1. Vrouwenrechten in Afghanistan
De Voorzitter
Aan de orde is het debat over zes ontwerpresoluties over vrouwenrechten in Afghanistan.
Ana Maria Gomes
Mijnheer de Voorzitter, gendergerichtheid is overal ter wereld een maatregel van goed bestuur, maar meer nog in Afghanistan, waar vrouwen het al decennialang zwaar te verduren hebben. In Afghanistan is geen echte vrede en wederopbouw mogelijk zonder dat prioritaire aandacht wordt besteed aan de eerbiediging van de vrouwenrechten.
Het sjiitische gezinsrecht zet het licht op groen voor verkrachting binnen het huwelijk, laat kinderhuwelijken toe en verbiedt vrouwen hun huis te verlaten zonder toestemming van hun echtgenoot. De mensenrechten en de waardigheid van vrouwen mogen niet worden opgeofferd in het kader van de onderhandelingen die in het vooruitzicht van de verkiezingen met de moslimfundamentalisten worden gevoerd. De in Afghanistan aanwezige internationale gemeenschap moet de druk op president Karzai en de Afghaanse autoriteiten verhogen, zodat zij degelijke wetten aannemen die de vrouwenrechten eerbiedigen en beleidsmaatregelen vaststellen die deze rechten bekrachtigen en de waardigheid van vrouwen respecteren.
Net zoals het sjiitische gezinsrecht is ook het op de lange baan schuiven van de Afghaanse mediawet die maanden geleden door tweederde van het Afghaanse Parlement is goedgekeurd een middel van president Karzai om de staatsmedia onder controle te houden, aangezien die een vitaal propagandamiddel zijn met het oog op de presidentsverkiezingen.
De internationale gemeenschap mag deze situatie niet langer dulden. De genoemde mediawet is van fundamenteel belang voor de waarborging van de vrijheid van meningsuiting en de mediavrijheid in Afghanistan. Zolang die vrijheden er niet komen, zijn alle andere inspanningen die wij in Afghanistan leveren vergeefs. Het is van cruciaal belang dat wij actie ondernemen met betrekking tot de twee voornoemde wetten en dat de internationale gemeenschap zich ervan vergewist dat de Afghaanse autoriteiten zich houden aan hun verplichtingen en hun beloften op het gebied van de mensenrechten en met name de vrouwenrechten eerbiedigen.
Nickolay Mladenov
Mijnheer de Voorzitter, de internationale gemeenschap heeft met ontzetting het nieuws vernomen over het Afghaanse wetsontwerp over het statuut van sjiitische vrouwen dat ons allen ter ore is gekomen. Het is ontstellend dat, aan het begin van de twintigste eeuw, een land dat een democratie wil zijn en zich wil houden aan zijn internationale verplichtingen een wet aanneemt die een beperking van de vrouwenrechten inhoudt.
Desalniettemin ben ik van oordeel dat wij deze kwesties in ons debat en in al onze acties ten aanzien van Afghanistan zeer voorzichtig moeten aanpakken, omdat Afghanistan een land is dat een gewelddadige en repressieve religieuze dictatuur heeft meegemaakt, jaren- en decennialang in burgeroorlog heeft verkeerd en dient te worden aangemerkt als een samenleving waarin de mensen meer nog dan de gebouwen gebroken en vernietigd zijn.
Wij moeten ervoor zorgen dat de boodschappen die wij uitdragen coherent zijn en tegelijkertijd moeten wij uitermate behoedzaam omspringen met de formulering van die boodschappen. Wij moeten de Afghaanse autoriteiten verzoeken de wet te bekijken, te herzien en waar nodig aan te passen om te waarborgen dat deze geheel en al in lijn is met de internationale verplichtingen en de grondwet van het land.
Wij mogen deze kwestie niet gebruiken als een electoraal instrument voor ons hier in Europa, maar als iets dat wij kunnen doorgeven aan onze collega's en vrienden in Afghanistan om te garanderen dat zij de verplichtingen kunnen nakomen die zij zelf uit vrije wil zijn aangegaan.
In dit concrete geval moeten wij president Karzai en de Afghaanse regering helpen de wet op zodanige wijze te herzien dat deze in overeenstemming is met de internationale verplichtingen en de grondwet. Dit aspect maakt deel uit van onze dialoog. Daarom moeten wij ons er terdege van vergewissen dat geen maatregelen worden genomen die een beperking van de vrouwenrechten inhouden.
Ik ben het volkomen eens met wat mevrouw Gomes hier zojuist heeft gezegd. Wij moeten echter zeer voorzichtig zijn, want in onze omgang met deze zo getraumatiseerde samenleving is de manier waarop onze boodschappen ginds worden gehoord veel belangrijker dan de interpretatie die er hier aan wordt gegeven. Laten wij daar zeer consequent in zijn en laten wij de Commissie en de Raad verzoeken deze boodschap uit te dragen naar de regering en de autoriteiten van Afghanistan via al onze hulpprogramma's.
Hélène Flautre
Mijnheer de Voorzitter, in de slotverklaring van de Durban II-conferentie, waaraan Afghanistan deelneemt, is vandaag vastgesteld dat het absoluut noodzakelijk is alle vormen van geweld tegen vrouwen als bij de wet strafbare delicten te betitelen. Verder worden alle wettelijke bepalingen die op discriminatie gebaseerd zijn, waaronder ook discriminatie op grond van religie, veroordeeld.
Op hetzelfde moment stelt Afghanistan wetgeving op die uitsluitend op het sjiitische deel van de bevolking van toepassing is en duidelijk discriminerend is ten opzichte van vrouwen als het gaat om kwesties als huwelijk, scheiding, voogdijschap, erfrecht en de toegang tot onderwijs.
Dat is een volmaakt schizofrene situatie. Wat Afghanistan in Genève aanvaardt kan het in Kaboel niet afwijzen. Door aan de Durban II-conferentie deel te nemen heeft Afghanistan zichzelf verplicht om aan allerlei vormen van discriminatie een einde te maken. Om geloofwaardig te blijven moet het nu actie ondernemen.
Als de minister en de president weigeren deze wet uit te vaardigen zouden ze daarmee bewijzen dat hun land bereid is zijn verplichtingen op het gebied van de mensenrechten te aanvaarden.
De gelijkheid van mannen en vrouwen is duidelijk vastgelegd in de Afghaanse grondwet en de internationale overeenkomsten waaraan Afghanistan als partij gebonden is. De autoriteiten mogen niets toegeven aan extremisten en geen pas terug doen. Uiteindelijk is het zo dat er door deze ontwerpwet een maatschappijvorm tot stand wordt gebracht - en de Afghaanse maatschappij heeft aangegeven dat ze in deze discussies niet wenst te worden buitengesloten.
Vrouwen strijden om hun rechten en verdienen daarom alle steun en bescherming van de staat. De autoriteiten dienen hun verantwoordelijkheden te aanvaarden en te bewijzen dat ze in staat zijn hun beloften gestand te doen. De Europese burgerorganisaties die in Afghanistan aanwezig zijn moeten meewerken aan deze ambitieus opgezette heropbouw en daarbij steeds het goede voorbeeld geven.
We mogen niet vergeten dat er steeds meer extremisten bijkomen als gevolg van het geweld van onze troepen en door het feit dat deze oorlog Afghanistan steeds armer maakt.
Erik Meijer
auteur. - Voorzitter, voor de buitenlandse militaire aanwezigheid in Afghanistan worden twee argumenten aangevoerd.
Het ene argument is zelfbescherming voor de wereld buiten Afghanistan. Sinds 2001 heerst in Amerika de vrees voor nieuwe rampen indien al-Qaeda opnieuw het grondgebied van Afghanistan kan gebruiken voor de voorbereiding van aanslagen. In dat geval gaat het dus om het eigenbelang van andere staten. Deze doelstelling is in hoge mate bereikt.
Het tweede argument heeft daarentegen betrekking op de positie van de inwoners van Afghanistan zelf. De bedoeling was dat zij zouden worden bevrijd van dwang en achterlijkheid. Het gaat om de vrijheid van de pers, de rechten van religieuze minderheden, de individuele vrijheden en vooral om de bescherming van gelijke rechten van vrouwen. Jarenlang werd er in het internationale nieuws over Afghanistan de nadruk op gelegd dat meisjes weer naar school gingen, dat vrouwen geen sluier meer hoefden te dragen, dat zij onafhankelijk van hun man als gelijkwaardige burgers konden leven en dat de deelname van vrouwen aan de politiek toenam. De invasie leek een feministisch project.
Inmiddels zien wij dat in Afghanistan ongeveer hetzelfde gebeurt als in Tsjetsjenië. In beide gevallen was er een fundamentalistische islamitische groep aan de macht. In beide gevallen wilde men daaraan van buitenaf een einde maken. In beide gevallen werd daarvoor een monsterverbond gesloten, het ene door de Amerikanen, het andere door de Russen. Om een bepaalde groep islamitische fundamentalisten te bestrijden sluit men akkoorden met andere islamitische fundamentalisten. Het gevolg is dat het streven naar vrijheden, dat een belangrijke rechtvaardiging was voor de invasie, daaraan wordt opgeofferd.
In Afghanistan worden vrouwen steeds meer teruggedrongen in hun positie uit de tijd van het Taliban-regime. Meisjes gaan niet meer naar school, vrouwen verdwijnen uit de politiek. Nu beschermt een wet zelfs het recht van mannen op seksuele genoegens, zonder enige zeggenschap van de vrouwen zelf. Dat is verkrachting. Ondertussen worden ook journalisten door de staat met de doodstraf bedreigd. Dat is een doodlopende weg. Aan deze gang van zaken mag Europa geen verdere steun verlenen.
Marco Cappato
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het is zonneklaar dat wij als internationale gemeenschap veel van onze geloofwaardigheid verspelen door wat er in Afghanistan gebeurt. De leider van mijn partij, Emma Bonino, werd als Europees commissaris louter vanwege haar aanwezigheid door de Taliban gearresteerd, en enkele uren gevangen gehouden, louter omdat zij daar was om op te komen voor de rechten van vrouwen.
Wij kunnen ons niet veroorloven dat de vrouwenrechtensituatie verder verslechtert op deze manier - hoezeer wij ook verschillen in onze meningen en opvattingen over gewapende interventie en afgezien van de ingenomen standpunten.
Als geweldloze Radicale Partij hebben wij zes jaar geleden een zogeheten Satyagraha georganiseerd, een wereldwijde, geweldloze actie waarmee bepleit werd dat Afghanistan ook vrouwelijke ministers zou krijgen. Wat vandaag nodig is, is dat de internationale gemeenschap opnieuw gemobiliseerd wordt, opdat vrouwen niet alleen rechten krijgen, maar ook volledig worden opgenomen in de hoogste regionen van het politieke en institutionele leven.
Het is duidelijk dat elke vorm van samenwerking met de Afghaanse regering gepaard moet gaan met behoedzaamheid en zorgvuldigheid, zoals ook al gezegd is, maar ook met de grootste vastberadenheid. Het zou namelijk echt een illusie zijn te denken dat een soort Realpolitik ten aanzien van de fundamentalistische partijen uiteindelijk vrede voor de lange termijn zou kunnen bewerkstelligen, in Afghanistan, maar ook in onze eigen steden en onze eigen landen.
Bernd Posselt
namens de PPE-DE-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, dit Parlement heeft 30 jaar geleden, in de herfst van 1979, voor het eerst een urgentieresolutie over Afghanistan goedgekeurd. Deze was opgesteld door Otto van Habsburg, van wie ik destijds medewerker was. Het ging er toen om te waarschuwen voor een inval van de Sovjet-Unie in Afghanistan. Enkele maanden later was die inval een feit.
Sindsdien heeft het land verschrikkelijk te lijden gehad, en we zouden onszelf eigenlijk eens de vraag moeten stellen: wat is Afghanistan? In de eerste plaats gaat het om een zeer archaïsche stammenmaatschappij die je niet zomaar even kunt omvormen naar de maatstaven van de 21e eeuw. Ten tweede is het ook een land dat zeer gehecht is aan zijn onafhankelijkheid, die het tegenover zowel de Britse als de Russische imperialisten zwaar bevochten en behouden heeft. In de derde plaats is het een land dat in de 20e eeuw zwaar geleden heeft en dat door een - ik zal er maar geen doekjes om winden - twijfelachtige interventie van westerse mogendheden nu een president heeft die geen brede steun geniet onder de Afghanen.
Dit is dus een heel ingewikkelde situatie. Laat er geen misverstand over bestaan: de heer Cappato weet dat ik geen 'Realpolitik' voorsta. Op het gebied van de mensenrechten ben ik absoluut niet bereid tot het sluiten van compromissen, dus we moeten ook zonder enige vorm van compromis strijden tegen deze wetgeving en tegen de onderdrukking van vrouwen. Maar we moeten wel zo te werk gaan dat we succes boeken en mogen niet de indruk wekken dat zaken van buitenaf worden opgelegd. We moeten in Afghanistan dus stap voor stap een moderne maatschappij opbouwen met behulp van de diverse bevolkingsgroepen die er leven.
Dit betekent dat we moeten toewerken naar een politieke conceptie van Afghanistan en niet alleen moeten zoeken naar een militair antwoord, zoals tot nu is gebeurd. De wet moet dus worden herzien, zonder daarbij compromissen te sluiten. We zijn tenslotte met geld en troepen aanwezig in Afghanistan. Maar we moeten de Afghanen er wel bij betrekken en hun waardigheid respecteren. Dit geldt met name voor de waardigheid van de vrouw, ongeacht de opvatting van andersdenkenden.
Lissy Gröner
Mijnheer de Voorzitter, met het oog op de ondertekening van deze sjiitische gezinswet waarin Afghaanse vrouwen worden geminacht verzoek ik de Commissie om de vrouwenrechten opnieuw tot centraal onderdeel van haar Afghanistanstrategie te maken.
In november 2002 heeft de Sociaaldemocratische Fractie onder mijn leiding een delegatie naar Afghanistan gestuurd om ervoor te zorgen dat vrouwen bij de wederopbouw van het land niet zouden worden uitgesloten. We hebben toen gesproken met president Karzai, evenals met veel vertegenwoordigers van de regering en van vrouwen- en mensenrechtenorganisaties. Al die gesprekken waren beslist zeer bemoedigend. Grotere veiligheid, stabiliteit en welvaart voor vrouwen leken ineens binnen handbereik, ook voor vrouwen zonder boerka. Gezondheidszorg, onderwijs, opleiding en beroepsmogelijkheden werden opengesteld voor vrouwen nadat de Taliban waren verdreven. De hoogste kindersterfte ter wereld daalde eindelijk. De nieuwe grondwet werd dankzij onze tussenkomst uitgebreid met een quotum van 25 procent voor vrouwen in de eerste gekozen volksvertegenwoordiging en ook keerden rond de vier miljoen vluchtelingen terug naar hun door oorlogsgeweld verscheurde land.
Vijf jaar na dato moeten we helaas vaststellen dat er weinig is veranderd. Weliswaar hebben vrouwenrechtenorganisaties als medica mondiale gezegd dat er een einde moest komen aan het geweld, maar hun waarschuwingen lijken in de wind te zijn geslagen. Begin april hebben Talibanfundamentalisten in Kandahar de Duits-Afghaanse vrouwenrechtenactiviste Sitara Achikzai vermoord. Ook andere vrouwen zijn doodgeschoten, onder wie de hoogste politiechef. Dat kunnen we niet over onze kant laten gaan, want het legt de bijl aan de wortel van de wederopbouw. We moeten zorgen dat de nieuwe sjiitische gezinswet geen kans krijgt.
Het Europees Parlement moet onomwonden besluiten dat deze wet van tafel moet. Lukt dat niet, dan komt ook de internationale hulp aan Afghanistan in gevaar zolang de vrouwenrechten niet worden geëerbiedigd. Afghanistan treedt ofwel toe tot de internationale gemeenschap waar de mensenrechten worden nageleefd, of het land wordt overgelaten aan de onderdrukking van de Taliban. Dat dient de glasheldere boodschap aan de heer Karzai te zijn!
Ewa Tomaszewska
namens de UEN-Fractie. - (PL) Mijnheer de Voorzitter, wat mij vooral treft in verband met de in Afghanistan doorgevoerde wetswijziging is het feit dat vrouwen het recht op medische zorg wordt ontzegd. Dit vloeit voort uit het verbod om zonder toelating van de echtgenoot het huis te verlaten en het verbod om medische onderzoeken te ondergaan.
Door de jarenlange burgeroorlog bevinden de ziekenhuizen en hun medische uitrusting in Afghanistan zich in erbarmelijke staat. De toegang tot water wordt bemoeilijkt door de aanwezigheid van landmijnen. Hygiënische vaardigheden en kennis over manieren om kleine kwaaltjes zonder medische hulp te verhelpen, worden niet langer van generatie op generatie doorgegeven, zoals van oudsher het geval was. Moeders leren jonge vrouwen niet meer dat ze kamille als ontsmettingsmiddel kunnen gebruiken wanneer ze hun kind een badje geven. De eenvoudige reden hiervoor is dat deze moeders vaak koelbloedig zijn vermoord. Naast deze dramatische situatie kan ook de moeilijke toegang tot artsen of gezondheidsvoorzieningen rampzalige gevolgen hebben voor een hele generatie. Ondanks de vele culturele verschillen moeten wij streven naar een oplossing voor dit probleem.
Bastiaan Belder
namens de IND/DEM-Fractie. - Een spreekwoord in mijn land luidt: "papier is geduldig", uitdrukking voor de kloof tussen hoge idealen, respectievelijk voorschriften, en de dagelijkse werkelijkheid. Toepassing van het geciteerde gezegde op vrouwenrechten in Afghanistan levert een ontluisterend beeld op.
Met goed recht wijst de gezamenlijke resolutie op de Afghaanse grondwet en op door Kaboel geratificeerde internationale verdragen, die allemaal gelijke rechten voor mannen en vrouwen, gelijkheid van beide geslachten voor de wet claimen. Leg daar de reële positie van Afghaanse vrouwen eens naast. Kort geschetst komt de positie van Afghaanse vrouwen grosso modo in twaalf punten neer op een gemiddelde levensverwachting van 44 jaar, een hoog sterftecijfer bij bevallingen, namelijk 1 600 per 100 000 bevallingen. Slechts 14 procent van alle vrouwen boven de 15 jaar kan lezen. Een lage status, want vrouwen zijn het eigendom van de man. Veelvuldige, toenemende bedreiging en intimidatie van vrouwen in publieke functies, ja, ook moord. Nauwelijks bescherming door de eigen autoriteiten of buitenlandse troepen van Afghaanse vrouwenorganisaties tegen gerichte aanslagen. De familie bepaalt vooral of meisjes onderwijs volgen. Aanhoudende aanslagen op meisjesscholen. In november 2008 raakten bijvoorbeeld acht schoolmeisjes en vier docentes in de stad Kandahar verminkt door zuur dat Taliban in hun gezichten spoten.
Continue dreiging van seksueel geweld in en buiten het huwelijk. Circa 57 procent van alle meisjes wordt vóór hun zestiende verjaardag uitgehuwelijkt. Nauwelijks aangifte van misdrijven jegens vrouwen uit angst voor vergeldingsmaatregelen door familie, stam of daders of zelfs door de politie. Zelfverminking of zelfs zelfmoord door Afghaanse vrouwen vanwege hun uitzichtloze situatie.
Collega's, dit deprimerende beeld van de positie van Afghaanse vrouwen is allesbehalve volledig. Het onderstreept de ultieme noodzaak de papieren werkelijkheid van de legale status van Afghaanse vrouwen tot een nationale en internationale, ook Europese politieke prioriteit te maken.
Charles Tannock
(EN) Mijnheer de Voorzitter, met de nieuwe Afghaanse wet, die verkrachting binnen het huwelijk en ook kinderhuwelijken van sjiitische vrouwen effectief legitimeert, dreigt het land terug te keren naar de middeleeuwse praktijken van het Taliban-regime. Het is een feit dat deze wet het onderscheid tussen de gekozen Afghaanse regering en de door haar bestreden Taliban-terroristen voor wat betreft moderniteit en eerbiediging van de vrouwenrechten doet vervagen.
Bovendien wordt het met deze wet moeilijk om de massale militaire en financiële bijstand van de internationale gemeenschap aan Afghanistan te rechtvaardigen. Ik voel mij bijzonder ongemakkelijk wanneer ik denk aan de soldaten van mijn land, het Verenigd Koninkrijk, die het leven laten om een regering te verdedigen die veel te veel toegeeft aan extremistische en obscurantistische gevoelens.
Het pleit uiteraard voor president Karzai dat hij heeft verklaard de wet te zullen herroepen, al was er enorm veel internationale druk nodig om in dit stadium te geraken. Deze resolutie van het Europees Parlement is daar een voorbeeld van. De afschaffing van de wet mag ons overigens niet doen vergeten dat vrouwen in Afghanistan nog steeds dagelijks worden geconfronteerd met een gebrek aan opleidingsmogelijkheden, onrechtvaardigheid en discriminatie. Er moet nog een lange weg worden afgelegd om te bereiken dat Afghanistan ten volle deel uitmaakt van de moderne wereld en zich aan zijn bindende internationale verplichtingen houdt.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg
(PL) Mijnheer de Voorzitter, ondanks het feit dat Afghanistan het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen heeft ondertekend en dat de regering van president Karzai de juridische gelijkheid van mannen en vrouwen heeft afgekondigd en nu een kwart van de zetels in het Afghaanse Parlement aan vrouwen voorbehouden is, worden Afghaanse vrouwen in hun eigen land nog steeds als tweederangsburgers beschouwd.
Voor vele Afghaanse fundamentalisten is de plaats van de vrouw thuis en niet op school of op het werk. Een voorbeeld hiervan is een wet die onlangs door beide kamers van het Afghaanse Parlement werd goedgekeurd en door de president is ondertekend. Volgens deze nieuwe wet hebben vrouwen enkel met toestemming van hun echtgenoot of vader het recht om hun huis te verlaten, te studeren, te solliciteren of medische verzorging te ontvangen. Daarenboven kent de wet de voogdij over kinderen uitsluitend toe aan vaders en grootvaders. Gelukkig is deze wet nog niet van kracht geworden. Naar aanleiding van de talrijke protesten, zowel in Afghanistan als in het buitenland, is het wetsontwerp voorgelegd aan het Afghaanse ministerie van Justitie, dat nu moet onderzoeken of de tekst in overeenstemming is met de Grondwet en de internationale verdragen.
Het Europees Parlement zou de Afghaanse autoriteiten met aandrang moeten verzoeken om deze wet in te trekken, aangezien deze zonder enige twijfel in strijd is met het Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van vrouwen. Daarenboven dienen we er bij het Afghaanse ministerie van Justitie op aan te dringen dat ook alle andere wetten die vrouwen discrimineren worden afgeschaft. De Europese Unie als gemeenschap moet haar steun uitspreken aan het adres van iedereen die zich in Afghanistan inzet voor de vrouwenrechten. We mogen in geen geval toelaten dat alles wat tot nu toe op dit vlak is bereikt in één klap ongedaan wordt gemaakt.
Anna Záborská
- (SK) Ik wil Voorzitter Hans-Gert Pöttering oprecht bedanken voor het feit dat hij mijn verzoek om dit discussiepunt bij de urgente resoluties van deze zitting onder te brengen heeft ingewilligd.
De waardigheid van de vrouw is een wezenlijk onderdeel van haar persoonlijkheid. De waardigheid van de vrouw moet worden geëerbiedigd in relaties en in het gezin. In elke maatschappij zou deze waarde de mensen moeten worden bijgebracht. Jonge vrouwen moeten in staat worden gesteld vrij en autonoom beslissingen te nemen. We kunnen de huidige situatie in Afghanistan niet accepteren. Discriminatie van vrouwen is een schending van de fundamentele mensenrechten, een vernedering van vrouwen en de vernietiging van hun individualiteit.
Ons beleid moet conceptioneel zijn, maar ook eenduidig. We kunnen niet aan de ene kant president Hamid Karzai voor het Europees Parlement laten spreken en aan de andere kant tolereren dat er in zijn land wetten worden aangenomen die indruisen tegen de fundamentele rechten van de mens.
Corina Creţu
(RO) Uiteraard zijn wij allen bezorgd over het feit dat in Afghanistan een wet in werking dreigt te treden die een discriminerende en vernederende behandeling van vrouwen toestaat binnen de familie en in de maatschappij. Deze daad conflicteert op flagrante wijze met de agenda die wij in Afghanistan uitdragen, eens te meer omdat de meeste NAVO-lidstaten hebben aangekondigd dat zij meer zullen gaan bijdragen aan de inspanningen om stabiliteit te brengen in Afghanistan. Natuurlijk is de militaire dimensie van de internationale aanwezigheid in dit land zeer belangrijk, wellicht zelfs doorslaggevend. Het gaat hier echter niet alleen om het waarborgen van vrede of het investeren in infrastructuur, maar ook om een veel complexer project: het moderniseren van de Afghaanse samenleving.
Voor wie bouwen wij scholen als Afghaanse meisjes worden gediscrimineerd en geen toegang krijgen tot onderwijs? Uiteraard pretendeert niemand dat de nieuwe Afghaanse samenleving een kopie van de westerse samenlevingen moet zijn, maar wij mogen onze ogen niet sluiten voor misstanden en schendingen van de mensenrechten onder het mom van respect voor de lokale culturele identiteit. Daarom ben ik van mening dat de Europese instellingen de plicht hebben een ferme boodschap te zenden aan de president...
(Spreekster wordt door de Voorzitter onderbroken)
Paul Rübig
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, Afghanistan kent een moeilijke geschiedenis. Ik denk dat juist de gezinnen daar heel sterk met elkaar verbonden zijn en dat de vrouw binnen dat gezin een belangrijke rol speelt. Daarom is het gezinsbeleid ook belangrijk voor de economische ontwikkeling en is het vooral belangrijk de kleine en middelgrote ondernemingen extra te ondersteunen.
En vanzelfsprekend heeft het land een moderne infrastructuur nodig om zich beter te kunnen ontwikkelen. Ik denk dat met name infrastructuurprojecten zouden kunnen helpen om meer begrip te kweken tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Natuurlijk gaat het dan ook om informatie- en communicatietechnologie, zodat het wereldbeeld daar langzamerhand verandert, terwijl de identiteit volledig behouden blijft.
Antonio Tajani
Mijnheer de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, de wetgeving inzake familierechten voor de sjiitische gemeenschap in Afghanistan heeft terecht veel aandacht getrokken.
Wij volgen de politieke ontwikkelingen van nabij, via onze delegatie, de speciale vertegenwoordiger van de Europese Unie en de vertegenwoordigers van de lidstaten.
Uiteraard respecteren wij de onafhankelijkheid van het wetgevingsproces in Afghanistan, zeker als het gaat om de Grondwet, die inderdaad - in artikel 131 - mogelijkheden schept voor specifieke wetgeving voor de sjiitische gemeenschap. We hebben samen met onze partners echter bezwaar aangetekend tegen bepaalde artikelen van de eerder genoemde wet, omdat ze niet goed verenigbaar zijn met de Afghaanse grondwet en het internationaal recht. En dat terwijl de Afghaanse regering de geldigheid van dat recht heeft onderschreven.
De Europese Unie heeft daarom op 12 april protest aangetekend bij de Afghaanse regering. Wij hebben de Afghaanse regering daarbij gewezen op haar verplichtingen krachtens internationale overeenkomsten betreffende politieke en burgerrechten, discriminatie van vrouwen en rechten van kinderen.
We hebben erop gewezen dat de voorgestelde wetgeving het vrouwen moeilijk maakt om hun rechten op gelijkwaardige deelname aan het economische, sociale, culturele, burgerlijke en politieke leven in Afghanistan uit te oefenen.
Mogelijk hebben de reacties van de internationale gemeenschap en die van het Afghaanse maatschappelijk middenveld ertoe bijgedragen dat deze wetgeving voor een algemene herziening is teruggestuurd naar het ministerie van justitie, waarbij vooral gewezen werd op de verplichtingen van Afghanistan uit hoofde van het internationale recht. Het behoeft geen betoog dat die herziening zal plaatsvinden onder het gezag van de Afghaanse regering. Het is in de politieke context van dit land van cruciaal belang dat de regering haar verantwoordelijkheden binnen het wetgevend en institutioneel kader volledig aanvaardt.
We zullen de hier bedoelde herziening samen met onze internationale partners heel nauwlettend blijven volgen, onder andere in het kader van onze steun bij de institutionele herziening van het rechtsstelsel.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt vandaag om 12.00 uur plaats.
Schriftelijke verklaringen (artikel 142)
Toomas Savi  
Mijnheer de Voorzitter, elke mens heeft recht op een menselijk leven, in die zin dat niemand mag worden gediscrimineerd, ook niet op grond van geslacht. Helaas worden de mensenrechten die wij, Europeanen, als vanzelfsprekend beschouwen op grote schaal geschonden in tal van landen over de gehele wereld.
Sinds de val van de Taliban is de situatie in Afghanistan verbeterd, ofschoon zich op het gebied van de mensenrechten in de praktijk maar weinig gunstige ontwikkelingen hebben doorgezet. Het voortdurende geweld tegen vrouwen is absoluut onaanvaardbaar. Het is dan ook van het grootste belang dat de Europese Unie druk uitoefent op de Afghaanse regering om de situatie weer onder controle te krijgen. Nog erger dan de controversiële wetten die de gelijkheid tussen mannen en vrouwen met voeten treden, is het feit dat mannen nog steeds hoger staan aangeschreven dan vrouwen in de Afghaanse samenleving zelf. Daarom moet de Europese Unie steun verlenen voor bewustmakingscampagnes ter bevordering van de gendergelijkheid en de eerbiediging van de mensenrechten.
