitstekend fungerend voorzitter is. Er bestaat echter een onderscheid tussen vorm en inhoud. Ik aarzel niet om de Raad de "impasse-instelling" van de Europese Unie te noemen. De Raad is heel zelfgenoegzaam geweest inzake alle essentiële punten en heeft het zichzelf heel gemakkelijk gemaakt.
Vooraleer ik een aantal concrete opmerkingen maak, wil ik iets zeggen over het resultaat van de dialoog. Hier zorgt de Raad niet alleen voor een impasse maar wil hij de klok zelfs terugdraaien. Inzake de grond van de zaak staan we verder van elkaar dan enkele jaren geleden. Wij hebben ongetwijfeld heel wat ontmoetingen gehad maar de ad hoc -procedure is nog niet eens afgerond en de Raad stelt bijvoorbeeld al droogweg dat visserij onder de verplichte uitgaven moet vallen, hoewel hij weet dat dit niet het standpunt van het Parlement is.
Inzake de rechtsgrond hebben we niet de minste vooruitgang geboekt en, zoals de commissaris al gezegd heeft, bestaat het gevaar dat wij de klok terugdraaien. De Raad heeft meer dan veertig begrotingslijnen volledig of bijna volledig weggesnoeid omwille van de rechtsgrond. Dat is niet de manier waarop de twee begrotingsinstellingen kunnen samenwerken en het Parlement kan dit eenvoudigweg niet aanvaarden zonder een aantal conclusies te trekken.
Ook inzake kwesties als comitologie, het Europees Ontwikkelingsfonds en de bekende kwestie van de verplichte en niet-verplichte uitgaven zorgt de Raad voor een impasse en wil hij de klok terugdraaien. Ik zie bij een groot deel van de Raad geen enkele bereidheid om vooruitgang te boeken.
Dan kom ik nu tot de financiële vooruitzichten - misschien wel de droevigste ontwikkeling die we dit jaar gekend hebben. Commissievoorzitter Santer heeft natuurlijk een aantal voorstellen gedaan om de financiële vooruitzichten te wijzigen - de herziening die het Parlement wenste. De fungerend voorzitter heeft begrepen dat dit de basis vormde voor onze bereidheid om te werken aan redelijke marges in de verschillende rubrieken.
Zoals jullie weten, hebben de heer Colom i Naval en ikzelf de bijeenkomst van de Raad van afgelopen maandag bijgewoond. Aangezien de Raad transparant wil zijn, is het mijn taak verslag uit te brengen over wat we vernomen hebben. Wij hebben te horen gekregen dat er niet de minste kans is op een wijziging van de financiële vooruitzichten. Het werd iets beleefder gezegd en misschien heb ik niet alle elf vertalingen gehoord maar dat is wat ik in feite gehoord heb. Wij bevinden ons dus in een heel moeilijke situatie waarbij het Parlement gevraagd wordt zich uit te kleden en een collectieve striptease uit te voeren terwijl de Raad zich in een waas van eerbiedwaardigheid hult. Dit kan niet het resultaat zijn van de dialoog die wij tijdens de eerste en tweede lezing wensen.
De Raad doet ook alsof en beweert te besparen. Commissaris Liikanen heeft het al duidelijk gezegd: er wordt telkens voor 1 miljard ecu bespaard in de structuurfondsen en de landbouw. Dit zijn echter geen echte besparingen. Deze situatie wordt klaar en duidelijk veroorzaakt door het gebrek aan bereidheid van de leden van de Raad om middelen uit te geven voor de structuurfondsen. In de landbouw is de zogenaamde reserve al opgebruikt, amper vier weken nadat ze was geboekt onder BSE. Gisteren is geopperd dat wij 1 miljard ecu gewoonweg door deuren en vensters gegooid hebben. Alle aanwezigen - en helaas is er meer publiek aanwezig dan Parlementsleden - weten dat 1, 3 miljard ecu een aanzienlijk bedrag is voor een normaal huisgezin. Er is geen enkele democratische controle op nationaal of Europees vlak zolang het hier om verplichte uitgaven gaat.
Dit brengt mij bij de prioriteiten en de katholieker-dan-de-paus-houding van de Raad. Hoe kan de fungerend voorzitter zeggen dat niet geraakt is aan essentiële beleidslijnen? Hij vermeldt consumentenbescherming waar de middelen - ik heb hier de lijst voor mij - met 40 % verminderd zijn, het energiebeleid waar de middelen met 80 % verminderd zijn en het vervoerbeleid en de interne markt waar de middelen respectievelijk met 62 en 33, 88 % verminderd zijn. Dat is niet de manier om een echte dialoog te voeren.
Ik zou willen besluiten met twee concrete vragen aan commissaris Liikanen. Ik wil de commissaris, die heel moedig is, vragen of hij iets kan zeggen over zijn steun voor niet-gouvernementele organisaties, niet alleen in deel A maar ook in deel B van de begroting. Ten tweede heb ik enorm veel waardering voor de inspanningen die de Commissie voor de hervorming van de administratie levert. Kan de commissaris meedelen wat gedaan is aan de overdracht van kredieten in verband met banen? Driehonderd mensen worden getroffen en als ik het goed begrepen heb, is heel weinig gebeurd. Ik zou het ten zeerste op prijs stellen als u deze vragen kan beantwoorden.

Fabra Vallés
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad zei ons dat hij blij was, zich tot de plenaire Vergadering te wenden, en als ik om me heen kijk, ben ík er blij om, dat op zijn minst de belanghebbende partijen hier aanwezig zijn.
Als Begrotingscommissie willen wij nadrukkelijk stellen dat het van belang is, dat het klimaat van bezuinigingen dat uit deze begroting blijkt, gehandhaafd blijft, en dat het onontbeerlijk is om de Monetaire Unie gestalte te geven volgens de lijnen die zijn overeengekomen op de vergadering van overleg tussen de delegaties van de Raad en van het Parlement.
Wat de begrotingsprocedure van 1997 betreft, zou ik willen wijzen op de belangrijke overeenkomst die werd bereikt tijdens de trilaterale dialoog tussen de Raad, de Commissie en het Parlement, op 16 april jongstleden, waarbij de schepping van nieuwe arbeidsplaatsen werd beperkt tot de verbintenissen die alreeds zijn aangegaan in het kader van de uitbreiding.
Het voorstel van de Raad is dus de taalsecties voor Fins en Zweeds te versterken, en de verbetering van de relatie kosten/doelmatigheid voort te zetten, waarmee wij het uiteraard eens zijn. De Begrotingscommissie heeft er met betrekking tot het voorontwerp voor begroting van 1997 voor wat betreft administratieve uitgaven al op gewezen, dat het plafond van rubriek 5 met 14, 55 miljoen ecu overschreden was. Er zij op gewezen, dat er in het ontwerp van de Raad niet alleen is ingegrepen in de ontbrekende financiële dekking, maar dat er ook een zekere marge is vrijgehouden.
Wat de aanpassingen betreft van de kredieten voor Hoofdstuk XI - Actief personeel - was het ons inziens juist, om de meest recente informatie betreffende de ontwikkeling van bepaalde economische parameters in het ontwerp mee te nemen. Ter informatie van de Vergadering - van de hier aanwezigen - kan ik zeggen dat de aanpassingen van de berekeningen aan de lage kant zijn gehouden.
Wat de kredieten van Titel II betreft - gebouwen, materialen en diverse operationele uitgaven -, moet gezegd dat wat misschien het meeste opvalt, de sterke toename is van de uitgaven van het Parlement, maar we weten allemaal welke verbintenissen de Raad is aangegaan die het Parlement ertoe dwingen, die beloftes gestand te doen.
Overigens zijn de kredieten voor het Hof van Justitie, de Rekenkamer, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité voor de Regio's bij de herziening lager uitgevallen. Mijnheer de voorzitter, wij zouden gaarne zien dat de kredieten voor het Hof van Justitie, het Economisch en Sociaal Comité en het Comité voor de Regio's nader werden toegelicht. We zijn blij dat er rekening is gehouden met het verslag van de Rekenkamer - en nu ik die toch vermeld, wil ik hem prijzen met zijn juiste inzicht - over de huuruitgaven van het Hof van Justitie. Dankzij dat verslag, waarom het Parlement verzocht heeft, zal er een bedrag van 60 miljoen ecu kunnen worden vrijgemaakt, waarmee de laatste betalingstermijn voor gebouwen van het Hof van Justitie zal worden verminderd; ook is het mogelijk dat de huren, na nieuw overleg met de staat Luxemburg, met 6 miljoen ecu per jaar worden verminderd. Naar mijn mening zou het Hof van Justitie tevens de huidige situatie op de onroerend goedmarkt moeten benutten om opnieuw te onderhandelen over verlaging van die huren.
Mijne heren van de Raad, op dit niveau van de procedure moet ik u eerlijk bekennen dat het Parlement nog steeds zit te wachten op aanvullende informatie over het gebouw Palais . In welke staat verkeert dit gebouw? Hoe zit het met de materialen waaruit het is opgetrokken? Wat zijn de reële huren? Zal hierover opnieuw onderhandeld worden? Want zoals ik net al zei, daarover kán opnieuw onderhandeld worden.
Wat het Economisch en Sociaal Comité en het Comité voor de Regio's betreft, betreur ik het dat er in het ontwerp van de Raad, in hoofdstuk XX (Gebouwen), geen rekening wordt gehouden met de behoeften van de instellingen nadat het Europees Parlement heeft aangekondigd dat het het Van Maerlan-gebouw verlaat, nog afgezien van mijn conclusies en vragen uit document nr. 5. Ik wil u er alleen aan herinneren, dat er in onze begroting uitsluitend sprake is van kredieten voor het eerste kwartaal. Wat gebeurt er als de werkzaamheden niet in de voorziene tijd klaar zijn, en het Parlement de huren van het Van Maerlan-gebouw moet blijven doorbetalen? Dat is niet ingecalculeerd in onze begroting.
Tot slot zou ik nog willen wijzen dat op het gebrek aan overeenstemming ten aanzien van de berekening en facturering van de gemiddelde kosten van vertolking per dag. Ik ben het met u eens dat dit geen eenvoudige kwestie is, want ook in het Parlement zijn we het hierover nog niet eens. We begrijpen evenmin waarom de uitgaven uit hoofde van uitkeringen wegens arbeidsongeschiktheid verhoogd zijn. Naar ons idee moet deze keus om een vierde deel van de in 1996 vrijgegeven kredieten - dat wil zeggen, 94 miljoen ecu - die bestemd waren voor ontslagvergoedingen, voor uitkeringen wegens arbeidsongeschiktheid te reserveren, nader worden bestudeerd en onderbouwd.
Mijnheer de Voorzitter, dat is zo het commentaar van de Begrotingscommissie op het verslag van de Raad. Ondanks overeenstemming wat de grote lijnen betreft, zien wij ons gedwongen enkele amendementen in te dienen om ervoor te zorgen, dat onze instellingen zo goed mogelijk functioneren. U bent in de uitzonderingspositie te kunnen getuigen van de hoge moeilijkheidsgraad van de begroting voor 1997. Mijn vergoeding voor al het werk dat deze begroting gevergd heeft, ligt in de samenwerking met u, met mensen die zo deskundig zijn en, tot nog toe, zo genegen tot overleg.

De Voorzitter
De fungerend voorzitter van de Raad en de heer Liikanen hebben gevraagd de vragen kort te mogen beantwoorden.

Coveney
Mijnheer de Voorzitter, er is voldoende gezegd om een behoorlijk debat te houden en ik ben er zeker van dat we dit in de toekomst zullen houden. Ik dank degenen die het woord gevoerd hebben en ik heb aandachtig geluisterd naar wat ze gezegd hebben. Ik wil nogmaals herhalen dat wij momenteel een uitzonderlijke periode kennen waarbij alle lid-staten in verschillende mate problemen hebben met de eigen begroting en dit moet uiteraard ook blijken uit ons werk. Daarom ook is dit een bijzonder moeilijk jaar.
De commissaris had het net als de heer Brinkhorst over de rechtsgronden en die vormen inderdaad een sleutelelement. Wij werken constructief samen met de betrokken autoriteiten en hopen tijdens ons voorzitterschap en in de Raad terzake vooruitgang te boeken. We zijn het er allen over eens dat dit niet alleen wenselijk maar absoluut noodzakelijk is.
De keuzes en prioriteiten van de commissaris verschillen uiteraard enigszins van de onze. Wanneer hij echter inziet dat wij momenteel een aantal moeilijke keuzes moeten maken en afstand moeten doen van een aantal zaken die wij allemaal zouden willen, kunnen wij samenwerken en, naar ik hoop, een oplossing vinden waarmee we uiteindelijk allemaal kunnen instemmen.
De heer Brinkhorst was zo vriendelijk te verwijzen naar het feit dat ik geprobeerd heb - en ik zal dat blijven doen - om de kloof te overbruggen die inderdaad bestaat. De Raad en het Parlement moeten echter soms verschillende prioriteiten hebben. Er zal altijd een gevoel heersen dat de samenwerking beter zou kunnen en wij kunnen alleen maar in die zin werken. Mijns inziens was het niveau van de dialoog heel tastbaar dit jaar en we zijn nog niet rond.
Ik kan weinig zeggen over de herziening van de financiële vooruitzichten. Zoals u weet, staat dit op de agenda van de Ecofin-bijeenkomst van dit weekeinde en ik twijfel er niet aan dat wij hierop zullen terugkomen. Maar het is in feite niet aan mij om dit te bespreken, twee dagen voor mijn minister van Financiën dit in Dublin zal behandelen.
Ik heb kennis genomen van wat de heer Fabra Vallés gezegd heeft. Vele van zijn opmerkingen waren zo concreet dat hij mijns inziens niet verwacht dat ik hier vanmiddag op reageer. Ik neem echter nota van zijn opmerkingen en twijfel er niet aan dat wij hierover verdere gesprekken zullen hebben.

Liikanen
De heer Brinkhorst heeft twee vrij concrete vragen gesteld. Wat eerst en vooral de steun aan de niet-gouvernementele organisaties betreft, heeft hij het nuttige initiatief genomen om volgende week een hoorzitting in het Europees Parlement te houden. Wij hebben hieraan meegewerkt. Wij hebben alle organisaties een brief gezonden en hen gevraagd deze hoorzitting bij te wonen. Ik wil hier vandaag geen onvoorbereide analyse van dit verslag geven maar wij zijn bereid op een later tijdstip een evaluatie voor te leggen aan de Begrotingscommissie.
Hetzelfde geldt voor de overdracht van kredieten voor werkgelegenheid. Ik ben het volledig met hem eens dat, als er kredieten worden overgedragen voor werkgelegenheid, het de bedoeling is de afhankelijkheid van extern werk te verminderen. Zoniet zijn onze inspanningen niet logisch of gerechtvaardigd. Ik ben bereid verslag uit te brengen bij de Begrotingscommissie over de ontwikkeling van deze situatie.
Tenslotte wil ik minister Coveney zeggen dat de Commissie bereid is mee te werken aan een begroting die zo sober mogelijk is. Zoals ik al gezegd heb, moeten we het echter wel eens zijn over de prioriteiten wanneer een soberheidsbeleid gevoerd wordt. Dit is nog belangrijker in deze omstandigheden dan wanneer er een ruime uitgavenmarge is.

De Voorzitter
Dit agendapunt is gesloten.

Gebeurtenissen in Irak
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de recente gebeurtenissen in Irak.

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, ik ben mij ervan bewust dat de geachte afgevaardigden de gebeurtenissen in Irak op de voet gevolgd hebben. Het conflict in Noord-Irak heeft tot een ernstige humanitaire noodsituatie geleid en er dreigen zelfs verdere gevolgen en een mogelijke militaire actie tussen Irak en de Verenigde Staten.
Wij weten allemaal dat de Iraakse dictatuur voor veel lijden gezorgd heeft onder de eigen bevolking en bij de buren. Op buitenlands vlak hebben de expansionistische doelstellingen van Irak en de bezetting van Koeweit tot de Golfoorlog geleid en alle lijden en vernieling die deze heeft meegebracht. Ook nu blijft Irak een bedreiging voor de stabiliteit in de Golf. In eigen land heeft het regime de mensenrechten van de eigen bevolking voortdurend en massaal geschonden, in weerwil van de resoluties van de VN-Veiligheidsraad, evenals de internationale mensenrechteninstrumenten. Het Iraakse regime heeft de levenswijze van de Arabische bevolking in de moerasgebieden van Zuid-Irak vernield in een poging om haar te onderwerpen aan de controle van Bagdad. In het noorden was de onderdrukking van de Koerdische bevolking tijdens de nasleep van de Golfoorlog zo erg dat de internationale gemeenschap tussenbeide moest komen en veilige zones moest creëren om de Koerden te beschermen tegen het Iraakse regime.
Als gevolg van de onderdrukking van de eigen bevolking door Irak zag de internationale gemeenschap zich na de Golfoorlog genoodzaakt het basisprincipe in de internationale betrekkingen van de onschendbaarheid van de grenzen te wijzigen en er met de zones, waar een vliegverbod gold, voor te zorgen dat Saddam Hoessein de druk op de eigen bevolking verminderde.
Helaas bleek het ondanks deze internationale bescherming niet mogelijk om na de Golfoorlog de bittere en lang aanslepende geschillen tussen de twee belangrijkste Koerdische partijen in Irak - de Democratische Partij van Koerdistan en de Patriotische Unie van Koerdistan - op te lossen. Toch werd een tijdelijk staakt-het-vuren tussen de twee facties bereikt en raakten zij het eens over een aantal maatregelen die het vertrouwen moesten herstellen. De broze vrede, die in 1995 heerste, is echter onlangs verbroken door nieuwe vijandelijkheden.
De strijd tussen de groepen en de algemene toestand van wetteloosheid in Noord-Irak droegen bij tot de bestaande druk op de stabiliteit in het gebied en leidden tot invallen van Turkije en Iran op Iraaks grondgebied. Turkije beweerde dat zijn invallen gerechtvaardigd waren omdat leden van de verboden PKK, de Koerdische Arbeiderspartij, gebruik maakten van hun relatieve bescherming in Noord-Irak om aanvallen uit te voeren in Turkije. Iran beweerde dat een onderafdeling van de KDP aanvallen op zijn grondgebied uitvoerde vanuit NoordIrak.
Deze onstabiele situatie heeft Saddam Hoessein de kans en een voorwendsel geboden om zijn invloed opnieuw uit te breiden tot het volledige Iraakse grondgebied, die hem was ontzegd door de oprichting van de veilige zones. Zijn inval in de Koerdische gebieden tastte het element van stabiliteit, dat resolutie 688 en de hierbij ingestelde zones, waar een vliegverbod gold, hadden gebracht, aan en heeft geleid tot de Amerikaanse raketaanvallen van vorige week.
De situatie in Noord-Irak is door de ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie besproken tijdens hun informele bijeenkomst in Tralee op 7 en 8 september jl. Aangezien dit een informele bijeenkomst was, zijn er uiteraard geen formele verklaringen afgelegd. Mijns inziens bestaat er echter op basis van de gesprekken in Tralee een ruime eensgezindheid tussen de lid-staten over de sleutelelementen van het huidige conflict. Men is het mijns inziens eens over de volgende punten:
De Unie maakt zich ernstig zorgen over mogelijk massaal bloedvergieten en economische en sociale verstoringen als gevolg van de invallen in Noord-Irak door troepen van buitenaf, ook door die van het Iraakse regime.
De Unie hecht enorm belang aan de soevereiniteit en de territoriale integriteit van Irak.
De Unie blijft voorstander van het behoud van een Koerdische enclave in Noord-Irak.
Men is het eens dat een no-fly-zone moet worden behouden in Irak als een middel om het repressiebeleid van de Iraakse regering tegen de Iraakse bevolking onder controle te houden.
De Europese Unie wil contact blijven onderhouden met de buurlanden in de regio met het oog op de deëscalatie van de spanning in Noord-Irak.
De Unie wil ervoor zorgen dat stappen gezet worden om de nood van de Iraakse burgerbevolking en in het bijzonder van de kinderen te lenigen. Dit kan via de tenuitvoerlegging van resolutie 986 van de Veiligheidsraad, die Irak zou toelaten olie te verkopen en voedsel aan te kopen en dit zodra de omstandigheden het toelaten.
De Unie zal deze doelstellingen blijven nastreven in samenwerking met de internationale gemeenschap en via alle beschikbare kanalen.
Zoals vice-voorzitter Marín van de Commissie jullie in detail uiteen zal zetten, is de Unie, die zich altijd al heeft ingezet om de humanitaire nood van de bevolking in Noord-Irak te lenigen, voornemens zo genereus mogelijk op het huidige vluchtelingenprobleem te reageren. Het aantal vluchtelingen aan de Iraakse zijde van de grens wordt op 150.000 geraamd en naar schatting mochten zo'n 59.000 vluchtelingen de grens met Iran oversteken. Het voorzitterschap heeft de ambassadeurs van de landen van de trojka in Ankara opdracht gegeven de Turkse autoriteiten te verzoeken een aantal recente administratieve wijzigingen inzake NGO's, die vanuit Turkije actief zijn in Noord-Irak, op te heffen zodat deze NGO's beter de humanitaire gevolgen van de huidige situatie in Noord-Irak kunnen helpen lenigen.
Wij vragen tevens dat plaatselijke Iraakse hulpverleners die aan communautaire projecten hebben meegewerkt onder de amnestie vallen die onlangs door het Iraakse regime is aangekondigd voor Noord-Irak. Het voorzitterschap en de vertegenwoordigers van de Commissie in Ankara zullen tijdens een ontmoeting die morgen, donderdag 19 september, in Noord-Irak plaats vindt, waarborgen vragen van de leider van de KDP, de heer Barzani, inzake de veiligheid van plaatselijke hulpverleners die aan communautaire projecten hebben meegewerkt.

Marín
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Mitchell, fungerend voorzitter van de Raad, de Commissie is natuurlijk uiterst bezorgd over de spanning in het noorden van Irak, en over de gevaren voor de burgerbevolking die zijn ontstaan ten gevolge van de recente militaire conflicten. Het gevaar dat een strategisch zo belangrijk gebied gedestabiliseerd zou kunnen raken, vervult ons allen met diepe bezorgdheid, ook al lijken de laatste berichten erop te duiden dat de kans op uitbreiding van het conflict is afgenomen.
Zoals de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Mitchell, zojuist al zei, heeft de Europese Unie opnieuw benadrukt dat de territoriale eenheid van alle landen in die regio moet worden geëerbiedigd, ook die van Irak, waarbij zij alle betrokken regeringen heeft opgeroepen, dit basisbeginsel van het internationaal recht te beschermen.
De Europese Unie blijft er stellig van overtuigd dat alle resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties met betrekking tot Irak volledig dienen te worden nageleefd, en zij vestigt de aandacht op de verplichting van Irak om resolutie 688 van de Veiligheidsraad na te leven, op grond waarvan Irak zich dient te onthouden van acties tegen de Koerdische bevolking of andere minderheden in het land.
In deze context hebben de ministers van Buitenlandse Zaken ook de Iraakse inval in beschermd Koerdisch gebied veroordeeld, en hebben zij de Iraakse regering opgeroepen, haar troepen ogenblikkelijk terug te trekken; verder heeft de Europese Unie met instemming kennis genomen van de overeenstemming die is bereikt met betrekking tot resolutie 986 van de Veiligheidsraad, op grond waarvan het Irak olie mag exporteren in ruil voor humanitaire hulpgoederen.
Volgens de beschikbare informatie is er inderdaad een grote stroom vluchtelingen op weg naar de Iraanse grens. Volgens schattingen zou het aantal vluchtelingen meerdere tientallen duizenden mensen aan Iraakse zijde van de grens bedragen, terwijl er al 40.000 vluchtelingen toestemming hebben gekregen om de grens met Iran over te steken. Dat land heeft verzocht om internationale hulp om de behoeften aan voedsel, medicijnen en onderdak van deze vluchtelingen te kunnen dekken.
Ofschoon de situatie in het grensgebied nog zeer gespannen is vanwege de aanwezigheid van de troepen van de PDK en de duizenden PUK-vluchtelingen, die een tegenoffensief zouden kunnen lanceren, houdt de Commissie vast aan haar voornemen om, voor zover de omstandigheden dat toelaten, de humanitaire situatie van de onschuldige slachtoffers van het conflict te verlichten.
Op verzoek van de heer Mitchell zal ik u nu meedelen welke maatregelen de Commissie op stapel heeft staan. De afdeling humanitaire hulp van de Commissie (ECHO) houdt zich op het ogenblik onder meer bezig met het vergaren van informatie via haar partenaires in Irak. De Commissie is thans via 22 NGO's actief in Irak, en verwacht wordt dat de betrokken instanties van de Verenigde Naties binnenkort met hun oordeel komen. Op grond van al die gegevens zou ECHO prioritaire acties kunnen vaststellen ten einde aan de meest dringende behoeften tegemoet te komen.
Ik zal de leden van het Parlement niet hoeven te herinneren aan de aanzienlijke hulp die de Europese Unie aan de Koerdische bevolking in Noord-Irak heeft verleend in de dramatische omstandigheden die zich voordeden ten gevolge van de Golfoorlog in 1991. Sinds 1992 heeft de Europese Unie ongeveer 83 miljoen ecu uitgetrokken voor humanitaire hulp aan Irak, en 80 % daarvan is aan het noorden van het land toegekend. Behalve dat bedrag heeft de Commissie zich verplicht 8 miljoen ecu uit te trekken voor wederopbouwprogramma's voor Noord-Irak, terwijl er ook andere bedragen voor NGO's zijn vrijgemaakt ter bevordering van de gedecentraliseerde samenwerking.
Het stemt ons niet tevreden maar wel hoopvol dat de troepen van de PDK na de verovering van Arbil en Sulamainiya hebben beloofd, leden van de NGO's te beschermen tegen eventuele aanslagen. Niettemin zijn we behoorlijk verontrust door de verklaring van de Iraakse regering van 11 september jongstleden, waarin werd gezegd dat de algemene amnestie die voor de Koerdische bevolking in het noorden was afgekondigd, niet van toepassing is op Iraakse onderdanen die als verraders worden beschouwd omdat zij in het noorden van Irak hebben gewerkt voor internationale humanitaire instellingen. De Commissie wil van deze gelegenheid gebruik maken om erop te wijzen, dat zowel de buitenlandse als de Koerdische leden van de humanitaire hulpteams in Noord-Irak die door de Europese Gemeenschap werden gefinancierd, zich uitsluitend met humanitair werk hebben beziggehouden; het Iraakse regime kan hen derhalve niet voor verraders uitmaken, om zo, op onaanvaardbare en onbillijke wijze, druk uit te oefenen op de huidige situatie.
De Commissie roept de regering van Irak dan ook op, wraakacties te vermijden en ervoor te zorgen, dat de veiligheid van de Iraakse of buitenlandse personeelsleden van de NGO's in het noorden van het land niet in gevaar komt. In dit verband doet het ons goed u te kunnen meedelen, zoals de heer Mitchell al heeft gezegd, dat de aanvoerder van de PDK, de heer Barzani, heeft beloofd om deze kwestie - die van de humanitaire medewerkers in het noorden van Irak, hun veiligheid en hun baan - ter sprake te brengen op de bijeenkomst die donderdag 19 september, morgen dus, zal plaatsvinden. Laten we hopen dat die bijeenkomst als resultaat oplevert dat de overwinnaars van deze strijd tussen Koerden onderling ervoor instaan, dat het personeel van de Unie en het Koerdische personeel dat aldaar werkzaam was, zal worden beschermd.
De Commissie deelt tevens het standpunt van de heer Mitchell dat het van groot belang is - ik zeg dit omdat Turkije voor zo dadelijk op uw agenda staat -, dat de Turkse autoriteiten zich bereid verklaren, samen te werken met de diensten van de Europese Commissie om ervoor te zorgen, dat de benodigde maatregelen kunnen worden genomen; hiertoe zouden zij, indien nodig, toestemming moeten geven om de Turkse route te gebruiken om de humanitaire hulp via Turkije in het noorden van Irak te krijgen. Dat is een belangrijke vereiste.
Dat is kort samengevat de informatie terzake die ik het Europees Parlement op dit ogenblik verstrekken kan.

Colajanni
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de voorzitter van de Raad, mijnheer Liikanen, in de eerste plaats wil ik mijn waardering uitspreken voor de inspanningen die de Commissie in de betrokken regio op humanitair gebied doet. De humanitaire hulp is zeer belangrijk en ik onderschat ze dan ook niet. Ik zou echter even bij de algemene politieke aspecten willen stilstaan. Dit is de tweede keer dat Saddam Hoessein de internationale gemeenschap, de VN en haar resoluties op de proef stelt. Voor ons leidt het geen twijfel dat de internationale gemeenschap moet reageren, niet alleen om de Koerden te beschermen, maar ook om een opflakkering van het conflict tussen Irak en Iran te voorkomen. Wij moeten reageren om de Iraakse troepen zich uit de door de Verenigde Naties beschermde zone te doen terugtrekken. Wij moeten daarnaast echter ook de vele oorzaken van de crisis aanpakken die het uitzicht op een zij het moeizaam en geleidelijk vredesproces in de regio sedert enkele maanden doorkruisen of dreigen te doorkruisen.
De situatie in de regio is nu veel slechter dan enkele maanden geleden. Vele commentatoren vragen zich af waarom Saddam Hoessein juist nu een conflict uitlokt waarvan niemand de afloop kan voorspellen. Zij leggen een verband met de aanstaande verkiezingen in de Verenigde Staten. Ik geloof niet dat tussen beide een verband bestaat. Ik geloof dat, enerzijds, de verslechtering van de betrekkingen tussen Israël en de Arabische landen en, anderzijds, het reële risico dat de vredesinspanningen van Arafat - met de steun van de gematigde Arabische regeringen - mislukken en de politieke positie van die regeringen daardoor verzwakt, de strijd om het leiderschap in de Arabische wereld hebben doen hervatten.
Sedert de Golfoorlog hebben Arafat, Moebarak en Hoessein van Jordanië de jongste jaren het terrein van de internationale politiek bezet en daarbij een totaal andere lijn gevolgd dan die van het conflict met Israël en dus ook met de Verenigde Staten en Europa. Irak, Iran, Libië en, zij het op een andere manier, ook Syrië zijn buiten de grote politieke ontwikkelingen in de regio blijven staan.
In het vooruitzicht van een mogelijke mislukking van de Akkoorden van Oslo werpt Saddam Hoessein zich nu opnieuw als leider op. De beslissing van de Israëlische regering om in Palestijns gebied opnieuw nederzettingen te bouwen in plaats van zich, zoals in de Akkoorden staat, geleidelijk terug te trekken, zet de strategie van grondgebied in ruil voor vrede op losse schroeven en beïnvloedt de politieke situatie ook meer in het algemeen.
Dat beleid maakt ook onderhandelingen met Libanon en Syrië over de Golan onmogelijk doordat het die landen in een conflictsituatie duwt. In die omstandigheden dreigen de vele oorzaken van de crisis in de regio opnieuw naar boven te komen. Daarom menen wij dat wij ons niet tot een militaire afschrikkingsactie tegen Irak mogen beperken, maar dat wij ook op het gebied van het economisch en veiligheidsbeleid een actie moeten ondernemen met alle landen die in het gebied enig gewicht hebben: in de eerste plaats de Verenigde Staten, maar ook de Europese Unie, Rusland, de gematigde Arabische landen en de Verenigde Naties.
Het Amerikaanse optreden is eenzijdig en gedeeltelijk en dus beperkt. Dat de andere hoofdrolspelers niet meedoen, verzwakt de druk op Saddam Hoessein. Dat heeft er trouwens al toe geleid dat meer bepaald de meest gematigde Arabische landen zich hebben gedistantieerd. Bovendien blijkt dat de Verenigde Naties al te zeer van de Verenigde Staten afhankelijk zijn wat in het belang van geen van beide is.
Over dat alles moeten wij ons bezinnen als wij de situatie in haar geheel willen aanpakken en Hoessein op passende wijze van antwoord willen dienen. Het eerste wat er moet gebeuren is dat de Europese Unie haar verantwoordelijkheid op zich neemt en streeft naar overleg met de Verenigde Staten, Rusland en de Arabische landen die tot nu toe het vredesproces in het Midden-Oosten hebben ondersteund.

Cars
Mijnheer de Voorzitter, het is goed dat het Europees Parlement het eens kan worden over een resolutie waarin de Irakese invasie in de Koerdische veiligheidszone wordt verroordeeld en waarin een volledige terugtrekking van alle Irakese troepen wordt geëist. In de resolutie wordt er nog eens op gewezen hoe erg het is dat de Koerden het onderling niet eens kunnen worden; er wordt geëist dat de Raad van Ministers en de Commissie een gemeenschappelijk standpunt inzake dit conflict innemen; en er wordt voorgesteld dat zij proberen zich aan te bieden als bemiddelaar tussen de Koerdische partijen, de PUK en de KDP.
Mijnheer de Voorzitter, dit alles is zeker prima. Maar op een van de in dit verband centrale punten is in het Parlement geen eenheid bereikt. Alle partijen hebben hun resolutievoorstellen ingediend. De liberale fractie spreekt in haar voorstel haar onvoorwaardelijke steun uit voor de Amerikaanse raketaanvallen - een voor Saddam Hoessein begrijpelijk antwoord op zijn inval in de Koerdische veiligheidszone. Wij, liberalen, waarderen het dat er in ieder geval iemand is die durft en kan optreden. Andere fracties daarentegen hebben ervoor gekozen om afstand te nemen van de Amerikaanse maatregel of deze geheel te veroordelen. Het enige mogelijke compromis was, dat in de gemeenschappelijke resolutie helemaal geen mening naar voren werd gebracht.
Het gemeenschappelijke standpunt waartoe de Raad niet kon komen, hebben wij ook niet in het Parlement bereikt. Nu verzoekt het Parlement aan de Raad, een nieuwe poging te wagen. Ik hoop, net als iedereen in mijn fractie, dat de Raad hierin zal slagen. In elk geval behoort de Raad zich zeer gevleid te voelen door het grote vertrouwen dat het Parlement in hem stelt.

Manisco
Mijnheer de Voorzitter, de verklaringen van de heren Mitchell en Marín hadden weinig inhoud, verdoezelden het feit dat de Commissie en de Raad hun verantwoordelijk ontvluchten en waren over het algemeen uiterst teleurstellend. Het optreden van het regime van Bagdad in de noordelijke provincies van Irak heeft niet alleen de Koerdische burgers wanhopig op de vlucht doen slaan en een politiek-militaire crisis met onvoorspelbare gevolgen in het gehele Midden-Oosten doen uitbreken, maar heeft ook het onnoemelijke lijden van de gehele Iraakse bevolking nog erger gemaakt. Het optreden van Saddam Hoessein kan door niets worden gerechtvaardigd. Even onverantwoord en buiten alle verhouding zijn echter de heftige eenzijdige reactie van de Verenigde Staten, de raketaanvallen, de voorbereiding van nog meer massale militaire acties tegen Irak en de uitbreiding, zonder enig VN-mandaat, van de zones waar een vliegverbod geldt.
Dat zijn de impliciete en expliciete conclusies die bij de Verenigde Naties zelf zijn getrokken door de grote meerderheid van de regeringen die in 1991 van de oorlogscoalitie deel uitmaakten. Het verbaast ons dan ook ten zeerste dat hier in het Parlement in min of meer bedekte termen verklaringen worden afgelegd die de dwaze initiatieven van de Verenigde Naties, of die althans aldus worden geïnterpreteerd door de VS-regering, die tot gisteren alleen op de steun van Koeweit, Bahrein en de regering in Londen kon rekenen.
Daarover willen wij het niet hebben. Wij willen het hebben over de kennelijke onverschilligheid van het Europees Parlement en van de indieners van de ontwerp-resolutie die ik zoëven heb gelezen ten aanzien van de misdaad en bijna volkenmoord die men met de sancties nu al vijf jaar tegen de Iraakse burgerbevolking pleegt. Tussen 1992 en januari 1996 zijn 560.000 mensen, van wie 480.000 kinderen van minder dan vijf jaar, door ontbering en ziekte omgekomen. De VS-regering heeft nu beslist die sancties sine die te verlengen en ook de beperkte export van Iraakse olie in ruil voor voedsel en geneesmiddelen niet langer toe te staan. Die afschuwelijke beslissing is volkomen in strijd met de uitdrukkelijke besluiten van de Verenigde Naties. Ongeacht de huidige escalatie moet de gehele beschaafde wereld die beslissing veroordelen. Wij hopen dat ook dit Parlement dat zal doen.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij veroordelen de interventie van de Iraakse troepen met klem. Het Iraakse regime heeft in de jaren 1980 duizenden Koerdische dorpen verwoest en tienduizenden mensen met gifgas omgebracht of gedeporteerd. Ik heb echter ook kritiek op de nieuwe Amerikaanse aanvallen. De Verenigde Staten en hun bondgenoten zijn tenminste medeverantwoordelijk voor de uitzichtloze situatie in de regio en in Koerdistan.
De eigenlijke tragedie is echter dat juist het conflict tussen de PUK en de KDP, dat in de laatste twee jaar ongeveer tweeduizend mensenlevens heeft geëist, het mogelijk heeft gemaakt dat de buurstaten Iran en Turkije zich in de kwestie blijven mengen en dat de recente Iraakse invasie heeft kunnen plaatsvinden. De leiders van die twee partijen dragen een zware verantwoordelijkheid voor de destabilisatie van de Koerdische onafhankelijkheid. Het gaat hier om een echt Koerdisch drama.
Na de Golfoorlog in 1991 werd een gedeelte van het Koerdische gebied in Irak tot beschermde zone uitgeroepen. Als gevolg van de uitgeoefende druk en de economische blokkade is dat gebied echter een van de armste en onveiligste van de gehele wereld geworden. Ook dat is een oorzaak van het uitbreken van het conflict om macht en middelen tussen de twee grote Koerdische partijen.
Gedurende vele jaren werd de Koerdische bevolking tegen de aanhoudende, ook militaire aanvallen vanwege Iran, Turkije en Irak niet echt beschermd. Men was niet echt bereid met economische steun en een internationale erkenning van het Koerdische zelfbeschikkingsrecht een stevige basis te leggen voor een verzoening tussen de Koerden. Dat is nochtans de voorwaarde voor een vreedzame politieke oplossing. Allereerst moeten wij de Koerdische partijen er dringend toe oproepen de wapens eindelijk te doen zwijgen en deze waanzinnige oorlog te beëindigen.

Macartney
Mijnheer de Voorzitter, ik dank de fungerend voorzitter voor zijn beknopte en nuttige analyse van de situatie. Naarmate de verklaringen van de Raad en de Commissie vorderden, vroeg ik mezelf echter steeds meer af waarom wij in het Koerdische gebied en in Irak aanwezig zijn. Het antwoord lijkt te zijn dat de Europese Unie humanitaire bijstand verleent en dit uitstekend doet. Wij hopen ten zeerste dat onze hulpverleners geen hinder ondervinden van de problemen en dat de mensen, die hen geholpen hebben, ongemoeid worden gelaten. Dat is inderdaad een heel beperkt doel. Het is heel spijtig dat het buitenlandse beleid van de Europese Unie beperkt blijft tot het lijmen van de brokken als het kwaad geschied is, hoe belangrijk dit ook is.
Wij moeten ons een aantal vragen stellen over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid van de Europese Unie en over de richting die wij in de loop van dit jaar van de Intergouvernementele Conferentie uitgaan. Twee leden van de Europese Unie stellen in het kader van een postimperialistische fictie dat zij kernmachten zijn en een internationale rol moeten spelen en dat zij dan ook recht hebben op een permanente zetel in de Veiligheidsraad. Zouden wij niet veel beter orde op zaken stellen als Europese Unie en zeggen dat bij gekwalificeerde meerderheid beslist wordt over het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid. Dit zou voorkomen dat een lid-staat zijn veto stelt tegen actie die de meerderheid van de Europeanen wenst. Er zou een einde komen aan bizarre situaties als deze, waarbij sommigen Saddam Hoessein en anderen de Amerikanen veroordelen voor de aanval op Saddam Hoessein omdat we zouden kunnen zeggen: " als Europa iets kan doen, laten we het dan doen" .
Wij maken deel uit van de internationale gemeenschap. Alle 15 lid-staten zijn lid van de Verenigde Naties. De Europese stem en de Europese inspanning worden niet optimaal benut. De laatste spreker, mevrouw Roth, had gelijk toen ze het over een democratische oplossing had. Wij moeten onze inspanningen afstemmen op zelfbeschikking voor het Koerdische volk, op autonomie binnen Noord-Irak en binnen Koerdistan in Turkije omdat dit de enige weg is die naar een duurzame oplossing leidt.

Van der Waal
Vanuit volkenrechtelijk oogpunt zijn er wellicht enkele kritische vragen te stellen bij de recente militaire acties van de Verenigde Staten in Irak. De instelling en bescherming van de veilige zones voor de Koerden is immers niet direct terug te voeren op een resolutie van de Veiligheidsraad. Maar het is duidelijk dat van Irak nog steeds een grote bedreiging voor het Midden-Oosten uitgaat. Langzaam herstelt het land zich van de Golfoorlog. Militaire macht wordt opnieuw opgebouwd en ook zijn er aanwijzingen dat Irak over massavernietigingswapens beschikt. Voor het bestaan van het machtsevenwicht in de regio is niemand gebaat bij het uiteenvallen van Irak, maar anderzijds moet voorkomen worden dat dit land opnieuw kans krijgt zijn agressieve ambities te verwezenlijken. In dat licht bezien, verdienen de Amerikaanse acties onze steun.
Het gebrek aan eensgezindheid aan de zijde van de Europese Unie met betrekking tot de gebeurtenissen in Irak laat intussen weer eens zien hoe moeilijk het voeren van een gemeenschappelijk buitenlands beleid is. Een meningsverschil zoals in dit geval inzake Irak laat zich niet zomaar door instellingen of besluitvormingsprocedures terzijde stellen. De soevereiniteit, tradities en belangen van de lid-staten blijken steeds weer van doorslaggevende betekenis te zijn. Verwachtingen op dit terrein mogen dan ook niet te hoog gespannen zijn.
Dit laat onverlet dat het zeer teleurstellend is dat door het verschil van mening tussen de Verenigde Staten en een aantal Europese landen de transatlantische betrekkingen onder druk komen te staan. Gezien het vredesproces tussen Israël en de Arabische buurstaten en de vitale belangen in het Midden-Oosten, zouden de westerse bondgenoten juist in deze regio met één stem dienen te spreken en moeten voorkomen dat de Verenigde Staten en Europa in het Midden-Oosten tegen elkaar worden uitgespeeld. Daardoor wordt nu alleen de agressie van Saddam Hoessein in de kaart gespeeld.
Tenslotte de Koerden. De positie van deze bevolkingsgroep is een benarde. Weer zijn de Koerden het kind van de rekening. De strijd tussen Koerdische groeperingen onderling is daarvoor één van de redenen, maar ook het Westen kan zich aan zijn medeverantwoordelijkheid niet onttrekken, nu door met voorrang deze volken te beschermen tegen Irak en een vorm van autonomie te stimuleren.

Le Pen
Mijnheer de Voorzitter, om verkiezings- en aardolieredenen heeft de regering Clinton zojuist het bevel gegeven duizenden Amerikaanse soldaten naar Koeweit te zenden. Na de recente eenzijdige aanval vanuit de lucht en door de Amerikaanse marine tegen Irak, vormt deze actie opnieuw een ernstige bedreiging voor de wereldvrede. Deze kanonneerbotenpolitiek verschuilt zich zelfs niet meer achter de schermen van de VN. Clinton vergeeft het de Iraakse regering niet dat zij het door de CIA gesmede complot om haar ten val te brengen heeft verijdeld en heeft aangetoond dat de overgrote meerderheid van de vier miljoen Iraakse Koerden, met de partij van de heer Barzani, binnen de nationale grenzen van Irak willen blijven.
De Europese Unie heeft opnieuw, evenals in het voormalige Joegoslavië, getoond dat zij geen gemeenschappelijk buitenlands beleid kan voeren. Frankrijk, de bondgenoot van Irak, heeft weliswaar enige bescheiden afstand genomen tegenover deze dwaze politiek. Groot-Brittannië en Duitsland hebben onmiddellijk de agressie gesteund, zoals zij al vijf jaar lang de criminele, stelselmatige en hypocriete moord op het Iraakse volk steunen. Alle waarnemers uit alle politieke richtingen hebben het feit aangeklaagd dat de blokkade dagelijks meer dan duizend mensen in Irak doodt, waaronder 600 kinderen. Deze criminele politiek heeft al het leven gekost van ruim een miljoen Irakezen. Er zijn geen medicijnen meer, geen narcosemiddelen, geen medisch of chirurgisch materiaal, geen boeken en nog maar heel weinig voedsel. Het akkoord "aardolie voor eten" is nooit uitgevoerd en blijft geblokkeerd. Welnu, u zegt niets. U doet niets!
Wie is er hier een racist? Dat vraag ik u. Diegenen die de Arabische moslims en christenen in Irak verdedigen of diegenen die, zoals u, hen vermoorden en uithongeren in naam van de rechten van de mens? De absoluut dringende noodzaak, in naam van de gerechtigheid en de rechten van de mens, is de volledige opheffing van de blokkade en dat zal uw geweten of uw misdaden niet verlichten!

De Voorzitter
Ik wil het publiek op de tribune eraan herinneren dat het niet toegestaan is op welke manier dan ook te reageren op het debat dat hier in de zaal plaatsheeft. Het publiek moet het debat in stilte volgen. De bezoekers zouden dat moeten weten. Dat staat immers in de onderrichtingen die zij hebben gekregen toen zij de lokalen van het Europees Parlement betraden.

Newens
Mijnheer de Voorzitter, de terugkeer van de troepen van Saddam Hoessein naar Iraaks Koerdistan is afschuwelijk, na al hetgeen hij jarenlang gedaan heeft om Koerdische dorpen te verwoesten en de Koerdische bevolking te onderdrukken. Het is echter monsterachtig dat hij hierom verzocht is door één van de belangrijkste Koerdische partijen, de KDP. Helaas is de andere belangrijke Koerdische partij, de PUK, even schuldig omdat zij voordien met de Iraakse revolutionaire garde had samengewerkt om de kampen van Iraanse Koerden, die meedogenloos vervolgd worden door de Iraniërs, aan te vallen en vervolgens een smerige militaire campagne tegen de Iraakse KDP te voeren. Dit alles toont aan dat de kloof tussen de Koerdische partijen onderling momenteel dieper is dan de kloof die hen van hun externe vijanden scheidt en dit vormt een enorme bedreiging voor de echte belangen van alle Koerden. Deze ontwikkeling is bevorderd door het ontbreken van elke permanente regeling in de Golf om de rechten van de Koerden op lange termijn te waarborgen. Hoezeer wij allen een democratisch regime in Irak wensen, de versterking van de Koerdische autonomie zolang uitstellen laat een vacuüm waarin de moorddadige intriges van de afgelopen jaren kunnen aanhouden. Het embargo op militaire leveringen aan Irak mag geenszins versoepeld worden maar het zou een heel belangrijke stap vooruit zijn als een regeling kan worden getroffen om de sancties voor andere goederen, die de bevolking harder treffen dan Saddam Hoessein, op te heffen in ruil voor de stabilisering van de Koerdische autonomie.
De KDP controleert nu het grootste deel van Iraaks Koerdistan en heeft naar verluidt amnestie afgekondigd en toegestaan dat het parlement, dat twee jaar lang verlamd was, opnieuw bijeenkomt. Er moet nu maximale druk worden uitgeoefend op de KDP om agenten van Saddam Hoessein te weren, om NGO-hulpverleners te beschermen, te zorgen voor vrijheid voor iedereen en nieuwe verkiezingen mogelijk te maken. Zoals voorgesteld tijdens de besprekingen in Drogheda moeten de partijmilities ontbonden worden en vervangen worden door een Koerdisch leger dat onder controle van een Koerdisch verkozen gezag staat. Militaire aanvallen door de Verenigde Staten vormen, andere bezwaren nog buiten beschouwing gelaten, geen vervangmiddel voor een constructief beleid en zijn, wat ze ook opleveren in Washington, in vele opzichten contraproduktief voor het gebied.
De Europese Unie mag de leiding nooit aan de Verenigde Staten overlaten. De Unie moet betrokken zijn bij pogingen om de geschillen tussen de Koerdische partijen bij te leggen en de economie herop te bouwen. Wij hebben een uitstekende staat van dienst inzake hulpverlening maar eigenlijk mogen wij niet dulden dat dit gebied in handen blijft van illegale bendes die illegale belastingen en tol heffen en verder doen zoals ze dat tot nu toe gedaan hebben. Als de niet-gouvernementele organisaties zich zouden terugtrekken, zou de toestand verslechten en het gewapend conflict escaleren.
Er valt heel wat voor te zeggen opdat het Parlement misschien - en de Raad zeker - een nieuwe delegatie zendt om de situatie te onderzoeken. Die kan tevens onze diepe bezorgdheid overmaken en ons helpen om nog beter bij te dragen tot de oplossing van de problemen van dit gebied.

Parigi
Mijnheer de Voorzitter, de verwaandheid van de Verenigde Staten, die denken dat zij op eigen houtje problemen kunnen oplossen die tot 3000 voor Christus, de tijd van de Soemeriërs en Akkadiërs, teruggaan, is al even erg als de onenigheid in Europa over de wijze waarop de crisis moet worden aangepakt.
Die onenigheid is kennelijk het gevolg van de tegenstrijdige belangen binnen de Europese Unie en van het ontbreken van een gemeenschappelijk buitenlands beleid. Dat laatste verklaart de Amerikaanse aanmatiging waarover ik het zoëven had. Anderzijds onderschat men ook het eeuwenoude gevaar van het islamfundamentalisme, waarvan - dat mogen wij toch niet vergeten - juist de volkeren in de betrokken regio het grootste slachtoffer zijn. Daarom moeten wij uiting geven aan onze waardering voor de humanitaire hulpverlening en de Europese Unie ertoe aanzetten eindelijk de hoofdrol te spelen die ze toekomt.

Rübig
Mijnheer de Voorzitter, de leden van de interparlementaire groep VS-Europa hebben enkele weken geleden in Washington de wet-Helms-Burton besproken en kritiek geleverd op het feit dat de Europese Gemeenschap niet was geraadpleegd. Europa vormt de basis voor een nieuwe politieke cultuur. De belangrijkste opdracht van de politiek is conflicten op te lossen en niet conflicten te creëren. Wij moeten de anderen trachten te begrijpen en volgens moderne spelregels en randvoorwaarden samen naar oplossingen zoeken.
De transatlantische dialoog is een voorbeeld van hechte samenwerking, wederzijdse informatie en het formuleren van gemeenschappelijke doelstellingen. Wij hebben dringend nood aan een oplossing van conflicten door financiële en materiële stimulansen en de oprichting van een administratief orgaan voor een permanente dialoog. Laten wij nadenken over alternatieven en laten wij die onze partners voorleggen zodat die kunnen oordelen en kiezen. Na de Iraakse invasie in Koeweit hebben de Verenigde Staten bij de indiening van een internationale resolutie in de VN-Veiligheidsraad de leiding genomen. Het is voor ons uiterst belangrijk dat wij ons eensgezind tonen.
Wij moeten verhinderen dat de situatie verder escaleert. In dergelijke conflicten mogen de betrokkenen ook niet over nucleaire, biologische, chemische of andere dergelijke wapens kunnen beschikken. Wij moeten snel vooruitgang boeken met de actie "Voedsel en geneesmiddelen in ruil voor olie" . Vooral de vluchtelingen moeten onverwijld worden geholpen.
Ik roep de Raad en de Commissie ertoe op uit tactische en strategische overwegingen een gemeenschappelijk standpunt van de Europese Gemeenschap tegenover de gevraagde maatregelen te bepalen. Europa heeft de laatste tientallen jaren bewezen dat men met de Europese cultuur, de Europese politiek, door overleg, door de problemen te bespreken en spelregels vast te stellen conflicten kan oplossen. Wij moeten voor de oplossing van conflicten nieuwe wegen zoeken. Escalatie is geen garantie voor vrede in de toekomst. Dat is onze belangrijkste taak en de motivatie voor onze politieke inspanningen: vrede voor iedereen overal in de wereld.

Robles Piquer
Mijnheer de Voorzitter, naar mijn idee is het meest wezenlijke wat wij als afgevaardigden van het Europees Parlement over Irak kunnen zeggen, dat we door de gebeurtenissen overvallen zijn. Misschien als we dat mechanisme voor het analyseren van potentiële conflicten, waarover we het al zo vaak hebben gehad, in werking hadden gesteld, dat dit dan niet gebeurd was. Maar het leidt geen twijfel dat de versnippering van onze diplomatieke diensten en hun gebrek aan goed onderling contact - ondanks de mechanismen voor intergouvernementele samenwerking -, de Europese Unie eens te meer voor verrassingen gesteld heeft. Dat is de welwillende verklaring die we kunnen en moeten geven - en die we wíllen geven, vooral - voor het feit dat de leden van de Europese Unie op zulke uiteenlopende en zelfs tegenstrijdige wijzen hebben gereageerd op een ontwikkeling waarvan we wisten, dat die zich vroeg of laat weer zou voordoen.
Voor het overige dienen wij te beklemtonen, dat we op overtuigende, niet mis te verstane een weerwoord moeten geven op de actie van Saddam Hoessein, op de totalitaire, dictatoriale principes waaraan hij zijn land zonder enig mededogen onderwerpt, zoals we ook moeten wijzen op de noodzaak dat de rechten van de mens in Irak worden nageleefd, om te beginnen door de regering zelf. Het is duidelijk dat deze situatie uiterst treurige gevolgen heeft voor de Iraakse bevolking in het algemeen, in het bijzonder voor de jeugd. Betreurenswaardig ook zijn de gevolgen voor de bevolkingsgroepen die daar wonen, en die een soort smeltkroes vol interne, tegenstrijdige belangen vormen.
Naar ons idee dienen de rechten op zelfbestuur, het recht op vrijheid van uiting van de eigen identiteit van de rijk geschakeerde Iraakse bevolking te worden onderkend en erkend, waarmee de belangen van handhaving van de eenheid van Irak beslist niet in het geding hoeven te komen. Het is volkomen begrijpelijk dat men die eenheid wil bewaren, dat de overige landen in de regio niet willen dat de eenheid van hun buurland in gevaar wordt gebracht, omdat dat zijn weerslag zou kunnen hebben op hun eigen territoriale eenheid; ik geloof echter dat het tijd wordt dat de Europese Unie, die uiteindelijk toch haar solidariteit heeft betuigd met de actie die de Verenigde Staten wel moesten ondernemen, óók solidair is met het gezamenlijk lot van dit volk, en begrip opbrengt voor de interne verscheidenheid van de verschillende bevolkingsgroepen waaruit het Iraakse volk bestaat.

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, ik heb eerst en vooral kennis genomen van de opmerkingen van de geachte afgevaardigden tijdens dit debat en wil het Parlement verzekeren dat de Europese Unie al het mogelijke doet in de zoektocht naar een rechtvaardige, duurzame en globale vrede in het Midden-Oosten in het algemeen. De Europese Raad van Florence heeft andermaal bevestigd dat het welslagen van het vredesproces in het Midden-Oosten één van de hoofddoelstellingen van de Unie blijft. De uitdaging voor de Unie en de internationale gemeenschap bestaat erin de vaart en de impulsen voor het vredesproces te herstellen. Wij zullen dan ook constructief blijven samenwerken met alle partijen in de regio in onze pogingen om het vredesproces te steunen.
Een aantal sprekers had het over het antwoord van de Unie op de toekomst van Noord-Irak en de humanitaire situatie van de Iraakse bevolking. De Unie heeft een aantal duidelijke doelstellingen: zorgen voor de blijvende veiligheid van de Iraakse burgerbevolking; deëscalatie van de spanning in Noord-Irak, vooral via de terugtrekking van de Iraakse regeringstroepen; het behoud van de soevereiniteit en de territoriale integriteit van alle landen in de regio, ook van Irak; ervoor zorgen dat stappen gezet worden om de nood van de Iraakse burgerbevolking, en in het bijzonder van de kinderen, te lenigen via de tenuitvoerlegging van resolutie 986 van de VN-Veiligheidsraad die, zoals ik al gezegd heb, de verkoop van Iraakse olie zou mogelijk maken zodat het land voedsel kan kopen en dit zodra de omstandigheden het toelaten.
De Unie zal deze doelstellingen blijven nastreven via alle kanalen. Ik wil herhalen, zoals commissaris Marín ook al gezegd heeft, dat de Unie, die zich altijd al heeft ingezet om de humanitaire nood van de bevolking van NoordIrak te lenigen, voornemens is zo genereus mogelijk te reageren op het huidige vluchtelingenprobleem.

De Voorzitter
Ik heb zeven ontwerp-resoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Politieke situatie in Turkije
De Voorzitter
Aan de orde is de verklaring van de Raad over de huidige politieke situatie in Turkije en de verklaring van de Commissie over de tenuitvoerlegging van de douane-unie met Turkije.

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, ik heb begrepen dat het de bedoeling is de kwesties Turkije en Cyprus samen te behandelen.
De Europese Unie erkent sinds lang het belang van nauwe en constructieve betrekkingen met Turkije. De formele relatie, die is vastgelegd in de associatie-overeenkomst van 1964, is nu een nieuwe fase ingegaan door de inwerkingtreding van de douane-unie eind vorig jaar.
De douane-unie moet worden beschouwd als een sleutelelement in de strategie van de Europese Unie om het proces van democratisering en interne hervormingen in Turkije te steunen. Sinds het herstel van een verkozen burgerregering in 1983 is terzake merkbare vooruitgang geboekt, hoewel de hervorming van de wetgeving, die uit de periode van het militaire bewind werd geërfd, nog niet voltooid is.
Een douane-unie is één van de nauwste vormen van extern partnerschap die door de Europese Unie wordt aangeboden. Het is vóór alles een economische regeling maar de mogelijke voordelen van een douane-unie gaan veel verder dan de economische sfeer.
De economische ontwikkeling die de douane-unie wil bevorderen moet bijdragen tot het creëren van een gunstig klimaat voor versnelde interne hervormingen in Turkije. Meer economische interactie tussen de Europese Unie en Turkije moet het wederzijds begrip en bewustzijn aan beide zijden van een gedeelde belangengemeenschap bevorderen. We kunnen verwachten dat de nauwere integratie in de Europese structuren, die de douane-unie meebrengt, de gerichtheid van Turkije op Europa zal versterken en ook de mogelijkheden van de Europese Unie zal bevorderen om een positieve en heilzame invloed uit te oefenen op de ontwikkelingen in Turkije.
De Raad heeft de toestand van de mensenrechten en de democratische ontwikkelingen steeds op de voet gevolgd, zoals het Parlement gevraagd heeft toen jullie jullie goedkeuring hechtten aan de douane-unie. Wij hebben de Turkse autoriteiten er altijd duidelijk op gewezen dat het respect voor de rechtsstaat en de fundamentele vrijheden de basis vormen voor de toenadering tussen Turkije en de Europese Unie.
Het ratificatieproces van de douane-unie en het duidelijke standpunt dat de Europese Unie in dit kader heeft ingenomen gaven een waardevolle impuls aan de interne hervormingen in Turkije. De grondwettelijke wijzigingen en amendementen op artikel 8 van de antiterreurwet, die de Turkse Nationale Vergadering vorig jaar heeft aangenomen, waren welkome stappen in de goede richting. Ook de verzekering van de Turkse autoriteiten dat zij deze maatregelen beschouwden als een fase in een volgehouden proces van grondwettelijke en juridische herzieningen was bemoedigend. Mevrouw Ciller heeft het Ierse voorzitterschap tijdens haar bezoek aan Dublin in juli jl. verzekerd dat zij in haar huidige functie de hervormingen zou voortzetten die zij als eerste minister gestart was.
De Raad erkent de ernst van de interne veiligheidsproblemen, die de aanhoudende campagne van geweld in Zuid-Oost-Turkije voor de Turkse autoriteiten meebrengt.
Hij veroordeelt onvoorwaardelijk alle daden van terrorisme. Een democratische regering kan de terroristische dreiging echter het beste weerstaan door trouw te blijven aan de waarden waarop zij steunt. De blijvende aantrekkingskracht en veerkracht van democratische samenlevingen zijn grotendeels te danken aan de bescherming die zij het individu bieden en de ruimte die zij laten voor vrijheid van meningsuiting. De strijd tegen het terrorisme moet bijgevolg, zowel principieel als in de praktijk, binnen het kader van de wet en met volledige inachtneming van de mensenrechten gevoerd worden.
De Raad is van oordeel dat de situatie in de zuidoostelijke provincies niet louter als een veiligheidsprobleem mag worden benaderd. Wij worden hierin gesteund door de wetgeving die de Turkse Nationale Vergadering onlangs heeft aangenomen en die tot doel heeft de negen jaar oude noodtoestand in deze provincies op te heffen.
(Protest) Wij dringen er bij de Turkse autoriteiten op aan dat zij hun inspanningen voortzetten om de toestand van de Koerdische minderheid te verbeteren. Een duurzame oplossing zal de aanvaarding en het vertrouwen van de grote meerderheid van de bevolking in het gebied vereisen. Ze moet vindingrijk en genereus genoeg zijn om de passende uitdrukking van de Koerdische culturele identiteit mogelijk te maken op een manier die ten volle de soevereiniteit en territoriale integriteit van Turkije respecteert. Een blijvende politieke regeling zou voor interne stabiliteit en cohesie in Turkije zorgen en waardevolle middelen vrijmaken voor economische en sociale ontwikkeling.
De inwerkingtreding van de douane-unie ging gepaard met de invoering van versterkte regelingen voor de politieke dialoog tussen de Europese Unie en Turkije. Die bieden een kader voor contacten inzake kwesties van gemeenschappelijke interesse en belang, waar samenwerking tussen de partijen kan bijdragen tot internationale vrede en stabiliteit. Turkije moet een belangrijke rol spelen in de ontluikende Europese veiligheidsarchitectuur en heeft actief deelgenomen aan de internationale inspanningen om het vredesproces in Bosnië-Herzegovina te steunen.
Het Euro-mediterraan partnerschap, dat in november 1995 in Barcelona is gelanceerd, heeft een nieuw element toegevoegd aan de relatie van de Europese Unie met Turkije. Beide partijen zijn nu actief betrokken bij een belangrijk initiatief, dat tot doel heeft ervoor te zorgen dat het Middellandse-Zeegebied een gebied van handel en dialoog wordt en zo vrede, stabiliteit en voorspoed waarborgt. De goedkeuring van de MEDA-verordening door de Raad Algemene Zaken in juli ll. was, na de instemming van het Parlement, een belangrijke stap in de ontwikkeling van het Euro-mediterraan partnerschap. Ze legt de regulerende en budgettaire mechanismen vast die nodig zijn om concreet uitdrukking te geven aan het engagement van de Unie om actiever bij te dragen tot de sociaal-economische ontwikkeling van haar mediterrane partners en dus ook van Turkije.
De speciale financiële verordening, een bijkomende maatregel die Turkije wil helpen om zijn industrie aan te passen aan de nieuwe concurrentiële omgeving, die door de douane-unie wordt gecreëerd, moet nog formeel worden goedgekeurd. De ontwerp-verordening, die eerder dit jaar door het Europees Parlement is goedgekeurd, voorziet in 375 miljoen ecu aan financiële bijstand voor Turkije over een periode van vijf jaar. De Raad heeft in juli een verklaring afgelegd waarin hij eraan herinnert dat de relaties tussen de Europese Unie en Turkije gebaseerd moeten zijn op een duidelijke verbintenis voor de principes van respect voor het internationale recht en de internationale overeenkomsten, de desbetreffende internationale praktijk en de soevereiniteit en territoriale integriteit van de lid-staten en Turkije. De Raad is van oordeel dat geschillen uitsluitend op grond van het internationaal recht moeten worden bijgelegd. De dialoog dient voortgezet volgens de lijnen die tussen de belanghebbende partijen ontstaan zijn. Gehoopt wordt dat dit kan bijdragen tot de verbetering van hun bilaterale betrekkingen, evenals tot de creatie van een mechanisme voor crisispreventie.
Op verzoek van de Raad heeft de fungerend voorzitter van de Raad, de heer Spring, de verklaring voorgelegd aan vice-premier Ciller tijdens haar bezoek aan Dublin in juli en de Turkse regering gevraagd mee te delen of zij zich kan verbinden tot de principes die in deze verklaring vervat liggen. Zij heeft bevestigd dat de Turkse regering de verklaring zorgvuldig zal overwegen.
De heer Spring zal een nieuwe ontmoeting hebben met mevrouw Ciller...
Mijnheer de Voorzitter, het is moeilijk om het woord te voeren als de leden mij voortdurend onderbreken.

De Voorzitter
Er zijn slechts weinig afgevaardigden aanwezig. Die enkele aanwezigen zouden stil moeten zijn en respect opbrengen voor het voorzitterschap van de Raad. Stel u voor wat het zou zijn als iedereen hier aanwezig was!

Mitchell
De heer Spring zal een ontmoeting hebben met mevrouw Ciller tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en zal om haar antwoord op deze verklaring verzoeken. Het voorzitterschap zal terzake contact houden met de Turkse regering. Het hoopt ten zeerste op een constructief antwoord en hoopt tevens dat de passende voorwaarden voor een verdere ontwikkeling van de relaties tussen de Europese Unie en Turkije gecreëerd kunnen worden.
Inzake Cyprus heeft de Europese Unie beslist dat de toetredingsonderhandelingen zes maand na afloop van de Intergouvernementele Conferentie van start zullen gaan en rekening zullen houden met de resultaten van deze conferentie. Er is een structurele dialoog ontwikkeld met Cyprus als onderdeel van de pretoetredingsstrategie. Dit vernieuwende mechanisme is ontworpen om in een geest van partnerschap het beleid van toekomstige lid-staten geleidelijk in lijn te brengen met het beleid van de Unie en de overgang naar lidmaatschap te vergemakkelijken. Het biedt niet alleen een kader voor de aanpassing van het economische beleid maar er zijn ook regelingen getroffen voor politieke dialoog, die de associatie van kandidaat-lid-staten, zoals Cyprus, met de standpunten van de Unie inzake buitenlands beleid mogelijk maken.
Het vooruitzicht op lidmaatschap van de Europese Unie biedt een historische kans om een oplossing te vinden voor de kwestie Cyprus. Het is van levensbelang dat deze kans gegrepen wordt en dat de periode voor de toetreding constructief gebruikt wordt om vooruitgang te boeken in de richting van een billijke en duurzame regeling.
De recente rellen en tragische doden op Cyprus zijn een reden voor diepe bezorgdheid. Ze zijn de ergste uitbarsting van geweld op het eiland in lange tijd en hebben tot een toename van de spanningen tussen de twee gemeenschappen geleid. De Europese Unie heeft het recente geweld op Cyprus ten zeerste betreurd, evenals het buitensporige gebruik van geweld door de veiligheidsdiensten in het noorden van Cyprus als reactie op de ongeoorloofde toegang tot de bufferzone. Zij heeft de brutale moord op twee burgers veroordeeld en haar diepe bezorgdheid uitgesproken over de vele gewonden, waaronder ook leden van de VN-vredesmacht. De Raad heeft in het licht van deze tragische gebeurtenissen opgeroepen tot kalmte en zelfbeheersing. Hij heeft er bij beide zijden op aangedrongen dat zij verdere confrontaties vermijden en hun volledige medewerking verlenen aan de inspanningen van de VN-vredesmacht op Cyprus om de lont uit het kruitvat te halen.
De eerste doelstelling moet erin bestaan de rust te herstellen en te ijveren voor een politieke dialoog tussen de twee zijden. De aankondiging van vorige week dat president Clerides een ontmoeting zou hebben met de leider van de Turks-Cypriotische gemeenschap, de heer Denktash, om de demilitarisering van Cyprus te bespreken is een positieve stap vooruit. De Raad hoopt dat deze ontmoeting zal leiden tot een hervatting van de politieke dialoog en vooruitgang naar een onderhandelde oplossing.
Deze incidenten op Cyprus hebben aangetoond dat de inspanningen ter bevordering van een globale politieke regeling onder auspiciën van de Verenigde Naties dringend moeten worden opgevoerd.
Het wordt algemeen erkend dat de globale factoren voor een oplossing zijn vastgesteld in de reeks ideeën die de bijstandsmissie van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties heeft uitgewerkt. De Europese Unie steunt volledig de inspanningen van de secretaris-generaal om vooruitgang te boeken naar een oplossing op basis van een federatie met twee zones en twee gemeenschappen en dit in het kader dat al is vastgelegd door de desbetreffende VN-besluiten en -resoluties inzake Cyprus.
Het is van essentieel belang dat de activiteiten van de internationale gemeenschap ter ondersteuning van de secretaris-generaal en zijn speciale gezant nauw gecoördineerd worden. De verschillende landen en internationale organisaties die bij de kwestie Cyprus betrokken zijn, moeten een complementaire rol spelen en de verschillende bijdrages weerspiegelen die zij kunnen leveren tot de zoektocht naar de oplossing. De rol van de Europese Unie in dit proces is een logisch gevolg van het vooruitzicht op toetreding voor Cyprus en het potentieel hiervan om als katalysator voor een regeling te werken. De Unie besteedt uiteraard veel aandacht aan de stabiliteit van de landen waarmee zij toetredingsonderhandelingen voert. Zij heeft ook een legitiem belang bij elke regeling die wordt getroffen aangezien deze verzoend zal moeten worden met het communautaire acquis .
De Raad is dan ook actief betrokken bij de internationale inspanningen om een globale politieke oplossing te vinden in het kader van de Verenigde Naties. De vertegenwoordiger van het Ierse voorzitterschap, ambassadeur Kester Heaslip, heeft onlangs een bezoek gebracht aan de regio en contacten gehad met vertegenwoordigers van alle belanghebbende partijen. Hij werkt ook nauw samen met andere speciale gezanten, zoals professor Han, de speciale vertegenwoordiger van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
De Raad is zich ook bewust van de bijdrage die nauwere relaties met Turkije zouden kunnen leveren tot het bevorderen van een klimaat van meer wederzijds begrip en vertrouwen. Ik heb in mijn eerdere bijdrage de inspanningen van de Raad geschetst om passende voorwaarden te creëren voor de verdere ontwikkeling van de betrekkingen van de Unie met Turkije.
De toetreding van Cyprus tot de Europese Unie zou meer welvaart en veiligheid brengen voor beide gemeenschappen op het eiland. Toegang tot de interne markt zou een krachtige impuls zijn voor de economische ontwikkeling van het volledige eiland. De adequate toepassing van een aantal communautaire beleidslijnen, met inbegrip van de principes van economische en sociale samenhang, zou bijzonder gunstig zijn voor de Turks-Cypriotische gemeenschap. De Unie kan, als een gemeenschap van democratische staten, gebaseerd op het principe van eenheid en verscheidenheid, tevens verschillende identiteiten omvatten. Naast de economische voordelen zou lidmaatschap van de Unie er eveneens kunnen toe bijdragen om de relaties tussen de twee gemeenschappen in een ruimer internationaal kader te plaatsen en de bestaande waarborgen voor hun posities te versterken.
De Unie tracht alle Cyprioten actief te overtuigen van de voordelen van lidmaatschap. Wij zullen onze inspanningen voortzetten om beide zijden ervan te overtuigen dat zij alles te winnen en niets te verliezen hebben bij de toetreding van een verenigd Cyprus tot de Europese Unie.

Van den Broek
Voorzitter, naar aanleiding van de recente ernstige incidenten op Cyprus, heeft - zoals het voorzitterschap zojuist heeft meegedeeld - de Europese Unie haar krachtige veroordeling uitgesproken van dat fatale geweld van Turks-Cypriotische zijde. Ook de Commissie heeft zich bij die verklaring aangesloten. De reactie tegen de Grieks-Cypriotische demonstranten was disproportioneel en niet aanvaardbaar. Intussen weten wij ook dat door nog onbekende oorzaak een Turks-Cypriotische militair is omgekomen. Ook dat moet uiteraard diep worden betreurd.
Gevreesd moet worden dat de daders van dergelijke agressie pogen de politieke opinie op Cyprus ervan te overtuigen dat het gevaarlijk is de Grieks- en Turks-Cypriotische gemeenschap te laten samenleven in een toekomstige federale staat. De Europese Unie mag zich hierdoor niet van de ingeslagen weg laten afbrengen. Dat wil zeggen: wij dienen vast te houden aan het genomen politieke besluit om de toetredingsonderhandelingen met Cyprus te beginnen uiterlijk zes maanden na afsluiting van de Intergouvernementele Conferentie. Dat maakt het evenwel tevens noodzakelijk dat wij onze inspanningen ten behoeve van een politieke oplossing van het Cyprus-probleem verdubbelen. Samen met het voorzitterschap en zijn speciale vertegenwoordiger, ambassadeur Heaslip, met de Verenigde Naties en met de Verenigde Staten moet het uiterste worden gedaan om het onderhandelingsproces te reanimeren. Van alle betrokken partijen moet in dit opzicht uiteraard ook een bijdrage worden gevraagd.
Dat brengt mij op de betrekkingen van de Europese Unie met Turkije. Ik hoop in de maand oktober het toegezegde voortgangsrapport inzake de douane-unie met Turkije aan het Parlement te presenteren. Van dat rapport zal ook deel uit maken, onze evaluatie over de ontwikkelingen op het gebied van democratie en de bescherming van mensenrechten.
Voorzitter, staat u me toe enigszins mijn verwondering uit te spreken dat de geruchten gaan dat in de ontwerpresolutie te lezen zou zijn dat de Commissie haar verbintenissen omtrent mensenrechtenrapportage niet zou zijn nagekomen. Dat verwijt moet ik afwijzen. Als volgende maand het rapport verschijnt, handelt de Commissie volledig binnen de door haar gedane toezeggingen. Dan laat ik nog maar buiten beschouwing de geregelde informatie die door de Commissie is gegeven in tal van commissievergaderingen of bij andere gelegenheden waarbij ons door het Parlement om informatie over de ontwikkelingen in Turkije is gevraagd.
Maar in het kort vooruitlopend op het rapport dat u volgende maand ontvangt, wil ik het volgende zeggen. In de eerste plaats over de douane-unie die sedert 1996 in werking is: deze functioneert - voor zover wij thans kunnen nagaan - zonder al te grote haperingen, en gerezen moeilijkheden konden betrekkelijk gemakkelijk door onze wederzijdse deskundigen worden opgelost. De export van de Europese Unie richting Turkije is aanzienlijk toegenomen, terwijl de import uit Turkije ook een groei te zien geeft. De invloed hierop overigens van conjuncturele factoren laat zich over deze periode nog moeilijk vaststellen. Wel is duidelijk dat, zoals verwacht, ook de nadelige effecten van de douane-unie, met name op de Turkse nationale begroting als gevolg van sterk verminderde douane-inkomsten, zich sterk doen gevoelen met alle gevolgen vandien voor de toch al sterk onder druk staande Turkse economie.
Ten aanzien van de financiële samenwerking heeft minister Mitchell, het Ierse voorzitterschap, zojuist de bestaande situatie geschetst. De financiële ondersteuning behorend bij het douane-unie-akkoord van 6 maart 1995, de 375 miljoen speciale hulp in de vorm van giften en de 750 miljoen lening van de Europese Investeringsbank, is nog immer om politieke redenen geblokkeerd. Hetzelfde geldt overigens voor betalingsbalanssteun waarvan de mogelijkheid destijds werd voorzien. De enige van de vijf financiële posten ten behoeve van Turkije die op dit ogenblik niet geblokkeerd is, is de aanspraak van Turkije op een bijdrage uit het MEDA-programma.
Voor wat betreft de situatie rond de democratische ontwikkeling en de mensenrechtensituatie wil ik nogmaals, kort vooruit lopend op het aangekondigde rapport, opmerken dat naar onze indruk de resultaten van de nationale verkiezingen in Turkije van eind 1995 nog immer hun stempel drukken op de situatie. Wij hebben allen kunnen constateren dat de regering-Yilmaz/Ciller reeds na korte tijd plaats moest maken voor een regering van geheel andere samenstelling, namelijk bestaande uit de Islamitische partij van de heer Erbakan en de Partij van het juiste pad van mevrouw Ciller. Deze politieke veranderingen hebben een vertragende werking gehad op economie en politiek in Turkije vooral voor wat betreft de wetgevende arbeid. Verschillende voornemens, uitgesproken door eerdere Turkse regeringen om verdere democratisering te vertalen in wetgeving, zijn niet gerealiseerd. Het is zaak daarop krachtig te blijven aandringen.
Tijdens de hongerstakingen van de Koerdische gevangenen heeft ook de Commissie bij mevrouw Ciller geïntervenieerd. Natuurlijk waren wij allen verheugd over de tenslotte bereikte oplossing, maar intussen moest wel diep betreurd worden het verlies aan mensenlevens dat intussen had plaatsgevonden.
De politieke situatie in Turkije is gecompliceerd en het is moeilijk thans verreikende conclusies te trekken over de richting die Turkije in zijn buitenlands beleid zal inslaan, ook voor wat betreft zijn relatie ten opzichte van Europa.
Wij dringen er ook van deze plaats nog eens met kracht op aan dat Turkije ophoudt met het opvoeren van de spanning met Griekenland door onder andere nieuwe territoriale aanspraken, militaire provocaties of anderzins. Gebiedsaanspraken dienen voor het Internationale Hof in Den Haag worden gebracht. Ik onderstreep wat het voorzitterschap daar eerder ook over heeft gezegd.
Wij hechten nog immer aan goede betrekkingen met Turkije. Het is een belangrijk land met dienovereenkomstige grote verantwoordelijkheid voor vrijheid en stabiliteit in eigen land en in de regio. Wij kennen en verwelkomen de Europese oriëntatie van achtereenvolgende Turkse regeringen. De douane-unie wilde ook in dit opzicht een signaal van toenadering zijn zijdens de Europese Unie.
De Commissie wil geen isolementspolitiek ten aanzien van Turkije bepleiten. Maar de Commissie is evenzeer van mening dat onze betrekkingen met Turkije dringend behoefte hebben aan een nieuwe, duidelijke impuls van Turkse zijde die bijdraagt aan een klimaat dat perspectief biedt op oplossing van een aantal belangrijke door mij eerder genoemde problemen. Problemen die de verhouding met Griekenland maar ook de verhoudingen met de Unie belasten.
Met het voorzitterschap hoop ik dat en marge van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties volgende week in New York over een en ander indringend met mevrouw Ciller kan worden gesproken.

Dimitrakopoulos
Mijnheer de Voorzitter, hoewel de motie van orde waarover ik het daarnet wou hebben, thans van minder belang is, wens ik toch dat ze in de Notulen wordt opgenomen.
Ik heb me tijdens de tussenkomst van de fungerend voorzitter van de Raad namelijk afgevraagd of het hier gaat om een debat over de toestand in Turkije dan wel in Zwitserland. Gelukkig heeft commissaris Van den Broek in zijn verklaring de zaken rechtgezet en mijn twijfels weggenomen.

Green
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer van den Broek danken voor de verklaring die hij over Turkije heeft afgelegd op de afgemeten toon die we van hem gewoon zijn. Ik moet echter zeggen dat ik geschokt ben door de verklaring van de heer Mitchell.
Ik wist niet of ik moest lachen of huilen toen hij het woord voerde. Ik kon niet geloven dat wij in deze Vergadering ernstig overwegen om de Raad te vragen ons buitenlands beleid op zich te nemen nadat ik deze verklaring gehoord had over één van de landen waarmee we in het buitenlands beleid moeten omgaan. Mijnheer Mitchell, ik moet zeggen dat ik mij al zorgen maakte toen u aan het begin van uw verklaring stelde dat u begrepen had dat wij Cyprus en Turkije samen behandeld wilden zien. U heeft er niets van begrepen. Cyprus maakt integraal deel uit van onze politieke relaties met Turkije omdat Turkse troepen een derde van Cyprus bezetten. Er zijn 35.000 Turkse soldaten gelegerd in het noorden van Cyprus en de Turkse minister van Buitenlandse Zaken heeft onlangs in de Nationale Vergadering toegegeven dat zij 65 miljoen Turkse ponden had uitgetrokken voor het vervoer van Turkse fascistische Grijze Wolven naar Cyprus. Die hebben, zoals wij op de videobeelden konden zien, deelgenomen aan de moord op de twee Grieks-Cyprioten in de bufferzone. Hoe kan Cyprus dan los worden gezien van onze betrekkingen met Turkije? Het maakt hier uiteraard integraal deel van uit! Wij steunen de territoriale soevereiniteit en integriteit van Cyprus en Turkije bezet een derde van het eiland. We moeten bedenken dat Cyprus om toetreding tot de Europese Unie verzocht heeft en dat de aanvraag van Cyprus een positief avis van de Commissie heeft gekregen. Wij willen de gebeurtenissen op Cyprus bijgevolg natuurlijk als een integraal deel van onze politieke betrekkingen met Turkije behandelen.
Ik moet u zeggen dat we het niet over de Turks-Cyprioten hebben. 45 Turks-Cypriotische organisaties hebben de moorden van deze zomer in de bufferzone veroordeeld. De Grijze Wolven zijn speciaal vanuit Turkije aangevoerd omdat er onvoldoende haat en woede onder de Turks-Cyprioten leeft om te doen wat zij op Cyprus komen doen. Dit moet integraal deel uitmaken van ons debat van vanmiddag.
Voor wij de douane-unie in december jl. goedkeurden, heeft Turkije vele beloftes gedaan, zoals iedereen in dit Parlement zich nog herinnert. Vertegenwoordigers van de Turkse regering zegden toe en verklaarden dat zij de democratie en de mensenrechten zouden bevorderen, dat zij positiever naar een oplossing voor de kwestie Cyprus zouden zoeken en dat zij iets gingen doen aan de mensenrechten van de eigen bevolking. Zij vertelden ons dat ze dit allemaal zouden doen omdat ze dat echt wilden doen voor de mensen in Turkije en niet omdat de Europese Unie hen hiertoe dwong. Wij kregen ook te horen dat ze iets gingen doen aan het Koerdische probleem. Zij hebben dus een aantal duidelijke beloftes gedaan.
Welnu, de Turken, Koerden en Cyprioten hebben hier in de negen of tien maanden sinds de goedkeuring van de douane-unie niets van gemerkt. Niets behalve onderdrukking, intimidatie en de schaamteloze miskenning van hun mensenrechten. Eigenlijk zijn de betrekkingen niet alleen niet verbeterd maar zelfs nog verslecht op alle gebieden die ik zopas vermeld heb. Wij hebben allemaal een constante stroom faxen, pamfletten, video's en ooggetuigenverslagen ontvangen van wat zich dagelijks in Turkije afspeelt en van wat onlangs op Cyprus gebeurd is. Wat krijgen wij van de Turkse regering en de landen die haar steunen? Eindeloze faxen die betreuren dat Turkije verkeerd wordt begrepen en voorgesteld. Ik moet zeggen dat ik dit voelde aankomen in de verklaring van de Raad vandaag.
Ik weet van Turkse burgers, van Koerdische vluchtelingen en Turks-Cyprioten - duizenden van hen wonen in mijn kiesdistrict in Noord-Londen - dat zij niet begrijpen waarom de Turkse autoriteiten hen op deze manier behandelen en waarom Turkije niet inziet dat de erkenning van de rechten van minderheden, respect voor de waardigheid van de eigen burgers en het terugroepen van de bezettingsmacht op Cyprus een goede zaak zouden zijn voor Turkije. Dit zou positief in plaats van negatief zijn!
De overwegingen van onze resolutie maken duidelijk welke wreedheden de afgelopen maanden begaan zijn. Onderdrukking, moord en intimidatie zijn geen Europese waarden. Alle goede voornemens, verwachtingen en beloftes zijn gedevalueerd door de acties van de Turkse autoriteiten. Er is in onze relaties met Turkije geen plaats voor verzoenende resoluties en twee maten en twee gewichten. Woorden en beloftes moeten daadwerkelijk worden omgezet in politieke wil en duidelijke daden. Mijn fractie zal dan ook al het mogelijke doen om alle financiële verbintenissen met Turkije te bevriezen. Wij roepen alle fracties in deze Vergadering op ons hierin te steunen en verwachten dat de Commissie en de Raad rekening houden met ons standpunt en dienovereenkomstig handelen. Alleen op die manier zullen we echte veranderingen bekomen in onze betrekkingen met Turkije.
(Applaus)
McMillan-Scott
Mijnheer de Voorzitter, ook ik dank de Commissie en de Raad voor hun verklaringen hoewel ik de bezorgdheid van mevrouw Green deel dat met name de Raad de gebeurtenissen van de afgelopen maanden genegeerd lijkt te hebben. De socialistische fractie heeft echter geen monopolie op bezorgdheid of woede over deze gebeurtenissen. In het bijzonder de gebeurtenissen op Cyprus waren deze zomer voor iedereen reden tot bezorgdheid. Wij moeten over zo duidelijk mogelijke informatie beschikken over wat echt gebeurd is voor de gebeurtenissen verder afglijden naar een echte chaos. De situatie is ernstig en de Raad had hier veel meer belangstelling voor moeten betonen.
Zoals ik al gezegd heb, zijn in Turkije zelf de normen de afgelopen maanden gedaald. Vorig jaar stonden we rond deze tijd op punt de douane-unie goed te keuren. Velen van ons koesterden hoge verwachtingen toen ze met de douane-unie instemden. Wij meenden dat we Turkije konden aanmoedigen om het pluralisme en de democratie waarnaar dit land, met een islamitische traditie maar met een seculier politiek kader, leek te evolueren, te bevorderen. Wij maken ons echter ernstig zorgen over de recente ontwikkelingen: de aanhouding van parlementsleden - ongeacht hun achtergrond -; de behandeling van politieke gevangenen; de manier waarop de regering en met name de jongste regering een aantal media onderdrukt; de manier waarop zij omgaat met haar eigen buitenlands beleid. Na de overwinning van de heer Erbakan gingen zijn eerste bezoeken niet naar de Europese Unie of de Verenigde Staten, de traditionele bondgenoten en vrienden van Turkije, maar naar een aantal verre landen met, begrijpelijkerwijs, een islamitische traditie. In geen enkele van deze landen is echter een democratisch bewind aan de macht. Toen de heer Erbakan een bezoek bracht aan Iran, maakten velen van ons zich ernstig zorgen. Ik heb zelf onlangs een bezoek gebracht aan Iran. Dit land is geen democratie. Het is allesbehalve een democratie, het is een tirannie die door religieuze extremisten wordt geleid. Dit zijn dus de buren waarmee Turkije nieuwe betrekkingen wil aanknopen.
Wij willen een veel constructievere relatie tussen de Europese Unie en Turkije. Wij kijken nu uit naar belangrijke wijzigingen in hun interne en externe beleid. Ik was vorig jaar in de Nationale Vergadering aanwezig toen daar een debat werd gehouden over de douane-unie. Ik hoorde de heer Erbakan toen krachtig tegen de douane-unie pleiten. Die man is vandaag premier van Turkije. In onze resolutie van morgen richten wij ons dan ook niet zozeer tot het Turkse volk of het Turkse establishment maar vooral tot de man die momenteel aan de macht is, de heer Erbakan, en dit niet alleen wat de interne situatie in eigen land betreft maar ook wat Cyprus betreft.
Turkije is echter een land met een grote waarde voor Europa. Het is een land waarmee wij rendabel handel drijven en een land dat wij willen aanmoedigen. De Fractie van de Europese Volkspartij heeft deze kwestie grondig overwogen en ik hoop dat wij de gezamenlijke resolutie steunen. Ik wil echter in het bijzonder de aandacht vestigen op de noodzaak aan een constructieve houding tegenover de douane-unie en wil er tevens aan herinneren dat in onze debatten van vorig jaar en in de douane-unie zelf een aantal voorwaarden zijn vastgelegd. Deze voorwaarden moeten worden nageleefd. De Fractie van de Europese Volkspartij is dan ook van oordeel dat wij moeten beginnen met het bevriezen van de financiële regeling met Turkije en dat wij het MEDA-programma onmiddellijk moeten stopzetten in alle opzichten, behalve inzake kwesties als mensenrechten, democratisering en de ontwikkeling van de burgermaatschappij.

Caligaris
Mijnheer de Voorzitter, de crisis in Koerdistan en het groeiende conflict met Turkije zijn slechts twee aspecten van dezelfde ingewikkelde en destabiliserende realiteit in het oostelijke gedeelte van het Middellandse-Zeegebied, meer bepaald in het Midden-Oosten en de Golf.
Die situatie houdt Europa bezig. Europa voelt zich, zoals in beide gevallen is gebleken, terecht machteloos. Turkije speelt in het gebied een sleutelrol. Dat blijkt op een andere manier ook uit de toenemende spanningen tussen Turkije en Griekenland over Cyprus en het Egeïsche gebied, het akkoord met Israël, de militaire aanwezigheid in Koerdistan en de Turkse houding ten aanzien van de crisis in Irak. Turkije oefent een machtige invloed in de regio uit. Wij moeten ons dan ook zorgen maken over de steeds oorlogszuchtiger Turkse houding tegenover Griekenland en over de dubbelhartigheid van de Turkse regering, die heen en weer wordt geslingerd tussen, enerzijds, het stilzwijgen en de openlijke steunbetuigingen aan het islamisme van Erbakan en, anderzijds, de duidelijk soms al te afwachtende houding van mevrouw Çiller. Turkije ligt dicht bij de Unie, maar de huidige Turkse regering staat ver van ons af. Wij hebben goede redenen om te twijfelen dat de huidige regering de belangen van Turkije kan verdedigen.
Wat moeten wij nu doen? Ik meen dat wij neen moeten zeggen tegen de stopzetting van de douane-unie. Wij begrijpen dat men aldus wil reageren op die onaanvaardbare en zowel intern als extern onduldbare gedragingen, maar die maatregel zou Turkije van ons kunnen verwijderen en isoleren, wat de situatie in het land zelf zou verslechteren en Turkije zou vervreemden van een Europa waartoe het al lang toenadering zoekt.
Wij zeggen evenwel ook neen tegen de voortzetting van een dialoog die niets oplevert en het gezag van de Europese Unie schaadt. Wij moeten daarom - dat schijnt ook de opzet van de heer Van den Broek te zijn - tot een dialoog komen die op een totaal andere basis berust. Wij moeten strenge eisen stellen om te laten zien dat Europa voor crisissituaties begrip kan opbrengen maar daarin niet wil worden meegesleept.

André-Léonard
Voorzitter, de situatie in Turkije is dramatisch.
Turkije kent al bijna twee jaar lang een uiterst complexe politieke situatie. Er waren kabinetswijzigingen die uitliepen op een regeringscrisis, vervolgens parlementaire verkiezingen, eindeloze onderhandelingen en de installatie, in de maand maart van dit jaar, van een coalitieregering die op haar beurt in juli werd vervangen door een islamitische regering. Er was met name het verraad van mevrouw Ciller, die tegenwoordig de gijzelaar van de regering is.
De binnenlandse situatie stuit meer dan ooit op problemen met en kritiek op de democratiseringsinspanningen, het respect van de mensenrechten, de Koerdische kwestie en de situatie op Cyprus.
Turkije is eindelijk afgelopen maandag door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens veroordeeld voor de brandstichting in een Koerdisch dorp in het zuidoosten in 1992. Het is voor het eerst dat de rechterlijke macht in Straatsburg de militaire acties van Ankara in Turks Koerdistan afwijst.
De benoeming van de heer Erbakan heeft de buitenlandse politiek die Turkije tot dan toe heeft gevoerd volledig gewijzigd. Turkije had immers de reputatie van de eeuwige bondgenoot van de Verenigde Staten, maar heeft de sommatie van het Witte Huis in de wind geslagen en met Iran een akkoord gesloten voor de levering van gas. Turkije wenst de rol van regionale supermacht te spelen, die streeft naar meer vrijheid in de bepaling van zijn lotsbestemming.
Daartoe moet het eindelijk eens de regels in acht nemen van de internationale organisaties waarvan het lid is en van de akkoorden die het heeft getekend, met name de Europese Conventie van de mensenrechten, anders, Voorzitter - en ik schaar me hier achter mijn socialistische collega - zal de Europese Unie de consequenties moeten trekken van de overeenkomst betreffende de douane-unie en het financiële protocol, die wij zo lang als nodig is zullen bevriezen.

Piquet
Mijnheer de Voorzitter, ik wil hier voor mijn collega's duidelijk maken dat ik in dit debat niet spreek in de hoedanigheid van voorzitter van de delegatie van ons Parlement in de gemengde parlementaire commissie. Ik spreek namens mijn fractie. Dat wil niet zeggen dat er niet naar mijn woorden behoeft te worden geluisterd.
Ik wil meteen zeggen dat ik voor de gezamenlijke resolutie die ons is voorgesteld en voor de bevriezing van de financiële hulp zal stemmen. Ik ben hier ondubbelzinnig in. Ik wens dat ons Parlement zich duidelijk uitdrukt wat onze betrekkingen met Turkije betreft. Het moet duidelijk haar bereidheid uiten - dat heeft het in december gedaan - het Unieverdrag ten uitvoer te leggen, maar ook haar wens, opdat het verdrag kan worden uitgevoerd, in Turkije een nieuwe politieke ontwikkeling in gang te zien gezet worden. Democratische ontwikkeling hebben wij gezegd, politieke ontwikkeling voor de regeling van het probleem van de Koerden, vreedzame ontwikkeling voor de oplossing van het probleem op Cyprus.
Ik behoor tot diegenen die vinden dat de zaken bij hun naam moeten worden genoemd. Dat is voor een parlement de enige manier om met gezag in de internationale arena op te treden en het is de enige manier die respect afdwingt bij de gesprekspartners. Dus moet ik bevestigen dat de situatie in Turkije en in dat deel van de wereld is verslechterd. Mijnheer de voorzitter van de Raad, of we het nu willen of niet, de harde feiten liggen daar. De situatie is verslechterd.
Ons Parlement heeft dit verdrag in de afgelopen maand december goedgekeurd met het argument dat deze stemming en het verdrag zelf de Turkse autoriteiten zouden helpen om de problemen waarmee zij werden geconfronteerd op positieve wijze te regelen. Welnu, niets - ik zeg heel duidelijk niets - is er veranderd. Erger nog, de situatie is verslechterd. De stroom arrestaties houdt aan, we betreuren de doden in de Turkse gevangenissen, we weten dat Koerdische televisie-uitzendingen verboden zijn, we zien een opleving van de militaire activiteiten in Koerdistan en zijn op de hoogte van de tragische gebeurtenissen op Cyprus. Dit alles druist in tegen wat ons Parlement heeft gewenst.
Afrondend, mijnheer de Voorzitter, wens ik dat na de stemming van ons Parlement - en de resolutie zal met meerderheid worden aangenomen, daarvan ben ik overtuigd - de Commissie en de Raad zich in hun betrekkingen met de Turkse autoriteiten zo ferm mogelijk opstellen. Dat is een kwestie van politieke noodzaak, en ik zeg dit eerlijk, het is ook een kwestie van waardigheid voor de Europese Unie.

Roth
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, op grote afstand ziet de schijnreus er reusachtig groot uit. Naarmate men dichterbij komt, wordt hij almaar kleiner. Bij de sluiting van de douane-unie nam het Europees Parlement die rol aan en begon een stuk in drie bedrijven.
Eerste bedrijf: het Europees Parlement als reus. Het stelt drie voorwaarden: democratisering, vrijlating van de Koerdische afgevaardigden, beëindiging van de oorlog en een politieke oplossing van het Koerdische vraagstuk. Het Parlement eist het einde van een oorlog die miljoenen mensen op de vlucht heeft gedreven, drieduizend dorpen heeft vernield en talloze slachtoffers heeft gemaakt.
Tweede bedrijf: de stemming over de douane-unie komt dichterbij. Het Europees Parlement zwakt zijn eisen af. De voorwaarden worden minder streng. De meningen verstommen. Kort voor de stemming wordt mevrouw Çiller voorgesteld als garant voor de democratie en voor een niet-confessioneel Turkije. Het argument heeft succes: wie het fundamentalisme en Erbakan een halt wil toeroepen, moet voor Çiller kiezen, de positie van Çiller versterken en de douane-unie goedkeuren.
Derde bedrijf: de douane-unie is goedgekeurd. Wat gebeurt er nu? Het duurt niet lang of de zogezegde garant voor democratische hervormingen, mevrouw Çiller, geeft de macht door aan de heer Erbakan. Ik vind het hoogst verontrustend dat de Raad mevrouw Çiller nog steeds als een geloofwaardige en betrouwbare partner beschouwt.
Van democratisering geen spoor, van vrijlating van de Koerdische parlementsleden geen woord meer. De gehele leiding van de HEP-partij zit in de gevangenis en is vorige donderdag voor de rechtbank gekomen. Twaalf politieke gevangenen zijn aan de gevolgen van een hongerstaking overleden. Mijnheer Mitchell, de uitzonderingstoestand is niet opgeheven, maar is onlangs verlengd. De oorlog gaat voort en escaleert. Er moet een bufferzone komen en in Cyprus wordt het conflict almaar gewelddadiger en brutaler.
De strategie van de Raad "voortdoen zoals nu; de vrijbrief blijft geldig" is volgens ons verkeerd. Het Parlement heeft met de douane-unie ingestemd en draagt nu een bijzondere verantwoordelijkheid. Wij zijn verantwoordelijk voor een vreedzaam Turkije, voor een vreedzame samenleving en voor een democratisch Turkije.
Als men ons nu zegt dat wij ogen, oren en mond voor de realiteit moeten sluiten getuigt dat van een cynische beleidsvisie die vooral de belangen van de Europese Unie dient en met de democratie of de mensenrechten in Turkije geen rekening houdt. Jammer genoeg is dat nog al gebeurd.

Dupuis
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek vandaag op persoonlijke titel en ik wilde u al bij voorbaat zeggen dat iets mij bijzonder hindert in de houding van ons Parlement en van de Europese Unie in het algemeen jegens Turkije.
Nog maar nauwelijks enkele maanden geleden keurde ons Parlement de douane-unieakkoorden goed waarin, zoals wij toen al zeiden, geen enkel serieus flankerend politiek programma was opgenomen en geen enkel nauwkeurig tijdschema voor de hervormingen die ons Parlement in Turkije wenste te zien doorvoeren, in het bijzonder wat betreft justitie, het gevangenisstelsel en het Koerdische vraagstuk.
Sinds de ondertekening van het akkoord hebben zich al twee regeringscrises in Turkije voorgedaan en de islamitische partij is voor het eerst aan de macht, zonder dat deze deelname aan de regering heeft geleid tot een burgeroorlog of aanleiding heeft gegeven tot een golf van contrahervormingen. De problemen zijn er weliswaar nog altijd en de aanpak is niet veranderd sinds de inwerkingtreding van het akkoord. Harerzijds heeft de PKK evenmin afgezien van geweld.
Wij weten al dat economisch gezien de Europese Unie het meeste van deze akkoorden profiteert. In feite is duidelijk dat de Unie geen werkelijk beleid ten aanzien van Turkije heeft nog wil hebben, want zij wil niet de prijs hiervan betalen, namelijk serieuze vooruitzichten op volledige toetreding van Turkije tot de Europese Unie en terbeschikkingstelling van de middelen die deze toetreding mogelijk maken.
We moeten een einde maken aan deze huichelachtigheid. We moeten duidelijk zeggen wat we willen en hieraan het prijskaartje hangen. Alleen in dat geval hebben onze eisen ten aanzien van de werking van de democratie en de inachtneming van de rechten van de mens in Turkije betekenis.

Van der Waal
Bij de behandeling van de douane-unie in het Parlement vorig jaar leek het in Turkije de goede kant op te gaan. De grondwet werd op enkele punten in democratische zin gewijzigd, er werden een aantal politieke gevangen vrijgelaten en de douane-unie zou naar verwachting de ontwikkelingen verder in positieve zin stimuleren.
Nu moet echter worden vastgesteld dat de situatie in Turkije zich zeer teleurstellend heeft ontwikkeld. De voorliggende resoluties bevatten in dat opzicht schokkende feiten. Blijkbaar moet het vermogen van de Unie om door economische voordelen veranderingen te bewerkstelligen in een land, waarin de westerse democratische waarden weinig wortel hebben geschoten, niet worden overschat. In verband daarmee is het voor ons de vraag of Turkije nu met economische drukmiddelen wél op het juiste pad kan worden gebracht. Ten aanzien van Iran is door de Raad steeds de politiek van kritische dialoog verdedigd. Wij hebben daarbij nog altijd onze vragen. Maar als daarvoor goede redenen zijn, moet er wellicht ten opzichte van Turkije vooralsnog voor een soortgelijk kritisch beleid worden gekozen. Ter wille van het geheel van de Midden-Oostenpolitiek, maar ook niet in het minst om voor het Koerdische vraagstuk een oplossing te vinden.
Er is alle reden voor verontwaardiging over wat zich in Turkije voordoet, maar wij geloven niet dat zo kort na de machtswisseling in dit land onze relatie met Turkije gediend is met economische maatregelen. Wij wachten met grote belangstelling het evaluatierapport van de Commissie af.

Stirbois
Voorzitter, tien maanden geleden stemde een meerderheid van socialisten, christendemocraten, liberalen en leden van de fractie van de RPR voor de douane-unie met Turkije. Velen van u beweerden toen dat de ratificatie van dit akkoord de Turken zou beletten zich in de armen van de islamieten te storten. Twee weken later wonnen de islamieten de parlementaire verkiezingen. Nu zijn zij aan de macht en uw mooie woorden, mijnheer Mitchell, zullen hieraan niets veranderen.
Verre van een vermindering van de invloed van de islamieten, zal de douane-unie juist bijdragen tot het omgekeerde. Niet alleen zal dit vrijhandelsakkoord ons bedrijfsleven onderwerpen aan de concurrentie van onderbetaalde arbeidskrachten, maar het zal ook de Turkse samenleving destabiliseren en de ontvolking van het platteland versnellen, omdat miljoenen ontwortelden naar de agglomeraties van Istanbul en Ankara zullen trekken. Welnu, onder deze massa's ontheemden bloeit de islamitische partij. Ik spreek niet van de levensvoorwaarden van de Koerdische minderheden in Turkije: zij schijnen minder emoties los te maken dan in Irak.
Maar dit akkoord, waarde collega's, heeft een veel grotere reikwijdte. Overeenkomstig artikel 28 van het Verdrag van Ankara vormt het een beslissende etappe in de integratie in Europa van de 65 miljoen Turken, 65 miljoen naast de miljoenen die al in onze landen wonen.
Ten slotte, herinnert u zich nog, had de Turkse regering beloofd oplossingen te vinden voor het probleem op Cyprus. Welnu, de Turken die al meer dan twintig jaar een derde van het grondgebied van Cyprus, een Europees land, bezet houden, vermoorden daar nu Cyprioten. Ik denk dat onze regeringen er goed aan zouden doen om dit funeste akkoord op te zeggen. In ieder geval voeg ik me voor deze ene keer bij mevrouw Green - maar een uitzondering bevestigt nog geen regel - en vraag ik "Geen cent meer voor Turkije!" .

Sakellariou
Mijnheer de Voorzitter, in de eerste plaats zou ik de voorzitter van de Raad en de heer Van den Broek willen danken. Ik wil mij tegenover de Voorzitter verontschuldigen. Mijnheer de Voorzitter, ik beken schuld. Tijdens de uiteenzetting van de voorzitter van de Raad heb ik hardop gelachen. Voor deze ene keer verzoek ik u rekening te houden met verzachtende omstandigheden. Het voorzitterschap van de Raad heeft die luide lach zelf uitgelokt. Toch beloof ik u dat ik voortaan ook niet meer zal lachen als het voorzitterschap van de Raad ons de beloften van mevrouw Çiller nader wil toelichten.
Mijnheer de Voorzitter, een jaar geleden hebben wij hier heftig gedebatteerd en werden wij het erover eens dat wij de betrekkingen met Turkije wilden aanhalen en dat wij, als bepaalde voorwaarden waren vervuld, ook met de douane-unie wilden instemmen. Ik zet die voorwaarden nog eens op een rijtje: mensenrechten, democratische hervormingen en een oplossing van de kwestie-Cyprus en het Koerdische vraagstuk. Geen enkele van die voorwaarden was eind december 1995 vervuld. Toch hebben een aantal van ons geloof gehecht aan de beloften van het voorzitterschap van de Raad, de Commissie en vooral van de Turkse regering.
Ik bezit nog altijd de brief die mevrouw Çiller aan mijzelf en de overige 626 leden van het Parlement heeft gestuurd en waarin zij onze hulp vraagt om dat alles te realiseren. Ik heb die brief bewaard omdat ik nu eenmaal niet elke dag een brief van een minister-president ontvang. Als ik die brief vandaag herlees, moet ik alweer hartelijk lachen: van die beloften is niets in huis gekomen. Niet alleen is de situatie in Turkije op alle vier die terreinen verslechterd, maar bovendien heeft mevrouw Çiller onze hulp misbruikt om de man aan de macht te brengen die zij daarvan wilde afhouden.
De voorzitter van de Raad komt ons nu zeggen dat mevrouw Çiller heeft beloofd te zullen nadenken over wat het voorzitterschap van de Raad haar heeft gezegd. Mijnheer de voorzitter van de Raad, zoiets kan men toch niet meer ernstig nemen! U heeft ons niet gezegd wat mevrouw André daarstraks heeft opgemerkt, namelijk dat het Europees Hof voor de rechten van de mens Turkije enkele dagen geleden heeft veroordeeld. U heeft met geen woord gerept over de plannen van Turkije om in Noord-Irak een veiligheidszone in te stellen. De Europese Unie zou ten aanzien van dat voornemen toch een standpunt moeten bepalen. Dames en heren, ik kan alleen maar zeggen dat wij Turkije moeten laten zien dat wij menen wat wij hebben gezegd. Volgens mij kunnen wij dat vandaag alleen nog maar doen door alle middelen voor Turkije te blokkeren.

Lambrias
Mijnheer de Voorzitter, als het Parlement een prijs voor ironie zou uitloven, komt slechts één land ervoor in aanmerking, met name Turkije. Het land dat door het helse duo Ciller-Erbakan wordt geleid, is immers het enige ter wereld dat al zijn beloften en verbintenissen uitdagend naast zich neerlegt en ridiculiseert, de regeringen van de landen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan voor schut zet, de mensenrechten in binnen- en buitenland schaamteloos schendt en duistere praktijken aanwendt - en moorden pleegt - om zijn obscure belangen veilig te stellen. Het gaat om een land dat betrokken is bij allerhande vormen van agressiviteit, zich geenszins inzet voor de stabiliteit in de regio - een rol die, althans volgens de Turkse regering en de Raad, voor het land is weggelegd - en een bedreiging vormt voor de internationale gemeenschap.
Het Parlement is nog geen jaar geleden ingegaan op het verzoek van de regeringen van de lid-staten om de douane-unie met het Turkije goed te keuren. Het voornaamste argument van de Raad was dat we mevrouw Ciller moeten bijstaan in haar poging een westersgezinde dam op te werpen tegen het gevaar dat uitgaat van islamleider Erbakan. Ik herinner er dan ook aan dat mevrouw Ciller thans minister is in de regering van de heer Erbakan, die het belang van de douane-unie in twijfel trekt en het recht van de Unie betwist om zich tot Cyprus uit te breiden.
De Commissie heeft steeds geloofd dat Turkije bereid is een opbouwend beleid te voeren, de mensenrechten te eerbiedigen en de Cyprische kwestie op te lossen. Ik wil er evenwel op wijzen dat mevrouw Leyla Zana - aan wie we de Zacharovprijs hebben toegekend - en andere volksvertegenwoordigers nog steeds achter de tralies zitten en tientallen gevangenen die tegen de onmenselijke levensomstandigheden in de Turkse gevangenissen hebben geprotesteerd, zijn overleden.
De Raad en de regeringen van de lid-staten hebben ook verzocht om goedkeuring van het programma MEDA. Het Parlement heeft naar aanleiding daarvan nadrukkelijk gesteld dat Turkije de mensenrechten moet eerbiedigen, niet langer een bedreiging voor zijn buren mag vormen en zich voor de oplossing van het probleem Cyprus moet inzetten. Uit recente rapporten blijkt evenwel dat de regering Erbakan-Ciller de eigen bevolking vervolgt als nooit tevoren, niets onderneemt om het Koerdische vraagstuk te regelen en onlangs zelfs troepen naar de Koerdische veiligheidszone in Irak heeft gestuurd. Ook de dreigementen van de Turkse regering tegen Griekenland nemen toe. Eerst waren er de onwettige aanspraken en de aanval op Imia - waar alleen een Amerikaanse tussenkomst kon voorkomen dat de Egeïsche-Zeeregio in vuur en vlam raakte - en nu eist Turkije tientallen Griekse rotseilanden voor zich op.
De Turkse regering weigert tevens bij te dragen tot de rechtvaardige, duurzame en veilige regeling van het vraagstuk dat Cyprus nu al meer dan twintig jaar martelt. Het tragische hoogtepunt van de Turkse vermetelheid was de overbrenging van een groot aantal leden van de fascistische Turkse organisatie "Grijze Wolven" naar het bezette deel van Cyprus - waar we de gevolgen van kennen. Heel de beschaafde wereld was geschokt bij het zien van de televisiebeelden die toonden op welke - beestachtige - wijze de "Grijze Wolven" twee jonge Cyprioten vermoordden en zodoende de opdracht volbrachten waarvoor ze naar het eiland waren gebracht. Ik vraag het Parlement in dit verband vooral terug te denken aan de eer die Raouf Denktash aan de moordenaars heeft bewezen.

Crowley
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de fungerend voorzitter en de commissaris danken voor hun verklaringen. Hoewel het niet mijn gewoonte is de Raad en met name de fungerend voorzitter, die deel uitmaakt van de oppositie in mijn eigen land, te verdedigen, ben ik van mening dat een aantal opmerkingen van de leden de Vergadering geen recht doen. Ik zou zeggen dat de minister goed werk levert in heel moeilijke omstandigheden.
Ik voer hier vandaag het woord als iemand die vorig jaar tegen de douane-unie met Turkije gestemd heeft omdat ik geen geloof hechtte aan wat ons werd voorgehouden. Ik geloofde niet dat Turkije plots van de ene op de andere dag zou veranderen als gevolg van de douane-unie. Ik geloofde niet dat de situatie van de mensenrechten in Turkije zou verbeteren omdat er een douane-unie werd gesloten en ik geloofde evenmin dat Cyprus herenigd zou worden omdat Turkije een douane-unie aanging met de Europese Unie.
Mevrouw Green heeft een heel terechte opmerking gemaakt over de 35.000 Turkse soldaten in Noord-Cyprus. Ik ben zelf afkomstig van een eiland waar 35.000 soldaten van een ander land in een deel van dat eiland gelegerd zijn. Ik weet tot welke moeilijkheden dit leidt. Wat hier nodig is, is koelbloedigheid, dialoog, verzoening, respect voor de gelijkheid van beide groepen en het recht om een eigen standpunt in te nemen, om hun eigen overtuigingen te tonen en hun eigen ideeën voor de toekomst voor te stellen. Er zal niets worden bereikt als wij met de ene hand geven en met de andere nemen. Ik ben van oordeel dat het nu fout zou zijn om na onze verkeerde beslissing van vorig jaar de douane-unie trachten te stoppen. Mijns inziens moeten wij echter ook kordater zijn in onze pogingen om Turkije dichter bij de democratische familie te brengen en moeten wij één van de lid-staten, Griekenland, meer steunen in zijn aanslepende conflict met Turkije, via dialoog en vreedzame middelen.

Bertens
Mijnheer de Voorzitter, negen maanden geleden stemde dit Europese Parlement in met de douane-unie. Wij gaven Turkije een aanmoedigingsprijs om de voortgang van democratie en mensenrechten te bevorderen. Die steun had een duidelijk voorwaardelijk karakter. Verdere vooruitgang op deze gebieden werd van ons geëist en toegezegd door de toenmalige premier Ciller. Commissaris Van den Broek, die zeer terechte en serieuze woorden heeft gesproken, zegde toe. Ik heb het rapport hierover helemaal niet nodig, mijnheer de Voorzitter, om te kunnen vaststellen dat de Turkse regering haar beloftes absoluut niet is nagekomen en dat er in plaats van de beloofde verbetering veeleer sprake is van een verslechtering. De democratisering is in de koelkast gezet. De DEP-parlementariërs zitten nog steeds vast. De mensenrechtensituatie is absoluut niet verbeterd. Ten aanzien van de Koerden wordt een steeds agressiever beleid gevoerd. En inzake Cyprus is er sprake van een verharding van het Turkse standpunt met de bloedige consequenties op het eiland.
Turkije verdient niet langer het voordeel van de twijfel. Daarom zal ik de compromis-resolutie steunen, die onze fractie niet ondertekent, maar ikzelf als persoon wel. De Turkse regering wordt terecht gevraagd om een duidelijke uitleg over de stand van zaken en zij moet weten dat de voortgang van het huidige beleid niet meer kan worden geaccepteerd.
Daarom moeten de fondsen in het financiële protocol in de reserve worden geplaatst en de MEDA-fondsen die voor Turkije worden aangewend, worden geblokkeerd, misschien niet die fondsen die gediend zijn om het democratiseringsproces te ondersteunen. Ik heb bovendien een amendement van hetzelfde effect ingediend op de ontwerp-begroting van de Unie. Daarover zal volgende week in de commissie buitenlandse zaken gestemd worden. Ik roep de leden op de daad bij het woord te voegen.

Ephremidis
Mijnheer de Voorzitter, zij die dit debat volgen, krijgen wellicht de indruk dat de heer Mitchell en de overige Raadsleden doof en blind zijn en om die reden over de toestand in Turkije spreken zoals de Raadsvoorzitter dat zoëven heeft gedaan.
Ik kan evenwel verzekeren dat de ziekte waaraan ze lijden, beter wordt omschreven als een ernstige - en schaamteloze - vorm van schijnheiligheid en zin voor opportuniteit die erop gericht is - via Turkije - gemene belangen in de belangrijke regio's van het Midden-Oosten en de Middellandse-Zee te behartigen. Om die reden weigeren ze rekening te houden met de bedenkingen van het Parlement, dat goed op de hoogte is van de toestand en de gebeurtenissen - zodat het niet nodig is daar thans dieper op in te gaan.
De uitdagende houding en het destabiliserend optreden van Turkije zorgen voor tal van problemen en vormen een bedreiging voor de vrede op de Balkan, in het Middellandse- en Egeïsche-Zeegebied en elders. Daar de Europese Unie het land onder die omstandigheden niet voor eeuwig kan steunen, kan ze dit debat misschien aangrijpen om daar een eind aan te maken.
Ik wil in dit verband herinneren aan de verantwoordelijkheden van de Raad, de Commissie en de - grote - lidstaten van de Unie, alsmede aan die van de Verenigde Staten, die met het oog op de verwezenlijking van de nieuwe wereldorde - of beter: de alleenheerschappij van het Amerikaans imperialisme - Turkije en zijn militaireconomisch establishment schaamteloos de hand boven het hoofd houden en tot de tanden bewapenen teneinde er belangen te behartigen welke niets met die van het Turkse volk en Turkije te maken hebben.
Om die reden moet het Parlement de gezamenlijke ontwerp-resolutie aannemen, waarbij het vooral aandacht moet hebben voor paragraaf 5 waarin wordt aangedrongen op een eerste concrete actie van de Europese Unie tegen Turkije, met name de bevriezing van de financiële steun die in het kader van de douane-unie en het programma MEDA voor Turkije wordt voorzien. Het gaat om een maatregel welke de geloofwaardigheid van het Parlement kan versterken, de democratische krachten in het land - die zich tegen het huidige regime verzetten - een hart onder de riem zal steken en tot de stabiliteit en vrede in de regio - die volledig dreigt te ontvlammen - zal bijdragen.

Sandbæk
Mijnheer de Voorzitter, ik heb helaas geen ontwerp-resolutie te pakken kunnen krijgen. Ik kom van de publicatie-afdeling en die had de gezamenlijke ontwerp-resolutie nog steeds niet ontvangen. Ik vind het een beetje vervelend om een toespraak te houden zonder ontwerp-resolutie. Maar het is nu eenmaal zo. Ik heb moeten proberen raden wat erin zal staan.
Toen wij ons standpunt inzake de douane-unie met Turkije bepaalden, was ik een van de leden die tegenstemden. Ik geloofde er niet in dat de douane-unie een democratisch proces in Turkije met respect voor de mensenrechten op gang zou kunnen brengen. De tijd heeft helaas bewezen dat ik gelijk had. Ik ben een algemeen voorstander van een grotere handelssamenwerking met Turkije, maar zolang de mensenrechten niet geëerbiedigd worden moeten we de douane-unie naar mijn mening opschorten en de steunregelingen bevriezen. Dit zal misschien helpen om de Turkse regering te doen inzien dat de situatie van de Koerdische minderheid in Oost-Turkije niet op militaire wijze opgelost kan worden. De Koerdische DEP-parlementsleden, waaronder de winnaar van de Sacharov-prijs Leyla Zana, worden nog steeds gevangen gehouden. Onlangs heeft Turkije zijn gebrek aan respect voor de VN en de VN-resoluties nog getoond bij de gebeurtenissen op Cyprus. Vandaag nog heb ik van Amnesty International een fax ontvangen waarin vermoedens omtrent de foltering van een student rechten worden geuit. Ik zou nog ontelbare voorbeelden kunnen geven.
Nu moeten wij eindelijk een voorbeeld stellen, want anders zal niemand onze mooie woorden over democratie en respect voor de mensenrechten ernstig nemen.

Kranidiotis
Mijnheer de Voorzitter, de interessante tussenkomst van commissaris Van den Broek - waarvoor we hem danken - staat in schril contrast met de ontgoochelende verklaring van de Raadsvoorzitter waaruit blijkt dat het de Raad ontbreekt aan moed - of politieke wil - om zich een globaal beeld van de toestand in Turkije te vormen en het land onder druk te zetten. Die taak wordt opnieuw overgelaten aan het Parlement - de echte hoeder van de democratische beginselen, de mensenrechten en de rechtsorde.
De toestand in Turkije is er dit jaar - ondanks de inwerkingtreding van de douane-unie - dramatisch op achteruitgegaan. Het land vervolgt zijn burgers alsmaar heviger om hun denkbeelden en - godsdienstige - overtuiging, en tracht de Koerdische kwestie steeds weer militair en gewelddadig op te lossen - waarvoor het onlangs nog door de mensenrechtencommissie van de Raad van Europa werd veroordeeld. Het absolutisme en de agressie van de regering in Ankara beperken zich echter niet tot het binnenland, maar verschaffen ook de basis van zijn buitenlands beleid en internationale betrekkingen. Kenmerkend hiervan zijn de pijnlijke betrekkingen die Turkije met alle buurlanden onderhoudt.
De agressieve houding van Turkije richt zich vooral tegen Griekenland en Cyprus, respectievelijk een lid-staat van de Europese Unie en een land dat bijzondere betrekkingen met de Unie onderhoudt. Zijn provocaties in de Egeïsche Zee bewijzen dat het land de grenzen van de Unie in twijfel trekt, en zijn een gevaar voor de vrede in de regio.
Turkije blijft Noord-Cyprus illegaal bezetten en voegt zich niet naar de bepalingen van internationale resoluties die op de vreedzame, rechtvaardige en duurzame regeling van de kwestie Cyprus aandringen. De tragische gebeurtenissen van augustus - welke het leven hebben gekost aan twee Grieks-Cypriotische jongeren die geweldloos tegen de bezetting van het eiland manifesteerden en door het bezettingsleger werden vermoord - worden door de Turkse zijde aangegrepen om het standpunt kracht bij te zetten dat de twee gemeenschappen op Cyprus niet in staat zijn samen te leven en elke poging tot hereniging van het eiland gedoemd is te mislukken.
Als ooggetuige van wat in augustus op Cyprus plaatshad, kan ik het Parlement verzekeren dat het ging om incidenten die door het Turkse bezettingsleger werden geënsceneerd - daarin bijgestaan door leden van een extremistische paramilitaire organisatie die op kosten van de Turkse regering naar Cyprus waren gereisd om er de barbaarsheden uit te voeren.
Het Parlement moet eindelijk beseffen dat Turkije een land is dat de internationale rechtsorde aan zijn laars lapt en waarvan de leiders niet weten wat de begrippen recht, democratie en mensenrechten betekenen - zodat de beginselen die aan de Europese beschaving en samenleving ten grondslag, er een andere inhoud hebben.
Daarom is het hoog tijd om een duidelijke politieke boodschap aan Turkije te zenden. De efficiëntste actie die de Unie in die zin kan ondernemen, is de bevriezing van de communautaire begrotingsmiddelen voor het land - een maatregel waartoe het Parlement vandaag kan en moet bijdragen.

Moorhouse
Mijnheer de Voorzitter, een zestienjarig Turks meisje werd 19 dagen gevangen gehouden in Turkije. Zij kreeg elektrische schokken toegediend op haar lichaam en geslachtsdelen, werd geslagen en voor lange periodes opgehangen bij de armen. Deze wreedheden vonden plaats in november 1995, nauwelijks enkele dagen voor ons Parlement zijn goedkeuring hechtte aan de douane-unie met Turkije.
Wij kregen toen te horen dat de Turkse autoriteiten folteringen door de overheid veroordeelden en dat zij ernstige inspanningen leverden om de fundamentele mensenrechten en de democratie te respecteren. Op 6 maart 1996 werd Yasar Kemal, de beroemdste levende Turkse schrijver, echter veroordeeld tot 20 maand voorwaardelijk voor het "aanzetten tot haat" in een essay met de titel "Donkere wolken boven Turkije" . Mevrouw Ciller verzekerde ons negen maand geleden nog dat artikel 8 van de antiterreurwet gewijzigd was. De meesten van hen die een nieuw proces gekregen hebben, zitten echter nog altijd in de gevangenis en de autoriteiten maken nu gebruik van artikel 312 van het strafrecht. Ook Yasar Kemal is op grond van dit artikel berecht.
Wie verdacht wordt van misdrijven volgens de antiterreurwet kan nog altijd voor 15 dagen worden vastgehouden zonder toegang tot advocaten of familie. In het Zuid-Oosten kan men voor 30 dagen worden vastgehouden en vaak worden mensen langer vastgehouden. Er vinden niet alleen in het onrustige Zuid-Oosten wederrechtelijke moorden plaats maar ook in Istanboel en Ankara. Sinds 1991 zijn 87 doden gevallen - ik hoop dat de vertegenwoordiger van de Raad kennis neemt van dit cijfer - bij invallen in huizen in deze steden. In april 1995 gaf de minister van Justitie toe dat "deze wederrechtelijke terechtstellingen helaas plaats vinden in alle aspecten van het leven" . Zoals al overduidelijk is aangetoond door een aantal andere collega's in deze Vergadering, is de toestand van de mensenrechten in Turkije dan ook helemaal niet verbeterd maar blijft hij kritiek. Ik zou net als talrijke andere sprekers zelfs zeggen dat de toestand verslecht is. Zoals minstens één spreker gezegd heeft, zit Leyla Zana, de huidige Sacharov-prijs, nog altijd in de gevangenis. We mogen niet vergeten dat Turkije de Conventie voor de Rechten van de Mens van de Raad van Europa ondertekend heeft.
Tot mijn spijt moet ik zeggen dat de stilte van de Commissie en de Raad inzake de mensenrechten in Turkije de afgelopen maanden mijns inziens oorverdovend was. De Commissie heeft in augustus jl. een tussentijds verslag voorgelegd maar dit Parlement wacht nog altijd op de definitieve versie. Ik heb de indruk dat zowel in de Commissie als in de Raad de politieke wil ontbreekt om Turkije aan te spreken op de toestand van de mensenrechten. Ik zou er dan ook bij hun vertegenwoordigers willen op aandringen dat zij hier zo snel mogelijk iets aan doen. Laten zij ons ervan overtuigen, en niet in het minst de Raad, dat zij toch enige principes hebben en niet altijd geleid worden door opportunisme.

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, wij moeten de douane-unie tussen Europa en Turkije ten uitvoer leggen en operationeel maken. Het Europees Parlement heeft in december van vorig jaar met de douane-unie ingestemd toen Turkije op weg scheen te zijn om een jonge democratie te worden die een einde zou maken aan de godsdienstige en extremistische tegenstellingen die de meeste Turkse regeringen tot dan toe hadden gekenmerkt.
De Turkse houding tegenover Cyprus, de recente incidenten die zich daar hebben voorgedaan en de andere gewelddadige Turkse acties dwingen ons er vandaag echter toe ons opnieuw over die overeenkomst te beraden. Die economische overeenkomst heeft immers onvermijdelijk ook maatschappelijke gevolgen. Ik herhaal dan ook wat ik toen heb gezegd. Vandaag bieden wij Turkije met de douane-overeenkomst de mogelijkheid om met Europa te dialogeren en de toekomst dus met optimisme tegemoet te zien. Het enige alternatief voor Turkije is dat het opnieuw in zijn vroegere ellende vervalt. De Europese Unie moet altijd opkomen voor de bescherming van de belangen van haar lid-staten, in de eerste plaats van Griekenland.
De Turkse natie en het Turkse volk, waarvoor wij willen blijven openstaan, dragen een grote verantwoordelijkheid en kunnen sterk bijdragen tot de toekomstige ontwikkelingen in Europa, meer bepaald in het Middellandse-Zeegebied. Wij staan positief tegenover de douane-overeenkomst, maar dit zou wel eens de laatste kans kunnen zijn die het Europees Parlement Turkije biedt om te laten zien dat het een echte democratie is.

Goerens
Voorzitter, ons debat van vandaag is moeilijk en pijnlijk voor de drie deelnemende / betrokken partijen: Parlement, Raad en Commissie. Alle drie zijn wij misleid, voor de gek gehouden door beloften van de Turken die bij de parlementaire ratificatie van de douane-unie aan de macht waren. Negen maanden later moeten we constateren dat geen enkele belofte heeft standgehouden op het gebied van de mensenrechten. De situatie is zich sedert de inwerkingtreding van de douane-unie blijven verslechteren. De Commissie zal dit zeker vaststellen wanneer zij ons binnenkort haar verslag over de mensenrechtensituatie in Turkije presenteert, waartoe zij zich formeel bij de ratificatie van de douane-unie heeft verplicht.
Vooruitgang en hoop op een verbetering laten op zich wachten. Het zal zeker niet meer voldoende zijn om Turkije tot de orde te roepen en dit land zijn beloften te doen nakomen. Men had desnoods de huidige - zeer betreurenswaardige - situatie kunnen aanvaarden als vertrekpunt, onder erkenning van verzachtende omstandigheden voor Turkije, maar uitsluitend op voorwaarde dat er verbeteringen worden doorgevoerd die - en dat is heel belangrijk - naar behoren door onafhankelijke instanties kunnen worden geëvalueerd.
Dat houdt vóór alles in, dat Turkije zelf het initiatief neemt om voortaan af te zien van de praktijk en de mogelijkheid van verhulling die sommige bepalingen van de Europese conventie tegen folteringen, en met name artikel 11, helaas bieden. In klare taal, het is van belang dat Turkije als teken van goede wil en om eindelijk zijn goede gezindheid te tonen, aanvaardt voortaan volledige transparantie op dit terrein te laten gelden door zich uit eigen vrije wil niet meer te verschuilen achter genoemd artikel om te vermijden dat dergelijke uiterst kwalijke praktijken aan het licht komen.
Het gaat er niet alleen om Turkije scherp te bekritiseren. Wat ons betreft moet hier ook een mea culpa worden geuit. Ons Parlement, evenals de Raad en de Commissie, hebben in grote meerderheid in de maand december uit naïviteit gezondigd. Sommigen, die niet wilden geloven dat zij bij de neus zouden worden genomen, zullen het te laat begrepen hebben. Helaas is sindsdien gebleken en bevestigd dat geopolitiek beraad, strategische overwegingen en de vrees voor het islamitisch fundamentalisme - kortom, de realpolitik - niet als voorwendsel kunnen dienen om de inachtneming van de basisbeginselen en de waarden van onze beschaving op te geven, die overigens plechtig door het aangeklaagde land zijn aanvaard. Het gaat om onze geloofwaardigheid.

Konečny
Mijnheer de Voorzitter, dit debat wordt steeds meer ook een debat over de wijze waarop de Europese Unie zichzelf beschouwt. Is onze Unie een gezamenlijke onderneming om in derde landen nieuwe markten te veroveren? Als dat zo is, hebben wij ten aanzien van Turkije kennelijk een succesrijk beleid gevoerd. Of is de Unie vooral een poging om niet alleen in de lid-staten maar ook daarbuiten een gemeenschappelijk Europees waardenstelsel voor te houden? In dat geval is ons beleid ten aanzien van Turkije - ik vind dat de Raad en de Commissie dat moeten erkennen - een echte puinhoop. De verwachting dat Turkije zich, als het hecht met de Unie zou zijn verbonden, tot een democratische rechtsstaat zou ontwikkelen is niet vervuld. Behalve zij die dat niet willen zien, zal iedereen dat moeten toegeven.
Zoals vele afgevaardigden al hebben gezegd, herinneren wij ons allen hoe ook mevrouw Çiller voor de goedkeuring van de douane-unie het argument aanvoerde dat het fundamentalisme alleen op die manier een halt kon worden toegeroepen. Diezelfde mevrouw Çiller speelt vandaag de rol van minister van buitenlandse zaken van de heer Erbakan, die de verkiezingen heeft gewonnen. Zij zal ook de door de heer Erbakan aangekondigde herziening van de overeenkomst in de richting van de douane-unie bij de Unie moeten verdedigen. Dat is wel een benijdenswaardige rol voor deze volstrekt wispelturige dame.
Zoals hier al is gezegd was het ook mevrouw Çiller, die zogezegde garant voor de democratische vooruitgang, die uit de zwarte kas van de regering 65 miljoen Turkse lire aan de beruchte fascistische Grijze Wolven heeft toegestopt voor hun strafexpeditie naar Cyprus, waar zij twee onschuldige en ongewapende demonstranten hebben vermoord.
In Turkije wordt nog altijd gefolterd en gemoord, worden kranten verboden en Koerdische dorpen met de grond gelijkgemaakt. De oppositie - en niet alleen de Koerdische - wordt aan banden gelegd en mensen worden onder allerlei voorwendsels opgesloten. Daarvoor zijn evengoed de oude als de nieuwe machthebbers verantwoordelijk.
Ik geloof niet dat wij hen als eerlijke partners kunnen beschouwen. Wij wensen nog steeds dat Turkije zich tot een democratische rechtsstaat ontwikkelt en willen het daarbij helpen. Met deze partners kunnen wij echter niet samenwerken. Zonder ons met de Turkse politiek te willen bemoeien, moeten wij in Turkije integendeel de krachten versterken die een alternatief bieden en die ervoor kunnen zorgen dat Turkije een democratisch land wordt. Daarom mogen wij geen middelen ter beschikking van deze regering en haar projecten stellen, maar moeten wij de democratische projecten van de burgermaatschappij ondersteunen.

Chanterie
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, op 13 december vorig jaar heeft het Europees Parlement gedebatteerd en gestemd over de douane-unie. In het debat heb ik toen verklaard dat ik de politieke dimensie van de douane-unie overduidelijk erken en dat er problemen zijn vooral wat betreft de Cyprische kwestie, de Koerdische kwestie, de mensenrechten en het opkomend fundamentalisme. Het gaat stuk voor stuk om zaken die de grondslagen van de democratische rechtsstaat beroeren. Alle overwegingen in acht genomen, heb ik mij toen zeer aarzelend toch laten overtuigen om voor de douane-unie met Turkije te stemmen en daarbij mij aangesloten bij degenen die het risico wilden nemen voor de versterkte samenwerking.
Vandaag voelen wij ons bedrogen en kunnen niets anders dan stevige kritiek uiten op de situatie in Turkije. De afspraken die mevrouw Ciller is aangegaan, zijn niet nagekomen. De situatie van de democratie, de mensenrechten, de Cyprische kwestie en het probleem van de Koerden zijn eerder verslechterd dan verbeterd.
Er zijn dus echt veel redenen om bezorgd te zijn over de situatie in Turkije. Persoonlijk ben ik daarom een voorstander van de bevriezing van alle financiële middelen, vooral ook als men denkt aan de recente gebeurtenissen in Cyprus. In plaats van bij te dragen tot een vreedzame oplossing worden integendeel een horde grijze wolven losgelaten die moorden. Ik deel dus de grote verontwaardiging die hier in dit Huis tot uiting wordt gebracht. Ik geloof dat wij duidelijk te maken hebben met provocatie van Turkse zijde. Turkije speelt het hier zeer hard. In dat kader zitten wij met die douane-unie.
Commissaris Van den Broek heeft erop gewezen dat het rapport over de werking van de douane-unie volgende maand zal worden gepresenteerd. In elk geval zou ik willen herinneren aan mijn tussenkomst van negen maanden geleden met betrekking tot de situatie van de textiel- en kledingsector, één van de meest gevoelige sectoren in de werking van de douane-unie. Mijnheer de commissaris, ik heb brieven van verantwoordelijken uit deze sector waarin staat dat sterke pogingen worden ondernomen door Turkije om de import van textielproducten uit de Europese Unie af te remmen. Mijn vraag is: kunt u ons garanderen binnen een maand dat de douane-unie normaal en goed kan functioneren zoals u het vandaag hebt voorgesteld? De twijfels zijn zeer groot.

de Melo
Mijnheer de Voorzitter, geachte voorzitter van de Commissie, geachte voorzitter van de Raad, geachte commissaris en geachte afgevaardigden, ik heb mij destijds actief ingezet voor de ondertekening van de douane-unie tussen de Europese Unie en Turkije. Ik was en ben er nog steeds van overtuigd dat dit akkoord, afgezien van de economische aspecten, een politiek pressie-instrument zal zijn dat Turkije helpt en ten dele verplicht een politieke oplossing te zoeken voor de Cypriotische kwestie, evenals bij de ontwikkeling van de democratische en mensenrechtensituatie en de weg naar een politieke oplossing voor het Koerdische probleem. Ik denk evenwel dat er nog weinig hoop is dat het verplichte Jaarlijks Verslag van de Commissie ons kennis geeft van politieke vooruitgang in Turkije op de drie genoemde punten. Meer nog, de recente ernstige gebeurtenissen rechtvaardigen onze bekommernis over de politieke evolutie in Turkije, en laat ons niet vergeten dat wij altijd het meest veeleisend moeten zijn ten opzichte van onze bondgenoten en economische partners. Hoewel ik erken dat deze resolutie slecht is opgesteld met niet-aangepaste en extremistische overwegingen en oplossingen in de politieke context, verwelkom ik deze resolutie als een ernstig parlementair initiatief aan het adres van de Turkse regering, maar ook om de Raad en de Commissie, maar vooral de Raad, te tonen dat het Parlement na wat wij vandaag hebben gehoord altijd attent zal zijn op de integrale naleving - dat benadruk ik - van het Verdrag met Turkije, met name wat de politieke aspecten en verplichtingen betreft die gelijk opgaan met de economische aspecten. Dat is onze plicht.

Theorin
Mijnheer de Voorzitter, de vier voorwaarden waarop het Parlement een douane-unie met Turkije kon accepteren, waren: een betere bescherming van de mensenrechten, een vreedzame oplossing van de Koerdische kwestie, grondwetshervormingen en democratisering, en een oplossing van de kwestie-Cyprus.
Vele parlementsleden hebben tegen een douane-unie gestemd, daar op geen enkel onderdeel aan de voorwaarden van het Parlement was voldaan. Wij vonden het irreëel om te denken dat aan de voorwaarden zou worden voldaan, wanneer de douane-unie goed en wel een feit zou zijn. Helaas hebben wij gelijk gekregen. De situatie is juist verslechterd. Volgens het blad "Turkey Watch" is aan geen enkele van de voorwaarden van het Parlement voldaan, en is de situatie in Turkije nog slechter geworden. Op de politiebureaus komen nog steeds martelingen voor, tijdens politietransporten vinden verdwijningen en bij demonstraties heeft de politie gewelddadigheden begaan. De gewapende acties in het Zuid-Oosten zijn doorgegaan. Steden zijn ontruimd en in brand gestoken. Op het ogenblik wordt het aantal vluchtelingen in het land op 3 miljoen geschat.
Ondanks enkele veelbelovende uitspraken van de nieuwe minister-president is daarna niets gebeurd in de Koerdische kwestie. De Koerdische partij HADEP mocht geen verkiezingscampagne voeren op het platteland. De regering is niet ingegaan op de mogelijkheid van een staakt-het-vuren, die door de Koerden werd voorgesteld om tot een vreedzame oplossing te kunnen komen.
Er zijn een paar veranderingen in de anti-terroristenwet doorgevoerd, maar die zijn niet door andere wetgeving gevolgd. Het tegenwoordig welbekende artikel 8, dat de vrijheid van meningsuiting regelt, of liever het gebrek hieraan, wordt nog steeds via andere artikelen in de strafwet toegepast.
Hoewel sommige schrijvers zijn vrijgelaten, zijn andere aangeklaagd. Politieke gevangenen, onder wie zelfs parlementsleden, zitten nog steeds in Turkse gevangenissen; Leyla Zana is een van hen.
Er zijn ook geen vorderingen gemaakt in de kwestie-Cyprus - integendeel. Kort geleden zijn twee jonge ongewapende Cyprioten door Turkse soldaten en paramilitaire troepen vermoord. Het Parlement moet de terechtstelling van Anastasios Isaak en Solomos Solomos veroordelen, en eisen dat de verantwoordelijken voor het gerecht komen. Het Europees Parlement moet vanzelfsprekend eisen dat er een vreedzame oplossing voor de kwestie-Cyprus komt, overeenkomstig de resolutie van de Veiligheidsraad van de VN.
De voortgaande inbreuken op de mensenrechten in Turkije ondermijnen de overeenkomst met betrekking tot een douane-unie en staan in schril contrast met de speciale regelingen voor financiële hulp. Daarom moet de Commissie met onmiddellijke ingang alle kredieten van het MEDA-programma voor Turkije stoppen, vanzelfsprekend met uitzondering van de gedeelten die de democratie en de mensenrechten steunen. Turkije begaat een ernstige overtreding van het internationale recht door een veiligheidszone in Noord-Irak in te stellen.
De ontwikkeling van de laatste tijd toont aan dat democratie niet kan worden bereikt door toegeeflijkheid. De EU heeft de economische en politieke instrumenten om Turkije in democratische richting te sturen. Het is hoog tijd dat de Europese Unie deze instrumenten gebruikt.

Langen
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben de douane-unie met Turkije goedgekeurd hoewel wij toen al veel problemen zagen die nu nog steeds niet zijn opgelost. Wij kunnen hier bekvechten over de betrouwbaarheid en de politieke verklaringen van mevrouw Çiller, maar zij heeft op dit ogenblik wel genoeg aan haar eigen problemen. Onder de regering-Erbakan en sedert minister-president Yilmaz, die volgens mij goed begonnen was, is de situatie verslechterd. Zoals de heer Moorhouse reeds heeft opgemerkt is de situatie van de mensenrechten er sterk op achteruitgegaan.
In Europa rijst ernstige twijfel over de bereidheid van de nieuwe regering om zich voor een verbetering van de mensenrechtensituatie in te spannen. NAVO-partner Turkije verkent nieuwe wegen en de heer Erbakan wil niet het vijfde wiel aan de Europese wagen zijn. Hij wordt liever de aanvoerder van de islamitische wereld. Ik moet er toch op wijzen dat 23 % van de mensen op aarde zich tot de islam bekent en dat de islam in meer dan honderd landen wordt beleden. De conflicten met Griekenland - op Cyprus - en met de Koerden zijn verscherpt en daarom mogen wij in de huidige moeilijke situatie niet nog meer olie op het vuur gooien.
De binnenlandse politieke en economische situatie in Turkije zelf is ook niet beter geworden. Ik denk daarbij aan de inflatie, de werkloosheid en de problemen met de PKK. Wij moeten ons afvragen hoe wij, met alle begrip voor wat onze Griekse collega's hier vandaag hebben gezegd, onze toekomstige verhouding met Turkije zien. Dat is de vraag. Wij kunnen die niet ontwijken. Willen wij Turkije loslaten of afwijzen? Dat kan niet in ons belang zijn. De stabiliteit en de vrede in de regio kunnen nooit zonder Turkije tot stand worden gebracht. Als Turkije zich van Europa afkeert en een factor van onstabiliteit in de islamitische wereld wordt, is dat ook niet in het belang van onze Griekse vrienden. Moeten wij de douane-unie opzeggen? Wij moeten op de verbetering van de mensenrechtensituatie blijven aandringen en daartoe op Turkije pressie blijven uitoefenen, maar mogen de douane-unie niet op de helling zetten.
Ik meen dat de thans voorgestelde blokkering van de gelden uit het MEDA-programma wel onze conclusie uit de verklaring van de heer Van den Broek over de mensenrechten kan zijn, maar niet het uitgangspunt voor zijn verslag dat hij, zoals wij reeds begin 1996 wisten, pas eind september zal voorleggen.
De heer Van den Broek heeft het Parlement steeds correct en volledig geïnformeerd. Daarom begrijp ik paragraaf 6 van de gemeenschappelijke ontwerp-resolutie niet. Ik kan het Parlement alleen maar aanbevelen die paragraaf te verwerpen. Wij moeten alles in het werk stellen opdat Turkije ook met een islamitische regering de Europese optie open houdt en zich niet van ons afkeert.

Schulz
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wat de heer Langen heeft gezegd is gevaarlijk. Eind vorig jaar hebben wij al eens een debat gehouden. Centraal stond toen de overweging dat wij hier in het Europees Parlement en ook in de Europese Unie moesten voorkomen dat ons beleid Turkije en daardoor ook de regio destabiliseerde.
Ik bedoel met andere woorden dat de beslissing die wij toen hebben genomen verkeerd was en nog steeds is. Zolang Turkije krijgt wat het wil zonder daarvoor enige tegenprestatie te moeten leveren, is er geen enkele reden waarom het een ander beleid zou voeren. Dat is het eigenlijke onderwerp van dit debat. Mijnheer de voorzitter van de Raad, daarom moet ik u het volgende zeggen. Als mevrouw Çiller u, zoals u heeft gezegd, heeft beloofd dat ze zal nadenken over wat u haar over de eisen van de Europese Unie inzake democratisering en mensenrechten heeft gezegd, kunt u dat rustig vergeten. Zoals de heer Konecny terecht heeft opgemerkt is mevrouw Çiller veruit de ongeloofwaardigste figuur in de internationale politiek.
Kunt u zich voorstellen dat de heer Oostlander, rapporteur voor de strijd tegen racisme en vreemdelingenhaat, volgende week de heer Le Pen als Voorzitter van het Parlement voordraagt? Dan zou u zeker zeggen dat hij niet goed wijs of immoreel is. Welnu, dat is de manier waarop mevrouw Çiller zich gedraagt. Zij heeft immers niet alleen het Europees Parlement bij de neus genomen. Het ergste is dat zij in Turkije ook haar eigen volk om de tuin heeft geleid. Velen hebben immers voor Tansu Çiller gestemd omdat zij hoopten dat zij aldus de islamisering van Turkije konden verhinderen. Zo iemand kan niet de gesprekspartner van het Europees Parlement zijn.
Ook de heer Van den Broek kan niet de gesprekspartner van het Europees Parlement zijn. Mijnheer Van den Broek, uzelf en de voorzitter van de Raad hebben hier een machiavellistische politiek voorgesteld. Goed is volgens u wat de belangen van de Europese Unie dient, zelfs als dat ten koste van de democratie in Turkije gaat. Daarmee kunnen wij niet instemmen. Wij kunnen de rollen niet zo verdelen dat u een beleid à la Metternich voert, terwijl de kletskousen in het Europees Parlement bevoegd zijn voor de mensenrechten. Wanneer bezoekt u eindelijk eens een gevangenis? Mijnheer de voorzitter van de Raad, wanneer reist u eens naar Koerdistan om u een idee te vormen van wat daar gebeurt? Daarvan vernemen wij niets. Zolang u alleen in het regeringspaleis onderhandelingen voert, heeft u de indruk dat Turkije een democratie is. Ik ben daar ook geweest en weet dat dus. Het is er mooi. Ik ken echter ook de andere zijde van Turkije: de folteringen, vernederingen en schendingen van de mensenrechten. Ook daarover moet u zich informeren. Als u dat doet, zult u ongetwijfeld tot andere gedachten komen.
Het wordt tijd dat wij mevrouw Çiller niet langer steunen. Ook met de heer Erbakan kunnen wij niets aanvangen. Hij heeft zelf gezegd dat hij met ons niets te maken wil hebben. Wij moeten eindelijk de democratische krachten in Turkije ondersteunen. Een democratisch Turkije dat de democratische en mensenrechten daadwerkelijk eerbiedigt, zou voor het Europees Parlement een welkome partner zijn.
Ik ben het beu dat men iedereen die op de regering-Erbakan kritiek levert als een vijand van Turkije voorstelt. Dat geldt overigens expliciet voor onze collega's uit Griekenland, dat de democratie niet alleen hoog in het vaandel voert maar ook in de praktijk brengt. Als wij steun verlenen aan hen die de mensenrechten met voeten treden en hen die opkomen voor de vrijheid van de mensen, voor de vrijheid van mening, voor de democratische uitoefening van de politieke rechten en voor het zelfbeschikkingsrecht veroordelen, verraden wij onze eigen principes. Wij hebben dan ook geen andere keuze: wij moeten de middelen blokkeren tot Turkije tot het besef is gekomen dat alleen democratische rechtsstaten onze partner kunnen zijn.

Caudron
Commissaris, collega's, op mijn beurt wil ik beginnen met u te wijzen op een overtuiging en een realiteit. Turkije is een groot en bijzonder belangrijk land op het wereldschaakbord, het is een machtig land, een bondgenoot van Europa, die dit moet blijven en wij moeten alles in het werk stellen opdat het ook onze bondgenoot blijft.
Deze geopolitieke werkelijkheid vormde destijds de verklaring van een aantal van onze besluiten en verklaart de ontwikkeling van onze betrekkingen met dit land. Deze zelfde realiteit rechtvaardigt, verklaart, illustreert vandaag onze teleurstelling en onze ernstige ongerustheid. Dit gegeven verklaart ten slotte onze vastberadenheid voor de toekomst, een vastberadenheid die door de socialisten en alle fracties in dit debat wordt geëist.
Ik ken Turkije persoonlijk een beetje omdat ik vijf jaar lang lid ben geweest van de paritaire commissie EuropaTurkije, van 1989 tot 1994, en ik heb toen de ontwikkeling van de mentaliteit van onze gesprekspartners kunnen volgen. Aanvankelijk vroegen zij maar één ding, toetreding, terwijl zij op het laatst op onze vragen en verzoeken met verbale agressie en ernstige verwijten antwoordden. Intussen was het islamitisch fundamentalisme opgekomen en was de USSR uiteengevallen, wat Turkije deed dromen van een dominante positie in de regio.
In deze geest is een jaar geleden, eind 1995, aan de vooravond van de Turkse parlementaire verkiezingen, een fantastische overredingsmachine op gang gekomen om ons te vragen de douane-unie te aanvaarden. Acties van ambassades, druk van ministeries, telefoongesprekken, velerlei beloften aangaande de mensenrechten en democratie voor de Koerden en zelfs vrede op Cyprus en als finale een doorslaggevend argument: als de douane-unie niet zou worden goedgekeurd, zouden de fundamentalisten en islamieten aan de macht komen.
Wij hebben voor de douane-unie gestemd en net als vele anderen met lood in de schoenen. Wij hebben haar goedgekeurd, haar gekozen en wij hebben ons vergist, om niet te zeggen, men heeft ons om de tuin geleid. De binnenlandse politieke onderdrukking in Turkije is harder dan ooit. De gevangenissen zitten vol en mensen zijn gestorven, er wordt door de Turken niets gedaan, er hebben zich nieuwe dodelijke provocaties op Cyprus voorgedaan, en toppunt van teleurstelling, daags na de verkiezingen vindt er een scheuring in de rechtse lekenpartij plaats en geeft mevrouw Ciller - die ons in december nog vroeg om haar te helpen het fundamentalisme te bestrijden - een verklaard islamiet, de heer Erbakan, de post van minister-president.
Het is vandaag duidelijk dat de politieke voorwaarden op grond waarvan het Europees Parlement zijn toestemming heeft gegeven, niet meer bestaan. Zij moeten dus opnieuw ter discussie worden gesteld en Europa moet alle kredieten onder het financiële protocol en die welke in het programma MEDA zijn voorzien, blokkeren. Ik voeg hieraan toe dat de Commissie ook de voorwaarden moet bestuderen om de douane-unie zelf ter discussie te stellen. Dit is immers nu voor mij, mijnheer de Voorzitter, het enige en laatste middel dat ons rest om Turkije te dwingen zijn verplichtingen na te komen. Het is dus op termijn ons enige en laatste middel om Turkije te helpen, aan de rand van Europa, een groot, niet-religieus, democratisch, vreedzaam land en bondgenoot te blijven.

Dankert
Mijnheer de Voorzitter, " ook als ik met eigen ogen zou zien dat de overheid een dorp heeft platgebrand, zou ik het nog niet geloven" . Ik hoop dat deze woorden van mevrouw Ciller zelfs voor haar niet langer geldig zijn na de uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van vorige maandag. Het Hof stelt uitdrukkelijk dat de Turkse regering dorpen platbrandt en zo de Europese Conventie voor de Rechten van de Mens en het bijhorende protocol nr. 1 schendt.
Het is belangrijk op deze uitspraak te wijzen omdat ze een teken is dat de banden van Turkije met Europa uiteindelijk ook zinvol kunnen zijn voor de democratie in Europa. Er moet echter opgetreden worden en ik betreur met name in de verklaringen van de Raad het gebrek aan bereidheid om ook maar iets te ondernemen. Hij wil eenvoudigweg de douane-unie met Turkije voortzetten. De Raad is bijgevolg medeverantwoordelijk voor de verslechtering van de toestand van de mensenrechten in Turkije, zoals we die vandaag kennen. De toestand verslecht, er wordt geen vooruitgang geboekt, er wordt stelselmatig gefolterd, mensen verdwijnen en er vinden wederrechtelijke moorden plaats. Dit wordt allemaal geduld en toegelaten in een land dat, om een rapport van Amnesty International te citeren, " over alle instellingen beschikt om een striktere naleving van het recht te verzekeren en de toestand van de mensenrechten aanzienlijk te verbeteren" . Dat is het probleem.
Toen wij vorig jaar voor de douane-unie stemden, geloofden wij niet dat wij onmiddellijk voor volledige mensenrechten zouden zorgen. Mevrouw Ciller en een meerderheid van de leden van de Nationale Vergadering lieten ons echter geloven dat het Turkse politieke bestel minstens gedeeltelijk de verantwoordelijkheid op zich nam en bereid was iets aan de situatie te doen. Wij zijn misleid: de hervorming van artikel 8 - de heer Moorhouse had het hier vrij expliciet over - heeft niet geleid tot een echte hervorming en tot echte vrijheid van meningsuiting. Er zijn geen tekenen van verbetering op om het even welk gebied van de mensenrechten en alles wijst veeleer op een verslechtering van de toestand.
Na de debatten in december en de toezeggingen die Turkije gedaan heeft, hebben wij niet gekregen wat wij terecht verwachtten. Zijn wij nu verplicht de heer Erbakan en mevrouw Ciller te geven wat zij verwachten? Ik meen van niet.
Mijn fractie zal de kredieten voor Turkije in het kader van het financiële protocol bij de overeenkomst inzake de douane-unie vastbesloten blijven blokkeren in de begroting voor 1997. Turkije moet eerst een aantal maatregelen treffen.
Wij hebben ook een moeilijker voorstel en willen ook de voor Turkije bestemde MEDA-middelen blokkeren. Dit kan wanneer we voldoende MEDA-middelen in de reserve opnemen. Alleen als er aanzienlijke vooruitgang wordt geboekt inzake de mensenrechten moeten wij dit geld vrijmaken. Dit kan misschien nog lang duren maar wij moeten onze rechten uitoefenen zodat we onze geloofwaardigheid behouden. Dat is precies waartegen ik bezwaren heb in de verklaringen van de Raad!

Rothe
Mijnheer de Voorzitter, in december van vorig jaar heeft het Europees Parlement zich voor de douane-unie met Turkije uitgesproken. Ik heb de argumenten gerespecteerd van de afgevaardigden die meenden dat de goedkeuring van de douane-unie de democratische krachten in Turkije zou versterken en een verandering in positieve zin zou teweegbrengen. Toen ik de douane-unie verwierp, voelde ik enige twijfel of ik wel de juiste beslissing nam. Vandaag weten wij dat zowel op het gebied van de democratische ontwikkeling van Turkije als op dat van de eerbiediging van de mensenrechten en het volkenrecht geen vooruitgang is geboekt, maar dat de situatie zelfs veel slechter is geworden, zowel in Turkije zelf als, door de schuld van Turkije, op Cyprus.
In de zomer werd ten onrechte meermaals over conflicten tussen de gemeenschappen op Cyprus gesproken en geschreven. Niet de Griekse en Turkse Cyprioten zijn met elkaar in botsing gekomen. In werkelijkheid hebben Turken twee ongewapende Grieks-Cyprioten vermoord toen zij, samen met anderen, demonstreerden tegen de bezetting van 37 % van het eiland, die nu al 22 jaar duurt. Enkele sprekers hebben al iets onderstreept wat voor de houding van dit Parlement tegenover Turkije zeer belangrijk is. Ik wil dat hier nogmaals herhalen. Volgens verklaringen van de Grote Turkse Nationale Vergadering heeft de fascistische jeugdorganisatie Grijze Wolven uit de staatskas 65 miljoen Turkse lire gekregen om naar Cyprus te reizen. Leden van de Grijze Wolven hebben daar de Cyprioot Isaak gedood. De Turkse officier die de Cyprioot Solomas heeft doodgeschoten is - dat is meer dan cynisch en volstrekt onaanvaardbaar - door de heer Denktasch drie dagen later als beloning tot minister van landbouw van de zelf uitgeroepen Noordcypriotische staat benoemd. Dames en heren, het wordt tijd dat wij duidelijk maken dat het Europees Parlement en de Europese Unie zich bedrogen voelen. Het wordt tijd dat wij duidelijk maken dat wij geen goede relaties wensen met een land dat de mensenrechten en het volkenrecht met voeten treedt en dat wij om die reden de financiële middelen voor Turkije blokkeren.

Jensen, Kirsten
Mijnheer de Voorzitter, toen we bij de jaarwisseling over de douane-unie met Turkije stemden, twijfelden velen over de juiste keuze, maar de wil om samen te werken en de dialoog met Turkije aan te vatten haalde de bovenhand. Niet in het minst omdat Turkije onder druk van het Europees Parlement reeds enkele hervormingen had doorgevoerd en er nog meer beloofde. Terwijl de Raad genoegen nam met de situatie, buitte het Parlement ze juist uit ten voordele van de democratie en de mensenrechten. Intussen is de situatie echter weer achteruit gegaan. Hiervoor kunnen we onze ogen niet sluiten. Verkozen afgevaardigden van het Turks Parlement zitten nog steeds gevangen, anderen zijn in hechtenis genomen, omdat ze de Turken en Koerden oproepen een vreedzame dialoog aan te gaan. Er is net een rechtszaak geweest tegen medewerkers van een rehabilitatiecentrum voor slachtofffers van folteringen, omdat zij de namen van de slachtoffers niet wilden overmaken aan de autoriteiten. Freddy Blak en ik woonden in Ankara het proces bij van een Deense staatsburger van Koerdische afkomst, Kemal Kocin Ankara, die in hechtenis werd genomen voor iets dat hij in Denemarken had gedaan, dat in Denemarken wettelijk is en dat de Deense autoriteiten niet wilden onderzoeken. De rol die de Turkse ambassade in deze en in vele andere zaken heeft gespeeld is onrustwekkend. Ook wat Cyprus betreft, hebben wij alle redenen om te geloven dat de Turkse regering de gemoederen ophitst.
Daarom willen wij het geld dat in het kader van de douane-unie voor Turkije was uitgetrokken, 375 miljoen ecu over 5 jaar, niet vrijgeven, noch de middelen van het MEDA-programma voor Turkije aanwenden. De reden hiervoor is niet dat er geen behoefte is aan steun, maar wanneer de Turkse regering zelf miljarden uitgeeft aan een oorlog tegen mensen in eigen land, voelen wij ons genoodzaakt hen op de situatie te wijzen.

Tsatsos
Mijnheer de Voorzitter, de cynische verklaring van de Raadsvoorzitter over de situatie van de mensenrechten en de democratie in Turkije bewijst duidelijk dat hij de intelligentie van de Parlementsleden schromelijk onderschat.
Belangrijke momenten voor instellingen als het Parlement zijn die waarop ze verzocht worden een eerder ingenomen - verkeerd - standpunt te herroepen. Voor het Parlement dat de douane-unie met Turkije op basis van onjuiste informatie goedkeurde, is zo'n ogenblik aangebroken. De pessimisten van toen krijgen gelijk!
Daar het Parlement de natuurlijke hoeder is van de menselijke waarden, kunnen zijn resoluties daarover niet hard genoeg zijn. Hoewel dat niet het geval is voor die waarover we ons thans buigen, blijft ons niets anders over dan ze aan te nemen.
De uitdagende houding van Turkije tegenover de Unie wordt niet alleen aangemoedigd door de regeringen van de lid-staten maar ook door het Parlement dat zich te verdraagzaam tegenover de Turkse instanties opstelt. Daar hier zoëven werd gezegd dat we voorzichtig moeten zijn en geen strengere houding tegenover Turkije mogen aannemen omdat dit kan worden uitgelegd als "partij kiezen" voor Griekenland - een lid-staat van de Europese Unie - geeft het Parlement nu ook blijk van schijnheiligheid. Hoewel degenen die dit beschamend standpunt verdedigen, eraan toevoegen dat ze begrip hebben voor de collega's uit Griekenland, mag het Griekse lidmaatschap van de Unie in geen geval als voorwendsel worden aangewend om zich inschikkelijk te tonen tegenover een regime dat misdrijven tegen de mensheid pleegt en het internationaal recht minacht.
We mogen niet vergeten dat zowel de democratische krachten in Turkije - die lijden onder een gewelddadige regime - als de Turks-Cyprioten - die mede het slachtoffer zijn van de illegale bezetting van het eiland - erop aandringen dat we blijven bij de eis dat de mensenrechten in Turkije worden geëerbiedigd.

Christodoulou
Mijnheer de Voorzitter, ik wijs er de heer Langen op dat niet alleen de Griekse Parlementsleden maar alle afgevaardigden die vandaag in het debat tussenbeide zijn gekomen, aandringen op de bevriezing van de communautaire begrotingsmiddelen voor Turkije, zulks om de redenen die ze hebben aangehaald.
Ik wil de leden ook vragen dat ze de houding van Turkije en het Cyprische drama niet langer voorstellen als een louter Grieks-Turkse aangelegenheid. Het gaat duidelijk om problemen die de hele beschaafde wereld, in het bijzonder de Europese Unie, aanbelangen en - daarom - als dusdanig moeten worden benaderd.

Bertens
Ik verneem juist dat in ieder geval de Franse cabine vertaald heeft dat ik de compromisresolutie níet zou tekenen. Het tegenovergestelde is waar. Ik heb hem niet alleen getekend, maar ik zal er ook voor stemmen. Dus ik wou dat het ook duidelijk wordt voor alle collega's. I will vote against Turkey .

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, ik heb met veel belangstelling naar het debat geluisterd en zal zeker rekening houden met de verschillende opmerkingen die zijn gemaakt. Ik wil kort een aantal concrete opmerkingen behandelen. Eerst en vooral heb ik wel degelijk de kwestie Noord-Irak behandeld in het eerdere debat over Irak. Ik wilde dit gewoon even rechtzetten. Mijn opmerking om beide ontwerp-resoluties samen te behandelen was een procedure-opmerking. Ik had vernomen dat de ontwerpresoluties afzonderlijk behandeld zouden worden en ik wilde er zeker van zijn dat dit ook het standpunt van de Vergadering was. Ik heb slechts net voor het debat vernomen dat dit zo was.
Ik wil eerst en vooral de heer Crowley danken voor zijn grootmoedige woorden. Ik heb zorgvuldig kennis genomen van de standpunten die de geachte afgevaardigden hier vandaag hebben ingenomen. Wij zullen deze overmaken aan de Raad en hiermee rekening houden in onze beraadslagingen. Ik zal er ook voor zorgen dat Tánaiste Dick Spring volledig op de hoogte is van dit debat voor zijn ontmoeting van volgende week met mevrouw Ciller, de tweede in enkele weken tijd.
Ik heb in mijn verklaring klaar en duidelijk gewezen op de vastberadenheid van de Raad om de bezwaren inzake de toestand van de mensenrechten in Turkije, die wij volledig met het Parlement delen, aan de orde te stellen. Wij blijven druk uitoefenen op de Turkse autoriteiten opdat zij de toezeggingen, die zij de Unie gedaan hebben en de verbintenissen, die zij in het internationaal recht zijn aangegaan, nakomen. Wij dringen ten zeerste aan op een benadering van het Koerdische vraagstuk die voor vrijheid van meningsuiting zorgt inzake de politiek aanvaardbare aanpak van het Koerdische probleem. Ik vraag mij af of, wanneer hier vandaag een Turks vertegenwoordiger aanwezig geweest was, hij de Raad bekritiseerd zou hebben voor de weerslag van wat wij wel degelijk in onze verklaring gesteld hebben. De strategie van de Raad is niet - zoals gezegd is - dat wij alles bij het oude laten. Wij trachten daarentegen gebruik te maken van alle beschikbare kanalen om aan te dringen op en aan te sporen tot het soort veranderingen dat wij allemaal wensen.
Wij hebben tevens een krachtige verklaring aangenomen die de principes vastlegt die onze betrekkingen met Turkije moeten leiden. Wij zullen blijven aandringen op een constructief antwoord op deze verklaring.
Tenslotte wil ik er inzake Cyprus aan herinneren dat de Raad de recente brutale moorden op burgers op het eiland veroordeeld heeft. Zoals ik ook al gezegd heb, hebben wij eveneens het buitensporige gebruik van geweld door de veiligheidstroepen in het noorden van Cyprus ten zeerste betreurd. En zoals ik ook al gezegd heb, beklemtonen deze tragische gebeurtenissen dat de inspanningen voor een oplossing onder auspiciën van de Verenigde Naties dringend moeten worden opgevoerd. De Europese Unie speelt een volledige, actieve en geëngageerde rol om deze inspanningen te steunen.

Van den Broek
Ook ik ben het Parlement erkentelijk voor de gemaakte interventies die de ernst van de situatie duidelijk onderstrepen en ook, dacht ik, een betrekkelijk eenduidig gevoelen in het Parlement naar voren brengen. Ik weet dat wij binnenkort in ieder geval opnieuw met elkaar spreken. Ik herhaal de toezegging dat wij hopen in de loop van volgende maand tijdig het rapport beschikbaar te hebben, zodat de volgende zitting in Straatsburg, als de agenda dat toelaat, over het rapport van de Commissie zowel over de douane-unie als de mensenrechten kan worden gesproken. Dat betekent dat intussen dan ook de gesprekken in New York met mevrouw Ciller zullen hebben plaatsgevonden, waarvan de resultaten dan in het debat kunnen worden betrokken.
Ik wou als afsluitende opmerking, met volledige erkenning van de ernst van de situatie die ik ook geprobeerd heb in mijn eerste interventie tot uitdrukking te brengen, toch nog wijzen op de buitengewoon gecompliceerde politieke ontwikkeling die in Turkije heeft plaatsgevonden en in feite bestendigd is door het aantreden van dit kabinet. Deze ontwikkeling plaatst ons in de paradoxale situatie dat al diegenen die, met volledig begrip daarvoor overigens, met terugwerkende kracht twijfelen aan de juistheid van het destijds goedkeuren van de douane-unie, zich geplaatst vinden voor het dilemma dat in feite het afbreken, opschorten of terugtrekken van de douane-unie eigenlijk precies datgene is wat de huidige islamitische regeringsleider, premier Erbakan, het liefste zou zien, wat overigens niet hetzelfde is wat mevrouw Ciller graag zou zien.
De Europese Unie zal vervolgens haar beleid moeten bepalen en zal moeten trachten op een gegeven ogenblik toch bij te dragen aan stabiliteit en niet verdere radicalisering in Turkije. Dat is een hele lastige opgave, maar ik vind dat bij het bepalen van dat beleid ook goed geluisterd moet worden naar de geluiden vanuit het Parlement en tegen die achtergrond ben ik ook erkentelijk voor dit debat.

De Voorzitter
Ik heb zeven ontwerp-resoluties overeenkomstig artikel 37, lid 2, van het Reglement ontvangen.
De stemming vindt plaats donderdag te 12.00 uur plaats.

Kindermisbruik
De Voorzitter
Aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende mondelinge vragen:
van de heer Ligabue, de heer Pasty en mevrouw Todini, namens de Fractie Unie voor Europa, aan de Raad (B4-0839/96 - O-0154/96) en aan de Commissie (B4-0683/96 - O-0155/96) inzake de bescherming van kinderen in de Europese Unie die het slachtoffer zijn van geweld; -van mevrouw Hermange, mevrouw Todini, mevrouw Colli Comelli, de heer Crowley, de heer Andrews en de heer Mezzaroma, namens de Fractie Unie voor Europa, aan de Commissie (B4-0841/96 - O-0180/96) inzake de bestrijding van de netwerken van pedofilie; -van de heer Monfils en mevrouw André-Léonard, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, aan de Raad (B4-0842/96 - O-0181/96) inzake kinderhandel; -van de heer Monfils en mevrouw André-Léonard, namens de Fractie van de Europese Liberale en Democratische Partij, aan de Commissie (B4-0846/96 - O-0187/96) inzake het seksueel misbruik van kinderen en de strijd tegen netwerken van pedofielen in Europa; -van mevrouw Roth, mevrouw Aelvoet en mevrouw Van Dijk, namens de Fractie De Groenen in het Europees Parlement, aan de Commissie (B4-0843/96 - O-0182/96) inzake de strijd tegen pedofilie, kinderprostitutie en ontvoering van kinderen; -van mevrouw Van Lancker, de heer De Coene en de heer Willockx, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, aan de Raad (B4-0844/96 - O-0183/96) inzake Europese samenwerking in de strijd tegen de pedofilie-netwerken en de kinderpornografie; -van mevrouw Dury, de heer Schulz, de heer Desama, de heer De Coene, de heer Rothley, de heer Cot en mevrouw Oddy, namens de Fractie van de Partij van de Europese Sociaal-democraten, aan de Commissie (B40850/96 - O-0193/96) inzake geweld tegen minderjarigen; -van mevrouw Pailler, mevrouw Sornosa Martínez, de heer Vinci en de heer Alavanos, namens de Confederale Fractie Europees Unitair Links - Noords Groen Links, aan de Commissie (B4-0845/96 - O-0185/96) inzake kindermishandeling; -van mevrouw Colombo Svevo, mevrouw Banotti, mevrouw Pack, de heer Chanterie, de heer Martens, mevrouw Oomen-Ruijten, de heer Deprez, de heer Herman, mevrouw Thyssen, de heer Grosch, mevrouw Bennasar Tous, mevrouw Mouskouri en de heer Tindemans, namens de Fractie van de Europese Volkspartij, aan de Commissie (B4-0847/96 - O-0188/96) inzake geweld tegen minderjarigen; -van de heer Pradier, namens de Fractie Europese Radicale Alliantie, aan de Commissie (B4-0848/96 - O-0189/96) inzake maatregelen om minderjarigen in de Europese Unie te beschermen tegen gewelddaden; -van mevrouw Seillier, namens de Fractie Europa van Nationale Staten, aan de Commissie (B4-0849/96 - O-0190/96) inzake geweld tegen kinderen en pedofilie- en pornografienetwerken.
Todini
Mijnheer de Voorzitter, de Fractie Unie voor Europa is ingenomen met het feit dat dit debat hier kan plaatsvinden. De gebeurtenissen van de laatste tijd, waarop Europa en de gehele wereld hebben moeten toezien, zijn zeer ernstig. Ik heb het over de mishandeling en het seksueel misbruik van kinderen. Onze fractie houdt zich al lang met dat probleem bezig. Wij hebben daarover studiedagen georganiseerd, eerst in Carcassonne en daarna in Dublin, waar wij ook een aantal teksten hebben goedgekeurd. Wij hebben een resolutie aangenomen en in juli werd een mondelinge vraag met ontwerp-resolutie ingediend.
Bovendien hebben vele leden amendementen op de begroting ingediend om daarin nieuwe kredietlijnen op te nemen voor acties ten gunste van minderjarige slachtoffers van geweld. Het gaan om andere kredieten dan die voor beleidsmaatregelen ten gunste van de gezinnen of achtergestelde bevolkingsgroepen. Die nieuwe begrotingslijnen zijn voorgesteld in de Commissie cultuur, jeugd, onderwijs en media, de Commissie openbare vrijheden en binnenlandse zaken en de Commissie sociale zaken en werkgelegenheid. Onze amendementen worden in de komende weken besproken. Wij hopen dat alle fracties zich bij onze strijd zullen aansluiten.
Ik zou de hoofdpunten van onze gezamenlijke ontwerp-resolutie kort willen toelichten. Men moet de passende instrumenten ter beschikking stellen om het verschijnsel van het kindermisbruik in alle mogelijke vormen te bestuderen en te voorkomen. Wij moeten, zowel in de lid-staten als in de Europese landen die tot de Unie willen toetreden, een gemeenschappelijke algemene actie op touw zetten. In elke samenwerkingsovereenkomst met derde landen moeten wij rekening houden met de strijd tegen internationale verschijnselen zoals internationale kinderhandel, gedwongen prostitutie van migranten en sekstoerisme. Om het probleem aan te pakken moeten er ook voldoende en daarvoor bestemde begrotingskredieten zijn.
Een gemeenschappelijke actie van de lid-staten moet worden ondernomen in het kader van de derde pijler - de samenwerking op het gebied van justitie en politie -, meer bepaald in het kader van de Akkoorden van Schengen en het Europol-Verdrag. In dat verband kan ik het Parlement meedelen dat ik morgen op punt 5.II van de ontwerp-resolutie een mondeling amendement zal indienen om in het Europol-Verdrag te voorzien in de oprichting van gemeenschappelijke gegevensbanken van alle lid-staten met alle informatie over personen die zich aan daden van pedofilie schuldig hebben gemaakt.
Er moet ook een harmonisatie van de nationale wetgevingen inzake misdrijven en straffen komen. Daarnaast moeten wij bijzondere aandacht hebben voor de nieuwe technologieën, zoals het Internet, waarlangs met jongeren en vooral kinderen contact kan worden gezocht.
Ten slotte dringen wij aan op een groen telefoonnummer op Europees niveau en vragen wij vooral dat de Intergouvernementele Conferentie in het nieuwe Verdrag een hoofdstuk over de mensenrechten van de kinderen opneemt. De toekomst van Europa hangt vooral van zijn sociale en culturele ontwikkeling af. Zonder die sociale en culturele ontwikkeling zal Europa nooit één worden.

André-Léonard
Mijnheer de Voorzitter, de tragische gebeurtenissen van zomer 1996 zullen voor altijd in ons aller geheugen blijven gegrift, maar er is een tijd voor emotie, een tijd voor beraad en een tijd voor actie. Tot op heden moeten we een gebrek aan politieke wil vaststellen in de strijd tegen de seksuele uitbuiting van kinderen. De affaire-Dutroux heeft talrijke wansituaties bij justitie en politie aan het licht gebracht. Deze les geldt voor alle lid-staten, want de huidige drama's zijn ook het gevolg van een collectieve laksheid. Is de taak van de staat niet in de allereerste plaats de bescherming van zijn burgers garanderen? Iedere lid-staat moet zijn plicht vervullen en ervoor zorgen dat andere Dutroux morgen niet meer aan de waakzaamheid van justitie kunnen ontkomen.
Er moeten onmiddellijk gemeenschappelijke acties worden gevoerd, de derde pijler moet worden versterkt en de Europol-overeenkomst moet worden geratificeerd door de lid-staten. Ik juich het initiatief van de Raad van ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken toe, die op 26 en 27 september aanstaande in Dublin bijeenkomt om te trachten onze politiële en justitiële samenwerking te versterken. Met ongeveer 120 miljoen kinderen in de Unie is het onaanvaardbaar dat het Verdrag in zijn huidige vorm geen enkele verwijzing naar hen maakt.
Ik wilde nog eens wijzen op mijn verzoek tot oprichting van een tijdelijke onderzoekscommissie. Voorzitter, ik heb dit verzoek al twee jaar geleden ingediend. Als deze commissie het licht had kunnen zien, hadden wij ons misschien rekenschap kunnen geven van de omvang van de pedofielennetwerken en van de wegen waarlangs de kinderhandel plaatsvindt. Wij hadden de tekortkomingen van de autoriteiten kunnen vaststellen, alsmede de gebreken en wetsverschillen tussen de lid-staten. Wij hadden kunnen werken aan een verbetering van de methoden voor onderzoek, informatie-uitwisseling, bescherming van getuigen en slachtoffers.
Het is nog niet te laat, maar het wordt hoog tijd dat wij onze krachten, middelen en deskundigheden bundelen om te verhinderen dat nog meer kinderen worden geofferd in het stilzwijgen van onze samenlevingen, die niet geconfronteerd wilden worden met de werkelijkheid van de weerzinwekkende daden die ons in onpeilbaar diepe afschuw storten.

Aelvoet
Voorzitter, collega's, het feit dat het onderwerp dat ons hier vandaag bezighoudt terecht zoveel tijd en aandacht zal krijgen, heeft uiteraard te maken met de afschuwelijke praktijken die, onder andere in België, heel scherp aan het licht zijn gekomen. Die praktijken hebben op de eerste plaats families van de slachtoffers, maar ook het hele land in rouw gedompeld, in een schoktoestand gebracht. Een hele reeks meisjesnamen zijn voor goed in ons aller bewustzijn gebrand. Het hadden ieders kinderen kunnen zijn.
De intensiteit van de gevoelens die losgekomen zijn, hangt natuurlijk ten nauwste samen met het feit dat het grootste deel van de slachtoffers kinderen zijn. Rijke, zogenaamd ontwikkelde samenlevingen die niet meer in staat blijken te zijn onschuldige, weerloze kinderen veiligheid en bescherming te bieden, dat tart toch alle verbeelding. België staat zeker niet alleen met het probleem van gecommercialiseerde pedofilienetwerken, maar de omvang die het netwerk jarenlang heeft kunnen ontwikkelen, is wel spectaculair, zoals ook andere affaires in België spectaculaire vormen hebben aangenomen. In dat opzicht, collega's, zou ik een beetje afstand willen nemen van een bepaalde teneur in de gemeenschappelijke compromis-resolutie die eigenlijk heel veel ophangt aan internationale samenwerking, Europol. Alles zal dan opgelost worden. Alles zal dan beter gaan, terwijl, onder andere, juist het geval van België duidelijk maakt dat op de allereerste plaats in eigen land de vinger op de wonde moet worden gelegd, stallen moeten worden uitgemest. Waar wij mee te maken hebben, is grote inefficiëntie van het gerecht, waar elementen van corruptie aanwezig zijn, waar ook duidelijk verbindingslijnen aanwezig zijn met het politiek niveau. Als men dat niet aanpakt - ik zie daarvoor op dit ogenblik wel enkele aanzetten - dan is alle internationale samenwerking gewoon een maat voor niets. Laten we dus de zaken niet omdraaien en op de eerste plaats zeggen, zeker voor wat België aangaat, dat in eigen land orde op zaken moet worden gesteld.
Ten tweede zou ik er even willen bij stil staan dat uitgerekend vandaag een bijzonder schrijnend rapport in "La Libération" is gepubliceerd, waar het probleem van geweld tegen kinderen, en dus ruimer gesteld als seksueel geweld, misbruik en moord, aangekaart worden en waaruit blijkt dat er een toename is van dat geweld met 18 procent op één jaar tijd. Dit kan voor een belangrijk deel teruggebracht worden op betere informatie, betere signalisatiemogelijkheden, maar het hoofdprobleem is de verloedering, de sociale achteruitgang en de sociale armoede die eigenlijk mee aan de oorsprong ligt van een bepaalde vorm van het geweld. In dat verband denk ik dat, als we het hebben over geweld tegen kinderen, we dat in zijn brede perspectief moeten bekijken, wat uiteraard niet betekent dat er geen speciale aandacht moet zijn in het bijzonder tegen het seksuele geweld tegen kinderen, onder andere in het kader van gecommercialiseerde pedofilie. In dat verband pleiten wij zeer sterk, samen met vele anderen hier, dat er ook aandacht zou gaan naar de vorming van magistraten en van politieagenten, opdat ze beter met dit soort fenomenen zouden leren omgaan, dat ook de strijd tegen illegaal sekstoerisme zou worden aangepakt, tegen mensenhandel in het algemeen, want - men kan er toch niet naastkijken - het zijn niet alleen kinderen die in dat netwerk zitten, maar ook jonge volwassenen. Er is méér aan de orde.
Ten slotte moet het mij van het hart, als Vlaming, dat ik het beschamend vind dat bepaalde Vlaamse politici niet te beroerd zijn om op de lijkkisten van misbruikte en vermoorde kinderen te gaan staan en daar te proclameren dat het hier over Waalse mistoestanden gaat. Daar waar het duidelijk is dat we toch met een Belgisch probleem, met een crisis van de rechtsstaat in België te maken hebben en dat men daaruit geen communautair garen moet gaan spinnen, alsof er geen Vlaamse hormonenmaffia zou zijn, alsof er geen Superchannel zou zijn.

Dury
Mijnheer de Voorzitter, ik wilde mijn spreektijd aanvangen met de woorden dat emotie, droefheid en herinnering niet vergeten worden, en ik voeg hieraan toe, dat zij niet vergeten mogen worden. Laten wij niet de emoties van vorige week vergeten, omdat juist zij wellicht de fundamentele drijfveer van onze actie zullen zijn.
De socialistische fractie heeft ingestemd met het voorstel voor een gezamenlijke resolutie en ik wil hier voor alle duidelijkheid bevestigen dat wij wensen dat de samenwerking in het kader van de strijd tegen de mensenhandel, de handel in vrouwen en kinderen, op communautair niveau plaatsvindt. Ik wil hier ondubbelzinnig zeggen dat Europol hierin een rol moet spelen en deze strijd tot zijn taken moet rekenen. En ik wil hier klaar en duidelijk stellen, dat indien een lid-staat zich niet bij Europol wil aansluiten, de andere lid-staten dit wel kunnen doen en zonder de weigeraar moeten verdergaan. De socialistische fractie stelt dit unaniem en herhaalt dit met klem voor de Raad en de Commissie. Maar ik wilde ook enkele punten van deze resolutie aanvullen.
Allereerst denken wij dat we onderzoek moeten verrichten en ons moeten beraden. In feite bestaat er bijzonder weinig deskundigheid op dit terrein, omdat het onderwerp lange tijd als taboe en moeilijk werd beschouwd. We moeten het nauwkeurig afbakenen, omdat het om een systeem gaat en dit systeem moeten we bestrijden: het gaat niet enkel om afwijkend gedrag en individuele monsterlijkheden. Wij denken ook dat wij de definitie van verkrachting in onze wetgevingen moeten harmoniseren; dat wij het begrip delicten in verband met de uitbuiting van kinderen en jonge volwassenen moeten harmoniseren; dat wij onze wetgeving moeten versterken door in sommige landen het beginsel van dubbele aanklachten, vooral in geval van sekstoerisme, moeten schrappen; en ten slotte moeten wij onze wetgeving aanpassen om gevallen te ontmaskeren van versluierde kinderhandel, in de vorm van adopties of schijnhuwelijken. Ten slotte moeten wij de kinderpornografie bestrijden, dat wil zeggen de banalisering van de seksuele uitbuiting van kinderen.
Wat niet in de resolutie staat, is het beginsel van de strijd tegen het witwassen van geld. Weet u dat het netwerk Spartacus, waarvan een aantal verantwoordelijken zijn veroordeeld, zijn activiteiten voortzet omdat deze in de eerste plaats zijn gericht op het behalen van winst? Welnu, als dat zijn kracht is, moet het ook zijn zwakke punt zijn. Ik denk dat wij ook moeten denken aan de bestrijding van witwaspraktijken en aan het opleggen van sancties aan banken, ook als hierbij Europese banken zijn betrokken.
Laten wij ten slotte ook aan de slachtoffers denken, aan het luisteren naar de slachtoffers. Laten we denken aan het verzamelen van bewijsmateriaal, wat op menselijker wijze moet geschieden, wat op alle mogelijke manieren moet worden vergemakkelijkt om doeltreffender te zijn. Mijnheer de Voorzitter, ik moet zeggen dat ons in deze hele affaire - die een schok heeft teweeggebracht, dat is zo - de hoop blijft dat de schok heilzaam zal zijn en dat wij na de woorden van medeleven, die uiteraard zinvol en nodig zijn, met de hulp van de Commissie en de Raad alle noodzakelijke maatregelen kunnen treffen.

Sornosa Martínez
Mevrouw de commissaris, is de Commissie van plan de voorziene maatregelen tegen kinderporno een globaal karakter te geven, zodat ze ook van toepassing kunnen zijn op andere kwetsbare bevolkingsgroepen, zoals vrouwen? Zal er diepgaander onderzoek worden verricht naar de problematiek die verantwoordelijk is voor delicten op het vlak van mensenhandel en pornografie, waarvan zowel kinderen als vrouwen het slachtoffer zijn, en zal daarbij aandacht worden geschonken aan de oorzaken van deze delicten en zal er worden opgeroepen tot internationale samenwerking? Ik zou graag een overtuigend antwoord willen krijgen, een antwoord dat er geen enkele twijfel over laat bestaan dat er doeltreffende acties zullen worden ondernomen die ervoor zorgen, dat dit soort misdrijven niet verder woekert. We mogen niet vergeten wie het zijn die door sexueel geweld bedreigd worden, en we dienen ons serieus af te vragen wat de oorzaken hiervan zijn, en hoe het kan worden bestreden.
Dan tot slot de vraag: bestaat het voornemen om bepalingen op te stellen op grond waarvan er in het Verdrag betreffende de Unie rechtsgrondslagen voor gelijke behandeling en non-discriminatie van jongens, meisjes en vrouwen worden opgenomen?

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, jullie zullen zich herinneren dat ik tijdens ons debat in juli een profetisch verzoek heb ingediend voor een centrale gegevensbank, waarin gegevens over alle verdwenen kinderen zouden worden opgeslagen. Mijn voorstel is, zoals ik al gezegd heb, profetisch maar tegelijk ook tragisch gebleken. Momenteel is het onmogelijk om accurate statistieken over het aantal verdwenen kinderen in de Europese Unie te bekomen.
Kinderen verdwijnen om allerlei redenen: sommigen worden ontvoerd door de ouders; anderen lopen weg, vaak van geweld en misbruik thuis, of omwille van problemen op school of zelfs omwille van een schoolrapport. Sommige kinderen worden echter door misdadigers ontvoerd en nooit teruggevonden. Nog andere kinderen verdwijnen omdat ze een fataal ongeluk gehad hebben en worden ook nooit teruggevonden. Wat wel duidelijk is, is dat het recht in al onze landen geen gelijke tred gehouden heeft met de steeds afschuwelijker misdaden tegen kinderen en het raffinement en de boosaardigheid van degenen die op kinderen azen.
Pedofielen en boosdoeners hebben enthousiast en handig gebruik gemaakt van Internet voor hun doeleinden. Helaas hebben onze nationale politiediensten en vrijwilligersorganisaties niet evenveel succes gekend. Ik heb jullie in juli gezegd dat het Nationaal Instituut voor vermiste en misbruikte kinderen in de Verenigde Staten over gegevens van 367.000 verdwenen kinderen beschikt. Wij hebben nog altijd niet het minste idee hoeveel kinderen in Europa vermist zijn.
De aanpak van deze problemen zal een radicale hervorming van het recht van de lid-staten vergen zodat we onze kinderen beter kunnen beschermen. Ik hoop dat we dit inderdaad zullen doen na de ratificatie van het Europol-Verdrag. Kan de fungerend voorzitter ons verzekeren dat in het nieuwe Verdrag, dat het resultaat is van de Intergouvernementele Conferentie, het precieze en terechte juridische belang zal worden gehecht aan kinderen? De gebeurtenissen in België hebben de internationale aandacht gevestigd op de talrijke achterpoortjes die zowel nationaal als internationaal in onze wetgevingen bestaan. Mijns inziens zullen wij de meisjes, die op zo'n brutale manier vermoord zijn in België, een passend eerbetoon brengen wanneer wij erin slagen een duidelijk en doeltreffend antwoord te geven op deze uitdaging.
Wij moeten ook beschaamd het hoofd buigen voor het seksuele misbruik van kinderen in ontwikkelingslanden door toeristen. De meeste klanten van de seksueel misbruikte kinderen komen uit westerse landen en omdat deze kinderen in verre landen wonen, zijn wij erin geslaagd te negeren wat hen wordt aangedaan. Extraterritoriale wetgeving om degenen te veroordelen die naar het buitenland reizen om kinderen te misbruiken is bijgevolg van levensbelang.
Een Europees register van veroordeelde pedofielen kan bezwaren opleveren omdat het een inbreuk op de burgerlijke vrijheden zou vormen. Mijns inziens is het echter mogelijk om zowel rekening te houden met de bescherming van kinderen als met de bescherming van de burgerlijke vrijheden van het individu. Wij hebben een systeem nodig waarbij veroordeelde pedofielen zowel nationaal als internationaal geregistreerd worden. Dit register mag echter uitsluitend toegankelijk zijn voor wetsdienaren of voor mensen die werk aanbieden dat bevoorrechte contacten met kinderen inhoudt. Dit register zou de vraag van deze werkgevers, of iemand al voor pedofilie veroordeeld is, eenvoudigweg met ja of neen beantwoorden.
Al te lang is de bijstand aan het publiek uitsluitend het werk geweest van vrijwilligersorganisaties. Zij hebben schitterend werk geleverd met heel weinig middelen. Velen van hen zijn geïntroduceerd door ouders die zelf de angst om het verlies van een kind gekend hebben en van wie de kinderen vaak vermoord zijn teruggevonden.
Sinds mijn aanstelling tot bemiddelaar voor ontvoerde kinderen heb ik heel wat geleerd en veel van wat ik geleerd heb, vervult mij met afschuw.

Leperre-Verrier
Voorzitter, enkele weken geleden hebben wij in Brussel onze verontwaardiging geuit over de misdrijven tegen de kinderen in een van onze lid-staten. Nu gaan wij een diepgaand debat aan over de seksuele uitbuiting van de kinderen, want wij moeten heel dringend gaan reageren. Hoeveel verkrachte, ontvoerde en zelfs vermoorde kinderen zijn er nog nodig alvorens wij eindelijk de juiste oplossingen vinden?
Het is echter niet zo eenvoudig om dergelijke weerzinwekkende daden te bestrijden. Enerzijds lijkt het dat wij een ware verveelvuldiging meemaken van de mishandelingen waarvan de kinderen slachtoffer zijn. De gepresenteerde cijfers doen ons rillen. Anderzijds zijn de mishandelde kinderen niet altijd in staat te reageren en het is vaak heel moeilijk deze wet van het zwijgen te breken, deze wet van de straffeloosheid, die zo frequent is wanneer naasten de dader zijn. Ten slotte weten dergelijke pedofielennetwerken, die zich voortdurend verder uitbreiden en een van de oorzaken vormen van de misdrijven die wij aanklagen, hun activiteiten te verhullen en aan de best georganiseerde controles te ontsnappen.
Wat moeten we dan doen? Wij hebben in onze gezamenlijke resolutie middelen voor de strijd gesuggereerd. Ik persoonlijk had graag de te ontwikkelen acties wat nauwkeuriger omlijnd gezien, vooral in het programma dat wij wensen. Wij zullen het te gelegener tijd van passende financiële middelen moeten voorzien en het komende begrotingsdebat zou het ons mogelijk moeten maken dit project te concretiseren. Ik zou graag in dit opzicht het standpunt van de Commissie vernemen. Dat zal een niet te verwaarlozen stap zijn.
Wij mogen niettemin, naast de op te zetten acties - ik denk in het bijzonder aan de rol die Europol zou moeten spelen bij de invoering van een gemeenschappelijk archief - niet uit het oog verliezen dat de mondialisering perverse kanten heeft waarmee rekening moet worden gehouden. Zij heeft geleid tot de ontwikkeling van een ware kinderhandel via netwerken van sekstoerisme. Van Internet weten wij dat het een ideale dekking vormt voor het aanzetten tot pedofilie.
Daarom moet onze eis van bescherming van de kinderen universeel zijn. Overal moeten wij de rechten van het kind respecteren door eerst zelf het goede voorbeeld te geven. Voorts moeten wij beseffen dat de seksuele uitbuiting van de kinderen, hoe verwerpelijk ook, slechts één element vormt van alle vormen van agressie waarvan zij tegenwoordig het slachtoffer zijn. In onze samenleving rijmt jeugd maar al te vaak op ontucht. De gemengde berichten die ons dagelijks bereiken, zijn een maatschappelijk verschijnsel geworden. In stadions, scholen, en helaas ook in sommige gezinnen vervangen slaag dialoog, tederheid en affectie. Dus, beste collega's, laten wij in actie komen om deze muren van de schaamte omver te werpen.

Seillier
Voorzitter, de strijd tegen de gesel van pedofilie en sexuele uitbuiting van kinderen moet op alle niveaus worden gevoerd - lokaal, nationaal, Europees en internationaal. Ieder niveau van deskundigheid en doelmatigheid is belangrijk en moet dat van de andere aanvullen. Zij mogen echter de verantwoordelijkheden niet naar elkaar afschuiven.
Het lokale niveau is weinig aan bod gekomen. Ik veroorloof het mij echter hierop aan te dringen, omdat we, denk ik, ook de organisatie van de samenleving op het niveau van de basiseenheden als gezinnen, wijken en steden in overweging moeten nemen, waar het belang van de kinderen niet altijd voorop staat. Te veel kinderen zijn op zichzelf aangewezen, zijn alleen, komen na school in een leeg huis en vormen een gemakkelijke prooi.
Wat repressie en politie, justitiële samenwerking en andere zaken betreft, schaar ik me achter alle zeer relevante opmerkingen van collega's. Maar staat u me toe op het vlak van preventie een vraag op te werpen die niet gemakkelijk is. Wij zeggen ons te bevinden in een informatiemaatschappij. Het is echter dringend gewenst op nationaal, Europees en internationaal niveau een ethische reflectie op gang te brengen over de informatiemaatschappij. Laat men zich ook vragen stellen over de status van de seksualiteit in deze informatiemaatschappij, want als er een aanbod moet worden tegengegaan, dan komt dat omdat er een vraag bestaat. Waarom bestaat er zo'n vraag naar perverse seksuele praktijken?
Wij moeten ons vragen stellen over de wijze waarop seksualiteit in de publiciteit wordt behandeld. Mogen overigens alle seksuele praktijken op hetzelfde niveau worden gezet en mogen zij ook op allerlei wijze worden gepubliceerd? Seksualiteit is een buitengewone menselijke energie, die weldadig is en de mens doet opbloeien, wanneer zij gepaard gaat met affectiviteit, wanneer er een intieme ontmoeting tussen twee wezens plaatsvindt. Maar wanneer zij steeds maar weer door de media wordt losgekoppeld van liefde en leven, moeten we dan niet vrezen voor alle mogelijke soorten afwijkend gedrag, waaronder de seksuele uitbuiting van kinderen?

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, de Raad deelt de gevoelens van de geachte afgevaardigden inzake de tragische gebeurtenissen die zich onlangs hebben voorgedaan met de ontvoering van kinderen voor seksuele uitbuiting. Hij is vastbesloten al het mogelijke te doen en de nodige schikkingen te treffen voor een doeltreffende samenwerking tussen de lid-staten en doeltreffende internationale en multilaterale samenwerking, zodat een einde kan worden gemaakt aan dit kwaad, dat al zoveel lijden heeft veroorzaakt en blijft veroorzaken.
De tragische gebeurtenissen in België zijn aan het licht gekomen aan de vooravond van de wereldconferentie tegen de commerciële uitbuiting van kinderen in Stockholm van 27 tot 31 augustus 1996. De conferentie beklemtoonde dat iets gedaan moet worden aan deze bijzonder afschuwelijke vorm van geweld tegen kinderen. Zij heeft een verklaring en een tijdsschema aangenomen, die een verbintenis bevatten om de commerciële seksuele uitbuiting van kinderen strafbaar te maken, alle lokale of vreemde daders te veroordelen en te straffen en er tevens voor te zorgen dat de kinderen, die het slachtoffer zijn van deze praktijken, niet gestraft maar geholpen worden. De deelnemers hebben er zich ook toe verbonden om de wetten, beleidslijnen en programma's om kinderen tegen commerciële seksuele uitbuiting te beschermen toe te passen en de communicatie en de samenwerking tussen de gerechtelijke instanties te versterken. Op de conferentie werd tevens de nadruk gelegd op de ontwikkeling en toepassing van nationale wetten om de criminele verantwoordelijkheid van zogenaamde "service providers" , klanten en tussenpersonen vast te stellen in de kinderprostitutie, kinderhandel, kinderpornografie, met inbegrip van het bezit van kinderpornografie en andere seksuele activiteiten.
Op 6 september 1996 heeft de Europese Unie in een verklaring inzake de follow up van de conferentie van Stockholm uiting gegeven aan haar vastberadenheid om de gezamenlijke actie voort te zetten die een einde moet maken aan de seksuele uitbuiting van kinderen. De EU-verklaring juicht de resultaten van het wereldcongres in Stockholm toe en stelt dat de Europese Unie zal ijveren voor de toepassing van de aanbevelingen die daar zijn aangenomen. Zij zal tevens haar inspanningen voortzetten om de mensenhandel internationaal tot een strafbaar feit te maken. Zoals gezegd wordt in de verklaring, zal de vastberadenheid van Europa ook blijken uit een aantal nieuwe initiatieven in alle geëigende Europese organen.
Deze vastberadenheid blijkt ook uit het feit dat bet Ierse voorzitterschap onmiddellijk na de gebeurtenissen in België is opgetreden om een gemeenschappelijke actie op te stellen en voor te leggen, die het mandaat van de Europese drugseenheid zou uitbreiden tot de mensenhandel. Het mandaat zou ook de activiteiten omvatten van pedofielen en van degenen die hen kinderen leveren, evenals de handel in vrouwen voor seksuele uitbuiting. De Europese drugseenheid zou inderdaad onmiddellijk de bevoegdheden inzake dit soort activiteiten toebedeeld krijgen, die Europol zal hebben nadat het Europol-Verdrag geratificeerd is.
Deze maatregel zal de samenwerking en de uitwisseling van informatie tussen de politiediensten bevorderen en het de Europese drugseenheid mogelijk maken alle mogelijke bijstand te verlenen inzake deze activiteiten. Het zal natuurlijk aan de Raad zijn om ervoor te zorgen dat de Europese drugseenheid over de nodige middelen beschikt om de taken te verrichten die haar worden toevertrouwd. Deze middelen moeten inderdaad worden voorzien.
In de Raad liggen ook drie voorstellen voor van de Belgische regering voor gemeenschappelijke acties om de samenwerking tegen de seksuele uitbuiting van kinderen te bevorderen. Die voorzien in de creatie van een meerjarenprogramma voor opleiding en uitwisseling voor degenen die betrokken zijn bij actie tegen de mensenhandel en de seksuele uitbuiting van kinderen; de opstelling van een lijst van bevoegdheden en specialisaties in de strijd tegen de misdaad, in het bijzonder tegen deze vorm van misdaad; en betere juridische samenwerking inzake deze vorm van misdaad.
Het Ierse voorzitterschap heeft speciale maatregelen getroffen opdat deze voorstellen snel behandeld kunnen worden. Ze zullen door de ministers van Justitie en Binnenlandse Zaken besproken worden tijdens hun bijeenkomst van 26 en 27 september in Dublin. Het is de bedoeling dat kort daarna een aantal concrete maatregelen van kracht worden.
De mensenhandel zal tijdens het Ierse voorzitterschap één van de belangrijkste onderwerpen van gesprek zijn in de structurele dialoog tussen de Europese Unie en de geassocieerde landen van Midden- en Oost-Europa op het gebied van justitie en binnenlandse zaken. Deze besprekingen zullen eind november worden afgerond met een ministerbijeenkomst en de kans zal worden benut om deze landen zoveel mogelijk te betrekken bij de internationale inspanningen om een einde te maken aan deze activiteiten.
Naast haar verbintenis om de politionele en gerechtelijke samenwerking te versterken, is de Europese Unie zich ook bewust van de noodzaak om fysieke en psychologische steun te verlenen aan de slachtoffers van deze wreedheden en hun herstel en reïntegratie te bevorderen overeenkomstig de verklaring die in Stockholm is aangenomen.
De Raad is er zich van bewust dat de geachte afgevaardigden van oordeel zijn dat de kwestie van de rechten van minderjarigen moet worden overwogen in de Intergouvernementele Conferentie met het oog op de opname van een aantal bepalingen terzake in het Verdrag. Deze kwestie wordt momenteel overwogen in de Intergouvernementele Conferentie. Jullie mogen erop rekenen dat het voorzitterschap heel aandachtig naar de mening van de geachte afgevaardigden zal luisteren en hun gevoel van hoogdringendheid en bezorgdheid deelt. We hoeven er niet aan te twijfelen dat, wat in België gebeurd is, in elke lid-staat of in elk ander land kan gebeuren. Wij moeten in de Europese Unie de nodige middelen voorzien om deze afschuwelijke uitdaging aan te gaan.
Ik wil ten persoonlijken titel stellen dat, terwijl pedofilienetwerken goed georganiseerd en internationaal werken, de landen van de Europese Unie tot op heden onvoldoende hebben samengewerkt om een antwoord te geven dat eveneens georganiseerd is op internationaal vlak. Naar schatting zijn wereldwijd meer dan 1 miljoen kinderen, zelfs kinderen van twee jaar, het slachtoffer van commerciële seksuele uitbuiting en worden zij gekocht, gesmokkeld en verkocht. Een recente Britse studie heeft bekend gemaakt dat de politie 31 pedofilienetwerken had geïdentificeerd in een gebied met amper 700.000 inwoners. Het gebeurt in Ierland, het gebeurt in Groot-Brittannië, het gebeurt in België, het gebeurt in al onze lid-staten. Wij zullen dit probleem slechts aanpakken wanneer we deze realiteit onder ogen zien.
Zoals ik al gezegd heb, heeft het Ierse voorzitterschap ook voorgesteld dat de Europese Unie een gemeenschappelijk standpunt zou innemen. Ik genoot de eer de thematoespraak te houden tijdens de bijeenkomst van de Raad van Europa in dit gebouw, een regionale bijeenkomst ter voorbereiding van de conferentie in Stockholm. Ik heb hier toen enkele maanden geleden geopperd dat wij behoefte hebben aan een internationaal register van veroordeelde pedofielen, dat moet worden opgesteld door de Verenigde Naties. Mijns inziens is dit het overwegen waard en moeten deze registers regionaal worden opgesteld. In Europa kan dit misschien door de Europese Unie of de Raad van Europa worden gedaan.
Ik vermeld terloops dat de Ierse regering enkele maanden geleden een wetsontwerp inzake sekstoerisme heeft aanvaard, dat momenteel in het Ierse parlement behandeld wordt. Dit wetsontwerp maakt het op grond van het Ierse recht een misdrijf voor elke Ierse burger of persoon die in Ierland woont om deel te nemen aan zogenaamd sekstoerisme, in het Verre Oosten of waar ook ter wereld - het hoeft niet noodzakelijk onder de Ierse jurisdictie te vallen. Ik beveel alle lid-staten aan een soortgelijke wetgeving te overwegen.
Ik wil met het volgende besluiten: ik spoor het Europees Parlement aan kosten noch moeite te sparen. Deze kwestie belangt ons allen aan en het Parlement maakt zich hier terecht zorgen over. Ik kan jullie verzekeren dat het voorzitterschap en de Raad zich hier eveneens zorgen over maken.

Banotti
Mijnheer de Voorzitter, kan de minister ons verzekeren dat hij ook aandacht zal besteden aan een wijziging van het Verdrag die de rechten van kinderen beschermt? Mijns inziens zijn we op het vlak van onze juridische bevoegdheden aan handen en voeten gebonden zolang het Verdrag ons deze legitimiteit niet geeft.

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, zoals ik al gezegd heb in mijn verklaring, zijn wij ons bewust van de standpunten die de geachte afgevaardigden hier vertolkt hebben. Deze kwestie wordt momenteel overwogen in de Intergouvernementele Conferentie.
Een aantal afgevaardigden en ook mensen van buiten dit Parlement hebben mij de vraag gesteld of wij in het Verdrag geen bepaling inzake burgerschap voor kinderen moeten opnemen. Het advies dat ik inzake deze concrete bepaling in het Verdrag ontvangen heb, stelt dat de verwijzing naar alle personen, die onderdaan zijn van een lid-staat, voor iedereen geldt, ook voor kinderen. Ik wil er echter graag op toezien dat dit nogmaals onderzocht wordt. Jullie kunnen zeker en vast op mijn steun rekenen als een verduidelijking de bepalingen in het Verdrag zou versterken en ons zou helpen in onze strijd.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, geachte leden. Seksueel misbruik van kinderen is het meest weerzinwekkende misdrijf jegens kinderen dat er is. De vreselijke gebeurtenissen in België van de laatste maanden vielen samen met het eerste Wereldcongres over exploitatie van kinderen. Dit heeft ertoe geleid dat dit vraagstuk nu voor het eerst echt op de politieke agenda is gekomen.
Ik heb deelgenomen aan het Congres over exploitatie van kinderen, dat eind augustus in Stockholm heeft plaatsgevonden. De slotverklaring die werd aangenomen, legt niet alleen de nadruk op de noodzaak van meer nationale maatregelen, maar ook op de noodzaak de internationale samenwerking te steunen. Het congres pakte de kwestie allesomvattend aan en behandelde niet alleen preventieve maatregelen en het werk van de gerechtelijke autoriteiten, maar ook de noodzaak om de kinderen die slachtoffer zijn geworden, te begeleiden, evenals de pedofielen zelf.
De slotverklaring legt de nadruk op de noodzaak van een nauwe samenwerking tussen regeringen, internationale organisaties en andere delen van de samenleving. Het actieprogramma dat ook reeds is opgesteld, heeft ten doel om te inventariseren wat er al wordt ondernomen. Dit moet dan worden gevolgd door concrete maatregelen. Wij zijn het erover eens geworden dat alle landen nu een strategie zullen uitwerken om het actieprogramma nationaal door te voeren, en dat men in het jaar 2000 de resultaten op tafel zal leggen.
Vanzelfsprekend moet de Commissie actief deelnemen aan de bestrijding van seksuele misdrijven jegens kinderen. Wij zijn reeds begonnen met een analyse van het actieprogramma van Congres van Stockholm, om ervoor te zorgen dat dit ook op Europees niveau wordt doorgevoerd. Allereerst moet er natuurlijk op nationaal niveau werk worden verzet. Ik hoop van harte dat alle aandacht die de problematiek nu krijgt, ertoe leidt dat de strijd tegen alle soorten seksuele misdrijven prioriteit krijgt.
Inspanningen op nationaal niveau zijn echter niet voldoende. Het probleem is vaak grensoverschrijdend. Daarom is er behoefte aan gemeenschappelijke oplossingen, zowel wat betreft de handel in kinderen als in jonge vrouwen. Het gaat om goed georganiseerde groepen met grensoverschrijdende netwerken. Deze verdienen veel geld met hun werkzaamheden. Om ze te laten stoppen is een intensieve samenwerking vereist, ook op Europees niveau. Uit naam van de Commissie kan ik er van ganser harte mee instemmen dat er nu een gemeenschappelijke resolutie ligt van de verschillende politieke fracties in dit Parlement.
In het kader van de binnenlandse en justitiële samenwerking zijn er goede mogelijkheden voor een nauwe samenwerking op dit gebied binnen de EU. Het is verheugend te kunnen constateren dat de gebeurtenissen van de laatste tijd hebben geresulteerd in verscheidene nieuwe voorstellen. Deze hebben vooral ten doel om de politiële en strafrechtelijke samenwerking te vergroten. Ze tonen ook aan hoe waardevol de samenwerking binnen de derde pijler is. Via de huidige Intergouvernementele Conferentie bestaat er nu ook een unieke mogelijkheid om de binnenlandse en justitiële samenwerking nog doelmatiger te maken. In dit verband wil ik onderstrepen wat mijn Ierse collega heeft gezegd, namelijk dat er ook in ons Verdrag mogelijkheden zijn om de situatie van het kind op een heel andere manier centraal te stellen dan wij tot nu toe hebben gedaan.
Handel in seks met kinderen is een misdrijf. Europol moet daarom een beslissende rol spelen in de onderhavige actie. Ik denk dat het mogelijk is om een databank aan te leggen, een register van zowel de handel in seks met kinderen als de vrouwenhandel. Daarom moeten wij ons inspannen om Europol geratificeerd te krijgen. Ik denk dat voor iedereen hier een belangrijke taak is weggelegd, dat iedereen hierbij moet helpen. Voor zover ik weet, is nog geen enkele regering begonnen met de ratificatie van Europol, wat wel enorm belangrijk is om voortgang te maken.
De Commissie steunt ook van ganser harte het initiatief van het Ierse voorzitterschap om reeds nu het mandaat van de Europol Drugs Unit uit te breiden tot alle soorten mensenhandel. Ik hoop dat het hier gaat om een "joint action" , zodat het omgaand in werking kan treden. Dat zou inhouden dat de EDU zich direct zou kunnen inzetten voor kwesties die te maken hebben met de sekshandel in vrouwen en kinderen, iets wat zeer waardevol zou zijn. Ik heb begrepen dat de kwestie van de uitbreiding van het mandaat van de EDU op de informele Top zal worden besproken, en ik hoop werkelijk dat er unanieme steun voor komt. Ik kan u verzekeren dat de Commissie actief zal deelnemen aan de strijd tegen seksuele misdrijven jegens kinderen. Samen met mijn collega-commissarissen ben ik bezig een overzicht samen te stellen van alle activiteiten die op het ogenblik binnen de Commissie plaatsvinden. Ik wil graag een paar van de belangrijkste activiteiten noemen die wij op het programma hebben staan.
Zoals u weet, heb ik zelf in juni jl. met de Oostenrijkse regering een conferentie in Wenen georganiseerd. Het hoofdthema was vrouwenhandel, maar de conferentie behandelde ook de kwestie van minderjarige vrouwen en jonge meisjes. Dit stuk werk heeft geresulteerd in een aantal conclusies en concrete aanbevelingen, waarin o.a. werd gewezen op de noodzaak van een brede aanpak oftewel een "multidisciplinary approach" . Een andere belangrijke conclusie was dat er een nauwe samenwerking moet komen met vrijwillligersorganisaties, die immers het langst actief zijn op dit gebied. Met de aanbevelingen van Wenen als uitgangspunt zijn we nu bezig een verslag op te stellen, dat zowel aan de Raad van Ministers als aan het Europees Parlement zal worden aangeboden. Hierin worden een aantal gebieden aangegeven waarop maatregelen moeten worden genomen.
Op het punt van activiteiten voor kinderen en families in het algemeen, zijn de mogelijkheden van de Commissie in feite zeer beperkt, namelijk tot onderzoek en voorlichting. In september 1989 heeft de Raad van Ministers met verantwoordelijkheid voor gezinszaken een overeenkomst gesloten over het gezinsbeleid. In dit document wordt de betekenis van het gezin voor de opvoeding van het kind benadrukt, en gesteld dat de gemeenschap er groot belang bij heeft, kritisch te volgen welke invloed economische, sociale en demografische factoren uitoefenen op de ontwikkeling van het gezin.
In het kader van haar begrotingspost voor sociaal beleid, B3-4100, financiert de Commissie het Europees Netwerk voor Gezinsbeleid. De jaarlijkse rapporten van het Netwerk bevatten passages over gezinnen die onder grote spanningen leven en ook over het vraagstuk van misdrijven jegens kinderen en geweld binnen het gezin. Het jaarverslag beschrijft hoe de lid-staten met deze kwesties omgaan, en wordt verspreid onder een groot aantal personen op sleutelposities in alle lid-staten. Een werkgroep van hoge ambtenaren uit de lid-staten, met gezinsvraagstukken in hun portefeuille, komt twee maal per jaar onder regie van de Commissie bijeen. Het doel hiervan is om tot een gedachten- en ideeënuitwisseling te komen op het gebied van gezinsvraagstukken, en te bespreken wat er kan worden gedaan ter bescherming van kinderen. Er zijn verschillende modellen ter bestrijding van misdrijven jegens kinderen gepresenteerd, bijvoorbeeld op de laatste bijeenkomst van de groep in juni jl.
De Commissie heeft ook al jaren een groot aantal vrijwilligersorganisaties geholpen bij hun opinievormende activiteiten. Hierbij was het vooral belangrijk om de mensen bewuster te maken van de noodzaak om minderjarigen te beschermen. Wij hebben ook onderzoeken gefinancierd en wij verspreiden publicaties waarin de situatie in de verschillende lid-staten wordt beschreven.
Ook op het internationale vlak is de Commissie zeer actief, vooral op het gebied van ontwikkelingswerk en mensenrechten. Wij steunen een groot aantal projecten en activiteiten die de verbetering en bescherming van de rechten van het kind beogen. Daarbij gaat het bijvoorbeeld om de situatie van straatkinderen en om steun voor vrijwilligersorganisaties die zich in ontwikkelingslanden met bijv. de bestrijding van kinderprostitutie bezighouden.
In april heeft de Commissie een voorstel ter beslissing voorgelegd, inzake een meerjarig programma om het Europees toerisme te steunen en te ontwikkelen. In het voorstel wordt speciaal de aandacht gericht op de kwestie van het sekstoerisme. Wij wijzen daarbij o.a. op de behoefte aan een gedragscode voor de toeristenindustrie en aan de noodzaak om op dat gebied te komen tot een zelfsanering. In het voorstel worden ook verschillende soorten concrete steunmaatregelen genoemd om dit te bewerkstelligen. Mijn collega, Commissaris Papoutsis, heeft in deze vergadering nog meer initiatieven aangekondigd ter bestrijding van dit sekstoerisme, waar kinderen het slachtoffer van worden. De Commissie bereidt nu een bericht voor aan het Parlement en de Raad van Ministers, inzake de mate waarin aanbevelingen zullen worden opgesteld. Deze zullen vooral worden gericht aan de lid-staten, en maatregelen inhouden op verscheidene belangrijke gebieden. Wij noemen bijv. preventie, steun aan vrijwilligersorganisaties, internationale informatie-uitwisseling en maatregelen om te komen tot een interne sanering van de toeristenindustrie.
De moderne communicatiemiddelen brengen nieuwe soorten problemen met zich mee. Ik denk daarbij speciaal aan de verspreiding van kinderpornografie en aan het feit dat pedofielen de nieuwe communicatiemiddelen gebruiken om contact met elkaar te zoeken. Het is ook gemakkelijker geworden voor minderjarigen om toegang te krijgen tot bestanden met pornografisch of ander aanstootgevend beeldmateriaal. Ook op dit gebied moeten wij activiteiten ontwikkelen. Ik zou willen dat ik kon zeggen dat de Commissie voor deze problemen oplossingen heeft gevonden, maar het is een buitengewoon gevoelig gebied en ik begrijp dat wetten niet noodzakelijk het meest effectief zijn. Het kan moeilijk zijn om verbodsbepalingen toe te passen, maar ik wil de mogelijkheid niet uitsluiten. Toen de radio en de televisie hun intrede deden, lukte het ons zeer snel om de wetten en regelingen die voor het gedrukte woord bestonden, uit te breiden. Internet is weliswaar een heel ander soort medium, maar ik hoop dat het ons zal lukken om de bestaande regelingen ook hiertoe uit te breiden. Het doel is dat degenen die dit soort informatie op Internet brengen, verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor hun afschuwelijke daden.
De Commissie stelt op het ogenblik een Groenboek samen over de nieuwe audiovisuele media. In dit kader zullen wij binnenkort een speciaal document opstellen over de bescherming van de integriteit en de bescherming van minderjarigen. Tijdens de informele samenkomst van de Ministers van cultuur en communicatie in Bologna in april, is bovendien aan de Commissie opgedragen een inventarisatie te maken van alle problemen rond Internet. Men heeft de Commissie speciaal verzocht om te onderzoeken of er behoefte is aan een Europese of internationale wettelijke regeling van Internet.
Tot slot, mijnheer de Voorzitter, zal de Unie natuurlijk doorgaan zich in te zetten voor de ratificatie van de Conventie voor de Rechten van het Kind van de VN. De parlementen van 187 landen hebben dit al geratificeerd, o.a. alle lid-staten van de EU en de Midden- en Oost-Europese landen. Maar het is niet genoeg om het enkel te ratificeren; het gaat er ook om, het verdrag effectief te vertalen in praktisch beleid. Op nationaal niveau moet worden onderzocht of er behoefte is aan meer wetgeving, of dat de bestaande wetgeving moet worden aangepast. De Commissie heeft met tevredenheid vastgesteld dat sommige lid-staten van de EU, zoiets als extra-territoriale wetgeving hebben ingevoerd, die het mogelijk maakt om een aanklacht in te dienen tegen degene die kinderen in andere landen misbruikt. Ik hoop dat alle lid-staten van de EU een dergelijke wetgeving zullen invoeren.
De strijd tegen alle vormen van seksuele misdrijven moet al met al doorgaan. Die strijd moet nationaal, op Europees en op internationaal niveau worden gevoerd. De Commissie is vastbesloten om op alle manieren aan deze activiteiten deel te nemen. Op die manier laten wij zien dat de rechten van zowel kinderen als vrouwen ook mensenrechten zijn.

De Coene
Voorzitter, het Ierse voorzitterschap heeft vandaag aangekondigd dat het mandaat van Europol zal uitgebreid worden en ook de kinderhandel zal bevatten. Dat is goed nieuws. Maar wij moeten er dan meteen bij zeggen dat de Europol-Conventie lang niet door de lid-staten is geratificeerd, het is hier genoegzaam gezegd. Wij vragen ons dan ook af hoe lang het nog zal duren eer Europol zelf voorgoed uit de startblokken kan. Blijkbaar zijn wij het daar allemaal roerend over eens. De vraag is of wij het ook roerend eens zijn over andere aspecten.
De samenwerking tussen justitie en politie is vandaag een exclusieve bevoegdheid van de regeringen. Dat leidt niet meteen tot snelle en efficiënte resultaten. De burgers begrijpen niet waarom het zo moeilijk is om Europees samen te werken bij de bestrijding van de misdaad die zelf al lang internationaal is georganiseerd en die zich van landsgrenzen niets aantrekt. Waar wachten wij op om de samenwerking tussen justitie en politie op het niveau van de Unie te tillen de Commissie bevoegdheid te geven en het Europees Parlement de democratische controle.
Burgers in Europa zijn bereid om hun verantwoordelijkheid te nemen. Internet-gebruikers sporen kinderporno op in het medium. In Nederland bijvoorbeeld hebben internet-gebruikers daartoe een speciaal meldingspunt opgericht. Het Parlement roept ook op om maatregelen te nemen tegen de verspreiding van kinderporno via internet en via de nieuwste media. Maar de specialisten wijzen er ons inderdaad op dat dit een bijzonder kwestieuze zaak is. Daarom liggen de oprichting en ondersteuning van meldingspunten voor de hand. Dit soort burgerwachten op internet blijkt immers een efficiënte sociale controle te zijn. Tegelijk kunnen wij hier een stukje Europa van de burgers realiseren en de oprechte betrokkenheid van de mensen inschakelen.
Tenslotte, kinderporno en prostitutie bestaan omdat sommige individuen pervers ingesteld zijn. Maar zij bestaan ook omdat maffieuze en misdaadorganisaties enorme winsten hiermee realiseren. Vandaag zijn zij actief in de kinderporno, morgen in de drugstraffiek, de vrouwenhandel of de wapentraffiek. Zij kennen slechts één code die van het geld. Om ze te bestrijden moeten wij ze raken in de kern van hun bestaan en het opheffen van het bankgeheim is daartoe een uitstekend middel.

Colombo Svevo
Mijnheer de Voorzitter, onlangs heeft een verantwoordelijke van Europol toegegeven dat de mensenhandel en de exploitatie van mensen voor de internationale georganiseerde criminaliteit stilaan de meest winstgevende activiteit wordt en dat die activiteit belangrijker of in elk geval even belangrijk wordt als de drugshandel omdat ze meer opbrengt en minder gevaarlijk is. Dat komt doordat alle landen op dit ogenblik grote aandacht hebben voor het drugsprobleem en het verschijnsel van de mensenhandel en de exploitatie van mensen nog steeds door stilzwijgen, medeplichtigheid en onverschilligheid wordt toegedekt.
Ik meen dat wij van die vaststelling moeten uitgaan. Zonder grote politieke aandacht kunnen wij het verschijnsel niet uitroeien. Ik herinner eraan dat dit Parlement al in tempore non suspecto over deze kwestie een verslag heeft opgesteld. Wij mogen niet op een tweede Marcinelle wachten om te doen wat in dat verslag stond. Mevrouw Gradin heeft dat terecht onderstreept.
Onze aandacht voor het verschijnsel moet tot uiting komen in concrete voorstellen, financiële middelen en controles. Wij kunnen het verschijnsel ook niet aanpakken als wij op plaatselijk en internationaal niveau met de verschillende institutionele actoren geen geïntegreerd systeem van acties tot stand brengen op het gebied van het onderwijs, preventie en de beteugeling. Wij mogen ons geen illusies maken: er zijn geen voor de hand liggende oplossingen of wondermiddelen.
Wij moeten de structuur van het verslag van het Europees Parlement over de mensenhandel integraal overnemen en op het specifieke probleem van het kindermisbruik toesnijden.
In de derde plaats merk ik op dat het netwerk voor de bescherming sterker moet zijn dan het netwerk van de criminaliteit. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar in werkelijkheid is dat geen gemakkelijke opdracht. Wij kijken daarom uit naar de mededeling van de Commissie. Ik dank mevrouw Gradin dat zij in tempore non suspecto, toen weinigen in het Parlement dachten dat het probleem zulke dramatische dimensies had, met grote inzet aan de werkzaamheden over deze kwestie heeft deelgenomen. Om dat netwerk sterk te maken moeten wij in de eerste plaats de derde pijler versterken. Wij kunnen het verschijnsel niet bestrijden als wij de moed niet hebben om een krachtige actie te voeren en om de werkzaamheden van de politie en de gerechtelijke instanties beter te coördineren. Ik besef dat wij Europol niet alles kunnen opdragen. Ik kan mij echter niet voorstellen dat Europol zich wel met autodiefstallen en de handel in nucleair materiaal zou moeten bezighouden, maar niet met de mensenhandel, die stilaan tot een van onze grootste problemen uitgroeit.
Ten slotte moeten wij onverwijld ook het probleem van de wetgevingen aanpakken. Het netwerk zal maar sterk kunnen zijn als wij onze fundamentele waarden veilig kunnen stellen. Hoe komt het dat men alles uit commercieel oogpunt beschouwt? Rechten afkondigen volstaat niet. Wij moeten die elke dag ook werkelijk kunnen beleven. Ik meen dat wij ons daarover als Parlement moeten bezinnen.

Hermange
Voorzitter, betaste, misbruikte, verkrachte, voor het leven getekende kinderen, verdwenen en vermoorde kinderen die we nooit meer zullen terugzien! Het is erg triest dat het tot het drama van de zaak-Dutroux heeft moeten komen voordat ons Parlement vandaag over dit probleem debatteert en bemerkt dat ieder jaar weer één miljoen kinderen op 's werelds seksmarkt terechtkomen en dat hierbij duizenden kinderen van ons continent betrokken zijn.
Maar buiten deze cijfers gaat het om mensen en kinderen. Het kind moet worden erkend als een echte burger, niet als een consumptieproduct. Dat is de reden waarom ik me voeg bij alle collega's die bevestigen dat we eerst op juridisch niveau moeten optreden, door de leemten in onze wetgevingen op te vullen en deze te harmoniseren op het gebied van pedofilie en de bescherming van het kind en dat de Intergouvernementele Conferentie ten slotte een rechtsgrondslag in het Verdrag moet opnemen opdat we een gemeenschappelijk beleid kunnen voeren tegen de mensenhandel. In afwachting daarvan is het ook belangrijk dat het Europese Waarnemingscentrum voldoende mankracht en aanzienlijke financiële middelen krijgt om werkelijk een rol te kunnen spelen ten aanzien van de toepassing van de wetgeving.
Maar daarbuiten zijn wij allen betrokken, heb ik gezegd. Het zou goed zijn als ons Parlement een nieuwe filosofische kijk op deze problemen heeft. Ons continent moet de vastberadenheid tonen, de rechten van de kinderen op hetzelfde niveau als de fundamentele waarden van onze Europese beschavingen te tillen. Daartoe is het juist, zoals u heeft gezegd, een aangepast gezinsbeleid te voeren. Terwijl tegenwoordig sommigen van onze collega's mannen en vrouwen zonder geldige papieren ontvangen en wellicht daarop politieke actie ondernemen, hoe moeten we dan verzwijgen dat, hoe meer de waarden van ons continent worden aangetast, hoe minder we bereid zullen zijn diegenen te ontvangen die zich in wanhoop tot ons wenden en hulp vragen, materiële of morele hulp?
Dit Europa, waarde collega's, is niet het Europa van de handelaars, het is het Europa van de mannen en de vrouwen, van de medeburgers, die alle dagen weer vragen om te werken aan een menselijker en waardiger Europa. Dit moet noodzakelijkerwijs geschieden via een waar gezinsbeleid, dat wil zeggen een gezinsbeleid dat een moreel, affectief, juridisch en materieel klimaat schept voor de ontwikkeling en ontplooiing van de gezinnen en van ieder individu.

Monfils
Voorzitter, ik dank mevrouw Gradin voor haar mededeling, maar mag ik er nadrukkelijk op wijzen, dat wat wij vragen, niet alleen onderzoek is, maar natuurlijk actie.
Voor ons ligt een resolutie die me, een uitzondering maakt nog geen regel, vrij nauwkeurig lijkt. Mevrouw Todini heeft er al op gewezen: ik heb een begrotingsamendement ingediend voor de noodzakelijke kredieten - ter waarde van 5 miljoen ecu - om een actieprogramma van de Europese Unie op te stellen tegen de seksuele criminaliteit ten koste van kinderen. Overigens is in de resolutie en in het amendement een aantal concrete actievoorstellen gedaan.
Wij verwachten daarom dat hierover een debat zal worden gehouden en dat de bevoegde instanties van de Europese Unie, te beginnen de Commissie, ons duidelijk zeggen of zij de voor dit soort acties onmisbare kredieten willen vrijmaken. Wij verwachten ook dat zij aangeven welk soort actie zij denken te voeren. Dat lijkt me van wezenlijk belang.
Ik wilde de nadruk leggen op een aantal acties die mij zinvol lijken. Ik denk dat al mijn collega's dat hebben gedaan. Ik zal wellicht een punt toevoegen dat noch in de resolutie, noch in het amendement voorkomt: los van alles wat men heeft gezegd, moeten we ook oppassen voor de handel in organen, een praktijk die zeker even afschuwelijk is en wellicht nog heimelijker plaatsvindt, in de clandestiniteit en soms zelfs tot aan de grenzen van de Europese Unie. Het is in dit geval mogelijk een aantal controlerichtlijnen vast te stellen om ieder risico te voorkomen dat de zaken uit de hand lopen.
UIteraard zullen wij voor de resolutie stemmen. Ik hoop dat het begrotingsamendement - in de huidige of in enigszins gewijzigde vorm - eind dit jaar zal worden aangenomen. Wij zullen dan de handschoen kunnen oppakken die ons is toegeworpen en dat zou, dunkt me, de grootheid van de Europese Unie tonen, namelijk dat het geen zielloze machine is, maar dat het in staat is, op duurzame wijze concreet een "plus" toe te voegen aan de actie van de lid-staten op een terrein dat de burgers rechtstreeks raakt en dat het respect van de waardigheid en de integriteit van de mens voor ons centraal stelt.

Pettinari
Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie zal instemmen met de ontwerp-resolutie en alle maatregelen die daarin zijn opgenomen en die mevrouw Todini hier heeft toegelicht. Persoonlijk ben ik ingenomen met de verbintenissen die de Raad en de Commissie hier hebben aangegaan. Wij moeten echter toegeven dat deze ontwerp-resolutie wat laat komt. Ze is een reactie op de gerechtvaardigde verontwaardiging over bepaalde criminele handelingen die vooral onaanvaardbaar zijn omdat de slachtoffers kinderen zijn.
Daarom steunen wij alle voorgestelde maatregelen: educatie maar ook waakzaamheid, bescherming maar ook beteugeling, en dat in alle landen van onze Gemeenschap. Misschien verwacht men van de Europese instellingen echter nog iets meer. Daarom richt ik mij tot de Commissie en de Raad. Wij moeten op wereldniveau krachtige maatregelen tegen de seksuele exploitatie van kinderen nemen.
De Conferentie van Stockholm, waarnaar verschillende sprekers hebben verwezen, heeft de omvang van het droevige verschijnsel van de gedwongen kinderprostitutie in de wereld in het licht gesteld. Het gaat om meer dan een miljoen kinderen per jaar, vooral in een aantal landen die het sekstoerisme beschouwen als een middel om zich te verrijken. Welnu, ik vind dat wij krachtig tegen die landen moeten optreden en daartegen ook economische maatregelen moeten treffen.
Wij weten waar de chartervliegtuigen met zogenaamde sekstoeristen opstijgen en waar ze landen. Daar worden de toeristen de de politie inschikkelijk bejegend. Mijnheer de Voorzitter, ik meen dat wij ook en vooral daaraan iets moeten doen. Anders dreigt het gevaar dat onze actie wel op het laagste niveau resultaten oplevert maar niets doet aan het afschuwelijke verschijnsel dat de Conferentie van Stockholm op dramatische wijze in het licht heeft gesteld.

Ahern
Mijnheer de Voorzitter, wij hebben het hier vandaag gehad over het belang van Europa in de wereld en over de Europese cultuur. Maar het hart van Europa is ziek. Overal in Europa worden wij geconfronteerd met het gewelddadige en obscene misbruik van kinderen. Hoe is het mogelijk dat onze waarden zo ontaard zijn dat zelfs kinderen kunnen worden verkocht voor seks? Zijn onze waarden aangetast door de ongebreidelde drang naar egoïsme en profijt? Bestaat er zelfs een vrije markt voor het misbruik van kinderen?
Wij lijken verlamd door deze obsceniteiten. Sommige van onze politieke, religieuze, gerechtelijke en politionele instellingen zijn betrokken bij corrupte contacten met dit kwaad. Andere hebben niet passend gereageerd. Hoe kunnen wij vertrouwen wekken dat onze gerechtelijke instanties en politie deze stroom aan pedofilie zullen identificeren en voorkomen?
Ik was enorm geschokt toen ik onlangs in een ernstige Ierse zondagskrant een vermeend afschrift van criminele en pornografische aard begon te lezen. Ik kon gewoonweg niet verder lezen. Ik begrijp niet hoe zulke afschriften van criminele aard gepubliceerd kunnen worden. Ik heb onze minister van Justitie om een verklaring gevraagd aangezien de betrokkene, naar ik begrepen heb, vrijuit gegaan is.
Ik wil de Raad vragen dat hij aandacht besteedt aan zulke gevallen in zijn bijeenkomst van de ministers van Justitie in Dublin eind deze maand. Ik zou vandaag graag een duidelijk antwoord ontvangen van de Raad. Ik waardeer de verklaringen die de Raad en de Commissie al afgelegd hebben maar wij moeten ervoor zorgen dat er een einde komt aan deze misdadige handel in kinderen en het afbeelden van kinderen op een gewelddadige, beledigende en obscene manier. Mogen wij erop rekenen dat de juridische sancties tegen deze misdaden openlijk en effectief zullen worden toegepast? Deze zaken circuleren niet alleen op Internet. Wij zijn in het Europees Parlement felle voorstanders van vrijheid van meningsuiting en vrijheid van informatie maar wij maken ons nog meer zorgen over de bescherming van onze kinderen tegen misdadig en gewelddadig misbruik. Wij moeten manieren vinden om deze twee principes te verzoenen in de gevallen die zich aandienen.
Tenslotte heeft de vertegenwoordiger van de Raad ook gezinspeeld op het feit dat het recht op burgerschap ook geldt voor kinderen en minderjarigen en bijgevolg een grond is voor gemeenschappelijke actie. Kan de Raad bevestigen dat dit inderdaad zo is en kan hij ons zoniet zijn voorstellen meedelen om kinderen als een dringende kwestie op te nemen in Maastricht II, zodat er een grond ontstaat voor gemeenschappelijke actie?

Vanhecke
Voorzitter, het spijt mij te moeten zeggen dat we vandaag, naar mijn mening althans, op sommige banken politieke hypocrisie meemaken. Ten eerste is het zo dat het probleem bij de aanpak van het pedofilie-netwerk van Dutroux van intern-Belgische aard was. Het justitiesysteem van België is verziekt door gebrek aan middelen, maar vooral door politieke benoemingen en politieke inmenging in de magistratuur én bovenal door een onvoorstelbaar laks beleid. Ik kan nu wel verstaan dat de politici van de Belgische beleidspartijen het debat willen verschuiven naar Europese samenwerking, maar eigenlijk is dat niet aan de orde en eigenlijk is het dan alleen om hun eigen schuld en incompetentie in dit dossier te verbergen.
Ten tweede lees ik in de resoluties mede-ondertekend door mijn Vlaamse en Waalse collega's dat er hard moet opgetreden worden tegen de kinderhandel, en ik lees zelfs dat de socialisten over en ik citeer: " de strengst mogelijke straffen" spreken. Dat zijn woorden van partijen die bijvoorbeeld een professor Etienne Vermeersch nog steeds als een morele lichtbaken beschouwen, hoewel die man de publieke afkeuring van pedofilie en ik citeer: " mateloos overtrokken" acht en geenszins de mogelijkheid uitsluit, en ik citeer opnieuw "bepaalde vormen van pedofilie zowel moreel als strafrechtelijk vrijuit moeten gaan" . Dat zijn dan ook woorden van partijen die sinds decennia het strafbeleid in mijn land hebben ondermijnd, en die tot op vandaag nog steeds pleiten tégen beveiligingsstraffen.
Dat zijn dezelfde politici die tot op vandaag de politiek benoemde rechter bij het Europees Hof, Melchior Wathelet, de hand boven het hoofd houden, hoewel die man in 1992 de vrijlating van Dutroux beval nadat hij nog niet eens de helft van een straf had uitgezeten wegens als "monsterlijk" bestempelde zedenfeiten met minderjarigen, en dat niettegenstaande de smeekbede van de procureur-generaal om Dutroux niet vrij te laten.
Mocht het dit Parlement menens zijn dan zou op zijn minst het ontslag moeten worden geëist van Melchior Wathelet, rechter bij het Europees Hof, die politiek verantwoordelijk is voor het vreselijke lot onschuldige kinderen aangedaan. Maar vermits dat niet het geval is, ben ik zo vrij te twijfelen aan die bereidheid tot een harde aanpak die niet kan zonder dat wij als politici zélf het goede voorbeeld zouden geven. Indien wij dat niet doen vernederen wij onszelf, spijtig genoeg, tot een loze woordenkramerij-producent.

Gröner
Mijnheer de Voorzitter, nu de media het uitvoerig over het lot en de exploitatie van kinderen hebben, winden de mensen zich daarover op tot andere schokkende beelden de informatiemaatschappij overspoelen.
Men stelt ontwerp-resoluties op en legt verklaringen af, maar helpen wij de slachtoffers ook echt? Reeds in 1991 drong ik in het verslag over de situatie van de kinderen in de Europese Unie aan op een actieprogramma ten gunste van de kinderen en op concrete maatregelen tegen sekstoerisme en kindermisbruik. Vijf parlementaire commissies houden zich met het thema bezig. Pas de afschuwelijke gebeurtenissen in België hebben de publieke opinie echter wakker kunnen schudden en voor het probleem de aandacht gewekt die het verdient.
De niet-gouvernementele organisaties en de vertegenwoordigers van de regeringen op de conferenties van Stockholm en Wenen hebben nu opnieuw actieprogramma's opgesteld. Wij moeten erop aandringen dat op het niveau van de Unie wordt voortgewerkt en dat ook de nodige begrotingsmiddelen beschikbaar worden gesteld. Dat is het resultaat van de werkzaamheden van de Commissie rechten van de vrouw van gisteren.
Kindermisbruik impliceert dat er ook een normaal gebruik van kinderen en ook van vrouwen bestaat. Zij die in de Commissie rechten van de vrouw al lang aan het thema werken en ook de niet-gouvernementele organisaties kennen die afschuwelijke beelden al lang. Ik geloof dat zich hier nauwelijks iemand kan voorstellen wat de slachtoffers in werkelijkheid moeten ondergaan.
Met videocamera's worden scènes opgenomen en op het Internet gezet. Pedofilienetwerken verdienen daarmee miljoenen. Hoe brutaler de scènes, hoe meer geld ermee kan worden verdiend.
Wij moeten snel werk maken van de initiatieven die mevrouw Gradin heeft genomen en die het Ierse voorzitterschap van de Raad nu heeft overgenomen. Gestolen auto's mogen in de Unie niet belangrijker zijn dan kinderen. Daarom dring ik op een snel optreden aan, want anders komen wij te laat.

Deprez
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, de tragische ontwikkelingen in de zaak-Dutroux, die mijn land zo in beroering heeft gebracht, hebben ons met de neus op een moeilijk aanvaardbare realiteit gedrukt, omdat wij in feite niet voor geïsoleerde acties van een pedofiel staan.
Wat de zaak-Dutroux ons aantoont, is dat er een vorm van georganiseerde misdaad bestaat tegen kinderen en jongeren, want Dutroux stond niet alleen en vele Dutroux' die wij vandaag niet kennen, handelen niet alleen. Het is een georganiseerde bende die op meisjes, jonge meisjes jaagt, hen drogeert, misbruik van hen maakt, hen filmt en zich vervolgens van hen ontdoet. Diezelfde georganiseerde bende verspreidde vervolgens weerzinwekkende audiovisuele producten in duistere circuits, die wij nog niet hebben ontmanteld en waarvan wij de waarheid nog moeten achterhalen. En het zijn ook georganiseerde bendes in Europa en in Zuidoost-Azië die de sekstoeristen uit onze landen kinderen ter beschikking stellen die zij misbruiken, en alle nodige faciliteiten voor hun eigen plezier. Daarom moeten wij dit kwaad bestrijden met de middelen die wij tegen de georganiseerde misdaad inzetten.
Ik wilde het accent leggen op zes punten die mij van wezenlijk belang lijken. Wij moeten met spoed een specifiek en centraal register invoeren van ontvoerde of verdwenen kinderen. Een dergelijk register bestaat al sinds 1984 in de Verenigde Staten. Tot die tijd bestond er, zoals bij ons nog altijd het geval is, zelfs geen stelselmatige identificatie van de ontvoerde kinderen en ieder onderzoek ging pas na 24 uur van start, wat lang genoeg is om alle sporen uit te wissen.
We moeten Europol, waarvan de overeenkomst door alle landen moet worden geratificeerd, met spoed het mandaat en de nodige middelen geven om de wegen waarlangs mensenhandel plaatsvindt te identificeren en te ontmantelen.
We moeten dringend in alle lid-staten wetten invoeren ter bestrijding van het sekstoerisme en van de handel in cassettes die bestemd zijn voor pedofielen; alleen al het bezit van dergelijke cassettes moet als misdrijf worden bestempeld.
We moeten eveneens dringend op internationaal en nationaal niveau voor wetten zorgen die tegengaan dat moderne communicatienetten dienen als laaghartige of mafiose circuits.
Omdat NGO's in ons land nuttig werk doen - de ervaring heeft het geleerd - moeten wij die organisaties helpen die zich specialiseren in het zoeken naar verdwenen kinderen of die de seksuele uitbuiting van kinderen bestrijden.
Ten slotte moeten wij, Voorzitter, collega's, ons vragen stellen over de strafmaat. De bruutheid van de daden van de bende van Dutroux en de frequentie van recidive bij de pedofielen moeten ons tot nadenken stemmen over onze waardenschaal en over een aanscherping van de straffen. We moeten meer garanties bieden aan onze kinderen en minder clementie betonen voor seksuele delinquenten en kindermoordenaars.

Andrews
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de steun van alle partijen voor dit debat toejuichen. Dit debat inzake de complexe en verontrustende kwestie van het geweld tegen kinderen is gestart door onze fractie en geleid door mevrouw Todini.
De vraag die wij moeten stellen is de volgende: wat kan Europa doen om doeltreffend te reageren op de noodzaak om onze kinderen te beschermen tegen geweld, ontvoeringen, pedofilienetwerken, misbruik op Internet en andere vormen van uitbuiting? Deze kwestie kunnen niet in stukjes en beetjes behandeld worden. Onze Europese instellingen moeten moedig zijn en het voortouw nemen inzake de rechten en behoeften van onze kinderen en jongeren. Ik roep de Raad vandaag op om het Verdrag te wijzigen en een concrete en juridisch gegronde verwijzing naar kinderen en burgerrechten voor kinderen op te nemen in het Verdrag. Sympathiebetuigingen volstaan niet. Het voorzitterschap moet vandaag klaar en duidelijk toezeggen dat het het noodzakelijke voorstel inzake de opneming van een speciaal hoofdstuk betreffende de rechten van kinderen en adolescenten in het Verdrag voor eind december aan de Intergouvernementele Conferentie zal voorleggen.
Nadat dit in het Verdrag is opgenomen, moeten de bevoegdheden voor de ruime waaier aan kwesties in verband met kinderen door één enkele commissaris en door één enkele eenheid in de Commissie gecoördineerd worden. Ik wil de Commissie om een schets vragen van de voorstellen die zij voornemens is in te dienen om een einde te maken aan de misbruiken op Internet. Enkele maanden geleden heb ik de Commissie gevraagd een pilootinitiatief terzake te starten. Welke rol ziet zij weggelegd voor Europol? Waarom heeft Ierland het Europol-Verdrag overigens niet geratificeerd en waarom nemen wij hier niet volledig aan deel? Hoe kunnen de lid-staten, ook Ierland, meer bijdragen tot de strijd tegen alle vormen van geweld tegen kinderen?
Tenslotte roep ik de minister, in zijn hoedanigheid van fungerend voorzitter van de Raad, op moed te vatten en actief te ijveren voor de steun van alle lid-staten om kinderen klaar en duidelijk als een topprioriteit op te nemen in het Verdrag.

Angelilli
Mijnheer de Voorzitter, het wordt tijd dat het Europees Parlement een ernstig en beslissend parlementair initiatief neemt om het probleem van de pedofilie en het kindermisbruik onverwijld aan te pakken. Wij vinden het voortreffelijk dat de Commissie nieuwe mededelingen en studies voorbereidt over de seksuele exploitatie van vrouwen en kinderen, maar daarop moeten dan wel onmiddellijk concrete maatregelen volgen om dat verschijnsel te bestrijden, want anders blijft het bij woorden. Volgens mij beschikken wij al over genoeg gegevens, statistieken, analyses en studies om het verschijnsel te doorgronden. Wij weten dat in de gehele wereld ten minste vijftien miljoen kleine jongens en meisjes tot prostitutie worden gedwongen. Wij weten dat vele reisorganisatoren ongehinderd en in het volle daglicht aan het sekstoerisme veel geld verdienen. Wij weten dat ongelooflijk veel kinderen verdwijnen of worden ontvoerd en dat ook een echte handel in pasgeboren kinderen bestaat. Wij weten ook hoe weinig de structuren voor preventie, eerste hulp en psychologische bijstand voor de kinderen daartegenover voorstellen.
Wij kennen vooral de afschuwelijke feiten die zich onlangs in België hebben voorgedaan. Die zeggen veel meer dan vele statistieken. Wij mogen daarop niet alleen maar met schriftelijke verslagen reageren. Wij mogen er ons niet toe beperken de feiten aan de kaak te stellen en de bevolking voor het probleem te sensibiliseren, maar moeten werk maken van de oprichting van een communautair fonds voor de bescherming van de kinderen, in het bijzonder de kinderen die het slachtoffer zijn van geweld.
Tot besluit zou ik willen beklemtonen dat dit beslist geen nutteloze investering zou zijn. Laten wij daarmee tijdens het begrotingsdebat rekening houden.

Zimmermann
Mijnheer de Voorzitter, kindermisbruik en geweldpleging op minderjarigen zijn jammer genoeg geen nieuwe verschijnselen. Ook in onze lid-staten worden jammer genoeg elke dag kinderen misbruikt, ontvoerd of mishandeld. Dat wij daarover vandaag een debat houden, heeft te maken met de gebeurtenissen van de laatste weken, maar ook met de conferentie in Stockholm. Die conferentie heeft door die gebeurtenissen ook meer gewicht gekregen. Alle deelnemers waren het erover eens dat Stockholm nooit zoveel aandacht zou hebben gekregen als niet kort voordien de afschuwelijke feiten in België aan het licht waren gekomen.
Vele burgers hebben ingezien dat sekstoerisme en seksueel misbruik van kinderen niet iets is wat zich op vele uren vliegen op verre vakantiebestemmingen afspeelt, maar ook dicht bij huis. Zij beseffen nu dat die verschijnselen ook ons aangaan omdat ook hier elke dag kinderen worden misbruikt.
Positief is dat de Conferentie van Stockholm en het daar goedgekeurde actieprogramma niet zo snel zullen worden vergeten als dat met conferenties vaak gebeurt. Ook hier in het Parlement zullen vele collega's zich intensief voor de uitvoering van het actieprogramma blijven inspannen. Wij moeten daarvoor niet alleen geld ter beschikking stellen, maar ook de maatregelen op het gebied van preventie, beteugeling, rehabilitatie en informatie verder uitwerken.
Ik vind het goed dat zowel de Commissie als de Raad dit thema op de informele bijeenkomst van de ministers van justitie en binnenlandse zaken op 26 en 27 september concreet willen bespreken. Vooral echter moeten wij erop aandringen dat het VN-Verdrag van 1989 over de rechten van het kind in alle lid-staten zo spoedig mogelijk wordt goedgekeurd, toegepast en nageleefd, ook in Duitsland, waar 30 % van de bevolking minderjarig is. Het is ook onbegrijpelijk dat die bevolkingsgroep niet als dusdanig in het Verdrag wordt vermeld. Ik hoop dat de conferentie voor de herziening van het Verdrag daarmee rekening zal houden.

Bennasar Tous
Dank u, mijnheer de Voorzitter, omdat u ons vandaag de gelegenheid biedt om vanuit dit Parlement datgene aan de kaak te stellen wat men zich in de redactionele artikelen van Europa's belangrijkste dagbladen de afgelopen dagen telkens weer heeft afgevraagd, namelijk: wat is er eigenlijk met een samenleving aan de hand, als er zovele misstanden bestaan en zovele misdrijven worden gepleegd waarvan kinderen en adolescenten de dupe zijn? Op het Congres van Stockholm is ook de spectaculaire toename veroordeeld van die nieuwe vorm van toeristisch vermaak die kenmerkend is voor het morele verval van een generatie die genot, dat ten koste van alles wordt nagestreefd, tot belangrijkste drijfveer heeft verheven. Miljoenen kinderen, meisjes en jongens, worden tot prostitutie gedwongen om de verlangens van Amerikaanse, Japanse, Europese, Australische en andere burgers te bevredigen. Een paar uur geleden nog werd er in deze Vergadering gedebatteerd over de rol van de publieke en de particuliere omroepen, die beide hun rotzooi over onze jongeren uitstorten waardoor deze hun morele houvast verliezen. Met behulp van de laatste technologische snufjes biedt Internet belangstellenden verloren paradijzen en pornografie tegen uitverkooptarief.
Een treurige realiteit. Het mag niet zo zijn dat zich mede door ons toedoen een maatschappij consolideert die zo schandalig oppervlakkig is en zo gericht is op consumptie, een maatschappij waarin alles ondergeschikt wordt gemaakt aan de wetten van de duistere maar zeer lucratieve markt waarvan kinderen en vrouwen het slachtoffer zijn. De Europese instellingen moeten hun eigen doelmatigheid verifiëren, zij moeten nagaan welke maatregelen zij eigenlijk in huis hebben om de waardigheid en het welzijn van kinderen te beschermen.
Ons verzoek is, dat de lid-staten hun wettelijke strafmaatregelen coördineren voor het vervolgen van de vervaardiging en verkoop van pornografisch materiaal waarin minderjarigen te zien zijn.
Zoals u al zei, mevrouw de commissaris, heeft Oostenrijk als eerste op de recente gebeurtenissen gereageerd door zijn strafmaat voor dit soort delicten te verdrievoudigen; verder heeft het een gevangenisstraf van twee jaar ingesteld voor degenen die misbruik maken van kinderprostitutie, waarbij in het Wetboek van Strafrecht het absoluut recht op schadeloosstelling voor de slachtoffers is opgenomen.
Derhalve, mijnheer de Voorzitter, ondersteun ik het verzoek van mevrouw Banotti om een Europees registratiecentrum voor ontvoerde of vermiste kinderen op te richten. Verder pleit ik ervoor dat de EuropolConventie geratificeerd wordt, zodat de beschikbare kennis over mensenhandel, sexuele uitbuiting, misbruik en handel in zwerfkinderen kan worden gebundeld.
En tenslotte, mevrouw Gradin, heb ik nog een heel concreet verzoek aan zowel de fungerend voorzitter van de Raad als aan deze Vergadering, namelijk dat zij allebei de oprichting ondersteunen van een Europees netwerk van niet-gouvernementele verenigingen die de misdaad en de sexuele uitbuiting van minderjarigen vanuit de burgermaatschappij bestrijden, en die de familie van de slachtoffers tot grote steun zijn door de leemten op te vullen waartoe openbare instanties helaas meestal niet zijn uitgerust.

Girão Pereira
Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat alles al is gezegd over deze materie, maar wil slechts eraan herinneren dat tijdens het debat over mensenhandel in dit Parlement duidelijk is aangetoond dat deze handel bestond met pubers die naar prostitutiecentra in andere lid-staten van de Europese Unie werden gebracht en dat deze handel niet alleen uit derde landen kwam. De recente dramatische gebeurtenissen in België bewijzen naar mijn mening twee dingen: ten eerste, het verval van de morele waarden van dit christelijk, humanistisch en beschaafd Europa, verval dat Europa van binnenuit kan vernietigen. In de tweede plaats bewijzen deze gebeurtenissen dat wij te maken hebben met een nieuwe uiting van de georganiseerde misdaad, naast de al bekende uitingen. Niemand van ons, geen enkel land kan zich immuun beschouwen voor deze vertakkingen. Wij zijn het allemaal eens over de oplossingen en weten dat wij snel dienen te handelen. Er zijn twee maatregelen die mij fundamenteel lijken: ten eerste, zoals gezegd, de harmonisatie van de strafwetgeving. Het Europese strafrecht is excessief gekenmerkt door traditionele misdrijven, waardoor het niet in nieuwe criminaliteit voorziet en dus geen adequate rechtspraak mogelijk maakt. Tot besluit geloof ik anderzijds, mijnheer de Voorzitter, dat dit één van de gebieden is waarop Europol een belangrijke en fundamentele rol kan spelen indien de politieke wil bestaat om hier voort mee te gaan.

Féret
Voorzitter, de zaak-Dutroux heeft niet alleen het bestaan van een internationaal pedofielennetwerk aan het licht gebracht, alsmede een goede verstandhouding tussen bepaalde Belgische politieke en rechterlijke kringen en de schurken. De dood van Julie, Melissa, An en Eefje toont eerder nog de laksheid van de autoriteiten tegenover de criminaliteit. We hoeven ons daarover niet te verbazen. Wat kunnen we anders verwachten van een land dat zijn kinderen opoffert aan de ideologie van de pseudorechten van de mens, een ideologie die België ertoe heeft bewogen niet langer de doodstraf op te leggen aan kindermoordenaars? Indien de multirecidivist Dutroux op de juiste wijze was gestraft, zouden Julie, Melissa, An en Eefje nog in leven zijn. Zij hebben met hun leven de dwaze onverantwoordelijkheid betaald van diegenen die strijden voor het recht op leven van moordenaars.

Fouque
Mijnheer de Voorzitter, er bestaat de harde pedofilie, die van Dutroux met handel in en moord op kinderen. Zij mag de softe pedofilie, de gewone maar even sadistische pedofilie niet verhullen. Deze doodt het proces van psychoseksuele rijping van de kinderen. Freud heeft gelijk. Kinderen hebben een seksualiteit, die zich langzaam moet ontwikkelen, uitsluitend tussen kinderen zelf. De inmenging van een volwassene betekent machtsmisbruik, verkrachting en pervertering die hun ontplooiing definitief schade berokkent.
Pedofilie in de naaste omgeving: de gewone pedofiel heeft meestal de gedaante van de beschermer, ja van de vader. Recente veroordelingen bevestigen dit: diegenen die de kinderen zouden moeten beschermen, misbruiken hen vaak - rechter, theaterdirecteur, priester, leraar, de ouders. In hun eigen omgeving worden kinderen uit alle sociale kringen slachtoffer van deze structurele pedofilie. Soms treffen we een perverse moeder aan, maar dat is een uitzondering en bevestigt de patriarchale regel.
We kennen de gemene pedofilie, die wordt veroordeeld; er zou nog een andere vorm van pedofilie bestaan, die wordt aanvaard, als esthetisch en filosofisch wordt beschouwd. Zonder te spreken over de bewonderaars van Gilles de Ré en de Sade, die nog altijd te veel aftrek vinden bij de intelligentsia, is onze cultuur sinds de verste Oudheid doordrenkt van pedofilie. Michel Foucault benadrukt dit in zijn Histoire de la sexualité : knapenliefde gold in Athene als een min of meer hoofse liefde. Ik citeer uit het hoofd de zachtaardige Vergilius, die zonder enig commentaar op de middelbare school werd onderwezen: " Op de schone Alexis, genot van zijn meester, werd Corydon hevig verliefd" . Alexis is uiteraard een jonge jongen. In 1947 ontvangt André Gide, zojuist beschuldigd van pedofilie, de Nobelprijs voor de literatuur. Hij wordt geprezen als degene die de geest emancipeert, de zeden liberaliseert. De moderne tijd geeft aan zijn afwijkend gedrag het gezicht van de wijsheid. Moet ik nog, zo dicht bij ons, de bijzonder populaire Serge Gainsbourg noemen, die de incest met zijn dochter Charlotte bezingt?
Athene heeft de democratie uitgevonden, zij sloot vreemdelingen, slaven en vrouwen buiten. Wij hebben de democratie verder weten te ontwikkelen en de rechten van de mens uitgevonden. Europeanen, een beetje moed: wij moeten uit ons culturele onderbewustzijn deze perverse traditie van pedofilie bannen. Laten we naast de repressie van alle Europols een ware filosofie van de rechten van het kind uitdenken.

Baldi
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het misbruik en geweld ten aanzien van kinderen en adolescenten dat wij de laatste tijd vaststellen, de internationale kinderhandel en de toename van de pedofilie in alle landen zijn onrustwekkende verschijnselen. Wij moeten concrete maatregelen treffen. In de eerste plaats moeten wij de publieke opinie via de media voor het probleem sensibiliseren. De Europese instellingen moeten met de hulp van de gespecialiseerde openbare en particuliere instanties in alle lid-staten preventieve maatregelen nemen.
Wij moeten gespecialiseerde centra voor de bescherming van kinderen en adolescenten die gevaar lopen oprichten om seksueel misbruik te voorkomen en op te sporen en om de slachtoffers medisch, psychologisch en juridisch bij te staan. Met de hulp van Europol moeten wij ook de samenwerking en de uitwisseling van informatie tussen de landen verbeteren. Ook de mensenhandel behoort tot de internationale criminaliteit die Europol moet bestrijden. Ten slotte moet de Raad een agenda goedkeuren waarin de nationale parlementen worden verzocht in te gaan op aanbeveling R 91/11, die door het Comité van ministers op 9 september 1991 is aangenomen. De parlementen moeten ertoe worden uitgenodigd zo spoedig mogelijk strafrechtelijke maatregelen te bespreken tegen seksueel misbruik, ontvoering, ontucht, pornografie, prostitutie en de handel in kinderen en adolescenten en de nationale wetgevingen te harmoniseren, zodat wij het probleem eindelijk kunnen oplossen.

Mitchell
Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Seillier heeft gezegd dat we misdaden tegen kinderen op drie niveaus - op internationaal, nationaal en lokaal vlak - moeten bestrijden. Zij heeft gelijk en ik heb zeker en vast kennis genomen van haar opmerkingen tijdens dit debat.
In mijn eerdere verklaring heb ik het vooral gehad over het internationale antwoord maar alle lid-staten moeten ook afzonderlijk eigen initiatieven ontwikkelen. Dit wordt versterkt door het verslag van de conferentie in Stockholm, dat stelt dat de hoofdverantwoordelijkheid voor de strijd tegen de commerciële seksuele uitbuiting van kinderen bij de nationale overheden en het gezin ligt.
De samenleving moet eveneens een essentiële rol spelen in de bescherming van kinderen tegen commerciële seksuele uitbuiting. Wij moeten een sterk partnerschap bouwen tussen regeringen, internationale organisaties en alle maatschappelijke geledingen om deze uitbuiting te bestrijden. Dat is wat de conferentie van Stockholm gezegd heeft. Zoals ik ook al bij het begin gezegd heb, ben ik tevens ten stelligste van oordeel dat ook de Europese Unie moet optreden en van meet af aan duidelijk het voortouw moet nemen om dit probleem aan te pakken.
Een van de initiatieven zou kunnen zijn dat we de verspreiding van informatie inzake dergelijke activiteiten op Internet verhinderen. Ik heb deze mogelijkheid ook al enkele maanden geleden geopperd in mijn toespraak tot de regionale conferentie van de Raad van Europa ter voorbereiding van de conferentie in Stockholm. Mijn voorstellen werden door een welbepaald columnist van een zondagskrant in mijn eigen land op hoongelach onthaald. Ik stel echter met tevredenheid vast dat de autoriteiten in een aantal landen nauw samenwerken met netwerkleveranciers, die een belangrijke verantwoordelijkheid hebben terzake, opdat zij zich aanvankelijk vrijwillig een gedragscode zouden opleggen. Misschien moeten we in een latere fase wel een wetgeving opstellen. Ik heb begrepen dat dit overwogen wordt en misschien wel het stadium van de samenwerking nadert in mijn eigen land. Dit is al gebeurd in een aantal landen en het is belangrijk dat wij allen de mogelijkheid overwegen om dit te doen.
Zoals al gezegd is tijdens het debat, zouden wij in alle lid-staten ook een wetgeving kunnen aannemen die sekstoerisme verbiedt. Ik heb reeds de voorstellen van het voorzitterschap voor communautaire actie geschetst. Ik heb aandachtig naar de toespraak van mevrouw Gradin geluisterd en kijk uit naar de voorstellen van de Commissie inzake de controle op het Internet en sekstoerisme. Ik prijs haar voor haar acties terzake over een hele tijdspanne.
Een afgevaardigde had het over een artikel in een Ierse zondagskrant. Ik heb dit ook gelezen en vond het even afschuwelijk. Het artikel stelde dat de persoon, waarnaar de geachte afgevaardigde verwees, niet vervolgd is en, naar ik begrepen heb, overleden is. Ik ben er echter van overtuigd dat de geachte afgevaardigde een antwoord zal ontvangen van de Ierse minister van Justitie op de brief die zij hem geschreven heeft.
Zullen juridische sancties openlijk worden toegepast? Ik verwacht en hoop alvast dat dit het geval zal zijn. Wetten moeten openlijk worden toegepast. Zowel mevrouw Ahern als de heer Andrews hebben vragen gesteld over het burgerschap. Zo nodig zullen wij nieuwe Verdragsgronden overwegen maar de Intergouvernementele Conferentie zal terzake advies moeten inwinnen. Ik kan jullie dit niet onmiddellijk waarborgen. Ik zal de juridische diensten van de Raad vragen deze kwestie te onderzoeken en ons te adviseren. Indien dit uitvoerbaar is, kunnen wij zeker overwegen dit voor te stellen.
De ratificatie van het Europol-Verdrag is maar onlangs mogelijk gebleken omdat één van de lid-staten het Verdrag tegenhield. Een aantal afgevaardigden heeft - misschien ongewild - gesuggereerd dat deze kwestie slechts aan bod is gekomen als gevolg van de affaire-Dutroux in België. Dat is niet zo. De affaire-Dutroux heeft dit zeker dringender en acuter gemaakt en hier meer de aandacht van de burgers op gevestigd. Een aantal mensen heeft deze kwestie echter al eerder aan de orde gesteld. Mevrouw Banotti stelt deze kwestie en een aantal andere verwante zaken al enige tijd aan de orde en ik heb tijdens het debat in deze Vergadering in juli reeds een vraag van haar beantwoord.
Zoals ik ook al gezegd heb, heb ik hier enkele maanden geleden ook al het woord over gevoerd tijdens een bijeenkomst van de Raad van Europa. Ik had de secretaris-generaal van de Raad van Europa een reeks artikels over pedofilie en sekstoerisme in The Irish Times voorgelegd. Hij heeft mij hierop gevraagd als centrale gastspreker te fungeren tijdens deze conferentie. Die vond lang voor de zaak-Dutroux plaats. Ik kan ook vermelden dat de conferentie in Stockholm lang voor deze zaak gepland was. De zaak-Dutroux heeft er ons allen aan herinnerd hoe ernstig dit probleem is. Ik herhaal wat ik eerder gezegd heb. Dit is geen Belgisch probleem, het is een probleem voor alle lid-staten en ook voor landen die geen lid zijn van de Europese Unie. Wij moeten deze verantwoordelijkheid onder ogen zien.
De drie instellingen - het Europees Parlement, de Commissie en de Raad - zijn het zelden eens over de ernst van een probleem. Deze keer zijn we het echter eens. Wij moeten dit echter vertalen in actie en ik hoop dat de fungerend voorzitter van de Raad Justitie en Binnenlandse Zaken en commissaris Gradin dit zullen doen. Zij hebben zeker en vast getoond dat zij in de juiste richting gaan. Mevrouw Bennasar Tous heeft een vraag gesteld over de Europese NGO-netwerken. Ik kan hier niet onmiddellijk op antwoorden maar als zij mij hierover een gedetailleerde brief zendt, zal ik haar een concreet antwoord bezorgen.
Ik ben blij dat ik tijdens dit debat het woord mag voeren. Wij moeten spijtig genoeg dit debat houden maar het past dat het Europese Parlement deze belangrijke kwestie aan de orde gesteld heeft waarover alle burgers van de Unie zich zorgen maken.

Gradin
Mijnheer de Voorzitter, er ligt een vraag waarvan ik vind dat ik die moet beantwoorden, namelijk op welke manier de Commissie vrijwilligersorganisaties pleegt te steunen, en hoe wij samenwerken op het punt van netwerken.
Ik kan meedelen dat de Commissie met het oog op het Congres in Stockholm geld heeft geïnvesteerd, opdat ook vrijwilligersorganisaties actief zouden kunnen zijn en zich zouden kunnen voorbereiden op het Congres. Maar wij hebben ook subsidie gegeven aan projecten waarin vooral vrouwenorganisaties activiteiten hebben ontplooid om kinderprostitutie tegen te gaan of om kinderen te bevrijden uit de "gevangenissen" waarin ze beland zijn.
Als resultaat van de congressen en activiteiten die er geweest zijn met betrekking tot slavernij van vrouwen, is een netwerk gevormd waarin vrouwen samenwerken. Het netwerk bestaat voor een deel uit vrouwenorganisaties, maar ook uit individuele vrouwen uit landen vanwaar vrouwen worden gezonden naar verschillende "instellingen" in onze landen, d.w.z. naar bars en dergelijke. Op die manier ontstaat een functionerend netwerk.
Ik denk dat het enorm belangrijk is dat wij vrijwilligersorganisaties steunen, aangezien het voor veel mensen gemakkelijker is om naar een vrouwenorganisatie te gaan dan naar de politie.

De Voorzitter
Tot besluit van dit debat heb ik 7 ontwerp-resoluties ontvangen.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen, donderdag, te 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 20.15 onderbroken en te 21.00 uur hervat)

Algemene-begrotingsgarantie
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0254/96) van de heer Tomlinson, namens de Begrotingscommissie, over het verslag van de Commissie (COM(95)0625 - C4-0064/96) over de stand van de algemene-begrotingsgaranties per 30 juni 1995.

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, dit is een van de keren dat je blij bent dat je een zetel in het Europees Parlement hebt verworven, zodat je een politieke dialoog kunt voeren met je collega's. Na negen uur 's avonds zouden wij misschien in een telefooncel moeten vergaderen! Dat zou gemakkelijker zijn.
Dit is echter een bijzonder belangrijk verslag. Het behandelt een verslag van de Commissie over de situatie met betrekking tot leningen en leninggaranties. Door de Gemeenschap toegekende leningen, of deze nu worden toegekend door de Commissie door middel van de door haar opgenomen en verstrekte leningen of door de Europese Investeringsbank, moeten gegarandeerd worden. De instellingen hebben zich altijd tot het Parlement moeten wenden. Garanties werden volledig en uitsluitend met een p.m.-vermelding in de begroting opgenomen. Onder druk van dit Parlement is daarin verandering gebracht en een Garantiefonds opgericht. Als argument daarvoor voerden wij onder andere aan dat de Gemeenschapsbegroting, met name de niet-verplichte uitgaven, beschermd moet worden tegen het risico van kredietopname ter dekking van wanbetalingen. Wij hebben dat fonds erdoor gekregen, maar uit het verslag van de Commissie blijkt dat het mechanisme van het Garantiefonds niet geheel toereikend is.
Het verslag van de Begrotingscommissie betreft derhalve het verslag van de Commissie over de garanties die door de algemene begroting tot op 30 juni 1995 gedekt zijn en het is het negende verslag van dien aard. Er wordt een zeer complexe toelichting gegeven, maar het gaat nu juist om die toelichting: daarin worden alle omstandigheden verklaard. Niet alleen wordt uitgelegd hoe het verslag in elkaar zit, maar ook hoe de verschillende op de begroting opgenomen operaties in hun werk gaan. De procedures met betrekking tot het opnemen en verstrekken van leningen worden beschreven, alsmede de operaties van de Europese Investeringsbank. Wie leest hoezeer wij ons door garanties verplichten tot dekking van die leningen, zal een idee krijgen van de economische invloed die de Europese Unie uitoefent op de ontwikkelingen, niet alleen binnen de Gemeenschap, maar vooral daarbuiten: de ontwikkelingen in het Middellandse-Zeegebied, Latijns-Amerika en Azië; de ontwikkelingen die plaats vinden in de landen die onder de regelingen van het PHARE-programma vallen; het opnemen en verstrekken van leningen ten behoeve van de landen van het GOS in het bijzonder; onze betrokkenheid bij landen die zozeer verschillen en politiek gezien zover van elkaar af staan als Israël enerzijds en Algerije anderzijds. Er wordt dus een zeer uitvoerige uitleg gegeven van het soort leningen dat wij garanderen, de omvang van die garanties en de economische activiteiten waarbij wij derhalve betrokken zijn.
De ontwerp-resolutie stelt vast dat tijdens de Europese Raad in Cannes is besloten dat een uitbreiding van de verstrekte en opgenomen leningen van de Gemeenschap ten behoeve van derde landen noodzakelijk is. Wij hebben zeer duidelijk verklaard dat wij dat voorstel in beginsel steunen. Wij moeten het echter niet daarbij laten, maar ook enige kritische opmerkingen maken. Als het waar is dat de staatshoofden en regeringsleiders het programma niet alleen waarderen, maar ook willen uitbreiden, dan moeten zij de financiële en economische consequenties van die politieke verplichting onder ogen zien. Het gaat niet aan een Europese Unie te hebben waarin de regeringsleiders in Cannes of ergens anders om de tafel gaan zitten, beloften doen en vervolgens nalaten de mechanismen te verschaffen om die beloften gestand te doen. Momenteel wordt algemeen steun betuigd voor uitbreiding van het opnemen en verstrekken van leningen, maar voelt men weinig voor verandering van het mechanisme voor de voorziening van de voor het Garantiefonds benodigde middelen.
Daarom zal de Commissie, als zij de ontwerp-resolutie leest, wanneer zij daarop uitvoerig moet reageren, zien dat er op een aantal specifieke punten kritiek geleverd wordt. Er wordt met name kritiek geleverd op het mechanisme van het Garantiefonds. Verder wordt verklaard dat een wijziging van het mechanisme noodzakelijk is, maar dat het niet eenzijdig door de Commissie gewijzigd mag worden. Zij moet de begrotingsautoriteit bij de besprekingen betrekken. Als dat niet gebeurt, zal dat in feite fnuikend zijn voor ons vermogen om de programma's, waartoe de staatshoofden en regeringsleiders zich tijdens de Top van Cannes verplicht hebben, te garanderen.
Verder geven wij duidelijk te kennen - en dat is geen kritiek, omdat wij onszelf als met de Commissie samenwerkende partners beschouwen - dat wij bepaalde zaken betreuren of zorgwekkend vinden en deze worden in het eerste deel van de resolutie genoemd. Zoals ik in paragraaf 3 van de resolutie zeg, zijn wij van mening dat de Commissie met haar verslag slechts een beschrijvende analyse heeft voorgelegd zonder voor een behoorlijke analytische aanpak te kiezen. Wij hopen dat de Commissie onze opmerkingen zeer aandachtig zal bekijken, ze ter harte zal nemen en de volgende keer met een beter verslag zal komen en daarmee zal erkennen wat wij in het verslag zeggen, namelijk dat zij de kwestie van de verslaguitbrenging aan het Parlement in zijn geheel moet bekijken, vooral wanneer onze garanties gevaar lopen. Wij moeten een methode vinden om problemen in verband met het vertrouwelijke karakter van enkele zaken te overwinnen, maar aangezien het Parlement het mechanisme levert en het Parlement heeft aangedrongen op de invoering van het mechanisme van het Garantiefonds, moet de bereidheid bestaan om enerzijds te zorgen voor betere stelsels om het fonds bij te vullen en anderzijds het Parlement op de hoogte te brengen, wanneer de middelen waarover het Garantiefonds beschikt gevaar lopen door mogelijke fraude.
Ik beveel het verslag bij u aan. Het is een reactie op het verslag van de Commissie. Wij hebben dit verslag deze keer op opbouwend-kritische wijze benaderd en hopen dat de Commissie op een even constructieve wijze zal reageren op ons verslag en ons een grondslag zal bieden waarop wij in de toekomst kunnen samenwerken.

Pronk
Ik wil de rapporteur van harte bedanken voor het goede verslag dat hij gemaakt heeft. Het verslag van de Commissie over de begrotingsgarantie is ook een heel goed rapport en gaat diep in op de situatie van de landen waaraan leningen zijn verstrekt. Daarom kunnen wij op zichzelf op dat verslag niets dan lof hebben. Het verslag roept wel vragen op over de hervorming van het garantiefonds. Het garantiefonds brengt namelijk een aantal grote risico's met zich mee. Vooral landen die economisch zwak of politiek instabiel zijn, kunnen hun leningen moeilijk afbetalen. Dit brengt een zware druk op de begroting van de Unie op termijn. De EVP denkt daarom dat het noodzakelijk is om nieuwe randvoorwaarden voor het garantiefonds te creëren. In deze randvoorwaarden zal een aantal aspecten moeten worden opgenomen. Ten eerste zal bij de toekenning van de financiële hulp de samenwerking met de Commissie en de voorlichting aan het Parlement sterk verbeterd moeten worden. Ten tweede wordt bij de financiële hulp aan derde landen nog steeds de, mijns inziens onjuiste, rechtsgrondslag 235 toegepast. Die zou moeten worden vervangen omdat de begrotingsautoriteit bij zo'n belangrijke kwestie medebeslissingsrecht moet hebben zoals in feite nu niet het geval is.
Ten slotte moet de rol van de begrotingsautoriteit opnieuw bezien worden. Het Europees Parlement mag niet echt buiten het besluitvormingsproces worden gehouden. Nu het Europees Parlement te weinig zeggenschap heeft over het garantierisico op de begroting is dat een onaanvaardbare en ook, financieel gezien, zeer risicovolle situatie.
De EVP wil de Commissie daarom verzoeken om nieuwe randvoorwaarden te creëren voor het garantiefonds. Het zou goed zijn dit rapport voor 1997 aan dit Parlement voor te leggen. In 1997 worden, zoals bekend, alle leningen aan derde landen op een lijn gezet. Dit is een heel goed moment om alle fouten die in het systeem zitten, te verwijderen zodanig dat we een echt goed systeem krijgen, hoewel toegegeven moet worden dat het dankzij de inspanningen van o.a. de heer Tomlinson in dit Parlement toch wat verbeterd is vergeleken bij vroeger.

Müller
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Raad dringt op een grotere kredietactiviteit aan. Dat is prijzenswaardig. De Raad bekommert zich echter onvoldoende om de garanties. Aangezien wij in de komende jaren verschillende miljoenen ecu verlies mogen verwachten, is het voorstel van de Raad om de stortingen in het Garantiefonds te verminderen budgettair onverantwoord.
De enige juiste reactie is een herziening van de financiële vooruitzichten. Daar daarvoor het licht kennelijk op rood staat, zal de Raad zich moeten verantwoorden als het garantierisico ten laste van de EU-begroting in de komende jaren stijgt en daardoor onberekenbare risico's voor de financiering van het binnenlands en buitenlands beleid van de EU ontstaan.
Alleen al om die reden hebben wij meer transparantie nodig over het garanderen en niet terugbetalen van leningen. Men mag niet geheim houden wat men met het geld van de belastingbetaler doet. Bovendien moeten wij ook het verzoek aan de Commissie ondersteunen om tot een soepeler beoordeling van het Garantiefonds te komen die meer rekening houdt met de concrete risico's van de toegekende kredieten. Ikzelf heb twee dagen nodig gehad om de ingewikkelde mechanismen te begrijpen die de heer Tomlinson in zijn verslag beschrijft.
Ik meen dat uit het verslag van de heer Tomlinson duidelijk blijkt dat het niet alleen om een technisch probleem gaat, maar dat de EU-begroting in gevaar komt als nu geen veranderingen worden aangebracht. Ik verzoek de Commissie en de Raad het Parlement daarover voorstellen te doen. Met het verslag van de heer Tomlinson, dat wij ondersteunen, hebben wij het nodige gedaan.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, geachte afgevaardigden, ik dank eerst rapporteur Tomlinson voor zijn uitstekend verslag dat standpunten behelst waarmee de Commissie het goeddeels eens is.
De Commissie wil met het halfjaarlijks verslag over de stand van de algemene-begrotingsgaranties de begrotingsautoriteit in kennis stellen van de situatie met betrekking tot verstrekte en opgenomen leningen en leninggaranties die voor de Gemeenschapsbegroting van belang zijn.
Het verslag gaat over de ontwikkeling van het maximaal jaarlijks risico van uitbetaling voor de communautaire begroting tot het jaar 2002 op basis van de operaties ten aanzien waarvan de Raad een besluit heeft genomen of de Commissie een voorstel heeft ingediend. De heer Tomlinson heeft het in zijn verslag over het contract dat de Gemeenschap heeft ondertekend met betrekking tot het garantiemechanisme en de verstrekking van leningen aan landen buiten de Unie. Ik wil eraan herinneren dat het mechanisme van het Garantiefonds en van de reserve voor garanties al werd aangepast zoals het Parlement heeft voorgesteld - wat de rapporteur overigens toegeeft - zodat het huidige beleid van de Unie voor de verstrekking van leningen aan derde landen getuigt van de nodige begrotingsdiscipline - wat ons uiteraard verheugt.
De ervaring leert ons overigens dat dit mechanisme niet alleen heeft geleid tot de versterking van de begrotingsdiscipline, maar ons ook in staat stelt het uitstaande bedrag van de leningen tot 2, 3 miljard ecu per jaar te beperken.
De Commissie stelt evenwel vast dat het mechanisme een eerzuchtiger beleid voor de verstrekking van leningen - waartoe de Europese Raden van Cannes en Madrid hebben besloten - onmogelijk maakt en de verdere verlening van macrofinanciële bijstand bemoeilijkt. Daarom heeft de Commissie er de begrotingsautoriteit in juli 1995 in een bijzondere mededeling op gewezen dat het halfjaarlijks verslag over de stand van de algemenebegrotingsgaranties niet het geschikte instrument is om de werking van het stelsel in te schatten en nieuwe voorstellen erover in te dienen.
De Commissie en de Europese Investeringsbank hebben ook onderzocht hoe de modaliteiten van de begrotingsgaranties voor EIB-leningen aan derde landen kunnen worden gewijzigd.
Ze hebben in september 1995 een verslag hierover bij de Raad ingediend, waarvan een kopie aan zowel de Parlementsvoorzitter als de voorzitter van Begrotingscommissie werd overgemaakt en waarin wordt voorgesteld het globale garantiepercentage voor alle EIB-leningen aan derde landen tot 75 % te beperken. De Commissie en de Europese Investeringsbank hebben onlangs nog een tweede verslag over dit onderwerp opgesteld waarin ze tot de conclusie komen dat de verlaging van het garantiepercentage tot 50 % niets aan de solvabiliteit van de Europese Investeringsbank zal afdoen.
De Commissie en de Europese Investeringsbank zijn ook van oordeel dat een bepaalde categorie van programma's in aanmerking komt voor de risicospreiding tussen de Unie en de EIB, wat tot gevolg heeft dat het zogeheten "commercieel risico" niet langer ten laste van de communautaire begroting komt. Het voorstel van de Commissie zal er onrechtstreeks toe leiden dat het globale bedrag van de leningen in die mate kan worden verhoogd dat het beantwoordt aan de conclusies van de Europese Raden van Cannes en Madrid en verenigbaar is met de begrotingsdiscipline die het garantiemechanisme oplegt.
De Commissie, die ernstig met de standpunten van het Parlement rekening zal houden, verbindt er zich toe de Parlementsvoorzitter en de voorzitter van de Begrotingscommissie in kennis te stellen van alle verdere ontwikkelingen op dit vlak, zulks in het kader van de soepele en vertrouwelijke betrekkingen die het Parlement en de Commissie onderhouden.

Tomlinson
Mijnheer de Voorzitter, ik dank commissaris Papoutsis voor zijn antwoord. Terwille van de historische juistheid van de Notulen van dit Parlement: ik heb er begrip voor dat commissarissen hierover advies moeten inwinnen, maar als hij zegt dat dit "in overeenstemming was met een voorstel van het Europees Parlement" , dan moet de opsteller van de tekst worden medegedeeld dat dit strikt genomen niet juist is.
Het Europees Parlement had aangedrongen op een voorstel voor een garantiefonds. Aan dat verzoek werd gehoor gegeven. Wat betreft het percentage waarmee het fonds volgens ons moet worden voorzien, werd ons advies helaas niet opgevolgd en daarom zitten wij met de financiële problemen die in mijn verslag worden genoemd. Ik ben de commissaris echter zeer erkentelijk voor de rest van zijn antwoord.

De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Aanpassing van de accijnstarieven
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0253/96) van de heer von Wogau, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement (COM(95)0285 - C4-0430/95) over de accijnstarieven die zijn vastgesteld in richtlijn 92/79/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de onderlinge aanpassing van de belastingen op sigaretten, richtlijn 92/80/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de onderlinge aanpassing van de belastingen op andere tabaksfabrikaten dan sigaretten, richtlijn 92/84/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven op alcohol en alcoholhoudende dranken alsmede richtlijn 92/82/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven voor minerale oliën.

von Wogau
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit verslag over de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven in de Europese Unie bestaat uit drie delen. Als voorzitter van de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid stel ik u het verslag in zijn geheel voor. Mevrouw Peijs heeft het gedeelte over de belastingen op sigaretten en andere rookwaren opgesteld, de heer Miller dat over alcohol en de heer Cox dat over de accijnstarieven voor minerale oliën.
Voor een onderlinge aanpassing van de accijnstarieven op de hierboven vermelde gebieden bestaat een zeer goede reden, namelijk het feit dat het goederenverkeer binnen de Gemeenschap ernstig wordt verstoord en belemmerd. Geen harmonisatie betekent concurrentiedistorsie en afscherming van markten. Concurrentiedistorsie leidt tot protectionisme en verhindert het vrij verkeer van goederen. Afscherming van markten leidt tot prijsverschillen en is strijdig met het beginsel dat voor elk goed maar een enkele markt mag bestaan. Harmonisatie is echter - dat wil ik toch beklemtonen - geen waarde op zich. Het gaat er niet om overal in Europa op kunstmatige wijze dezelfde voorwaarden te creëren. Al te vaak is dat niet nodig of zelfs schadelijk. De Europese markt moet het veeleer van concurrentie tussen systemen hebben. Wij moeten daarom niet naar een volledige gelijkschakeling, maar naar een onderlinge aanpassing van de accijnstarieven streven. Die aanpassing moet echter voldoende sterk zijn om de bestaande distorsies weg te werken.
Wij streven ernaar de verschillen tussen de accijnstarieven in de lid-staten tenminste niet groter te laten worden. De harmonisatie van de verbruiksbelastingen heeft echter ook een culturele dimensie. Ik vind het uiterst belangrijk dat men met de culturele verscheidenheid in de Europese Unie voldoende rekening houdt. Dat is bijzonder belangrijk met betrekking tot de accijnzen op alcohol. In een aantal lid-staten heeft de consumptie van wijn een bijzondere betekenis. In andere landen daarentegen is dat bier, zoals in Beieren, of whisky, zoals in Schotland. Een belastingharmonisatie mag geen invloed hebben op de smaak, het consumptiepatroon, de levensstijl of het sociale gedrag als aspecten van de cultuur van een bepaald land.
Wat dat betekent, zou ik hier aan de hand van een voorbeeld en wellicht ook een kritiek op een heersende opvatting willen laten zien. Velen denken dat alcoholische dranken rechtstreeks met elkaar concurreren. Ik heb dat altijd betwijfeld en die kwestie eens met een Schotse collega besproken. Ik zei tot hem dat hij toch met de beste wil van de wereld niet kan zeggen dat whisky en wijn rechtstreekse concurrenten zijn. Als wij samen het middag- of avondmaal gebruiken, drinken wij wijn en geen whisky. Daarop antwoordde hij: " In Schotland doen wij dat elke dag." Daaruit blijkt hoezeer gebruiken verschillen. Die verschillende gebruiken hebben dan verschillende belastingtarieven tot gevolg. Als wij nu zouden proberen al die tarieven in de Europese Gemeenschap op hetzelfde niveau te brengen, zouden wij beslist een grote fout begaan.
In dit verslag spelen nog een reeks andere aspecten een rol. De produkten waarop het verslag betrekking heeft, hebben ook schadelijke effecten. Ik denk aan nicotineverslaving, milieuverontreiniging door minerale oliën en alcoholisme. De accijnstarieven hebben daarop wel invloed.
Een ander belangrijk punt is de betekenis van de accijnzen als inkomstenbron voor de staat. Wegens tijdgebrek kan ik daarop niet nader ingaan. Van de co-rapporteurs zult u daarover zeker het belangrijkste horen. Volgens mij kan een harmonisatie van accijnstarieven slechts succesvol zijn als ook de structuur van de belastingtarieven wordt geharmoniseerd. Dat moet gepaard gaan met bijkomende maatregelen ter verbetering van de samenwerking tussen de diensten van de lid-staten van de Europese Unie.

Miller
Mijnheer de Voorzitter, ik ben mij er sterk van bewust dat de kwestie van de accijnzen dit Parlement in de loop der jaren heeft verdeeld, niet in politieke zin, maar in geografische zin. Het debat bewoog zich tussen de wijnproducerende regio's en de regio's die geen wijn produceren.
Toen ik dit deel van het verslag voor mijn rekening nam, wilde ik proberen de oude argumenten te omzeilen en het onderwerp vanuit een andere gezichtshoek te benaderen. Ik ben van mening dat accijnsheffing niet slechts als middel om inkomsten te verkrijgen beschouwd moet worden, maar ook als een instrument om werkgelegenheid te scheppen. In de allereerste plaats moet echter de tenuitvoerlegging van een billijk belastingstelsel, dat niet leidt tot verstoring van de concurrentie tussen verschillende categorieën alcoholhoudende dranken, de hoogste prioriteit krijgen.
In de Europese Akte werd het beginsel van de harmonisatie van de indirecte belastingen in de Europese Unie uiteengezet. Wij zijn er nog steeds niet in geslaagd dat doel te bereiken en dat heeft tot ernstige verstoring van de grensoverschrijdende handel en een toename van smokkel en fraude geleid. Dit probleem moet bestudeerd worden en er moeten passende maatregelen genomen worden om de zaken recht te trekken.
Wij hebben bovendien een nieuwe bedreiging in het verschiet. In Groot-Brittannië doet zich een ziekte voor die ernstiger is dan BSE - alcoholische limonade geheten. Deze ziekte breidt zich uit naar het vasteland van Europa. De verkoop van deze dranken is uitsluitend gericht op jonge mensen. Het is dus zaak ervoor te zorgen dat op dit soort cocktails het hoogst mogelijke accijnstarief wordt toegepast.
Dit verslag voorziet ook in de mogelijkheid om voor kleine brouwers en distilleerders een lager accijnstarief te hanteren. Dat zal hopelijk de werkgelegenheid bevorderen, met name in de plattelandsgebieden, waar veel kleine brouwerijen en distilleerderijen gevestigd zijn en waar, zoals van veel van deze gebieden bekend is, de werkloosheid groter is. Het is dus te hopen dat de Commissie dat voorstel overneemt.
Ik wil de aandacht van de Commissie ook vestigen op amendement 23, een compromis-amendement, dat het verschil tussen de accijnstarieven voor wijn, bier en sterke drank benadrukt en zegt dat dit niet nog groter mag worden.
Als wij aannemen dat er concurrentie bestaat tussen alcoholhoudende dranken - en ik weet dat de Commissie dit beginsel aanvaardt, omdat het de grondslag vormde van haar argumentatie in de Wereldhandelsorganisatie, toen zij de zaak van de Japanse belasting op sterke drank aanhangig maakte - mogen wij niet toestaan dat een land eenzijdig de accijns op één drank verhoogt en daarmee de andere dranken bevoordeelt. Dit koppelingsamendement is derhalve van belang voor alle sectoren van de drankindustrie.
Ik kom nu op de netelige kwestie van het nultarief voor wijn. Van meet af aan is de reden voor ons verzet daartegen geweest dat het verslag geen specifieke cijfers mocht bevatten. Een nultarief is een specifiek cijfer. Pas wanneer de Commissie haar vervolgverslag op dit verslag uitbrengt, is het moment gekomen om specifieke tarieven, specifieke cijfers te noemen. Tot die tijd moeten wij vasthouden aan de richtsnoeren die wij aanvankelijk in de commissie aangenomen hebben en mogen er geen specifieke cijfers genoemd worden.
Tenslotte kunnen wij de kwestie van de accijnzen niet behandelen zonder de volksgezondheid daarbij te betrekken. Het zou onverantwoordelijk zijn geen rekening te houden met het alcoholgebruik in de lid-staten en met de sociaal-economische kosten en de kosten op het gebied van de volksgezondheid.
Zoals reeds terloops vermeld, zeggen wij in mijn thuisland Schotland, als wij met een glas whisky een toost op iemand uitbrengen, " Slàinte mhaith" . Mag ik uzelf "Slàinte mhaith" en gezondheid toewensen!

Peijs
Voorzitter, het Parlement heeft zijn best gedaan op een verslag over accijnzen van de Commissie waarin merkwaardigerwijze geen enkel concreet voorstel te vinden is. Vreemd voor een Commissie die toch zegt te hechten aan haar recht van initiatief. Het heeft het Parlement veel zweetdruppels gekost voordat er een redelijk consistent verslag voorgelegd kon worden aan deze plenaire vergadering. We moeten constateren dat dezelfde tegenstellingen die de Raad en de Commissie teisteren op dit punt, ook het Parlement parten spelen.Ik noem ze kort die tegenstellingen in de vorm van vragen die voorlagen.
Eerste vraag: zijn er distorties in het systeem die tot veranderingen dwingen? Dit is de vraag naar de werking van de interne markt, de behoefte te harmoniseren, het betalen van belastingen, het zogenaamde cascadeeffect, etc. Als het antwoord van de Commissie op deze vraag "ja" is, moet ze met een duidelijk voorstel komen.
Tweede vraag: is er sprake van een automatic trigger -effect? Dat is het effect dat kan optreden als één van de samenstellende prijselementen gewijzigd wordt, als het totale belastingsbedrag dan onder de 57 % van de verkoopprijs van de meest gevraagde prijsklasse komt, dan moet de belasting op alle andere prijsklassen dienovereenkomstig verhoogd worden. Dit kan concurrentieverhoudingen kunstmatig steeds schever trekken.
Bij de derde vraag liepen de emoties hoog op. Deze vraag behelsde het vraagstuk van de hand rolled tabacco . Is een self-made sigaret ongezonder dan een gewone sigaret? "Ja" , zei de heer Metten, " nee" , zei de rapporteur, dus dat schoot echt op. Wij hebben de Commissie dus gevraagd aan de hand van een onderzoek, dat kennelijk gaande is, hierover uitsluitsel te geven en indien nodig maatregelen te nemen.
Vierde vraag was het probleem van de fraude. Het commissie-rapport onderschat het probleem op bijna ongeloofwaardige wijze. Het minste wat van de Commissie verwacht mag worden, is dat men het probleem herkent en probeert de omvang op reële wijze in te schatten. Volgens de industrie gaat het om minstens 5 % van alle verkopen, minstens 32 miljard sigaretten, 1, 3 miljard pakjes van 25 sigaretten dus. De accijnzenfraude heeft op deze wijze bijna hele bedrijfstakken om zeep geholpen door middel van de 100 %-garantiestelling. De Commissie is bezig een nieuwe regeling te ontwerpen en misschien kan de commissaris er iets over zeggen. Overigens wens ik de Commissie net zo'n plezierige tijd toe als het Parlement met dit verslag heeft gehad.

Martin, Philippe-Armand
Voorzitter, beste collega's, voor alle producten waarop accijnzen worden geheven, heeft de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling de Europese landbouwproductie willen begunstigen en ik heb met voldoening kunnen vaststellen dat de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid een groot deel van onze conclusies heeft overgenomen.
Of het nu gaat om tabak, alcohol of minerale oliën, op de accijnzen zijn, ik breng dit nog eens in de herinnering, drie beginselen van toepassing: structuur, tarieven en verkeer. Voor wijn en alcoholische dranken zijn de conclusies van de landbouwcommissie eenvoudig: er mag geen enkele wijziging worden aangebracht in de richtlijn "Structuur" , noch in de richtlijn "Tarieven" . Voor wijn moet het nultarief worden gehandhaafd en wijn moet naar volume worden belast. Sommige collega's zouden natuurlijk graag een belasting naar gelang van het alcoholpercentage en accijnzen op wijn hebben gezien. Persoonlijk heb ik me daartegen verzet. Wijn als een gewone industriële drank beschouwen is immers een miskenning van de bijzondere aard van dit product. Wijn is een landbouwproduct dat eenmaal per jaar wordt gemaakt.
De enige significante wijziging die de Commissie heeft aangebracht betreft de richtlijn "Verkeer" . Het huidige administratieve stelsel is veel te zwaar en kostbaar voor de wijnboeren, de regionale coöperaties en de lokale handelaars. Daar bevindt zich het werkelijke obstakel voor de totstandkoming van de interne markt. De Commissie moet snel een wijziging van deze Richtlijn "Verkeer" voorstellen, want het is ontoelaatbaar dat men verplicht is bij een erkend bureau om het nultarief te verzoeken.
Wat tabak betreft heeft de landbouwcommissie een fiscale pauze gewenst, maar zij verzet zich vooral tegen iedere wijziging in de wijze van berekening van de accijnzen. Wanneer men bepaalde amendementsvoorstellen leest, stelt men inderdaad vast dat sommigen de grote importeurs van lichte tabak willen begunstigen. De verdwijning van de Europese tabaksproductie zou een zeer sterke ontvolking van arme plattelandsgebieden tot gevolg hebben.
Ten aanzien van de minerale oliën heeft onze commissie een aanmoediging van het gebruik van biobrandstoffen gewenst, en wel om twee redenen: de benutting van landbouwgronden en het milieu, de luchtkwaliteit. Momenteel denken veel rundveehouders eraan hun weilanden om te ploegen en granen of andere gewassen te gaan verbouwen. De beplante oppervlakte aan granen, olie- en proteïnehoudende gewassen in de Europese Unie en in bepaalde lid-staten, waaronder Frankrijk, dreigt veel te groot te worden. De oplossing van biobrandstoffen kan dus in overweging worden genomen om de Europese productie van akkergewassen in de hand te houden.

Cox
 Mijnheer de Voorzitter, ik ben als co-rapporteur verantwoordelijk voor het gedeelte van het verslag dat over de accijnzen op minerale oliën gaat. Wat dit betreft, acht ik het de moeite waard erop te wijzen dat de accijns op minerale oliën in al onze belastingstelsels een veelbeproefd instrument is. Deze accijns heeft waarschijnlijk een betere kans van slagen bij het aanpakken van verder strekkende beleidskwesties, zoals problemen op het gebied van het vervoer-, het milieu- of het economisch beleid, dan bij voorbeeld de CO2 -heffing, die nog niet echt van de grond is gekomen en niet de gewenste consensus heeft weten te wekken.
In de onderhavige ontwerp-resolutie, indien niet gewijzigd, toont dit Parlement zich bereid een aanzienlijke verhoging van de accijns op motorbrandstoffen te overwegen, vooral om redenen van milieubeleid; en is het van mening dat bij een dergelijke belastingregeling nooit voor een sterker vervuilende brandstof een lager accijnstarief gehanteerd mag worden dan voor een minder vervuilende brandstof. Wij verzoeken om een alomvattende belastinggrondslag voor minerale oliën en indien er uitzonderingen gemaakt worden, bij voorbeeld voor vliegtuigbenzine, kerosine of aardgas, dan moet de Commissie deze rechtvaardigen en de gevolgen daarvan voor de werking van de interne markt nader verklaren. Wij spreken de vrees uit dat als deze accijnzen stijgen en, volgens het Witboek inzake groei, concurrentievermogen en werkgelegenheid, moeten dienen om een verlaging van de directe belasting op arbeid te compenseren, wij niet weten hoe wij die aan elkaar moeten koppelen. Wij vragen ons af hoe de Commissie de Raad, met zijn in artikel 99 vastgelegde privileges, ertoe denkt te kunnen bewegen dat te doen en niet zonder meer de belasting te heffen en de belasting op arbeid te negeren.
Wat de tabaksfabrikaten betreft, compromis-amendement 20 over de noodzaak van onderzoek naar de "automatische reactie" heeft mijn volledige steun. Ten aanzien van alcohol wil ik compromis-amendement 23 steunen, het zogenaamde koppelingsamendement dat collega Miller heeft toegelicht, teneinde te voorkomen dat het verschil nog groter wordt. Mijn collega en vriend, de voorzitter van de commissie, moet ik waarschuwen dat hij, als hij met Schotten gaat dineren, hun verhalen over het drinken van whisky in plaats van wijn niet al te serieus moet nemen. Maar misschien had hij zelf een paar glazen belastingvrije wijn te veel op!

Svensson
Mijnheer de Voorzitter, het verschijnsel alcohol is een deel van onze sociale cultuur. Het speelt een rol in de gastronomie en in het menselijk verkeer. Maar het heeft ook sterk negatieve effecten op de algemene gezondheidstoestand, evenals op de frequentie van ongevallen, gewelddadigheden en op de kosten voor de samenleving. Daarom heeft de Wereldgezondheidsorganisatie een programma voor minder alcoholgebruik in Europa. De Europese ministers van volksgezondheid staan achter dit programma. Het is in dat verband merkwaardig dat het verslag stelling neemt tegen hoge alcoholaccijnzen.
Zweden voert een restrictief alcoholbeleid, met o.a. hoge accijnzen, speciaal op sterke drank. Zweden kent daardoor het laagste alcoholverbruik per hoofd van de bevolking in de hele Unie. Hoge prijzen voor sterke drank leiden tot een lager verbruik.
Nu wordt beweerd dat een hoge accijns de markt verstoort. Dat is onjuist. De accijns op Zweedse alcoholische drank is even hoog als op die welke wij invoeren, en wij voeren alle wijn uit de lid-staten in op dezelfde voorwaarden. Men verstoort de markt niet door minder alcohol te drinken.
In het verslag staan ook verscheidene onjuiste beweringen. Bijvoorbeeld wordt gezegd dat er te weinig onderzoek bestaat naar alcohol in de lid-staten. Weinig gebieden ter wereld zijn echter zo onderzocht als de relatie mens-alcohol. Het rapport "Alcohol Policy and the Public Good" van de Wereldgezondheidsorganisatie is bijvoorbeeld gebaseerd op meer dan 700 wetenschappelijke studies. In dit rapport worden ook verschillende mythen over alcohol ontzenuwd. Het is bijv. niet waar dat wijn in de plaats komt van sterke drank. Frankrijk, Duitsland en Spanje kennen een zeer hoog wijnverbruik per hoofd van de bevolking, maar ook een aanzienlijk hoger verbruik van sterke drank dan Zweden, en een even zo hoge frequentie van aan alcohol gerelateerde ziekten.
De aanvallen op de Noordse alcoholaccijnzen hebben volgens mij een zeer cynische achtergrond. Het alcoholverbruik is sinds 1980 aanzienlijk gedaald in bijv. Frankrijk, Spanje, Duitsland en Italië. Het besef van de gevaren van alcohol voor de gezondheid en natuurlijk ook voor de verkeersveiligheid heeft bijgedragen tot deze daling van het verbruik. De alcoholproducenten willen dan ook duidelijk de mogelijkheid hebben om hun markt uit te breiden in de landen waar het verbruik nog steeds laag is. Lagere accijnzen op alcohol kunnen dan het verbruik doen stijgen en de markt vergroten.
Zweden is van zijn kant niet bereid om zijn alcoholbeleid op te geven. Dit is immers ook een accijnskwestie waarvoor eenstemmigheid in de Raad vereist is. Uiteraard vinden wij, Zweden, dat ieder land geheel naar eigen omstandigheden en tradities zijn speciale, passende combinatie van informatie, sociaal beleid of eventuele accijnzen moet vaststellen. Ieder land mag zijn eigen model hanteren. Wij doen geen pogingen om het Zweedse model te exporteren, maar iedereen moet begrijpen dat als het om alcohol gaat, de gezondheid en veiligheid voorrang moeten hebben boven de belangen van de markt. Ook dit Parlement, mijnheer de Voorzitter, dient te handelen in de geest van de Wereldgezondheidsorganisatie.

Hautala
Mijnheer de Voorzitter, het was heel boeiend om in deze commissie aan dit onderwerp mee te werken, omdat het hier gaat om een onderwerp dat voor het economisch beleid maar ook in vele andere opzichten van zeer groot belang is. Ik hoop dan ook dat de Commissie volgend jaar een gedetailleerder voorstel bij het Parlement zal indienen over de aanpassing van de accijnstarieven.
De V-Fractie staat er volkomen achter dat accijnzen worden gebruikt om algemenere doelstellingen te bewerkstelligen, zoals het bevorderen van de volksgezondheid en de bescherming van het milieu. Wij zijn van mening dat bijvoorbeeld bij het gebruik van minerale olie het milieu een zeer belangrijk aspect is, en in het geval van alcohol en tabak is natuurlijk de gezondheid in het geding.
De voorzitter van onze commissie Von Wogau sprak net met veel sympathie over de verschillen tussen de culturen en de verschillende tradities op het gebied van alcohol. Ik kan u zeggen dat ook ik wel eens heb geproefd van de wijn die de heer Von Wogau vanuit zijn eigen streek heeft meegenomen naar het Parlement en ik moet zeggen dat ik het erg lekker vond.
Desondanks ben ik van mening dat er geen objectieve redenen zijn om een bepaalde soort alcoholhoudende drank geheel van accijns vrij te stellen. De Groenen zouden graag zien dat er op alcoholhoudende dranken accijns wordt geheven alnaargelang het alcoholgehalte. Dit zou voor de interne markt een uitstekend principe zijn.
Op het gebied van tabak bestaat er de merkwaardige uitzondering, waarnaar mevrouw Peijs al verwees, dat er op shag veel minder accijns wordt geheven. Dit is totaal ongegrond en we hebben hierover dan ook een eigen amendement ingediend.
Voor wat betreft de minerale oliën is er dan nog de benzine voor het luchtverkeer, kerosine. Waarom zou deze brandstof vrijgesteld moeten zijn van accijns? Daar is toch werkelijk geen enkele reden voor. Tot slot, mijnheer de Voorzitter, nu alle regeringen proberen te voldoen aan de convergentiecriteria, mogen de landen dan geen voordeel hebben van extra belastingen? Naar mijn mening is de heffing van accijns een uitstekende manier om een bijdrage te leveren aan de evenwichtigheid van de nationale economieën.

Ewing
Mijnheer de Voorzitter, ik spreek niet namens mijn fractie, omdat mijn fractie op dezelfde manier verdeeld is als de heer Miller noemde, maar dan tussen wijn en whisky. Een andere spreker zal het later dus over wijn hebben.
De commissie is niet tot erg duidelijke resultaten gekomen. De stemmingen waren controversieel en soms waren er net een paar stemmen uitgebracht en werd vervolgens de beschuldiging geuit dat de stemprocedure niet correct was en om een nieuwe stemming verzocht. De commissie was dus ook verdeeld. Ik wil alleen over de whiskysituatie spreken. Ik vertegenwoordig de Schotse Hooglanden en Eilanden en met de vertegenwoordiging van het merendeel van de Schotse whisky in de wereld draag ik een grote verantwoordelijkheid, hoewel er ook anderen zijn die kiesdistricten vertegenwoordigen waar whisky geproduceerd wordt.
In de twintig jaar dat ik lid ben van dit Parlement heb ik meegemaakt dat whisky keer op keer onbillijk behandeld werd. De eerste keer toen een vroegere Commissie met het absurde voorstel kwam dat de etikettering van whisky aanwijzingen voor het gebruik moesten bevatten, gevolgd door een uiterste consumptiedatum. Zij leek zich niet te realiseren dat whisky steeds beter wordt. Verder deed zich kort geleden het probleem voor van de opslagkosten. Whisky moest een gevaarlijke chemische stof genoemd worden. Wij hebben dat enigszins gematigd, omdat entrepots gewoonlijk in het open veld liggen en bewaakt worden als Fort Knox. Dit recente voorbeeld betreft echter de meest onbillijke behandeling. Wijn heeft, zoals gezegd, het voorrecht van een nultarief en voor andere alcoholhoudende dranken geleden verschillende tarieven.
De heer von Wogau schijnt te denken dat er geen concurrentie bestaat. Ik weet niet hoeveel er gedronken wordt in Schotland, maar ik wil hem verzekeren dat hij, als hij zich niet zozeer op de drank tijdens het diner als wel op de drank na het diner concentreerde, zou constateren dat er zeker sprake is van concurrentie tussen whisky en wijn. Ik zeg u dat er sprake is van prijsgerichte, door de belasting verstoorde concurrentie tussen de verschillende categorieën alcoholhoudende dranken en een nultarief komt neer op concurrentieverstoring. De enige eerlijke manier om accijnzen te heffen op alcoholhoudende dranken is dit te doen naar alcoholgehalte. Die mening was de Commissie vroeger ook toegedaan. Zij nam vroeger een oorspronkelijk standpunt in ten aanzien van de harmonisatie, maar daarvan is zij nu afgestapt. Ik moet ook zeggen dat de plaatsen met whiskydistilleerderijen in mijn district plaatsen zijn waar geen andere banen beschikbaar zijn en de afgelegen valleien en eilanden aldaar zijn economisch volledig van die industrie afhankelijk.

des Places
Mijnheer de Voorzitter, waarde collega's, in de eerste plaats wil ik de rapporteur danken voor zijn werk, maar ook mijn collega, Philippe Martin, voor zijn advies namens de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling.
Accijnzen zijn belastingen ten behoeve van bepaalde politieke doelstellingen. Sommigen onder ons willen verhogingen of verlagingen van de accijnstarieven om een bepaalde categorie bedrijven te helpen. Persoonlijk wil ik als lid van de landbouwcommissie geen stelling nemen voor deze of gene onderneming maar de Europese landbouw als geheel verdedigen.
Wat de accijnzen in de sector sigaretten en tabak betreft, ben ik persoonlijk voorstander van de huidige status quo en ik wil eraan herinneren dat sommige Europese landbouwgebieden van de tabaksproductie afhankelijk zijn. We mogen in geen geval de importeurs en verwerkers van ingevoerde lichte tabak begunstigen ten koste van de Europese producenten van donkere tabak.
Ten aanzien van de accijnzen op wijn, alcohol en alcoholische dranken wil ik erop wijzen dat wijn een landbouwproduct is en geen industrieel product en dat we daarom het beginsel van het nultarief moeten handhaven, evenals het principe van belasting naar gelang van het volume en niet van het alcoholpercentage, zoals sommige lobbyisten van de bier- en whiskeyfabrikanten wensen.
Voor de minerale oliën heeft de landbouwcommissie unaniem de volgende tekst goedgekeurd, ik citeer: " verzoekt de Commissie onderzoek te verrichten naar een fiscaal stelsel waarmee het gebruik van biobrandstoffen, gezien hun milieuvoordelen en als mogelijkheid voor het gebruik van landbouwgronden, zou kunnen worden gestimuleerd." Nu wordt gesproken over een verlaging van de landbouwsteun, nu sommige landbouwers, en in het bijzonder de veehouders, hun weilanden wensen om te ploegen vanwege de huidige malaise bij de rundvleesproductie en nu de Europese beplante oppervlakte aan granen, olie- en proteïnehoudende gewassen te groot dreigt te worden, is het noodzakelijk het gebruik van biobrandstoffen te bevorderen. In Frankrijk bijvoorbeeld schat men thans dat wij gezien de rampzalige situatie in de rundveesector zouden kunnen uitkomen op een overschrijding van bedoelde beplante oppervlakte met 300.000 hectare.
Ter afsluiting, waarde collega's, vraag ik u om met uw stem een indirect belastingstelsel uit te werken dat bevorderlijk is voor de hele Europese landbouw. Onze internationale akkoorden staan dit toe en we moeten derhalve de politieke wil hebben dit te doen.

Metten
Dit verslag is de gelegenheid voor het Parlement om zijn visie op accijnsharmonisatie te geven, zonder op de details van de verschillende tarieven in te hoeven gaan. Ik moet constateren dat wij van die mogelijkheid geen optimaal gebruik hebben gemaakt. De belangrijkste functies van accijnzen, belasting heffen en gedrag sturen, komen maar beperkt aan de orde. Dat is jammer. Ik beperk me tot het eerste. De vraag is nu: zijn accijnzen een goede kandidaat om meer inkomsten te verschaffen die het regeringen mogelijk maken om de belasting op arbeid te verminderen? Want de Commissiemededeling ten behoeve van de informele Ecofinraad van Verona maakte duidelijk dat de laatste vijftien jaar de belasting op arbeid met 20 % was gestegen en die op kapitaal met 10 % was gedaald. Omkering van die trend zou onze eerste doelstelling moeten zijn. Maar met name kapitaal is mobiel en ongrijpbaar. Kunnen accijnzen aan deze omkering bijdragen? Ik zou denken van wel. En de paragrafen 4 over opwaartse harmonisatie van de tabaksprijzen, 20 b over een aanzienlijke stijging van de minimumtarieven op motorbrandstoffen, 20 c over internalisering van de externe kosten en 20 f over een alomvattende belastinggrondslag voor minerale oliën en daarmee concurrerende producten wijzen duidelijk in de goede richting. Op verhoging van de tarieven voor alcohol, en met name voor de invoering van een minimumaccijns op wijn, lijkt in dit Parlement een taboe te rusten.
Ik begrijp van mijn zuidelijke collega's dat het nuttigen van wijn een eerste levensbehoefte is, met name voor gepensioneerde en andere minder welgestelde bevolkingslagen, die door de invoering van een minimumaccijns tot de bedelstaf zouden geraken. Komend uit Nederland waar zelfs mineraalwater een accijns draagt, komt mij dit toch enigszins ongeloofwaardig voor. Wat mij ook niet bevalt, is dat dit verslag zo duidelijk de sporen draagt van specifieke lobby-activiteiten. Ik noem slechts, buiten de paragraaf over het nultarief voor wijn, de voorstellen voor belastingconcessies voor shag, voor kleine distilleerders en brouwers en voor biobrandstoffen. Als we via lagere belastingen het gebruik van bepaalde producten willen stimuleren, dan weet ik wel nuttiger en sympathiekere producten. Zulke cadeautjes voor specifieke lobby's maakt dit Parlement er niet geloofwaardiger op.
Ten slotte moet ik helaas zeggen dat er absurditeiten in dit verslag staan, zoals waar de rechtstreekse verkoop op afstand door kleine producenten en kleine coöperaties wordt aanbevolen, werkelijk dé methode om harmonisatie naar het laagste niveau van de Unie te bewerkstelligen. Het beste wat wij morgen dan ook kunnen doen, is met mijn fractie tegen grote delen van dit verslag stemmen. Wat mij betreft, zouden wij het in dit verslag zelfs mogen laten bij de paragrafen over de opwaartse harmonisatie en over de verbreding van de belastinggrondslag.

Martinez
Voorzitter, ik zou zeggen voor diegenen die in dit Parlement de saga van de accijnzen hebben gekend, dat we eindelijk bij een gelukkige ontknoping arriveren. Wij hebben het einde van de jaren tachtig gekend, toen de heer Patterson - die hier geen zetel meer heeft - ons uitlegde dat wij belasting zouden moeten heffen naar gelang van het alcoholpercentage.
Ieder is op de hoogte van de beginsituatie: 18 franken belasting op iedere liter wijn in Groot-Brittannië of Ierland, ongeveer 15 franken in Denemarken, geen enkele frank in de meeste mediterrane landen en in Frankrijk slechts 22 centimes per liter wijn, wat niets anders dan een omloopheffing is. Met andere woorden, Voorzitter - u bent Portugees, ik ben Fransmans, ondanks mijn naam Martinez - in alle producerende landen en in de meeste consumerende landen bestonden er geen accijnzen. Maar we hadden geen rekening gehouden met wat men wel de neurose van de Europese Commissie noemt, de uniformerende neurose. De Europese Commissie denkt dat er geen interne markt kan zijn zonder een eenvormig belastingstelsel. Welnu, we hoeven maar een brug over te steken van New York naar New Jersey om te weten dat het belastingstelsel niet gelijk is, maar dat er toch een Amerikaanse markt bestaat.
Als u had willen harmoniseren omdat dat noodzakelijk zou zijn voor de interne markt, had u moeten beginnen met de belastingen of de heffingen, die voor de grootste concurrentieverstoringen zorgden. Als we absoluut de BTW moesten harmoniseren - 600 miljard franken in mijn land - of als we de accijnzen moesten harmoniseren, die absoluut onbeduidend zijn in mijn land, dan hadden we met des te meer reden eerst de sociale premies moeten harmoniseren - in mijn land 1.400 miljard franken, tweemaal het bedrag aan BTW die naar uw mening zo nodig worden geharmoniseerd. Maar neen! Sociale premies zijn goed - met een links argument omdat uiteraard de neurose daar zit. De BTW is een indirecte belasting, dat is slecht, dus als zij slecht is, dan moeten we haar verlagen, terwijl sociale premies directe belastingen zijn, en die zijn dus goed en als zij goed zijn, dan mogen wij deze dus niet verlagen. U bent daar letterlijk in verstrikt geraakt, en herinnert u zich nog, bij de wijnaccijnzen is het de Raad geweest die de zaak weer heeft rechtgezet, omdat u uitgegaan bent van 65 centimes per liter wijn. De Raad van ministers heeft in zijn grote wijsheid - wij hadden destijds een ministerpresident, Pierre Beregovoy, die hieraan van verdriet is gestorven - uiteindelijk het nultarief aanvaard.
Ik wilde in de luttele seconden die me resten u doen inzien wat u maar niet kunt begrijpen. U kunt nu eens heel Europa een dienst bewijzen: zorgt u voor de noodzakelijke fiscale hervorming, vooral ten aanzien van de werkloosheid, en het gaat niet om de BTW, het gaat niet om de accijnzen. Laat u dit continent zeer geringe directe belastingen hebben, of zelfs helemaal geen. Kijkt u naar Baskenland. Wanneer Spaans Baskenland zijn belastingen verlaagt, leidt dat tot een trek van Spanje naar Bilbao. Als u de intelligentie zou bezitten om dit continent te bevrijden van de inkomstenbelastingen, zou u het zo'n dienst bewijzen, dat zelfs de werkloosheid zou worden opgeheven.
Ik wens dat u geneest van uw uniformerende neurose!

Lulling
Mijnheer de Voorzitter, ik ben het er natuurlijk niet met de heer Martinez over eens dat wij geen directe belastingen meer mogen heffen. Dat is in Frankrijk zijn probleem. Ik vind het op dit ogenblik niet nodig dat wij de accijnstarieven voor tabak, alcohol en minerale oliën onderling aanpassen. Het pakket maatregelen dat op het gebied van de harmonisatie van de accijnstarieven in 1992 in Luxemburg is afgesproken om op 1 januari 1993 de interne markt tot stand te brengen hoeft nu niet te worden herzien. De interne markt functioneert, zoals dat overigens ook in deskundige verslagen wordt bevestigd, niet zo slecht.
Hier in het Parlement zijn er natuurlijk telkens opnieuw die menen dat zij met buitensporig hoge accijnzen een gezondheidsbeleid kunnen voeren, in het bijzonder op het gebied van de tabak- en alcoholconsumptie. Tabakswaren worden uit het landbouwprodukt tabak vervaardigd. In de landbouw en de industrie hangen van die produktiesector tienduizenden banen af. Men kan de tabaksteelt niet tolereren en daarvoor in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid zelfs een dure marktordening uitwerken als men de aldus geproduceerde tabakswaren vervolgens fiscaal bestraft en in het bijzonder de tabakswaren die in de weinige, niet door multinationale ondernemingen opgeslorpte middelgrote bedrijven uit Europese ruwe tabak worden geproduceerd, blootstelt aan de concurrentie van multinationale ondernemingen uit derde landen waartegen zij niet kunnen optornen.
Mevrouw Peijs, de illegale handel in sigaretten van grote merken is op de interne markt een veel groter probleem dan het feit dat de accijnstarieven nog niet overal dezelfde zijn. Wie verkoopt de sluikhandelaars die tabak en miljoenen sigaretten zonder belastingen? Ook die vraag moeten wij ons stellen.
Wat alcohol betreft, hoop ik dat de meerderheid de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid en vooral de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling zal volgen en niet zal raken aan het nultarief voor wijn, te meer daar de toepassing van de bestaande richtlijnen noch met betrekking tot de structuur noch met betrekking tot de tarieven ook maar enig probleem oplevert. Het zou integendeel beslist veel meer problemen opleveren als wij er niet in slagen de buitensporige accijnstarieven in de noordelijke lid-staten van onze Unie te verlagen zodat de burgers zich ook daar bij elke maaltijd een glas wijn kunnen veroorloven, wat ook bevorderlijk zou zijn voor de gezondheid.
Sedert Hypocrates, de vader van de geneeskunde, die toen al inzag dat soberheid en pessimisme vele ziekten veroorzaken, weten wij dat wijn, met mate gedronken, zowel voor de gezonde als de zieke mens zeer heilzaam is. Wij moeten inderdaad iets doen, namelijk de hoge accijnzen in sommige lid-staten verlagen. Dat zou goed zijn voor de gezondheid.

Kestelijn-Sierens
Mijnheer de Voorzitter, in het tijdsbestek van één minuut kan ik enkel aandacht vragen voor het amendement namens onze fractie om het verschil in de accijnzen op roltabak en op fabriekssigaretten geleidelijk maar zeker te dichten. Dit werd vervangen door een compromis-amendement dat ik persoonlijk wel te zwak vind.
Mijnheer de commissaris, collega's, ik ben helemaal niet akkoord met mevrouw Lulling. Het uitzonderlijk laag accijnsniveau vooral op tabak is niet te verantwoorden. Indien we aannemen dat roltabak even schadelijk is als fabriekssigaretten, dan moet roltabak op dezelfde manier worden belast. De roker van roltabak wordt immers op geen enkele manier gewaarschuwd voor de gezondheidsrisico's waaraan hij wordt blootgesteld, noch door de prijs, noch door enige aanduiding van het teergehalte. Het argument dat vooral de minderbegoeden roltabak gebruiken, speelt niet, want hun gezondheid staat evenzeer op het spel.
Tenslotte is het ook niet mijn bedoeling om enkel de roltabak aan te pakken. Het huidige verslag liet ons echter niet toe concrete voorstellen te formuleren ter verhoging van de accijnzen op fabriekssigaretten. Ik hoop dat dit Huis, bij de bespreking van de latere concrete voorstellen van de Commissie, zich eerder door gezondheidsoverwegingen dan door nationale belangen zal laten leiden.

Blokland
Voorzitter, het accijnsdebat wordt ondergraven door een fundamentele hypocrisie. Het theoretisch doel is terugdringing van roken, alcoholgebruik en autoverkeer. Maar in de praktijk gaat het politici en beleidmakers om maximale opbrengst zodat de staatskas voldoende van middelen wordt voorzien.
Over verschillen in accijnstarieven tussen de lid-staten is al veel gezegd. Ik stel mij op het standpunt dat harmonisatie van de heffingenstructuur voorop dient te staan. De lid-staten moeten het eerst eens worden over de principes. Pas daarna kan er zinvol gepraat worden over concrete tarieven.
Een argument hiervoor is dat door de structuurverschillen sigarettenfabrikanten er belang bij hebben dat hun producten gesmokkeld worden. Daardoor wordt hun omzet en winstmarge vergroot. De lid-staten lokken de fraude in zekere zin zelf uit. Wellicht kunnen door middel van convenanten afspraken met fabrikanten worden gemaakt om deze praktijken uit te bannen.
Het blijft burgers verbazen dat uit het oogpunt van volksgezondheid de prijs van sigaretten, enzovoort, door accijnzen fors verhoogd wordt, maar tegelijk de tabaksteelt forse subsidies krijgt. Op die manier moet het idee om Europa dichter bij de burger te brengen wel in rook opgaan.
Bij de accijnzen op alcoholische dranken voeren sommige collega's een gloedvol pleidooi voor het nultarief op wijn, omdat het hier om een puur landbouwproduct zou gaan. Dit zou dan in tegenstelling tot bier zijn, tot graanjenever en andere producten. Dat is natuurlijk onjuist. Maar op dit punt is er blijkbaar een onderscheid tussen democraten en vinocraten.
Het belang van wijnboeren is evident, maar dat van de volksgezondheid evenzeer. Ik wijs op de anomalie van de accijnsvrijstelling op kerosine voor luchtverkeer. Dit zet milieuvriendelijker alternatieven op een concurrentieachterstand. Ik denk dat wij er alles aan moeten doen om de snelle toename van het luchtverkeer terug te dringen. Het stopzetten van deze verborgen subsidiëring is een eerste noodzakelijke stap.

Katiforis
Voorzitter, commissaris, geachte collega's, het verslag waarover we ons thans buigen, behelst een reeks maatregelen die nodig zijn voor de verwezenlijking van de interne markt. Overeenkomstig artikel 99 van het Verdrag zijn we immers bevoegd om de bepalingen vast te stellen die betrekking hebben op de harmonisatie van de wetgevingen inzake accijnzen, voor zover deze harmonisatie noodzakelijk is om de instelling en de werking van de binnenmarkt te verzekeren.
De geest van het Verdrag en het specifieke karakter van accijnzen vereisen dat dit soort heffingen restrictief wordt geïnterpreteerd en toegepast, waarbij zij opgemerkt dat de geldende accijnsstelsels in belangrijke mate van de belastingsystemen afwijken en de goede werking van de interne markt verstoren. Accijnzen worden al eeuwen geheven op goederen waarnaar een grote vraag bestaat, en zijn erop gericht de overheidsinkomsten aan te vullen. Vroeger ging het om belastingen op artikelen als zout en lucifers, thans betreft het heffingen op produkten als alcohol, benzine en tabak. Hierbij moet worden benadrukt dat vaak een bekrompen en overdreven zucht naar fiscaliteit - en niet fiscale rechtvaardigheid en economische logica - aan accijnsrechten ten grondslag ligt.
Om die reden mag de harmonisatie van de nationale wetgevingen inzake accijnzen niet worden aangegrepen om de heffingen uit te breiden tot andere - zij het gelijksoortige - produkten. Als we streven naar de harmonisatie van de factoren die de voltooiing van de interne markt in de weg staan, dragen we niet bij tot uniformiteit maar versterken we de anomalieën - wat onder meer geldt voor het voorstel om wijn aan de belasting op alcoholhoudende dranken te onderwerpen. We moeten de bevoegdheden die voor ons in het Verdrag werden verankerd, aanwenden om de bestaande accijnzen te harmoniseren en niet om er nieuwe mee in het leven te roepen.
We mogen van de harmonisatie van accijnzen evenmin een instrument maken om de prijzen kunstmatig op elkaar af te stemmen. We weten allen dat de markt voor sigaretten door een klein aantal producenten wordt beheerst. De prijs van sigaretten, die wordt bepaald door een strategie welke uit is op de verovering van de markt en de uitroeiing van kleine producenten, is dan ook geen een weerspiegeling van de produktiekosten. Hoewel Griekenland en Italië hetzelfde belastingstelsel hebben, is een pakje Marlboro in het ene land 40 % goedkoper dan in het andere. In Frankrijk en Duitsland daarentegen - waar de fiscale stelsels diepgaande verschillen vertonen - ligt de prijs van een pakje Marlboro even hoog. Ik ben het eens met de harmonisatie van de accijnzen voor sigaretten, vooral als wordt aangetoond dat de heffing van een minimumaccijns van 57 % leidt tot een gelijke belastingdruk en - zoals sommigen beweren - gelijke kleinhandelsprijzen in de hele Unie. Dat betekent echter niet dat we een stelsel mogen instellen dat producenten de kans biedt allerhande kunstgrepen uit te halen.
(De Voorzitter onderbreekt de spreker)

Imaz San Miguel
Mijnheer de Voorzitter, bij de plannen om de belastingwetgeving inzake alcoholhoudende dranken te harmoniseren, wordt bijna altijd uitgegaan van een generaliserende opvatting van het begrip "alcoholhoudende drank" . Volgens die versimpelde zienswijze worden dranken zoals bier, wodka of wijn alle over een kam geschoren met de benaming "alcoholhoudende drank" , waarbij dan een gelijksoortige behandeling voor al die produkten wordt bepleit ten aanzien van de strafbaarstelling van consumptie ervan of op belastinggebied.
Ik kan me met die visie niet verenigen. Wijn is wel een alcoholische drank, maar het is de alcoholische drank van de Europese Unie die in sociaal-economisch opzicht het meest toonaangevend is, zowel op het punt van de werkgelegenheid - er zijn twee miljoen mensen in deze sector werkzaam -, als wat de sociale cohesie betreft, aangezien de wijnbouw hoofdzakelijk in bepaalde streken geconcentreerd is die met ernstige sociale problemen te kampen hebben, en waar allerlei activiteiten ontstaan die min of meer rechtstreeks van de wijnbouw afhankelijk zijn.
Wijn dient dan ook - niet alleen in fiscaal opzicht - op andere wijze te worden behandeld dan de overige alcoholhoudende dranken die in de Europese Unie geproduceerd worden. Want laten we onszelf niet bedotten: waar het hier uiteindelijk om gaat, is dat de culturele opvattingen over wijn van de producerende landen en het overgrote deel van de consumenten enerzijds - die wijn als een landbouwprodukt en een vaak hoogwaardig voedingsmiddel beschouwen, waarvan een gematigde consumptie volgens wetenschappelijk onderzoek heilzaam is voor de gezondheid - verschillen van die van de niet-producerende landen, die, zoals ik eerder al zei, wijn gewoon zien als een alcoholhoudende drank zoals alle andere. Dit verschil komt onder meer tot uiting in het speciale nultarief dat de eersten - wij dus - toepassen op wijn, terwijl er in andere landen zulke accijnzen worden geheven dat de consumentenprijs uiteindelijk drie keer hoger ligt dan hij zonder accijns zou zijn.
Daarom ben ik van mening - ik zal gaan afsluiten, mijnheer de Voorzitter - dat we dit verslag moeten ondersteunen - waarmee ik de rapporteur en de co-rapporteurs feliciteer -,; daarin wordt namelijk gepleit voor handhaving van het nultarief voor wijn in die landen waar dit tarief nu al van kracht is, omdat er geen redelijke verklaring te geven is voor gelijktrekking van de accijnzen; die zou betekenen dat landen die nog geen 1 % van de wijnproduktie en nauwelijks 10 % van de communautaire consumptie voor hun rekening nemen, andere landen ertoe verplichten accijnzen op wijn te gaan heffen, wat zou leiden tot een dalende consumptie in de producerende landen en tot economische en sociale problemen in bepaalde plattelandsgebieden waarin de wijnbouw een overheersende rol speelt.

Wibe
Mijnheer de Voorzitter, ik wil dat gedeelte van het verslag-von Wogau aan de orde stellen, waarin wordt gesproken van het heilzame effect van alcohol en speciaal wijn op de gezondheid. Het is geheel juist en medisch gezien correct dat alcohol in kleine hoeveelheden nuttig is voor bepaalde mensen in bepaalde situaties. Maar het is onjuist om hieruit de conclusie te trekken dat men uit het oogpunt van gezondheid het alcoholverbruik niet sterk zou moeten beperken. Het is bekend dat als het totale alcoholverbruik stijgt, dit bij een aanzienlijk deel van de bevolking leidt tot ernstige schade aan de gezondheid. Deze schade overstijgt verre het positieve effect op de gezondheid bij enkelen. Het is bovendien zo dat niet de alcohol als zodanig heilzaam is, maar de anti-oxidanten die in alle druivesappen aanwezig zijn. Wil men de volksgezondheid dus verbeteren, dan dient men accijns te heffen op alcoholische dranken, en subsidie te verschaffen voor non-alcoholische druivesappen.
Zoals collega Svensson al zei, zijn er weinig zaken waarvan de medische effecten zo grondig zijn bestudeerd als alcohol. De conclusies zijn volstrekt eenduidig. Als het verbruik in een land stijgt - ongeacht of het om bier, wijn of sterke drank gaat -, dan neemt de schade aan de gezondheid toe. Er is een direct en proportioneel verband tussen het alcoholverbruik in een land en de daaruit voortvloeiende schade. Het speelt geen rol of men wijn of sterke drank drinkt. Het is de hoeveelheid drank die van belang is.
Voor Zweden is bijvoorbeeld berekend dat een verlaging met 30 % van onze hoge accijnzen op wijn en sterke drank ertoe zou leiden dat 1 800 mensen extra voortijdig zouden overlijden. De conclusie is derhalve dat Zweden om redenen van volksgezondheid zijn hoge alcoholaccijnzen dient te handhaven.
Ten slotte, mijnheer de Voorzitter, betreffende de discussie over de stelling dat wijn een landbouwproduct is en daarom moet worden belast met een alcoholaccijns van nul procent, wil ik erop wijzen dat ook onze Zweedse brandewijn gemaakt wordt van aardappelen, wat ook een landbouwprodukt is. Toch zouden wij niet op de gedachte komen om brandewijn te bestempelen als levensmiddel.

Langen
Mijnheer de Voorzitter, in tegenstelling tot de heer Metten meen ik dat de heer von Wogau een voortreffelijk verslag heeft opgesteld. Mijnheer Metten, wie de ontstaansgeschiedenis van het verslag kent, weet dat u problemen had met de coördinatie van de drie gebieden en dat de voorzitter van de Commissie die taak heeft moeten overnemen. Jammer genoeg heeft het Parlement met fiscale kwesties niets te maken en kan het daarover niets zeggen. Ik heb de indruk dat wij des te heftiger debatteren naarmate wij minder te zeggen hebben. Regionale en economische belangen domineren hier het debat. De drie gebieden waarover wij het hier hebben, namelijk minerale oliën, tabak en alcohol passen in feite niet bij elkaar. De regionale belangen zijn op die drie gebieden zo verschillend dat men ze eigenlijk afzonderlijk zou moeten behandelen. Belastingen op alcohol zijn beslist een omstreden kwestie, maar in de Europese Unie is het in principe zo dat de alcoholproducerende landen in de regel lage en de alcohol consumerende landen in de regel hoge belastingen hebben. Als de Britten en de Ieren hun whisky zo zwaar belasten, is dat hun probleem en niet dat van de wijnproducerende landen, die op wijn geen belastingen willen heffen.
In de tweede plaats is het ook niet zo dat belastingen op alcohol en alcoholisme op dusdanige wijze met elkaar in verband staan dat lage belastingen tot alcoholmisbruik leiden en omgekeerd. Het voorbeeld van Finland en Zweden, waar zowel de belastingen als het alcoholmisbruik hoog liggen, bewijst het tegendeel. Er is dus geen rechtstreeks verband tussen beide.
In de derde plaats gaan wijnoverschotten en hogere belastingen niet samen. Als wij elk jaar 1, 5 miljard DM voor de opruiming van wijnoverschotten uitgeven en nu ook de consumptie nog willen beperken, dreigt het mis te lopen. Het is wetenschappelijk bewezen dat een matig verbruik van wijn - volgens een langdurig onderzoek in de Verenigde Staten een halve liter per persoon per dag - goed is voor het hart en de bloedsomloop. Als 250 miljoen volwassenen elke dag een halve liter wijn zouden drinken, zou de consumptie in de Europese Unie ongeveer 440 miljoen hectoliter bedragen, terwijl de produktie slechts 135 miljoen hectoliter bedraagt. Dat zou gezonder zijn voor de mensen, goedkoper voor de Europese Unie en beter voor de solidariteit in de Gemeenschap dan hogere belastingen.

Randzio-Plath
Mijnheer de Voorzitter, volgens mij heeft het sedert 1 januari 1993 geldende systeem van accijnzen met vastgestelde minimumtarieven zijn deugdelijkheid bewezen. Er zou nu zeer veel moeten veranderen, in het bijzonder in bepaalde sectoren van de regelgeving. Daarvan kunnen wij ook hier vandaag in het Parlement, zoals jaren geleden, beslist vele voorbeelden geven.
Het is vandaag ongetwijfeld belangrijk dat wij ons bezinnen over de vraag hoe wij na de start van de interne markt nu verdere vooruitgang kunnen boeken. In het verslag van het Europees Parlement werd grote nadruk op de ecologische betekenis van de accijnzen gelegd. Dat is belangrijk en terecht. De belastingen op minerale oliën kunnen wij beslist nog meer gebruiken als instrument om de ontwikkeling bij te sturen. In het bijzonder zijn de belastingcontroles volgens mij ontoereikend. Wij moeten ons afvragen in hoever de afschaffing van belastingvrijstellingen in onze tijd nog een taboe mag zijn. Ik denk hier in het bijzonder aan de in de luchtvaart gebruikte kerosine.
Anderzijds meen ik dat ook op het gebied van de andere accijnzen gezondheids- en milieuoverwegingen terecht een rol spelen. Met betrekking tot de voorstellen inzake de accijnzen op sigaretten en tabakswaren is er een grote consensus. Ook de fiscale behandeling van tabak moet echter in overeenstemming zijn met het nagestreefde doel. Wat de belastingen op alcohol en alcoholische dranken betreft, is er zeker geen reden om de huidige regels te wijzigen. Mijnheer de Voorzitter, ik vind het echter onontbeerlijk dat wij de koppeling handhaven en formuleer dezelfde eis als de vorige spreker. Ik meen dat alcoholhoudende limonades, de kanten-klare cocktails, eveneens aan de belasting onderworpen moeten zijn omdat die produkten voor jonge mensen een eerste stap naar het gebruik van alcohol kunnen zijn.
Ten slotte zou ik nog het volgende willen opmerken. Iedereen beschouwt accijnzen als een bagatel. In de meeste lid-staten zijn ze echter goed voor meer dan 10 % van de totale belastingopbrengst. Juist op dit terrein is er echter zeer veel fraude en belastingontduiking. Daarom moet de Commissie de ontduiking van accijnzen bestrijden en naar een verdere harmonisatie van de tarieven streven. In deze tijd van budgettaire beperkingen is belastingontduiking onaanvaardbaar. Daarom hebben wij een jaarlijks verslag van de Commissie nodig, zodat wij niet alleen op het gebied van de harmonisatie, maar ook op dat van de inning van de accijnzen vorderingen kunnen maken.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil eerst rapporteur von Wogau danken voor de inspanningen die hij zich heeft getroost bij de opstelling van zijn verslag over de voorstellen van de Commissie inzake de onderlinge aanpassing van de belastingen op minerale oliën, alcohol, alcoholhoudende dranken, sigaretten en andere tabaksfabrikaten. Mijn dank gaat uiteraard ook uit naar de corapporteurs, met name mevrouw Peijs en de heren Cox en Miller.
Ik herinner eraan dat de Commissie bij de voorbereiding van de voorstellen met het oog op deze herziening ruim overleg heeft gepleegd over het toekomstig Uniebeleid inzake accijnstarieven, waardoor het Parlement de kans kreeg zijn advies uit te breiden tot materies die niet uitvoerig in de herziening aan bod komen maar voor de toekomst toch van groot belang kunnen zijn.
De Commissie heeft er het Parlement dan ook toe aangezet aandacht te hebben voor algemenere thema's die het toekomstig Gemeenschapsbeleid inzake verbruiksbelastingen kunnen beïnvloeden.
De Commissie - meer bepaald heer Monti, die hier vandaag jammer genoeg niet aanwezig kan zijn - zal in haar aanstaande voorstel ernstig met de adviezen van het Parlement rekening houden. Ze wil het Parlement trouwens nog raadplegen over dat voorstel, wat overigens het geval is voor elk ander voorstel dat ze over dit onderwerp zal indienen.
De vaststelling dat het Parlement geen ernstige bezwaren heeft tegen het voorstel betreffende de onderlinge aanpassing van accijnsrechten voor minerale oliën moedigt de Commissie aan de ingeslagen weg verder te bewandelen bij de voorbereiding van de voorstellen die ze met het oog op de instelling van een algemeen belastingstelsel voor energieprodukten aan de Raad van ministers van Economische Zaken en Financiën wil overmaken.
De debatten over alcoholhoudende dranken en tabaksfabrikaten bewijzen dat het gaat om ingewikkelde en gevoelige problemen. De fiscaliteit op die produkten heeft altijd al reacties uitgelokt en wordt bepaald op grond van de politieke prioriteiten die voortvloeien uit de onderscheiden landbouwsituaties in elk van de lid-staten. De Commissie wil bij de voorbereiding van toekomstige voorstellen evenwel ernstig rekening houden met de adviezen terzake van het Parlement, alsook met de standpunten die aan bod komen tijdens het overleg dat in september op gang is gekomen.
Het advies van het Parlement is een belangrijke schakel in het geheel van de overlegprocedure, waarover ik thans - om begrijpelijke redenen - niet in details kan treden. Ik herhaal evenwel dat de Commissie het advies - en de andere verslagen en standpuntbepalingen - van het Parlement over dit onderwerp in aanmerking zal nemen, als ze zich heel binnenkort over het thema van de verbruiksbelastingen buigt.
Daar we het eens zijn over de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven voor minerale oliën en de Commissie op dat vlak dringend wil vooruitkomen, is ze voornemens de voorstellen inzake energieprodukten met voorrang te behandelen.
De Commissie zal zich vervolgens buigen over het probleem van de onderlinge aanpassing van de accijnzen op alcohol, alcoholhoudende dranken, sigaretten en andere tabaksfabrikaten, waarbij ik nogmaals benadruk dat ze met alle adviezen, voorstellen en verslagen van het Parlement rekening wil houden.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Derde meerjarenprogramma voor het MKB
(1997-2000)
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0249/96) van mevrouw Thyssen, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over het voorstel voor een besluit van de Raad (COM(96)0098 - C4-0232/96-96/0087(CNS)) betreffende een derde meerjarenprogramma voor het middenen kleinbedrijf (MKB) in de Europese Unie (1997-2000).

Thyssen
Voorzitter, commissaris, collega's, als de Europese Unie en de lid-staten echt prioriteit geven aan de werkgelegenheid dan is het hoog tijd dat wij onze aandacht sterker concentreren op het midden- en kleinbedrijf. Wij hebben in EMAC de tijd en de gelegenheid gehad uitgebreid van gedachten te wisselen. Wie hier nu nog aanwezig is, behoort tot de harde kern van de economische commissie, is zich bewust van de sociaal-economische betekenis van de kmo en het heeft het voorstel van het meerjarenprogramma en hopelijk ook mijn verslag gelezen. Daarom lijkt het mij geen zinvolle aanpak het hele programma nog eens van voren naar achteren te overlopen.
U weet dat veel collega's en ikzelf de kmo een warm hart toedragen en dat wij het globaal genomen eens zijn, zowel met de analyse van de kmo-problematiek als met de voorstellen die ons door de Commissie worden voorgelegd en die aanmerkelijk beter zijn dan al hun precedenten. Wij vinden het bijvoorbeeld een grote stap voorwaarts dat voortaan in het meerjarenprogramma verwezen wordt naar de nieuwe kmo-definitie. Ik hoop dat de Commissie voet bij stuk houdt en elk lid van de Raad kan overtuigen van de noodzaak van een goede aanduiding van de doelgroep van het programma.
Omdat in sommige sectoren wat onzekerheid is ontstaan, wil ik aan de commissaris vragen of hij kan bevestigen dat de beoefenaars van vrije beroepen én de kmo uit de toeristische sector voor wat betreft de horizontale aspecten van het kmo-beleid van dit programma niet uitgesloten zijn.
Verder wil ik onze overtuiging onderstrepen dat wij de segmentering die aanwezig is in de omschrijving van de doelgroep ook moeten kunnen terugvinden in de evaluatieverslagen. Alleen op die manier kunnen wij nagaan of iedereen waar nodig ook de kleinste ondernemingen uit het programma profijt halen.
Omtrent de comitologie wil ik ook nog iets zeggen. Naar ik verneem pleiten sommige lid-staten ervoor een gemengd comité in te stellen voor de kmo's en de sociale economie samen. Dit lijkt mij onaanvaardbaar. Niet alleen omdat het programma voor de sociale economie zijn experimentele fase nog moet beginnen, maar ook omdat het een andere wereld betreft. Ook hierover graag uw standpunt, mijnheer de commissaris.
Met betrekking tot de euro-infocentera zijn wij tevreden te vernemen dat de ambities voor de hersamenstelling van het netwerk toch niet zover gaan als oorspronkelijk was aangekondigd en pleiten wij ervoor een kwaliteitsverbetering door te voeren via professionalisering niet door een ongebreidelde taakuitbreiding.
De specifieke aandacht voor de zelfstandige vrouwen in het meerjarenprogramma valt in onze smaak, maar wij eisen die ook op voor de meewerkende echtgenoten die nog altijd wachten op een evaluatie van een richtlijn van 1989.
Voor het overige niets dan lof voor het voorstel op voorwaarde natuurlijk dat het geconcretiseerd wordt in de richting die wij aangeven in de amendementen en, waar het niet anders kon, in de toelichting.
Tot slot nog dit. Vanmorgen heeft men er ons terecht aan herinnerd dat de Europese burgers ons werk niet beoordelen op basis van programma's en mooie verklaringen maar wel vanuit het klimaat waarin zij dag dagelijks leven. Het plan om de kmo-organisaties beter bij het beleid te betrekken oogt bijzonder mooi maar het is totaal ongeloofwaardig zolang de Commissie passief toekijkt op de uitsluitingspraktijk die UNICE en de vakbonden toepassen in de sociale dialoog. Moet u niet gaan wegen op dit dossier, mijnheer de commissaris, opdat aan dit ondemocratisch schouwspel toch eens een einde komt? Met een mooi programma zonder centen zijn wij ook niets. Het budget voor dit programma moet hersteld worden zoals de Commissie het heeft voorgesteld en wij zouden van de Commissie zelf graag horen wat anders dient te sneuvelen.
Tenslotte zal de uitvoering van het programma ook afhangen van het goed functioneren van het directoraatgeneraal XXIII. Zonder centen kan het niet lukken, maar zonder voldoende mensen zal het ook niet gaan. Dank u bij voorbaat, mijnheer de commissaris, voor uw antwoord op mijn vragen en uw reactie.

Ferber
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Papoutsis, dames en heren, de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie heeft het programma voor het MKB grondig besproken en vele voorstellen geformuleerd. Wij stellen vast dat de participatie van de kleine en middelgrote bedrijven aan bij voorbeeld het kaderprogramma inzake onderzoek nog steeds geen voldoening schenkt, hoewel in Europa 99, 8 % van alle ondernemingen kleine en middelgrote bedrijven zijn en het MKB aan 66 % van alle werknemers werk verschaft en 65 % van de totale omzet in de Europese Unie realiseert. Wij hebben daarom voorgesteld het aantal aan het kaderprogramma inzake onderzoek deelnemende kleine en middelgrote ondernemingen tegen het jaar 2000 te verdubbelen en de kosten voor de indiening van aanvragen te verlagen. Dat is uiterst belangrijk omdat het geen zin heeft middelen voor onderzoek aan te bieden als de kosten voor de indiening van een aanvraag ongeveer evenveel bedragen als de ter beschikking gestelde middelen.
Voorts moeten wij ons de vraag stellen of meer dan 50 % van de kosten voor het MKB kunnen worden ondersteund. Het gaat ook om een eenvoudige en snelle toegang tot de databanken van de Europese Unie op het gebied van het onderzoek, bij voorbeeld CORDIS. Mevrouw Thyssen heeft al onderstreept hoe belangrijk het is dat wij slechts een enkele databank hebben in plaats van een groot aantal middelen, programma's en netwerken aan te bieden waaraan uiteindelijk niemand nog wat heeft. Wij kunnen het MKB het best helpen door de databank CORDIS, die via Internet kan worden geraadpleegd, verder te ontwikkelen.
Ten slotte wil ik nog kort iets zeggen over het standpunt van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie ten aanzien van het Groenboek over innovatie. Juist de kleine en middelgrote ondernemingen zijn de motor van de innovatie in onze samenleving. Zij hebben een reusachtig potentieel, dat wij met dit meerjarenprogramma verder moeten bevorderen. Ik dank mevrouw Thyssen van harte voor het werk dat zij heeft verricht en hoop dat ook met onze wensen rekening zal worden gehouden.

Harrison
Mijnheer de Voorzitter, commissarissen, klein is mooi, vooral voor het Europese bedrijfsleven, vooral als de grote meevaller voor ons is dat het banen oplevert voor de werklozen in Europa.
Kleine en middelgrote ondernemingen bevinden zich op de inhaalstrook in het programma van de EU ter bestrijding van de werkloosheid, en daarom juichen wij het derde meerjarenprogramma van de Commissie voor het midden- en kleinbedrijf van harte toe. De portemonnaie waaruit dit programma betaald moet worden is met 180 miljoen ecu echter niet erg dik. Dat valt des te meer te betreuren, omdat de voorstellen van de Commissie, die door onze goede collega mevrouw Thyssen warm onthaald zijn, stevig in elkaar zitten. Zij is ingenomen met de nieuwe definitie van een kleine tot middelgrote onderneming die de Commissie heeft gegeven, waarbij het maximumaantal van 500 werknemers drastisch verlaagd is tot 250. Dat is terecht. Zelfs binnen die begrenzing moet er nog onderscheid gemaakt worden tussen middelgrote, kleine en micro-ondernemingen. Wij moeten een beleid op maat maken voor kleine en middelgrote ondernemingen van verschillende omvang, of het nu voor de eenmanskleermakerij of het grotere confectiebedrijf is.
Het is erg jammer dat het Department of Trade and Industry en de British Confederation of Industry in het Verenigd Koninkrijk deze verstandige verandering in Europa van de hand gewezen hebben. Uit eigen ervaring met kleine ondernemingen weet ik dat het midden- en kleinbedrijf zich in het nauw gedreven voelt door vertegenwoordigers van het grootbedrijf. Wat dit betreft vind ik het zeer bemoedigend dat de Nederlandse gewoonte om tripartiete besprekingen te voeren tussen grote ondernemingen, het midden- en kleinbedrijf en de vakbonden nu in Groot-Brittannië wordt overgenomen in de vorm van de eerste aftastende besprekingen tussen de GMB Union en het forum van Private Business. De besmetting met samenwerking en sociaal partnerschap is naar Groot-Brittannië overgeslagen.
De doortastendheid waarmee de Commissie de administratieve overlast aanpakt, die het midden- en kleinbedrijf ervan weerhoudt om tot de groeiende en machtige interne Europese markt door te dringen, wordt van harte toegejuicht. Onze rapporteur wijst er echter fijntjes op dat de nationale regeringen voor de meeste administratieve belasting zorgen, en nergens gaat dit meer op dan in het Verenigd Koninkrijk, waar het streven van Michael Heseltine naar een vreugdevuur van de hele papierwinkel is veranderd in een ashoop van conservatieve ijdelheden. Het is wel gênant voor de Conservatieven dat de Financial Times weer een geval onthult van investeerders die door de Britse bureaucratie gehinderd worden bij het financieren van kleine ondernemingen.
Van essentieel belang voor de wezenlijke strijd om een passend en stabiel wettelijk en administratief klimaat te creëren waarin het midden- en kleinbedrijf kan bloeien en groeien en banen scheppen, is de invoering van een systeem ter beoordeling van de gevolgen van de communautaire wetgeving op het bedrijfsleven, om het braambos van slechte ideeën uit te dunnen zonder de hoge milieu- en sociale beschermingsnormen aan te tasten. De Britse regering en de Confederation of British Industry hebben ook koeltjes gereageerd op een ander belangrijk voorstel in het document van de Commissie, namelijk het voorstel om het probleem van de late betalingen aan te pakken, dat het Europese en Britse bedrijfsklimaat zozeer in diskrediet brengt door kleine bedrijven in staat van insolventie te brengen, omdat het standpunt van Michael Heseltine dat het aanvaardbaar is om crediteuren aan het lijntje te houden nog steeds de overhand heeft.
Zweden heeft het probleem van deze oplichting van kleine bedrijven opgelost door het recht op rente wettelijk vast te leggen. Als dat in het Verenigd Koninkrijk werd ingevoerd, zou 20 miljard pond beschikbaar komen voor het midden- en kleinbedrijf om te investeren, bedrijven uit te breiden en banen te scheppen - banen voor de jongeren die voortdurend door de failliete regering van Groot-Brittannië genegeerd worden.
Ik vind het ook lofwaardig dat de Commissie erkent dat kleine en middelgrote ondernemingen hulp en een gunstig klimaat nodig hebben in alle stadia van hun ontwikkeling en niet alleen in de start- of de groeifase. Zo gaan jaarlijks 30.000 kleine en middelgrote ondernemingen failliet, en 300.000 arbeidsplaatsen voor Europa verloren, wegens de zwakheden van de wettelijke en administratieve regelingen voor de overdracht van succesvolle ondernemingen bij overlijden of aftreden van de oprichter. Zet dit recht bij de totstandbrenging van de ene Europese markt en tel uit je winst, of moet ik zeggen je euro's!
Dit brengt mij op mijn laatste punt. Europa houdt zich nu voortdurend bezig met de eenheidsmunt, wier komst naar mijn vurige overtuiging de Europese economie een sterke impuls zal geven. Er moet echter nog veel gedaan worden om het midden- en kleinbedrijf en hun vrees voor de EMU te begrijpen, en hen te helpen volledig profijt te trekken van de voordelen die de euro zal bieden. Het is van essentieel belang dat de Commissie een diepgaande studie maakt waarin de praktische voordelen van de EMU voor het midden- en kleinbedrijf worden benadrukt. Ik hoop, commissaris, dat u zich met die taak zult kunnen belasten, maar hoe het ook zij, ik juich dit nieuwe programma voor de toekomst van het midden- en kleinbedrijf in de Europese Unie van harte toe.

Secchi
Mijnheer de Voorzitter, ik wil het voortreffelijke verslag van mevrouw Thyssen met enkele overwegingen aanvullen. Die zijn ingegeven door de vaststelling dat er weliswaar vele programma's zijn opgesteld om de kleine en middelgrote bedrijven te helpen en te steunen - het thema dat wij vandaag bespreken -, maar dat veel minder goede resultaten zijn bereikt met betrekking tot de verbetering van de context waarin die ondernemingen moeten werken. Ook de heer Harrison heeft op dat aspect gewezen.
De bureaucratische, bestuursrechtelijke en fiscale bepalingen over de arbeidsverhoudingen zijn in vrijwel alle lid-staten op basis van de noden van de middelgrote en grote ondernemingen geconcipieerd. Men heeft daarbij geen enkele aandacht geschonken aan de eigenheid van de kleine ondernemingen. Zo blijkt uit een recent onderzoek dat de administratieve kosten als gevolg van de richtlijn over de intracommunautaire BTW omgekeerd evenredig zijn met de grootte van het bedrijf, wat de kleinste bedrijven uiteraard sterk benadeelt.
Bovendien wil ik erop wijzen dat die problemen wegens de verschillen tussen de lid-staten de ondernemingen discrimineren, vooral wanneer die op de Europese markt willen komen. Daaruit volgt dat die problemen, die zich schijnbaar alleen op nationaal niveau voordoen, ook op Europees niveau belangrijk worden doordat ze strijdig zijn met het basisbeginsel van de gelijke behandeling van de economische subjecten en de goede werking van de interne markt verhinderen.
Om die reden heb ik namens de Fractie van de Europese Volkspartij amendement 52 ingediend. Ik wil ook de aandacht van de heer Papoutsis op dat amendement vestigen. Ik verzoek de Commissie daarin specifieke maatregelen te nemen om de lid-staten tot een inspanning aan te zetten om die verschillen weg te werken.
Ik meen dat de Commissie daarmee zeer nuttig werk kan verrichten. Voorts moet men uiteraard ook een beroep doen op alle betrokken verenigingen om zo veel en zo correct mogelijke informatie te verzamelen.

Kestelijn-Sierens
Mijnheer de Voorzitter, collega's, de Commissie heeft zeer goed werk verricht. Het is bijzonder belangrijk dat het derde meerjarenprogramma opgezet is als een onderdeel van het vertrouwenspact voor de werkgelegenheid. Het gaat er inderdaad om het concurrentie-vermogen van het bedrijfsleven te verbeteren. Een strengere concurrentiepositie staat op zijn beurt borg voor meer groei en dus meer banen. Bovendien is in het MKB de werkgelegenheidsgroei sterker dan bij grote ondernemingen. Wij vinden het dan ook goed dat dit derde meerjarenprogramma wordt gepresenteerd samen met een evaluatieverslag over het huidige programma, waardoor een doelmatiger beleid kan worden voorgesteld. Eindelijk werd er werk gemaakt van een betere definitie van het MKB. Hoe kan je een selectief beleid gaan voeren dat op bijna de totaliteit, namelijk 99, 8 %, van de bedrijven van toepassing is.
Nu in verband met de voorgestelde maatregelen: de liberalen hebben altijd duidelijk gesteld dat een gunstig ondernemingsklimaat de belangrijkste basisvoorwaarde is voor groei en werkgelegenheid. Hierop wees ook de Ierse premier en voorzitter van de Raad deze voormiddag. Het zijn in de eerste plaats echter de lidstaten die hun verantwoordelijkheid hieromtrent moeten opnemen. Vaak is het immers de nationale wetgeving die zwaardere lasten oplegt aan de communautairen. Daar waar bijvoorbeeld de Commissie in 1994 250 bladzijden verordeningen voorstelde, wilden de lidstaten een 40 keer grotere stapel produceren van zo'n 10.000 bladzijden. Maar ook de Unie heeft haar opdracht. Wij roepen de Commissie op het effect van haar wetgevingsvoorstellen op het MKB zorgvuldiger te beoordelen. De Commissie geeft immers zelf toe dat verdere verbeteringen aan de effectrapportage mogelijk blijven. Wij mogen niet vergeten dat het hier geen pietluttigheid betreft. Administratieve rompslomp kost aan het bedrijfsleven jaarlijks meer dan 150 miljard ecu. Het pilootproject SLIM dat slaat op eenvoudigere wetgeving voor de interne markt en zich concreet concentreert op vier sectoren, onderzoekt de mogelijkheden om wetgeving te vereenvoudigen. Wij kijken hoopvol uit naar de resultaten van dit project, aangekondigd voor de maand november en naar de initiatieven die de Commissie ter zake zal nemen.
Ten tweede kunnen we niet aanvaarden dat de Raad van ministers zo lang talmt met het goedkeuren van het statuut van de Europese Vennootschap waaromtrent de Commissie reeds 21 jaar geleden, namelijk in 1975, de eerste voorstellen formuleerde. Nochtans zou een Europees statuut voor het bedrijfsleven een reële besparing opleveren van naar schatting 30 miljard ecu.
Ten derde vind ik dat de Unie de ontwikkeling van de toegang tot risico-kapitaal moet aanmoedigen. Het zijn de snelgroeiende KMO's die investeren in hoog-technologie die het meest nood hebben aan venture capital . Ik hoop dan ook, dat de ISDAC de Europese beeldschermbeurs een duwtje in de rug betekent voor onze snelgroeiers.
Tenslotte wens ik de rapporteur te feliciteren met haar verslag en ik steun haar amendementen, meer in het bijzonder dit om de beoefenaars van vrije beroepen op te nemen in het besluit van de Raad. Ook het voorstel om bijzondere aandacht te besteden aan de vrouwelijke ondernemers en aan de medewerkende echtgenotes wil ik benadrukken. Ik hoop dat dit alles niet bij woorden blijft, maar daadwerkelijk omgezet wordt in actie, niet alleen door de Commissie, maar ook door de regeringen van de lidstaten.

Rönnholm
Mijnheer de Voorzitter, het uitstekende MKB-programma van de Commissie, waar het verslag over gaat, toont aan dat het Parlement toegewijd is aan de verbetering van de positie van kleine en middelgrote bedrijven. De behandeling van het verslag is in alle fasen vruchtbaar geweest, en rijk aan ideeën. Daarvoor wil ik mevrouw Thyssen hartelijk danken.
Het was voor ons nieuwe lid-staten zonder lange traditie op het gebied van kleine ondernemingen interessant om de overeenkomsten te zien tussen de problemen in de verschillende landen, ondanks de verschillende situaties. Tegen deze achtergrond valt het te begrijpen dat men bijvoorbeeld in mijn land de hoop koestert dat dankzij de Unie in deze sector nieuwe mogelijkheden geschapen zullen worden.
Het is echter natuurlijk een feit dat de communautaire begroting geen onmiddellijke en omvangrijke hulp kan opbrengen, bijvoorbeeld voor de ernstige problemen op het gebied van kapitaal, wanneer men bedenkt dat de ergste problemen met de financiering op dit moment het verkrijgen van eigen en risicokapitaal betreffen en in Finland tevens de al te voorzichtige kredietverlening door de banken. De Unie moet zich dan ook inzetten voor het oplossen van deze problemen.
Op zich heeft het lidmaatschap van de Unie in Finland gezorgd voor stabiliteit. Het economisch beleid sinds het lidmaatschap is verhoudingsgewijs succesvol, in die zin dat ook de voorwaarden aanwezig zijn voor de commerciële financiering.
Van onze kant zouden we met Finse voorbeelden kunnen laten zien dat betalingen gedisciplineerd en snel kunnen plaatsvinden. Daarvoor kunnen bindende regels worden opgesteld. Grensoverschrijdende betalingen moeten natuurlijk zo spoedig mogelijk afgehandeld worden. Dat hoeft helemaal niet zo lang te duren.
We moeten natuurlijk niet vergeten dat de EMU problemen op kan lossen en kansen kan creëren. De EMU mag niet ten val worden gebracht door formele hindernissen. De belemmeringen die ons bekend zijn moeten we opruimen en vervolgens moeten we verder gaan met de succesvolle opbouw van ons Europa.
Informatiecentra en netwerken moeten effectiever worden. Het is zonder meer duidelijk dat bij de bedrijfsvoering internationale samenwerking van groot belang is. We weten heel goed dat het Finse Nokia nooit de op een grootste producent van draagbare telefoons ter wereld zou zijn geworden zonder grensoverschrijdende informatie.
Innovatie moet daarom het uitgangspunt zijn voor alle maatregelen op het gebied van scholing. Ondernemerschap is zonder meer een positief verschijnsel, ook als karaktereigenschap. De vrijheid om zichzelf te ontplooien en daar ook voor beloond te worden. Dit is een vervulling van onze sociaal-democratische idealen, wanneer daarmee tevens het idee van eerbied voor de vrijheid van anderen wordt verbonden.
Ik zou ervoor willen pleiten op Europees niveau actief maatregelen te nemen om betrekkingen tot stand te brengen tussen ondernemers in het MKB en de vakbonden. Dit zou een nieuwe en vruchtbare ontwikkeling kunnen zijn.

Peijs
Het meerjarenprogramma dat voorligt, is het hoogtepunt van een jarenlang streven van Raad, Commissie en Parlement om het MKB op de Europese agenda te zetten. Het Parlement is door de jaren heen consistent gebleven. Trouw aan die ondernemer die vaak met heel weinig personeelsleden tot grote economische prestaties komt, vaak met het risico alles te verliezen wat hij of zij bezit.
Ten slotte is ook de Raad tot de slotsom gekomen dat het midden- en kleinbedrijf druk bezig is een geweldig politiek probleem voor de Raad op te lossen. Namelijk het probleem van de werkeloosheid. Heel duidelijk is dat de Raad niet in staat is om dat probleem zelf op te lossen, niet met het Witboek van Delors, niet via de Europese netwerken. Hij kan het eenvoudigweg niet. Onze getuigen zijn 17 miljoen werklozen. Geen wonder dat de laatste jaren de Raad zich uitput in lofuitingen aan het adres van het midden- en kleinbedrijf, vastgelegd in resoluties van de ministerraden.
Vandaag zouden wij hier dus bijeen moeten zijn om op feestelijke wijze een belangrijke Europese discussie te beëindigen en in daden om te zetten. Maar de champagne, wel of niet met een zero rate kunnen we wel thuislaten. De Raad heeft besloten dat de bevordering van de werkgelegenheid in het midden- en kleinbedrijf op een koopje moet. De Raad wil niet de noodzakelijke 180 miljoen ecu uittrekken, maar slechts 120 miljoen ecu en wij gaan dat niet doen op de wijze van de heer Santer, minder doen, maar beter, nee, we gaan meer doen op een koopje zodat het alleen maar lijkt dat we meer doen. En en passant draait de Raad ook nog even het Elise-programma de nek om. Het zou immers jammer zijn dat een goed en laag bureaucratisch programma voort zou bestaan.
Duidelijk is dat al die vijftien regeringen, die gekozen zijn om vooruit te zien, niet vooruit gekeken hebben en zich nu in allerlei financiële bochten moeten wringen om aan de EMU-criteria te voldoen, die zij zelf al in 1992 hebben vastgesteld. En mijn eigen Nederlandse regering loopt daarin voorop.
Voorzitter, de Commissie heeft terecht een breed en vooral niet sectoraal programma opgezet, dat veel aspecten van het MKB omvat. En de Commissie mocht terecht op steun van de Raad rekenen. Maar als de Raad budgettair zijn zin krijgt, dan zullen wij als Parlement ons zorgvuldig moeten beraden op het programma. Met minder geld zal het erop uitdraaien dat de Commissie veel zal doen, maar niets goed. Wij zullen dan prioriteiten moeten stellen en het programma zonder enige twijfel moeten herzien.

Gallagher
Mijnheer de Voorzitter, het meerjarenprogramma voor het midden- en kleinbedrijf voorziet in een rechts- en een begrotingsgrondslag voor de specifieke communautaire beleidsacties van de Gemeenschap ten behoeve van het MKB. Dit programma heeft mijn volledige steun. Het erkent dat kleine en middelgrote ondernemingen het fundament vormen van de lokale, nationale en zelfs Europese economie. In de context van de verbetering van het bedrijfsklimaat voor het MKB, wordt aanbevolen om de bedrijfsstrategieën van kleine en middelgrote ondernemingen te europeaniseren door middel van informatie- en hulpdiensten. Ik hoop dat dit in praktische zin zal betekenen dat het netwerk van Euro Info Centres voor bedrijven in mijn eigen land Ierland uitgebreid zal worden. Zij verlenen waardevolle diensten door het MKB te voorzien van informatie over de werking van de Europese regionale, sociale, landbouw- en visserijfondsen en het tevens te adviseren omtrent de verschillende Europese faciliteiten voor de cofinanciering van leningen en de plaatsing van overheidsopdrachten. Er zou in elk graafschap van Ierland een informatiecentrum voor bedrijven moeten zijn. Dat zou in belangrijke mate bijdragen tot overbrugging van de kloof die bestaat op het punt van de voorziening van informatie over de Europese fondsen.
Een van de grote moeilijkheden voor de kleine en middelgrote ondernemingen vormt de marketing van hun produkten in andere landen. Ieder Europees project dat internationale samenwerkingsmogelijkheden biedt en ter aanvulling dient van de werkzaamheden die thans worden verricht door het Ministerie van Handel, An Bord Tráchtala , zou een welkome stap zijn.
Ik steun de aanbeveling om iedere gelegenheid aan te grijpen om de overmaat aan bureaucratische, administratieve en fiscale regels, waardoor de bedrijvigheid van KMO's wordt belemmerd, te bestrijden. Om het zo eenvoudig mogelijk te zeggen, als zij teveel formulieren moeten invullen en administratieve verplichtingen hebben, kunnen veel werkgevers in het midden- en kleinbedrijf hun oog niet op de bal houden.
Tenslotte betekent de voorgestelde begroting van 144 miljoen ecu voor dit programma een verhoging van 60 % ten opzichte van het vorige. Ik wil het Parlement er echter aan herinneren dat deze financiële middelen zorgvuldig op de doelgroep gericht en zo praktisch mogelijk benut moeten worden. Er mogen geen kredieten besteed worden aan een maatregel die niet rechtstreeks betrekking heeft op de behoeften van de KMO's.

Moretti
Mijnheer de Voorzitter, ik breng hulde aan de kleine en middelgrote ondernemingen, die 99, 8 % van alle ondernemingen in Europa uitmaken. Jammer genoeg gaat de helft van de kleine en middelgrote ondernemingen in de loop van de eerste drie jaar failliet. Dat komt doordat ze in een uiterst ingewikkelde fiscale, juridische en administratieve context moeten werken, moeilijk toegang krijgen tot de onderzoeksprogramma's, slecht worden geleid, moeilijk tegen redelijke prijzen geld kunnen lenen en wegens bepaalde barrières moeilijk toegang krijgen tot de markten van produkten en diensten.
Sommige lid-staten hebben aanzienlijke inspanningen gedaan en maatregelen genomen om het MKB te helpen. Italië dwingt dappere ondernemers tot de voorafbetaling van zowat 72 % belasting op hun toekomstig hypothetisch inkomen. Dat belet de kleine en middelgrote ondernemingen in innoverende produkten en technologieën te investeren maar verzwakt ook hun concurrentievermogen op de nationale en internationale markten.
Laten wij de ondernemers voorlichten en helpen opdat ook zij, zoals de grote ondernemingen, toegang krijgen tot de steun die de Unie ter beschikking stelt.

Garosci
Mijnheer de Voorzitter, toen ik iets meer dan twee jaar geleden lid van dit Parlement werd, was een van mijn eerste suggesties schijnbaar banaal maar in werkelijkheid zeer doeltreffend. In Europa waren er toen 18 miljoen kleine en middelgrote bedrijven en zijn er nu ongeveer 18 miljoen werklozen. De berekening is vlug gemaakt: als wij de kleine en middelgrote bedrijven in staat stellen elk een werknemer in dienst te nemen, is het grootste probleem van de Unie, het herstel van de arbeidsmarkt, meteen opgelost. Dat is echter gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Uiterst belangrijk is het nieuwe meerjarenprogramma 1997-2000, waaraan de heer Papoutsis en DirectoraatGeneraal XXIII enkele weken geleden de laatste hand hebben gelegd. In vergelijking met vroegere programma's houdt het volgens mij twee belangrijke innovaties in, waardoor het van de vorige programma's verschilt en ook veel belangrijker wordt. De eerste innovatie is van politieke en organisatorische aard: de kleine en middelgrote ondernemingen krijgen eindelijk de rol die hen in het economische Europese scenario toekomt. De grootte speelt geen rol meer. Men heeft niet langer uitsluitend aandacht voor de grote, maar nu ook voor de kleine en middelgrote ondernemingen.
Het tweede aspect is van sectorale aard. Wij hebben eindelijk met voldoening vastgesteld dat het nieuwe meerjarenprogramma bijzondere aandacht heeft voor een aantal tot nu toe onderschatte economische sectoren waarvan wij de grote mogelijkheden wel al lang hebben ingezien. Ik bedoel in het bijzonder de handel, het ambacht en, in mindere mate, het toerisme.
Ik meen dat vooral die sectoren grote mogelijkheden bieden om de werkgelegenheid uit te breiden en nieuwe banen te creëren. Ik meen dat de kleine en middelgrote ondernemingen die mogelijkheden eindelijk moeten benutten. Dit programma biedt kansen die wij zeker zullen aangrijpen. De Europese economie heeft immers nood aan meer kleinschaligheid en bovendien moeten wij dichter bij de ondernemers staan.

Papoutsis
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het verheug me zeer dat ik vandaag de kans heb in het Parlement tussenbeide te komen over het voorstel van de Commissie voor een besluit van de Raad betreffende het derde meerjarenprogramma te gunste van het midden- en kleinbedrijf in de Europese Unie.
Het voorstel van de Commissie inzake het nieuwe meerjarenprogramma behelst een pakket geïntegreerde maatregelen die tot doel hebben de kleine en middelgrote ondernemingen te steunen en te stimuleren en erop gericht zijn de acties aan te vullen welke door de lid-staten of in de context van andere communautaire beleidsvormen ten behoeve van het MKB worden ondernomen.
Commissievoorzitter Santer heeft over het meerjarenprogramma ten gunste van het MKB gezegd dat het een integrerend bestanddeel uitmaakt van het "Vertrouwenspact voor de werkgelegenheid" . De heren Harrison en Garosci hebben derhalve gelijk als ze wijzen op de beslissende rol van het midden- en kleinbedrijf in de werkgelegenheidsstrategie van de Unie. De Europese Raden van Cannes, Madrid en Florence hebben trouwens bevestigd dat het beleid ten behoeve van de KMO's voor de Unie een politieke prioriteit is.
De Commissie verwelkomt de belangstelling van het Parlement voor het onderhavige voorstel. Ik wens mevrouw Thyssen in dit verband geluk met haar uitstekend verslag, en dank het Parlement voor de wijze waarop het al jaren de communautaire beleidsvormen ten behoeve van het midden- en kleinbedrijf ondersteunt.
Ik verheug me over de conclusies in het verslag van mevrouw Thyssen, waaruit blijkt dat het Parlement het voorstel van de Commissie positief beoordeelt. Ik ben het volledig eens met de rapporteur dat doelgerichte hulp aan het MKB een integrerend deel moet uitmaken van het beleid ter bestrijding van de werkloosheid en versterking van de werkgelegenheid in de hele Unie.
Het nieuwe meerjarenprogramma verschaft de rechts- en budgettaire grondslag voor specifieke acties ten gunste van het midden- en kleinbedrijf. Ik wil in dit verband dan ook herinneren aan de vijf prioriteiten van het programma, die gericht zijn op de versterking van de rentabiliteit van het Europese MKB.
Ten eerste, de vereenvoudiging en verbetering van het ondernemingsklimaat op administratief gebied. Daar terecht wordt beweerd dat dit klimaat de oprichting en ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen in de weg staat, is het hoog tijd om daartegen in te gaan - wat alleen mogelijk is met een doelbewust en gecoördineerd optreden van de lid-staten en de Unie. De Commissie verbindt er zich derhalve toe alles in het werk te stellen om het ondernemingsklimaat op administratief vlak te vereenvoudigen en - met het oog daarop - elke maatregel te nemen die bijdraagt tot de vermindering van de administratieve rompslomp en de versterking van de desbetreffende wetgeving.
Ten tweede, de verbetering van het financieel ondernemingsklimaat. Het Europese MKB wordt - zoals de heer Moretti beweert - gekenmerkt door een schrijnend tekort aan financieringen. Het moet zich de grootste moeite getroosten om de nodige bankleningen te verkrijgen, en lijdt nog steeds onder het ontbreken van een Europese kapitaalmarkt voor het MKB. Daarom is het nieuwe meerjarenprogramma gericht op de stimulering van innoverende praktijken die het financieel ondernemingsklimaat ten goede komen en de toegang van het MKB tot financieringen versterken.
Ten derde, de bevordering van de toegang van het midden- en kleinbedrijf tot de interne markt en de internationalisering van het MKB. Bedrijven hebben stilaan voordeel bij de binnenmarkt en de toegenomen mondialisering van de handel. Kleine en middelgrote ondernemingen stuiten evenwel nog op moeilijkheden bij hun poging bepaalde markten te ontsluiten. Daarom wil de Commissie het netwerk van Euro Info Centres ontwikkelen als "first stop shop" , waarbij elk verzoek van het MKB naar de relevante dienstenleverancier wordt geleid. Zoals de heer Gallagher al heeft benadrukt, heeft het EIC-netwerk vooral tot doel de kwaliteit van de aangeboden diensten te bevorderen. Met het oog daarop wordt het netwerk gekoppeld aan nieuwe gegevensbanken als de Cordis-databasis, wat - zoals de heer Ferber opmerkt - de mogelijkheden ervan nog zal doen toenemen. De samenwerking tussen KMO's wordt trouwens ook versterkt door de verbetering van het netwerk voor partnerschappen tussen ondernemingen en de stimulering van de samenwerkingsprogramma's. Het verheugt me in elk geval dat mevrouw Thyssen het eens is met het voorstel van de Commissie de EIC's een rol als "first stop shop" toe te bedelen.
Ten vierde, de versterking van het concurrentievermogen van het MKB en de verbetering van zijn toegang tot onderzoek, innovatie en opleiding. Daar betrekkelijk weinig KMO's in Europa op nieuwe technologie gericht zijn, moet een gunstig klimaat worden geschapen om die categorie van bedrijven - die trouwens een snelle evolutie doormaken - te stimuleren. Het MKB is er zich ook van bewust dat zijn investeringen in opleiding gering zijn. Daar de bestaande opleidingsprogramma's vaak niet op de specifieke MKB-behoeften zijn afgestemd, voorziet het nieuwe meerjarenprogramma in pilootprojecten voor het identificeren en beproeven van nieuwe benaderingen terzake.
Ten vijfde, de bevordering van het ondernemerschap, de schepping van een nieuwe ondernemingscultuur en de ondersteuning van specifieke doelgroepen zoals ambachtelijke en kleine ondernemingen. Daar mensen met ondernemingszin en goede ideeën die niet over de nodige financiële middelen beschikken, moeten worden gesteund - vooral in de beslissende fase, met name bij het starten van ondernemingsactiviteiten - heeft het nieuwe meerjarenprogramma ten gunste van het MKB de nodige aandacht voor de ondersteuning van zulke ondernemers, meer bepaald vrouwelijke en jonge ondernemers en ondernemers die tot minderheidsgroepen behoren - wat zowel het Parlement als ik zelf verwelkomen.
Het meerjarenprogramma behelst ook een reeks maatregelen ten gunste van kleine en middelgrote ondernemingen in minder bevoorrechte sectoren en in de achterstandsregio's van de Unie. De eerzuchtige doelstellingen van het programma kunnen evenwel niet zonder de actieve deelneming en steun van het MKB worden verwezenlijkt.
Dat is de reden waarom we vooraf ruim overleg hebben gepleegd met de vertegenwoordigers van de Europese MKB-organisaties, die zich unaniem achter de voorstellen van de Commissie scharen - wat me uiteraard verheugt.
Ik wil er mevrouw Thyssen op wijzen dat tal van acties die in het meerjarenprogramma worden voorzien, onrechtstreeks betrekking hebben op de beoefenaars van vrije beroepen, zodat deze niet uitdrukkelijk van het meerjarenprogramma zijn uitgesloten. We zijn het trouwens ook met de rapporteur eens als ze beweert dat we aandacht moeten hebben voor de specifieke problemen van elke categorie van KMO's zoals die werden gedefinieerd in de aanbeveling van de Commissie van 3 april jongstleden.
De heer Ferber heeft terecht gewezen op het belangrijk probleem van de participatie van het MKB aan O&Oprogramma's, dat de Commissie met voorrang wil aanpakken in het kader van het nieuwe kaderprogramma voor onderzoek en technologische ontwikkeling. Daar we ervan overtuigd zijn dat de KMO's een eigen rol in die programma's dienen te vervullen, spreekt het vanzelf dat we daar in de toekomst bijzondere aandacht zullen aan besteden.
Mijnheer de Voorzitter, ik dank rapporteur Thyssen en de betrokken commissies voor de ingediende amendementen. Tal ervan verbeteren het Commissievoorstel en worden dan ook overgenomen. Dat geldt voor de amendementen 2, 3, 8, 10, 16, 17, 20, 21, 23, 35, 36, 39, 40, 44 en 45 en voor delen van de amendementen 4, 5, 19, 33, 34 en 42.
De Commissie aanvaardt ook de geest van de amendementen 1, 6, 11, 12, 13, 14, 15, 18, 22, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 37, 38, 41, 43, 47, 48, 51, 52 - waaraan de heer Secchi bijzonder belang hecht - 53, 55 en 56. Het gaat evenwel om amendementen waarvan de inhoud in beginsel al door haar voorstel wordt bestreken of die beleidsvormen betreffen welke het voorwerp uitmaken van het geïntegreerde programma ten gunste van het midden- en kleinbedrijf.
De Commissie verwerpt echter de volgende amendementen. Ten eerste, amendement 7 - dat strijdig is met het subsidiariteitsbeginsel en niet in het meerjarenprogramma op zijn plaats is - en amendement 9 - dat niet in de juridische overwegingen van het voorstel kan worden opgenomen, hoewel op de inhoud ervan niets valt aan te merken.
Ten tweede, amendement 24 - dat gaat over de werking van het adviescomité - en amendement 25 - omdat de Commissie van oordeel is dat het volstaat regelmatig een verslag voor te leggen over de vooruitgang bij de integratie van de MKB-dimensie in alle communautaire beleidsgebieden en programma's.
Ten derde, de amendementen 26 en 46 - die wijzigingen betreffen welke al voldoende in het Commissievoorstel aan bod komen.
Ten vierde, de amendementen 49 en 50 - omdat de Commissie niet kan aanvaarden dat het meerjarenprogramma ten gunste van het MKB wordt gekoppeld aan het programma inzake de bestrijding van vreemdelingenhaat en racisme, wat de doelmatige tenuitvoerlegging van beide programma's in gevaar kan brengen - en de amendementen 54, 57, 58 en 59.
Mijnheer de Voorzitter, het lijdt geen twijfel dat de kleine en middelgrote ondernemingen met de in het meerjarenprogramma voorgestelde maatregelen - die duidelijk een globale aanpak beogen - het hoofd kunnen bieden aan de uitdagingen waarmee ze de volgende jaren worden geconfronteerd.
Ik ben het ermee eens dat de juiste uitvoering van het programma afhangt van de middelen die de Gemeenschapsbegroting ervoor beschikbaar stelt.
Mevrouw Thyssen merkt op dat het bedrag van 180 miljoen ecu een absoluut minimum is voor de passende tenuitvoerlegging van het programma - een vaststelling die me verheugt en waarvoor ik haar en het Parlement dank. Ik ben het er met de rapporteur uiteraard ook over eens dat de middelen voor het programma passend moeten worden beheerd en rationeel dienen te worden aangewend.
Om een ondernemingsklimaat te scheppen dat tot de creatie van werkgelegenheid in Europa bijdraagt, moeten de initiatieven met het oog op de ontwikkeling van ondernemingen ten volle naar waarde worden geschat en gestimuleerd - wat een gecoördineerde en permanente inspanning veronderstelt van al degenen die betrokken zijn bij zowel de ontplooiing van ondernemingen als de uitstippeling en uitvoering van de beleidsvormen voor het midden- en kleinbedrijf - waarbij ik vooral denk aan de Commissie, het Parlement, de lid-staten en de ondernemersorganisaties. Alleen als die voorwaarde wordt vervuld, zullen de beleidsvormen ten gunste van het MKB - en de politieke steun eraan - vruchten afwerpen en uitgroeien tot een constructieve en doelmatige actie.
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik twijfel er niet aan dat de succesvolle tenuitvoerlegging van de initiatieven in het kader van het derde meerjarenprogramma ten gunste van het midden- en kleinbedrijf positieve effecten in heel Europa zal sorteren.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Telecommunicatie en ONP
De Voorzitter
Aan de orde is aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0276/96) namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (C4-0329/96-95/0207(COD)) met het oog op de aanneming van een richtlijn van het Europees Parlement en de Raad inzake interconnectie op telecommunicatiegebied, wat het waarborgen van de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van Open Network Provision (ONP) betreft (Rapporteur: mevrouw Read).

Read
Mijnheer de Voorzitter, deze tweede lezing betreft de interconnectie van telecommunicatienetwerken, stimulering van de concurrentie en bepalingen om te voorkomen dat organisaties met een dienstverplichting die een aanmerkelijke macht op de markt hebben, de toegang van andere exploitanten beperken. Het Parlement voelde zich in zijn beraadslagingen over deze aangelegenheid gesterkt door de noodzaak om de overleving en de groei van de Europese telecommunicatie-industrie te waarborgen.
Ik ben mij er als rapporteur van bewust dat er eerlijke, transparante en op de kosten gebaseerde voorwaarden moeten worden vastgesteld en er gelijktijdig een effectief regelgevingskader ingesteld moet worden om te garanderen dat deze interconnectie tot stand komt. Evenals rechtsuitstel neerkomt op rechtsweigering, zo kan uitstel van normale handelsbesprekingen nieuwe exploitanten in feite een belangrijk aandeel in deze cruciale markt ontzeggen. Het ligt eigenlijk nog iets moeilijker, omdat de gehele commissie besefte dat nieuwe netwerkexploitanten, nieuwe deelnemers, in hun eigen land of op wereldschaal een belangrijk aandeel in de markt kunnen hebben of een invloedrijke positie kunnen innemen.
De meeste amendementen geven nogmaals de bezorgdheid weer die de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid in eerste lezing ten toon gespreid heeft, maar er zijn ook enkele belangrijke wijzigingen aangebracht en het Parlement ontving een sterk gewijzigd standpunt van de Raad voor onze tweede lezing. Ik zou het bijzonder op prijs stellen het standpunt van de commissaris te vernemen inzake amendement 10, dat de definitie van "interconnectie" wijzigt. Ik zou graag van de commissaris willen horen of deze verandering, zijns inziens, de doelstelling dient om de markt open te stellen en hem willen vragen deze verandering te vergelijken met het oorspronkelijke standpunt van de Commissie.
Er is een belangrijk amendement ingediend met betrekking tot de nummerportabiliteit en mijn collega, de heer Whitehead, van de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming, zal commentaar leveren op deze maatregel die van groot belang is voor de consument en het bedrijfsleven. Ik ben ervan overtuigd dat het Parlement bij toekomstige gelegenheden deze cruciale kwestie kritisch zal moeten bekijken.
Wat de Europese regelgeving en amendement 8 betreft, zou ik ook graag het standpunt van de commissaris willen horen. Men kan zich, naar de mening van mijzelf en mijn commissie, de toekomst van interconnectie, althans de nabije toekomst, niet voorstellen zonder regelgeving. Nogmaals, de commissie economische zaken en ik zijn bezorgd over de vrijheid van handelen die de nationale regelgevende instanties in deze en andere aangelegenheden krijgen. U zult opmerken dat amendement 8 voorzichtig is geformuleerd en de Commissie verzoekt "de mogelijkheid te overwegen" , daar wij ons bewust zijn van de gevoeligheid van de lid-staten en de Raad op het punt van de Europese regelgeving.
Ik zou bovendien erkentelijk zijn voor een uitvoerige uiteenzetting van het standpunt van de Commissie inzake amendement 5 betreffende grensoverschrijdende geschillen, en ik hoop dat de commissaris daarop commentaar kan leveren, alsmede op de kwestie van de universele dienstverlening, waarover de milieucommissie zich terecht zorgen maakt. Ik weet dat deze kwestie in een toekomstige mededeling behandeld zal worden en dat het Parlement nog een kans krijgt om zijn standpunt te bepalen ten aanzien van de definitie en financiering van een universele dienst, maar - en dat geldt voor elk telecommunicatieverslag - dit is een cruciaal punt voor dit Parlement.
Ik beveel het verslag bij mijn collega's aan en hoop dat het de steun van alle partijen zal krijgen, maar ik zou het op prijs stellen de standpunten van de Commissie te vernemen ten aanzien van de kwesties waarop ik vooral de nadruk heb gelegd, alvorens wij een definitief besluit nemen, en ik raad u dringend aan de verschillende amendementen te steunen.

Whitehead
Mijnheer de Voorzitter, namens de aanwezige leden wil ik zeggen dat het ons zeer verheugt dat onze collega mevrouw Read na een ziekte weer terug is, volledig hersteld en met haar gebruikelijke welsprekendheid. Zij wordt al langer met dit onderwerp geïdentificeerd dan ik lid van dit Parlement ben en de hoofdstructuur begint nu vaste vorm te krijgen. Wij juichen het vooral toe dat deze in de geest is van een geliberaliseerde interne markt waarin de nieuwe deelnemer eerlijk moet kunnen concurreren met de reeds exploiterende organisaties.
Toch is toegang voor de nieuwkomer een weliswaar noodzakelijke, maar niet altijd voldoende voorwaarde voor de bescherming van de consument en mijn paar ogenblikken spreektijd moeten gewijd worden aan de consument. Toen de Commissie milieubeheer, volksgezondheid en consumentenbescherming op 12 januari 1995 advies uitbracht over het vorige verslag van mevrouw Read, trachtte zij uiteen te zetten aan wat voor voorwaarden de universele dienst moest voldoen. Ik wil hier slechts opmerken dat wij met onze poging om datgene wat wij in dit verslag zeggen te koppelen aan eerdere uitspraken van de Commissie, niet trachten vast te houden aan een wazige en tamelijk nerveuze definitie, maar eerder een indicatie willen krijgen van commissaris Bangemann en zijn collega's, wanneer wij een behoorlijke en aanvaardbare definitie van universele dienst kunnen verwachten.
In de tweede plaats wil ik iets zeggen over nummerportabiliteit. Amendement 25, dat mevrouw Read zoëven heeft genoemd, tracht te bepalen - en de heer Van Velzen en anderen hebben dit punt ook naar voren gebracht - dat de regelgevende instanties werkelijke nummerportabiliteit invoeren tegen een redelijke vergoeding en dat zij er, als deze faciliteit nog niet bestaat, ervoor zorgen dat, zodra een gebruiker van aanbieder is veranderd, een aan zijn oude nummer gericht gesprek tegen een redelijke prijs aan de gebruiker kan worden doorgegeven. Wij hopen dat dit toegezegd zal worden.
Tenslotte hoop ik dat het Parlement morgen zal stemmen voor de aanbeveling inzake de bescherming van het milieu, die mevrouw Read in een laat stadium als amendement aan het verslag heeft toegevoegd. Ik weet dat dit vanuit sommige hoeken tegenstand heeft ondervonden, maar ik ben van mening dat dit het minste is dat wij kunnen doen om degenen gerust te stellen die, wat de interconnectiepunten betreft, bevreesd zijn dat milieuoverwegingen opzij geschoven kunnen worden in de onderhandelingen tussen de oude en de nieuwe exploitanten op deze markt.

Van Velzen, W.G.
Interconnectie behoort tot een van de belangrijkste voorwaarden voor de liberalisering van de telecommunicatiemarkt, om die goed te laten verlopen. Een derde van de telefoonprijs bestaat uit interconnectiegeld en op Europees niveau gaat het dus over miljarden ecu's. Slecht geregelde interconnectie leidt bovendien tot marktafscherming, verstoring van concurrentie en is nadelig voor de consument. Het kan leiden tot hogere prijzen, een lager niveau voor service en een minder gevarieerd aanbod. Daarom is het noodzakelijk dat er faire regels komen, dat de procedures en de kostenstructuur transparant zijn en dat er geen sprake is van machtsmisbruik. Daarom is het ook nodig dat er toegang komt tot netten voor nieuwe aanbieders tegen aanvaardbare prijzen. Dat is de draagwijdte van de interconnectie.
Ik zou ook dank willen uitbrengen aan de rapporteur, mevrouw Read, voor haar deskundige inbreng, voor de samenwerking en het plezierige feit dat wij vandaag weer bij elkaar kunnen zijn. En dat brengt mij op de definitie van interconnectie. U hebt gezien dat er een amendement is, dat de oorspronkelijke definitie weer terug heeft gebracht, want als de telecomservices eruit vallen, zoals er nu staat in de positie van de Raad, dan wordt daarmee de waarde van de regeling met zo'n 25 tot 50 % teruggebracht. Immers, de reikwijdte wordt dan zeer sterk ingeperkt en het zou betekenen dat de toegang tot de netten tegen reële kosten voor nieuwe aanbieders van diensten, dat dat in gevaar gaat komen. En ik denk dat dat essentieel is. Het is de kern van de liberalisering.
Nu is er angst bij veel telecombedrijven dat het erbij betrekken van de services die geen eigen netten hebben, dat die vervolgens aanspraak gaan maken op dezelfde hoge korting. Dat is een groot misverstand. Want in artikel 7, lid 2, van het gemeenschappelijk standpunt van de Raad wordt er terecht op gewezen, en ik citeer nu: " voor de prijzen voor interconnectie dienen de beginselen van transparantie" , en nu komt het: " een kostenoriëntering te worden gevolgd" . Hier zit de kern. Kostenoriëntering houdt dus in, als u dus minder kosten hebt, kunt u ook geen aanspraak maken op dezelfde korting. En dat is de kern van het gegeven waarom wij de zaak weer hebben teruggebracht.
Mijn fractie staat van harte achter datgene wat door mevrouw Read is voorgesteld. Nadruk op gemeenschappelijke, door de Commissie opgestelde richtlijnen voor interconnectie-overeenkomsten. Een goede geschillenbeslechtingsprocedure, nadruk op de ontwikkeling van een echte, geharmoniseerde Europese telecommunicatiemarkt. Het heeft ons zeer teleurgesteld dat de Raad voor ons op 6 à 7 essentiële punten daarvan is afgeweken. Ik wijs bijvoorbeeld als eerste dat de mate van harmonisatie van de regels door het Parlement verder gaat dan door de Raad is geaccepteerd. Het meest pregnant komt dat natuurlijk tot uitdrukking in amendement 21 van het Parlement.
Tweede punt is dat wij verder gaan met betrekking tot transparantie van de kosten in de interconnectieovereenkomst. Wij stellen hogere eisen op dat punt.
Ten derde willen wij meer zeggenschap op Europees niveau. De rol van de Commissie moet versterkt worden in dit geheel. Het is prima, met het oog op subsidiariteit, dat wij veel mogelijkheden geven aan de nationale regelgevende instanties, maar als de Commissie op dat punt niet een belangrijke rol kan spelen, dan voorspel ik dat er weinig terecht gaat komen van een Europese telecommunicatiemarkt. Wij willen een grensoverschrijdende geschillenbeslechtingsregeling en wij willen behoud van de nummers, want als je van de ene company naar de ander gaat en je neemt je nummer niet mee, dan leg je daarmee een geweldig grote blokkade op de liberalisering. En dat is een cruciaal punt.
Wij willen groeien naar een Europese regelgevende autoriteit. Ik hoop dat de commissaris, ofschoon wij nu in de conciliatie zullen gaan, naar ik aanneem, dat die aan onze zijde zal staan, dat hij met ons de rug zal willen rechthouden, want ik denk dat dat van cruciaal belang is.
Ten slotte, wij hebben ervoor gepleit dat in deze overgangsfase er veel regelgeving is. Toch zullen wij ook moeten gaan dereguleren en wij hebben precies aangegeven in welke domeinen dat zou moeten gebeuren. En ik zou aan de commissaris willen vragen: op 1 februari heeft u gezegd dat de aparte mededingingsregels moesten komen voor de telecom. Hoe ver is dat?

Lindqvist
Mijnheer de Voorzitter, interconnectie op telecommunicatiegebied is van belang, en het is ook belangrijk dat de telecommunicatie in de EU en in Europa wordt gecoördineerd en gemeenschappelijk wordt ontwikkeld. De nationale regelgevende instanties dienen de uiteindelijke verantwoordelijkheid te hebben voor het bevorderen van de ontwikkeling van een telecommunicatiemarkt. Dat dient te gebeuren in het belang van de gebruikers. Wij moeten zorgen voor interconnectie tussen verschillende netwerken. Als dit op de juiste manier gebeurt, kan men zich afvragen of er algemene richtsnoeren van de Commissie nodig zijn, dan wel of er een regelgevende instantie op het niveau van de Unie nodig is.
Ook kunnen vraagtekens worden geplaatst bij de behoefte aan een EU-richtlijn betreffende kostenberekening en financiering van universele diensten. Geschillen dienen in eerste instantie te worden opgelost tussen dienstverlende ondernemingen op nationaal niveau, en er dient een arbitragesysteem tussen de nationale regelgevende instanties te komen. Met deze vraagstukken moet mijns inziens rekening worden gehouden in verband met de zaak die nu aan de orde is.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, ook ik dank mevrouw Read van harte voor het vele werk dat zij heeft verricht. Dit is een van de belangrijkste regelingen die wij nodig hebben om tot een goed functionerende Europese telecommunicatiemarkt te komen. Dat wij met mevrouw Read en met het gehele Parlement goed hebben kunnen samenwerken zal onze besprekingen met de Raad vergemakkelijken. Jammer genoeg is de Raad het niet op alle punten met ons eens. De Raad staat natuurlijk wel achter de twee doelstellingen van deze richtlijn: enerzijds, de interconnectie van alle netwerken, die de gebruikers veel meer mogelijkheden biedt, en, anderzijds, de noodzakelijke controle op de infrastructuurondernemingen die de markt domineren en die wij ertoe moeten dwingen hun infrastructuur op transparante en eerlijke wijze open te stellen. Voorts moeten de kosten zo worden berekend dat nieuwe concurrenten gebruik kunnen van de mogelijkheden die de nieuwe markt hen biedt.
Daarover is iedereen het eens. Onenigheid heerst, zoals trouwens altijd, over de bijzonderheden. Ik ga nu nader in op de belangrijkste amendementen om aldus ons standpunt duidelijk te maken. De Commissie is altijd van mening geweest dat wij op het gebied van de telecommunicatie een Europese reguleringsinstantie nodig hebben. De interconnectie, de controle en de andere noodzakelijke maatregelen hebben immers betrekking op de gehele interne markt en niet, zoals tot nu toe de regel was, op één of twee landen. In deze aangelegenheid stelt de Raad zich zeer terughoudend op. Vrijwel alle landen zijn bang om bevoegdheden en mogelijkheden af te staan. Het voor de heer Van Velzen zo aanlokkelijke vooruitzicht dat de Commissie alles in handen neemt, is voor de lid-staten eerder een schrikbeeld. Zoals u weet, heeft de Commissie met betrekking tot het telecommunicatiebeleid alle lid-staten steeds opnieuw tot handelen gedwongen. Wij hebben ze altijd opgejaagd. Zo maakt men zich natuurlijk niet geliefd. Daarom vrees ik dat wij niet veel verder zullen komen. Wij zullen echter zien wat de Raad uiteindelijk beslist.
Hetzelfde geldt voor de regeling van grensoverschrijdende geschillen over interconnecties. Op dat punt ondersteunen wij de amendementen 5 en 27 van het Parlement. Ik heb gisteren of eergisteren tijdens het debat al gezegd dat wij voorstander zijn van de overdraagbaarheid van de nummers. Dat is een van de belangrijkste voorwaarden om tot een open mededinging tussen de operatoren te komen. Verandering van nummer kost de klant veel geld en daarom moeten nummers overdraagbaar zijn.
Ook amendement 10, waarop mevrouw Read bijzondere nadruk heeft gelegd, kunnen wij aanvaarden. Het amendement is alleen maar wat misleidend. Dat kunnen wij echter bij een eventuele bemiddeling goedmaken. In het amendement heeft men het over het verbinden van telecommunicatiediensten. In feite gaat het om het verbinden van de faciliteiten van organisaties die telecommunicatiediensten verlenen. Wij verkiezen die tekst van de originele versie. Ik meen dat die ook met de bedoeling van mevrouw Read strookt.
Met betrekking tot de amendementen rijst ook nog de kwestie van de universele dienstverlening. Dat is niet alleen hier een probleem. Wij moeten dat algemene probleem daarom ook in het algemeen aanpakken. In de eerste plaats moeten wij bepalen wat wij met universele dienstverlening bedoelen. Dat lijkt mij nog vrij eenvoudig te zijn. Universele dienstverlening betekent dat alle klanten of gebruikers, waar zij zich ook bevinden, tegen dezelfde passende voorwaarden van een openbare dienst gebruik kunnen maken. Dat is de definitie. Wij willen die definitie niet op een bepaalde technische mogelijkheid betrekken. Ze moet ietwat dynamisch zijn.
Voor het telefoonverkeer is het voldoende als men de technische mogelijkheid heeft om op het net aan te sluiten. In de toekomst zal de telecommunicatie echter een reeks nieuwe diensten aanbieden. De universele dienstverlening moet in beginsel ook de toegang tot die nieuwe diensten omvatten. Dat betekent dat wij de definitie niet te beperkt mogen houden.
Wat de financiering betreft, ben ik er, zoals ik ook al vaak heb gezegd, om twee redenen van overtuigd dat geen extra middelen nodig zijn. De concurrentie zal een grote rol spelen. Of een service-provider of een netwerkexploitant slechts een deel van het land of het gehele land bestrijkt, is een belangrijke concurrentiefactor. In de concurrentiestrijd zal blijken dat alle deelnemers iedereen zullen trachten te bereiken.
In de tweede plaats wil ik een aspect onderstrepen dat men nog onvoldoende begrijpt: de kostenstructuur, de berekening van de kosten voor de infrastructuur of voor de diensten die men aanbiedt, is in wezen afhankelijk van het aantal klanten dat men bereikt. Hoe meer klanten men bereikt, hoe gemakkelijker men die kosten kan spreiden. Die twee factoren zijn volgens ons de grootste garantie dat geen problemen zullen rijzen. Omdat er echter altijd mensen zijn die de Commissie niet geloven - dat is een karakterfoutje, maar dergelijke mensen bestaan nu eenmaal - hebben wij twee mogelijkheden voorgesteld. De eerste bestaat erin dat wij de organisatie van de universele dienstverlening via een fonds of door een heffing bij de toekenning van de licentie financieren, de tweede bestaat erin dat men bij de toekenning van een licentie de gegadigde ertoe verplicht de universele dienstverlening te garanderen.
Dat zouden wij eigenlijk zo willen houden. Op dat punt hebben wij met elkaar geen problemen. Wij moeten dat nog uitmaken en ook nog een aantal vragen beantwoorden in verband met onder meer de kostenberekening. De vraag is of wij daarvoor een richtlijn nodig hebben dan wel of wij dat in een bijlage bij deze richtlijn kunnen regelen. Dat is een technisch probleem. Wij hebben natuurlijk ook principes nodig op basis waarvan die transparantie en de berekening van de kosten moeten worden gerealiseerd. Dat is volkomen duidelijk. Mijnheer de Voorzitter, ik meen dat ik in deze korte tijd de belangrijkste vragen heb beantwoord. Ik dank nogmaals mevrouw Read en alle anderen die aan dit debat hebben deelgenomen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Bescherming van inzittenden van motorvoertuigen
De Voorzitter
Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A4-0275/96) namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, betreffende het gemeenschappelijk standpunt van de Raad (C4-0326/96-94/0323(COD)) met het oog op de aanneming van een richlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bescherming van de inzittenden van motorvoertuigen tegen frontale botsingen en houdende wijziging van richtlijn 70/156/EEG (Rapporteur: de heer Donnelly).

Donnelly
Mijnheer de Voorzitter, ik zou kunnen zeggen dat dit stukje wetgeving de voltooiing betekent van ons werk op het gebied van proefneming met botsingen. Wij hebben de wetgeving inzake de weerstand van voertuigen tegen botsingen op de zijkant, om auto's veiliger te maken of de constructie van auto's te verbeteren ten behoeve van de burgers van de Europese Unie, reeds afgehandeld. Deze tweede lezing over de wetgeving voor nieuwe proeven met frontale botsingen van motorvoertuigen in de Europese Unie maakt het pakket van twee wetgevingsmaatregelen compleet.
De amendementen die wij in tweede lezing hebben ingediend, en dit is tot op zekere hoogte gebeurd in overleg met de Europese Commissie, en trouwens ook de comités van deskundigen die zich met de veiligheid van voertuigen bezighouden, zijn grotendeels amendementen van technische aard om de wetgeving in orde te brengen. Hoewel ik vermoed dat de commissaris enige bedenkingen zal hebben of een voorbehoud zal maken met betrekking tot enkele cijfers in de ingediende amendementen, denk ik toch dat hij het merendeel van de voorstellen die wij doen zal aanvaarden.
Ik wil eigenlijk vanavond niet ingaan op de technische kwestie. Wat ik wel wil zeggen tegen de vele mensen, met name in mijn eigen land, die de geldigheid of het nut van de Europese Unie in twijfel trekken, is dat wat wij in de Europese Unie met steun van commissaris Bangemann, en door de maatregelen die in de Raad zijn goedgekeurd, hebben kunnen doen is maatregelen nemen die in 1998 van kracht zullen worden en die zullen leiden tot een aanzienlijke vermindering van het aantal ernstige ongelukken en doden in het verkeer. Dit is een tastbaar voorbeeld om de burgers in het Verenigd Koninkrijk, die, zoals u weet, opnieuw de kwestie Europa ter discussie stellen, of in andere landen van de Europese Unie - en in Finland en Oostenrijk zullen binnenkort verkiezingen voor het Europees Parlement gehouden worden - aan te tonen dat het Parlement, als het op een verstandige manier met de andere instellingen van de Europese Unie samenwerkt, gebruik makend van zijn medebeslissingsbevoegdheden, wetgeving kan invoeren die een belangrijk verschil kan uitmaken. Ik wil u slechts de cijfers voor het Verenigd Koninkrijk noemen. Als deze wetgeving eenmaal is ingevoerd in het Verenigd Koninkrijk, zal dat werkelijk tot gevolg hebben dat per jaar 9000 ongevallen met dodelijke afloop of ernstig letsel worden voorkomen. Dat betekent, wat de ongelukken in het Verenigd Koninkrijk betreft, een jaarlijkse besparing van 400 miljoen pond, een zeer belangrijke besparing op de geldelijke kosten, en daarbij komt natuurlijk een aanzienlijke vermindering van het aantal verkeersslachtoffers in de Europese Unie, met name ten gevolge van frontale botsingen. Er zullen ongeveer 15.000 mensenlevens gespaard worden in de Europese Unie, enkel en alleen door het stukje wetgeving dat wij vanavond behandelen.
Ik wil de leden van dit Parlement dank zeggen, omdat dit in zeer grote mate een initiatief van alle partijen in het Parlement is geweest, en commissaris Bangemann danken voor zijn politieke steun op een zeer moeilijk moment, toen wij voelden dat het een harde dobber zou worden om de Commissie en de Raad ertoe te brengen de aanpak die wij kozen te accepteren. Wij moeten dit trachten te gebruiken, en ik weet dat leden van het Parlement dat zullen doen, als voorbeeld om te illustreren hoe deze instelling en hoe de Europese Unie onze burgers werkelijk goed kan doen. Ik hoop echt dat de autofabrikanten, wanneer deze wetgeving in 1998 van kracht wordt, zullen waarborgen dat de voertuigen die zij voor onze burgers fabriceren in de toekomst volledig aan de nieuwe wetten zullen voldoen en daardoor niet alleen de bestuurders maar ook de andere inzittenden beschermen.

Hoppenstedt
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de heer Donnelly heeft de inhoud van de ontwerp-richtlijn toegelicht en uitgelegd wat de resultaten zullen zijn als in 1998 werkelijkheid wordt wat wij in tweede lezing zullen besluiten. Ik kan alleen nog maar vaststellen dat de werkzaamheden met de andere afgevaardigden in de Commissie economische en monetaire zaken zeer succesrijk zijn geweest en dat allen aan de opstelling van deze tekst hebben meegewerkt. Voorts is ook duidelijk geworden dat de heer Donnelly, onze rapporteur, net zoals met betrekking tot de kwestie van de bescherming tegen zijdelingse botsingen, ook nu met de experts van de automobielindustrie en de bedrijfstakken die zich met veiligheidsproblemen bezighouden, maar vooral met de Commissie, iets waardevols tot stand heeft gebracht. Ik hoop dat het in de toekomst met betrekking tot vele andere voor de burger belangrijke kwesties op dezelfde manier zal verlopen.
Om de veiligheid in de auto nog verder te verbeteren, moeten wij ook de kwestie van de kinderzitjes onderzoeken. Dat was tot nu toe een van de zwakke punten van de auto. Ik hoop dat wij dat op dezelfde manier zullen kunnen doen om in het Parlement, met de Commissie, met de industrie en natuurlijk ook met de Raad zo snel mogelijk tot resultaten te komen die autorijden nog veiliger maken en het aantal doden en gewonden bij de kinderen drastisch kan doen dalen. Als wij voortwerken zoals wij dat tot nu toe hebben gedaan, kunnen wij opschieten en een goed resultaat bereiken.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, het is echt niet alleen uit hoffelijkheid dat ik het compliment van de heer Donnelly retourneer. Zoals de heer Hoppenstedt terecht heeft gezegd heeft de heer Donnelly zich op voorbeeldige wijze van zijn taak als rapporteur gekweten. Dat blijkt ook uit het feit dat vrijwel alle door het Europees Parlement voorgestelde amendementen in het gemeenschappelijk standpunt zijn verwerkt. Wij hebben nu nog maar een enkele fase. In een zevende bijlage hebben wij ook de certificatievoorschriften voor testpoppen in detail vastgesteld. Wij beschikken dus voortaan over een samenhangende, logische en praktische regeling.
De heer Donnelly heeft volkomen gelijk wanneer hij zegt dat het jammer is dat, als het Europees Parlement, de Commissie en de Raad goed samenwerken, daaraan te weinig ruchtbaarheid wordt gegeven. Ook in zijn land is dat een groot probleem. Tijdens mijn laatste bezoek aan onze delegatie in Londen heb ik daar een zeer bruikbare brochure gevonden die echter een probleem doet rijzen doordat ze een overzicht biedt van alle mythes over Europa die telkens opnieuw in de Britse pers opduiken en volstrekt niet met de werkelijkheid stroken. Dat maakt het voor een lid van het Parlement of van de Commissie zeer moeilijk om de burgers van de Unie duidelijk te maken dat wij hier soms ook goede dingen doen.
Natuurlijk doen wij ook soms wat verkeerd, maar alles bij elkaar genomen is onze Europese Unie voor het leven van de burgers belangrijker en positiever dan wat in de lid-staten vaak niet gebeurt. Zo is echter het leven nu eenmaal. Wij moeten ons telkens opnieuw inspannen. Ik hoop dat wij dat, samen met de industrie en wellicht ook met de organisaties die slachtoffers van ongevallen vertegenwoordigen of zich in het algemeen voor de verkeersveiligheid inzetten - in alle lid-staten bestaan zulke verenigingen, ook van burgers - ooit allemaal duidelijk zullen kunnen maken en dat zij daardoor hun houding tegenover de Unie zullen herzien.
Dat kan echter alleen maar als wij de steun van onze nationale collega's krijgen. Als een minister-president van een of ander land zich als een moderne Robin Hood gedraagt en bij de burgers de indruk wekt dat hij, als hij tegen Brussel ten strijde trekt en daarbij alle rechtsregels overtreedt, in het belang van die burgers handelt, mag men er zich niet over verbazen dat die burgers plots een afkeer van de Europese Unie krijgen. Dat is echter een ander probleem, dat hier tijdens het debat over de stand van de Unie al is behandeld. Alles bij elkaar kunnen wij dus zeer tevreden zijn.
De heer Donnelly heeft ook terecht onderstreept dat, als nog andere technische bijzonderheden moeten worden geregeld, die wijzigingen nog via de instellingen of via het Comité voor de aanpassing aan de technische vooruitgang kunnen worden opgenomen. Als men deze tekst vandaag goedkeurt, moet men dat weten. Dat is niet meer dan normaal, want ook op dit gebied zal de techniek zich verder ontwikkelen. Ik dank de heer Donnelly nogmaals. Wij mogen allen tevreden zijn dat wij dit tot stand hebben kunnen brengen.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.

Normalisatie
De Voorzitter
Aan de orde is het verslag (A4-0248/96) van de heer Meier, namens de Commissie economische en monetaire zaken en industriebeleid, over de mededeling van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement (COM(95)0412 - C4-0504/95) over een ruimer gebruik van normalisatie bij het communautaire beleid.

Meier
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Bangemann, hoge middernachtelijke vergadering, bij de normalisatie gaat het niet alleen om het bekende elektrische stopcontact, maar ook over videocassettes, de classificatie van hotels of de chipkaart voor het gebruik van toeristische voorzieningen. Bij de behandeling van dit onderwerp is mij opgevallen dat ook de Euro een grote normalisatie zou zijn, hoewel dat natuurlijk niet het onderwerp van dit debat is. Ik dank de heren Ferber, Pex en Cornelissen en de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie, de Commissie externe economische betrekkingen en de Commissie vervoer en toerisme. Wij hebben zoveel mogelijk met hun voorstellen rekening gehouden, ook met die van de Commissie vervoer en toerisme. De ingediende nieuwe amendementen hebben wij in de commissie niet besproken. Ik betreur dat ten zeerste. Daar die amendementen er nu eenmaal zijn, zal ik daarover nog kort iets zeggen.
Het verslag kan natuurlijk niet in detail op alle beleidsterreinen ingaan. Elke dag worden in de Europese Unie vier à vijf nieuwe normen goedgekeurd. Wij kunnen in dit verslag dus niet alles behandelen. Wie werkt aan die normalisatie mee? Op nationaal en Europees niveau zijn dat het bedrijfsleven, de industrie, de kleine en middelgrote ondernemingen, de consumenten en de natuurlijk ook de normalisatie-instituten. Wij mogen echter ook het internationale niveau boven Europa niet vergeten. Ik denk daarbij aan de ISO-normen.
Alleen al uit die horizontale en verticale structuur blijkt de complexiteit van de totstandkoming van de normen. Enerzijds verwacht men normen, maar anderzijds mogen normen niet domineren of te veel voordelen opleveren. Enerzijds moeten aanpassingen plaatsvinden, maar anderzijds mogen wij in die conformiteit en eenvormigheid ook niet overdrijven. Ook de wetenschap en het onderzoek moeten mogelijk blijven en moeten bij de zaak worden betrokken. Daarbij moet een zo groot mogelijke bereidheid bestaan om normen vast te stellen, zonder beïnvloeding door de politici of overheid. Daaruit blijkt de diversiteit van het normalisatieproces. De discussie garandeert echter ook dat niet overhaast normen worden vastgesteld die misschien geen voldoening schenken. Het is een feit dat op de normen die uiteindelijk worden goedgekeurd slechts weinig kritiek wordt geleverd. Verbeteringen zijn altijd mogelijk. Wij moeten ervoor zorgen dat alle betrokkenen aan de normalisatie kunnen meewerken, maar moeten ook een beroep doen op hun inzet en de nodige opleiding ondersteunen.
Dat geldt niet alleen voor de grotere ondernemingen maar vooral ook voor de kleine en middelgrote bedrijven waarvan wij de vertegenwoordigers moeten ondersteunen. Dat houdt uiteraard ook een zekere financiële steun in. Ook de vertegenwoordigers van de consumenten moeten voldoende steun krijgen. Naar ik heb vernomen, wil men de budgettaire kredieten voor de normalisatiewerkzaamheden van de consumentenvertegenwoordigers van 750.000 tot 250.000 ecu verminderen. Dat zou in tegenspraak zijn met wat ook wij hier hebben beslist. In de paragrafen 8, 9 en 10 vragen wij uitdrukkelijk dat ook de kleine en middelgrote ondernemingen, waarover wij het vandaag al hebben gehad, door opleiding en voorlichting de mogelijkheid krijgen om aan het normalisatieproces deel te nemen. Ik verzoek u die kwestie nog eens te bekijken om niet de indruk te wekken dat men die ondernemingen van het normalisatieproces wil uitsluiten.
Wij zijn er natuurlijk voorstander van dat CEN, CENELEC en ETSI samenwerken, dat geen meersporenbeleid wordt gevoerd en dat men tot een doeltreffender interne organisatie komt, waartoe het CENoptimaliseringsprogramma beslist al heeft bijgedragen. Zoals ik al heb gezegd is ook de internationale samenwerking met de ISO-norm belangrijk. Sterke produkten uit het buitenland of uit andere economische blokken kunnen richtinggevend voor latere normen zijn. Dat wil zeggen dat normen die zonder Europa tot stand zijn gekomen en dominerend zijn de produktie eveneens beïnvloeden. Als men de normen niet zelf mee bepaalt, kan dat voor het eigen bedrijfsleven een nadeel zijn. Ook voor de verbetering van onze concurrentiepositie ten aanzien van de anderen is de normalisatie dus zeer belangrijk.
Ik wil nu kort ingaan op de nieuwe amendementen. Die zijn pas later ingediend en zijn dus in de Commissie jammer genoeg niet besproken. Amendement 1 kunnen wij zonder meer aanvaarden. Daarin wordt gevraagd dat rekening wordt gehouden met de bepalingen van artikel 130 R, lid 2 van het Verdrag. Uiteraard vinden wij allen dat het Verdrag moet worden nageleefd. Wij kunnen in een verslag echter niet alle Verdragsbepalingen vermelden.
In de tweede plaats ben ook ik natuurlijk voorstander van normen voor vliegtuigonderdelen. Ik zal echter een mondeling amendement voorstellen zodat het instituut dat voor die normalisatie in Europa moet worden ingeschakeld, nu nog niet bij naam wordt genoemd. Het is natuurlijk belangrijk dat met relevante milieuproblemen rekening wordt gehouden, maar ik geloof niet dat wij de normalisatie-instituten daarmee een wetgevende bevoegdheid geven. Daarom ben ik geen voorstander van amendement 3. Mijnheer de Voorzitter, ik ben u zeer erkentelijk dat ik mijn spreektijd ietwat heb mogen overschrijden.

Pex
Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Meier complimenteren met zijn verslag over deze belangrijke zaak die door velen nauwelijks als belangrijk onderkend wordt. Vanuit het oogpunt van handelspolitiek acht ik normen op het gebied van informatie-technologie en tele-communicatie, het milieu, energie als mede normen op de werkplek zeer belangrijk.
Op al deze gebieden acht ik afstemming met de internationale normeringsinstanties zoals de ISO en de IEC van groot belang. Het is tevens van groot belang dat de afstemming van Europese met internationale normen ertoe leidt dat wereldwijde technische handelsbarrières worden afgebroken en nieuwe barrières worden voorkomen.
Mijn conclusie is dat het verruimen van het gebruik van de normalisatie, de integratie van Europa ten goede komt. Zoals gezegd, ik vind dat er meer samenwerking moet komen tussen Europese normaliseringsinstanties om als Europa positie in te nemen bij de vaststelling van wereldwijde normen. Het is voor de Europese industrie van groot belang dat de normering zo dicht mogelijk staat bij de laatste stand van de technologie.
Het instellen van een Europees merk die de conformiteit aangeeft met de Europese normen acht ik een geëigend middel van kwaliteitsbeleid dat kan bijdragen aan de verbetering van onze concurrentiepositie. De normalisatie ten aanzien van de sectoren milieu en veiligheid op de werkplek kan voorts een belangrijke bijdrage leveren aan het debat over de sociale en milieudumping in het kader van de wereldhandelsorganisatie.

Ferber
Mijnheer de Voorzitter, mijnheer Bangemann, dames en heren, ook de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie heeft de mededeling van de Commissie over het ruimer gebruik van normalisatie bij het communautaire beleid grondig onderzocht. Na de vele interessante opmerkingen die hier al zijn gemaakt, zal ik mij tot een paar fundamentele aspecten beperken.
In de eerste plaats hebben wij een normalisatiebeleid nodig dat verenigbaar is met het concurrentievermogen, de groei en de werkgelegenheid. Wij moeten ervoor zorgen dat wij in de Europese Unie niet langer vijftien of vijf grote reeksen normen hebben en moeten het dus eens worden. In de tweede plaats hebben wij een gemeenschappelijke rechtsgrondslag nodig. Daarover moeten wij ons rustig beraden. Wij hoeven niet over een nacht ijs te gaan, maar ook voor CEN, CENELEC, ETSI en EOTC zou een gemeenschappelijke rechtsgrondslag moeten worden gecreëerd. In de derde plaats moeten, zoals hier al is gezegd, alle betrokkenen kunnen meewerken en is doorzichtigheid vereist. In de vierde plaats hebben wij aan de normalisatie voorafgaand onderzoek nodig en moeten wij daarmee in het vijfde kaderprogramma inzake onderzoek rekening houden. In de vijfde plaats hebben wij op het niveau van de Europese normalisatie-instituten een brede consensus nodig om te voorkomen dat bepaalde lid-staten of dominerende ondernemingen Europese normen definiëren die anderen benadelen.
Ten slotte moeten wij ook aandacht hebben voor het onderzoek op het gebied van de criminologie en de uitbouw van onze laboratoria. Ik dank de heer Meier dat hij met zovele opmerkingen van de Commissie onderzoek, technologische ontwikkeling en energie rekening heeft gehouden. Ik hoop dat de totstandbrenging van de interne markt niet langer door de toepassing van nationale normen zal worden belemmerd.

Billingham
Mijnheer de Voorzitter, ik wil om te beginnen de mededeling van de commissaris, die naar mijn mening zowel van inzicht als van gezond verstand getuigt van harte toejuichen. Daarin worden tal van sectoren genoemd waarvoor op verzoek van de Commissie normen worden opgesteld en wij, als vertegenwoordigers van de burgers van Europa, zijn ons zeer scherp bewust van de waarde en de mogelijkheden die dit aspect van de uniforme marktnorm ons kan bieden.
Terecht werkt de rapporteur, de heer Meier, dit thema in zijn voortreffelijke verslag uit en hij legt er de nadruk op dat die normalisatie vrijwillig moet zijn en sterk gestimuleerd moet worden, en met name wijst hij er op dat kleine en middelgrote ondernemingen in aanmerking komen voor steun om aan die normen te voldoen en wat hun concurrentiepositie betreft niet in het nadeel gesteld mogen worden door de financiële gevolgen die normalisatie met zich meebrengt.
Het is duidelijk dat wij hiermee over een middel beschikken dat Europese produkten werkelijk paneuropees kan maken, waarbij een Europees kwaliteitsetiket even geruststellend zou kunnen werken als de aanduidingen van de British Standards Institution die wij in het Verenigd Koninkrijk kennen. De consument verdient en heeft behoefte aan kwaliteitsgaranties en normalisatie kan daarvoor zorgen.
Gisteren heb ik u in dit Parlement nog een vraag gesteld, mijnheer de commissaris, over veiligheidsnormen voor campings in Europa. Wij herinneren ons allen de tragedies die zich iedere zomer weer lijken voor te doen. Wie van ons met zijn gezin naar campings is gereisd, weet hoeveel wij te goeder trouw aannemen op die plaatsen, soms met tragische gevolgen. Normalisatie van de veiligheidsmaatregelen, zowel wat betreft de ligging als de uitrusting van campings, zou mensenlevens kunnen sparen, en ik voelde mij gisteren bemoedigd door uw positieve antwoord.
Dit is slechts één voorbeeld - er zullen nog veel meer te noemen zijn - van een verstandige gang van zaken die het dagelijks leven van ons allen kan verbeteren. Ik ben ervan overtuigd dat er nog heel wat zullen voortvloeien uit het voorbereidende werk en de basis die dit verslag ons biedt. Het verdient zeker onze volledige steun en het is in overeenstemming met de opmerkingen die u, commissaris, zoëven over het vorige verslag maakte, waaruit blijkt dat de Europese Unie een orgaan en een medium is voor goede en opbouwende wetgeving.

Wolf
Mijnheer de Voorzitter, ik vind de delegatie van wetgevende bevoegdheden een ernstige aangelegenheid. Voorts vind ik de kwestie van de toegang van alle betrokken groepen belangrijk. Volgens mij moeten de consumenten- en milieuorganisaties bij de normalisatie worden betrokken. Voorts mag de normalisatie niet tot gevolg hebben dat het milieubeleid minder sterk in alle andere beleidsterreinen wordt geïntegreerd.
Dat men ook voor burgerluchtvaart normen vaststelt, is wellicht positief. De industriële dominantie zal men niet alleen op die manier onder controle krijgen.
Mijnheer de Voorzitter, ik zou willen eindigen met een zin die zich in deze fase van het parlementaire debat als het ware vanzelf opdringt, namelijk: " Zou de laatste van u misschien de lichten kunnen uitdoen?" . Dank u.

Bangemann
Mijnheer de Voorzitter, met onze mededeling wilden wij het Parlement, maar ook de brede publieke opinie op de betekenis van de Europese normalisatie wijzen. Ik verheug mij erover dat het verslag van de heer Meier en de bijdragen van de afgevaardigden hier vanavond hebben aangetoond dat men de mededeling hier in het Parlement correct heeft begrepen. Ik hoop dat ook de publieke opinie de betekenis van de normalisatie steeds beter zal begrijpen en dat ze ook onze volgende overwegingen, onder meer over de rol van de normen en de marktspecificaties op het gebied van de informatietechnologie zal begrijpen. Ook de kwestie van de verhouding tussen kwaliteit en normen, waarover mevrouw Billingham het had, zal in onze volgende mededeling over het concurrentievermogen van de Europese industrie aan bod komen.
Wij houden ons dus intensief met die problemen bezig. Hopelijk kunnen wij duidelijk maken dat dit geen esoterisch thema voor een handvol techniek-freaks is, maar dat de normalisatie voor de consumenten, het milieu, de industrie en derhalve ook voor het concurrentievermogen van de Europese Unie belangrijk is. Mijnheer Meier, de kwestie van de begrotingskredieten heb ik vandaag al met de voorzitter van de Begrotingscommissie besproken. Hij heeft mij gevraagd welke punten ik belangrijk vind, zoals hij dat ook aan andere collega's zal vragen. Ik hoop dat wij er met de steun van de rapporteur voor de begroting in zullen slagen de kredieten voor de normalisatie-instituten niet te verminderen. Juist om groepen zoals het midden- en kleinbedrijf, de consumenten en de milieuorganisaties bij de normalisatie te betrekken, hebben wij overheidskredieten nodig omdat die groepen de kosten moeilijker kunnen dragen dan industriële ondernemingen. Ook ik heb met verbazing vernomen dat er een bedrijfstak bestaat, namelijk de vliegtuigbouw, waarvoor inderdaad nog maar weinig gemeenschappelijke normen bestaan.
Iedereen die daarover even nadenkt, zal zeggen dat men allereerst in de vliegtuigbouw normen zou moeten invoeren. Dat is echter niet het geval. Ook dat zal mettertijd zeker veranderen. Ook de opwinding over de concurrentie tussen nationale en Europese normen is weggeëbd. De nationale normalisatie-instituten werken nu goed mee, wat hopelijk vruchten zal afwerpen.
Wij hebben regelmatig contact met CEN, CENELEC en ETSI. Mijnheer Meier, als u mij toestaat, nodig ik u voor onze volgende ontmoeting uit. Wij ontmoeten elkaar ook steeds op aantrekkelijke plaatsen. U kunt er dus zeker van zijn dat ook de omgeving u zal bevallen. Als de heer Wolf absoluut mee wil gaan, zal ik erover nadenken of ik ook hem uitnodig, maar dat weet ik nu toch nog niet.

De Voorzitter
Dank u, mijnheer de commissaris.
Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen te 12.00 uur plaats.
(De vergadering wordt te 00.01 uur gesloten)

