System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych (debata)
Przewodniczący
Następnym punktem posiedzenia jest sprawozdanie przedstawione przez panią poseł Doyle w imieniu Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia wspólnotowego systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - C6-0043/2008 -.
Avril Doyle
sprawozdawczyni. - Panie przewodniczący! Koszt zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych i uniezależnienia naszych gospodarek od paliw kopalnych wyniesie około 1% PKB, jeżeli podejmiemy działania, i to zdecydowane, w najbliższych 10 latach.
Jeżeli opóźnimy decyzje, które naukowcy poddani wzajemnej weryfikacji przedstawili nam, politykom, jako konieczne, aby ograniczyć wzrost światowej temperatury do maksimum 2°C, to koszt ten wyniesie do roku 2020 co najmniej 10% PKB i będzie gwałtownie wzrastał, ponieważ wraz z każdym przekroczonym ekologicznym punktem krytycznym przekroczony zostanie również krytyczny punkt finansowy.
Owszem, przemysł efektywnie wykorzystujący energię i zasoby jest również efektywny ekonomicznie. I owszem, konieczna jest właśnie rewolucyjna zmiana w sektorze energetycznym. W tej sprawie zupełnie nie mamy wyboru. UE jest jedynym regionem na świecie, w którym działa obecnie system handlu emisjami, który nałożył cenę na dwutlenek węgla i zobowiązał się do jednostronnej redukcji emisji CO2 o 20%.
W sumie staliśmy się projektem pilotażowym dla reszty świata, dla pozostałych regionów. Te inne regiony opracowywały swoje systemy działające na zasadzie pułapu i handlu, a z początkiem nowego roku niecierpliwie oczekuję propozycji nowego rządu USA wynikającej z manifestu wyborczego prezydenta elekta Obamy. Senator John Kerry potwierdził nam w zeszłym tygodniu w Poznaniu, że jej przedstawienie nie opóźni się.
Cieszy mnie również obecna robocza propozycja systemu handlu emisjami przedstawiona przez rząd Australii, wzorowana na naszym systemie, więc temu krajowi również szczerze życzę powodzenia.
Cieszy mnie determinacja i zamiar Chin, Indii i tak wielu innych krajów z uprzemysłowionych a słabiej rozwiniętych części świata, aby osiągnąć cel, którym jest poważna redukcja emisji dwutlenku węgla, zamiast dalej postępować jak gdyby nigdy nic.
Mija już prawie rok od przyjęcia przez Komisję pakietu klimatyczno-energetycznego i przez te 11 miesięcy osiągnęliśmy wielki postęp. W lipcu prezydencja francuska ogłosiła, że pakiet ten będzie stanowił jej priorytet, więc ciężko pracowaliśmy, aby do końca tego roku osiągnąć wspólne porozumienie.
Teraz widać już metę. Wyjątkowe okoliczności wymagały wyjątkowych środków. Wszystkie zaangażowane osoby w instytucjach UE wyraźnie zrozumiały potrzebę, aby Europa pchała ten proces do przodu i zakończyła go przed 15. spotkaniem konwencji ONZ w sprawie zmian klimatu, które odbędzie się w przyszłym roku w Kopenhadze.
Porozumienia w pierwszym czytaniu, szczególnie w takich skomplikowanych, technicznych sprawach, nie mogą stać się normą. Doskonale rozumiem koleżanki i kolegów, którzy krytykują harmonogram, ale nie meritum tego, co robimy. Jestem pewna, że gdyby chodziło o coś innego, to prawdopodobnie zgodziłabym się z większością tego, co mówią. Jednak w tym przypadku wszyscy wiemy, dlaczego. Nie mamy wyboru, bo wiemy, dlaczego harmonogram jest taki, jaki jest.
Już rozpoczęły się przygotowania do wypracowania tego niezmiernie ważnego międzynarodowego porozumienia, a zatwierdzenie przedmiotowego pakietu klimatycznego stanowiłoby kolejny wyraz zdecydowanego zaangażowania UE w osiągnięcie określonych przez siebie celów i wywiązywania się z obowiązków wobec świata rozwijającego się.
Wielokrotnie powtarzałam prezydencji francuskiej i w naszych kontaktach zawsze panowała wyraźna zgoda, że nigdy nie pozwolimy, aby Parlament postawiono przed faktem dokonanym na szczycie europejskim. Było to jasne w okresie poprzedzającym szczyt. Jako sprawozdawczyni z przeglądu systemu handlu emisjami Unii Europejskiej chciałabym potwierdzić, że prezydencja francuska oraz znakomity zespół pod przewodnictwem ambasadora Léglise-Costy rozumiały to od samego początku. Zagadnienia, które do spotkania na szczycie pozostawały w kwadratowych nawiasach mieściły się w granicach tego, co byłoby do przyjęcia dla Parlamentu Europejskiego i dla mnie jako sprawozdawczyni komisji prowadzącej sprawę, czyli Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności.
Zatem koleżanki i kolegów, którzy wątpią, czy uszanowano procedurę współdecyzji, nie tylko zgodnie z duchem prawa, ale i jego literą, chcę zapewnić, że to, co otrzymaliśmy z powrotem ze spotkania na szczycie nie zawierało żadnych niespodzianek, bo wszystkie zagadnienia i parametry dokładnie omówiono w czasie pięciu czy sześciu trójstronnych rozmów przed spotkaniem na szczycie.
Jean-Louis Borloo
urzędujący przewodniczący Rady. - (FR) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pozwólcie mi powiedzieć, że praca, jaką w tę obiektywnie trudną dyrektywę włożyła pani poseł Doyle i wszyscy posłowie do PE była absolutnie konieczna i kluczowa. Tak, pani poseł Doyle, naprawdę uważam, że uszanowała pani pakt o zaufaniu. Mieliśmy do czynienia z dwoma naprawdę koniecznymi zagadnieniami.
Pierwsze pytanie brzmiało: czy nadal przestrzegamy procedury współdecyzji ze względu na harmonogram? Potwierdzam, że przestrzegamy prawdziwej procedury współdecyzji. Wszystkim brakowało czasu ze względu na wydarzenia międzynarodowe, za które nikt nie ponosi odpowiedzialności - ani Parlament, ani Rada, ani Komisja - bo wynikają one z Kopenhagi i tempa demokracji europejskiej.
Szczerze mówiąc nie jestem pewien, czy gdybyśmy mieli o wiele więcej czasu to osiągnęlibyśmy o wiele lepsze wyniki. Są chwile, kiedy prędkość pozwala szybciej manewrować, o czym dobrze wiedzą narciarze. Pani sprawozdawczyni! Myślę, że znalazła pani sposób na wykorzystanie siły Parlamentu w rozmowach trójstronnych, w szczególności w odniesieniu do kluczowej sprawy drugiego etapu. Reszta zapisana jest w tekście.
Najważniejszą kwestią jest zakres 20-30% i komitologia lub współdecyzja w momencie, kiedy Europa musi mieć możliwość manewru w negocjacjach. Prawdopodobnie będziemy musieli opracować nieco nieformalny proces ruchomych rozmów trójstronnych w okolicach terminu Kopenhagi, czyli trochę przed i trochę po, aby Kopenhaga stała się prawdziwym sukcesem międzynarodowym i aby powstały rzeczywiste warunki do zmiany.
Tak czy inaczej wiecie państwo, że w tej sprawie zrezygnowaliśmy z komitologii na rzecz współdecyzji, co moim zdaniem jest konieczne zarówno ze względu na to konkretne sprawozdanie jak i przedmiotową dyrektywę.
Ostatnia sprawa: podobnie jak my, chcecie państwo, aby przydział w formie aukcji miał bardziej potwierdzoną i znaczącą treść w kontekście rozmów trójstronnych, na co mamy ostateczne, wyraźne poparcie Komisji. W międzyczasie, zgodnie z deklaracjami państw członkowskich, zwiększyliśmy nasze możliwości korzystania z aukcji z 20 do 50%.
Tyle pokrótce chciałem powiedzieć. Nie uważam, aby harmonogram w jakimś momencie lub w jakiś sposób wpłynął na rzeczywisty charakter procedury współdecyzji, która jest tak samo konieczna, jak konieczna dla Rady i szefów państw lub rządów była jednogłośność, nawet jeżeli nie była obowiązkowa.
Stavros Dimas
Panie przewodniczący! Wnioski Rady Europejskiej dotyczące wniosku w sprawie zmiany unijnego systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych są bardzo zadowalające, szczególnie jeżeli weźmiemy pod uwagę, jak bardzo złożony i techniczny charakter ma ten system. Kiedy Komisja rok temu przedstawiła swój wniosek, jego celem było zarówno usprawnienie jak i rozszerzenie systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych tak, aby mógł się on znacząco przyczynić do osiągnięcia celów w zakresie redukcji emisji dwutlenku węgla w Unii Europejskiej, oraz aby możliwe było uczynienie z niego trzonu i standardu dla innych systemów handlu emisjami gazów cieplarnianych na całym świecie.
Kompromisowe porozumienie nadal zawiera wszystkie stosunkowo ważne punkty wniosku, a w szczególności ogólny górny limit emisji dwutlenku węgla z liniową obniżką służącą osiągnięciu celu ogólnego, jakim jest redukcja o 20%. Utrzymano również stopniowe przyjęcie pełnej sprzedaży aukcyjnej. Chcę zwrócić uwagę, że w pierwszym i drugim okresie handlowym łączny procent podlegający licytacji wyniósł około 5%. Teraz, w trzecim okresie rozpoczynającym się w roku 2013, handlem objęte będzie przynajmniej 50% przydziałów i ten udział będzie się z roku na rok stopniowo zwiększał. Ponadto zgodnie z kompromisowym wnioskiem zharmonizowane zostają zasady przydziału, tak aby każdy miał te same możliwości, co jest bardzo ważnym osiągnięciem. Kompromisowy wniosek w pełni gwarantuje ekologiczny sens i cel ochrony oraz rozwiewa obawy przemysłu, bo gwarantuje pewność w długim terminie i zawiera specjalne zapisy dla tych sektorów przemysłu, w których występuje ryzyko relokacji wynikające z braku międzynarodowej umowy ograniczającej emisję dwutlenku węgla i innych gazów cieplarnianych.
Już obecnie system handlu emisjami Unii Europejskiej jest największy na świecie, a oczywiście dzięki problemom, które wykryliśmy i poprawiliśmy w tym wniosku, stanie się jeszcze sprawniejszy i będzie go można połączyć z różnymi innymi systemami tworzonymi na arenie międzynarodowej. Pragnę jeszcze raz podziękować prezydencji francuskiej za jej ogromny wysiłek, pani poseł sprawozdawczyni Doyle za jej bardzo ważny wkład w sformułowanie kompromisowego porozumienia, oraz oczywiście wszystkim z państwa, którzy głosowali za przedmiotowym wnioskiem.
Corien Wortmann-Kool
Panie przewodniczący! Ja również chciałabym rozpocząć od szczerego pogratulowania naszej sprawozdawczyni, Komisji oraz prezydencji Rady osiągniętych wyników. Chociaż aspiracje i cele się nie zmieniły, to kierunek działania jest o wiele mądrzejszy.
W rzeczy samej poprosiliśmy o zwrócenie na to uwagi w Komisji Handlu Międzynarodowego. Jeżeli nałożymy duże obciążenia na przemysł europejski, który musi konkurować na światowym rynku, to część naszego przemysłu wyniesie się z Europy. Jest to sprzeczne z tym, co próbujemy osiągnąć - czystszą produkcją zarówno w Europie jak i poza nią. Dlatego należy się cieszyć z faktu, że system aukcji został w dużym stopniu zastąpiony poziomami odniesienia. Gratuluję ostatecznego wyniku, ponieważ o to również błagała Komisja Handlu Międzynarodowego.
Po drugie, chciałabym zwrócić państwa uwagę na wysiłki i zaangażowanie na całym świecie. W Poznaniu osiągnięto pewien postęp, ale niechętnie. Naprawdę musimy połączyć siły z nowym prezydentem Stanów Zjednoczonych, aby wypracować światowe porozumienie, bo jeżeli go nie wypracujemy, to nie będziemy tak faktycznie w stanie osiągnąć naszych światowych celów.
Elisa Ferreira
Panie przewodniczący! Mimo kryzysu gospodarczego i finansowego Unia Europejska nie zawahała się co do swoich zobowiązań dotyczących zmian klimatu. Oświadczenia prezydenta elekta Stanów Zjednoczonych oraz postawa Chin, Brazylii, Meksyku i innych krajów w Poznaniu dowodzi, że pionierskie przywództwo Europy w sprawach ekologii zaczyna przynosić owoce. Parlament wyraźnie poprawił wniosek Komisji, więc dziękuję pani sprawozdawczyni Doyle za jej otwartość na sugestie ze strony Komisji Gospodarczej i Monetarnej. Zaproponowała ona Parlamentowi rozsądne rozwiązania problemu przenoszenia wysokoemisyjnej produkcji przemysłowej do krajów trzecich, wprowadziła kryteria jakościowe oraz 50% limit korzystania z kompensacji emisji oraz mechanizmów czystego rozwoju, oraz starała się utrzymać na poziomie mniej więcej 50% swobodę państw członkowskich w korzystaniu z przychodów z aukcji przydziałów.
Jest jeszcze wiele do zrobienia i mam nadzieję, że zostanie to osiągnięte przy czynnym udziale Parlamentu. Musimy zwłaszcza szczegółowo określić kryteria praktycznej klasyfikacji sektorów, w których możliwe jest przenoszenie wysokoemisyjnej produkcji do krajów trzecich oraz konsekwencje, jakie wyższe ceny energii będą miały dla gospodarki i obywateli. Przede wszystkim musimy wykorzystać całą potęgę dyplomatyczną Europy, aby dopilnować, że zobowiązania ekologiczne naszych głównych partnerów są szczere, możliwe do zmierzenia i równoważne naszym. Fundamentalny element w tym procesie mogą stanowić umowy sektorowe. Jednak nadal jesteśmy na dobrej drodze i uważam, że wykonaliśmy dobrą robotę.
Lena Ek
W Europie system handlu przydziałami emisji funkcjonuje od roku 2005. Przedmiotowe negocjacje dotyczyły udoskonalenia regulujących go przepisów. Jednak można było odnieść wrażenie, że gramy w filmie Pola śmierci, gdzie ostrzał prowadzony jest ze wszystkich kierunków.
Wiele z tych negocjacji odbyło się w Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, więc chcę w szczególności wspomnieć niektóre elementy, które znalazły się w ostatecznych wynikach negocjacji. Bardzo ważne jest określenie priorytetów dotyczących ogólnoświatowej umowy. Bardzo ważne jest również, że po Kopenhadze będziemy posiadali listę konkurencyjnych branż przemysłu. Udało nam się uzyskać akceptację prostszych przepisów i mniejszej biurokracji dla małych przedsiębiorstw. System stał się bardziej otwarty i przejrzysty, a ponadto wprowadzono w nim zakaz zawierania transakcji na podstawie informacji poufnych, co gwarantuje jego wiarygodność i efektywność. Wprowadziliśmy zachęty dla przemysłu, aby nadwyżkę gazu i ciepła wykorzystywał do produkcji energii cieplnej i elektrycznej w kogeneracji. W większym stopniu objęliśmy systemem transport morski i mamy szansę negocjować z otaczającymi nas krajami w celu handlu emisjami.
Istnieje więc struktura i cele dotyczące ochrony środowiska, jednak działania państw członkowskich doprowadziły do osłabienia narzędzi. Żałuję tego, ale mimo to zalecam głosowanie za, bo szkody wynikające z niewdrożenia pakietu klimatycznego będą nieskończenie większe. Dziękuję, panie przewodniczący!
John Bowis
w imieniu grupy PPE-DE. - Panie przewodniczący! Słusznie składamy gratulacje prezydencji francuskiej w związku z jej pracą w tej sprawie. Mamy tutaj na dole pana Jeana-Louisa zwanego le Roi-Soleil i mam nadzieję, że przyjmując ten tytuł odda on jego część naszej poseł sprawozdawczyni zajmującej się tym dossier, pani Avril Doyle. Spośród wszystkich dossier dotyczących pakietu klimatycznego - które wszystkie popieram - to było jedno z najtrudniejszych do załatwienia. Myślę, że pani poseł miała najtrudniejsze zadanie. W zeszłym tygodniu w Poznaniu ono właśnie stanęło pod znakiem zapytania, ale je doprowadziliśmy do końca. Wyniki zawdzięczamy zaufaniu i ciężkiej pracy.
Niektórzy w mojej grupie uważają, że w tej i w innych częściach pakietu idziemy chyba za daleko, za szybko i za zbyt wysoką cenę. Inni, w tym moja partia, uważają, że pod wieloma względami powinniśmy byli pójść jeszcze dalej. My i nasza konfederacja przemysłu brytyjskiego chcieliśmy odważniejszej polityki dotyczącej aukcji. Chcieliśmy, aby przychody przeznaczono na innowacje ekologiczne i nowe technologie. Chcieliśmy wsparcia dla krajów o niskich dochodach. Chcieliśmy wykorzystania przychodów na ochronę lasów i zalesianie, a także jasnych norm eksploatacyjnych dla nowych elektrowni, aby nie można było uruchomić żadnej elektrowni opalanej węglem bez posiadania technologii wychwytywania CO2.
Jednak uzyskaliśmy finansowanie projektów demonstracyjnych dotyczących wychwytywania i składowania CO2. Uzyskaliśmy rygorystyczne kryteria dotyczące biopaliw. Ochroniliśmy małe firmy, uzyskaliśmy wyjątek dla szpitali i zapewniliśmy przemysłowi pewność, której żądał, kiedy podejmował starania, aby sprostać wyzwaniom, które przed nim postawiliśmy. Do Kopenhagi zostało 12 miesięcy. Postawiliśmy pierwszy krok, a w Kopenhadze trzeba zrobić następne.
Linda McAvan
w imieniu grupy PSE. - Panie przewodniczący! Chcę zacząć od podziękowań. Chciałabym podziękować panu komisarzowi Dimasowi, jego zespołowi i panu dyrektorowi Josowi Delbeke. Wykonali dobrą robotę, bo od samego początku dali nam dobry wniosek. Dziękuję pani poseł Avril Doyle, która jak wiemy jest twarda, bardzo nieustępliwa i zdeterminowana. Jak powiedział już pan poseł John Bowis, nie było łatwo. Dziękuję wszystkim kontrsprawozdawcom, którzy z nami pracowali, pani Virpi Köykkä z sekretariatu komisji, pani Ulrike Schöner z Grupy Socjalistycznej i pani Elizabeth Colebourn, mojej asystentce. Osoby te wykonały w ostatnich tygodniach nadludzką pracę, aby umożliwić jutrzejsze głosowanie, a prawie wszystkie to kobiety! Było też kilku mężczyzn, którzy nam po drodze pomogli. Mamy dobry zespół i dobrze współpracowaliśmy. Dziękuję panu ministrowi, jego zespołowi i panu Léglise-Coście, że na jutro mamy gotowy dobry pakiet.
Co osiągnęliśmy? Cóż, pan poseł John Bowis powiedział "część z tego”. Jednak osiągnięciem jest to, że doszliśmy dzisiaj do tego etapu, a jutro będziemy głosować. To nie było łatwe, bo są w tej Izbie osoby, które nie chciały, abyśmy jutro głosowali - w ogóle nie chciały, abyśmy głosowali przed wyborami. Będziemy głosować w sprawie pakietu, który jest wyważony i stanowi kompromis między środowiskiem naturalnym a miejscami pracy. Tak, poczyniliśmy pewne ustępstwa w sprawie aukcji, ale aukcje dotyczą tego "jak”, a nie "czy” będziemy zapobiegać zmianom klimatu. Mamy pułap i opadającą krzywą, a to są najważniejsze elementy gwarantujące, że osiągniemy cel 20/20/20.
Kiedy w czwartek będziemy wyjeżdżać do domów, nie chcę, aby ktokolwiek wychodził z Parlamentu mówiąc, że odpuściliśmy przemysłowi. To nie jest prawda. Te cele są trudne dla przemysłu, a jak powiedziała Komisja, jesteśmy pierwszą grupą krajów na świecie posiadającą taki kompleksowy system handlu emisjami. Uzyska on jutro poparcie mojej grupy politycznej, a mam nadzieję, że również całej Izby.
Na początku tego procesu wyraziłam się, że Europa powiedziała swoje za prezydencji niemieckiej, a teraz musi zrobić swoje podejmując trudne decyzje w sprawie przedmiotowego prawodawstwa i reszty pakietu. Mam nadzieję, że jutro podejmiemy tę decyzję i zrobimy pierwszy krok w kierunku Kopenhagi, później namówimy innych, aby do nas dołączyli i ostatecznie osiągniemy pakiet klimatyczny godny wysiłków, jakie włożyli w niego wszyscy w tej Izbie.
Lena Ek
w imieniu grupy ALDE. - (SV) Szwedzka autorka i zdobywczyni nagrody Nobla Selma Lagerlöf rozpoczęła jedną ze swoich najsłynniejszych powieści od okrzyku "Nareszcie!”. Tak samo możemy chyba zakrzyknąć my wszyscy, którzy zajmowaliśmy się różnymi zagadnieniami pakietu klimatycznego. Gorące podziękowania należą się oczywiście prezydencji francuskiej, Komisji i panu komisarzowi Dimasowi, który osobiście tak wiele zrobił w tej sprawie, oczywiście pani poseł Doyle, a także wszystkim moim koleżankom i kolegom, w tym pracownikom, którzy włożyli tyle wysiłku.
Wielu z nas chciałoby pójść dalej, ale pamiętajmy, że jednocześnie jest wiele osób, które nie wierzą w oddziaływanie na klimat, które nie chcą decyzji i które chętnie odłożyłyby na później wszelkie działania, wszelkie zarządzanie, a przede wszystkim głosowanie, które mamy jutro odbyć. To do tej właśnie sytuacji powinniśmy się odnosić przy porównaniach. W idealnym świecie chciałabym, aby w Europie bardziej zredukowano emisję i mniej uprawnień do emisji przydzielano za darmo, ale jednocześnie mogę powiedzieć, że przepchnęliśmy wiele pozytywnych elementów, takich jak większa otwartość, prostsze zasady, zwolnienia dla małych przedsiębiorstw, zachęty do osiągania sprawności energetycznej w przemyśle i minimalny poziom pomocy dla krajów rozwijających się. Transport morski zostanie uwzględniony w tym systemie za parę lat. Jasne jest, że więcej przydziałów emisji będzie sprzedawane na aukcji. Niestety przychodów nie przeznaczono wyłącznie na ważne inwestycje i projekty. Jednak państwa członkowskie obiecały zgodnie z zasadą przejrzystości wykazać, że przynajmniej połowa przychodów zostanie wykorzystana na pomoc krajom rozwijającym się oraz na inwestycje w lasy, nowe badania naukowe i nowe technologie. Jest to obietnica, której państwa członkowskie muszą dotrzymać. Z punktu widzenia Parlamentu będziemy je nadzorować i z wielkim kijem tropić te, które złamią przedstawione tutaj obietnice.
To, nad czym będziemy jutro głosować nie jest może idealnym porozumieniem, ale jeżeli zagłosujemy przeciwko niemu, to tym samym zagłosujemy za nie robieniem niczego. Wtedy w grudniu w Kopenhadze nie będziemy mieli żadnego początkowego stanowiska do negocjacji. Jeżeli nie przystąpimy do tej pracy teraz, to koszty będą ogromne, więc co musimy teraz zrobić to podczas jutrzejszego głosowania wziąć odpowiedzialność za środowisko, za przemysł i za mieszkańców Europy. Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy poprze wszystkie wnioski zawarte w pakiecie. Dziękuję, pani przewodnicząca!
Caroline Lucas
w imieniu grupy Verts/ALE. - Pani przewodnicząca! Dziękuję pani poseł Doyle za całą jej ciężką pracę. Pan prezydent Sarkozy powiedział dziś rano, że kompromis jest duchem Europy. Niestety moim zdaniem ten pogląd będzie marnym pocieszeniem za parę dziesięcioleci, kiedy ludzie spojrzą wstecz na rok 2008 i zadadzą sobie pytanie, o czym politycy wtedy do licha myśleli. Wiedząc to, co wtedy wiedzieli, dlaczego do licha nie zrobili więcej, aby nas wszystkich uratować przed nieznośnymi skutkami globalnego ocieplenia? Dlaczego nie działali z większym pośpiechem i zdecydowaniem?
Myślę, że właśnie to pytanie powinniśmy sobie zadawać, bo z nauki wynika jasno: redukcja emisji o 20% do roku 2020 nie jest w żadnym wypadku wystarczająco ambitnym celem, aby dać nam realistyczną szansę uniknięcia wzrostu temperatury o 2°C. Skandaliczne jest również, że jeżeli przeanalizujemy ten pakiet jako całość, to dobrze ponad połowę tej zupełnie niedostatecznej redukcji emisji i tak można zlecić krajom rozwijającym się. To jest nie tylko naukowo nieuzasadnione, ale również nieetyczne.
Jednocześnie sam system handlu emisjami przekształca się w maszynkę do zarabiania pieniędzy, zupełnie nieoczekiwanych, przez najbardziej zanieczyszczający przemysł Europy. Zamiast wyciągnąć wnioski z pierwszych etapów europejskiego systemu handlu emisjami (ETS), najwyraźniej tworzymy prawodawstwo, dzięki któremu te sektory przemysłu dotuje się i dalej opóźnia przekształcenie naszej gospodarki w bardziej zrównoważoną. Z żalem oświadczam, że nie potrafię razem z panem prezydentem Sarkozym świętować kompromisu, kiedy na kompromis ten składają się niezliczone ustępstwa dla firm, dzięki którym zyski przemysłu stawia się dosłownie przed przydatnością naszej planety do życia. Nie kiedy kompromis ten oznacza, że sektory odpowiedzialne za całe 96% emisji poza energetyką mają otrzymać pozwolenia całkowicie za darmo. Nie kiedy oznacza on, że cena emisji dwutlenku węgla zostanie obniżona tak bardzo, że nie będzie w ogóle stanowiła wymaganej zachęty do inwestowania w alternatywną zieloną energię.
To nie jest okazja do świętowania - to jest okazja do refleksji nad tym, jak wiele jeszcze brakuje, aby narodziła się polityczna wola uzyskania choćby szansy na uniknięcie najgorszego chaosu klimatycznego. To jest okazja do refleksji nad tym, że niestety znowu przepuszczono szansę na wprowadzenie rzeczywistych zmian.
Salvatore Tatarella
Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nie jestem takim pesymistą jak poprzednia mówczyni, pani poseł Lucas. Chciałbym podziękować pani sprawozdawczyni, panu komisarzowi Dimasowi i prezydencji francuskiej, ponieważ to niewątpliwie stanowi kolejny sukces w czasie jej kadencji.
Uważam, że zatwierdzenie pakietu klimatyczno-energetycznego oraz przedmiotowej dyrektywy jest ogromnie korzystne. Europa może się teraz mianować światowym liderem w walce ze zmianami klimatu. Daje nam to wiarygodność konieczną, abyśmy w przyszłym roku wystąpili w Kopenhadze z autorytetem, na mocnej pozycji, i mogli wezwać wszystkie inne kraje świata, aby zrobiły to, co Europa już zrobiła.
W szczególności chciałbym zwrócić uwagę na pozytywną rolę, jaką odegrały Włochy. Nie ma w tym żadnej sprzeczności. Włochy nie miały zamiaru się wycofywać ani blokować ambitnych celów, które sobie razem wyznaczyliśmy, ale jednocześnie mieliśmy obowiązek bronić naszego krajowego systemu produkcyjnego. Jak dzisiaj rano powiedział pan prezydent Sarkozy, Europy nie da się budować wbrew państwom członkowskim i krajowym interesom, więc konieczny był kompromis. Jesteśmy pewni, że go osiągnęliśmy.
Jens Holm
Emisja rośnie w niespotykanym dotychczas tempie. Wzrost o 2,2 ppm dwutlenku węgla rocznie stanowi najszybszy przyrost emisji tego gazu w okresie 650 tysięcy lat. Musimy go powstrzymać. Musimy obniżyć stężenie dwutlenku węgla w atmosferze do najwyżej 350 ppm. System handlu emisjami stanowi najważniejszy instrument zmniejszania emisji w rękach UE. Dlatego kluczowe znaczenie ma, jak ten system zaprojektujemy.
Z tego powodu jestem rozczarowany tym, że nawet połowa unijnej redukcji emisji zostanie osiągnięta w innych krajach przy pomocy tego, co określa się jako elastyczne mechanizmy. To nigdy nie było zamiarem komisji ds. zmian klimatu i rozwoju, która traktowała elastyczne mechanizmy jako środki jedynie uzupełniające. Jestem również rozczarowany tym, że pełne wprowadzenie w życie procedury aukcji trwa tak długo i że już bogate przedsiębiorstwa energetyczne otrzymają darmowy przydział, jeżeli zbudują doświadczalne obiekty do wychwytywania i składowania dwutlenku węgla, zwanego CCS [z ang. carbon capture and storage].
Mimo to Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordycka Zielona Lewica i ja poprzemy ten wniosek. Wniosek ten doprowadzi przynajmniej do poprawy źle funkcjonującego systemu, jaki obecnie posiadamy. Wprowadziliśmy pułap projektów należących do mechanizmu czystego rozwoju (CDM) oraz dotyczące ich kryteria jakościowe. Ostatecznie dominującą zasadą pozostanie sprzedaż przydziałów emisji na aukcji. Ponadto pułap emisji będzie stopniowo obniżany. Oznacza to, że emisje w Europie będą się musiały cały czas zmniejszać.
Podsumowując: jest to krok we właściwym kierunku, chociaż chciałem, abyśmy osiągnęli więcej. Jak zwykle lobbystom reprezentującym przemysł i konserwatywnym państwom członkowskim udało się okroić nasze cele klimatyczne. To pokrótce jest właśnie UE - dużo gadania, ale mało działania, kiedy jest ono naprawdę potrzebne. Dziękuję.
Johannes Blokland
w imieniu grupy IND/DEM. - (NL) Pani przewodnicząca! Najpierw chciałbym szczerze podziękować pani sprawozdawczyni Doyle za jej upór i za wynik, jaki ostatecznie osiągnęła w negocjacjach. Jednak z wyniku tego nie możemy być do końca zadowoleni. Chociaż uważam, że całość przydziałów emisji powinna być przedmiotem aukcji już w roku 2013, przedstawiony kompromis jest nadal do przyjęcia.
Co mnie jednak bardzo cieszy to decyzja, że 300 milionów przydziałów emisji zostanie udostępnione na projekty demonstracyjne dotyczące wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (CCS). Da nam to dobrą zachętę do wypróbowania tej nowej technologii. Mam również szczerą nadzieję, że państwa członkowskie rzeczywiście wydadzą znaczną część swoich zysków z aukcji na cele związane ze zmianami klimatu. Można to zrobić przy pomocy funduszy takich jak Fundusz Adaptacyjny ONZ lub pośrednio kierując te pieniądze do przemysłu przez promowanie innowacyjności i badań naukowych.
Biorąc to wszystko pod uwagę będę jutro głosował za przedmiotowym porozumieniem. Stanowi ono krok we właściwym kierunku. Pan minister Borloo musiał przewieźć na drugą stronę taczki z 26 żabami tak, aby żadna nie wyskoczyła, a pani poseł Doyle - taczki pełne setek kąsających żab. Jej też się ta sztuka udała. Gratuluję.
Françoise Grossetête
(FR) Pani przewodnicząca! Mamy teraz kompromis i chciałabym skorzystać z okazji, aby podziękować pani sprawozdawczyni Doyle. Dzięki temu Europa nie wystawi się w Kopenhadze na pośmiewisko. Jednak jeszcze trochę wstrzymuję oddech do jutra mając nadzieję, że nasze koleżanki i koledzy posłowie zagłosują we właściwy sposób. Ponownie potępiam fakt, że niektórzy z nich krytykują wykorzystaną procedurę. Uważam to za obrazę sprawozdawczyni i samego Parlamentu.
Chcę również zwrócić uwagę, że po posiedzeniu Rady odbyło się w sobotę nowe spotkanie trójstronne z Parlamentem Europejskim i znowu zmieniło się wtedy wiele spraw. Stanowi to dowód, że Parlament ma swoje słuszne miejsce w procesie współdecyzji. Z tego względu proszę moje koleżanki i kolegów posłów, aby zachowali obiektywność. W ciągu roku lub dwóch nie osiągniemy lepszego porozumienia. Nie możemy sobie również pozwolić na brak pośpiechu między dniem dzisiejszym a rokiem 2013. Przemysł chce teraz opracować plany, chce się teraz zorganizować.
Wprowadzono już wszystkie konieczne poprawki. Pozwoli nam to wspierać badania naukowe i innowacyjność oraz pomóc naszym przedsiębiorstwom i gospodarce przetrwać ten przejściowy okres zrównoważonej rewolucji przemysłowej możliwie bezboleśnie. Pozwoli nam to również lepiej przygotować się w warunkach kryzysu gospodarczego bez ryzyka, że nie osiągniemy celu 20% redukcji emisji gazów cieplarnianych.
Z tego względu zwracam się do tych spośród moich koleżanek i kolegów posłów, którzy wciąż nie chcą nabrać rozumu: nie mogę sobie wyobrazić czegoś równie idiotycznego jak Parlament Europejski, który nie potrafi osiągnąć porozumienia, a mimo to chce w przyszłym roku w Kopenhadze przekonać innych, że ma rację. To, co wydarzyło się w piątek miało charakter historyczny. Nie ma na świecie kontynentu, który przyjął przepisy tak wiążące jak te, które zostały jednogłośnie przyjęte przez Radę i zatwierdzone w rozmowach trójstronnych. Europa ruszyła teraz naprzód, bo nabrała tego, czego jej brakowało - silnej woli politycznej.
Nie ograniczajmy się zatem jedynie do rozważań instytucjonalnych. Wznieśmy się ponad to wszystko. Dzięki energii prezydencji francuskiej Unia Europejska właśnie zrewidowała plan swojej przyszłości gospodarczej i energetycznej potwierdzając swój międzynarodowy status lidera w walce ze zmianami klimatu. Nie było to łatwe. Nakłonienie 27 państw członkowskich do zgodzenia się na wiążące przepisy stanowiło prawdziwe wyzwanie. Zatem gratuluję prezydencji francuskiej i życzę szczęścia w Kopenhadze.
María Sornosa Martínez
(ES) Pani przewodnicząca, panie komisarzu Dimas, panie ministrze Borloo, panie i panowie! Czas działać. Pakiet prawodawstwa, nad którym debatujemy nam na to pozwala. Chociaż ostateczny kształt tego pakietu nie jest jakiś wyjątkowy, to możemy czuć pewne zadowolenie.
Jeżeli zostanie on jutro przyjęty, będzie stanowił dla innych krajów wyraźny sygnał, że Unia Europejska się zaangażowała i przewodzi w walce ze zmianami klimatu.
Rozwiązanie problemu zmian klimatu i przekształcenie się w społeczeństwo o niskim zużyciu paliw kopalnych i niskiej emisji dwutlenku węgla stanowi kluczowy światowy priorytet. Przedmiotowe prawodawstwo pozwala nam planować przyszłe inwestycje służące zmniejszeniu emisji, w szczególności dzięki poprawie efektywności energetycznej oraz stopniowemu demontażowi przestarzałych instalacji emitujących ogromne ilości CO2.
Chciałabym podziękować wszystkim, a w szczególności pani poseł Doyle, która pomogła nam osiągnąć obecny etap i odczuwać zadowolenie z posiadania pakietu prawodawstwa, który mam nadzieję jutro przyjmiemy.
Patrick Louis
(FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nie powinno się traktować poszanowania środowiska naturalnego i konkurencyjności jako dwóch różnych spraw. One razem dają wyniki. Niestety mechanizm zaproponowany przez Parlament pozostaje kompromisem, który może się okazać bezskuteczny, bo brakuje w nim dwóch elementów.
Brakuje ustanowienia praw wyrównawczych na granicach. Bez tego kluczowego elementu nie będzie wyrównania z tytułu naszych wymogów na szczeblu globalnym. Wymogi te staną się dodatkowymi kosztami produkcji, ograniczeniami rozbudowy, będą przyspieszać przenoszenie wysokoemisyjnej produkcji do krajów trzecich i spowodują import eliminujący nasze miejsca pracy. Bez praw wyrównawczych na granicach Unii nasze cnoty mogą stać się naszymi wadami.
Brakuje również odważnej polityki przyznawania przydziałów emisji lasom i przemysłowi drzewnemu. Zwiększyłoby to wartość lasów w krajach rozwijających się, ograniczyło emisję dwutlenku węgla i promowało najbardziej podstawowe źródło węgla.
Te dwie zdroworozsądkowe uwagi oznaczają, że przedmiotowe sprawozdanie, będące wyrazem tak wielu dobrych chęci, może okazać się kolejnym ogromnym marnotrawstwem energii.
Pilar Ayuso
(ES) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Komisja przedstawiła przedmiotowy wniosek ponad rok temu i założyła pewne naprawdę ambitne cele. Od tego czasu na całym świecie nastąpiły wstrząsy finansowe i wydawało się, że położą one kres tym działaniom. Jednak w końcu osiągnięto wyważone porozumienie. Prawie nikogo nie zadowala ono do końca, ale mimo to jest to dobre porozumienie, które nadal zawiera pierwotne cele końcowe, a jednocześnie zapewnia przedsiębiorstwom lepszy dostęp do środków koniecznych do osiągnięcia tych celów.
Dlatego musimy gorąco podziękować i pogratulować pani poseł sprawozdawczyni Doyle, kontrsprawozdawcom z innych grup politycznych, a szczególnie również prezydencji francuskiej, bo jej praca pozwoliła nam osiągnąć wynik korzystny dla wszystkich.
Mam nadzieję, że w najbliższej przyszłości okoliczności pozwolą nam na ambitniejszą postawę i że inne kraje przyłączą się do tej krucjaty przeciwko zmianom klimatu, na której przeprowadzeniu wszystkim nam w Europie tak bardzo zależy.
Atanas Paparizov
(BG) Pani przewodnicząca, przedstawiciele Komisji Europejskiej i prezydencji! Po pierwsze proszę mi pozwolić wyrazić moje poparcie dla porozumienia osiągniętego w ramach Rady Europejskiej i rozmów trójstronnych w sprawie pakietu klimatyczno-energetycznego.
Potwierdza to rolę Unii Europejskiej jako lidera w walce ze zmianami klimatu. Jednocześnie uwzględniono konieczność utrzymania przez Europę konkurencyjności i miejsc pracy w okresie poważnego, światowego kryzysu gospodarczego.
Jeżeli chodzi o handel emisjami, to porozumienie w sprawie solidarności z nowymi państwami członkowskimi z Europy Środkowej i Wschodniej oraz uwzględniania ich wysiłków w okresie po roku 1990 stanowi dowód przestrzegania europejskich wartości, które uczyniły Europę atrakcyjną dla wielu narodów.
W odniesieniu do wychwytywania i składowania dwutlenku węgla chciałbym wezwać Komisję Europejską do poszanowania osiągniętego porozumienia dotyczącego wykorzystania 300 milionów ton przydziału emisji dwutlenku węgla oraz sugerowanego współfinansowania z niewykorzystanego salda budżetu na rok 2008 i korzystnych kredytów z Europejskiego Banku Inwestycyjnego.
Pani przewodnicząca! Mam nadzieję, że pakiet klimatyczny doprowadzi do poprawy sytuacji w przyszłości, zarówno pod względem klimatu jak i rozwoju gospodarczego w krajach takich jak mój - Bułgaria - oraz w innych krajach Europy Środkowej i Wschodniej.
Urszula Krupa
(PL) Pani przewodnicząca! Cały system redukcji emisji dwutlenku węgla oparty na niezweryfikowanych hipotezach nie poprawi środowiska i warunków życia człowieka. Celem dokumentu stała się maksymalna redukcja dwutlenku węgla wraz z wymuszeniem niebezpiecznej, nieuzasadnionej z ekologicznego punktu widzenia technologii CCS.
Nie chcemy niszczyć środowiska z bezsensownym robieniem śmietnika z formacji geologicznych oraz zniszczeniem gospodarek, które stracą konkurencyjność wobec krajów trzecich pogrążając je w recesji. Polskę pakiet może kosztować minimum 500 miliardów złotych. Proponowany system aukcji dla przydziałów emisji jest skrajnie kosztowny.
Ponadto system ETS rozprzestrzeniając się na kolejne sektory gospodarek państw członkowskich stanowi wygodne narzędzie konwersji tych gospodarek w kierunku przejmowania kompetencji władz państw członkowskich w zakresie polityki skarbowej poprzez stopniowe wypieranie dotychczasowych podatków wraz z zastępowaniem ich arbitralnie ustalonymi podatkami środowiskowymi.
Bogusław Sonik
(PL) Pani przewodnicząca! Propozycja Komisji Europejskiej zakładała, że wielkie zakłady przemysłowe i elektrownie, które emitują dwutlenek węgla do atmosfery będą musiały na specjalnych aukcjach kupować na to pozwolenia. Gdyby rzeczywiście wprowadzono system w tym kształcie, to mielibyśmy falę bankructw. Udało się uniknąć tego katastroficznego scenariusza i wprowadzić takie rozwiązania, które doprowadzą, co prawda, do podwyżek energii, ale nie aż tak wielkich.
Ważne jest, aby kwestię energii postrzegać całościowo. Dlatego już wcześniej Parlament zaproponował utworzenie stanowiska urzędnika wysokiego szczebla do spraw polityki zagranicznej w dziedzinie energetyki, który byłby odpowiedzialny za koordynowanie wszystkich strategii politycznych obejmujących zewnętrzne aspekty bezpieczeństwa energetycznego, np. energia, środowisko, handel, transport i konkurencja.
Dziś jawi się pytanie o rolę Komisji Europejskiej, która w sposób całkowicie tendencyjny przygotowała swoją propozycję, bez uwzględnienia sytuacji krajów, których energetyka jest oparta na węglu, czyli jednej trzeciej krajów Unii Europejskiej. Za słuszne uważam więc pytanie do pani przewodniczącej: czy wspólna Europa to Europa dyktatu czy porozumienia? Według mnie komisarz Dimas nie zdał egzaminu. W decydującym momencie negocjacji pan komisarz nie miał nic do powiedzenia, powtarzając jedynie ogólnie słuszne twierdzenia, które nie były w żadnej mierze podstawą kompromisu. Podważył tym samym wiarygodność wspólnotowego podejścia do problemów europejskich. To prezydencja francuska uratowała wspólne podejście do spraw zmian klimatycznych. To prezydencja francuska pozwoliła na zawarcie porozumienia energetycznego i za to dziękuję panu ministrowi Borloo oraz pani minister Kosciuszko-Morizet.
Obecnie należy wspierać rządy krajów członkowskich, aby wykorzystały najnowsze zdobycze technologiczne w dziedzinie energii. Temu powinien służyć niedawno powołany Europejski Instytut Technologiczny z siedzibą w Budapeszcie.
Matthias Groote
(DE) Pani przewodnicząca! Kompromis w sprawie systemu handlu emisjami, nad którym mamy głosować jutro nosi oczywiste znamiona autorstwa Parlamentu Europejskiego. Po to właśnie pracowali pani sprawozdawczyni i pan sprawozdawca pomocniczy. Chciałbym im za to serdecznie podziękować.
Zmiana systemu handlu emisjami oraz cały pakiet klimatyczny stanowią najambitniejszy i najbardziej dalekowzroczny pakiet służący ochronie światowego klimatu, jaki kiedykolwiek opracowywano. Możemy być z tego dumni. Nie powinniśmy również umniejszać tego sukcesu - wręcz przeciwnie, powinniśmy zrobić chwilę przerwy na refleksję.
Jednak nie wolno nam się ograniczyć do tego, co osiągnęliśmy, a co będzie jutro przedmiotem głosowania. Wręcz przeciwnie, musimy uważnie przyjrzeć się zmianom klimatu i ich konsekwencjom gospodarczym dla nas. Z tego powodu proszę Komisję o opracowanie czegoś w rodzaju raportu Sterna dla Unii Europejskiej, abyśmy mogli rozważyć, jakie dokładnie będą konsekwencje finansowe zmian klimatu dla Unii Europejskiej i jakie działania musimy podjąć w przyszłości, aby opanować ten ogólnoświatowy kryzys.
Karl-Heinz Florenz
(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Moim zdaniem nie udało nam się jakoś szczególnie dobrze wyjaśnić rzeczywistego znaczenia całego pakietu. Wielu uważa, że chcemy zaszkodzić polityce przemysłowej. Czego jednak pakiet naprawdę dotyczy to polityki CO2 i polityki zrównoważenia na tym świecie. Do tego potrzebujemy zasobów! To może być bolesne, ale jeżeli nie będziemy mieli tych zasobów, to nie poradzimy sobie z wielkimi biotopami obniżającymi zawartość dwutlenku węgla na tym świecie, a te przecież istnieją i nie da się wytłumaczyć, że jest inaczej. W tym celu posiadamy mechanizmy, które mnie osobiście też nieszczególnie zadowalają, podobnie jak mało zadowala mnie ostateczny wynik. Jednak mimo to będę głosował za.
Przenoszenie wysokoemisyjnej produkcji do krajów trzecich stanowi zaczątek pewnych rozważań. Nadal nie oznacza to, że Komisja zwolni z obowiązków przemysł, który uważamy, że zostanie zwolniony. To samo dotyczy systemu poziomów odniesienia (benchmarkingu). Panie ministrze, z całym szacunkiem, również dla pani, pani poseł Doyle, musimy bardzo uważać, aby w przyszłości nasza Komisja nie stała się królem i władcą polityki gospodarczej w Europie. Taka władza nigdy nie powinna znaleźć się w rękach pojedynczej instytucji! Dlatego mam pewne wątpliwości, ale w końcu i tak zagłosuję za sprawozdaniem, bo patrząc z perspektywy czasu dotyczy ono nie tylko dwutlenku węgla, ale również zrównoważenia. W przerażającym tempie spalamy zasoby naszych dzieci stwarzając tym samym zagrożenie dla naszej planety. Trzeba to zmienić przy pomocy nowej polityki społeczeństwa przemysłowego. To nasza jedyna szansa!
Kiedy narzekamy, że Parlament nie potrafił w tej kwestii zapewnić wystarczających kompetencji, mamy w sumie rację. Jednak moi drodzy przyjaciele socjaldemokraci, na Konferencji Przewodniczących większość z was sama głosowała za tym pośpiechem, podczas gdy my głosowaliśmy przeciw. My chcieliśmy innej procedury, z którą Rada na pewno by sobie poradziła. Więc jeżeli macie się skarżyć, to skarżcie się temu, komu trzeba.
Podsumowując: nie wyobrażam sobie, aby istniał mądrzejszy wniosek, który mógłby uzyskać odpowiednią większość głosów. Dlatego też musimy zagłosować za.
Anne Ferreira
(FR) Pani przewodnicząca! Osiągnięto porozumienie w sprawie pakietu klimatycznego i wszyscy odczuwamy z tego powodu ulgę.
Jednak proszę mi pozwolić trochę ostudzić entuzjazm, jaki w niektórych budzi ten pakiet. Porozumienie było wymogiem koniecznym, aby uzmysłowić sobie, co się stanie po Kioto, ale niewystarczającym, aby powiedzieć, że teraz jesteśmy gotowi stawić czoła wyzwaniu, jakie stanowią zmiany klimatu.
Ja także uważam, że tekst ten ma parę słabości. Po pierwsze żałuję, że udział sprzedaży na aukcji obniżono w roku 2020 do 70% ze 100%, które przewidywał pierwotny wniosek.
Po drugie, przyjmując, że 50% działań redukcyjnych można skompensować przy pomocy projektów w krajach rozwijających się, znacząco ograniczamy obowiązki Unii Europejskiej dotyczące przeciwdziałania zmianom klimatu.
Trzecim przykładem jest niski poziom przychodów i brak zdecydowanego zobowiązania do inwestowania w zwalczanie zmian klimatu, czy to wewnątrz Unii Europejskiej czy w celu pomocy krajom rozwijającym się.
Wątpię, czy te zapisy, a bardziej ogólnie zapisy pakietu klimatyczno-energetycznego będą zachętą do dokonania koniecznych zmian w europejskiej gospodarce i czy dzięki nim Unia Europejska zacznie przekształcać się w społeczeństwo wstrzemięźliwe pod względem emisji gazów cieplarnianych.
Mimo to będziemy głosować za całym tekstem, ale myślę, że konieczne będą dalsze inicjatywy, aby zwiększyć znaczenie europejskich zobowiązań.
Elisabetta Gardini
(IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Porozumienie osiągnięte w sprawie pakietu klimatyczno-energetycznego jest moim zdaniem ambitne, bo z jednej strony uwzględnia wyznaczone cele dotyczące ochrony środowiska, a z drugiej określa jednocześnie sposoby pogodzenia ich z dalszym funkcjonowaniem gospodarki. Uważam je również za sukces Włoch, którym udało się wynegocjować kilka kluczowych aspektów pakietu.
Uzgodniony tekst stanowi znaczącą poprawę względem wersji opracowanej przez Komisję Ochrony Środowiska, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, a ponadto jest o wiele bardziej zgodny z poglądami naszej grupy politycznej. Na przykład kluczowym punktem jest uzgodniona na wniosek prezydenta Berlusconiego klauzula przewidująca przegląd w roku 2010, również w świetle wyników konferencji w Kopenhadze, a fakt, że przyjęto ją jednogłośnie stanowi dobry objaw wrażliwości na potrzeby przemysłu. Tak samo znaczące jest przyjęcie stopniowego wprowadzania systemu aukcji w sektorach przemysłu nienarażonych na konkurencję międzynarodową. Co więcej, sektory, w których istnieje ryzyko przenoszenia wysokoemisyjnej produkcji do krajów trzecich mają skorzystać z darmowych przydziałów.
To jednak nie oznacza, że będzie to bułka z masłem, bo przedmiotowy pakiet i tak spowoduje poważny wzrost kosztów systemowych w całym kraju. Liczba darmowych przydziałów jest powiązana również z ambitnymi poziomami odniesienia określonymi w rozważanych dyrektywach, więc problem przenoszenia działalności nie zostanie całkowicie wyeliminowany. To ponownie przypomina nam znaczenie klauzuli o przeglądzie - da ona szansę ocenienia, czy płatności w systemie nie są zbyt wysokie oraz wprowadzenia zmian i dostosowania naszych działań.
Moim zdaniem Parlament powinien pilnować sposobu wdrażania porozumienia, a w szczególności sposobu prowadzenia aukcji. Uważam, że będą one prawdziwym poletkiem doświadczalnym. Bardzo wiele żądamy od realnej gospodarki, a zgodnie z poglądem, który zawsze wyznawaliśmy, nie chcemy, aby te działania spowodowały nadmierny rozwój systemu finansowego oderwanego od realnej gospodarki.
Caroline Jackson
Pani przewodnicząca! Dziękuję i gratuluję pani poseł Doyle, ale uważam, że jutro będziemy mieli smutny dzień dla demokracji w Parlamencie Europejskim.
Prosi się nas o zatwierdzenie porozumienia zawartego z Radą za zamkniętymi drzwiami. Świadomie odrzuciliśmy możliwość szczegółowego przeanalizowania stanowiska Rady w ramach pełnego procesu współdecyzji. Nie widzę sensu w tym, aby Parlament domagał się dodatkowych, nowych kompetencji, jeżeli nie jesteśmy gotowi korzystać z tych, które już posiadamy.
Ponieważ poganiano nas przy pomocy fałszywego harmonogramu, zaniechaliśmy obowiązku dopilnowania, aby obiektywne organy w pełni oceniły oddziaływanie pakietu klimatycznego. Na przykład byłam ostatnio sprawozdawczynią w sprawie ramowej dyrektywy o odpadach. Promuje się w niej koncepcję efektywnych energetycznie elektrociepłowni, ale takie zakłady będą karane zgodnie ze zmienionym systemem handlu emisjami. Czy to ważne zagadnienie w ogóle przedyskutowano? Co się z nim stało?
Mówiąc ogólnie zgodziliśmy się z tym, co powiedziały państwa najbardziej obawiające się pakietu. Zaniechaliśmy ustanowienia dla UE solidnego aparatu oceny oddziaływania i teraz płacimy za to cenę. Nie mamy też zupełnie pojęcia, czy cele określone w pakiecie zostaną rzeczywiście osiągnięte. Czy jesteśmy pewni, że wdrożenie będzie wystarczająco ściśle nadzorowane, niezależnie od tego, co powiedział pan komisarz Dimas, oraz że wobec państw, które nie wdrożą w praktyce nawet tego złagodzonego pakietu będą szybko wyciągane konsekwencje?
Jak będziemy kontrolować wszystkie te projekty wspólnych działań w krajach rozwijających się? Jeżeli zmiany klimatyczne są takie ważne, to musimy do wdrożenia podejść bardziej aktywnie niż dotąd podchodziliśmy do polityki ekologicznej w jakiejkolwiek dziedzinie, a na ten temat nic nie słyszeliśmy. Jeżeli z tego ma wyniknąć cokolwiek dobrego, to musi to być nowa determinacja do uzyskania absolutnych gwarancji wdrożenia oraz ustandaryzowany system obiektywnej oceny oddziaływania, taki jak posiadany przez Kongres USA.
Ktoś powiedział, że to pośpieszne porozumienie w pierwszym czytaniu nie powinno być postrzegane jako precedens ukazujący skłonność Parlamentu do poddawania się Radzie i rezygnacji z kompetencji, jakie posiada w ramach współdecyzji. Ale, panie ministrze Borloo, przecież tak właśnie będzie ono postrzegane, nieprawdaż? Przyszłe kadencje Parlamentu jeszcze tego pożałują.
Georg Jarzembowski
(DE) Pani przewodnicząca, panie ministrze, panie komisarzu! Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów cieszy się z osiągniętego w rozmowach trójstronnych porozumienia Rady i Parlamentu, aby nie rozszerzać nowych zasad przeglądu ogólnego systemu handlu emisjami (ETS) na ruch lotniczy, tylko objąć go nowymi, jeszcze nieopublikowanymi szczególnymi przepisami dotyczącymi ruchu lotniczego.
Specjalne przepisy ETS dla ruchu lotniczego uzgodnione latem przez Parlament i Radę, a wchodzące w życie dnia 1 stycznia 2012 roku to pierwsze przepisy na świecie, na mocy których ruch lotniczy uwzględniony zostaje w systemie handlu emisjami, a które tym samym wymagają od linii lotniczych ograniczenia oddziaływania ruchu lotniczego na środowisko. To fakt. Konsekwencje, a mianowicie koszty dla linii lotniczych, portów lotniczych i ostatecznie dla pasażerów są w warunkach światowej konkurencji na granicy tego, co można wytrzymać, a wynikają z przepisów, jakie uzgodniliśmy latem.
Surowsze zasady wynikające z nowych przepisów ogólnego ETS byłyby nie tylko nieuzasadnione, ale wywołałyby skrajne trudności finansowe dla europejskich linii lotniczych. Pod tym względem jesteśmy wdzięczni Parlamentowi i Radzie. Jest to również słuszne, bo szczególne przepisy ETS dla ruchu lotniczego dadzą nam szansę wynegocjowania absolutnie równoważnych przepisów z państwami trzecimi, a tym samym uniknięcia światowych konfliktów, które doprowadziłyby do odwetu wobec europejskich linii lotniczych. Szczerze mówiąc rozwiązania w skali całego świata lub przynajmniej jego części mające na celu rozsądną ochronę środowiska naturalnego przed oddziaływaniem ruchu lotniczego na świecie są zawsze lepsze od zbyt surowych przepisów, które obowiązywałyby wyłącznie w UE. Pod tym względem jesteśmy bardzo zadowoleni. Wiecie państwo, że w roku 2014 te szczególne przepisy ETS dla ruchu lotniczego i tak zostaną poddane ponownej ocenie.
Dlatego jestem wdzięczny pani poseł sprawozdawczyni Doyle i prezydencji francuskiej, jeżeli nas słucha, za wyjątek dla ruchu lotniczego. Była to słuszna decyzja, która pozwoli nam osiągnąć postęp. Dziękuję bardzo!
Richard Seeber
(DE) Pani przewodnicząca! Nie będę marnował czasu na gratulowanie prezydencji francuskiej tych udanych negocjacji. Pozostaje jednak niesmak z powodu tego, że Parlament Europejski nie został właściwie zaangażowany. Szkoda, szczególnie w tej sprawie. Nie mogę do końca zrozumieć pośpiechu, z jakim w tej sprawie postępowano, bo właściwie każde państwo członkowskie zwlekało z wywiązaniem się ze zobowiązań, które już przyjęło w myśl protokołu z Kioto.
Zawsze świetnie nam wychodzi uzgadnianie celów, jeżeli przypadają one w odległej przyszłości. System handlu emisjami (ETS) wchodzi w życie dnia 1 stycznia 2013 roku. Podjęliśmy decyzję co do zobowiązań na ten okres, następnie na okres do roku 2020, a potem w odległej przyszłości. Lepiej byłoby skłonić państwa członkowskie do wywiązania się z obecnych zobowiązań, a także prawidłowo zaangażować Parlament Europejski w rzetelny, uporządkowany i demokratyczny proces tworzenia polityki.
Co więcej, uważam, że Komisja stoi obecnie przed wielkimi wyzwaniami, bo to co uzgodniliśmy to są ogólne ramy. W szczególności jeżeli chodzi o formułowanie poszczególnych punktów, takich jak stosowanie mechanizmów elastyczności, w ogromnym stopniu będzie to zależało od sposobu ustanowienia przez Komisję obowiązujących warunków. W tej sprawie trzeba też powiedzieć, że w systemie ETS mniej więcej 50% zostanie zlecone innym regionom świata, a z uwzględnieniem wspólnych działań proporcja ta wynosi 70%. W tym zakresie państwa członkowskie bardzo sobie ułatwiły życie. Również w tej sprawie ponownie proszę Komisję i pana komisarza Dimasa o ścisłe monitorowanie przestrzegania i przypominanie państwom członkowskim o podjętych przez nie zobowiązaniach na rzecz ratowania światowego klimatu.
Ponadto na pewno mamy nadal problem z dokładną definicją przenoszenia wysokoemisyjnej produkcji do krajów trzecich. W sumie słuszne jest wprowadzenie wyjątku dla pewnych sektorów, ale jak dotąd nikt nie wie, których sektorów to dotyczy. Z tego powodu Komisja będzie musiała opracować przejrzystą procedurę, tak aby mieć pewność, że zostanie ona zaakceptowana przez przemysł i państwa członkowskie, bo mamy tutaj do czynienia z bardzo dużymi kwotami. Ważne jest, abyśmy ustalili dobre podstawy w ramach przejrzystego procesu.
Eija-Riitta Korhola
(FI) Pani przewodnicząca! Chciałabym podziękować wszystkim w Parlamencie, którzy wnieśli tak wielki wkład w pakiet klimatyczny. W szczególności chciałabym pochwalić Sekretariat Generalny, którego ciężka praca robiła wrażenie, a którego ogromne obciążenie pracą nigdy nie mogłoby zostać załatwione bez przekroczenia limitów wynikających z prawodawstwa o czasie pracy.
Obecnie mamy przed sobą bardzo zadowalający i ekologicznie ambitny wynik, i jak to się czasami zdarza, musimy za niego podziękować Radzie, a nie Parlamentowi. To Rada rozwiązała kilka poważnych problemów, które czaiły się we wniosku Komisji. W rzeczywistości jeszcze wiele nie zostało rozwiązane, ale to dopiero czas pokaże.
Nasza grupa miała znaczący wpływ na ostateczny wynik, chociaż nie było to zauważalne w stanowisku przyjętym przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności. Jednak teraz widać to w stanowisku Rady i w efekcie końcowym. Nasz alternatywny model handlu emisjami zapewnił ogólną atmosferę wyrażania opinii i swobodnej debaty. Zatem pomagaliśmy Radzie i zachęcaliśmy ją, aby swoją politykę skierowała w stronę metody poziomów odniesienia (benchmarkingu).
Dlatego chcę podziękować państwom członkowskim, w tym mojemu własnemu krajowi - Finlandii, za zwrócenie ścisłej uwagi na szeroki wachlarz poglądów w Parlamencie i uwzględnienie zmian, jakie tutaj nastąpiły. Starania Rady uzyskały tutaj o wiele większe poparcie niż się na początku wydawało.
Głównym celem polityki klimatycznej jest uzyskanie powszechnego porozumienia w tym samym czasie. Nie ma żadnego innego punktu wyjścia, który byłby odpowiedzialny ekologicznie. W ten sposób możemy zagwarantować, że redukcja u nas nie wywoła wzrostu w innym miejscu, bo wtedy nasze poświęcenie byłoby na darmo.
Niestety wśród obrońców środowiska są osoby gotowe pójść w takim kierunku. Jednak doświadczenie pokazuje, że środowisko nie nagradza jednostronnej determinacji i klimatycznego purytanizmu, bo one po prostu nie przynoszą wyników. Musimy stworzyć szeroki front i uczciwe zasady. Potrzebujemy prawodawstwa, które zachęci firmy do uczestnictwa w wyścigu po technologię powodującą najmniejszą emisję, zgodnie z którym będą one za to nagradzane, a nie karane.
W szczególności chcę powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że utrzymamy cel 20% redukcji emisji, dzięki czemu będziemy mogli powiedzieć, że Parlament i Rada absolutnie niczego nie złagodziły.
Christofer Fjellner
(SV) Pani przewodnicząca! Muszę powiedzieć, że przez te lata, które przepracowałem w Parlamencie Europejskim nauczyłem się, że nie zawsze wychodzi tak, jak by się chciało. Wszystko opiera się na kompromisach, ale mimo to w końcu zazwyczaj wychodzi całkiem nieźle. W tej chwili słyszymy narzekania wielu osób, zarówno tych, które uważają, że powinniśmy byli przyjąć ambitniejsze przepisy, jak i tych, które uważają, że te przepisy są zbyt ambitne. Jednak ja uważam, że w sumie powinniśmy być ogromnie zadowoleni z tego, że w ogóle udało nam się ten kompromis faktycznie osiągnąć. Jest to krok we właściwym kierunku i to krok, z którego przynajmniej ja jestem dumy. Jestem dumny, bo stanowi on potwierdzenie, że Szwecja nadal jest krajem podejmującym w Europie największą odpowiedzialność, ale również, że Europa jest częścią świata, która podejmuje największą odpowiedzialność w skali globalnej. Jako szwedzcy konserwatyści ciężko pracowaliśmy nad osiągnięciem tego kompromisu, zarówno w Radzie jak i tutaj, w Parlamencie Europejskim.
Na ten temat można wiele powiedzieć, ale jeżeli mam powiedzieć, z czego jestem najbardziej zadowolony, to podkreślę to, co zrobiliśmy w sprawie samochodów, czyli że uwzględniamy ekologiczne oddziaływanie samochodów, ale również dajemy ich producentom rozsądny okres czasu na opracowanie nowych modeli. Jak już powiedziano nie możemy poddać się pokusie myślenia, że to już koniec tego procesu. To jest dopiero wstęp do ważnej pracy, jaką trzeba wykonać w Kopenhadze. Uważam, że obecnie położyliśmy pod nią dobre podwaliny. Dziękuję bardzo.
Jerzy Buzek
(PL) Pani przewodnicząca! Dla mnie ta dyrektywa jest przykładem dobrego, skutecznego dialogu w Unii Europejskiej. To była najtrudniejsza chyba dyrektywa jaką mieliśmy w tej kadencji. Zgłoszone poprawki nie były dla wszystkich jasne. W końcu wysłuchaliśmy się nawzajem. Najpierw w Parlamencie, a potem przyznam, że prezydencja francuska wykazała nadzwyczajną rzetelność w podejściu do sprawy. Dziękuję także panu komisarzowi Dimasowi i Piebalgsowi za udział w dyskusji.
Teraz najważniejsze jednak, że tę dyrektywę musimy wdrożyć. Musimy o 20% obniżyć emisję gazów cieplarnianych do roku 2020, co najmniej o 20%! My stworzyliśmy w ten sposób wspólną klimatyczną politykę Unii Europejskiej. Jeszcze o tym nie mówiliśmy tak jasno, ale ta dyrektywa mówi o naszej wspólnej polityce. Będzie to wymagało systematycznych działań, monitoringu, jakby kontrolowania się nawzajem, jak w każdej polityce wspólnej. Musimy także sfinansować strategiczny program technologii energetycznej. To jest odpowiedź na ocenę emisji CO2. To będzie wspólny początek naszej wspólnej polityki energetycznej. Tego potrzebuje Unia Europejska.
Silvia-Adriana Ţicău
(RO) Jedynym dostępnym dla nas rozwiązaniem nie jest produkować mniej, ale bardziej inteligentnie i ekologicznie. Jest ważne, abyśmy zmniejszyli emisję zanieczyszczeń, ale musimy również zapewnić rozwój gospodarczy i ochronić miejsca pracy.
W porównaniu z 8% redukcją przewidzianą w protokole z Kioto, Rumunia w latach 1990 do 2005 ograniczyła swoją emisję gazów cieplarnianych o 43%. Niestety osiągnięto to dzięki procesom restrukturyzacji przeprowadzonym przez przedsiębiorstwa z przemysłu ciężkiego, mimo uzależnienia od paliw kopalnych. Chociaż korzystniejszym rokiem odniesienia byłby rok 1990, to cieszy mnie elastyczność i solidarność, z jaką potraktowano nowe państwa członkowskie, a mianowicie okres przejściowy na realizację znaczących inwestycji pozwalających usprawnić działalność firm.
Dzięki poprawkom uzyskaliśmy darmowy przydział gazów cieplarnianych na centralne ogrzewanie mieszkań oraz systemy ogrzewania lub chłodzenia wykorzystujące sprawne wytwarzanie energii w kogeneracji, wypłacanie rodzinom o niskich dochodach pomocy z przychodów uzyskanych z aukcji przydziałów emisji gazów cieplarnianych oraz wyłączenie szpitali i niewielkich instalacji z systemu obrotu certyfikatami emisyjnymi. Dziękuję.
Chris Davies
Pani przewodnicząca! Jednym z sukcesów osiągniętych w tych negocjacjach było stworzenie mechanizmu finansowania projektów demonstrujących wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla (CCS), do czego nawiążę później. Jednak chociaż byłem negocjatorem i sprawozdawcą w sprawie CCS, to sukces osiągnęliśmy dzięki zmianie dyrektywy o systemie handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych (ETS). Ja w najlepszym wypadku pociągałem trochę za sznurki. Czasem trzeba mieć szczęście, a myślę, że moim szczęściem było to, że w dyrektywę ETS zaangażowane były panie poseł Linda McAvan, Lena Ek i inni kontrsprawozdawcy. Myślę, że miałem szczęście, bo prezydencja była otwarta na rozważenie nowych pomysłów, a szczególnym szczęściem była możliwość współpracy z panią poseł Avril Doyle, sprawozdawczynią zajmującą się tym prawodawstwem, która osiągnęła bardzo wiele. Pani przewodnicząca! Chcę zwrócić uwagę na jedno: w historii tego Parlamentu niewielu było sprawozdawców, którzy przedstawili pierwotny wniosek mogący w najlepszym wypadku uzyskać 1,5 miliarda euro finansowania, a w końcu osiągnęli pakiet o pięcio- lub sześciokrotnie większej wartości.
Bart Staes
(NL) Pani przewodnicząca! Obroniono cel zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych o 20% do roku 2020. Jednak nie powinniśmy się oszukiwać. Cel ten był niewystarczający już w przeszłości. Naukowcy mówią, że powinniśmy starać się uzyskać redukcję o 25%, a nawet o 40%. Żałuję, że podkopano system aukcji poza sektorem elektroenergetycznym. W roku 2020 będziemy nadal rozdawać 30% przydziałów emisji za darmo, a sprzedaż 100% na aukcji wejdzie w życie dopiero w roku 2027.
Tym samym wysyłamy naprawdę zły sygnał tym, którzy mają omawiać w Kopenhadze światowe porozumienie w sprawie klimatu, a przecież najlepszym rozwiązaniem problemu przenoszenia wysokoemisyjnej produkcji do krajów trzecich jest w rzeczywistości światowe porozumienie. Brak światowego porozumienia oznacza dalsze osłabianie systemu aukcji ze względu na to, że 96% firm będzie otrzymywać przydziały emisji za darmo. Mniejsze przychody z aukcji przydziałów oznaczają mniejsze inwestycje w zrównoważoną energetykę oraz w badania i rozwój.
Chciałbym zadać pani poseł Doyle następujące pytanie: czy orientuje się pani, jakiego oczekuje się spadku zysków z aukcji ze względu na zupełne podważenie tego systemu?
Przewodnicząca
Bardzo mi przykro, ale z powodu ograniczeń czasowych nie mogę udzielić głosu dalszym mówcom. Wracamy teraz do tak bardzo wychwalanej sprawozdawczyni, pani poseł Doyle.
Avril Doyle
sprawozdawczyni. - Pani przewodnicząca, chciałabym przedstawić kilka krótkich zagadnień.
Udało się utrzymać ekologiczną logikę znakomitego pierwotnego wniosku, szczególnie przy scenariuszu minus 30%. Nie ma sensu, abyśmy z naszym prawodawstwem jechali do Kopenhagi, o ile w grudniu przyszłego roku nie będą na nie przeznaczone poważne pieniądze - a to już sprawa dla Komisji.
Porozumienie dotyczące 300 milionów przydziałów na CCS stanie się prawdopodobnie przełomowym punktem w całej debacie o redukcji emisji dwutlenku węgla, jeżeli przewidziane 12 instalacji dowiedzie skuteczności tej technologii.
Przedstawione porozumienie daje teraz UE wyraźny mandat do negocjowania z państwami trzecimi w okresie poprzedzającym przyszłoroczne porozumienie. Nie możemy sobie pozwolić na porażkę, bo potomni obwinią nas za niewywiązanie się z naszych obowiązków jako pokolenia przywódców politycznych, którzy wiedzieli o problemie, znali wyniki wzajemnie zweryfikowanych badań naukowych, ale nie podjęli działań.
Niektórzy uważają, że w sprawozdaniu końcowym posunęłam się za daleko, inni, że nie dość daleko. Jednak nawet przy przydziałach emisji bez poziomów odniesienia przemysłowi nie będzie łatwo osiągnąć niższej docelowej emisji. Nie pozwólmy, aby lepsze stało się wrogiem dobrego. Biorąc wszystko pod uwagę mamy dobry wynik. Jest on najlepszy na świecie, bo w końcu stanowi jedyny jak dotąd system handlu emisjami na świecie. Zachęcam USA i Australię do stworzenia lepszego i zawstydzenia nas w UE, tak abyśmy w przyszłym roku w Kopenhadze zobowiązali się do czegoś więcej.
Przewodnicząca
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się jutro, w środę 17 grudnia 2008 r.
Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)
Jorgo Chatzimarkakis, Wolf Klinz, Holger Krahmer, Alexander Graf Lambsdorff i Willem Schuth  
Pani przewodnicząca! Porozumienie w sprawie pakietu klimatycznego stanowi jedynie skromne osiągnięcie.
UE wyznaczyła cel, którym jest redukcja o 20% w porównaniu z rokiem 1990. Już osiągnęliśmy nieco mniej niż połowę tej redukcji. Kluczową sprawą było tutaj rozszerzenie na wschód, gdzie emisja jest niższa w wielkościach bezwzględnych, dzięki czemu docelowa redukcja wynosi tylko 12% względem roku 1990.
UE powinna osiągnąć od 3% do 4% redukcji w krajach rozwijających się, więc do uzyskania pozostaje nieco poniżej 9%. Dopuszczalne jest niedotrzymanie celów w granicach do 5%. Zostaje 4%.
W normalnej sytuacji można by w tym momencie powiedzieć: to dobrze, całe szczęście, że UE nie postanowiła przenieść całej swojej gospodarki do Azji. Kompromis jest na pewno mniej kosztowny niż wniosek Komisji. Niemiecka Wolna Partia Demokratyczna (FDP) może się na niego zgodzić.
Jednak zamiast tego, UE stawia teraz własne państwa członkowskie przeciw sobie. Ze względu na koszyk energetyczny, zasady dotyczące wyjątków i spryt w negocjacjach pewne państwa członkowskie uzyskały przewagę nad innymi. Już niedługo będziemy świadkami tego, jak niemieccy dostawcy energii wytwarzają energię elektryczną w Polsce zamiast w Niemczech, no chyba, że w ogóle kupią ją od Francuzów.
Fakt, że państwa członkowskie UE zajmują się takimi targami daje małe szanse na światowe porozumienie, a do tego budzi wątpliwości co do efektywnego wykorzystania zasobów.
Wzywa się rządy, Radę i Komisję Europejską do zapewnienia efektywności zarówno w ochronie środowiska, jak i w gospodarce oraz rozwoju.
Magor Imre Csibi  
na piśmie. - W zeszłym tygodniu Rada i negocjatorzy z Parlamentu Europejskiego wypracowali dziejowe porozumienie w sprawie pakietu klimatycznego. Kompromis ten trochę mnie zasmuca, bo pakiet został wyraźnie złagodzony w porównaniu z pierwotnym wnioskiem Komisji i wynikami głosowań w komisjach PE. W czasach, kiedy potrzebne jest pilne i konsekwentne działanie w celu zapobiegania zmianom klimatu, Europa wybrała drogę powolnego przekształcenia w gospodarkę niskoemisyjną przy pomocy derogacji i darmowych przydziałów emisji gazów cieplarnianych. Jednak mimo tych wad, przedmiotowy kompromis stanowi ważny przełom i kładzie podwaliny bardziej zrównoważonej gospodarki. Najważniejszym osiągnięciem jest zapisanie celów i zasad wdrożeniowych w prawodawstwie i akceptacja przez wszystkich konieczności wybrania czystszego sposobu rozwoju. Ponadto zmiany klimatu można efektywnie zwalczać tylko jeżeli wezmą w tym udział wszyscy, a przedmiotowy kompromis daje UE lepszą pozycję przetargową, umożliwiając zaangażowanie partnerów międzynarodowych. Wreszcie, co nie mniej ważne, popieram to porozumienie, bo jestem szczerze przekonany, że nie jest to kompromis pustych słów, ale taki, który można zrealizować w rzeczywistości.
Daciana Octavia Sârbu  
Wynik negocjacji między trzema instytucjami w sprawie pakietu klimatycznego stanowi wyważony kompromis, który pomoże Unii Europejskiej poważnie przyczynić się do zapobiegania globalnemu ociepleniu, bo Unia stanowi pierwszą grupę państw, która angażuje się w takie działania w formie prawnego obowiązku. Obecnie borykamy się ze światowym kryzysem finansowym, który w większości państw członkowskich obudził obawy dotyczące celu, jakim jest redukcja emisji gazów cieplarnianych. Jednak wynik, jaki osiągnęliśmy po spotkaniu na szczycie stanowi wyważony kompromis między potrzebą ochrony klimatu a potrzebą wyrwania się z tego gospodarczego impasu. Moim zdaniem powoływanie się na argumenty dotyczące tego kryzysu nie może uniemożliwić przyjęcia przedmiotowego pakietu. Mam nadzieję, że zagłosują za nim wszystkie grupy polityczne w Parlamencie. Jestem wdzięczna, że uznano wysiłki krajów, które zmniejszyły swoją emisję w latach 1990-2005, w tym Rumunii, czego wyrazem jest zmiana systemu rozdziału dochodów z aukcji bez zmiany ogólnej struktury pakietu. Jednocześnie uważam, że prawidłowo zajęto się większością zagadnień z dyrektywy o handlu emisjami, które powodowały poważne trudności dla państw członkowskich, a także, że ostateczny wynik jest uczciwy i pozwoli Unii Europejskiej rozpocząć prawdziwą misję zwalczania zmian klimatu.
Esko Seppänen  
Dyrektywa o handlu emisjami przedstawiona Parlamentowi to kapitalistyczne pozorowanie ochrony środowiska dla zysku, a na dodatek nic innego, jak tylko kapitalizm spekulacyjny i zalegalizowany przekręt. Ponieważ pierwotny wniosek Komisji sformułowano w taki sposób, że europejski przemysł nie będzie musiał zapłacić ceny za tę spekulację poza kosztem energii elektrycznej, zagłosuję za, chociaż jestem przeciwnikiem handlu emisjami. Popieram cele dotyczące redukcji emisji, ale powinniśmy je byli osiągnąć przy pomocy podatków, a nie spekulacji.
