Czas na zapytania (zapytania do Komisji)
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest czas na zapytania (B7-0655/2010).
Do Komisji skierowano następujące pytania.
Część pierwsza

Przedmiot: Ochrona zdrowia kobiet
Komisja przyjęła nową strategię w sprawie równouprawnienia płci na okres 2010-2015. W strategii tej jest mowa o podziale społecznym istniejącym między kobietami a mężczyznami oraz o tym, że kobietom zagraża ubóstwo w większym stopniu niż mężczyznom. Zagraża im szybsza utrata pracy niż mężczyznom. Obecnie wiele kobiet zatrudnionych w różnych sektorach rynku pracy otrzymuje niskie wynagrodzenia, a niewiele z nich zajmuje stanowiska kierownicze. Ze względu na macierzyństwo odsetek zatrudnienia kobiet jest niski. Z tego powodu emerytury kobiet są niższe od emerytur mężczyzn. Ponadto często zdarza się, że kobiety nie mają zabezpieczeń społecznych.
Strategia nie przewiduje żadnego działania ani konkretnego środka w celu zapewnienia ochrony zdrowia kobiet. Czy Komisja zamierza przedstawić wytyczne lub wnioski w sprawie ochrony zdrowia kobiet?
John Dalli
komisarz - Kobiety i mężczyźni są w różny sposób narażeni na ryzyko dla zdrowia, odczuwają też różne skutki zdrowotne. Kobiety żyją średnio sześć lat dłużej niż mężczyźni, ale znaczna część tych dodatkowych lat upływa im w gorszym zdrowiu.
Niektóre choroby, na przykład osteoporoza, zdecydowanie częściej występują u kobiet. Dlatego właśnie w przyjętej niedawno przez Komisję strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn (2010-2015) wskazuje się na konieczność przeprowadzania badań medycznych i dotyczących opieki zdrowotnej w celu ujawnienia tych różnic. W przyjętej strategii podkreśla się, że trzeba kontynuować proces dostosowywania usług zdrowotnych tak, aby odzwierciedlał on szczególne potrzeby kobiet i mężczyzn. Strategia dotycząca tych działań, w szczególności zdrowia kobiet obejmuje podnoszenie świadomości poprzez prowadzenie seminariów poświęconych zdrowiu kobiet i wymianę najlepszych praktyk w dziedzinie polityki na rzecz zdrowotnej równości płci.
Nie zaczynamy od zera. Już w przyjętej trzy lata temu strategii UE na rzecz zdrowia zasygnalizowano konieczność uwzględnienia w procesie tworzenia polityki problemów równości płci. Co za tym idzie, ze wspólnotowego programu na rzecz zdrowia przeznaczono wsparcie na rzecz wielu projektów w dziedzinie zdrowia kobiet, których celem jest promowanie większego zrozumienia i rozpoznawania potrzeb zdrowotnych kobiet.
Dobrym przykładem tego, jak UE może pomóc państwom członkowskim w poprawie stanu zdrowia kobiet są badania przesiewowe w kierunku nowotworów. Szacuje się, że wprowadzenie krajowych programów badań przesiewowych w kierunku raka piersi zapobiegłoby odnotowywanym każdego roku na terytorium Unii Europejskiej 32 tysiącom zgonom tylko z powodu raka piersi. Dlatego właśnie Komisja opracowała europejskie wytyczne w sprawie badań przesiewowych w kierunku raka piersi.
Na koniec mam przyjemność ogłosić, że na początku tego roku Komisja opublikowała sprawozdanie o stanie zdrowia kobiet, które przyczynia się do zwiększenia świadomości w zakresie konieczności wprowadzenia polityki lepiej rozwiązującej problemy równości płci.
Vilija Blinkevičiūt
(LT) Chciałabym coś zweryfikować. Czy dysponujemy odpowiednimi danymi w sprawie ochrony zdrowia kobiet w państwach członkowskich? Czy znamy wpływ, jaki poważny kryzys gospodarczy i finansowy wywarł na zdrowie kobiet? Czy nie powinniśmy przeanalizować także wpływu, jaki ubóstwo wywiera na zdrowie kobiet, zwłaszcza kobiet w wieku podeszłym? Czy kobiety żyjące w ubóstwie mają dostęp do wysokiej jakości usług zdrowotnych?
John Dalli
komisarz - Komisja usiłuje zdobyć jak najwięcej wiadomości i informacji zwrotnych oraz założyć bazę danych statystycznych dotyczących wszystkich zagadnień zdrowotnych. Oczywiście poziom naszej dokładności w dużej mierze zależy od odpowiedzi i informacji zwrotnych, które otrzymujemy od poszczególnych państw członkowskich.
Zgadzam się, że powinniśmy dalej poszukiwać informacji i analizować, jak ubóstwo wpływa na zdrowie, zwłaszcza zdrowie kobiet. Ale zdrowie i ubóstwo są ze sobą powiązane, problem ten nie wynika z równości płci. Wiemy przecież, że w obszarach dotkniętych ubóstwem zdrowie jest zazwyczaj zagrożone.
Podejmujemy też działania na rzecz osób w wieku podeszłym. Jak Państwu wiadomo, Komisja uruchomiła właśnie nową inicjatywę, a mianowicie inicjatywę innowacyjnego partnerstwa. Pierwszy projekt pilotażowy w ramach innowacyjnego partnerstwa będzie dotyczył zdrowego i aktywnego starzenia się. Jestem przekonany, że wywrze on wpływ na zdrowie naszych obywateli obojga płci.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Obecnie w Unii Europejskiej mamy 120 milionów obywateli zagrożonych ubóstwem. Oczywiście kryzys gospodarczy bardzo poważnie dotknął kobiety, które są także w większym stopniu zagrożone ubóstwem, zwłaszcza kobiety samotnie wychowujące dzieci.
Systemy opieki zdrowotnej zostały w dużej mierze dotknięte kryzysem gospodarczym. Budżety zostały ograniczone, zamknięto duże instytucje tego sektora. Chciałabym zapytać, jakie działania planują Państwo, aby zagwarantować, by badania przesiewowe pozwalające na wczesne wykrycie raka szyjki macicy i raka piersi były dostępne dla wszystkich kobiet bez względu na ich sytuację społeczną czy materialną, a zwłaszcza zapewnić, byśmy dysponowali sprawiedliwym systemem opieki zdrowotnej oferującym dobrej jakości usługi w całej Unii Europejskiej.
John Dalli
komisarz - Kolejny raz chcę powtórzyć, że obszar opieki zdrowotnej i zdrowia należy do kompetencji państw członkowskich. Rzeczywiście, Komisja wydała wytyczne w sprawie badań przesiewowych w kierunku raka piersi i nalegamy, aby państwa członkowskie jak najszybciej zastosowały się do tych wytycznych i wprowadziły badania przesiewowe w kierunku raka piersi. Mogę powiedzieć, że w większości krajów dysponujemy właściwymi - i bardzo dobrymi - programami badań przesiewowych w kierunku raka piersi, które przynoszą efekty; niestety inne kraje nadal się ociągają. Mogę Panią zapewnić, że we wszystkich naszych kontaktach z państwami członkowskimi jest to jeden z priorytetowych obszarów debat.
Przedmiot: Oświadczenie Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie utworzenia europejskiego systemu szybkiego ostrzegania (SARE) przed pedofilami i osobami molestującymi seksualnie
W dniu 23 czerwca 2010 r. Parlament Europejski przyjął oświadczenie w sprawie utworzenia europejskiego systemu szybkiego ostrzegania (SARE) przed pedofilami i osobami molestującymi seksualnie. Tymczasem już dnia 22 maja 2007 r. Komisja opublikowała komunikat zatytułowany "Ku ogólnej polityce walki z przestępczością w internecie”. Parlament zwrócił się do Rady i do Komisji o nadanie dalszego biegu komunikatowi Komisji z maja 2007 r. oraz o wprowadzenie w życie dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz o rozszerzenie jej zakresu w celu określenia przydatnych standardów ochrony danych osób, które umieściły treści w internecie, aby organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości mogły szybko i skutecznie udaremniać rozpowszechnianie pornografii dziecięcej i molestowanie seksualne w internecie. Czy Komisja mogłaby wyjaśnić, jaki dalszy bieg został nadany temu oświadczeniu?
László Andor
komisarz - Jestem głęboko zaangażowany w walkę z wykorzystywaniem dzieci, a zwłaszcza seksualnym wykorzystywaniem dzieci. W dniu 29 marca 2010 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie seksualnego wykorzystywania dzieci oraz komercyjnego wykorzystywania dzieci i dziecięcej pornografii. Ten ambitny dokument przewiduje karanie sprawców, ochronę ofiar i zapobieganie przestępstwom.
Uwzględniając zagrożenia wynikające z rozwoju technologicznego we wniosku zwrócono uwagę przede wszystkim na nowe rodzaje przestępstw, w tym uwodzenie dzieci przez internet, oglądanie dziecięcej pornografii bez pobierania plików, seksualne wykorzystywanie w sieci czy upowszechnianie możliwości wykorzystywania dzieci na przykład poprzez fora internetowe. Powinny zostać udostępnione specjalne narzędzia śledcze, jak np. tajne operacje policyjne mające na celu przeniknięcie do grup przestępczych zajmujących się przestępstwami seksualnymi, a specjalne jednostki dochodzeniowe powinny analizować materiały zawierające dziecięcą pornografię w celu ustalenia ofiar.
Państwa członkowskie powinny też wprowadzić systemy krajowe służące blokowaniu dostępu do stron internetowych zawierających dziecięcą pornografię i przedsięwziąć działania zmierzające do usunięcia treści u źródła. Dokładnie przeanalizowaliśmy deklarację Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2010 r. i chciałbym zapoznać się z wnioskiem Pana Posła dotyczącym systemu wczesnego ostrzegania. Zwróciłem również uwagę na wniosek dotyczący rozszerzenia zakresu dyrektywy w sprawie zatrzymywania danych w celu uzyskania danych na temat historii wyszukiwania stron internetowych przez użytkowników poszukujących materiałów zawierających dziecięcą pornografię oraz umieszczania w internecie treści prowadzących do seksualnego wykorzystywania dzieci i wiadomości sprzyjających uwodzeniu dzieci w sieci.
Dyrektywa w sprawie zatrzymywania danych zobowiązuje dostawców usług telekomunikacyjnych i sieciowych do zatrzymywania danych dotyczących ruchu i lokalizacji oraz danych abonentów. Nie obejmuje informacji dotyczących treści. Treść można pozyskać i przechowywać dla potrzeb dochodzenia za pomocą instrumentu nazywanego przejmowaniem danych. Przejmowanie danych podlega wyłącznie prawu krajowemu i jest różne w państwach członkowskich, ale ogólnie można z niego skorzystać wyłącznie, jeżeli organ ścigania posiada informacje o prowadzeniu konkretnej działalności przestępczej, i wymaga to przeprowadzenia dodatkowego dochodzenia. To narzędzie śledcze wykracza poza zakres dyrektywy w sprawie zatrzymywania danych.
Przejmowania danych dokonuje się w ramach dochodzenia, które zakłada istnienie podejrzanego. Dyrektywa w sprawie zatrzymywania danych zobowiązuje operatorów do zatrzymywania określonych kategorii danych bez względu na to, czy posiadacze danych są podejrzanymi, czy też nie. Rozszerzenie dyrektywy w sprawie zatrzymywania danych na ogromną ilość danych osobowych i danych dotyczących treści, na przykład wyszukiwanie w internecie różnych słów kluczowych w różnych językach, umieszczanie treści, wymiana wiadomości i elementów niezbędnych do ustalenia wszystkich użytkowników byłyby sprzeczne z zasadą konieczności i proporcjonalności, której jeszcze nie wdrożono. Tego rodzaju rozszerzenie dotyczyłoby treści umieszczanych przez każdego na dowolnej platformie, w dowolnym czasie i na dowolny temat.
Przedłożony przez Pana Posła wniosek wzbudza poważne obawy dotyczące jego zgodności z zasadą proporcjonalności nawet zakładając, że cel jego przedłożenia jest uprawniony i wymaga należnej uwagi. Komisja jest przekonana, że przedłożony przez nią niedawno wniosek dotyczący dyrektywy byłby bardziej odpowiednim instrumentem osiągnięcia naszego wspólnego celu ochrony dzieci przed osobami popełniającymi przestępstwo polegające na seksualnym wykorzystywaniu dzieci.
Tiziano Motti
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Chcę tylko powiedzieć, że jestem zadowolony z odpowiedzi i wdzięczny Komisji za tę odpowiedź. Cieszę się, że prowadzi się działania mające na celu rozwiązanie problemu u źródła.
Jeżeli chodzi o deklarację przyjętą w dniu 23 czerwca 2010 r., to chciałbym jedynie zauważyć, że dokonano w niej odniesienia do danych umieszczanych w internecie, a nie pobierania materiału ze strony internetowej. Stało się tak ze względu na odpowiednie uwzględnienie prawa do ochrony prywatności użytkowników wyszukiwarek.
Niemniej jednak uważam, że można zrobić więcej -można jeszcze zrobić o wiele więcej - bo skoro ze względu na zasadę proporcjonalności obywatele nie obawiają się korzystać z wyszukiwarek przed zarezerwowaniem lotu mając pewność nadzwyczajnej ochrony prywatności zagwarantowanej pasażerom w momencie wyszukiwania połączeń lotniczych, jest szansa, że uda nam się osiągnąć satysfakcjonujący kompromis w zakresie ochrony nieletnich także w tym zakresie.
Janusz Władysław Zemke
Chciałbym wrócić do oświadczenia, które Parlament przyjął 23 czerwca tego roku. Przypomnieć chciałem, że to oświadczenie dotyczy przede wszystkim utworzenia efektywnego i szybkiego systemu ostrzegania przed pedofilami. Moje pytanie w związku z tym dotyczy innej kwestii - czy nie powinno być tak w ramach Unii Europejskiej, że poszczególne policje tworzą bazy danych skazanych prawomocnie za pedofilię, zaś z tych baz danych tworzonych w poszczególnych państwach mogą także korzystać policje innych państw?
Georgios Papanikolaou
(EL) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Niedawno, po zatrzymaniu czterdziestopięcioletniego mężczyzny, który miał dwoje dzieci ze swoją nieletnią córką, Polska wprowadziła przepis o chemicznej kastracji pedofilów i gwałcicieli przy użyciu terapii hormonalnej skutkującej stłumieniem popędu seksualnego. Jak mogą sobie Państwo wyobrazić środek ten wywołał w Polsce burzliwą debatę i reakcje dotyczące tego, czyje prawa przeważają: prawa społeczeństwa, które oczekuje ochrony przed gwałcicielami, czy prawa osób skazanych za przestępstwa seksualne, które mogą podlegać karze przez wielu uznawaną za niehumanitarną. Czy Komisja zajęła stanowisko w tych sprawach oraz w sprawie legalizacji chemicznej kastracji za przestępstwa seksualne?
László Andor
komisarz - Jak powiedziałem na początku mojej wypowiedzi jednym z najlepszych narzędzi walki z dziecięcą pornografią i seksualnym wykorzystywaniem dzieci jest jednomyślne przyjęcie wniosku Komisji z marca 2010 roku, który potępia seksualne wykorzystywanie dzieci.
Komisja oczekuje na przegląd projektu sprawozdania Parlamentu Europejskiego i rozpoczęcie rozmów trójstronnych. Liczę też na to, że państwa członkowskie i Parlament Europejski przyjmą tekst końcowy, który będzie podstawowym narzędziem walki z tymi przestępstwami i chciałbym jeszcze raz zwrócić Państwa uwagę na zasadę proporcjonalności, która według mnie łączy się z ostatnim pytaniem skierowanym w tej sprawie.
Przewodniczący
Przechodzimy teraz do pytania nr 17 pani poseł Matery zajmującej miejsce 666. Nie jest to właściwe miejsce dla pani poseł!

Przedmiot: Młodzi ludzie a rynek pracy
Według szacunków Eurostatu odsetek osób bezrobotnych w wieku produkcyjnym mieszkających w Europie wynosi 9,6%. Co roku w Europie studia kończy około 3 mln młodych ludzi. Odsetek ludności zagrożonej ubóstwem w Europie wzrósł w latach 2004-2008 o 1,5%, tj. z 15% do 16,5%.
Mając na uwadze nowy komunikat Komisji "Nowy bodziec do europejskiej współpracy w dziedzinie kształcenia i szkolenia zawodowego służący wspieraniu strategii Europa 2020”, a także zważywszy, że rok 2010 jest Europejskim Rokiem Walki z Ubóstwem, Komisja jest proszona o udzielenie odpowiedzi na poniższe pytanie:
czy Komisja zamierza przedsięwziąć środki sprzyjające rzeczywistemu dostępowi do rynku pracy młodych ludzi w wieku, który pozwoli im uniknąć zjawiska bezrobocia w stopniu "patologicznym” po 30. roku życia, zachęcając państwa członkowskie do zatrudniania osób w wieku 19-35 lat posiadających odpowiednie kwalifikacje i spełniających odpowiednie warunki ekonomiczne, na okres średni lub długi?
László Andor
komisarz - W ciągu ostatnich dwóch lat liczba bezrobotnych młodych ludzi w Unii Europejskiej wzrosła o jeden milion. Mamy teraz pięć milionów młodych ludzi poniżej 25 roku życia, którzy nie mogą znaleźć pracy.
Komisja doskonale zdaje sobie sprawę z trudności, z jakimi borykają się dziś młodzi ludzie na rynku pracy. Zbyt wielu z nich pracuje na umowach o pracę zawartych na czas określony, które dają im niewielkie możliwości doskonalenia bez względu na to, jak dobrze są oni wykształceni. Co więcej, niektóre grupy mają szczególne trudności z dostępem do pracy i utrzymaniem się na rynku pracy. Należą do nich ludzie młodzi pochodzący ze środowisk imigrantów oraz należący do mniejszości narodowych, na przykład mniejszości romskiej.
Jednocześnie prognozuje się wzrost zapotrzebowania na osoby wysoko kwalifikowane o około 16 milionów i zapotrzebowania na osoby średnio wykwalifikowane o ponad 3,5 miliona. Jest to dla ludzi młodych duża szansa na zatrudnienie i musimy zagwarantować, że ludzie młodzi mogą ją w pełni wykorzystać.
W strategii Europa 2020, która wprowadza szczegółowe plany UE na rzecz wzrostu i zatrudnienia na kolejne dziesięciolecie położono szczególny nacisk na ludzi młodych i określono jasne cele dotyczące zdobywania wykształcenia. We wrześniu Komisja przedstawiła pakiet inicjatyw w zakresie polityki dotyczącej ludzi młodych zatytułowanych "Mobilna młodzież”. Określono w nim program działania na rzecz doskonalenia edukacji i zatrudnienia ludzi młodych w następnym dziesięcioleciu. Niedawno Komisja przedstawiła kolejną inicjatywę przewodnią "Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia”. Komisja zachęca do wprowadzenia gwarancji dla młodzieży stanowiących, że wszyscy ludzie młodzi znajdą zatrudnienie, podjęcia działań na rzecz zdobycia dalszego wykształcenia czy aktywizacji w ciągu czterech miesięcy od zakończenia nauki.
Innym problemem jest konieczność ograniczenia podziału rynku pracy zgodnie z powszechną polityką flexicurity. Proponujemy, aby państwa członkowskie, w których występuje podział rynków pracy rozważyły możliwość wprowadzenia umów na czas nieokreślony z odpowiednio długim okresem próbnym i stopniowym zwiększaniem praw do ochrony. Musimy też sprzyjać większej mobilności zawodowej i zachęcać do innowacji. Dwa instrumenty, które w tym pomogą to program UE na rzecz mobilności zawodowej- "Twoja pierwsza praca z EURESem” - i Europejski Przegląd Ofert Pracy. Program "Twoja pierwsza praca z EURESem” będzie promował mobilność zawodową ludzi młodych, a Europejski Przegląd Ofert Pracy pozwoli ludziom młodym i pośrednikom dowiedzieć się, gdzie jest praca w Unii i jakich umiejętności się poszukuje. W międzyczasie europejski instrument mikrofinansowy Progress zapewni wsparcie dla młodych przedsiębiorców, którzy nie są w stanie znaleźć alternatywnych źródeł finansowania na założenie własnego przedsiębiorstwa.
Oczywiście nie ma jednego rozwiązania stojących przed nami problemów, możemy się jednak wiele od siebie wzajemnie nauczyć, także dzięki wymianie doświadczeń. Proponowane przez nas zasady ramowe dotyczące polityki zatrudnienia młodych ludzi zawierają wytyczne dotyczące tego, jak decydenci, podmioty zainteresowane i instytucje mogą pomóc w tym zakresie. Publiczne urzędy zatrudnienia, partnerzy społeczni, pracodawcy i służby wsparcia dla ludzi młodych mają tu do odegrania zasadniczą rolę. Będziemy podejmować działania w zakresie zachęcenia do większej wymiany doświadczeń i dobrych praktyk między nimi na szczeblu UE. Jestem głęboko przekonany, że łącząc zasoby na szczeblu UE możemy pomóc w stworzeniu i promowaniu polityki wsparcia dla ludzi młodych.
Barbara Matera
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Jestem zadowolona z odpowiedzi pana komisarza. W świetle ogólnoświatowej sytuacji gospodarczej i kryzysu, które znacznie pogarszają warunki na rynku pracy wywierając szkodliwy wpływ na grupy najbardziej narażone, to znaczy ludzi młodych, chciałabym poprosić pana komisarza o przedstawienie opinii w sprawie konieczności położenia większego nacisku na instrumenty europejskie, na przykład Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji, który jest nam potrzebny, aby zatrzymać pracowników zwolnionych z przyczyn związanych z kryzysem gospodarczym, a zatem także wskutek globalizacji.
Nikolaos Chountis
(EL) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Przysłuchiwałem się Pana odpowiedzi na pytanie mojego kolegi, ale chciałbym zwrócić Pana uwagę na to, jak sytuacja wygląda naprawdę.
Dane liczbowe dotyczące bezrobocia w Grecji w 2009 roku wynosiły 20 % w grupie młodych bezrobotnych mężczyzn i 34 % w grupie młodych bezrobotnych kobiet. Sytuacja ta uległa pogorszeniu po zaangażowaniu Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Jednocześnie wskaźniki wykorzystania dla dwóch programów finansowanych przez Unię Europejską z narodowych strategicznych ram odniesienia odnotowano kształtują się na poziomie 1,9 i 3,2 %.
A zatem pytanie brzmi, dlaczego w Grecji odnotowano tak niski wskaźnik wykorzystania? Czy należy o to obwiniać grecki rząd? A po drugie, czy Komisja rozważa jakiekolwiek dodatkowe działania prowadzące do rozwiązania problemu z zatrudnieniem?
Seán Kelly
Powiem krótko, jest to bardzo ważny, ale i smutny temat. Wiem, że w moim kraju 20 % młodych ludzi jest bezrobotnych, a emigracja, która już się zakończyła, zaczyna się od nowa, od tego, co nazywamy "drenażem mózgów”, w tym także, między innymi, wśród członków mojej własnej rodziny.
A odnosząc się do ostatniego pytania, czy niektóre kraje są bardziej chłonne niż inne pod względem wykorzystywania środków proponowanych przez Unię Europejską i, jakie są bariery dla ich wykorzystania?
László Andor
komisarz - Panie Pośle! Chciałbym podziękować Panu za komentarze i za zwrócenie uwagi na inne fundusze poza tymi, o których już wspomniałem: instrumencie mikrofinansowania, Europejskim Funduszu Społecznym i Europejskim Funduszu Dostosowania do Globalizacji. Mogą one także odegrać rolę w tej dziedzinie, a ostatni z wymienionych instrumentów przede wszystkim w przypadkach nieoczekiwanych zwolnień masowych, które dotykają przede wszystkim osoby zatrudnione w sektorze produkcji, ale mogą też dotknąć inne sektory.
Jesteśmy przekonani, że fundusze te są pomocne i uważamy, że muszą zagwarantować finansowanie na kolejny okres finansowania czy kolejny okres programowania, ponieważ niestety, nawet jeśli czeka nas dobrobyt, to w pewnych przypadkach będziemy musieli uwzględnić duże zwolnienia wynikające z restrukturyzacji i relokacji transgranicznej. Musimy z uwagą śledzić te przypadki.
Obecnie w Unii Europejskiej obserwujemy wyłanianie się podziału - rodzaj dualizmu - gdy mamy region, w którym odnotowuje się wzrost PKB i zatrudnienia, a jednocześnie takie kraje, jak Grecja i Irlandia nadal funkcjonują pod presją rynku finansowego.
Ostatnio osobiście uczestniczyłem w negocjacjach z minister Katseli, podczas których rozmawialiśmy o tym, jak można bardziej efektywnie wykorzystać w Grecji Europejski Fundusz Społeczny. W niedalekiej przeszłości wystąpiło kilka przyczyn, trudności we współfinansowaniu, w tym także kryzys, które utrudniły szczodre przydzielanie funduszy z funduszu społecznego, ale mogę Państwa zapewnić, że moje służby bardzo intensywnie i ściśle współpracują z grecką instytucją zarządzającą w celu znalezienia odpowiednich możliwości finansowania z EFS w bieżącym okresie. Myślę, że właściwe zarządzanie tym funduszem może naprawdę pomóc.
To prawda, że w sytuacjach kryzysowych trudniej znaleźć miejsce na restrukturyzację finansowania dostępnego z EFS, chociaż zapotrzebowanie na to jest większe. Jeżeli chodzi o perspektywę długoterminową to uważam, że musimy dostosować fundusz społeczny w sposób, który może być w pewnych okolicznościach bardziej efektywny i zrównoważyć wpływ nierównego rozwoju gospodarczego w Unii, co już miało miejsce także w dziedzinie demografii, wyzwolenia przepływów migracji, których nie wykorzystano odpowiednio w poprzednim okresie. Będziemy na to zwracać uwagę i wiązać to z tendencjami rynkowymi.
Przewodniczący
Koleżanki i Koledzy! Do zamknięcia posiedzenia o godz. 20.30 zostało nam obecnie 40 minut, proponuję zatem podzielić ten czas między panią wiceprzewodniczącą Roeding i pana komisarza Fülego. Pierwsze pytanie jest skierowane do pani komisarz Reding.
Koleżanki i Koledzy! Proszę o obliczenie, czy uda nam się dojść do skierowanych przez państwa pytań, czy też nie. Przepraszam, ale z powodu przeciągnięcia się poprzedniej debaty mamy dziś wieczorem mało czasu, zamierzam jednak zamknąć posiedzenie o godz. 20.30, aby tłumacze mogli zjeść kolację. Ja osobiście zostanę do północy.
Część druga

Przedmiot: Równouprawnienie kobiet i mężczyzn w procesie podejmowania decyzji
Wychodząc od konstatacji, że kobiety zajmują tylko co czwarte stanowisko w parlamentach i rządach krajowych, że stanowią tylko 10% członków zarządów wielkich spółek notowanych na giełdzie w UE i tylko 3% osób zajmujących najwyższe stanowiska w tych zarządach, Komisja deklaruje w swej strategii na rzecz równouprawnienia kobiet i mężczyzn na lata 2010-2015, że ma zamiar "rozważyć podjęcie inicjatyw”, "śledzić rozwój” i "popierać promowanie”. Tymczasem aby walczyć ze zjawiskiem "szklanego sufitu” konieczne jest obecnie podjęcie ukierunkowanych działań.
Czy Komisja zamierza wprowadzić kwoty gwarantujące większą obecność kobiet w procesie decyzyjnym? Czy zamierza bardziej energicznie zachęcać państwa członkowskie do rozwijania systemów opieki na dziećmi umożliwiających matkom lepsze godzenie życia zawodowego i prywatnego? Jakiego rodzaju inne działania zamierza ona podjąć w tej dziedzinie, w tym zwłaszcza aby zwalczać stereotypy?
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji - Tak na marginesie, jest to jedno z moich ulubionych zagadnień i dlatego zamierzam rozpatrzyć wszystkie środki prawodawcze i pozaprawodawcze mające na celu usunięcie utrzymujących się zakłóceń w procesie podejmowania decyzji. Najnowsze dane liczbowe nie napawają nadmiernym optymizmem, dlatego naprawdę musimy coś zrobić - przede wszystkim dlatego, że te dane liczbowe utrzymują się na niezadowalającym poziomie.
Jest to jeden z pięciu priorytetów strategii Komisji na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2010-2015, którą już prezentowałam w tym Parlamencie, ogłosiłam też, że dobrze byłoby zatrudnić więcej kobiet w organach zarządczych i na stanowiskach kierowniczych. Dlatego musimy rozmawiać z tymi, którzy za to odpowiadają. Zaproszę przedstawicieli dużych spółek notowanych na giełdzie, aby zasiedli w marcu przy okrągłym stole do debaty na rzecz promowania dialogu ze zainteresowanymi stronami z sektora przedsiębiorczości, aby ruszyć sprawy do przodu. Jeżeli nic się nie zmieni, przejdę do wprowadzenia inicjatyw ukierunkowanych na poprawę sytuacji.
Jeżeli chodzi o pytanie dotyczące gromadzenia danych i rozpowszechniania danych porównywalnych, to doskonale zdajemy sobie sprawę z niedoboru w tym zakresie. W Wilnie istnieje już agencja do spraw równości płci, a zatem możemy zacząć opierać się na bardziej wiarygodnych danych, danych porównywalnych, a przede wszystkim bazie danych dotyczących kobiet i mężczyzn zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych, oraz zająć się systematyczną sprawozdawczością.
To prawda, że brak wysokiej jakości infrastruktury opiekuńczej to jeden ale nie jedyny powód, dla którego tak niewiele kobiet zajmuje stanowiska kierownicze, a zatem będziemy się musieli przyglądać postępowaniu państw członkowskich w tym zakresie. W latach 2007-2013 z funduszy strukturalnych na stworzenie placówek opieki nad dziećmi zostanie przeznaczone pół miliarda euro, kolejne 2,4 miliardy euro na sfinansowanie środków ułatwiających kobietom dostęp do zatrudnienia oraz godzenie życia zawodowego z rodzinnym, z uwzględnieniem dostępu do opieki nad dziećmi.
Skoro tak mówię, to dla Państwa jest to sygnał, że nie jestem zbyt zadowolona z tego, co wiele państw członkowskich robi w dziedzinie opieki nad dziećmi, a zatem jest to także zagadnienie priorytetowe w politycznym programie działania. Mój kolega pan komisarz Andor analizuje te dane liczbowe i działania w ramach strategii Europa 2020 i nie mam wątpliwości, że państwa członkowskie powinny przyspieszyć działania w tym obszarze.
Marc Tarabella
(FR) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Chcę podziękować za odpowiedź, a przede wszystkim za zaangażowanie. Wiedziałem, że jest jeden z Pani ulubionych tematów. Chciałbym przede wszystkim podkreślić konieczność zachęcania do znalezienia równowagi między życiem zawodowym i prywatnym mężczyzn i kobiet; to jedyna droga do osiągnięcia bezwzględnej równości. Ponad połowa państw członkowskich nie osiągnęła celu stworzenia placówek opieki nad dziećmi dla niemal 90 % dzieci w wieku od trzech lat i w wieku szkolnym oraz 33 % dzieci poniżej trzeciego roku życia. Dlatego chciałem zapytać, czy zamierza Pani przyjąć środki odwetowe, a nawet karać państwa członkowskie, które nie osiągają tego celu.
Mairead McGuinness
W pytaniu pada słowo "parytet”, a nie słyszałam konkretnej odpowiedzi na pytanie o parytety. Po drugie, byłoby mi przykro, gdyby w odniesieniu do udziału kobiet w sile roboczej dzieci postrzegano, jako "kłopot”. Dzieci są dziećmi przez bardzo krótki czas, a kobiety z każdej kategorii wiekowej mogą wnieść swój wkład. Zatem nie skupiajmy się na dzieciach, jako problemie. Problemem nie są dzieci - problem polega na tym, że w Unii Europejskiej potrzebujemy więcej dzieci. Problem jest taki: jak kobiety mają się przebić przez szklany sufit, którego istnienie zauważył kolega stawiający pytanie?
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Mimo że kobiety stanowią ponad 55 % absolwentów uczelni wyższych nadal trudno je znaleźć na stanowiskach kierowniczych w instytucjach publicznych i w przedsiębiorstwach. Ponadto istniej 17 % różnica w wynagrodzeniu kobiet i mężczyzn.
Chciałabym prosić o wzięcie pod uwagę pewnych kompleksowych programów, a nawet ściślejszej kontroli nad państwami członkowskimi w dziedzinie placówek opieki nad dziećmi. Jeżeli nie zapewnimy równowagi między życiem zawodowym i prywatnym nie będziemy w stanie zachęcić młodych matek do kontynuowania kariery zawodowej, która pozwoliłaby im również na osiągnięcie kierowniczych stanowisk.
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji - Całkowicie się zgadzam z analizą, że wiele państw członkowskich nie wypełnia celów z Barcelony. Tylko osiem państw członkowskich wypełnia cele z Barcelony dotyczące dzieci w wieku od 0 do 3 lat i tylko siedem państw członkowskich osiąga cele dotyczące dzieci między 3 rokiem życia a wiekiem szkolnym.
Jako komisarz odpowiedzialna za równość płci nie odpowiadam za sprawy socjalne, ale wiem, że wszystkie te zagadnienia zostały ujęte w programie działania dla strategii Europa 2020. Z pewnością będziemy musieli przeanalizować wszystkie te problemy, ponieważ będą się one pogłębiać wraz ze starzeniem się ludności. Kto zaopiekuje się także osobami w wieku podeszłym? Kobiety będą musiały się opiekować nie tylko dziećmi, ale także seniorami. Dlatego naprawdę musimy się przyjrzeć tej sprawie, a także przeanalizować dlaczego państwa członkowskie nie korzystają z pieniędzy dostępnych na zwiększenie liczby placówek opieki nad dziećmi.
Jeżeli chodzi o parytety, to nie sądzę żebym w mojej odpowiedzi użyła słowa parytety, ale bardzo jasno powiedziałam, że jeżeli nie będzie postępu wtedy coś zrobię, a dokładnie wyjaśniłam, co rozumiem przez postęp. Postęp oznacza zatrudnienie 30 % kobiet w zarządach spółek publicznych notowanych na giełdzie do 2015 roku i 40 % do roku 2020. Mam nadzieję, że możemy osiągnąć te cele bez konieczności podejmowania na szczeblu europejskim zdecydowanej interwencji. Jeżeli nie, cóż, parytety są w programie działania i chociaż są tacy, którzy nie wierzą, że zrobię to, o czym mówię, jestem znana z wprowadzania słów w czyn. Dlatego właśnie przedsiębiorstwa mają teraz dużą szansę na to, że interwencja nie będzie potrzebna, bo jeśli podejmą właściwe działania nie będziemy musieli interweniować.
Całkowicie zgadzam się z przytoczonymi danymi liczbowymi. My kobiety stanowimy 60 % nowych absolwentów uczelni wyższych, co oznacza, że powinnyśmy zajmować około 60 % stanowisk kierowniczych, ale daleko nam do osiągnięcia tego poziomu. To jest powód, dla którego musimy pomóc kobietom w dostaniu się na stanowiska kierownicze. Jest wiele przyczyn, dla których im się to nie udaje: jednym z nich są zaszłości kulturowe, a te najtrudniej zmienić. Jest to także powód, dla którego kobiety na stanowiskach kierowniczych to jeden z priorytetów strategii na rzecz równości płci, podobnie jak różnica w wynagrodzeniu kobiet i mężczyzn - na szczeblu europejskim średnio 17 %, w niektórych krajach bardzo wysoka, w innych bardzo niska.
W przyszłym roku mamy zamiar rozpocząć kampanię na rzecz podniesienia świadomości w zakresie tych faktów. W Niemczech na przykład realizowany jest bardzo dobry projekt - który można byłoby rozszerzyć na inne kraje; tam w przestrzeni publicznej wprowadzono licznik mierzący, jak długo kobieta musi pracować, aby osiągnąć tę samą średnią płacę, co mężczyzna. Oczywiście w przedmiotową debatę musimy zaangażować również partnerów społecznych i musimy wprowadzić przejrzyste środki.
Wszystko to zostało ujęte w programie działania strategii na rzecz kobiet, którą zamierzamy realizować krok po kroku - nie po to, by tylko o niej mówić, ale także by zmienić bieg rzeczy.
Przedmiot: Koszty tłumaczenia ustnego i pisemnego oraz udzielania informacji ponoszone przez państwa członkowskie w postępowaniach karnych
Rozporządzenie dotyczące prawa do tłumaczenia ustnego i pisemnego, przegłosowane niedawno przez Radę, a także rozpatrywane obecnie przepisy dotyczące prawa oskarżonego do otrzymywania informacji to dwa podstawowe środki programu działań zaproponowanego przez Komisję w celu wsparcia prawa oskarżonych do obrony.
Zwracam się do Komisji z następującymi pytaniami:
Zważywszy, że zgodnie z założeniami państwa członkowskie mają ponosić wszelkie koszty tłumaczenia pisemnego i ustnego oraz udzielania informacji, jakie są spodziewane konsekwencje finansowe i obciążenia wynikające ze świadczenia tego rodzaju usług? W takich państwach członkowskich, jak Grecja czy Malta występuje duży przepływ nielegalnych imigrantów, a ze świadczenia usług tłumaczenia pisemnego i ustnego lub udzielania informacji o zarzutach oraz ze szkolenia policjantów i prokuratorów mogą wynikać szczególne obciążenia gospodarcze.
Czy Komisja zamierza włączyć się we wsparcie dla tych krajów i udzielić im pomocy ekonomicznej, by nie ponosiły wszystkich kosztów związanych z udziałem nielegalnych imigrantów w postępowaniach karnych? Jeżeli tak, to na podstawie jakich kryteriów ustalona zostanie wysokość wspomnianej pomocy oraz lista otrzymujących ją krajów?
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji - Kiedy zostałam komisarzem odkryłam, że w przeszłości wiele zrobiono w dziedzinie praw. Dlatego dysponując narzędziami Traktatu z Lizbony, a także strategią sztokholmską, w której wprowadzono wiele elementów dotyczących postępu podjęliśmy decyzję o przystąpieniu do działania i działaliśmy szybko.
Po pierwsze, niech mi będzie wolno podziękować Parlamentowi za doskonałą pracę, jaką wykonał w zakresie praw proceduralnych. Osiągnęliśmy też porozumienie w sprawie prawa osoby stającej przed sądem do ustnego i pisemnego tłumaczenia postępowania karnego. Osiągamy właściwy postęp w kwestii dyrektywy w sprawie informacji o postępowaniu karnym: sławnego pouczenia o prawach. Jeżeli chcemy się stać kontynentem prawa, to będziemy musieli krok po kroku wprowadzać prawa proceduralne. Mają one swoją cenę, ale są niezbędne do zagwarantowania obywatelom Europy praw do obrony, a także właściwego funkcjonowania wzajemnego uznawania.
Przed złożeniem jakiegokolwiek wniosku zawsze przeprowadzamy dogłębną analizę finansowych następstw prawodawstwa UE dla państw członkowskich. Wnioski prawodawcze przedkładamy wyłącznie po wykonaniu takiej analizy. Analiza ta opierała się oczywiście na danych liczbowych przedstawionych przez państwa członkowskie. Dane te ujawniają, że dodatkowe koszty, które państwa członkowskie mają ponieść nie powinny być zbyt wysokie.
Jeżeli chodzi o prawo do ustnego i pisemnego tłumaczenia postępowania karnego dyrektywa po prostu potwierdza zobowiązanie państw członkowskich wprowadzone już w Konwencji o ochronie praw człowieka Rady Europy, a zatem nie wnioskuje o nic nadzwyczajnego. Wnosi jedynie o coś bardzo podstawowego. Państwa członkowskie - a wiele jest takich, które już wypełniły zobowiązania Trybunału w Strasburgu - prawdopodobnie nie będą musiały wyłożyć dodatkowych środków oprócz tych, które już wydatkowały.
Jeśli chodzi o prawo do informacji to najwyższe koszty będą związane ze wstępną, jednorazową opłatą za przygotowanie pouczenia o prawach. W tym zakresie Komisja przedłożyła już jego wzór w formie załącznika do dyrektywy we wszystkich językach UE. Państwa członkowskie muszą tylko skorzystać z tego wzoru i powielić go, dzięki czemu ponoszone przez nie koszty nie będą bardzo wysokie. Komisja nie dysponuje budżetem obejmującym jakąkolwiek dotację, która pozwalałaby instytucji na udzielenie pomocy państwom członkowskim, aby mogły sprostać tym kosztom. Jeżeli państwo członkowskie dokona wyliczenia z uwzględnieniem ryzyka pomyłki sądowej, prawnych środków naprawczych i ponownego postępowania, utraty reputacji przez cały wymiar sprawiedliwości, a czasem odszkodowań przyznawanych przez Trybunał w Strasburgu lub sądy krajowe, to wtedy okaże się, że bardziej kosztowne jest niewprowadzenie tych praw podstawowych finansowanych przez odpowiedzialne państwo.
Georgios Papanikolaou
(EL) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Dziękuję bardzo za odpowiedź. Pani wypowiedź jest całkowicie słuszna i nie mogę zrobić nic innego, jak tylko się z Panią zgodzić.
Chciałbym jednak coś wyjaśnić i jeszcze raz zapytać: czy takie kraje, jak na przykład Grecja lub Malta, funkcjonujące pod ogromną presją zarówno ze strony nielegalnych imigrantów, jak i osób, które mogą wymagać pomocy w postępowaniu karnym, jeżeli oprócz standardowego pouczenia i różnych standardowych dokumentów oddanych do ich dyspozycji oskarżeni wymagają złożenia do akt ich sprawy jakichkolwiek tłumaczonych dokumentów, co jak wiemy jest zadaniem szczególnym, odmiennym w przypadku różnych spraw, czy szacujemy koszty zwłaszcza w przypadku niewielkich krajów funkcjonujących pod tak dużą presją i z tak ogromnymi problemami?
Brian Crowley
Również chciałbym podziękować Pani Komisarz za odpowiedź. Podobnie jak moi poprzednicy uważam, że jedną z największych trudności, jakie należy uwzględnić jest to, że - chociaż wszyscy rozumiemy wagę dostępu do wymiaru sprawiedliwości w formie zrozumiałej dla osoby poszukującej sprawiedliwości - tych nowych reguł nie można wykorzystywać jako mechanizmu prawnego umożliwiającego opóźnianie przesłuchania w ważnych sprawach bez względu na to, czy wynika ono z deportacji zgodnej z przepisami w zakresie imigracji, czy też z podważenia niektórych informacji z rejestrów karnych itd.
Czy prawodawstwo lub wniosek zawiera coś, co pozwoliłoby sądowi na zignorowanie konieczności tłumaczenia każdego dokumentu na dany język?
Viviane Reding
wiceprzewodnicząca Komisji - Mogę jedynie powtórzyć, że koszt niewłaściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, czy koszt odmawiania ludziom, którym przysługują prawa człowieka ludzkiego traktowania są o wiele wyższe niż koszt inwestycji w te prawa podstawowe.
Oczywiście dla krajów, które lokują się znacznie poniżej minimalnego progu osiągnięcie tego progu jest o wiele trudniejsze, a o wiele łatwiejsze dla krajów, które dysponują już określonym poziomem praw. Czy to jest powód do zaniechania działania? Przeciwnie. Analizowaliśmy możliwe koszty dla poszczególnych państw członkowskich także w oparciu o presję, pod jaką funkcjonują. Nie jest to tylko kwestia azylu. Jest to też kwestia postępowania karnego, na przykład w przypadku nielegalnego imigranta, któremu postawiono zarzut przestępstwa karnego rozpatrywany przez sąd. Nie wprowadziliśmy obowiązku tłumaczenia wszystkich dokumentów, a tylko najważniejszych, pozwalających osobie oskarżonej na zrozumienie sytuacji, w jakiej się znalazła.
Tak na marginesie znakomita większość osób to nienielegalni imigranci. Najliczniejsze grupy to osoby podróżujące do innego państwa członkowskiego, na przykład turyści lub osoby zamieszkujące w innym państwie członkowskim, ale niemówiące w języku tego kraju. Zatem przyniesie to zasadniczą korzyść milionom Europejczyków.
Wyobraźmy sobie, że podróżujemy ze Strasburga do sąsiedniego kraju. Uczestniczymy w wypadku drogowym. Spowodowaliśmy u kogoś obrażenia. Trafiamy na policję, przed sąd i nie mamy pojęcia, o co jesteśmy oskarżeni. W takich okolicznościach bylibyśmy szczęśliwi mogąc się przynajmniej dowiedzieć, jakie są zarzuty, co pozwoliłoby nam na próbę obrony. Uważam, że jest to podstawowe prawo do obrony i powinniśmy rozważyć społeczny koszt niewprowadzenia tego podstawowego prawa człowieka w praktyce.
Przewodniczący
Przepraszam, ale nie udzielimy dziś odpowiedzi na pytanie skierowane przez panią poseł Harkin, pana posła Cashmana, pana posła Mirsky'ego i pana posła Crowleya. Odpowiedź zostanie udzielona na piśmie. Jak wcześniej powiedziałem brakuje nam czasu z powodu przedłużenia się poprzedniej debaty.
Teraz przechodzimy do pytań skierowanych do pana komisarza Fülego.

Przedmiot: Rozszerzenie UE o Turcję
Czy Komisja mogłaby krótko przedstawić obecną sytuację w zakresie wniosku Turcji o przystąpienie do UE?
Štefan Füle
komisarz - Na posiedzeniu, które odbyło się w grudniu 1999 roku w Helsinkach Rada Europejska przyznała Turcji status kraju kandydującego, a w październiku 2005 roku otwarto negocjacje akcesyjne. Komisja systematycznie przekazywała Radzie i Parlamentowi sprawozdania z postępów Turcji na drodze do spełnienia kryteriów kopenhaskich.
W dniu 9 listopada Komisja opublikowała dotyczące Turcji sprawozdanie z postępu za 2010 rok. Sprawozdanie obejmuje okres od początku października 2009 roku do października 2010 roku, a postęp mierzy się w oparciu o podjęte decyzje, przyjęte prawodawstwo i wdrożone środki.
Turcja realizowała program reform politycznych przede wszystkim poprzez reformę konstytucji i nadal odpowiednio wypełnia kryteria polityczne. Zmiany konstytucyjne przyjęte na mocy referendum z dnia 12 września stworzyły warunki dla postępu w wielu obszarach, na przykład w sądownictwie, prawach podstawowych i administracji publicznej.
Najważniejsze dla postępu Turcji jest przejrzyste i sprzyjające włączeniu wdrożenie zmian konstytucyjnych. Oczekiwań nie spełniło jeszcze otwarcie demokratyczne mające na celu odniesienie się do kwestii kurdyjskiej. Polityce w tej dziedzinie zaszkodziła decyzja trybunału konstytucyjnego o likwidacji Partii Społeczeństwa Demokratycznego oraz nasilenie się ataków terrorystów z kurdyjskiej PKK.
Nadal konieczne są poważne reformy w dziedzinie praw podstawowych, przede wszystkim w obszarze wolności wypowiedzi. Duża liczba postępowań przeciwko dziennikarzom i nieuprawniona presja na media w praktyce szkodzi wolności prasy.
Jeżeli chodzi o zagadnienia regionalne i zobowiązania międzynarodowe, to Turcja musi teraz szybko wypełnić swoje zobowiązania dotyczące pełnego, pozbawionego dyskryminacji wykonania protokołów dodatkowych do umowy o stowarzyszeniu. Komisja zaleca, aby - jeżeli nie będzie postępu w tej sprawie - podtrzymać środki przyjęte przez Unię Europejską w 2006 roku. Wpłynie to na ogólny postęp negocjacji.
Turcja nadal wyraża publiczne poparcie dla negocjacji pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych między przywódcami społeczności Greków i Turków cypryjskich w celu kompleksowego rozwiązania problemu cypryjskiego. Jednak nie osiągnięto postępu w dziedzinie normalizacji stosunków dwustronnych z Republiką Cypru.
Jeżeli chodzi o gospodarcze kryteria przystąpienia do Unii Europejskiej, to Turcja nadal jest sprawną gospodarką rynkową, która może sobie poradzić z presją konkurencyjności i siłami rynku w Unii. Turcja doświadczyła w 2010 roku potężnego wzrostu gospodarczego niwelującego straty odniesione podczas kryzysu finansowego, ale trzeba kontynuować proces prywatyzacji i reformę strukturalną.
Turcja kontynuowała poprawę zdolności do przyjmowania zobowiązań wynikających z członkostwa dostosowując swoje ustawy i regulacje do prawa i regulacji Unii Europejskiej. W tym okresie sprawozdawczym otwarto dwa rozdziały negocjacyjne - środowisko i bezpieczeństwo żywności - co daje w sumie 13 obecnie otwartych rozdziałów. Ważny postęp osiągnięto w zakresie bezpieczeństwa energetycznego dzięki ratyfikowaniu międzyrządowego porozumienia w sprawie Nabucco i współpracy w sektorze lotnictwa poprzez zawarcie porozumienia horyzontalnego między UE a Turcją w sprawie lotnictwa. Wiele obszarów wymaga jeszcze dostosowania, przede wszystkim rybołówstwo, polityka społeczna, wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne oraz unia celna, gdzie nie rozstrzygnięto zaległych problemów związanych z wymianą handlową.
Nadal najważniejsze jest to, by Turcja poprawiła swoją administracyjną zdolność do wdrażania i wykonywania prawodawstwa UE.
Bernd Posselt
(DE) Panie Przewodniczący! Chciałbym przeprosić. Mieliśmy posiedzenie grupy. Tura pytań z udziałem pani poseł Reding rozpoczęła się o godz. 20.00. Zobaczyłem to na monitorze i przyszedłem w chwili kierowania drugiego pytania - pytań było sześć, a więc myślałem, że udzielanie odpowiedzi na pytania potrwa tak, jak planowano około pół godziny, dlatego właśnie straciłem możliwość skierowania pytania. Chciałbym zapytać, czy byłby Pan tak uprzejmy i mimo to pozwolił mi na skierowanie mojego pytania po pytaniu pana posła Higginsa. Byłem obecny w czasie przewidzianym na moje pytanie.
Przewodniczący
Problem polega na tym, że zgodnie z art. 116 regulaminu, jeżeli posła nie ma na miejscu w czasie, w którym pada odpowiedź na pytanie, wtedy pytanie wypada. Personel pomocniczy próbował się skontaktować z Pańskim biurem mimo że nie ma takiego obowiązku, ale nie było odpowiedzi. Zdaję sobie sprawę z trudności, ale tura pytań była opóźniona o 20 minut. Dałem każdemu z komisarzy 20 minut. Pani poseł Reding miała swoje 20 minut, udzieliła odpowiedzi na dwa pytania i o godz. 20.10 podjęliśmy decyzję o przejściu do pytań do pana komisarza Fülego. Panie Pośle Posselt! Jest mi niezmiernie przykro.
Udzielimy odpowiedzi na dwa pytania pomocnicze, a potem zobaczymy.
Jim Higgins
(GA) Panie Przewodniczący! Musimy uznać, że chociaż Turcja jest państwem muzułmańskim, jest dla Zachodu niezwykle pomocna, zwłaszcza jeśli chodzi o Kuwejt, Irak i NATO. Mimo trudności związanych z bardzo wysoką liczbą ludności, 74 milionów obywateli, oraz trudności w dziedzinie praw człowieka, spraw gospodarczych i Cypru, chyba Pan Komisarz przyzna, że sytuacja uległa poprawie. Czy może nam Pan podać harmonogram, długo lub krótkoterminowy, w jakim będziemy mogli zagwarantować Turcji, że stanie się pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej?
Seán Kelly
Będę się streszczał. Pomimo postępu, jaki Turcja osiągnęła w niektórych obszarach Pan Komisarz zauważył, że konieczny jest znaczny postęp, jeżeli chodzi o wolność wypowiedzi i wolność prasy. Jeżeli pewnego dnia tak się stanie i Turcja przystąpi do Unii Europejskiej, to czy nie ma niebezpieczeństwa, że Turcja cofnie się i uwsteczni w wielu obszarach, w których powinna osiągnąć postęp?
Štefan Füle
komisarz - Jeżeli chodzi o pierwsze pytanie to zdecydowanie należę do tych, których nie zadowala tempo naszych negocjacji akcesyjnych. Nie uważam, aby rangę kraju i zaangażowanie obu stron odzwierciedlało otwieranie tylko jednego rozdziału w czasie każdej kolejnej prezydencji, zwłaszcza jeśli pamiętamy, że za obecnej prezydencji nie byliśmy w stanie otworzyć nowego rozdziału pomimo dużego postępu zwłaszcza w zakresie rozdziału 8 dotyczącego konkurencji.
Kryje się za tym wiele przyczyn. Jedną z nich jest nierozstrzygnięty problem nadal podzielonego Cypru. Liczba rozdziałów, które możemy otworzyć w ramach negocjacji akcesyjnych jest naprawdę ograniczona. W czasie, jaki nam pozostał mamy do otwarcia tylko trzy rozdziały - w sprawie konkurencji, zamówień publicznych i polityki społecznej - a nie są to rozdziały łatwe. Osiem z nich jest aktualnie zamrożonych zgodnie z zaleceniami Komisji stanowiącymi reakcję na niewykonanie przez Turcję protokołu dodatkowego, ale inne rozdziały są blokowane przez poszczególne państwa członkowskie.
W tych okolicznościach Komisji trudno podać jakikolwiek rozsądny harmonogram. Mogę powiedzieć, że dzisiaj w Brukseli, w ramach pierwszego posiedzenia ogólnego Rady na szczeblu ministerialnym odbyliśmy owocną debatę w sprawie stosunków UE - Turcja i negocjacji akcesyjnych w zakresie uzgodnienia tekstu deklaracji. Forsuję też kilka dróg zintensyfikowania tego procesu. Jestem pewien, że po najbliższych wyborach parlamentarnych w Turcji obie strony będą faktycznie do tego przygotowane.
Jeżeli chodzi o wolność prasy, jest to przedmiot obaw i problem, który Komisja bardzo dokładnie analizuje. Celem analizy jest przegląd wszystkich 35 rozdziałów, wszystkich kryteriów otwarcia i zamknięcia, aby mieć pewność, że Turcja nie tylko dostosowuje się do dorobku wspólnotowego Unii Europejskiej, ale także dokumentuje wykonanie tego dorobku. W dużym stopniu dotyczy to politycznej części kryteriów kopenhaskich odnoszących się przede wszystkim do wolności mediów i wolności wypowiedzi.
Dzięki poparciu państw członkowskich i Parlamentu Europejskiego mamy pewność, że proces rozszerzenia to nie tylko odhaczanie odpowiednich pól, które później mogą wywołać problemy z wdrażaniem określonego prawodawstwa czy pracą instytucji. To poważny proces, w którym realizacja odgrywa coraz ważniejszą rolę. Jest to właśnie ten proces, przez który Turcja musi przejść zanim padnie pytanie, czy uda jej się stać członkiem Unii Europejskiej. Byłaby to najlepsza gwarancja, że wszystkie wolności, w tym wspomniane przez Pana Posła zostaną zagwarantowane.
Przedmiot: Współpraca między Wojwodiną a wschodnią Chorwacją
Jak Komisja ocenia możliwości zacieśnienia współpracy transgranicznej między serbską prowincją Wojwodina a wschodnią Chorwacją (regionem miasta Osijek we Wschodniej Slawonii), zwłaszcza w zakresie rozbudowy infrastruktury transgranicznej obejmującej również autostradę łączącą Sombor i Osijek?
Przedmiot: Zjawisko ilościowego i jakościowego nasilenia nacjonalizmu w Albanii a europejskie perspektywy tego kraju
Już od długiego czasu podstawową cechą życia politycznego w Albanii jest skrajna chwiejność rządów. Niestabilność ta negatywnie wpływa na możliwość przeprowadzenia gruntownych reform instytucjonalnych, niezbędnych z punktu widzenia starań Albanii o przystąpienie do UE. W utrzymującym się klimacie niepewności politycznej ze szczególnym niepokojem obserwujemy ilościowe i jakościowe nasilenie zjawiska fanatycznego nacjonalizmu, zarówno w mediach, jak i w całym społeczeństwie, a zwłaszcza wśród młodzieży. Oto konkretne przykłady: popełnione w sierpniu w Himarze zabójstwo albańskiego obywatela greckiego pochodzenia, akty wandalizmu polegające na paleniu wieńców złożonych w hołdzie na cmentarzu w miejscowości Boboshticë, a także ostre powtarzające się ataki mainstreamowej prasy albańskiej na przywódcę albańskiej cerkwi prawosławnej. W związku z powyższym zwracamy się do Komisji z następującymi pytaniami:
Czy wie o wspomnianych faktach? Czy niepokoi ją nasilenie zjawiska fanatycznego nacjonalizmu? Czy zamierza interweniować u rządu Albanii, by przeciwdziałać temu zjawisku? Czy uważa ponadto, że powyższe fakty mają wpływ na tempo postępów tego kraju w dążeniu do przystąpienia do UE?
Štefan Füle
komisarz - Udzielę zwięzłych odpowiedzi na oba pytania.
Głównym celem programów współpracy transgranicznej jest wspieranie rozwoju otoczenia społeczno-gospodarczego dla obywateli, społeczności i gospodarek, w tym udzielanie pomocy technicznej. To powinno przygotować kraje do zarządzania przyszłymi programami współpracy międzygranicznej w ramach celów europejskiej współpracy terytorialnej funduszy strukturalnych Unii Europejskiej.
Programy współpracy międzygranicznej między krajami Bałkanów Zachodnich mają też na celu pokonanie konfliktów z przeszłości. Programy transgraniczne w ramach instrumentu pomocy przedakcesyjnej na Bałkanach Zachodnich rozpoczęły się w 2007 roku. Jak dotąd wyniki są bardzo pozytywne. W ramach programów transgranicznych zarówno Chorwacja, jak i Serbia wykazały gotowość do współpracy na terenach leżących na ich brzegu Dunaju. Roczna kwota przydziału dla Chorwacji i Serbii z programu transgranicznego sięga 1,8 milionów euro. Fundusze te przeznacza się na granty dla małych wspólnych projektów proponowane przez podmioty lokalne działające w różnych sektorach, na przykład w gospodarce, kulturze, turystyce, ochronie środowiska i sprawach społecznych.
Do beneficjentów projektów zaliczają się miasta, organizacje pozarządowe, izby handlowe czy instytucje kulturalne. Duże projekty transgraniczne w zakresie infrastruktury, na przykład projekt wymieniony w przedmiotowym pytaniu nie wchodzą ani w zakres, ani nie mieszczą się w celach elementu instrumentu pomocy przedakcesyjnej dotyczącego współpracy transgranicznej. Komisja może rozpatrzeć finansowanie tych projektów w ramach pierwszego komponentu dla Serbii - to znaczy budowania instytucji - i trzeciego komponentu dla Chorwacji - dotyczącego rozwoju regionalnego - jeżeli właściwe władze w Chorwacji i Serbii się o to zwrócą.
Jeżeli chodzi o drugie pytanie, to proszę mi pozwolić kontynuować. Jak wspomniałem w odpowiedzi pisemnej na poprzednie skierowane przez Pana Posła pytanie nr, to Komisja Europejska wie o godnym ubolewania incydencie z Himarë i uważnie śledzi rozwój wypadków. Domniemany sprawca został ujęty przez policję i oczekuje na proces. Władze albańskie ponoszą pełną odpowiedzialność za rzetelne zbadanie okoliczności i sprawiedliwy proces osób odpowiedzialnych za ten incydent.
Komisja będzie monitorowała postępowanie w tej sprawie zgodnie z zasadami praw człowieka i zasadami państwa prawa. W tym pytaniu Pan Poseł przedstawia też szczegóły innych zdarzeń. Albania i Grecja są ze sobą historycznie ściśle związane. Kontynuowanie współpracy oraz pokonanie nacjonalistycznej i ekstremistycznej ideologii, która leży u podstaw nieszczęść, jakie w przeszłości dotknęły ten region leży w interesie obu krajów.
Komisja wielokrotnie podkreślała konieczność dokładnego wprowadzenia w życie zasad państwa prawa i pełnego poszanowania praw człowieka, a zwłaszcza ochrony praw osób należących do mniejszości. Wszystkie kraje kandydujące są świadome znaczenia, jakie wypełnienie tych kryteriów ma dla postępu na drodze do Unii Europejskiej.
W swojej najnowszej opinii Komisja pozytywnie skomentowała wewnętrzne stosunki w Albanii. Jednak nadal konieczne są działania na rzecz poszanowania mniejszości i ich ochrony.
Bernd Posselt
(DE) Panie Przewodniczący! Dziękuję bardzo za pańską uprzejmość. Panie Komisarzu! Będę się streszczał. Czy mógłby Pan przyjrzeć się związkowi między Somborem w Serbii, a Osijekiem w Chorwacji? Tam i w Chorwacji jest duży most nad Dunajem, port lotniczy, ale nie ma dobrej drogi. Byłaby ona naprawdę niezwykle ważna dla całego regionu.
Georgios Koumoutsakos
(EL) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Bardzo uważnie przysłuchiwałem się odpowiedzi i dziękuję za nią zwłaszcza, jeżeli chodzi o konkretne wydarzenia. Jednak z drugiej strony powodem mojego dzisiejszego pytania był przede wszystkim fakt, że w Albanii doszło do wybuchu nacjonalizmu. Nas w Grecji to martwi i niepokoi, bo tego rodzaju sprawy nie powinny się zdarzać w kraju, który jest na drodze do przystąpienia. Ufamy, że problemy te zostaną rozwiązane.
Przewodniczący
Panie Pośle Paleckis! Czy chciałby pan wygłosić komentarz na temat Białorusi?
Justas Vincas Paleckis
Tak, mam pytanie dotyczące Białorusi. Dziękuję za prezent w przededniu świąt Bożego Narodzenia.
Niedawno prezydent Łukaszenka odwiedził Moskwę i podpisał z prezydentem Medwiediewem bardzo ważne porozumienia. Jak oceniłby Pan nową sytuację przed wyborami i po podpisaniu tych porozumień?
Przewodniczący
Panie Komisarzu! Mamy trzy pytania. Ma pan maksymalnie trzy minuty.
Štefan Füle
komisarz - Odpowiedź na pierwsze pytanie brzmi "tak”, zgodnie z wnioskiem, dla obu tych krajów. Jestem gotów przyjrzeć się tej sprawie i zobaczymy, co Komisja może uczynić, aby pomóc.
Po drugie, Komisję niepokoi każdy wybuch nacjonalizmu i jest to problem wymagający niezwykle poważnego potraktowania w ramach naszych stosunków z danym krajem. Jak Pan Poseł wie, na początku października przedstawiliśmy opinię w sprawie Albanii. Jest wiele tak zwanych priorytetów - 12 - stanowiących warunki wstępne, które Albania musi wypełnić zanim będziemy mogli zaproponować otwarcie negocjacji akcesyjnych. Ja i moi koledzy dopilnujemy, by w ramach tych 12 priorytetów problem poruszony przez pana posła został pomyślnie rozwiązany oraz by Komisja nie przedłożyła zalecenia o rozpoczęciu rokowań akcesyjnych dopóki problemy podobne do tego, jaki Pan poruszył nie zostaną zadowalająco rozstrzygnięte.
Jeżeli chodzi o trzecie pytanie, to waham się, jak krótko na nie odpowiedzieć. Uważam, że odnotowaliśmy dość ograniczony postęp w zakresie procesu przedwyborczego. Z niecierpliwością oczekujemy na sprawozdanie misji monitorującej OBWE/Biura Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka. Na jego podstawie jesteśmy gotowi do podjęcia dalszych kroków na rzecz rozmów z Białorusią, ale będą to rozmowy z dystansem, w dużym stopniu uwzględniające działania, jakie władze białoruskie muszą podjąć w związku z zasadniczymi problemami związanymi z demokracją, zasadami państwa prawa i prawami podstawowymi.
Na tym na razie poprzestanę, a później udzielę odpowiedzi pisemnej dotyczącej aktualnych działań Komisji i państw członkowskich w sprawie wspólnego planu okresowego, o którym jutro opowiem Panu Posłowi i Pańskim kolegom z Euronestu, a także na temat działań dotyczących mandatu w dziedzinie porozumienia o readmisji, porozumienia o ułatwieniach wizowych oraz informacji dodatkowych, które będą stanowić odpowiedź na skierowane przez Pana pytanie. Załączę również przygotowaną przeze mnie wypowiedź.
Przewodniczący
Panie Pośle Paleckis! Uznałem, że umożliwienie Panu wygłoszenia komentarza w sprawie Białorusi jest ważne, wziąwszy pod uwagę odbywające się wybory.
Przepraszam pana posła Madlenera, panią poseł Theocharous i pana posła Hadjigeorgiou, którzy także są obecni na tej sali. Posłowie ci otrzymają odpowiedzi pisemne.
Panie Pośle Madlener! Naprawdę nie mamy czasu.
Barry Madlener
(NL) (przy wyłączonym mikrofonie) ...skierować pytanie, ale teraz po prostu wypadliśmy z porządku obrad. Czy to standardowa praktyka? Czy nie mógł Pan wcześniej nas poinformować, albo zainterweniować, abyśmy wszyscy mogli zabrać głos?
Przewodniczący
Panie Pośle Madlener! Pod moim przewodnictwem zawsze staramy się kończyć o godz. 20.30. Obecnie mamy siedmiominutowe opóźnienie z powodu długich odpowiedzi i dlatego, że poprzednia debata przeciągnęła się o 20 minut. To nie moja wina, ale zapewne zjedzenie posiłku przed powrotem na tę salę o godz. 21.00 jest nieistotne.
Odpowiedzi, których nie udzielono z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).
Zamykam turę pytań.
(Posiedzenie zawieszono o godz. 20.40 i wznowiono o godz. 21.00)
