Toepasselijk recht in huwelijkszaken - Wijziging van Verordening (EG) nr. 2201/2003 wat de bevoegdheid betreft en tot invoeging van regels inzake toepasselijk recht in huwelijkszaken (debat) 
De Voorzitter
(DE) Het volgende punt op de agenda is de gecombineerde behandeling van
het verslag van Evelyne Gebhardt namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken over het voorstel voor een verordening van de Raad houdende wijziging van Verordening (EG) nr. 2201/2003 wat de bevoegdheid betreft en tot invoeging van regels inzake toepasselijk recht in huwelijkszaken - C6-0305/2006 - en
de mondelinge vraag van Evelyne Gebhardt en Gérard Deprez, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken aan de Commissie over de verordening van de Raad houdende wijziging van Verordening EG nr. 2201/2003 wat de bevoegdheid betreft en tot invoeging van regels inzake toepasselijk recht in huwelijkszaken - B6-0477/2008).
Evelyne Gebhardt
rapporteur. - (DE) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren, vandaag bespreken we een onderwerp dat van het allergrootste belang is voor de burgers. We hebben een mooi Europa, waarin mensen steeds mobieler zijn, een Europa, waarin steeds meer binationale huwelijken worden gesloten of echtparen in een ander land gaan wonen. Dat is iets moois en een succes voor de Europese Unie. Maar dat succes heeft helaas ook een keerzijde, namelijk dat deze huwelijken soms spaak lopen en dat er echtscheidingen moeten worden geregeld.
Het recht dat we nu hebben is voor een deel zo ongelukkig geformuleerd dat het mogelijk is dat een echtpaar geen bevoegde rechter vindt dan wel geen recht vindt op basis waarvan het kan scheiden. Dat levert voor deze burgers natuurlijk een zeer onprettige situatie op en dit vraagt om een oplossing en een antwoord. Het raakt tenslotte aan het alledaagse leven van mensen en is dus van het allergrootste belang.
Ik ben dan ook blij dat de Europese Commissie dit onderwerp heeft aangesneden, en ik wil nogmaals zeggen dat ons op dit punt geen harmonisatie van het recht voor ogen staat. We mogen die ook niet nastreven, want er is in de Verdragen van de Europese Unie en van de Europese Gemeenschappen heel duidelijk vastgelegd dat dit recht is voorbehouden aan de lidstaten.
Maar we moeten er wel voor zorgen dat de situatie transparant is en dat de burgers dit recht ook kunnen gebruiken. Het recht is overigens heel veelzijdig. Op Malta bestaat helemaal geen echtscheiding, maar in Zweden bijvoorbeeld kan men binnen zes maanden gescheiden zijn. En in Nederland worden homohuwelijken gesloten, terwijl zoiets in Polen ondenkbaar is. Dit zijn allemaal vraagstukken waarvoor wij een antwoord moeten bedenken.
Ik denk dat we in het Europees Parlement goed hebben gewerkt, in positieve samenwerking met de Europese Commissie en met de Raad. Uiteindelijk hangt het af van de Raad, die met eenparigheid van stemmen moet besluiten wat we in de toekomst zullen doen op dit vlak. Daar wringt op dit moment jammer genoeg de schoen, maar daar kom ik later nog op terug. De antwoorden die we van de Europese Commissie hebben gekregen, zijn heel positief. Enerzijds wil zij meer keuzemogelijkheden bieden bij het bepalen van het recht op basis waarvan een echtpaar kan scheiden, mits beide partijen het eens kunnen worden. Wil dit recht geëffectueerd kunnen worden, dan moeten er natuurlijk wel aanknopingspunten zijn met het leven van de echtelieden, zoals de woonplaats en de plaats waar zij in het huwelijk zijn getreden, maar ook met andere facetten.
Dan is er ook de vraag, wat er gebeurt als een echtpaar of slechts één van beide partners een echtscheiding wenst, terwijl de echtelieden het niet eens kunnen worden over het toepasselijke recht. Dan moet de keuzevrijheid niet zo groot zijn, zeggen wij, want we moeten ervoor zorgen dat er een catalogus bestaat. We kunnen niet aanvaarden dat men aan "forum shopping" gaat doen. Het kan niet door de beugel dat de sterkere wederhelft gaat uitzoeken, welk recht voor hem of haar het gunstigst uitpakt, terwijl de andere partner de dupe wordt van die keuze. Dat vinden wij onaanvaardbaar en derhalve komen we in deze kwesties ook met twee verschillende antwoorden.
In beide gevallen dient één heel belangrijk punt voorop te staan: We moeten ervoor zorgen dat beide partners zeer goed bekend zijn met de sociale en juridische gevolgen die voortvloeien uit hun keuze voor een bepaald recht. Denk bijvoorbeeld aan het voogdijschap, de alimentatie en al die zaken die daarmee te maken hebben. De partners moeten hiervan op de hoogte zijn, voordat zij een keuze maken. Wij willen dan ook dat de rechters toetsen of de partners zich daadwerkelijk bewust zijn van de gevolgen van die keuze.
Ook is het belangrijk om te voorkomen dat recht wordt toegepast dat aan de haren erbij is gesleept en onverenigbaar is met de beginselen van de Europese Unie - ik denk bijvoorbeeld aan de sharia, Chinees recht of wat dan ook. In dat kader hebben we duidelijke formuleringen bedacht die met name zijn terug te vinden in de amendementen 25 en 30. Ik heb die nog trachten te versterken in mijn amendement 36, in die zin dat het desbetreffende recht dient te stroken met de fundamentele beginselen van de Europese Unie, wil het toepasselijk kunnen zijn. Voor ons is dat een uitgemaakte zaak.
De Fractie van de Europese Volkspartij (Christen-democraten) en Europese Democraten heeft een reeks amendementen ingediend waar ik me totaal niet in kan vinden. Deze amendementen leggen onze huidige verworvenheden volledig aan banden en maken ook nog eens inbreuk op het internationale recht, waaronder het Verdrag van Den Haag zoals we dit nu kennen. Dat is onaanvaardbaar! Ik denk dat we daarover nog een keer met elkaar moeten praten, en ik hoop dat het ons lukt om nog vóór morgen een oplossing te vinden voor dit probleem. In elk geval wil ik u, mijnheer Demetriou, bedanken voor de zeer constructieve manier waarop u met mij hebt samengewerkt.
De Raad heeft een groot probleem. Hij moet namelijk met eenparigheid van stemmen een besluit nemen, terwijl er op dit moment één land is dat dwarsligt. Dat is ook precies de reden waarom onze commissie ervoor heeft gekozen deze mondelinge vraag aan de Raad en aan de Europese Commissie te stellen. Ik vind het dan ook heel jammer dat de Raad hier nu niet is om deze vraag te beantwoorden. De minister is zojuist vertrokken. Maar het is heel belangrijk voor ons, voor de burgers en voor de toekomst van de Europese Unie om te weten wat ons nu te doen staat.
De eerste vraag aan de Europese Commissie - ik ben blij, mijnheer Barrot, dat u hier bent om in te gaan op deze vraag - luidt als volgt: Bent u van plan om uw voorstel in te trekken? En de tweede vraag is: Bent u van plan bij de Raad een voorstel in te dienen om nauwere samenwerking aan te gaan krachtens artikel 11 van het EG-Verdrag en in overeenstemming met de artikelen 43 en 45 van het Verdrag? En ik had graag van de Raad zelf gehoord of deze daadwerkelijk bereid is die weg te bewandelen, want dat is nu precies de hamvraag.
Jacques Barrot
lid van de Commissie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, dames en heren afgevaardigden, ik zal eerst proberen te reageren op het verslag van mevrouw Gebhardt, vervolgens zal ik antwoorden op de mondelinge vraag die u zeer terecht aan uw verslag hebt verbonden. Ik ben blij dat de heer Deprez eveneens aanwezig is.
Ik wil u heel hartelijk bedanken, mevrouw Gebhardt, voor uw voortreffelijke verslag, alsook voor de uitstekende samenwerking met de Commissie met betrekking tot dit subtiele en gevoelige onderwerp.
Het Rome III-voorstel gaat ons inderdaad zeer ter harte, en dat geldt niet alleen voor de Commissie - ik weet dat ook het Europees Parlement er veel belang aan hecht -, en ik acht dit voorstel belangrijk als aanvulling op het vrije personenverkeer in de Europese Unie.
Mevrouw de Voorzitter, ik wil graag enkele beschikbare cijfers opnoemen: in de Europese Unie worden jaarlijks 2 200 000 huwelijken voltrokken, waarvan 350 000 internationale huwelijken! Dat is al een behoorlijk aantal, 350 000 internationale huwelijken. Dit fenomeen zal zich uiteraard uitbreiden. Dit voorstel heeft betrekking op circa 170 000 echtscheidingen per jaar, wat neerkomt op circa 19 procent van het totaal aantal van 875 000 echtscheidingen per jaar in de Europese Unie. 20 procent, dat is een veelzeggend cijfer!
Daarom is de Commissie het in vergaande mate met u eens, mevrouw, dat het Rome III-voorstel van groot belang is. Het zorgt voor een betere voorspelbaarheid en een betere rechtszekerheid voor de betroffen koppels. Zoals u al duidelijk hebt gemaakt, hebben we door het ontbreken van regelingen enerzijds te maken met "forum shopping" en anderzijds met het fenomeen dat de sterkste partner van het koppel aan het langste eind trekt.
De Commissie sluit zich dus grotendeels aan bij het verslag van het Europees Parlement over het aanvankelijke Rome III-voorstel, met enkele beperkingen. De Commissie steunt de amendementen van het Parlement die bedoeld zijn om ervoor te zorgen dat de keuze van de partners een weloverwogen keuze is. Zo is de Commissie het eens met het Parlement dat de officiële voorwaarden voor het sluiten van huwelijkscontracten strenger moeten worden en dat de zwakste partners moeten worden beschermd. Maar we moeten ook rekening houden met de verschillen tussen de rechtssystemen van de lidstaten op dit gebied. Zoals u zeer juist hebt benadrukt, gaat het hier niet om harmonisering.
In diezelfde geest verwelkomt de Commissie ook de voorstellen van het Parlement om de publieksvoorlichting over de nationale en Europese wetgeving op het gebied van huwelijks- en echtscheidingscontracten te verbeteren. Op een punt zijn onze meningen echter verdeeld: de Commissie is van mening dat het niet nodig is een nieuw bevoegdheidscriterium op basis van de plaats van huwelijksvoltrekking toe te voegen. Het is mogelijk dat er nauwelijks een verband bestaat tussen de plaats van huwelijksvoltrekking en de situatie van het koppel ten tijde van de echtscheiding.
De Commissie is het echter wel eens met het amendement van het Parlement over de mogelijkheid voor huwelijkspartners om hun scheidingszaak als laatste oplossing aanhangig te maken bij dit gerechtshof, indien het echtscheidingsvonnis niet kan worden uitgesproken door de rechtbank van de gewone verblijfplaats. Maar wij gaan er van uit dat het hierbij om uitzonderlijke gevallen zal gaan.
De Commissie wenst daarnaast de interpretatie van het begrip "gewone verblijfplaats van de echtgenoten" over te laten aan het Hof van Justitie, omdat dit begrip reeds in een aantal bestaande wetsinstrumenten voorkomt en vooralsnog geen officiële definitie heeft gekregen. Het lijkt erop dat de nationale rechters dit begrip zonder al te veel moeite toepassen. Voor wat betreft de eerbiediging van de rechtsstelsels van de lidstaten kunnen we naar ons oordeel vertrouwen op het Hof van Justitie.
Wij achten het evenmin nodig om Rome III te beperken tot uitsluitend de wet van de lidstaten. Dit is een belangrijk punt, want de lidstaten willen de mogelijkheid behouden om echtscheidingswetten van derde landen die dezelfde democratische beginselen handhaven, toe te passen: bijvoorbeeld bij een Duitse of een Franse vrouw die met een Zwitserse man is getrouwd, zou het mogelijk moeten zijn voor het huwelijk en de echtscheiding elkaars regels toe te passen.
Er zij echter op gewezen dat de Commissie het wel met het Parlement eens is over de noodzaak om in het Rome III-voorstel een antidiscriminatieclausule in te voeren, uiteraard, waarmee elke Europese rechter in staat wordt gesteld buitenlandse wetten die niet te verenigen zijn met het beginsel van gelijkheid tussen de echtgenoten ter zijde te stellen. Deze antidiscriminatieclausule kan zonder twijfel worden toegepast voor koppels uit Zwitserland/lidstaat of Noorwegen/lidstaat.
Nu kom ik bij de manier waarop we Rome III tot een succes kunnen maken, en ik wil mevrouw Gebhardt en de heer Deprez nogmaals bedanken voor hun mondelinge vraag aan mij over de vordering van het dossier Rome III. Natuurlijk betreur ik net als u dat de onderhandelingen over het dossier Rome III binnen de Raad zijn vastgelopen. In juli 2008 heeft er een debat plaatsgevonden tussen de ministeries van Justitie over een eventuele nauwere samenwerking met betrekking tot Rome III en eind juli hebben negen lidstaten, dus meer dan een derde van de lidstaten die het Rome III-voorstel aannemen, de Commissie om een nauwere samenwerking verzocht. De Commissie moest dit verzoek om nauwere samenwerking dus wel in overweging nemen. U zult echter begrijpen dat we ook op dit punt de hele context in ogenschouw moeten nemen als we succes willen boeken.
Ik zal nu antwoorden op de drie vragen die u aan de Commissie hebt gesteld. Ten eerste wil ik zeggen dat de Commissie niet van plan is het oorspronkelijke voorstel "Rome III" in te trekken. Indien de Commissie besluit bij de Raad een voorstel in te dienen voor nauwere samenwerking met betrekking tot "Rome III", kan zij, nadat het besluit is genomen, echter omwille van juridische duidelijkheid het oorspronkelijke voorstel intrekken om het vervolgens te wijzigen, maar dat zou aan de orde zijn als we daadwerkelijk de mogelijkheid zouden hebben om nauwer samen te werken. Hoe dan ook is intrekking van het voorstel niet aan de orde.
Ik maak van deze gelegenheid gebruik om u in het kort eraan te herinneren hoe de procedure van dit samenwerkingsmechanisme werkt. Eerst moet door acht lidstaten een verzoek worden ingediend bij de Commissie, wat hier het geval is. Als het verzoek ook voldoet aan de andere criteria van het Verdrag betreffende de Europese Unie (overeenstemming met de regels van de interne markt), kan de Commissie een voorstel indienen bij de Raad. Als de Commissie dit niet doet, moet zij uitleggen waarom. De nauwere samenwerking dient vervolgens door de Raad te worden goedgekeurd na raadpleging dan wel instemming van het Parlement, afhankelijk van de situatie.
Het verzoek om nauwere samenwerking roept uiteraard enkele vragen op, zowel in juridisch als politiek opzicht. Wij moeten onder ogen zien dat het noodzakelijk is ons gemeenschappelijk optreden op het gebied van familierecht dichtbij de burger voort te zetten. En wij moeten hierbij rekening houden met het risico de Europese rechtsruimte teveel te fragmenteren als gevolg van een nauwere samenwerking op diverse punten. Voordat ik een standpunt inneem zou ik uiteraard eerst de leden van het Parlement willen horen en ik wil absoluut dat de lidstaten hun standpunt duidelijk maken.
In ieder geval wil ik het Europees Parlement verzekeren dat ik echt van plan ben - ja zelfs de wens koester - om vooruitgang te boeken op het gebied van justitiële samenwerking in civiele zaken in Europa. Het familierecht mag niet het stiefkind worden van het civiel recht. Dat zou een paradox zijn, aangezien kwesties van het civiel recht nauw verbonden zijn met het dagelijks leven van burgers. Gelukkig zijn er vorderingen gemaakt op het gebied van het verkeer van beslissingen in echtscheidingszaken, de ouderlijke verantwoordelijkheid of het omgangsrecht.
Hierover wil ik trouwens zeggen dat, nu de teksten er zijn, ik als commissaris met uw hulp ervoor moet zorgen dat de regels worden nageleefd. Ik denk hierbij met name aan de situatie van het omgangsrecht en het hoederecht, die op dit moment in Europa niet geheel bevredigend is.
Kortom, we kunnen inderdaad met een wetsvoorstel komen voor de toepasselijke wetgeving op dit gebied. Ik zou daaraan willen toevoegen dat we tegelijkertijd een wet inzake huwelijksgoederenrecht voorbereiden, die begin 2010 zou kunnen worden aangenomen.
Dat is dus de stand van zaken op dit gebied, mevrouw de Voorzitter. Ik weet uiteraard nog niet wat de uitkomst zal zijn van de raadpleging van de lidstaten, die wij op zeer korte termijn zullen gaan houden. Wat ik kan zeggen, is dat de Commissie duidelijk vorderingen wil maken, waarbij wij niettemin wederom de meerderheid van de lidstaten aan onze kant moeten zien te krijgen. Dat was dus in het kort mijn standpunt, maar ik wens dus net als u en net als het Parlement - maar ik zal aandachtig naar u luisteren - dat er vorderingen worden gemaakt.
Carlo Casini
Mevrouw de Voorzitter, commissaris, dames en heren, het betreffende voorstel voor een verordening is grondig bestudeerd door de Commissie juridische zaken, waarvan ik het genoegen heb de rapporteur te zijn.
De voorstellen in het advies dat unaniem is goedgekeurd door die commissie, zijn echter slechts gedeeltelijk goedgekeurd door de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken. Ik moet echter zeggen dat we gezamenlijk hebben geprobeerd om het aanvankelijke voorstel van de Raad zo efficiënt mogelijk te maken door elementen van juridische zekerheid toe te voegen.
De compromisamendementen die mede dankzij mevrouw Gebhardt, die ik hiervoor bedank, zijn goedgekeurd door de twee commissies, werden op prijs gesteld en hebben de beginselen versterkt waarnaar wij hebben verwezen om deze verordening van de grond te krijgen. Wat dit betreft zullen de overheden van een land waarin scheiden niet mogelijk is en waarin het soort huwelijk in kwestie niet erkend wordt, niet worden gedwongen dit huwelijk te ontbinden.
Over één punt, dat eerder door mevrouw Gebhardt naar voren is gebracht, bestaat echter nog een verschil van mening. Het gaat in wezen om het volgende: de keuze voor een bepaald recht is volkomen nieuw in de juridische wereld. Het is normaal gesproken namelijk alleen mogelijk om een rechter te kiezen, en niet een recht, en daardoor is dit een geheel nieuw concept. Naar welk recht willen we verwijzen, nu de keuze voor een recht mogelijk is? Naar het recht in een van de 27 lidstaten of naar het recht in welk ander land in de wereld dan ook? Daar zit inderdaad een grens aan. Die grens is reeds bepaald door de openbare orde en door het feit dat een recht dat voorziet in een huwelijk dat in een bepaald land niet wordt erkend niet kan worden toegepast in dat land.
Ik ben van mening dat als we echt rechtszekerheid willen - en mijn bezwaar is technisch van aard -, als we echt het "forum shopping" bij de keuze van toepasselijk recht willen invoeren, als we echt het zwakste wetboek willen aanhouden - want laten we niet vergeten dat er consensus nodig is om een recht te kiezen en dat consensus ook onderhevig kan zijn aan zware druk -, en als we echt een Europese juridische ruimte willen creëren, dan is het volgens mij goed voor al deze amendementen om de keuze van recht te beperken tot het recht in de 27 lidstaten van de Europese Unie.
Ondanks dat we al diverse amendementen hebben ingediend, gaat het in dit licht in wezen om een en hetzelfde amendement en aangezien het een technisch amendement is, dat onze algemene mening over het voorstel niet verandert, doen we een beroep op het gezond verstand van alle leden van het Parlement, opdat ze dit amendement goedkeuren.
Panayiotis Demetriou
Mevrouw de Voorzitter, allereerst wil ik de rapporteur van harte bedanken voor de lange samenwerking bij de opstelling van dit verslag, dat nu ter tafel ligt en behandeld kan worden. Wij hebben heel wat vergaderingen moeten beleggen om alle relevante vraagstukken te kunnen bespreken.
Het familierecht is een serieuze aangelegenheid. Hier behandelen wij een concreet aspect ervan, namelijk rechterlijke bevoegdheid en wetskeuze in geval van echtscheiding, dat een van de belangrijkste aspecten van het familierecht was en is.
Ik moet zeggen dat wij met ons beleid huwelijk als gezinsinstelling ondersteunen en niet de ontbinding van huwelijken aanmoedigen. Echtscheiding is echter een hedendaags maatschappelijk verschijnsel, een realiteit waar we mee om zullen moeten gaan. Wij willen echtscheiding niet vergemakkelijken, maar als een huwelijk uitzichtloos is geworden, moeten wij juridische oplossingen bieden om te voorkomen dat een van beide echtgenoten de dupe wordt en gestraft wordt.
Mijns inziens ligt wetskeuze bij echtscheiding niet altijd voor de hand, maar wij kunnen wel zorgen voor meer duidelijkheid met betrekking tot de openbare orde en de mensenrechten, zodat de rechtbank de discretionaire macht heeft om wetgevingen te verwerpen die niet stroken met de Europese normen, de mensenrechten en de openbare orde.
Wat de versterkte samenwerking betreft ben ik van mening dat de Commissie - en ik wil u, mijnheer de commissaris, van harte gelukwensen met het standpunt dat u vandaag hebt ingenomen - zich sterker moet inzetten voor dit vraagstuk, opdat dit kan worden afgesloten en kan worden ingestemd met versterkte samenwerking.
Inger Segelström
namens de PSE-Fractie. - (SV) Mevrouw de Voorzitter, ik wil om te beginnen mevrouw Gebhardt bedanken voor het goede werk en zeggen dat ik het jammer vind dat het niet lukte om het met Zweden en mijzelf eens te worden. Daardoor kon ik in de commissie niet voor het verslag stemmen, en kan ik dat ook nu in de plenaire vergadering niet. Voor mij als Zweedse sociaaldemocrate betekent dit verslag een stap terug voor de gelijkheid van vrouwen en mannen. Daarom zouden de kwesties ook in de toekomst op nationaal niveau moeten worden opgelost.
Ik denk dat het zou hebben volstaan wanneer een scheiding alleen werd aanvaard als de partners het volledig eens zijn. Door dit voorstel kan de zwakkere partij, meestal de vrouw, oplossingen opgedrongen krijgen door de man, hetzij doordat hij als eerste handelt, hetzij doordat hij dwang uitoefent. De rechtbanken kunnen dus gedwongen worden wetten toe te passen die wij sterk bekritiseren, wetten die krenkend zijn en een verouderde en ouderwetse visie op vrouwen, huwelijk en scheiding hebben. Voor mij zijn gelijkheid en de zekerheid van vrouwen belangrijker dan snelle scheidingen. Daarom zal ik ook in de toekomst blijven vechten en stemmen tegen dit voorstel tot we een andere oplossing vinden.
Sophia in 't Veld
namens de ALDE-Fractie. - Voorzitter, voordat ik inga op de materie zelf, zou ik graag willen voorstellen dat wij in het vervolg aan elk Raadsvoorzitterschap vragen ons te voorzien van een wassen pop of een opblaaspop om hier in de zaal neer te zetten, aangezien de Raad zelf bij dit soort debatten nooit aanwezig is en ik toch graag spreek tegen iemand. Misschien kunt u dit verzoek formeel overbrengen aan het voorzitterschap. Ik hoor dat mijn collega's het ermee eens zijn.
Allereerst wilde ik graag mijn felicitaties richten en, ook namens mijn fractie, steun uitspreken aan de rapporteur, die het afgelopen jaar een hels karwei heeft verricht. Complimenten daarvoor.
Voorzitter, de EU gaat natuurlijk niet over de huwelijksmoraal, maar wel over het garanderen van de rechten van de EU-burgers waar ze zich ook bevinden en met wie ze ook getrouwd zijn. De keuze van de partner gaat ons namelijk niet aan, maar wij moeten wel zorgen dat de rechten van burgers zijn veiliggesteld. Wat dat betreft, is het dan ook diep treurig dat de lidstaten niet tot overeenstemming zijn gekomen.
Tegen mijn zeer gewaardeerde Zweedse collega zou ik willen zeggen dat ik het idee heb dat er sprake is van een groot misverstand. Ik denk dat de rechten van mensen, van vrouwen in het bijzonder, hierdoor worden versterkt, niet verzwakt. Ik denk namelijk dat het in de eenentwintigste eeuw een goede zaak is dat mensen individueel kunnen beslissen over hun eigen leven - en een scheiding kan daar deel van uitmaken.
Dan zou ik willen zeggen, net als de rapporteur, dat ook mijn fractie tegen de amendementen van de PPE-DE-Fractie zal stemmen en ik ben het ook niet eens met de argumenten van de heer Casini.
Overigens is het ook een kwestie van principe, want ik denk dat wij zélf moeten bepalen wat wij voor onze burgers willen en dat we ons niet laten beperken door de angst voor de sharia. Er zitten voldoende waarborgen in het huidige voorstel en in het extra amendement van de PSE-Fractie, dat wij wel zullen steunen. We hebben het daar ook samen over gehad.
Vervolgens wil ik toch even opmerken - en daarmee reageer ik met name op de opmerkingen van de heer Casini - dat het eigenlijk heel bitter is dat we dezelfde argumenten die worden gebruikt om, zeg maar, bepaalde rechtssystemen uit te sluiten - sharia of zo - ook gebruiken of dat hiernaar ook wordt verwezen bínnen de Europese Unie om volkomen legaal binnen de EU gesloten huwelijken niet te erkennen, puur wegens de seksuele oriëntatie van het koppel. Ik vind dat een anomalie.
Nogmaals, ik vind het dus buitengewoon treurig dat de lidstaten niet tot overeenstemming zijn gekomen.
Als het goed begrijp, houdt de Commissie voorlopig vast aan een Europese oplossing. Daar ben ik heel blij mee. Ik realiseer me dat het een buitengewoon moeilijke opgave is: als dit probleem zelfs ondanks de enorme dadendrang van de heer Sarkozy niet opgelost is geraakt, moet het wel erg moeilijk zijn.
Tenslotte kan ik alleen maar zeggen dat ik wel hoop, mocht het dan onverhoopt toch tot nauwere samenwerking komen, dat alle 26 lidstaten die het eens waren geworden, inclusief de mijne, zich daarbij aan zullen sluiten.
Kathalijne Maria Buitenweg
namens de Verts/ALE-Fractie. - Voorzitter, uit een studie van de Commissie die deze week is verschenen, blijkt dat langeafstandforenzen vaak hoofdpijn, een slaaptekort en een slechte relatie hebben en dat er in al die internationale omgevingen, inclusief de onze, waarschijnlijk dus ook heel erg veel echtscheidingen voorkomen. Sowieso blijkt uit de cijfers die we net hoorden van commissaris Barrot, maar weer dat internationale relaties veel vaker in een echtscheiding eindigen dan nationale.
Die echtscheidingen zijn evenwel veel moeilijker te formaliseren, terwijl de impact ervan wel heel groot is, want vaak bevindt een van de partners zich in een vreemd land, waar hij ook geen sociaal vangnet heeft of onvoldoende de situatie kent, wat het enorm moeilijk maakt om tot een goede, rechtvaardige echtscheiding te komen.
Daarom wil ik mijn waardering uitspreken voor het werk van de rapporteur, mevrouw Gebhardt: ik vind dat zij zeer zorgvuldig te werk is gegaan en ervoor heeft gezorgd dat juist de rechten van de wat zwakkere of wat minder goed geïnformeerde mensen versterkt worden en dat alle partners echt goed geïnformeerd zijn over hun rechten en weten wat voor hen het beste is.
Wat ik daarbij wel van belang vind, is dat er op die website niet alleen een soort overzicht komt over de financiën of over hoe snel je een echtscheiding rond kunt krijgen, maar dat er bijvoorbeeld ook aandacht wordt besteed aan de mogelijke ouderschapstrajecten. Ik vind namelijk dat de rechten van kinderen goed gewaarborgd moeten zijn, maar dat is een taak van de ouders. De ouders en niet de overheid moeten bepalen wat goed en in het belang van het kind is, maar tegelijkertijd moet er wel de mogelijkheid zijn om tot een geschikte oplossing te komen, bij voorkeur één waarbij gezamenlijk met de kinderen wordt omgegaan. In ieder geval moet er een akkoord zijn. Alles hoeft niet ten laste komen van de vrouw, maar er moet een akkoord zijn over hoe allebei de ouders met de kwestie omgaan.
Ook ik vond de opmerking van de Zweedse collega onbegrijpelijk, omdat, als een vrouw weg wil uit een huwelijk, het toch beroerd is, als een man ineens zegt dat hij daarmee niet akkoord gaat.
Tot slot wil ik de rapporteur zeggen dat het homohuwelijk in Nederland niet bestaat. Wij hebben een huwelijk dat openstaat voor alle paren, ongeacht hun sekse. Het is gewoon één huwelijk en het is dus alleen de Europese Unie, niet Nederland, die een onderscheid binnen ons Nederlandse huwelijk maakt.
Eva-Britt Svensson
namens de GUE/NGL-Fractie. - (SV) Mevrouw de Voorzitter, dit verslag heeft ten doel te verzekeren dat burgers in geval van een scheiding echt hun rechten af kunnen dwingen en de informatie krijgen die zij nodig hebben. Het recht op informatie en kennis is echter niet afhankelijk van een gemeenschappelijk regelgevingskader, want dit zorgt niet per se voor een groter bewustzijn of beter geïnformeerde burgers.
In Zweden, het land waar ik vandaan kom, geldt dat, als er geen gemeenschappelijke kinderen zijn, de scheiding alleen maar gemeld hoeft te worden. Er zijn ook voorbeelden van andere landen in de EU waar scheidingen volkomen verboden zijn. Als er iets is, wat de noodzaak van nationale wetgeving ter zake aantoont, is het dat wel. Het klopt dat het Verdrag van Lissabon delen van het burgerlijk en familierecht supranationaal maakt, maar momenteel hebben wij geen Verdrag van Lissabon. Ik vraag mij af waarom de Commissie voorstellen doet over een beleidsterrein dat tot op vandaag een nationale bevoegdheid is. Mijn delegatie zal niet voor het voorstel stemmen. Ik vond bovendien dat mijn collega uit de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement, mevrouw Segelström, een erg goede argumentatie aanvoerde.
Johannes Blokland
namens de IND/DEM-Fractie. - Voorzitter, het internationaal privaatrecht heeft betrekking op twee vragen. De eerste vraag is: welke rechter is bevoegd? De tweede vraag is: welk recht moet de rechter toepassen?
Dat de eerste vraag Europees wordt geregeld, is naar mijn idee begrijpelijk. Zo is gegarandeerd dat elke Europese burger zijn zaak aan een rechter kan voorleggen.
De tweede vraag heeft betrekking op een terrein dat typisch door de lidstaten zelf mag en moet worden geregeld. Aan de bestaande nationale wetgevingen liggen veel nationale uitgangspunten ten grondslag en deze moeten gerespecteerd worden.
Het voorstel van de Commissie heeft echter ook als doel deze collisieregels te harmoniseren. In het verslag van mevrouw Gebhardt wordt het verslag van de Commissie grotendeels in stand gehouden en wordt niet geprobeerd hoofdstuk II bis uit het voorstel te verwijderen. Om die reden zal ik tegen het verslag en tegen het voorstel stemmen. Ik roep de Raad dan ook op het Commissievoorstel eveneens te verwerpen.
Daciana Octavia Sârbu
(RO) In de eerste plaats zou ik de rapporteur, mevrouw Gebhardt, willen bedanken voor haar uitstekende werk. Wat betreft het voorstel voor een verordening is het goed om te zien dat er een duidelijk en compleet wettelijk kader wordt opgesteld waarin beide regelingen zijn opgenomen, inzake de rechtspraak, erkenning en tenuitvoerlegging van uitspraken in huwelijkskwesties, en betreffende de toepasselijke wet, waardoor de partijen een zekere mate van onafhankelijkheid wordt verleend.
Het voorstel van de Commissie stelt de partijen in de gelegenheid om via een gemeenschappelijke regeling de bevoegde gerechtelijke instantie en de toepasselijke wet te kiezen. Het feit dat de echtelieden dit recht genieten in de echtscheidingsprocedure betekent dat de partijen onafhankelijker zijn, en het stelt hen in staat om een vrije keus te maken, in overeenstemming met bepaalde optionele criteria. We moeten ervoor zorgen dat de keuze die de partijen maken een verstandige keus is. Dat houdt in dat beide echtelieden voldoende moeten zijn ingelicht over de praktische gevolgen van hun keuze. Het is dan ook belangrijk dat wij erover nadenken hoe we er het beste voor kunnen zorgen dat de partijen toegankelijke informatie krijgen voordat de akte ondertekend wordt. Verder moeten we ervoor zorgen dat de informatie toegankelijk wordt gemaakt, onafhankelijk van de financiële situatie waarin elk van de echtelieden verkeert.
Gerard Batten
(EN) Mevrouw de Voorzitter, aan Samuel Johnson is ooit gevraagd welk advies hij zou geven aan een jong stel dat overwoog om te gaan trouwen. Zijn antwoord was "doe het niet". Ook beschreef hij een tweede huwelijk als "de triomf van hoop over ervaring".
Dit verslag moet vergelijkbare reacties oproepen. Welk advies moet er worden gegeven aan landen die overwegen om hun echtscheidingswetten te laten bepalen door de Europese Unie? Het antwoord is uiteraard "doe het niet". Als dit wel wordt gedaan, is dit, gezien alle precedenten van incompetente en nadelige EU-wetgeving, ongetwijfeld de triomf van hoop over ervaring, om het nog zachtjes uit te drukken. Verbazingwekkend genoeg lijkt dat in dit geval ook de conclusie van de Raad te zijn. De Raad wil de voorstellen die door de Commissie zijn gedaan niet overnemen. De Raad lijkt zich zeer verstandig terug te trekken van de rand van de afgrond en te luisteren naar het oude adagium, "haastig getrouwd, lang berouwd". Dat wordt nog leuk wanneer de Commissie komt met voorstellen om het homohuwelijk en het shariarecht te harmoniseren!
Czesław Adam Siekierski
(PL) Wij leven in een tijd waarin grenzen vervagen en onze burgers zich vrij kunnen bewegen en om het even waar kunnen huwen. Toch is het ons tot dusver niet gelukt om een eenvoudige regeling uit te werken voor echtparen die uit elkaar gaan. Een voorbeeld van de problemen die het resultaat zijn van het ontbreken van een uniform echtscheidingsrecht in Europa is de kwestie van de Pools-Duitse huwelijken. Sinds 1990 zijn er ongeveer honderdduizend dergelijke huwelijken gesloten. Een groot aantal van deze relaties heeft helaas niet standgehouden.
In dit Europees Parlement waren vorig jaar enkele Polen te gast die geen contact meer hadden met hun kinderen als gevolg van beslissingen van de Duitse autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor kinderen en jongeren. Beschuldigingen van ontvoering en het verbod om Pools met elkaar te spreken zijn slechts twee voorbeelden van de vernederingen die deze ouders en hun kinderen moeten ondergaan. De bovengenoemde instelling treedt de mensenrechten duidelijk met voeten. Als reactie hierop werd zelfs een Poolse vereniging opgericht van ouders die zich verzetten tegen de discriminatie van kinderen in Duitsland. Indien we erin zouden slagen om de voorgestelde wijzigingen door te voeren in het echtscheidingsrecht, zouden we een groot aantal Europese burgers helpen om een bepaalde fase in hun leven op een beschaafde manier af te sluiten. Nog belangrijker is echter dat we hierdoor verhinderen dat kinderen van een van hun ouders worden gescheiden.
Carlos Coelho
(PT) Mevrouw de Voorzitter, mijnheer Barrot, in de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken ben ik getuige geweest van het werk dat mevrouw Gebhardt en mijn collega Demetriou in dit verslag gestoken hebben. Mevrouw Gebhardt heeft er al op gewezen dat de toenemende mobiliteit een toename van het aantal huwelijken, maar ook een toename van het aantal echtscheidingen met zich meebrengt. De verschillen tussen de nationale wetgevingen leiden tot een gebrek aan rechtszekerheid en vooral tot ongelijke kansen, omdat de best geïnformeerde echtgenoot zal proberen als eerste het gerecht in te schakelen waarvan het recht zijn of haar belangen het beste dient. Ik steun daarom dit initiatief, dat ik van groot belang acht: het stelt een duidelijk en volledig juridisch kader vast voor de regels inzake de bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen op dit gebied.
Ik ben van mening dat alles wat kan bijdragen aan het vermijden van onnodige conflicten niet alleen de rechtszekerheid verbetert voor de burger, maar ook leidt tot meer vertrouwen tussen degenen die bij de rechterlijke macht werken, en de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid tot stand brengt die wij allen wensen.
Konrad Szymański
(PL) Voor zover ik weet, bevatten de Europese verdragen geen enkele bepaling die ons de bevoegdheid verleent om ons op Europees niveau bezig te houden met het huwelijksrecht, of met andere woorden, het familierecht. Ik ben bijgevolg van mening dat het voorstel van de Commissie een typisch voorbeeld is van een zekere hyperactiviteit die volkomen nutteloos is en alleen tot verwarring zal leiden over wat de echte bevoegdheden van de Europese Unie zijn.
Ik denk dat er sprake kan zijn van een doelbewuste inbreuk op dit gebied, die tot doel heeft nieuwe initiatieven te kunnen nemen in verband met het huwelijksrecht en de harmonisering ervan. Dit is volledig overbodig, aangezien het huidige internationaal privaatrecht al voorziet in een uitstekende regeling voor huwelijksproblemen en echtscheidingen op internationaal niveau.
Ljudmila Novak
(SL) Het liefst zou ik zeggen dat het aantal scheidingen in Europa daalt. Jammer genoeg is dat niet zo, daarom moeten we het hebben over hoe we de situatie van de zwakste schakels in die keten, namelijk de kinderen, kunnen verbeteren.
Kinderen zijn spijtig genoeg de voornaamste slachtoffers, vooral in landen met een grote gerechtelijke achterstand. Dat is het geval in mijn land, Slovenië, waar kinderen heel wat moeten verduren vooraleer de rechtbank beslist bij wie de kinderen gaan leven. Dat leidt ook tot ernstige familiale tragedies en tot zware psychische gevolgen voor vele kinderen.
Ikzelf ken een aantal dergelijke gevallen en ik hoop dat ook deze gemeenschappelijke richtlijn tot een verbetering van de situatie in individuele lidstaten zal bijdragen.
Dumitru Oprea
(RO) Wat betreft de voormalige communistische landen was het huwelijk voor meisjes een van de wegen om te ontsnappen aan de beklemmende situatie waarin ze verkeerden. Soms trouwden ze werkelijk uit liefde, maar meestal om er financieel beter van te worden. Dat leidde echter tot een reeks ontvoeringen, allerlei ontwikkelingen die gepaard gingen met psychologische en lichamelijke martelingen en de verwoesting van mensenlevens. Als gevolg van die hele geschiedenis hebben de uit deze huwelijken geboren kinderen vaak nog het meest te lijden. Gebrek aan juridische kennis wordt als excuus aangevoerd maar dat is een loos argument. In dergelijke gevallen zou geadviseerd moeten worden om bij het huwelijk, op een moment dat het nog in een sfeer van liefde, begrip en vriendschap kan gebeuren, heel duidelijke echtscheidingsbepalingen op te stellen, waarin rekening wordt gehouden met de kinderen die uit het huwelijk worden geboren.
Jacques Barrot
vicevoorzitter van de Commissie. - (FR) Mevrouw de Voorzitter, ik wil alle sprekers graag bedanken. Aan mevrouw Segelström wil ik zeggen dat ik uiteraard al met de Zweedse autoriteiten heb overlegd. Het is voor ons echter heel moeilijk om de standpunten van uw land te begrijpen. Zoals mevrouw Gebhardt heeft gezegd, is Rome III echt bedoeld om bij het sluiten van huwelijkscontracten de zwakste huwelijkspartners te beschermen. Juist in deze geest is het voor ons moeilijk te begrijpen - wellicht moeten we nog nader overleggen - dat we in het geval van een koppel met één Zweedse partner er ook op moeten letten dat als er geen regels zijn, het recht van de sterkste geldt. Daar ligt voor ons de moeilijkheid om het te begrijpen. Ik zeg u echter nogmaals dat wij uw standpunt in aanmerking zullen nemen, evenals het standpunt van uw Zweedse collega.
Nu ik aan het woord ben, wil ik overigens enkele misverstanden rechtzetten. Sommigen hebben gezegd dat wij geen bevoegdheden hebben en dat er uitsluitend sprake is van nationale bevoegdheden. Let op: er is hier sprake van een paradox. Er kan nooit sprake zijn van een nationale bevoegdheid voor twee personen waarvan er één staatsburger van de lidstaat zelf is en de andere niet. Het is logisch dat de Europese Unie tracht enige orde in de zaken te brengen, des te meer omdat, in tegenstelling tot wat er is gezegd, het internationaal privaatrecht geen werkelijk antwoord geeft op dit soort problemen en omdat we een ruimte van vrij personenverkeer hebben, die natuurlijk voor steeds meer problemen gaat zorgen. Dat de Commissie hierover bezorgd is, net zoals het Parlement, wil niet zeggen dat we ons als een waanzinnige op elk probleem gaan storten, maar dat we tegemoet willen komen aan de behoefte van steeds meer koppels die na onenigheid of na een scheiding niet in een zware conflictsituatie terecht willen komen. Daar ligt het probleem! Dus er mag niet worden gezegd dat de Raad het voorstel heeft afgewezen. De Raad heeft het niet afgewezen, maar uiteenlopende meningen geuit! Er zijn per slot van rekening negen lidstaten die om een nauwere samenwerking hebben verzocht. Dat is wat ik tot besluit wilde zeggen. Ik wil er nogmaals op wijzen dat Rome III een antidiscriminatieclausule bevat waarmee buitenlandse wetten die de gelijkheid tussen de echtgenoten niet garanderen, terzijde kunnen worden geschoven. Dat is duidelijk. Er is hier geen sprake van de sharia, het gaat hier om het beginsel van gelijkheid tussen mannen en vrouwen, en de tekst zal de integratie van vrouwen die op ons Europees grondgebied leven, bevorderen door prioriteit te geven aan de wetgeving van de "gewone verblijfplaats". Vrouwen kunnen de rechter vragen de Europese wetgeving toe te passen als daarmee het beginsel van gelijke rechten beter wordt geëerbiedigd. Ik denk dat we dat in gedachten moeten houden.
Dit was niettemin een interessant debat en ik wil alle sprekers bedanken. Ik dank ook mevrouw Gebhardt en de heer Deprez dat ze aan de vooravond van een nieuwe raadpleging van de lidstaten deze kans hebben aangegrepen om te onderzoeken of we tot een nauwere samenwerking kunnen komen. Dit debat is nu bijna ten einde en ik dank het Europees Parlement, waarvan naar ik begrijp een ruime meerderheid toch wil dat we in deze richting verder gaan en daarbij de nodige voorzorgsmaatregelen treffen om een zo breed mogelijke consensus te bereiken. Hartelijk dank aan het Parlement.
Evelyne Gebhardt
rapporteur. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag alle voorgaande sprekers bedanken. En ook wil ik hier nog een keer duidelijk maken dat we de bepalingen uit Rome III en uit het Commissievoorstel weer kracht hebben bijgezet. We hebben bijvoorbeeld in amendement 25 helder aangegeven: Indien het aangewezen recht de scheiding dan wel de scheiding van tafel en bed niet erkent of deze wel erkent, maar in een vorm die discriminerend is voor een van de echtgenoten, is het recht van het forum van toepassing.
In het geval van Zweden is het forum dus Zweden. We hebben ook heel duidelijk gezegd dat er een eenduidig antwoord is als zich zo'n situatie voordoet. Helderder kan men het in een tekst nauwelijks verwoorden, dus zie ik het probleem ook niet. Maar ik denk wel dat we ons best moeten doen - en wat dat betreft ben ik u, mijnheer Barrot, dankbaar dat u dit zo duidelijk hebt gezegd en dat u bereid bent om nog een keer met onze collega's in Zweden te gaan praten om te begrijpen wat nu het probleem is. Mij is het in elk geval nog niet duidelijk!
Met deze regeling willen we in feite de bestaande wetgeving verder verbeteren. Voor mij als vrouw, die eigenlijk altijd heeft bijgedragen aan de vormgeving van het vrouwenbeleid, is het vinden van een positief antwoord heel belangrijk, want doorgaans is de vrouw in een relatie de zwakkere partij. We moeten er dus vooral op letten dat het een goed standpunt wordt.
Ik hoop ook dat we er in de zin van het compromis waar we altijd naar hebben gestreefd - mijnheer Demetriou, hartelijk dank daarvoor! - in zullen slagen de heer Casini ervan te overtuigen dat we in dit verband een positief standpunt innemen. Ook amendement 38 biedt hiervoor een basis, want daarin blijkt nog eens duidelijk - hoewel het al in de tekst staat - dat natuurlijk alleen maar dat recht in de lidstaten kan worden toegepast dat daadwerkelijk in overeenstemming is met zowel de fundamentele beginselen van de Europese Unie als het Handvest van de grondrechten, want dat spreekt naar onze mening voor zich. Iets anders is ook helemaal niet mogelijk! Geen enkele rechtbank binnen de Unie zou op enigerlei wijze ander recht kunnen toepassen. Dat kan ik me gewoonweg niet voorstellen en het is natuurlijk ook heel duidelijk gemaakt.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
De stemming vindt dinsdag plaats.
Lidia Joanna Geringer de Oedenberg  
schriftelijk. - (PL) Naarmate de sociale mobiliteit is toegenomen, is ook het aantal gemengde huwelijken en dientengevolge het aantal echtscheidingen gestegen. In gevallen waarin de echtgenoten uit verschillende lidstaten van de Europese Unie afkomstig zijn of waarin de ene partner een EU-onderdaan is en de andere niet, stelt zich vaak het probleem van de keuze van het toepasselijk recht. Met het oog hierop is het dringend noodzakelijk om de bepalingen inzake gemengde huwelijken te harmoniseren, teneinde discriminatie tijdens de echtscheidingsprocedures te voorkomen.
Wat de keuze van het bevoegde gerecht betreft, is het van groot belang dat beide echtgenoten toegang hebben tot volledige informatie over de belangrijkste aspecten van het nationale en het communautaire recht, alsmede over de procedures betreffende echtscheiding en scheiding van tafel en bed. De mogelijkheid om het bevoegde gerecht en het toepasselijk recht te kiezen, mag geen afbreuk doen aan de rechten en gelijke kansen van elk van beide echtgenoten. De keuze voor het recht van een bepaald land moet bijgevolg een keuze zijn tussen het recht van het land waar het huwelijk is gesloten, het recht van het land waar de echtgenoten de laatste drie jaar hun gewone verblijfplaats hebben gehad of het recht van het land van herkomst.
Bovendien lijkt het wenselijk om het zogeheten "recht van het forum" toe te passen indien het risico bestaat dat een van de echtgenoten zal worden gediscrimineerd. Een voorbeeld hiervan betreft de situatie van vrouwen die afkomstig zijn uit derde landen waar echtscheidingen niet worden erkend, maar die in de Europese Unie wonen en daar een echtscheiding of een scheiding van tafel en bed aanvragen. In dergelijke situaties dient het belang van de individuele persoon bij een echtscheiding of scheiding van tafel en bed - als uiting van de persoonlijke autonomie - voorrang te hebben boven de toepassing van het nationale recht.
Gyula Hegyi  
schriftelijk. - (HU) De Hongaarse publieke opinie wordt bij tijd en wijle opgeschrikt door gevallen waarin de kinderen van een Hongaarse ouder door de buitenlandse partner worden meegenomen naar een ander land. De publieke opinie sympathiseert in de eerste plaats met de moeder wier kind is ontvoerd, maar men heeft ook medelijden met de vader die zijn kind kwijt is als het kind terechtkomt in onbekende en erbarmelijke omstandigheden. Binnen de Europese Unie zijn er steeds meer gemengde huwelijken, maar de ontbinding van het huwelijk en de regels voor de plaatsing van kinderen zijn vaak chaotisch en onduidelijk. Het communautair recht heeft tot nu toe slechts het kader van de geschillen geregeld, bijvoorbeeld de jurisdictie, dat wil zeggen welke rechtbank bevoegd is echtscheidingsprocedures of procedures in verband met de plaatsing van de kinderen te voeren. Maar hierin zijn geen oplossingen aangedragen voor het recht dat moet worden toegepast in huwelijkszaken, dat wil zeggen om te bepalen van welk land rechtbanken de wetgeving moeten toepassen. De grote afwijkingen in wetgeving van de lidstaten hebben zodoende geleid tot onzekerheid en de partijen werden vaak gedwongen zo snel mogelijk aan te vangen met een proces om zo de voor hen gunstige wetgeving toe te kunnen passen. De verordening die nu in de maak is, probeert deze situatie ten goede te keren, in de eerste plaats door de voorkeur te geven aan een vergelijk tussen de partijen. Dit kan in het geval van een beschaafd verlopende scheiding misschien een passende oplossing zijn, maar de praktijk kennende ben ik bang dat het weinig geschillen zal beslechten. De juiste oplossing zou zijn als het ons zou lukken voor de langere termijn geharmoniseerde Europese regelgeving op te stellen voor de toewijzing van kinderen.
Antonio Masip Hidalgo  
schriftelijk. - (ES) Wij steunen het mechanisme voor een versterkte samenwerking in dit geval, omdat daarmee meer juridische zekerheid en stabiliteit wordt bereikt, het zogenaamde "forum shopping" wordt voorkomen en Europese integratie op een hoger plan wordt gebracht.
Bovendien is het nieuwe systeem gunstig omdat daarmee het criterium van een gemeenschappelijke gewone verblijfplaats van echtgenoten het eerste toepasselijk recht wordt. In het geval van Spanje wordt hiermee tevens het criterium van een gemeenschappelijke nationaliteit vervangen, wat gezien het aantal immigrantenstellen dat in Spanje woont, bijzonder praktisch is voor de rechtbanken en degenen die op zoek zijn naar gerechtigheid.
