
De Voorzitter.
   – Ik verklaar de zitting van het Europees Parlement, die op 23 maart 2006 werd onderbroken, te zijn hervat. 
De Voorzitter.
   – De Conferentie van voorzitters heeft mij verzocht het Parlement te laten weten dat de voormalige president van Liberia, de heer Charles Taylor, op 29 maart is gevangengenomen en uitgeleverd aan Sierra Leone, om te worden berecht door de Speciale Rechtbank voor Sierra Leone.
Zoals u weet, is Taylor in staat van beschuldiging gesteld wegens oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid, waaronder moord, verkrachting, het ronselen van kindsoldaten en verminking begaan tijdens de burgeroorlog in Sierra Leone.
Het Europees Parlement heeft zich met deze zaak beziggehouden en heeft in zijn resolutie over de zaak Charles Taylor, van 24 februari 2005, en in zijn resolutie over de mensenrechten in de wereld, van 28 maart 2005, uitlevering van Taylor aan de Speciale Rechtbank geëist.
Aangezien het Parlement deze resoluties heeft aangenomen, kan het Parlement zich vandaag gelukkig prijzen met deze belangrijke overwinning in de strijd tegen de straffeloosheid van oorlogsmisdadigers. Ik herinner u eraan dat de nieuwe president van Liberia is uitgenodigd om hier in het Parlement het woord te voeren, en ik hoop dat zij hiertoe binnenkort in de gelegenheid zal zijn. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de definitieve ontwerpagenda die door de Conferentie van voorzitters is opgesteld overeenkomstig artikel 130 en 131 van het Reglement tijdens haar vergadering van donderdag 30 maart 2006. De volgende wijzigingen zijn voorgesteld:
De Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement heeft voorgesteld de stemming over het verslag van de heer Őry, die voor morgen op het rooster staat, te verzetten naar woensdag. 
Martin Schulz (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het verslag-Őry stond op de oorspronkelijke agenda voor woensdag gepland, net als de stemming daarover. Door een besluit dat de Conferentie van voorzitters pas donderdag jongstleden heeft genomen wordt het verslag nu al op de dinsdag besproken. Met als gevolg dat we vandaag niet meer in staat waren er in de fractie een afsluitend debat over te voeren, omdat we er bij het uitnodigen van onze afgevaardigden van uitgegaan zijn dat de stemming op woensdag zou plaatsvinden en we dus op dinsdagavond een afsluitend debat hadden kunnen voeren. Daarom zou ik de collega’s dankbaar zijn als ze ermee instemmen om morgen over het verslag te debatteren, maar er pas woensdag over te stemmen. 
Csaba Őry (PPE-DE ),
   . – Ik zie daar geen bezwaar in en ik ben het er persoonlijk mee eens. Hartelijk dank. 

 – De Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement verzoekt om uitstel tot een volgende vergaderperiode van de stemming over de verslagen van Monica Frassoni (A6-0089/2006), Bert Doorn (A6-0082/2006), Arlene McCarthy (A6-0083/2006) en Giuseppe Gargani (A6-0080/2006). 
Hannes Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, hoewel ik u daarover niet van tevoren geïnformeerd heb, wil ik graag nog iets over de kwestie “Beter wetgeven” zeggen. We zijn ermee akkoord gegaan dit belangrijke debat deze week te houden, maar nu is op de valreep duidelijk geworden dat er bij de stemming nog een paar zaken zijn die om opheldering vragen. We hebben het er in ieder geval met de rapporteurs over gehad om de stemming over allevier de verslagen inzake beter wetgeven niet deze week te houden, maar tijdens de volgende vergaderperiode. Ik weet niet of we daar nu al over kunnen stemmen, mocht er overeenstemming over bestaan, maar ik wil er in elk geval nu al op wijzen dat er een sterke voorkeur bestaat om deze week geen stemming, maar alleen een debat te houden over de verslagen inzake beter wetgeven. 
De Voorzitter.
   Als ik het goed begrepen heb, behelst uw verzoek het debat te houden zoals gepland, maar dan zonder stemming. 
Klaus-Heiner Lehne (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik constateer die voorkeur ook en verklaar namens mijn fractie dat wij het voorstel ondersteunen. 
De Voorzitter.
   We hebben het nu over tendensen. Kunnen we stemmen over tendensen? 
Monica Frassoni (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, dit is geen tendens binnen de grote coalitie, maar ook wij zijn voor uitstel van de stemming, en wel om een heel eenvoudige reden: volgens ons hapert er nog wat aan de onderlinge afstemming van deze verslagen. Het is dus een goed idee om daarover nog eens te spreken, zodat wij, indien dit Huis daartoe besluit, in mei kunnen stemmen. 
De Voorzitter.
   Ik zal het zo opvatten dat deze tendens kan worden geïnterpreteerd als een concreet verzoek om de stemming niet tijdens deze vergaderperiode te laten plaatsvinden.
De Raad heeft de titel van de laatste van de verklaringen die hij vanmiddag zal afleggen als volgt aangevuld: "Maatregelen ter verbetering van de verkeersveiligheid (SAFETY) en veiligheidsmaatregelen in de vervoerssector, met inbegrip van de financiering ervan (SECURITY)". 
Hannes Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou de diensten willen vragen de voorzitter van de Raad erop te wijzen dat hij ook aandacht moet besteden aan de oorspronkelijke definitie van veiligheid, namelijk terrorismebestrijding, en dat hij zich niet mag beperken tot veiligheid in de vervoerssector. Er heerst namelijk een bang voorgevoel dat alleen het tweede thema zal worden behandeld. 
De Voorzitter.
   Uiteraard neemt de Commissie nota van hetgeen de heer Swoboda zojuist zei. Veiligheidsmaatregelen tegen terrorisme en verkeersveiligheid zijn twee totaal verschillende onderwerpen. De Raad is echter niet aanwezig om nota te nemen van uw opmerking. Ik zal deze overbrengen. Het zou goed zijn om het niet alleen over verkeersveiligheid te hebben als het verzoek bedoeld was om ook het onderwerp van veiligheidsmaatregelen tegen terrorisme aan bod te laten komen.
De Confederale Fractie Europees Unitair Links/Noords Groen Links verzoekt om aan het begin van de vergadering een verklaring van de Commissie over de situatie in Zuidoost-Turkije toe te voegen, en het debat af te sluiten met een stemming over een ontwerpresolutie. 
Francis Wurtz (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie heeft om een verklaring van de Commissie met aansluitend een debat verzocht. We waren overigens ook voor de indiening van een ontwerpresolutie, maar ik geloof dat meerdere fracties daar niet zoveel voor voelen.
Waarom vinden wij het zo belangrijk dat er dan toch in ieder geval een verklaring van de Commissie komt, gevolgd door een debat? De reden is dat er een paar dagen geleden tanks zijn gestuurd naar dit gebied, Turks Koerdistan. Er zijn talloze slachtoffers gevallen, waaronder kinderen. Er wordt echt met ongelooflijk veel geweld tegen de bevolking opgetreden. Het gaat hier om een land dat in onderhandeling is over toetreding tot de Europese Unie. Dat land schendt op uiterst grove wijze de toezeggingen die het gedaan heeft, en ik denk dan ook dat dit een zaak is die de Commissie rechtstreeks aangaat.
Daarom zouden wij graag zien dat op de agenda van donderdag een verklaring en een debat ingeschreven worden, zo mogelijk als eerste agendapunt 's ochtends. 
Hannes Swoboda (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, wij steunen de motie waarin wordt aangedrongen op een debat nadat de Commissie haar verklaring heeft afgelegd, maar willen nu nog geen resolutie opstellen. Het liefst zien wij dat deze kwestie bij het komende verslag-Eurlings meegenomen wordt. Ik zou alleen voor willen stellen dat we het daar ofwel donderdagmiddag om drie uur over hebben, ofwel donderdag eerder beginnen, anders komen we die dag met de stemming over de beide geplande verslagen toch weer in de knel. Dat brengt ons dan weer in de positie dat we de stemming uit moeten stellen enzovoorts. Dus als we ook echt over de beide geplande verslagen willen stemmen, moeten we donderdag eerder beginnen of de kwestie om drie uur ’s middags behandelen. 

– Geachte afgevaardigden, ik vrees dat er in ons besluit één kwestie nog niet duidelijk is. We hebben besloten de vergadering om drie uur te beginnen en dan de situatie in Zuidoost-Turkije te behandelen, maar volgens mij is nog niet duidelijk of dat debat wel of niet wordt afgesloten met een stemming over een resolutie. 
Francis Wurtz (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, na overleg met de verschillende fracties hebben wij er de voorkeur aan gegeven onze collega's tegemoet te komen en het verzoek om indiening van een ontwerpresolutie in te trekken. Aanvankelijk waren wij voor indiening van een ontwerpresolutie, maar op basis van het overleg dat we hebben gevoerd, hebben we besloten geen resolutie ter stemming voor te leggen. 
De Voorzitter.
   Ik ben blij dat dit is opgehelderd. Er komt dus wel een debat, maar dat zal niet worden gevolgd door een stemming over een resolutie.
De Fractie van de Europese Volkspartij (Christen democraten) en Europese Democraten stelt bovendien voor de titel van het debat "Situatie in de gevangenissen in Irak" te wijzigen in: "De Assyrische gemeenschap in Irak en de situatie in de gevangenissen in Irak".
Hans-Gert Poettering (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, oorspronkelijk gaf de titel van het debat aan dat er over de Assyrische gemeenschap in Irak gesproken zou worden. Vervolgens wijzigde de Conferentie van voorzitters de titel in “de gevangenen in Irak”. Wij hebben er niets op tegen de situatie van de gevangenen in Irak te bespreken, maar het lijkt ons dringend geboden het ook over de Assyrische gemeenschap te hebben. Vandaar mijn vraag of we het niet eens kunnen worden en zowel over de Assyrische gemeenschap als over de gevangen in Irak kunnen spreken. 
De Voorzitter.
   Als mijn geheugen mij niet in de steek laat, was dit de door de Conferentie van voorzitters overeengekomen formulering. Op de agenda staat iets anders, dus we zullen moeten beslissen of we dat zo houden of dat we het veranderen overeenkomstig het verzoek van de heer Poettering. 
Johan Van Hecke (ALDE ).
   – Voorzitter, zoals de heer Poettering heeft gezegd, was er enige onduidelijkheid over de precieze titel en de invulling ervan. Wij stellen voor, zoals de heer Poettering heeft gezegd, om beide aan bod te laten komen, zowel de rol van de Assyrische minderheid als de situatie van de gevangenissen in Irak. Ook de titel mag niets aan duidelijkheid te wensen overlaten. Dus, als het gaat om een wijziging of een voorstel van wijziging in de zin van "De situatie in Irak: de gevangenissen en de situatie van de Assyrische minderheid" dan kan de ALDE-Fractie in elk geval daarmee instemmen. 
De Voorzitter.
   Het voorstel van de heer Poettering luidt om precies te zijn: "De Assyrische gemeenschap in Irak en de situatie in de gevangenissen in Irak", twee punten dus.
(1)

De Voorzitter.
   – Aan de orde zijn de opmerkingen van één minuut over kwesties van politiek belang.
Het aantal inschrijvingen is groot, dus wil ik u er nogmaals op wijzen dat u zich allen stipt aan de spreektijd van één minuut dient te houden, anders is het onmogelijk iedereen die daarom verzocht heeft, aan het woord te laten, zeker als tijdens de vergadering aanvullende verzoeken om spreektijd worden gedaan, zoals altijd gebeurt. 
Marcin Libicki (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het Europees Parlement onderzoekt nu al een paar jaar de zaak-Lloyd's, die te maken heeft met de eerste schadeverzekeringsrichtlijn en de vraag of die richtlijn al dan niet naar behoren is toegepast, met name in de twintig jaar voorafgaand aan de wetswijziging ten gevolge van de ingeleide inbreukprocedure tegen het Verenigd Koninkrijk in 2001.
De bedoeling van onze laatste briefwisseling over de zaak-Lloyd's, mijnheer de Voorzitter, was de kwestie tot een eind te brengen en de rekwestranten te verzekeren van de steun van het Europees Parlement. Mag ik vragen of u nog iets toe te voegen hebt wat ons kan helpen de kwestie af te sluiten? 
Voorzitter.
   – Meneer Libicki, zoals u weet, heb ik u op 17 januari 2006 geschreven over de rekwestranten van Lloyd's. Ik heb u er in die brief aan herinnerd dat de meest recente resolutie van het Parlement over dit onderwerp, die in juni 2005 is aangenomen, zijn indruk bevestigt dat er wezenlijke en redelijke gronden zijn om aan te nemen dat de eerste richtlijn tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en zijn latere, gewijzigde versies in het Verenigd Koninkrijk niet juist zijn omgezet en toegepast. 
Marie-Noëlle Lienemann (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou de aandacht van het Europees Parlement willen vestigen op het verontrustende project van de Franse regering inzake het "contrat première embauche", het eerste arbeidscontract voor jongeren.
Het gaat hier zonder meer om een ernstige bedreiging voor het Franse sociaal model, maar naar ik heb begrepen – deze kwestie zal ook door andere collega's aan de orde worden gesteld – doen soortgelijke bedreigingen zich ook elders voor; in veel landen zijn voor mensen die de arbeidsmarkt voor het eerst betreden, en met name jongeren, enkel onzekere banen weggelegd. Gezien de verplichtingen in het kader van de strategie van Lissabon, die erop gericht is van de Europese Unie de sterkst concurrerende regio van de wereld te maken en tegelijkertijd een eigen sociaal model te ontwikkelen, zou het in mijn ogen heel goed zijn als de Europese instellingen Frankrijk zouden verzoeken niet te tornen aan een regel die nadrukkelijk door het Internationaal Arbeidsbureau verdedigd wordt, te weten de regel dat er geen ontslag mag plaatsvinden zonder geldige reden.
Hoe het ook zij, het is duidelijk dat de jongeren in Europa zich grote zorgen maken over hun toekomst, en het lijkt me van belang dat we nog eens benadrukken dat we ons willen inzetten om zogeheten atypisch werk en onzekere banen te bestrijden. 
Józef Pinior (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou graag de aandacht van de afgevaardigden vragen voor de oneerlijke manier van belasting heffen die Polen hanteert voor Poolse onderdanen die in het buitenland werken. Het probleem betreft vooral de enkele honderdduizenden Polen die in het Verenigd Koninkrijk werken en de overeenkomst ter vermijding van dubbele belastingheffing die Groot-Brittannië en Polen in 1976 gesloten hebben.
De Poolse berekeningsmethode voor de belasting op het inkomen dat Poolse onderdanen in het Verenigd Koninkrijk verdienen, is ongunstig en kan wel degelijk leiden tot dubbele belasting. De Britse regering maar vooral ook de Poolse moeten er in het belang van de burgers van de Europese Unie voor zorgen dat er zo snel mogelijk opnieuw over de overeenkomst onderhandeld wordt. Polen die besluiten hun land te verlaten om in een ander land te gaan werken, dragen bij aan de welvaart van de Europese Unie als geheel. Vaak doen ze het zwaarste werk voor een laag loon en leven ze onder moeilijke omstandigheden. In veel gevallen wordt er misbruik van hen gemaakt door malafide koppelbazen.
De Poolse minister van Financiën zou helemaal geen belasting moeten heffen op inkomen dat Polen in het buitenland verdienen en naar hun vaderland overmaken. Daarnaast dient het Europese Parlement deze mensen bij te springen, te waken over gerechtigheid en zich hard te maken voor het recht van burgers van de Europese Unie op een menswaardig bestaan. 
Geoffrey Van Orden (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de kwestie-Zimbabwe onder de aandacht brengen. Zoals we allemaal weten, heeft in dat land helaas nog geen verandering ten goede plaatsgevonden. Integendeel: de politieke situatie blijft verslechteren, en de helft van de plattelandsbevolking overleeft slechts dankzij internationale voedselhulp.
Het Parlement heeft zich consequent op het standpunt gesteld dat er geen steun van de EU naar Zimbabwe mag gaan, anders dan via NGO's. Dergelijke steun mag op geen enkele manier in de handen van de regering komen. Het verontrust mij daarom enigszins te horen dat de Commissie kennelijk van plan is 1 miljoen euro aan hulp voor Zimbabwe vrij te geven voor zogenoemde ‘parlementaire hervorming’, ook al wordt de hulp besteed onder beheer van het VN-Ontwikkelingsprogramma. Het VN-Ontwikkelingsprogramma stelt zelf dat het een ‘onpartijdige en betrouwbare partner van de Zimbabwaanse regering’ is. Ik hoop dat de Commissie ons uitleg kan geven voordat zij steun vrijgeeft, en dat zij ons in deze zaak ook enige garanties kan geven. 
Marie Panayotopoulos-Cassiotou (PPE-DE ).
   – Meneer de Voorzitter, ik wil benadrukken dat de mensenrechten van alle Europese burgers moeten worden gesteund en geëerbiedigd, maar vooral die van de grote meerderheid, waarvan men om "historische redenen" aanneemt dat ze haar rechten geniet, waardoor zij deze niet claimt via georganiseerde belangen- en protestgroepen.
Het opdelen van de rechten van de Europese burgers, waarbij niemand er uiteraard aan denkt het recht op non-discriminatie te ontkennen, leidt vaak tot misverstanden en twijfel over de vraag of vanzelfsprekende rechten nog gelden voor de zwijgende meerderheid: het recht op leven en menselijke waardigheid, op eerbied voor de vrijheid van meningsuiting en de vrije keuze. De meerderheid van de bevolking handhaaft en steunt trouwens de onvervreemdbare fundamentele mensenrechten. Daarom mag steun voor de rechten van enkelen niet de indruk wekken dat de rechten van de meerderheid worden afgeschaft. 
Maria Matsouka (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de onlusten in Frankrijk kunnen mijn generatie niet onbewogen laten, want voor hen is het bekende eerste arbeidscontract of anders gezegd de status van “wegwerpwerknemer” uitgevonden.
Misschien zullen jonge Europeanen onder druk van de werkloosheid wel beslissen deel te nemen aan dit experiment. Dus dreigt een onafwendbaar generatieconflict. Oudere werknemers zullen jongeren gaan beschouwen als hun concurrenten. Zij zullen worden weggedrukt door de jongere “wegwerpwerknemers”, door deze wisselende goedkope en gehoorzame arbeidskrachten. Deze dwangmiddelen, afkomstig uit de koker van de adepten van het economische liberalisme, houden duidelijk geen rekening met degene om wie het echt draait: de burger, de werknemer, de mens. Dat zal uiteindelijk hun fatale vergissing blijken te zijn.
Onlangs werd het Grondwettelijk Verdrag weggestemd. Vandaag zien we de maatschappelijke protesten tegen de wet die van werknemers voorwerpen maakt. De maatschappelijke beweging groeit, veroordeelt en stelt haar eisen. Werkloosheid kan en moet worden bestreden, maar niet zonder regels, niet zonder aandacht voor de behoeften van de maatschappij en beslist niet ten koste van een generatie die geen schuld draagt voor de wereld die zij heeft geërfd.
Andrzej Tomasz Zapałowski (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een deel van de schrijvende pers in West-Europa heeft onlangs de Poolse regering en haar machtsbasis als nationalistisch omschreven. Dit soort uitlatingen is schandalig en beledigend voor miljoenen Polen. Deze regering en haar aanhangers zijn geworteld in een roemrijke geschiedenis, die onder meer de Tweede Wereldoorlog omvat, toen tienduizenden Polen hun leven waagden om joden en mensen met een andere nationaliteit te verbergen en duizenden dat met hun leven moesten bekopen.
Deze zogenaamde politieke correctheid, die de vrijheid van meningsuiting in de Europese Unie te gronde richt, doet iedereen die spreekt over patriottisme, nationale tradities en het belang van het christendom voor Europa af als chauvinist, nationalist en binnen niet al te lange tijd misschien als fascist. Gedragingen die indruisen tegen de natuur en tegen de traditionele waarden van een christelijk Europa beschouwen zij als normaal en ze vergoelijken het kwetsen van de gevoelens van katholieken en aanhangers van andere geloven.
Wat de West-Europese pers ook mag verkondigen, Polen blijft trouw aan zijn tradities en zijn democratische waarden. 
Jörg Leichtfried (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, vandaag zou ik dit agendapunt willen aangrijpen om in te gaan op de manier waarop de Commissie omgaat met vragen van afgevaardigden. Onlangs diende ik een zeer gedetailleerd verzoek om inlichtingen in, waarin ik de Commissie drie concrete vragen stelde. In reactie daarop kreeg ik een korte passage uit een wetstekst.
Van een organisatie als de Commissie mag men toch verwachten dat zij concreet ingaat op vragen van afgevaardigden, deze inhoudelijk beantwoordt en niets slechts een wetstekst terugstuurt – die kan ik als jurist zelf ook wel opzoeken, dus daar kan de zin van deze exercitie niet in liggen.
Mijnheer de Voorzitter, graag geef ik u de tekst van de vraag en het antwoord daarop. Misschien deelt u mijn verontwaardiging over dit antwoord en kunt u iets ondernemen om de situatie te verbeteren. 
De Voorzitter.
   – Geachte heer Leichtfried, ik geef uw klacht graag door aan de Commissie, om ervoor te zorgen dat zij voortaan niet volstaat met het toesturen van fotokopieën van fragmenten uit teksten die iedereen bekend zijn. 
Jelko Kacin (ALDE ).
   – De mensenrechten zijn een integraal onderdeel van de Europese Unie. In het meest recente verslag van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken van 8 maart 2006 over de mensenrechten wordt onder meer melding gemaakt van de niet-naleving van een uitspraak van het Oostenrijkse Constitutioneel Hof, waarin al jaren de plaatsing van tweetalige plaatsaanduidingen – in het Duits en in het Sloveens – geëist wordt in het zuiden van Oostenrijks Karinthië, waar een Sloveense minderheid woont.
De gouverneur van Karinthië, Jörg Haider, heeft echter op dezelfde dag een procedure ingeleid tegen districtsgouverneur August Muri op verdenking van ambtsmisbruik, omdat hij eindelijk opdracht had gegeven tot de plaatsing van tweetalige borden in Bleiburg/Pliberk. Ook in ons Parlementsgebouw in Brussel waren drie dagen twee tweetalige borden te zien.
Zoals u ongetwijfeld weet, heeft Rusland officieel voorgesteld om op de agenda van de ontmoeting EU-Rusland ook een punt op te nemen over de schending van de rechten van de Sloveense minderheid in Oostenrijk. Ik vraag me af wat de Commissie zal doen om dat duidelijke voorbeeld van schending van de rechten van de Sloveense minderheid op te lossen, zeker tijdens het Oostenrijkse voorzitterschap van de Europese Unie. 
Feleknas Uca (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de beelden en berichten die ons sinds vorige week maandag uit Diyarbakir en talrijke andere Koerdische steden bereiken, zijn schokkend. Ze vertonen een verbluffende gelijkenis met die uit de Gazastrook en van de Westelijke Jordaanoever. Tot nu toe zijn er elf mensen door Turkse veiligheidstroepen gedood, de jongste van hen is een kind van drie jaar oud.
Er zijn honderden gewonden en zwaargewonden en ook zijn er honderden arrestaties verricht. Verdere escalatie dient voorkomen te worden. Minister-president Erdogan draagt niet bij aan een vreedzame oplossing voor het Koerdische probleem met uitlatingen als: “Onze strijdkrachten zullen de noodzakelijke acties ondernemen tegen al diegenen, die zich tot werktuig van het terrorisme maken, ook als dat kinderen en vrouwen zijn.”
Ik vraag de Commissie en u, mijnheer Borrell, om contact op te nemen met de burgemeester van Diyarbakir, de heer Beydemir, en ik wil dat er een ad-hocdelegatie wordt samengesteld, die uitgezonden wordt om een nauwgezet onderzoek in te stellen naar de incidenten in de gebieden in kwestie. 
Richard Corbett (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de aandacht van de afgevaardigden vestigen op een aantal pan-Europese zwendelpraktijken die zijn gericht op kleine ondernemingen. Het bekendste geval is de "European City Guide" uit Spanje, maar er zijn nog andere: "Construct Data" in Oostenrijk, "Novachannel" en "Intercable Verlag" in Zwitserland, "Deutsche Addressdienst" en "TVV Verlag" in Duitsland. Ze sturen kleine ondernemingen in heel Europa per post opzettelijk misleidende documenten. De documenten lijken op gratis formulieren voor de actualisering van gegevens, maar verborgen in de kleine lettertjes staat een mededeling die duidelijk maakt dat ondertekening van het formulier enorm hoge kosten met zich mee zal brengen.
Onlangs onthulde een Zwitserse krant dat achter de meeste van deze organisaties een en dezelfde man zit: Meinolf Lüdenbach. Hij beheert ook incassobedrijven die slachtoffers achtervolgen zodra zij het formulier eenmaal hebben ondertekend en zijn beetgenomen. Zijn netwerk is in feite een samenzwering om kleine ondernemingen in Europa op te lichten.
Deze zwendel verplaatst zich van land tot land en maakt gebruik van het feit dat onze rechtsstelsels onderling verschillen om vervolging te ontlopen. Ik ben dan ook blij dat commissaris Kyprianou heeft toegezegd naar deze zaak te zullen kijken, en ik wil er bij alle collega's die voorbeelden kennen van dit soort zwendel in hun eigen kiesdistrict – en ik weet dat veel collega's dergelijke voorbeelden kennen – op aandringen deze informatie schriftelijk aan de commissaris door te geven, zodat hij zijn dossier kan aanvullen. 
Manolis Mavrommatis (PPE-DE ).
   – Meneer de Voorzitter, vele collega’s hebben al geregeld gewezen op de trage beantwoording van hun vragen door de bevoegde institutionele organen.
Het laatste geval betreft een schriftelijke vraag van mijzelf, die ik had ingediend op 27 september 2005 over de vergadering van de Raad van ministers op 11 oktober 2005. Het bevoegde institutionele orgaan beantwoordde mijn vraag vijf maanden later, om precies te zijn op 9 maart 2006, in de vorm van drie regels tekst, waarin stond dat de Raad het betreffende punt niet heeft besproken en evenmin van plan was het te bespreken.
Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, wat is dan de rol van de Europese parlementsleden en de functie van het Europees Parlement? Waar blijft het respect voor en de verantwoordelijkheid jegens de Europese burgers, die ons de positie hebben toevertrouwd waarin wij ons nu bevinden? Welke uitleg geef ik de burgers nu voor het antwoord dat zij verwachtten maar dat er nooit is gekomen? 
De Voorzitter.
   – Mijnheer Mavrommatis, u hebt alle reden tot klagen. De enige verklaring die ik kan bedenken voor het feit dat zij zo lang over hun antwoord hebben gedaan, om u uiteindelijk te zeggen dat de Raad het onderwerp niet had besproken, is dat zij zelf wilden wachten tot de Raad het onderwerp in behandeling zou nemen, maar ook dan nog lijkt de termijn onredelijk lang. Ik zal de Raad en de Commissie berichten dat het zaak is dat zij op de vragen van de afgevaardigden een tijdig – wat uw geval betreft – en inhoudelijk zinvol antwoord geven, dat wil zeggen dat de antwoorden niet alleen binnen een redelijke termijn worden gegeven maar ook inhoudelijk gezien echt als zodanig kunnen worden beschouwd. Ik weet zeker dat de verantwoordelijken van de Raad en de Commissie terdege rekening zullen houden met dit verzoek. 
Margrietus van den Berg (PSE ).
   – Voorzitter, zoals u net meldde, is Charles Taylor, die is beschuldigd van oorlogsmisdaden, voorgeleid aan het oorlogstribunaal van de VN in Sierra Leone. Als hoofd van de verkiezingswaarnemingsmissie van de EU in Liberia heb ik met kracht bij de pas gekozen president Ellen Johnson-Sirleaf ervoor gepleit dat om uitlevering wordt gevraagd. Zij stemde daarmee in op voorwaarde dat de president van Nigeria en de Afrikaanse Unie daaraan meewerken. De arrestatie en voorgeleiding van Charles Taylor is een succes voor het nieuwe Liberia en een geslaagde test voor de Afrikaanse Unie en zeker ook voor de EU. Ons werk ter plekke verdiende lof. Met de arrestatie is een schaduw over West-Afrika verdwenen en krijgt de regio kans op vrede en een democratische ontwikkeling. Als hoofd van de verkiezingswaarnemingsmissie in Liberia steun ik van harte uw idee en het idee van de voorzitters om haar uit te nodigen hier in de plenaire vergadering te spreken en ik mag hopen dat de EU ondertussen krachtige steun zal blijven verlenen voor de millenniumdoelstellingen en de democratisering in dat land, want dat is wat de burgers daar nu verdienen. 
De Voorzitter.
   – Mijnheer Van den Berg, zoals ik al heb opgemerkt, zal de president van Liberia worden uitgenodigd. Laten we hopen dat zij binnenkort kan ingaan op die uitnodiging. 
Mirosław Mariusz Piotrowski (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, op 16 en 23 maart schreef ik u in mijn hoedanigheid als hoofd van het bureau van de IND/DEM-Fractie over de zogenaamde hergroepering bij de Fractie Onafhankelijkheid/Democratie, waarvan de parlementaire instanties tijdens de laatste plenaire vergadering door de leiding van de fractie op de hoogte gesteld zijn. De Poolse delegatie beschouwt de procedure die geleid heeft tot de uitsluiting van twee nationale delegaties, die van Italië en Polen, uit de IND/DEM-Fractie als onrechtmatig. Mag ik vragen wanneer wij een antwoord op genoemde brieven kunnen verwachten? 
De Voorzitter. –
   Mijnheer Piotrowski, net voor deze plenaire vergadering heb ik met de heren Bonde en Farage gesproken over dit onderwerp. Zij zullen mij schriftelijk laten weten wat hun standpunt over deze situatie is en welke maatregelen genomen moeten worden. Ik hoop morgen bij aanvang van de vergadering hierover een mededeling te kunnen doen. 
Marc Tarabella (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het is precies 1 500 dagen geleden dat Ingrid Betancourt en haar medewerkster, Clara Rojas, door de FARC in Colombia zijn ontvoerd, als zoveelste slachtoffers in een veel te lange rij, die al drieduizend gegijzelden telt, en dan laat ik de duizenden mensen die vermist worden in dit land nog maar buiten beschouwing.
Ik treed hier vandaag op als woordvoerder van de Internationale Federatie van Comités "Ingrid Betancourt". Deze organisatie richt een drieledig verzoek tot ons, samen met de familie. Ten eerste: ze vraagt om actieve steun voor de bemiddelingspoging die wordt ondernomen door Frankrijk, Zwitserland en Spanje. Ten tweede: ze zou graag zien dat we via de organisaties die de FARC vanuit het buitenland steunen – met name vanuit landen waar deze beweging niet op de lijst van terroristische organisaties staat – forse druk op de FARC uitoefenen om te bereiken dat ze ingaat op het voorstel van de groep van drie landen, en zo laat zien dat ze echt streeft naar een humanitair akkoord. Ten derde: er zou flinke druk uitgeoefend moeten worden op de Colombiaanse regering om ervoor te zorgen dat zij zich houdt aan het door Colombia geratificeerde Verdrag van Genève. Krachtens dat verdrag is de regering bij een intern conflict gehouden – overeenkomstig de verbintenissen die ze eerder is aangegaan – humanitaire akkoorden te sluiten om zoveel mogelijk mensenlevens te redden. 
Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, gisteren precies een jaar geleden overleed een groot man en een groot Europeaan, paus Johannes Paulus II.
Dankbaar grijp ik de gelegenheid aan om eer te bewijzen aan een man die een symbool was en zal blijven van de interconfessionele dialoog: tussen christendom en jodendom, tussen christendom en islam. Johannes Paulus II is ook een symbool van tolerantie en respect voor alle mensen, ongeacht hun ras, nationaliteit, geslacht, maatschappelijke of financiële status. Als paus die afkomstig was uit Midden- dan wel Oost-Europa benadrukte hij regelmatig de eenheid van Europa, zelfs ten tijde van de Berlijnse muur en het IJzeren Gordijn. Ongeveer twintig jaar geleden sprak hij in het Spaanse Santiago de Compostella over Europa als een eenheid in verscheidenheid. Ik hoop dat deze woorden tot op de dag van vandaag hun betekenis hebben behouden. 
De Voorzitter.
   – Mijnheer Czarnecki, er is inderdaad al een jaar verstreken sinds het overlijden van Zijne Heiligheid Paus Johannes Paulus II. Op dat moment was ik er tijdens een officieel bezoek aan Litouwen getuige van hoezeer men in Oost-Europese landen was aangedaan door de dood van een persoon die zo belangrijk is geweest voor het proces dat heeft geleid tot de latere uitbreiding van de Europese Unie. 
Ioannis Gklavakis (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de recente zware regenval in Bulgarije en Noord-Griekenland heeft de rivier de Evros buiten zijn oevers doen treden. Het rivierwater heeft duizenden hectaren landbouwgrond overspoeld en heeft schade berokkend aan de tuinbouw, in gebieden waar was gezaaid, en aan de veeteelt, omdat vele schapen en geiten, varkens en koeien, in totaal meer dan drieduizend stuks, zijn verdronken. Vele dorpen zijn overstroomd en vele wijken zijn volledig door het water verzwolgen.
De lidstaten zelf nemen al de nodige maatregelen. Is de Europese Unie bereid haar steun te tonen in deze beproeving en de boeren in de getroffen landen het signaal te geven dat zij aan hun zijde staat, omdat solidariteit, zoals wij weten, het leidende beginsel is in de Europese Unie? 
Philip Claeys (NI ).
   – Voorzitter, ik zou mijn ongenoegen willen uitspreken over de slotverklaring van de Euromediterrane Parlementaire Assemblee van 27 maart. Ik begrijp natuurlijk ook wel het belang van een dialoog tussen de bovenkant en de onderkant van de Middellandse Zee, maar ik ben er niet van overtuigd dat zo'n dialoog veel zin heeft wanneer die uitdraait op een eenzijdige schuldbekentenis, in dit geval door Europa. Ik denk niet dat er een andere term voor te bedenken valt als ik die slotverklaring lees. Eerst worden de Deense cartoons veroordeeld met een obligaat kort zinnetje of bijzinnetje over het geweld tégen die cartoons. Hoewel men concreet is over die Deense cartoons, laat men al het overige bewust zeer vaag en zeer algemeen. Er wordt gesproken over de bevordering van de democratie, maar nergens wordt gesproken over de systematische achterstelling van christenen en andere minderheidsgroepen in de moslimwereld. We moeten echt niet tot in Afghanistan gaan om daar voorbeelden van te vinden. In Turkije, bijvoorbeeld, moet men een verandering van godsdienst ook aan de overheid melden. In dat land werd onlangs een Italiaanse katholieke priester vermoord omwille van hetgeen hij vertegenwoordigt. In dat land wordt het zo goed als onmogelijk gemaakt om christelijke gebouwen te restaureren. Ik betreur het feit dat daarover niet is gepraat. 
De Voorzitter. –
   Dat kwam inderdaad niet voor in de conclusies, maar zoals u weet heeft de Euromediterrane Parlementaire Assemblee haar werk nog niet afgerond. Het overleg duurt nog voort en ik hoop dat de vertegenwoordiging van het Parlement in deze Assemblee uw standpunt overneemt en als zodanig naar voren brengt. De enige manier waarop het in de conclusies tot uiting kan komen, is dat een van de leden van de Parlementaire Assemblee uw standpunt in de assemblee kenbaar maakt. 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   – Mijnheer de Voorzitter, een van mijn kiezers, de heer Alexander Litvinenko, werkte vroeger in de Russische Federatie als luitenant-kolonel voor de FSB, de opvolger van de KGB. De heer Litvinenko zag zich door zijn onthulling van illegale activiteiten van de FSB gedwongen in het buitenland politiek asiel te vragen. Voordat hij de plaats koos waarheen hij wilde vluchten, heeft hij zijn vriend en voormalig plaatsvervangend hoofd van de FSB, generaal Anatoly Trofimov, geraadpleegd. Generaal Trofimov zou naar verluidt tegen de heer Litvinenko hebben gezegd: “Ga niet naar Italië, want daar bevinden zich onder de politici veel KGB-agenten. Romano Prodi is onze man daar.” In februari 2006 heeft de heer Litvinenko deze informatie doorgespeeld aan de heer Mario Scaramella van de commissie Guzzanti, die de penetratie van de KGB in de Italiaanse politiek onderzoekt.
Deze beschuldiging tegen een voormalig hoofd van de Europese Commissie is zeer ernstig. Zij moet grondig worden onderzocht. Het Europees Parlement zou een eigen onderzoek moeten instellen. 
De Voorzitter. –
   Alle voorstellen dienen met respect te worden bejegend. Stelt u voor dat het Europees Parlement onderzoekt of Italiaanse politici KGB-agenten zijn? Is dat wat u voorstelt? 
Gerard Batten (IND/DEM ).
   – Ik vind dat het passend zou zijn wanneer het Parlement een dergelijk onderzoek zou verrichten, gelet op de voormalige functie van de heer Prodi als voorzitter van de Europese Commissie. Het lijkt me dat een dergelijk onderzoek de democratische geloofsbrieven van dit Parlement, waarvan zo hoog wordt opgegeven, zou kunnen versterken. 
De Voorzitter.
   – Ik vrees dat ons onvoldoende tijd rest om dat onderzoek nog vóór de komende verkiezingen in Italië uit te voeren, maar we kunnen het altijd erna doen, als het Parlement dat wenselijk vindt natuurlijk. 
Csaba Sándor Tabajdi (PSE ).
   – Verschillende lidstaten van de Europese Unie zijn de laatste tijd getroffen door ernstige overstromingen. Duizenden mensen in Tsjechië, Duitsland, Hongarije en Oostenrijk voeren een heroïsche strijd tegen het stijgende water, dat een bedreiging vormt voor hun have en goed. Er hebben zich tussen 1998 en 2004 meer dan honderd grotere overstromingen voorgedaan. Na de overstromingen van vorig jaar en dit jaar kwam men tot het besef dat er op Europees niveau gezamenlijke stappen moesten worden ondernomen. In januari 2006 diende de Europese Commissie een voorstel in voor een richtlijn inzake overstromingsbeheer in Europa. Doel van deze richtlijn is de risico's en gevolgen van overstromingen te beperken en gezamenlijke acties te bevorderen. Het is een Europese prioriteit om de richtlijn zo spoedig mogelijk aan te nemen en gezamenlijk op te treden om onszelf tegen overstromingen te beschermen. Ik verzoek Voorzitter Borrell er bij de Raad op aan te dringen stappen te ondernemen om een uniform Europees systeem van waterkeringen te ontwikkelen. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, afgelopen week zijn in Diyarbakir in Turkije vier doden en 500 gewonden gevallen bij incidenten na een begrafenis. Alle slachtoffers waren Koerden, de daders speciale eenheden van de Turkse politie.
Twee weken geleden is het Turkse leger een actie begonnen ter onderdrukking van de Koerdische arbeiderspartij, waarbij 14 doden zijn gevallen. Hiermee bewijst Turkije duidelijk dat het niet van plan is het probleem op te lossen met democratische middelen, maar met geweld, waarbij uiteindelijk de sterkste overleeft. We zijn dus medeplichtig aan het uitroeien van een volk, terwijl we op hetzelfde moment Turkije in de Europese familie opnemen.
Dat beleid is paradoxaal. We moeten de kandidaat-lidstaat Turkije opnieuw duidelijk maken wat een Europese democratische traditie betekent. 
Glyn Ford (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil het hebben over een onderneming in mijn kiesdistrict. Hygrade, een dochteronderneming van het Deense bedrijf Tulip, stelt voor in Chard en Chippenham twee fabrieken te sluiten. Daarbij zouden respectievelijk driehonderd en vijfhonderd banen verloren gaan. Dit zal een enorme klap zijn voor deze twee marktstadjes. Momenteel wordt een raadplegingprocedure over de voorgestelde sluiting doorlopen, maar die procedure is, eerlijk gezegd, een farce. In Chippenham krijgen de bewoners van nabijgelegen nieuwbouwwoningen in hun hypotheekakten al garanties dat het bedrijf gaat sluiten. In Chard is het bedrijf al bezig met het plannen van de verwijdering van de apparatuur. Ik hoop dat u dit punt ter sprake wilt brengen in de Commissie.
Tegelijkertijd is dit een onderneming die niet voor een faillissement staat, maar enorm veel winst maakt. In de onderhandelingen biedt de onderneming mensen die het bedrijf soms wel 22 jaar lang trouw zijn geweest, echter de minimale ontslagvergoeding.
De onderneming levert haar goederen en diensten hoofdzakelijk aan Co-op en Tesco. Dit zijn levensmiddelenbedrijven die het heel vaak over eerlijke handel hebben. Ik hoop dat de mensen druk op hen zullen uitoefenen, teneinde te waarborgen dat de werknemers van de fabrieken die aan deze bedrijven leveren, een eerlijke behandeling krijgen. 
De Voorzitter. –
   Mogelijk kan het door u genoemde geval in overweging worden genomen voor toepassing van het Europees Fonds voor aanpassing aan de globalisering dat de Commissie heeft voorgesteld en dat wordt opgenomen in de komende begroting. Hopelijk komt het voor aanwending van deze middelen in aanmerking. 
Marios Matsakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de vrijheid van meningsuiting en vreedzame demonstratie is een wezenlijk onderdeel van het . Helaas heeft men in een groot gebied dat aan mijn woonplaats Limassol grenst, deze vrijheid van meningsuiting niet, omdat het daar niet geldt. Dat gebied wordt sinds de koloniale tijden bezet door het Britse leger. Hoewel het gebied deel uitmaakt van Cyprus en wordt bewoond door Cypriotische burgers, heeft het Verenigd Koninkrijk ervoor gezorgd dat het buiten de EU is gehouden. Het Europese is daar dus niet van toepassing.
Afgelopen zaterdag was het Grieks-Cypriotische Onafhankelijkheidsdag op Cyprus. Een Cypriotisch burger heeft toen geprobeerd een vreedzame demonstratie te houden tegen de aanwezigheid van Britse bases op Cyprus. Hij was niemand tot last en heeft zich niet op militair terrein begeven. Binnen enkele minuten werd hij door Britse soldaten aangevallen. Ze richtten machinepistolen op hem en dreigden te schieten. Hij werd op de openbare weg, tegen zijn wil, onder bedreiging van een vuurwapen vastgehouden, totdat de militaire politie en de lokale pers waren gearriveerd. Hij werd vrijgelaten toen men besefte dat hij parlementariër was, en wel lid van dit Parlement! Hoelang tolereert dit Parlement nog dat Britse troepen een deel van een andere lidstaat bezetten en de burgers van die andere lidstaat op deze wijze lastigvallen? 
Eoin Ryan (UEN ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag het besluit vermelden dat de Britse regering eind vorige week heeft genomen, om de British Nuclear Group te verkopen en te privatiseren. Dit zou betekenen dat de kerncentrale in Sellafield particulier eigendom zou worden. Tachtig procent van al het Britse kernafval wordt in Sellafield bewaard, en de centrale kan vijfduizend ton afval per jaar verwerken, ongeveer een derde van het afval in de hele wereld. Er zijn al jarenlang ernstige twijfels over de veiligheid van deze fabriek en over het aantal ongelukken dat er heeft plaatsgevonden. Ik zou daarom graag willen weten welke garanties de Britse regering de ongeruste partijen en de bevolking van Ierland kan geven dat aan de hoogste veiligheidsnormen zal worden voldaan wanneer deze fabriek door een private onderneming wordt geëxploiteerd.
Men zou kunnen aanvoeren dat het niet slechter kan worden, en dat de fabriek dus maar moet worden geprivatiseerd. Het is echter niet meer dan correct dat de Britse regering onvoorwaardelijke garanties geeft dat aan de hoogst mogelijke veiligheidsnormen zal worden voldaan. Deze zaak is voor de bevolking van Ierland en voor veel anderen namelijk van groot belang. 
De Voorzitter. –
   Mijnheer Ryan, ik heb alle begrip voor uw bezorgdheid en ik weet zeker dat de Britse regering zich ontvankelijk zal tonen voor de door u opgeworpen kwestie. 
Eluned Morgan (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, het spijt me dat ik hier niet eerder kon zijn. Dit is de schuld van Air France, dat zijn vluchten vanuit Londen heeft geannuleerd.
Ik wil het hebben over de kwestie van de 84 Lissabon-richtlijnen die het Parlement heeft aangenomen. Zesenzeventig daarvan hadden nu in werking moeten zijn getreden en volledig ten uitvoer moeten zijn gelegd. Toch zijn slechts dertien van deze 84 Lissabon-richtlijnen door alle lidstaten volledig ten uitvoer gelegd. De richtlijn over het gemeenschappelijke regelgevingskader voor elektronische communicatie had uiterlijk op 24 juli 2003 volledig ten uitvoer moeten zijn gelegd, maar België, Griekenland en Luxemburg moeten de Commissie nog in kennis stellen van hun tenuitvoerlegging.
De strategie van Lissabon is in gevaar door dergelijk laks gedrag van lidstaten. Ik vind het hoopgevend dat de Commissie vijftig procedures zal inleiden tegen de lidstaten die hebben nagelaten de liberalisering van de energiemarkten ten uitvoer te leggen. Ik vind dat dit hoog tijd is. 
De Voorzitter. –
   Alle ingeschreven afgevaardigden zijn aan de beurt geweest, maar ik meen gezien te hebben dat mevrouw Hennicot-Schoepges haar hand opstak of dat wilde doen. Ik wil u de kans niet ontnemen om het woord te nemen, mevrouw Hennicot-Schoepges. 
Erna Hennicot-Schoepges (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil me aansluiten bij de twee collega's die zich beklaagd hebben over het feit dat niet tijdig antwoord is gegeven op vragen van de leden van dit Parlement. Volgens mij is het uw taak toe te zien op naleving van ons Reglement, en ik zou u daarom willen verzoeken ervoor te zorgen dat de Commissie tijdig antwoord geeft op onze vragen.
De zaak waar ik op doel betreft de Luxemburgse kabelmaatschappijen, die zich in maart 2005 tot de Commissie hebben gewend. Ze zijn door de aangezochte commissaris naar een andere commissaris doorverwezen, en deze laatste heeft in september 2005 een antwoord gestuurd dat in tegenspraak is met het antwoord dat ik – drie maanden te laat – gekregen heb op mijn parlementaire vraag over deze kwestie.
Mijnheer de Voorzitter, als wij verbetering willen aanbrengen in de manier waarop wij wetgeving tot stand brengen, dan moeten de juridische diensten van de Commissie ook adequaat functioneren en dient u erop toe te zien dat alle bepalingen van ons Reglement worden toegepast. 
Bogusław Rogalski (NI ).
   – Twee weken geleden waren we getuige van de ontknoping van de bizarre verkiezingen in Wit-Rusland, die natuurlijk door Aleksandr Loekasjenko gewonnen werden. De uitslag is vervalst met gebruik van geweld, zowel van de Wit-Russische KGB, als de politie en het leger.
Mijnheer de Voorzitter, wat was nu het antwoord van de Europese Unie en het Europees Parlement op deze situatie? Er zijn veel waarnemers gearresteerd, evenals journalisten en een Pools parlementslid. Sommigen van hen zitten nog steeds gevangen.
Terwijl we ons bezighielden met verkiezingen in Liberia en andere exotische landen, zijn we er niet eens in geslaagd om een daadkrachtige waarnemersdelegatie naar Wit-Rusland te sturen. Het Europees Parlement en de Europese Unie moeten een ferm standpunt ten aanzien van Wit-Rusland innemen, zodat we eindelijk de laatste bloedige dictatuur in Europa omver kunnen werpen. 
Zdzisław Zbigniew Podkański (UEN ).
   – Er is groeiende onvrede in Polen over het landbouwbeleid van de Europese Unie. De gevoelens van de Poolse boeren worden treffend geïllustreerd door hun spandoeken: "de Europese Unie is het bankroet van het Poolse platteland".
De boeren eisen onder meer het openbreken van het toetredingsverdrag, beschermingsmaatregelen voor de markt voor zacht fruit en groenten en de appelmarkt, het uitstellen van de liberalisering van de suikermarkt en het opheffen van het herstructureringsquotum voor melk van 416 000 ton.
Polen heeft een quotum van 9,3 miljoen ton melk toegewezen gekregen, terwijl het ongeveer 12,5 miljoen ton nodig heeft. Dit is boeren al op een boete wegens overproductie komen te staan en zal ertoe leiden dat Polen vanaf 2010 melk en zuivelproducten moet importeren. Op deze manier verliest Polen geleidelijk zijn voedselzekerheid. Hetzelfde geldt voor Europa. We dienen onszelf de fundamentele vraag te stellen wat we hiermee denken te bereiken. 
De Voorzitter. –
   We zijn door de opmerkingen heen. Zoals u ziet, doet het Voorzitterschap zijn best om u allen aan het woord te laten, opdat iedereen aan bod komt. De debatten hebben hierdoor vertraging opgelopen. Ik verontschuldig mij tegenover de Commissie omdat zij langer heeft moeten wachten dan was voorzien. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de verklaring van de Commissie over de situatie in de vluchtelingenkampen op Malta. 
Andris Piebalgs,
   . – Mijnheer de Voorzitter, de problemen waar Malta voor staat, zijn van invloed op de Europese Unie als geheel, en vragen om een mondiale aanpak van het beheer van migratie en asiel. De buitengrenzen van de Europese Unie staan voortdurend onder druk van onregelmatige migratiestromen, en veel mensen die een dergelijke reis ondernemen, hebben bescherming nodig.
In december heeft de Europese Raad een reeks maatregelen vastgesteld waarmee het buitenlands beleid van de EU inzake migratie en asiel versterkt zou moeten worden. De Commissie zoekt actief naar structurele antwoorden op de druk die de grootschalige migratie legt op de Europese Unie en haar partnerlanden. Op dat punt zijn de ministeriële conferentie EU-Afrika die op 10 en 11 juli in Rabat is gehouden, de nauwere samenwerking met de Afrikaanse Unie, alsook de dialoog met de belangrijkste landen van herkomst belangrijke nieuwe politieke initiatieven geweest, bedoeld om de migratievraagstukken in detail te bespreken en om tegelijkertijd duurzame, gezamenlijke oplossingen te vinden.
De Commissie is zich bewust van de specifieke situatie op Malta, en zij neemt de volgende maatregelen om de situatie te verbeteren. De meest directe bijstand die voor Malta beschikbaar is op het niveau van de EU, is bijstand via de geëigende financiële programma's van de EU. Het Europees Vluchtelingenfonds geeft al financiële steun aan de lidstaten om de gevolgen op te vangen van het opnemen van vluchtelingen en ontheemden.
Steun voor de ontwikkeling van passende opvangvoorzieningen voor asielzoekers is een van de prioriteiten van het Europees Vluchtelingenfonds. Malta ontvangt van het Fonds steun voor dit doel. Het Europees Vluchtelingenfonds heeft Malta in 2004 114 000 euro toegewezen, in 2005 500 000 euro en in 2006 600 000 euro. In aanvulling daarop heeft de Commissie onlangs besloten om in het kader van het programma Argo 120 000 euro beschikbaar te stellen voor een project om de opvangvoorzieningen op Malta te verbeteren.
Om specifieke situaties aan te pakken, zoals die waarmee Malta de afgelopen maanden is geconfronteerd, zullen aan het Europees Vluchtelingenfonds tevens wijzigingen worden voorgesteld, zodat de lidstaten sneller en met minimale administratieve lasten toegang krijgen tot middelen om de gevolgen te kunnen opvangen van de plotselinge komst van grote aantallen mensen die mogelijk internationale bescherming behoeven. De wijzigingen zullen met name noodmaatregelen ondersteunen om asielzoekers passende opvang te bieden, met inbegrip van de basisbehoeften en eerlijke en doelmatige asielprocedures.
De Commissie zal binnenkort ook met een voorstel komen voor een besluit van de Raad om de praktische samenwerking tussen de lidstaten te verzekeren, zoals is beschreven in de mededeling over een versterkte praktische samenwerking die op 17 februari is aangenomen. In dit voorstel zal de aanzet worden gegeven tot het opzetten van teams van deskundigen die de lidstaten kunnen bijstaan in situaties zoals die waarmee Malta nu wordt geconfronteerd in verband met de opvangomstandigheden en de behandeling van asielaanvragen.
In de richtlijn over de opvang die nu van kracht is, zijn minimumnormen vastgesteld voor de huisvesting van asielzoekers, met inbegrip van asielzoekers die in bewaring zijn gesteld, en asielzoekers aan wie beperkingen van hun bewegingsvrijheid zijn opgelegd. De Commissie ziet toe op de tenuitvoerlegging van de richtlijn. Er zal speciaal aandacht worden geschonken aan de manier waarop Malta de richtlijn toepast, mede gezien de verslagen van leden van dit Huis na hun bezoek van vorige week. In de herfst zal het Europees Parlement een verslag worden aangeboden over de toepassing van de richtlijn en de mogelijke verbeteringen. 
Stefano Zappalà,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, vorige week heeft een delegatie van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken een bezoek gebracht aan Malta. In het verleden is deze commissie ook in Parijs, in Ceuta en Melilla en op Lampedusa geweest.
Wij moeten allemaal goed beseffen waar dit probleem in feite op neerkomt. Geruchten zijn één ding, de feiten iets anders. De situatie van immigranten in Europa is zeker niet aangenaam, prettig of gepast. Ook is die situatie moeilijk te rijmen met het jaar 2006, met de Europese Unie, haar principes en Verdragen, en met de politieke verantwoordelijkheden die wij als Europees Parlement jegens de volkeren van Europa hebben.
De Commissie draait echter om het probleem heen. Zojuist hoorde ik praten over acties die 25 000 tot 120 000 euro kosten. Maar mijnheer de commissaris, weet u wel dat Malta jaarlijks 1 miljoen euro aan dit probleem spendeert? Sinds 2002, dus sinds de pretoetredingsfase tot op heden, kampt dit land met een toename van het aantal immigranten. Thans bevinden zich maar liefst 2 000 personen op Malta waarvan men werkelijk niet weet waar zij naartoe moeten. Die 2 000 extra personen op Malta zijn te vergelijken met 400 000 mensen in de gevangenissen in Duitsland, of 300 000 mensen in de gevangenissen van Italië, Frankrijk of het Verenigd Koninkrijk. Om die immigranten onder controle te houden, gebruikt Malta 10 procent van zijn politiemacht. Dat is alsof Italië 30 000 agenten zou moeten inzetten, of Duitsland 40 000 mensen; dat wil zeggen alle rechtshandhavingsdiensten bij elkaar. Dat kan zo niet langer.
Mijnheer de commissaris, maar ik richt me hier vooral tot de Raad: wij hebben een precieze taak. Wij kunnen onze lidstaten niet zomaar in de steek laten, en vooral kunnen wij Malta niet midden in de zee aan zijn lot overlaten. Dit land is in feite de zuidelijkste grens van Europa. Het is de grens van Europa. In die optiek kunnen wij Malta niet als een autonome staat beschouwen.
De Europese Unie dient gepaste maatregelen te nemen om iets aan de situatie te doen. Mijnheer de commissaris, ik verzoek u om op zo kort mogelijke termijn op Malta een Raad binnenlandse zaken bijeen te roepen, met deelname van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken.
Op dit moment kampt Malta met een zeer ernstige situatie. Het land zit met 2 000 mensen waarvan het niet weet waar die heen moeten. Die mensen kunnen alleen maar naar Gozo worden gezonden, en dat zou betekenen dat een toch al hachelijke situatie nog meer op de spits wordt gedreven. Wij drijven Malta nog zo ver dat het land spijt gaat krijgen van zijn toetreding, en dat terwijl de bevolking toch zo pro-Europees is. Op Malta beginnen zich situaties van xenofobie voor te doen, en dat is toch wel zeer bedenkelijk.
Als Parlement hebben wij de plicht onze politieke verantwoordelijkheid te nemen. Ik spoor de Raad aan om snel in actie te komen en het Verdrag van Dublin te herzien. Malta moet een doorreisland zijn. Momenteel willen de mensen niet naar Malta om daar te blijven, die mensen willen doorreizen, en men stopt alleen op Malta om het vege lijf te redden. Ik vraag u allen om solidariteit met Malta te betuigen.
Toevallig komt de president van Malta hier overmorgen. Dat verheugt mij zeer. Ik hoop dat dit Parlement deze grootse, antieke en nobele natie die door ons toedoen in de knel zit, alle steun biedt die zij nodig heeft. 
Martine Roure,
   – Mijnheer de Voorzitter, de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken heeft diverse opvangkampen bezocht, en daar hebben we een groot aantal zeer ernstige problemen gezien. Wat we op Malta gezien hebben, is evenwel met geen pen te beschrijven. De omstandigheden waaronder de mensen daar worden vastgehouden zijn echt onmenselijk en vernederend. De asielzoekers worden er in kooien opgesloten die ze niet kunnen verlaten. Hun meest elementaire rechten worden met voeten getreden. Ze hebben geen toegang tot juridische bijstand of medische verzorging. We hebben mensen gesproken die al achttien, negentien of twintig maanden opgesloten zitten, zonder enig contact met de buitenwereld en in uiterst beroerde hygiënische omstandigheden.
Het is natuurlijk positief dat de Maltese autoriteiten geen zaken verborgen hebben willen houden. Daaruit spreekt respect voor het Europees Parlement en voor de Unie zelf. Dat neemt echter niet weg dat de omstandigheden waaronder deze mensen worden vastgehouden zodanig zijn dat van een schending van de mensenrechten en van de Europese richtlijn inzake de opvang van vluchtelingen gesproken kan worden.
Wij doen dan ook een klemmend beroep op de Maltese regering om zo snel mogelijk af te stappen van dit systeem voor stelselmatige opsluiting van migranten. Asielzoekers zijn geen criminelen. Ze hebben vaak afschuwelijke dingen meegemaakt, en hebben recht op een waardige behandeling. Tegelijkertijd moeten we erkennen dat Malta een heel klein land is en dat het eiland door zijn ligging zeer grote druk aan de grenzen ondervindt. De Unie heeft dan ook de plicht zich solidair te tonen en te delen in de financiële last die met het beheer van de Maltese grenzen gepaard gaat. Daarvoor kan zij onder meer gebruik maken van bestaande programma's als Argo en het Vluchtelingenfonds, zoals u zelf al hebt gezegd, mijnheer de commissaris. Er moet echter ook structureel het nodige veranderd worden, want het is niet alleen een kwestie van geld.
Daarom roep ik de Commissie op zo spoedig mogelijk een begin te maken met het herzien van de Dublin II-verordening en met voorstellen te komen voor een inhoudelijke wijziging van deze tekst. Moeten we het principe waarop deze verordening gebaseerd is – de lidstaat waar de vluchteling voor het eerst EU-grondgebied heeft betreden, is verantwoordelijk voor de behandeling van de asielaanvraag – niet eens gaan heroverwegen? Het legt immers een onhoudbare last op de schouders van de landen aan de zuidelijke en oostelijke grenzen van de Unie en leidt tot de zeer ongewenste situatie dat de toegang tot asiel belemmerd wordt en er niet of nauwelijks adequate opvang geboden kan worden.
Migratie is een verschijnsel dat niet meer weg te denken is in de huidige tijd. Wij mogen ons niet onttrekken aan de verantwoordelijkheid die wij als rijke landen hebben voor de opvang van slachtoffers van onderdrukking, en evenmin aan onze verantwoordelijkheid voor de bestrijding van armoede – want we moeten niet vergeten dat armoede de ware oorzaak is van de migratiestromen. 
Jean Lambert,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me aan bij mevrouw Roure, die een zeer levendig beeld heeft geschetst van de situatie die de delegatie van het Parlement op Malta heeft aangetroffen. Ik wil me, samen met mijn fractie, ook scharen achter dat wat de heer Zappalà en mevrouw Roure hebben gezegd over de implicaties daarvan, niet alleen op Malta, maar ook op verschillende andere plaatsen die onze delegatie heeft bezocht, waaronder Dublin. Het leek de meerderheid van het Parlement – niet ieder van ons – indertijd een uiterst logisch systeem, maar het systeem levert reële problemen op, die moeten worden aangepakt.
We hebben gehoord dat een aantal van deze problemen gedeeltelijk te wijten is aan een gebrek aan middelen en een gebrek aan deskundigheid. De Commissie heeft in het kader van de voortzetting van het asielbeleid gezegd dat een van haar doelen zal zijn te waarborgen dat alle lidstaten volgens de hoogst mogelijke normen en de beste praktijken werken. Het doet mij dan ook genoegen te horen over de teams van deskundigen. De Commissie mag echter niet onderschatten hoeveel deskundigen er in veel delen van de Unie nodig zullen zijn. Ik neem aan dat zij zullen samenwerken met agentschappen als de UNHCR en andere agentschappen die over deze deskundigheid beschikken. Dat heeft op zichzelf gevolgen voor het geld dat de Europese Unie aan de UNHCR geeft. We zijn al een grote donor van de UNHCR, en als we meer van de UNHCR gaan vragen, moeten we daar rekening mee houden.
Ik heb ook een vraag aan de Commissie over het tijdpad met betrekking tot Malta: hoe snel denkt de Commissie dat de teams van deskundigen daar kunnen zijn? En welke andere middelen zijn er nodig om de Maltezen op de lange termijn te helpen de mensen te behandelen met het respect dat ze verdienen? 
Giusto Catania,
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wil ook mijn collega’s van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken bedanken voor het feit dat zij mij benoemd hebben en me gevraagd hebben als rapporteur op te treden voor ons bezoek aan Malta.
Als rapporteur kan ik alleen maar zeggen dat de situatie in de opvangcentra voor immigranten op Malta werkelijk schrikbarend is. Het is een dantesk , waar zelfs de meest elementaire rechten niet in acht genomen worden. Wij hebben drie opvangcentra bezocht waar de mensen in levensomstandigheden verkeren die absoluut mensonterend zijn en een beschaafd land onwaardig: onaanvaardbare hygiënische omstandigheden, promiscuïteit, zwangere vrouwen die tot in hun vierde maand in hechtenis worden gehouden, uiterst slecht voedsel, koudwaterdouches, toiletten zonder deuren, overal vuilnis en verloedering.
De Maltese wetgeving is een aanfluiting: de wet voorziet in achttien maanden administratieve detentie voor burgers die geen enkel misdrijf hebben gepleegd. Dit loopt werkelijk de spuigaten uit. Ik geloof verder dat de behandeling die aan asielzoekers is voorbehouden, in strijd is met het Verdrag van Genève en met de Europese richtlijnen inzake asielbeleid. De migranten ontvangen geen informatie en hun asielaanvraag wordt pas na acht of negen maanden in behandeling genomen. Op Malta wordt ook geen politiek asiel verleend aan vluchtelingen die uit oorlogsgebieden komen, met name Darfur. Ik herinner me een man die met een bord rondliep waarop stond: volkerenmoord in Darfur en gevangenschap op Malta.
Europa kan niet stilzwijgend toekijken bij een dergelijke hemeltergende situatie. Op grond van bezoeken aan tijdelijke opvangcentra in Europa is onze commissie tot de slotsom gekomen dat het roer radicaal moet worden omgegooid als het gaat om het beleid inzake migrantenopvang. In eerste instantie moeten de wettige toegangswegen uitgebreid worden, het onderwerp moet in communautair verband geregeld worden en de Dublin II-akkoorden zijn aan wijziging toe. Ten slotte moeten alle administratieve detentiecentra op Europees grondgebied gesloten worden. Dit zijn juridisch onaanvaardbare plaatsen waar alle mensenrechten met voeten getreden worden. 
Simon Busuttil (PPE-DE ).
   – De vorige spreker, de heer Catania, vergat te zeggen dat de klacht die het luidst en krachtigst werd geuit door de immigranten in de door ons bezochte detentiecentra geen betrekking hadden op de omstandigheden in de centra, maar op het feit dat zij nooit de bedoeling hadden gehad om naar Malta te komen. Zij kwamen op Malta terecht tegen hun zin, en wilden verder reizen naar het vasteland van Europa. Dit is ook de tragedie. De een na de ander vroeg ons: "Sta ons toch toe om naar andere landen in Europa te gaan" Daarom vind ik het goed dat het Parlement door middel van dit debat en deze resolutie blijk geeft van zijn solidariteit met de immigranten alsook met de burgers van Malta, de Maltese autoriteiten en de Maltese ordehandhavers, die een uiterst lastige taak verrichten. Het is een goede zaak dat de fracties in dit Parlement laten zien dat zij in staat zijn om gezamenlijk hun solidariteit te tonen en zowel de Commissie als de Raad te vragen om urgente en concrete actie. Wat bedoel ik met urgente en concrete actie? Ten eerste dat lidstaten dienen te aanvaarden dat mensen asiel aanvragen in Malta. Ten tweede dat de Dublin II-verordening zodanig wordt herzien dat de verantwoordelijkheden van de lidstaten eerlijker worden gedeeld dan nu het geval is; Malta, en ook andere landen, torsen naar verhouding immers veel te zware lasten die hun vermogens te boven gaan. Ten derde dienen de financiële middelen van de Europese Unie ook te worden gebruikt voor urgente gevallen, zoals de commissaris zelf terecht opmerkte. Er dient echter een urgentieclausule te worden opgenomen in ieder van de vier Europese fondsen die we in de immigratiesector vanaf volgend jaar zullen hebben, en niet alleen in het fonds voor vluchtelingen. Tot slot, mijnheer de Voorzitter, zou ik de Commissie willen vragen wat er is terechtgekomen van het vorig jaar beloofde initiatief betreffende gezamenlijke patrouilles in het Middellandse-Zeegebied. Mijnheer de Voorzitter, het Parlement spreekt, en we verwachten van de Raad en de Commissie dat zij tot actie overgaan. Dank u wel. 
Louis Grech (PSE ).
   – Afgezien van enkele recente initiatieven, heeft de Unie de huidige situatie in mijn ogen niet snel, energiek en praktisch genoeg aangepakt. De resolutie die aan ons voorligt, geeft de verontrustende situatie in Malta en andere landen op een intelligente, heldere en objectieve manier weer. In het document wordt terecht verklaard dat de centra waarin immigranten worden gedetineerd dienen te worden beheerd op een manier die de waardigheid en rechten van de immigranten garandeert. Er dient onmiddellijk iets te worden gedaan aan tekortkomingen, waar deze ook worden geconstateerd. De resolutie maakt echter ook duidelijk dat geen land dit probleem op eigen kracht kan oplossen, en een land als Malta zeker niet; dat moet immers een last torsen die veel zwaarder is dan het kan dragen. In het kader van Europa dient er een geïntegreerd beleid te komen, gebaseerd op het beginsel van gedeelde lasten, waarbij de last naar rato wordt verdeeld tussen alle lidstaten op grond van het aantal inwoners en het bruto binnenlands product van het land. Van even groot belang is dat er een herziening van de Dublin II-verordening dient te komen en, met name, van het systeem voor de behandeling van asielaanvragen van immigranten. Om een begin te maken met de oplossing van dit vraagstuk, dient de Unie echter voor middelen te zorgen, en niet alleen beloften te doen. Zij dient de nodige middelen beschikbaar te stellen om kleine lidstaten te helpen dit vraagstuk op te lossen. Tevens dienen er specifieke middelen te worden uitgetrokken voor urgente gevallen, met name als er sprake is van een excessieve instroom van vluchtelingen, vooral in de zomer. Met dit initiatief heeft het Parlement laten zien dat het bereid is om tot actie over te gaan. Nu zijn de Commissie en de Raad aan zet om te laten zien dat zij hun solidariteitsbeloften in daden willen omzetten. Mijnheer de Voorzitter, iedere eerlijke en ordentelijke actie van de Europese Unie om immigranten te helpen en ook om praktische hulp te bieden aan kleine lidstaten als Malta doet meer voor de geloofwaardigheid van en het vertrouwen in de Europese Unie dan duizend verklaringen of folders. Dank u wel. 

Hélène Flautre (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, als de bezoeken die de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken van het Europees Parlement heeft afgelegd iets duidelijk hebben gemaakt, is het dat opsluiting van buitenlanders min of meer gemeengoed is geworden bij de aanpak van migratiekwesties en dat we met deze praktijk van gevangenhouding van vreemdelingen overal in Europa toch echt de grenzen hebben bereikt. We zien nu immers welke volstrekt onaanvaardbare gevolgen dit heeft. Dat geldt zeker ook voor Malta, en u hebt in de loop van dit debat al kunnen horen waarom.
Bij die feitelijke constatering kunnen we het echter niet laten, want die is in 2004 en 2005 helaas al eerder gedaan door de grote internationale mensenrechtenorganisaties. We kennen de situatie dus, en volgens mij moeten we nu gewoon erkennen dat toepassing van de Overeenkomst van Dublin op Malta absurde gevolgen heeft. Naar mijn mening moeten we deze hervorming nu serieus ter hand nemen, en wel door de zaken ingrijpend te veranderen, zoals sommige collega's hebben gevraagd. In de eerste plaats zou iedere vluchteling die op Malta voet aan wal zet, in staat moeten worden gesteld zijn of haar asielaanvraag in te dienen in het gewenste land van vestiging. Verder moet het migranten aan wie op Malta de status van vluchteling verleend is, toegestaan worden vrij in Europa te reizen – op Malta zelf, maar ook in ieder ander land dat geldt als land van eerste aankomst.
Ik denk dat die wijzigingen absoluut noodzakelijk zijn als we een einde willen maken aan dit soort situaties, waarin vanuit het oogpunt van de mensenrechten sprake is van echt rampzalige omstandigheden. Verder moet de Europese Unie werk maken van een beleid van legale migratie en een andere lijn volgen dan die waarin repressie en gesloten grenzen prioriteit nummer één zijn, want we zien nu hoe inhumaan en zinloos deze aanpak is. Dat blijkt wel uit het feit dat iedere week honderden, zo niet duizenden mensen verdrinken, niet alleen in de Middellandse Zee, maar inmiddels ook in de wateren rond de Canarische Eilanden, als gevolg van het feit dat de migratie naar Europa steeds meer plaatsvindt vanuit Mauritanië. 
Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de commissaris sprak eerder over opvangcentra. Ik wil u echter zeggen dat wat wij, de delegatie van de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en burgerlijke vrijheden, bij ons bezoek aan Malta hebben gezien in geen geval een opvangcentrum kan worden genoemd.
Het is onaanvaardbaar en schandalig dat Europa zich in een vlaag van contraterreurhysterie omvormt tot een middeleeuwse burcht en het gebruik van centra aanmoedigt waar immigranten en asielzoekers als gevangenen worden opgesloten, in overtreding van de betreffende internationale verdragen. De detentieomstandigheden in de gesloten centra die wij in Malta hebben bezocht, zijn wellicht de ergste die wij tot nu toe hebben gezien.
De geografische ligging van Malta, maar ook het gebrek aan financiële en administratieve middelen om het hoofd te bieden aan de massale toestroom van migranten, vooral na de toetreding tot de Europese Unie, die geleid heeft tot nog meer vluchtelingen en immigranten, zijn geen redenen om de situatie goed te praten. Het opsluiten van deze mensen is sowieso af te keuren. Asielzoekers en immigranten van hun vrijheid beroven is ongerechtvaardigd. Dit gebeurt onder bedroevende omstandigheden en het gebrek aan duidelijkheid over het functioneren van dergelijke centra en de daar voorkomende praktijken is onaanvaardbaar. 
David Casa (PPE-DE ).
   – De Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken heeft een delegatie naar Malta gestuurd om de situatie rond de illegale immigranten zelf in ogenschouw te nemen. Vandaag constateer ik met tevredenheid dat het Parlement groot belang hecht aan de specifieke situatie op Malta. Alle aanwezigen hebben gezien in welke moeilijke situatie al degenen verkeren die naar onze kusten zijn gekomen en die verblijven in onze centra. Zij hebben echter ook gezien welke reusachtige inspanningen de Maltese regering verricht om ondanks haar beperkte middelen alle mensen die op onregelmatige wijze in Malta arriveren, goed te behandelen. Het is duidelijk dat er spoedig verandering moet komen in de situatie. We hebben allemaal gehoord dat de instroom dit jaar naar verwachting zal verdubbelen, en dus wordt het probleem alleen maar erger. Malta kan in zijn eentje geen wonderen verrichten. We hebben jarenlang geprobeerd de aandacht van Europa te vestigen op dit probleem, zodat er de nodige oplossingen voor zouden kunnen worden gevonden. Ik heb het dan niet alleen over financiële steun – waarvan wij, moet ik eerlijk zeggen, maar bitter weinig hebben gezien – maar ook over meer praktische oplossingen, waarbij de Europese Unie, waarvan ons land lid is, de enorme instroom van immigranten naar ons land zou kunnen helpen opnemen. Wij dienen gepast respect te hebben voor de waardigheid van de gedetineerden, maar wij kunnen niet langer doorgaan met het leveren van middelen en inspanningen die onze vermogens te boven gaan. Er is sprake van een kritieke situatie, en we dienen oplossingen te vinden waarmee we Malta niet langer onder buitensporige druk zetten om actie te ondernemen en waarmee we de toestand niet uit de hand laten lopen. Daarom dienen we nu onze mooie woorden en beloften om te zetten in daden. De Commissie, de Raad en het Parlement moet tot actie overgaan om zo snel mogelijk de oplossingen ten uitvoer te leggen die reeds zijn genoemd door de afgevaardigden die voor mij hebben gesproken in dit debat. De regering en de burgers van Malta zullen hun uiterste best blijven doen, maar we verwachten terecht van iedereen dat zij werkelijk praktische inspanningen zullen verrichten, en wel omdat dit in mijn ogen uiteindelijk niet alleen het probleem is van Malta, maar ook dat van alle lidstaten van de Europese Unie. 
Joseph Muscat (PSE ).
   – Mijnheer de commissaris, uw uitspraken van zojuist hebben ervoor gezorgd dat ik de toespraak die ik heb voorbereid achterwege laat en u rechtstreeks aanspreek als vertegenwoordiger van de Commissie. Ik denk niet dat u van ons als vertegenwoordigers van het Maltese volk kunt verwachten dat wij u in dit Parlement gaan bedanken omdat u ons een bedrag heeft gegeven dat wij met de kerst in één dag ophalen voor goede doelen. Uw antwoorden doen geen recht aan wat er werkelijk aan de hand is in ons land. Ten tweede heeft u de allerbelangrijkste vraag vermeden. We doen u een praktisch voorstel: herzie Dublin II, zodat de verantwoordelijkheid voor het behandelen van de asielaanvragen van mensen die naar Malta komen niet langer bij dat land ligt, maar wordt gedeeld met andere landen. Wat denkt u van dat voorstel? Ik vraag dit omdat we uiteindelijk niet alleen zomaar geld willen – en ik herhaal: met "geld" bedoel ik geen fooi – een bedrag in de orde van miljoenen euro’s, voldoende om deze medemensen fatsoenlijk welkom te heten. En afgezien van het geld, met welke daadwerkelijke administratieve, langdurige hulp denkt u dit probleem te kunnen oplossen? Dat zouden we vandaag graag van u horen. 
John Attard-Montalto (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik dank u dat u mij de gelegenheid biedt om het Parlement toe te spreken over deze uiterst belangwekkende zaak. Helaas is Malta aan zijn lot overgelaten en moet het voor zichzelf zorgen. In deze niet alleen voor de inwoners van Malta, maar ook voor de gedetineerden moeilijke tijden hadden we het gevoel tegen de stroom in te zwemmen, aan ons lot te zijn overgelaten en door Europa in de steek te zijn gelaten, ondanks alle mooie woorden van solidariteit. Wat er is gebeurd en eigenlijk niet kon uitblijven, is dat er na lang aandringen van onze kant een delegatie naar Malta is gekomen om met eigen ogen te aanschouwen onder welke afschuwelijke omstandigheden de gedetineerden worden vastgehouden. Deze omstandigheden zijn ongelukkig en niemand is blij met een dergelijke situatie, maar het is een kwestie van middelen. Ieder jaar komen tweeduizend mensen Malta binnen. Dat klinkt misschien niet veel, maar dat is hetzelfde als wanneer er jaarlijks achthonderdduizend immigranten naar Duitsland zouden komen of vierhonderdduizend naar Italië. Probeer u deze stroom van immigranten naar de kleinste lidstaat eens voor te stellen, en stelt u zich eens voor wat dit land zonder enige middelen moet doormaken. We hebben nadrukkelijk wél financiële steun nodig. We hebben ook solidariteit nodig – de solidariteit waarmee u ons te hulp komt door vluchtelingen op te vangen in de lidstaten waar zij goed kunnen worden opgenomen. Op Malta kan dat niet; dit eiland is immers slechts 300 vierkante kilometer groot. Ik wil tot besluit graag zeggen dat wij het een duidelijke blijk van solidariteit zouden vinden als u de noden erkent van een land waarvan het oppervlak zo klein is vergeleken bij het zo uitgestrekte Europa. Dank u wel. 
Andris Piebalgs,
   . – Mijnheer de Voorzitter, zoals ik in mijn eerste verklaring heb gezegd, ben ik het niet eens met de bewering dat Malta in de steek is gelaten. De Commissie heeft tot nu toe alle mogelijke hulp geboden die redelijk is. Ook zullen alle programma's die kunnen worden gebruikt, gebruikt blijven worden om Malta te helpen het probleem op te lossen. We moeten evenwel beseffen dat centra het probleem niet oplossen, en dat het heel belangrijk is om samen te werken met de landen waar de migrantenstromen vandaan komen. Dit is onze belangrijkste uitdaging, want zolang er omstandigheden bestaan die mensen ertoe bewegen weg te trekken, zullen ze wegtrekken. Nu is dat naar Malta, maar volgende keer mogelijk naar mijn land of naar een ander land. Dat is dus de belangrijkste uitdaging.
De Commissie heeft al financiële hulp toegezegd. We zullen deze snel geven. Er zijn tevens teams van deskundigen, en het voorstel zal voor 31 mei gereed zijn. We zullen blijven werken aan gezamenlijke patrouilles. Het Dublin II-pakket vraagt tijd, ook als de lidstaten ermee instemmen – het is vier jaar geleden vastgesteld. Het is heel belangrijk dat het Parlement deze kwestie ter sprake heeft gebracht, en er zal aandacht worden geschonken aan de manier waarop de situatie het beste kan worden aangepakt.
Het beginsel dat de lidstaten van ontvangst de eerste zijn, is heel logisch, maar we weten welk probleem dit voor Malta heeft opgeleverd. De Commissie zal aan deze zaak blijven werken, en zij zal in dit stadium alle mogelijke steun geven. Het is echter heel belangrijk dat ook de Maltese autoriteiten hun werk doen. Ik ben namelijk van mening dat de nationale autoriteiten net zo goed aandacht moeten schenken aan humane omstandigheden en de menselijk waardigheid. We verwachten dat elke lidstaat op dit gebied zijn huiswerk doet. De Gemeenschap kan steun bieden en zij kan nadenken over de manier waarop de beste antwoorden kunnen worden gevonden, maar we verwachten tegelijkertijd wel dat elke lidstaat de bepalingen ten uitvoer legt die in de Europese richtlijnen zijn vastgelegd. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt donderdag om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de aanbeveling voor de tweede lezing (A6-0071/2006), namens de Commissie industrie, onderzoek en energie, betreffende het gemeenschappelijk standpunt, door de Raad vastgesteld met het oog op de aanneming van de beschikking van het Europees Parlement en de Raad tot opstelling van richtsnoeren voor trans-Europese netwerken in de energiesector en houdende intrekking van Beschikkingen nr. 96/391/EG en nr. 1229/2003/EG (10720/1/2005 – C6-0016/2006 – 2003/0297(COD)) (rapporteur: Anne Laperrouze). 
Anne Laperrouze (ALDE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, staat u me toe een welgemeend woord van dank te richten tot mijn collega-rapporteurs van de andere fracties, met name mevrouw Ayuso en de heer Swoboda, die me gedurende de gehele beoordeling bijgestaan hebben en een belangrijk aandeel hebben gehad in de tekst die vandaag wordt gepresenteerd en die u morgen ter goedkeuring voorgelegd zal worden.
Ik wil ook de medewerkers van de Europese Commissie en van het secretariaat van de Commissie industrie, onderzoek en energie bedanken voor hun hulpvaardige opstelling en hun antwoorden op onze vragen. Verder zou ik nog willen wijzen op de positieve rol die het Oostenrijkse voorzitterschap heeft gespeeld; het heeft de nodige moeite gedaan om op basis van de eerste lezing van het Parlement formuleringen te vinden waarmee de lidstaten zouden kunnen instemmen.
Het lijkt me nuttig de doelstellingen van dit voorstel voor een beschikking in herinnering te brengen. Het voorstel is bedoeld om te komen tot een Europees label voor de netwerken voor alkeengassen, waarmee toegang tot leningen van de Europese Investeringsbank gegarandeerd wordt; de richtsnoeren aan te passen aan de nieuwe situatie van een Europese Unie met 25 lidstaten; machtiging te verlenen voor de financiering van projecten van gemeenschappelijk belang; de totstandbrenging van de interne gas- en elektriciteitsmarkt mogelijk te maken; en, bovenal, te zorgen voor continuïteit van de energievoorziening, via koppelingen tussen de lidstaten en met de buurlanden, dat wil zeggen de landen in Zuidoost-Europa, de mediterrane landen, Oekraïne en Wit-Rusland.
In het in januari overgebrachte gemeenschappelijk standpunt van de Raad werd een andere lijn gevolgd dan die van het Parlement: de Raad wenste schrapping van de verklaring van Europees belang en van de aanstelling van een Europese coördinator. In het kader van de werkzaamheden voor de tweede lezing is het via informeel tripartiet overleg tussen Parlement, Europese Commissie en het fungerend voorzitterschap van de Raad evenwel gelukt een aantal compromisamendementen op te stellen die volledig overeenkomen met hetgeen ons in de eerste lezing voor ogen stond. Van belang is vooral dat "projecten van Europees belang" in deze amendementen gedefinieerd worden als een reeks projecten op prioritaire assen die grensoverschrijdend zijn of een aanzienlijk effect op de grensoverschrijdende transmissiecapaciteit hebben. Deze projecten kunnen derhalve als prioritair worden beschouwd als het gaat om financiering uit hoofde van de trans-Europese energienetwerken, en er zal bijzondere aandacht aan kunnen worden besteed in het kader van andere communautaire financieringsinstrumenten.
Verder is bepaald dat onderzoek plaatsvindt naar de redenen van eventuele vertragingen in de tenuitvoerlegging van deze projecten en dat er gezamenlijke coördinatiebijeenkomsten worden belegd die met name gericht zullen zijn op de beoordeling en op de procedures voor raadpleging van het publiek. Ook is de rol van de Europese coördinator in deze amendementen duidelijker omschreven; bepaald is dat een dergelijke coördinator kan worden aangesteld wanneer een project aanzienlijke vertraging oploopt of zich bij de tenuitvoerlegging van een project moeilijkheden voordoen. Deze coördinator bevordert de Europese dimensie van het project, draagt bij tot de coördinatie van de nationale procedures voor de raadpleging van de betrokkenen en brengt ieder jaar verslag uit over de voortgang van het project.
Ondanks dit alles zijn er twee punten waarover ik niet helemaal tevreden ben; staat u me toe, mijnheer de commissaris, deze hier te noemen. Ten eerste: de bescheiden omvang van het budget dat beschikbaar is voor de trans-Europese energienetwerken; het is misschien net genoeg om een paar haalbaarheidsstudies uit te voeren. Ten tweede: u weet, mijnheer de commissaris, dat het Parlement de legitimiteit van de projecten die in de bijlagen van het verslag zijn opgenomen niet ter discussie heeft willen stellen. Niettemin geloof ik dat voorrang gegeven zou moeten worden aan projecten die bijdragen tot de continuïteit van de energievoorziening van zoveel mogelijk landen; daarmee zou de Europese dimensie namelijk bevorderd worden. Ik denk dan met name aan de Baltische staten, waar de gasnetwerken bij lange na niet voldoende ontwikkeld zijn om een veilige en continue energievoorziening te garanderen. Prioriteit heeft evenwel de gasleiding van Rusland naar Duitsland, nu de heren Schröder en Poetin het daarover op een akkoordje gegooid hebben. Ik zou u willen vragen de aanleg te stimuleren van infrastructuren die nodig zijn om landen van energie te voorzien.
In het licht van de recente crisis tussen Oekraïne en Rusland en de in Hampton Court afgelegde verklaringen is een Europees energiebeleid absoluut noodzakelijk. Deze tekst biedt de Europese instellingen dan ook de gelegenheid uiting te geven aan het streven naar een dergelijk gemeenschappelijk beleid. De nieuwe bepalingen betreffende de verklaring van Europees belang en de mogelijkheid van aanstelling van een coördinator zijn noodzakelijke instrumenten om een echte interne markt voor gas en elektriciteit te realiseren en de continuïteit van de energievoorziening te waarborgen. Dit Europese netwerk kan evenwel slechts tot stand worden gebracht door de koppelingen te verbeteren en uit te breiden.
Dames en heren, ik verzoek u steun te geven aan het gemeenschappelijk standpunt zoals dat door dit compromispakket gewijzigd is. Met onze stem kunnen we de Unie een van de instrumenten in handen geven die ze nodig heeft om de doelstellingen die ze nastreeft te verwezenlijken. 
Andris Piebalgs,
   . – Mijnheer de Voorzitter, onlangs hebben we nog de kans gehad om te debatteren over de vraagstukken die verband houden met het groenboek over een gemeenschappelijk energiebeleid. Volgens mij hangen de vraagstukken waarover we vandaag debatteren, te weten, de betrouwbaarheid van de energievoorziening, de duurzaamheid voor het milieu en het concurrentievermogen, hiermee nauw samen. Europa heeft een Europees antwoord nodig. We moeten ook kijken hoe we investeringen in Europa kunnen mobiliseren. De trans-Europese netwerken maken daar deel van uit.
Er wordt wel eens gezegd dat er onvoldoende geld beschikbaar is voor trans-Europese netwerken. Onlangs kon ik echter trots zijn op een project dat we ondersteunen: de toekomstige koppellijn voor elektriciteit tussen Ierland en Wales. Dit project laat duidelijk zien hoe Europees geld wordt gebruikt. Er zijn veel van dergelijke projecten waarop we trots kunnen zijn; de haalbaarheidsstudies die we hebben gefinancierd, hebben de weg geopend voor deze koppellijn en deze infrastructuur. Vanuit dat gezichtspunt heb ik grote waardering voor het werk van de rapporteur, de schaduwrapporteurs en iedereen die heeft geholpen deze specifieke beschikking voor te bereiden.
Ik denk echt dat trans-Europese energienetwerken ertoe zullen bijdragen dat de Europese Unie zich beter zal kunnen ontwikkelen. Er is voor aardgas bijvoorbeeld sprake van een toenemende afhankelijkheid van invoer, en we weten dat dit zo zal blijven. Het beleid op het gebied van de trans-Europese energienetwerken heeft tot doel de invoercapaciteit voor extra aardgas uit bronnen als het bekken van de Kaspische Zee, Noord-Afrika of het Midden-Oosten te waarborgen en te diversifiëren.
We hebben in Brussel vaak gedebatteerd over de noodzaak de Europese elektriciteitsmarkt verder te ontwikkelen. Ook op de elektriciteitsmarkt zullen de trans-Europese energienetwerken ervoor zorgen dat er echte Europese koppelingen en een Europees net tot stand komen en dat deze worden bevorderd.
We moeten niet alleen geld zoeken bij onze belastingbetalers. We moeten voor deze projecten ook geld aantrekken van de Europese Investeringsbank, de structuurfondsen en particuliere investeerders, want er is geld beschikbaar voor investeringen. Tot nu toe is het echte knelpunt het gebrek aan politieke wil om die projecten op te zetten, of onvoldoende bekwaamheid om de juiste besluiten te nemen.
De beschikking is al in december 2003 aan het Parlement voorgelegd. Indertijd heeft het Parlement gekeken naar de nieuwe uitdagingen die de uitbreiding met zich meebracht, alsook naar de essentiële energieverbindingen met derde landen.
Wat de keuze van projecten betreft, heeft de Commissie uit de grotere verzameling van projecten van gemeenschappelijk belang de projecten geselecteerd die de hoogste prioriteit hebben. Dankzij de onderhandelingen tussen de drie instellingen hebben we nu een compromis dat, in dit stadium althans, aanvaardbaar lijkt voor ons allemaal. De projecten met de hoogste prioriteit vormen een zeer selectieve lijst van projecten van Europees belang. Ze hebben tot doel de snelle tenuitvoerlegging van de grootst mogelijke grensoverschrijdende koppelingscapaciteit te ondersteunen. Om dit doel te verwezenlijken, moeten de projecten van Europees belang aan specifieke criteria voldoen. Ze moeten een grensoverschrijdend karakter hebben of een aanzienlijk effect hebben op de grensoverschrijdende transmissiecapaciteit, en ze moeten weloverwogen zijn.
Een belangrijk resultaat dat tussen de eerste en tweede lezing is geboekt, is de Europese coördinator. Zijn of haar functie wordt essentieel geacht, want hij of zij zal de samenwerking met de gebruikers en exploitanten aanmoedigen en zal de projecten bij particuliere investeerders en financiële instellingen aanbevelen. Als lid van de groep voor trans-Europese netwerken van de Europese Commissie heb ik het goede werk gezien dat de huidige Europese coördinatoren verrichten voor de vervoersinfrastructuren. Ze proberen deze infrastructuren echt te bevorderen, de knelpunten op te sporen en oplossingen daarvoor te vinden.
Ik ben blij te zien dat de belangrijkste elementen van het voorstel van de Commissie zijn behouden in het compromis waarover u morgen zult stemmen. Ik sta daarom helemaal achter het bereikte akkoord.
Ik bedank nogmaals iedereen die betrokken is geweest bij het vinden van dit compromis. 
María del Pilar Ayuso González,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, de ontwikkelingen op energiegebied maken een cruciaal moment door. Dat blijkt wel uit het groenboek en uit de recente verslagen van de Europese Commissie over de huidige stand van zaken met betrekking tot de liberalisering van de energiemarkten. Die wijzen allemaal op de noodzaak om de koppelingen tussen de landen te versterken en de ontwikkeling van trans-Europese netwerken te verdiepen, teneinde al deze energiediensten te verbeteren.
De rapporteur, mevrouw Laperrouze, heeft uitstekend werk verricht. Ik feliciteer haar, omdat zij erin is geslaagd de verzoeken van de leden van dit Parlement te verenigen met de standpunten van de Commissie en de Raad. Wij steunen de prioritaire projecten die grensoverschrijdend zijn en die bevorderlijk zijn voor de transmissiecapaciteit, de continuïteit van de energievoorziening en de handel in gas en elektriciteit tussen de lidstaten, kortom, die het systeem efficiënter maken, wat een positieve uitwerking zal hebben op de prijzen voor bedrijven en consumenten.
Om het Europese energienetwerk tot stand te brengen, moeten we voorkomen dat er onnodige vertraging ontstaat bij de uitvoering van projecten, vooral die van Europees belang. De regeringen moeten alles op alles zetten om administratieve barrières weg te nemen. De functie van Europese coördinator is belangrijk in dit verband, want die kan bijdragen tot een vlotte uitvoering van projecten van Europees belang die aanzienlijk vertraging of moeilijkheden ondervinden.
Ten slotte wil ik nog ingaan op de Europese top van 23 en 24 maart. Tijdens die bijeenkomst is het energiebeleid terecht behandeld als een prioritaire kwestie. Ik ben met name ingenomen met het feit dat de Raad de doelstelling weer heeft opgepakt om het aantal elektrische koppelingen tussen de lidstaten te verhogen tot een niveau dat gelijk is aan 10 procent van de geïnstalleerde capaciteit, conform de afspraken die hierover zijn gemaakt tijdens de Europese Raad van Barcelona van 2002.
Het vergroten van het aantal koppelingen tussen de lidstaten en het vergroten van de gasopslagcapaciteit zijn prioritaire kwesties voor de interne markt. De tekst waarover we morgen zullen stemmen, is mijns inziens een stap in de goede richting. 
Hannes Swoboda,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, geachte afgevaardigden, allereerst dank ik de rapporteur, mevrouw Laperrouze, voor haar uitstekende werk, met name voor de wijze waarop ze de schaduwrapporteurs daarin betrokken heeft, en voor de goede debatten die we hebben gevoerd.
Toen we aan deze klus begonnen, konden we niet voorzien wat de actualiteit zou zijn op het moment dat dit verslag verscheen. De ontwikkelingen van de laatste tijd hebben aangetoond hoe kwetsbaar bepaalde onderdelen van Europa’s energievoorziening zijn. Tevens is gebleken hoe noodzakelijk het juist voor het concurrentievermogen van ons werelddeel is om de situatie met betrekking tot de energievoorziening te verbeteren en wel op duurzame wijze.
We zijn zeer ingenomen met het feit dat er tussen de Commissie, de Raad en het Europees Parlement overeenstemming bestaat over de koers die ten aanzien van het energiebeleid en vooral van de energievoorziening gevolgd moet worden. Het spreekt voor zich dat niet elke koppeling tussen netwerken ook automatisch voor grotere zekerheid zorgt, omdat het kan zijn dat bepaalde problemen van het ene gebied naar het andere overslaan. Vast staat wel dat zulke problemen bij meer dwarsverbindingen in het stroomnet, maar ook in hoofdleidingnetten van aardgas en aardolie makkelijker te compenseren zijn. Dat is ook wat meer investeringen in diversificatie ons zouden kunnen opleveren en daarom zijn we daarvan ook voorstander – niet alleen van het begrip diversificatie, maar ook van het doel dat het dient.
Mevrouw Laperrouze heeft gelijk: helaas is het budget uitgerekend op dit punt ontoereikend. Maar ook een ruimer budget zou nog maar een klein deel van de totale uitgaven vormen die nodig zijn en waaraan de afzonderlijke lidstaten hun deel zouden moeten bijdragen, omdat diversificatie ook in hun eigen belang is.
Heel belangrijk is ook de eis om Europese coördinatoren te kunnen benoemen. Mijnheer de commissaris, u hebt erop gewezen dat hiermee in de vervoerssector al positieve ervaringen zijn opgedaan. Dat is juist. Bij de benoeming van de coördinatoren was ik het niet met alle randvoorwaarden eens, maar we hebben deze coördinatoren in beginsel nodig om bij een aantal projecten daadwerkelijk vooruitgang te boeken. Laat ik als voorbeeld voor de gasvoorziening het project Nabucco noemen, dat verschillende Europese landen direct en vele andere indirect betreft. Hiermee zouden we de beoogde diversificatie en voorzieningszekerheid kunnen bereiken. Alle reden dus om het project voortvarend ter hand te nemen. De coördinatoren kunnen tussen de verschillende landen bemiddelen en zo misschien een situatie vermijden zoals die bij het Duits-Russische project ontstaan is – niet omdat het project op zich verkeerd is, maar omdat men verzuimd heeft landen als Polen en de Baltische staten er van meet af aan bij te betrekken.
Het is mijn hoop dat we in de toekomst een werkelijk Europees energiebeleid zullen voeren, ook daar waar het om afzonderlijke projecten gaat. 
Vittorio Prodi,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, ik wil allereerst collega Laperrouze bedanken voor haar werk inzake de trans-Europese netwerken in de energiesector.
Ik schaar me volledig achter haar standpunt. Zij wijst op het voortdurende risico van een terugkeer naar nationale posities, terwijl men juist veel vastberadener zou moeten streven naar de aanleg van sterke, echt Europese netwerken, zowel voor gas als voor elektriciteit. Alleen op Europees niveau kan de energievoorziening immers optimaal geregeld worden. Bijvoorbeeld: alleen via een daadwerkelijk Europees netwerk kunnen wij optimaal gebruik maken van het grote potentieel van windenergie en tegelijkertijd van de basisvoorziening die de Franse kernreactoren te bieden hebben.
Alleen op Europees niveau kan er sprake zijn van echte mededinging op de Europese markt tussen Europese "sterren", dus niet tussen nationale "sterren". De recente verlaging van de energietoevoer, uitgerekend in een periode waarin de vraag naar gas groot was, heeft duidelijk gemaakt dat zowel de koppeling tussen oorspronkelijk nationale systemen als een doelmatige invoeging van opslagfaciliteiten – ook door gebruikte en bijna uitgeputte gasvelden op het net aan te sluiten – van absoluut belang zijn om solidariteit tussen de landen te kweken. En om die solidariteit kunnen wij niet heen, zoals al in treffende bewoordingen in het groenboek is gezegd.
Dit betekent ook dat er behoefte is aan een steunpunt op Europees niveau. Er moet een coördinator komen die borg staat voor een echte markt, zowel voor gas als voor elektriciteit, en die instaat voor voorzieningszekerheid en een optimaal gebruik van de energiebronnen op ieder moment.
De totstandbrenging van een echt Europees netwerk is een noodzaak waaraan wij ons niet kunnen onttrekken. Wij sporen dan ook de Raad, de gehele Unie en alle instellingen aan om ervoor te zorgen dat deze mogelijkheid er komt, in het belang van de lidstaten en de gehele Unie. 
Esko Seppänen,
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, het doel om te komen tot trans-Europese energienetwerken is goed en noodzakelijk. Een interne markt lost echter niet alle problemen op en brengt bovendien nieuwe met zich mee.
Als er een trans-Europese interne markt voor elektriciteit in het leven wordt geroepen, betekent dat een stijging van de elektriciteitsprijs, bijvoorbeeld in mijn land, Finland. Als de prijs van elektriciteit in een ander land daalt, moeten de consumenten in mijn land daarvoor betalen. Op een interne markt zullen de producenten van goedkope atoom- en waterkracht de elektriciteit altijd voor de hoogste marktprijs verkopen. Het zal de consumenten in het productieland, in ons geval Finland, geen enkel prijsvoordeel opleveren dat onze stroomversnellingen voor de productie van energie en niet langer voor visserij en vervoer worden gebruikt en dat kernafval voor eeuwig in onze grond wordt gestopt.
De noordse interne markt heeft ons recentelijk geleerd hoe de producenten met de elektriciteitsprijs speculeren door niet hun gehele productiecapaciteit te gebruiken. Tijdens de piek in de gasprijzen in Groot-Brittannië werd de gaspijpleiding naar het vasteland niet volledig gebruikt. De vrije markt betekent namelijk ook de vrijheid om te speculeren. 

Ryszard Czarnecki (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, gezien de controverse tussen de Raad en het Europees Parlement over het energiebeleid kunnen we niet om de vraag heen of de Unie soms slechts een schijninstelling moet zijn, die alleen pretendeert op te treden en in feite het toneel is voor fictieve handelingen. Dat is namelijk precies waar deze controverse op neerkomt.
We moeten lering trekken uit de geschillen tussen Oekraïne en Rusland en tussen Rusland en Georgië eerder dit jaar, waarop in de nabije toekomst een vergelijkbaar geschil tussen Wit-Rusland en Rusland zou kunnen volgen.
Hoewel het Gemeenschappelijk energiebeleid de soevereiniteit van de individuele lidstaten onverlet moet laten, dient het toch van een nieuwe een nieuwe orde te zijn. De oude methoden werkten goed in het oude Europa, toen er nog tien, twaalf of vijftien lidstaten waren. Tegenwoordig, na de uitbreiding van de Unie, hebben de oude mechanismen veel weg van de situatie in een Pools spreekwoord, waarbij ieder zijn eigen tuintje schoffelt. Kortom, ze voldoen niet meer.
We staan voor nieuwe uitdagingen, zoals de diversificatie van onze energietoevoer. Dit is geen politiek probleem, maar een zaak van veiligheid en economie. Polen wil zijn aanvoer diversifiëren om niet afhankelijk van Rusland te zijn. Spanje wil op zijn beurt aan diversificatie doen en juist meer van Rusland kopen om niet afhankelijk te zijn van zijn huidige leveranciers.
De Europese Unie heeft nu de kans om dit proces werkelijk en niet slechts virtueel te coördineren. Daarvoor dient Europa de tekenen des tijds juist te interpreteren en de nieuwe uitdagingen aan te gaan. Wat achter de woordenstrijd over de Europese coördinator en projecten van Europees belang schuilgaat, zijn conflicterende opvattingen over de vraag of het Europese energiebeleid werkelijkheid dient te worden, of slechts een papieren bestaan moet leiden. Wordt het dat laatste, dan is het beleid niet meer dan een optelsom van nationaal beleid. Laten we dat dan ook eerlijk toegeven en niet de schijn ophouden dat de Unie een nieuw gemeenschappelijk beleid zou hebben. Maar dan mogen we achteraf ook niet verbaasd zijn over de gevolgen. 
Paul Rübig (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik richt allereerst een woord van dank aan de hier aanwezige commissaris Neelie Kroes, die belast is met deze zaken, want zij leidt het onderzoek naar concurrentie in de energiesector waaruit blijkt waar de knelpunten van de energiemarkt liggen en of die toevallig ontstaan dan wel opzettelijk gecreëerd zijn.
Dan kom ik in tweede instantie bij commissaris Piebalgs, die zich momenteel met de evaluatie bezighoudt. De uitkomst daarvan leert ons waar actie geboden is. De wetgeving van de laatste jaren, juist op het terrein van de ontvlechting, heeft totaal nieuwe kansen voor de markt geschapen. Als we bedenken dat er vandaag 280 projecten worden gepresenteerd, waarvan negentien in Oostenrijk, kunnen we niet om de aanstelling van coördinatoren heen, want zij zijn in staat tot een interdisciplinaire aanpak van al die verschillende problemen die zich in een dergelijke verband voordoen. De coördinatoren zouden wellicht ook een eigen orgaan kunnen vormen, waarbinnen ze hun voordeel kunnen doen met onderling overleg, het uitwisselen van goede praktijken en het vaststellen van .
Daarnaast zou het zinvol kunnen zijn om exacte tijdschema’s op te stellen en dus niet alleen de kosten maar ook de deadlines vast te leggen. Dan kunnen we, net als we op andere terreinen gedaan hebben, bij het overschrijden van deadlines onze prioriteiten aanpassen. Een belangrijke rol spelen ook de afnamestations en niet alleen op het vlak van de liberalisering: het gaat ook om het eigendom. Ligt het eigendom in dit geval binnen de Europese Unie of daarbuiten en zijn er dan bijzondere contracten nodig? Dat is een belangrijk punt voor het buitenlands beleid.
En dan zijn er nog de noodsystemen. Wat gebeurt er bij calamiteiten, terreuraanslagen of handelingen die grote problemen opleveren in verband met de energietoevoer? Kunnen we dan gericht bepaalde aanbieders en afnemers aan het net koppelen respectievelijk doorverbinden? Hoe staat het met de daarvoor benodigde software? Op dit gebied is er nog veel werk te verzetten. Ik zou de commissaris willen vragen om hierover een groenboek op te stellen, zodat we in geval van nood op Europees niveau en samen met naburige landen de noodzakelijke stappen kunnen ondernemen. 
Reino Paasilinna (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, dames en heren, in de resolutie over de zekerheidsstelling van de energievoorziening, die vorige maand is aangenomen, staat dat het creëren van energienetwerken de hoogste prioriteit heeft en dat is waar. Trans-Europese energienetwerken spelen een belangrijke rol op de interne energiemarkt van de Europese Unie en met betrekking tot voorzieningszekerheid, die voor ons het grootste probleem is. De nieuwe lidstaten van de Europese Unie moeten hier zo snel mogelijk bij betrokken worden. Speculatie is, zoals al werd opgemerkt, een van de oorzaken van de problemen waarmee wij in de noordse landen te maken hebben gehad. Misschien kunnen de coördinatoren hieraan iets doen.
Onze recente energiecrises hebben aangetoond dat wij te veel afhankelijk zijn van geïmporteerde energie. Wij hebben daarom een energiebeleid nodig waarbij een land zijn buurland op eerlijke wijze kan helpen. Hierbij is haast geboden. Ik hoop daarom dat deze kwestie in de tweede lezing snel kan worden afgehandeld.
Wij moeten bedenken hoe Europa minder kwetsbaar kan worden voor crises op de energiemarkt. Geen van de huidige maatregelen zal snel effect hebben. Bovendien neemt het verbruik almaar toe. Er moet daarom een geheel nieuwe energie-ethiek worden gecreëerd waarbij rekening wordt gehouden met deze situatie. Wij moeten nadenken over een fundamentele benadering van energiebesparing. Mensen weten niet langer wat duisternis en schemering is, omdat er altijd overal licht is.
Ik wil de Commissie daarom vragen of zij een geactualiseerd besparingspakket voor energie kan samenstellen dat op een nieuwe ethiek is gebaseerd en waarmee de mensen, de industrie en de samenleving de weg naar energiebesparing wordt gewezen, omdat dat in feite de duurzaamste weg is. Tegelijkertijd moeten wij energiebesparende technologie produceren en hernieuwbare energiebronnen gebruiken. 
Šarūnas Birutis (ALDE ). –
   Mijnheer de commissaris, allereerst wil ik de rapporteur feliciteren en zeggen dat ik achter de overeenkomst sta die wordt voorbereid. Ik wil echter nogmaals de aandacht vestigen op het feit dat er lidstaten zijn, gelegen in de Baltische regio, die zich tegenwoordig praktisch geïsoleerd weten van de Europese energiesystemen. Het is betreurenswaardig dat er bij de herziening van de TEN-E-bijlagen geen rekening is gehouden met de geopolitieke situatie. De controversiële Noord-Europese gaspijpleiding, die de Baltische staten en Polen overslaat, blijft op de lijst van prioritaire projecten staan, terwijl andere voorgestelde projecten voor die lijst in de Europese Raad onbesproken zijn gebleven het gaat daarbij om de Amber-leiding en de door Wit-Rusland lopende Yamal II-gasleiding, die van groot belang zijn voor deze regio, en om aanvullende synchrone elektriciteitsverbindingen. Dat is geen goede zaak.
In 2006 moet de Europese Commissie een plan voor prioritaire verbindingen opstellen waarin concrete maatregelen zijn vervat voor de integratie van geïsoleerde energiemarkten. De lidstaten moeten solidariteit tonen en daarbij rekening houden met gemeenschappelijke belangen. Dat is de enige manier om een continue energievoorziening in de gehele Europese Unie te waarborgen. 
Jacky Henin (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou de stroomonderbrekingen van 2000 in Californië in herinnering willen brengen – die vonden weliswaar niet in Europa plaats, maar dat had best gekund. Niet alleen hebben we verzuimd lering uit die gebeurtenissen te trekken, maar met uw benadering zorgt u er tevens voor dat we ook in Europa met een energieramp van een dergelijke omvang te maken kunnen krijgen.
Uw voorstellen zullen ertoe leiden dat energie duurder wordt en dat de continuïteit van de levering in gevaar komt. De opsplitsing van de elektriciteitsmarkt in een netwerkdeel voor distributie en een productiedeel is een absurd idee, in economisch opzicht, in ecologisch opzicht en in industrieel opzicht. Voor de zoveelste keer kiezen de Europese instellingen voor het financiële belang en gaan ze voorbij aan het algemene belang. De kapitalistische markt zal de langetermijninvesteringen die op energiegebied nodig zijn nooit kunnen opbrengen. Eerst en vooral zullen de aandeelhouders tevreden moeten worden gesteld, en dat betekent: geen geld voor onderzoek, duurzame ontwikkeling en veiligheid. Verder zal de keuze voor het kunstmatig tot stand brengen van een grote interne markt voor energie heel veel arbeidsplaatsen gaan kosten en op grote schaal tot baanonzekerheid leiden.
Wat onze Unie nodig heeft, is een krachtige Europese publieke sector, die uit publieke middelen gefinancierd wordt om te voorzien in de behoeften van de Europese burgers. 
Andreas Mölzer (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een veilige, betrouwbare en betaalbare energievoorziening is voor de Europese Unie van het grootste belang, zowel voor de burgers als voor de hier gevestigde bedrijven, om het industriële concurrentievermogen van de Unie te waarborgen. Een hoger rendement bij de energiewinning en een optimaal gebruik van bestaande energiebronnen en infrastructurele voorzieningen is echter niet alleen economisch zinvol, de bescherming van het milieu is er zonder twijfel ook bij gebaat.
Laten we, nu we dan de infrastructuur voor energie in de hele EU ontwikkelen, tenminste gebruik maken van nieuwe technologieën, die de netwerken efficiënter maken, onnodige verdubbeling van leidingtrajecten voorkomen en helpen om de belasting voor het milieu – bijvoorbeeld door het vrijkomen van methaangas bij aardgasleidingen – zo laag mogelijk te houden. Bovendien zetten we daarmee ook een belangrijke stap in de richting van de voorgenomen beperking van het energiegebruik. 
Hoe belangrijk overwegingen over het veiligstellen van de energievoorziening in de Europese Unie dus ook zijn, ze kunnen er toch niet toe leiden dat er uit energiepolitieke overwegingen intensief campagne gevoerd wordt voor de toetreding van Turkije. Het lijkt mij ongewenst om een land dat niet in Europa ligt EU-lid te maken, louter om zo de grenzen van de EU tot aan de energierijke gebieden in het Midden-Oosten en aan de Kaspische Zee te kunnen verleggen. De geplande oliepijpleiding door Turkije en de gasinfrastructuurprojecten die men overweegt, laten zich ook zonder toetreding realiseren. Zoiets moet volgens mij ook met Turkije te regelen zijn als het geen lid, maar slechts geprivilegieerd partner van de Europese Unie wordt.
Laima Liucija Andrikienė (PPE-DE ).
   – De doelstellingen van het voorstel voor een beschikking waarover wij vandaag debatteren, zijn duidelijk: de bakens verzetten met het oog op de uitgebreide Europese Unie van 25 lidstaten; de voorwaarden scheppen voor de financiering van projecten van gemeenschappelijk belang; voldoen aan de voorwaarden voor de totstandbrenging van een interne markt voor gas en elektriciteit; en, bovenal, een continue energievoorziening waarborgen door de netwerken van de lidstaten op elkaar aan te sluiten en te verbinden met de netwerken van buurlanden, de landen in de regio's van Zuidoost-Europa en het Middellandse-Zeegebied, Oekraïne, enzovoort. Tijdens het eerste debat gaf het Europees Parlement al zijn fiat aan de voorstellen van de Commissie over de vaststelling van prioritaire acties, de beschrijving van projecten van Europees belang en de benoeming van een Europese coördinator voor complexe projecten. De Raad sloeg echter een andere weg in toen hij bijvoorbeeld voorstelde om de Europese coördinator en andere belangrijke bepalingen te schrappen waar wij reeds onze goedkeuring aan hadden gehecht. De Raad ging slechts akkoord met enkele amendementen van secundair belang in de resolutie van het Parlement en hoewel hij de totstandbrenging van het trans-Europese netwerk onderschreef, interpreteert de Raad een en ander slechts als een eenvoudige combinatie van netwerken van de lidstaten en de coördinatie van beleidsmaatregelen van de EU-lidstaten op energiegebied. Ik acht dit volstrekt ontoereikend. De Europese energiemarkt telt meer dan 450 miljoen consumenten. Het is de op een na grootste markt ter wereld. Als de EU eensgezind zou optreden, zou ze in staat zijn haar belangen te verdedigen en anderen te dwingen haar belangen te respecteren. Gezien de recente crisis waarbij Oekraïne en Rusland waren betrokken alsmede de verklaringen die in Hampton Court zijn afgelegd, stel ik met nadruk vast dat we ongetwijfeld een gemeenschappelijk Europees energiebeleid nodig hebben. Wij hebben behoefte aan meer dan de 25 afzonderlijke beleidsvormen van de lidstaten. De totstandbrenging van het Europese netwerk is enkel mogelijk als we het verbinden van de netwerken optimaliseren en uitbreiden.
In verband met de kwestie van gemeenschappelijke belangen en prioritaire projecten wil ik het Parlement herinneren aan het pijpleidingsproject voor gasdoorvoer "Amber"; over de opname van dit project in de lijst van grote prioritaire projecten van Europees belang zal gedebatteerd moeten worden. Bovendien moet men bedenken dat de uitvoering van bepaalde projecten de continuïteit van de energievoorziening voor de landen in de Baltische regio zou verbeteren. 
Eluned Morgan (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, de gewijzigde richtsnoeren zullen de huidige transmissienetwerken van de Europese Unie voor gas en elektriciteit uitbreiden naar de nieuwe lidstaten, en dat verheugt mij. We hebben al gezien wat er gebeurt wanneer de interne markt niet werkt, wanneer deze niet geheel is voltooid, wanneer de toevoer niet is gewaarborgd. De belangrijkste gasleverancier van Europa, Rusland, heeft laten zien dat hij bereid en in staat is om de gaskraan dicht te draaien als dit in zijn eigen politieke voordeel is. Dit betekent dat we uiterst kwetsbaar zijn. Ik ben blij dat de Europese Unie het hele energievraagstuk nu eindelijk serieus neemt.
De gasprijzen zijn over de hele wereld fors gestegen, maar er is geen reden waarom de gasprijzen in het Verenigd Koninkrijk drie keer zo hoog zouden moeten zijn als in Nederland. In het Verenigd Koninkrijk hebben we te horen gekregen dat fabrieken misschien korte tijd de deuren zullen moeten sluiten. De reden daarvoor is dat de hoge prijzen ertoe hebben geleid dat er te weinig gas door de pijplijnen wordt aangevoerd, door de beperkte toegang tot andere markten van de Europese Unie. Gordon Brown heeft gezegd dat de gebrekkige liberalisering van de Europese energiemarkten het Verenigd Koninkrijk tien miljard pond per jaar kost. Hoe kunnen bedrijven in het Verenigd Koninkrijk nog concurreren als ze met dit soort ongelijkheid worden geconfronteerd?
De leiders van de Europese Unie hebben onlangs de voorstellen in het groenboek voor de ontwikkeling van koppelingen voor gas en elektriciteit gesteund. Dat is allemaal heel mooi, maar we mogen het debat over vraagstukken als de prijsstelling, nationale "sterren", het weer oplevende nationalisme en het verzuim van de lidstaten de wetgeving van de Europese Unie ten uitvoer te leggen niet uit de weg gaan.
Op dit punt put ik hoop uit de bekendmaking dat de Commissie morgen vijftig nieuwe procedures zal inleiden tegen regeringen in de Europese Unie die hebben verzuimd de wetten van de Europese Unie ten uitvoer te leggen door de energiemarkt van de EU niet open te stellen. Dat is goed nieuws, maar mag ik de commissaris vragen waarom deze maatregel zo lang op zich heeft laten wachten? 
Danutė Budreikaitė (ALDE ).
   – Ik ben ingenomen met de noodzakelijke discussie over de mijlpalen van de trans-Europese netwerken in de energiesector – er is halsreikend naar uitgekeken. Drie nieuwe lidstaten van de EU, de Baltische staten Litouwen, Letland en Estland, maken tot op de dag van vandaag geen deel uit van het Europese energiesysteem. De trans-Europese netwerken in de energiesector moeten een gemeenschappelijk belang zijn van de gehele Unie. De energienetwerken van de lidstaten in de interne markt moeten aan elkaar worden gekoppeld en ze moeten tevens worden aangesloten op die van onze ooster- en zuiderburen. Zonder de totstandbrenging van het trans-Europese netwerk, de belangrijkste prioriteit als het gaat om een continue energievoorziening en economisch concurrentievermogen, zal de EU in de marge van de energiemarkt blijven vertoeven. Aangezien Litouwen al afhankelijk is van Russische olie- en gasleveringen en aangewezen is op kernenergie, kan het niet ook nog eens afhankelijk worden van elektriciteit uit Rusland. We moeten beginnen met het slaan van een elektriciteitsbrug tussen Litouwen en Polen, en Estland en Finland op de kortst mogelijke termijn aansluiten op de elektriciteitsnetwerken. De gemeenschappelijke Baltische elektriciteitsmarkt zou dan deel gaan uitmaken van de elektriciteitsmarkt van de EU. Ik dring aan op uw solidariteit en steun voor de integratie van de Baltische energienetwerken in die van de EU. 
Andris Piebalgs,
   . – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik u bedanken voor dit debat. Zoals ik het zie, zijn trans-Europese netwerken een uiterst belangrijk onderdeel van het Europees energiebeleid, zij het slechts één onderdeel.
Een zeer belangrijke voorwaarde is samenwerking tussen de lidstaten. De afgelopen maanden heb ik het goede nieuws van de samenwerking in de energiesector tussen de Baltische staten ontvangen. De regeringen zoeken naar een gemeenschappelijk energiebeleid, ook al zijn hun markten gescheiden; dit feit geeft duidelijk aan dat regeringen inderdaad naar zulk beleid moeten kijken. De Europese Raad heeft diverse verzekeringen gegeven, want de staatshoofden en regeringsleiders hebben opnieuw gesproken over de koppelingsvraagstukken – over de in Barcelona vastgestelde doelstelling van 10 procent die was genegeerd – en hebben gevraagd om een prioritair plan voor koppelingen. De trans-Europese energienetwerken vormen in feite de basis voor het antwoord hierop.
Er zijn kritische opmerkingen geplaatst dat de netwerken zouden kunnen leiden tot bepaalde vormen van speculatie. Daarom zeg ik dat regelgeving even belangrijk is als de koppelingen zelf. Regelgeving is absoluut noodzakelijk voor de markt, en de Commissie heeft de lidstaten altijd consequent gevraagd de wetgeving van de EU ten uitvoer te leggen. Er zijn echter twee fasen. Eerst moeten we alle lidstaten zover krijgen dat ze de wetgeving omzetten. We hebben dit in 23 gevallen bereikt, en twee lidstaten zijn voor het Europees Hof van Justitie gedaagd. Dat is de eerste fase. Dan is er de kwestie van de naleving. Het nieuwe pakket gaat in op het nalevingsprobleem. Misschien moeten er ook nieuwe procedures worden ingeleid. Het nalevingsprobleem komt namelijk niet alleen naar voren in studies van de Commissie, maar wordt ook ter sprake gebracht door de marktdeelnemers wanneer ze merken dat de richtlijn niet juist ten uitvoer is gelegd. Dit is dus niet het einde van het verhaal. Het staat echter als een paal boven water dat netwerken en een goede ontwikkeling van netwerken noodzakelijk zijn. Bij netwerken gaat het niet alleen om koppelingen, maar ook om opslagcapaciteit; het duurt bijvoorbeeld lang om een gasopslag te bouwen.
Ik weet dat het om een enorme uitdaging gaat. Er werd al opgemerkt dat we duplicatie moeten vermijden. Ik weet dat er enkele projecten op hetzelfde gebied zijn. Op dit punt zouden de regeringen volgens mij moeten helpen, door te zoeken naar een gemeenschappelijke aanpak. Ze zouden geen concurrerende netwerken moeten opzetten, maar in plaats daarvan moeten streven naar de ontwikkeling van zo goed mogelijke projecten, die de belangen van de meeste lidstaten en de Europese Unie dienen.
In antwoord op de vraag wat een Europees energiebeleid inhoudt, merk ik tot slot op dat het niet de som van het beleid van de afzonderlijke lidstaten van de EU is. Europees energiebeleid is gebaseerd op het beleid van de lidstaten. Het schept evenwel ook een nieuw terrein waarop de Europese Unie actie kan ondernemen in de huidige situatie, waarin de globalisering de energiemarkten voor nieuwe uitdagingen heeft gesteld, de acties van een lidstaat niet volledig of niet voldoende tegemoet komen aan de verwachtingen van de burgers van die staat, en het onze plicht is op te treden op het niveau van de Europese Unie en binnen de werkingssfeer van de Europese Unie als geheel. Trans-Europese netwerken zijn een instrument dat we zeker kunnen gebruiken.
Ik bedank nogmaals de rapporteur, mevrouw Laperrouze, en alle schaduwrapporteurs die het geduld hebben gehad om met de Raad te onderhandelen, en die op het juiste moment overeenstemming hebben bereikt over dit totaalcompromis. Ik kan dit compromis aanvaarden. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0065/2006) van Alain Lipietz, namens de Commissie economische en monetaire zaken, over het verslag van de Commissie over het mededingingsbeleid 2004 (2005/2209(INI)). 
Alain Lipietz (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, voor ons ligt het eerste mededingingsverslag dat ook echt een politieke dimensie heeft. Een van de centrale thema's in de debatten die gevoerd zijn in het kader van de referenda van 2005 over de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag was immers het concept van een ruimte waarin sprake is van vrije en open mededinging – zoals we nu zeggen – of van vrije en onvervalste mededinging – zoals we zouden zeggen als de ontwerp-Grondwet aangenomen was.
Het probleem waar we nu voor staan is dat we moeten aantonen dat het mededingingsbeleid de bevolking ten goede kan komen, ten goede moet komen en op dit moment inderdaad ook al ten goede komt. Op dit punt bestond er brede consensus binnen onze commissie, maar steeds wanneer ik als rapporteur gevallen onder de aandacht bracht die overduidelijk wezen op de noodzaak van heroverweging of heroriëntatie van het mededingingsbeleid, of die juist vroegen om krachtige ondersteuning van het huidige mededingingsbeleid, kwamen er meningsverschillen aan het licht.
Het verslag zoals het nu voorligt, dat wil zeggen na verwerking van alle amendementen, is typisch zo'n verslag van het Europees Parlement dat bijna niemand kan of wil lezen, omdat het volstrekt niets zegt. Ik zou graag zien dat op ten minste drie punten alsnog krachtig stelling wordt genomen, zodat we de burgers kunnen laten zien dat de Europese instellingen er voor hen zijn.
Het mededingingsbeleid valt uiteen in drie grote componenten: bestrijding van het ontstaan van monopolies, bestrijding van kartels en bestrijding van onwettige overheidssteun dan wel overheidssteun die een gezonde, onvervalste concurrentie in de weg staat. Voor elk van deze drie beleidsonderdelen zal ik een punt noemen, dames en heren, ten aanzien waarvan volgens mij een krachtige lijn gevolgd moet worden.
Ten eerste, de bestrijding van monopolies. De manier waarop de Europese Unie de strijd heeft aangebonden met Microsoft wegens misbruik van machtspositie is bewonderenswaardig. Mijn commissie, de Commissie economische en monetaire zaken, heeft ervoor gekozen het directoraat-generaal Concurrentie in deze strijd niet te steunen. Ik zou u, beste collega's, van mijn kant willen vragen nogmaals uit te spreken dat het Europees Parlement het directoraat-generaal Concurrentie en de Commissie steunt in de krachtmeting met Microsoft.
Ten tweede, het ontstaan van dit soort monopolies en de bestrijding van kartels. Over het geheel genomen heeft het directoraat-generaal Concurrentie ook op dit punt prima werk geleverd. Ik denk dan met name aan de zaak Vivendi/Hachette. Wel is de Commissie in 1999 bij de fusie tussen Rhône-Poulenc en Hoechst naar mijn idee wat al te haastig te werk gegaan, waardoor er onnodig fouten zijn gemaakt. We moeten proberen te achterhalen wat er precies is misgegaan. Wij hebben niet het recht maatregelen die de Commissie genomen heeft te herroepen, en dat recht claim ik ook niet, maar wel vraag ik om de instelling van een onderzoekscommissie die moet nagaan wat er gebeurd is, want we willen wel graag weten hoe het kan dat tienduizenden werknemers en tienduizenden kleine aandeelhouders geruïneerd zijn omdat de Commissie verzuimd heeft controles uit te voeren die zij nochtans had moeten uitvoeren.
Het derde punt ten aanzien waarvan ik u vraag actie te ondernemen en krachtig stelling te nemen, betreft het hoofdstuk overheidssteun. Het directoraat-generaal Concurrentie keurt overheidssteun goed wanneer die steun met de strategie van Göteborg en die van Lissabon in overeenstemming is. Dat is ook de strekking van het verslag over 2004. Ik denk dat we het directoraat-generaal daarin moeten steunen. Kritiek is evenwel op haar plaats als het gaat om de goedkeuring die het directoraat-generaal heeft verleend voor de ruime subsidies die de stad Charleroi aan Ryanair heeft verstrekt. Deze subsidies leiden immers tot vervalsing van de concurrentie tussen steden, ondernemingen en vervoerswijzen en doen afbreuk aan de strategieën van Lissabon en Göteborg. 
Neelie Kroes,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik bedank de rapporteur, de heer Lipietz, en de Commissie economische en monetaire zaken voor dit verslag. Ik besef dat ik de rapporteur op een aantal punten moet bedanken voor het feit dat hij de Commissie en haar diensten prijst.
Het mededingingsbeleid moet de mededinging, het concurrentievermogen en de groei in de EU stimuleren. Deze moeten uiteindelijk, zoals de rapporteur opmerkte, allemaal ten goede komen aan de consumenten, die hij de gewone mensen noemt.
Ik ben blij dat het Parlement de ontwikkelingen op het gebied van het mededingingsbeleid nauwlettend en proactief volgt. Ons waardevolle debat in februari over de herziening van de regels inzake staatssteun is hiervan een zeer goed voorbeeld. Ik zal u bij de ontwikkeling van het beleid volledig blijven betrekken, ook al geeft het Verdrag dit Parlement geen wetgevende rol op dit gebied.
Dit Parlement is ook een vurig en consequent voorstander van het werk van de Commissie om de mededingingsregels eerlijk, streng en doelmatig te handhaven, zoals de rapporteur terecht heeft opgemerkt, en ik ben daar dankbaar voor. Ik ben het eens met uw opmerkingen over veel zaken: de hervorming van de kartelwetgeving die in 2004 ten uitvoer is gelegd, de coördinatie van het Europees mededingingsnetwerk, de Europese concurrentiedagen, de internationale samenwerking en natuurlijk de informatieverstrekking aan de consumenten.
Op het gebied van de particuliere schadeclaims wegens schending van de kartelwetgeving van de EG, kijk ik uit naar de beoordeling van ons groenboek door het Parlement. We blijven werken aan de herziening van artikel 82 van het Verdrag, aan gebieden die van belang zijn voor de informatiemaatschappij, en aan de sectoronderzoeken, waarvoor ik uw opmerking meeneem betreffende de gebieden waarop onze methoden zouden kunnen worden verbeterd.
Ik zal nu ingaan op enkele specifieke punten die de rapporteur heeft genoemd. We hebben eerder al uitvoerig over Altmark gediscussieerd. De Commissie zal richtsnoeren geven wanneer zij in individuele gevallen een beschikking geeft. Ik heb geen aanwijzingen die reden geven vraagtekens te plaatsen bij het gedrag van de nationale mededingingautoriteiten in verband met bestaande exploitanten, maar ik herinner u eraan dat de Commissie kan ingrijpen en de zaak zelf kan afhandelen als zich een dergelijke situatie mocht voordoen.
Ik wil tot slot twee opmerkingen maken in antwoord op de vraag van de heer Lipietz. De behandeling van de fusie van Hoechst met Rhône-Poulenc door de Commissie in 1999 en 2004 is tijdens de voorbereiding van dit verslag uitvoerig en in detail besproken in de commissievergaderingen. De Commissie heeft op alle opgeworpen punten gedetailleerde antwoorden gegeven. Ik geloof niet dat er nieuwe feiten naar voren zijn gebracht. Wat mij betreft, ligt deze zaak dan ook achter ons.
Op de tweede plaats heeft de Commissie besloten dat een deel van de steun die aan Ryanair in Charleroi is verleend, verenigbaar was met de gemeenschappelijke markt in het kader van het vervoersbeleid. Het betrof steun die de ontwikkeling en een beter gebruik mogelijk maakte van de secundaire infrastructuur van de luchthaven. Deze infrastructuur werd tot dan toe niet volledig benut en vormde een kostenpost voor de maatschappij als geheel. Ik moet hier echter aan toevoegen dat de rest van de steun niet verenigbaar is bevonden en moet worden terugbetaald. 
Jonathan Evans,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik wil allereerst mijn lof uitspreken voor het verslag zoals dat uit de commissie tevoorschijn is gekomen, en ik bedank de heer Lipietz voor zijn werk.
Ik denk dat men het er in het algemeen over eens is dat een aantal van de aangebrachte wijzigingen het verslag heeft verbeterd. Ik wil snel op enkele daarvan ingaan: de nadruk op consumenten, met de specifieke voorstellen die duidelijk maken dat we de idee van particuliere concurrentie en verbetering van de rol van de contactpersoon voor consumenten steunen. We verheugen ons over het eerste jaar van de tenuitvoerlegging van het hervormingsproces dat de Commissie heeft ondernomen, en we kijken ook uit naar de voltooiing van de aanpassing van artikel 82; over de interpretatie daarvan vindt momenteel raadpleging plaats.
Ik zal hier evenwel niet alle bepalingen in het verslag in detail doornemen. Ik wil wel zeggen dat ik bijvoorbeeld de geïnitieerde sectoronderzoeken toejuich. Daarmee vestig ik de aandacht op het streven van de Commissie en van commissaris Kroes om het protectionisme aan te pakken.
Ik bied in dat verband dan ook geen excuses aan voor het feit dat ik iets onder de aandacht breng wat voor ons allemaal van groot belang is, en wat zich heeft voorgedaan sinds dit verslag is opgesteld, namelijk de stemming die onlangs in de Senaat van de Verenigde Staten is gehouden over uitbreiding van de procedure voor de behandeling van fusiezaken, op een manier die neerkomt op overduidelijk protectionisme van de VS. Volgens mij kan deze wijziging in de regels van de Committee on Foreign Investments in de Verenigde Staten nieuwe en schadelijke beperkingen opleggen aan buitenlandse investeringen. Dit zijn niet mijn woorden, maar de woorden van zes vooraanstaande financiële dienstverlenende instellingen in de Verenigde Staten.
De commissaris werkt, samen met haar collega's, zeer nauw samen met de regering van de VS op het gebied van de regelgeving. Ik heb een kopie van het akkoord van afgelopen december voor me liggen. Punt 8 daarvan luidt: “Wij – dat is de regering van de VS en de Commissie – komen overeen alle belangrijke resterende belemmeringen voor transatlantische investeringen die de andere partij constateert, te bespreken, en we zullen nagaan hoe dergelijke belemmeringen kunnen worden aangepakt en weggenomen teneinde een nauwere transatlantische economische integratie te bevorderen.”
Naar mijn mening betekenen de voorstellen in de Verenigde Staten een flinke knauw voor die verklaring, en ik zou willen zeggen dat de situatie zo ernstig is dat de commissaris haar gesprekspartners in de Verenigde Staten duidelijk moet maken dat tegenmaatregelen in Europa noodzakelijk kunnen zijn als zij op deze weg voortgaan. 
Antolín Sánchez Presedo,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte afgevaardigden, de presentatie van het jaarverslag over het mededingingsbeleid dat ter bestudering, bespreking en goedkeuring aan het Parlement wordt voorgelegd, is een taak van de Commissie.
Het biedt de gelegenheid om de belangrijkste mijlpalen te benadrukken, om het verwezenlijkte te consolideren en te verrijken met de in de verslagperiode opgedane ervaringen en met toekomstperspectieven. In die zin vind ik het verslag van de heer Lipietz zonder meer nuttig.
Als rapporteur voor de Sociaal-democratische Fractie wil ik allereerst zeggen er verheugd over te zijn dat als gevolg van de uitbreiding het mededingingsbeleid zich sinds 1 mei 2004 uitstrekt tot tien nieuwe lidstaten en dat de nationale mededingingsautoriteiten van deze landen zijn opgenomen in het Europees mededingingsnetwerk.
Na de verkiezingen heeft het Parlement zich uitgesproken over de investituur van de nieuwe Commissie, waarbinnen een nieuw lid is belast met concurrentiezaken.
Een actieve, sterkere rol van het Parlement kan bij de tenuitvoerlegging van het mededingingsbeleid bijdragen tot grotere transparantie en legitimiteit, zoals is gebleken. Dat het Parlement steeds opnieuw laat weten medebeslissingsbevoegdheden te ambiëren, is dan ook niet meer dan terecht.
In 2004 heeft de Commissie haar moderniseringspakket afgerond. Ze heeft de garanties van haar procedures verbeterd en initiatieven op het gebied van de informatiemaatschappij en de communicatie bevorderd. Ze heeft kartelvorming en misbruik van machtsposities aan de kaak gesteld en tevens de vinger aan de pols gehouden ten aanzien van concentraties en overheidssteun. Ik noem deze maatregelen om het belang ervan te onderstrepen en om te laten weten dat wij ze steunen.
Het verslag schiet onzes inziens op sommige punten echter ook tekort. Zo bevat het geen evaluatie van de gevolgen van de belangrijkste beslissingen over concentraties en overheidssteun, de behandeling van diensten van algemeen belang, de problemen die in gevoelige sectoren, zoals de landbouw, aan collectieve onderhandelingen zijn verbonden, de bevordering van internationale samenwerking, ook met opkomende en ontwikkelingslanden, of de rol van consumenten in een echte concurrentiecultuur. De uiteindelijke resolutie is completer als al deze aspecten erin worden meegenomen en de aandacht krijgen die ze verdienen.
Het mededingingsbeleid is cruciaal voor het welslagen van de strategie van Lissabon en voor de verwezenlijking van de groei- en werkgelegenheidsdoelstellingen. De resolutie die we straks aannemen is waardevoller als deze realiteit, het strategisch belang ervan en het potentieel van het Europees mededingingsnetwerk erin tot uiting komen. Ze is krachtiger als de twee volgende richtsnoeren er duidelijk in tot uiting komen: dat de Commissie zich richt op relevante kwesties voor onze burgers, om hun levensomstandigheden te verbeteren, en dat zij proactief handelt, dat wil zeggen, dat zij inspeelt op veranderingen en die steunt en er niet alleen maar op reageert. 
Sharon Bowles,
   . – Mijnheer de Voorzitter, in 2004 heeft de Commissie een beschikking gegeven in de zaak-Microsoft. Persberichten die sindsdien zijn uitgegeven over de pogingen gehoor te geven aan de beschikking, bevatten strijdige informatie.
Dit is niet de eerste keer dat de voortgang, en zelfs het recht op verdediging voorafgaand aan hoorzittingen of een beroep, in gevaar lijkt te zijn gebracht doordat de Commissie ondernemingen de toegang tot volledige informatie of bewijs tegen hen heeft geweigerd. In feite krijgen ondernemingen te horen: u moet meer doen, maar nee, u krijgt het bewijs niet te zien, en we vertellen u ook niet precies wat we willen. Is een dergelijk gebrek aan transparantie nodig, zinvol of, extreem gesteld, zelfs maar in overeenstemming met de rechtsbeginselen die men van een moderne democratische gemeenschap verwacht?
Ik heb enkele bedenkingen, maar verwelkom toch de raadpleging over artikel 82, waarbij gebruik wordt gemaakt van de recente ervaringen. Het lijkt mij echter dat er ook meer raadpleging zou moeten plaatsvinden over de procedures van de Commissie en Verordening (EG) nr. 773/2004. Deze raadpleging zou ook een vergelijking met andere landen, waaronder de Verenigde Staten, moeten omvatten. Daarbij moet worden vastgehouden aan ons doel een concurrerend bedrijfs- en investeringsklimaat te bevorderen.
De zaak-Microsoft is extra moeilijk omdat deze zaak ook gaat over interoperabiliteit op een zeer technisch gebied. Het is heel belangrijk de algemene procedures voor interoperabiliteit te definiëren, die we in de CII-richtlijn helaas zijn kwijtgeraakt. De algemene procedures voor interoperabiliteit moeten echter niet worden vastgesteld aan de hand van een moeilijk dossier. Moeilijke dossiers leveren slechte wetgeving op, en momenteel is het zelfs moeilijk de voorstellen in het raadplegingsdocument – zoals de punten 238, 239 en 240 – met elkaar en met de kennelijke eisen aan Microsoft in overeenstemming te brengen. Er zijn ook nog verdere punten van zorg in punt 242, inzake de handelsgeheimen. 
Godfrey Bloom,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik vraag me af of het Parlement en de Commissie zo enthousiast voor commissaris Kroes voor mededingingsbeleid zouden applaudisseren als ze wisten dat ze ongeveer dertien jaar lang lid was van de raad van commissarissen van Ballast Nedam, die is opgezet om de belangen van de werknemers te beschermen. Ze moet dus hebben beseft welke situatie zou ontstaan toen Ballast Nedam, dat eigendom is van een Nederlandse bouwonderneming, botweg de stekker uit de Britse dochteronderneming trok, waardoor ongeveer tweeduizend werknemers op straat kwamen te staan met een sterk ondergefinancierd pensioenfonds. Veel mensen in mijn kiesdistrict zijn nu vrijwel alles kwijt.
Als dit het type gedrag is dat mensen een plaats in de Commissie oplevert, is het niet verbazingwekkend dat Europa zo ontstellend slecht presteert in alles waar het zich mee bemoeit. 
Gunnar Hökmark (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, als wij over het mededingingsbeleid debatteren, is er reden om met nadruk op één ding te wijzen, namelijk het feit dat mededinging de Europese welvaart, Europese bedrijven en Europese banen een impuls heeft gegeven. Door de mogelijkheid om nieuwe bedrijven te starten en om oude, bestaande ondernemingen uit te dagen, zijn de Europese welvaart en het Europese welzijn ontstaan. Het is dan ook volstrekt legitiem en uiterst belangrijk om het mededingingsbeleid te verdedigen tegen de krachten die op allerlei manieren het protectionisme willen invoeren. Zoals ook uit het onderhavige verslag blijkt, zijn er in dit verband een aantal taken waarin de Commissie een bijzonder belangrijke rol speelt.
Ten eerste moeten mededingingskwesties worden besproken vanuit het perspectief van de hele interne markt. Dat is een noodzakelijke stap, want om wereldwijde marktleiders te krijgen, moeten we er ook voor zorgen dat we in Europa levenskrachtige, grote ondernemingen kunnen krijgen die ook over de grenzen heen actief kunnen zijn als spelers op de wereldmarkt. Dat vereist een nieuw mededingingsbeleid dat op verschillende manieren voortbouwt op het oude. Ik vind dan ook dat de Commissie krachtdadig moet optreden en strikt moet blijven vasthouden aan de tenuitvoerlegging van het Verdrag.
Ik bedoel daarmee dat de Commissie krachtig moet optreden tegen die delen van de interne markt waar lidstaten zich niet aan de gestelde voorwaarden houden. Dat geldt voor kwesties rond de telecommunicatie, waar we hebben gezien dat deregulering van de mededinging tot welvaart heeft geleid. Het is belangrijk dat dit voor alle delen van de economie gaat gelden. Het geldt ook voor energiekwesties, en ik juich het toe dat de Commissie, naar ik uit de media heb begrepen, zich actief zal inspannen voor de interne markt en dat ze de strijd zal aanbinden met het protectionisme dat we vandaag de dag om ons heen zien in verband met diverse fusies van ondernemingen.
De laatste taak is ook al door de heer Evans aan de orde gesteld, namelijk dat we moeten zorgen voor een transatlantisch mededingingsbeleid dat wederzijds is en dat de hele transatlantische economie versterkt. Hiermee wil ik ook benadrukken dat de mededinging en het mededingingsbeleid de grootste krachten achter de hedendaagse Europese integratie zijn. Daardoor raken de Europese economieën met elkaar vervlochten en dat levert ons nieuwe banen op.
Pervenche Berès (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, dames en heren, deze jaarlijkse afspraak is belangrijk, omdat dit het enige moment is waarop het Europees Parlement uitgebreid kan debatteren over het door de Commissie gevoerde mededingingsbeleid en daarover ook zijn oordeel kan geven. Van belang daarbij is dat dit Parlement erop toeziet dat de vrije en onvervalste mededinging ook inderdaad vrij en onvervalst blijft en dat ook in deze zaal stilgestaan kan worden bij zaken die om speciale aandacht vragen, of het nu gaat om Microsoft, Rhodia-Rhône-Poulenc of Ryanair-Charleroi.
Aangezien u het debat over onder meer het belangrijke concept van concentraties gaat heropenen, mevrouw de commissaris, een concept dat een sleutelrol speelt in het mededingingsbeleid, zou ik uw aandacht willen vestigen op een specifiek punt, in de hoop dat het Parlement ons op dat punt zal willen steunen. Wij hebben de indruk dat een van de criteria voor het ondernemen van actie zoals die op dit moment binnen de Commissie gelden, de omzetdrempel, verhindert dat de Commissie zich in alle gevallen waarin dat eigenlijk nodig zou zijn bevoegd verklaart. Zo was u in de kwestie betreffende de toenadering tussen de London Stock Exchange en Deutsche Börse uiteindelijk niet bevoegd, omdat de omzet in dit geval onder de drempelwaarde lag. Dat lijkt me echt een punt waarover nagedacht moet worden.
Mijn tweede opmerking betreft de zaak Mittal-Arcelor. Betekent vrije en onvervalste concurrentie dat de wijze waarop de eigendom van de betrokken ondernemingen geregeld is volledig buiten beschouwing moet worden gelaten? Ook dit lijkt me een vraag waar we nadrukkelijk bij stil moeten staan.
Laatste punt: u zult niet verbaasd zijn als ik u zeg dat het mededingingsbeleid in de ogen van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement enkel zin heeft als het bijdraagt tot de strategie van Lissabon. In het mededingingsbeleid moeten sociale doelstellingen, ecologische doelstellingen en langetermijndoelstellingen geïntegreerd zijn. Ik hoop dat we het concept vrije en onvervalste concurrentie in die zin kunnen ombuigen dat de Unie daadwerkelijk de sterkst concurrerende regio van de wereld wordt, terwijl tegelijkertijd gestreefd wordt naar volledige werkgelegenheid en duurzame ontwikkeling. 
Corien Wortmann-Kool (PPE-DE ). –
   Voorzitter, het mededingingsbeleid is een van de voornaamste pijlers van het Europese beleid en een goede en solide uitvoering ervan is belangrijk in het licht van de strategie van Lissabon. Ik steun dan ook van harte het hervormingsbeleid van commissaris Kroes met meer nadruk op de vereenvoudiging van de procedures en het voorkomen van administratieve rompslomp en juridische kosten. In dit verslag van het Europees Parlement staat terecht uw mededingingsbeleid centraalwant politici moeten niet, als het om concrete gevallen gaat, op de stoel van de commissaris of zelfs op de stoel van de rechter gaan zitten. Sommige collega's lijken het zelfs moeilijk te vinden dat niet te doen, maar in het verslag dat nu ter discussie staat, staat uw mededingingsbeleid centraal.
De oprichting van het Europees concurrentienetwerk is een belangrijke ontwikkeling en ik roep de Commissie op om de informatie-uitwisseling tussen de nationale mededingingsautoriteiten in het Europees netwerk te verbeteren, zodat de eenheid in de uitvoering van het Europese mededingingsbeleid gewaarborgd blijft.
Tot slot zou ik de Commissie willen oproepen om vaart te maken met het laatste deel van de moderniseringsoperatie en dan heb ik het over artikel 82 – misbruik van economische machtspositie. Ik zou hierbij het belang willen onderstrepen van een beleid dat in ruime mate oog heeft voor de marktstructuur en zich niet, zoals het op dit moment het geval is, vooral concentreert op het marktaandeel van een bepaalde onderneming. Globalisering heeft immers de wereld veranderd en grote bedrijven met een aanzienlijk marktaandeel, die bijvoorbeeld belangrijke bijdragen leveren op het gebied van innovatie, moeten niet zonder meer beoordeeld worden op hun machtspositie, maar worden beschouwd in een bredere economische context. Ik hoop dat u dat goed recht wil doen in het beleid waarmee u gaat komen als het om artikel 82 gaat. 
Ieke van den Burg (PSE ). –
   Voorzitter, vergun mij eerst even een korte reactie op hetgeen de heer Bloom net zei over de Ballast Nedam-affaire en de pensioenfondsen van de Engelse medewerkers van Ballast Nedam. Toevallig heb ik mij indertijd in die zaak verdiept en ik denk dat het typisch een zaak was van ontbrekend toezicht in het Verenigd Koninkrijk en ontbrekende regels in het Verenigd Koninkrijk en dat het dus onjuist is om daar nu Europa de schuld van te geven. Bovendien was dat in de periode-Thatcher – even voor de duidelijkheid.
Mijn opmerking zal ik beperken tot een aantal zaken die ook in het verslag aan de orde komen en die de laatste tijd aan de orde waren, met name in de discussie over de wijze waarop nationale belangen weer kunnen meespelen in het mededingingsbeleid.
Op dat punt zijn er in ieder geval twee zaken die ook relevant zijn voor de spelregels van het Europese mededingingsbeleid. Een daarvan is de tweederde-regel. Het is goed als daar verdere stappen worden genomen, omdat in dezen toch te weinig rekening gehouden wordt met de verschillen in grootte van lidstaten en de uitstraling die bepaalde maatregelen hebben, ook voor omliggende landen en voor een regionaal beleid. Dat is een heel belangrijk punt dat wij nog eens aan de orde gesteld hebben. Het andere punt is ook al genoemd door collega Berès aan de hand van het voorbeeld van de effectenbeurzen.
Daar blijkt duidelijk dat, ook al is er sprake van een omzet die onder de drempel van Europese bemoeienis ligt, de uitstraling van een dergelijke concentratie wel degelijk Europees kan zijn en dat is dus een reden – u heeft dat ook al aangegeven, commissaris – om ook in dit verband te bekijken of we de criteria voor Europese bevoegdheden niet kunnen verruimen. Op die punten zou ik dat graag nog eens aan de orde willen stellen en tevens wil ik om steun vragen voor ons amendement nummer 9. 
Andreas Schwab (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, ik wil eerst commissaris Neelie Kroes bedanken voor het werk dat zij als commissaris voor mededinging gedaan heeft in de verslagperiode, waarvan zij slechts de helft van de tijd in functie was. Ik denk dat het Parlement mede dankzij het verslag van de Commissie een goede alternatieve tekst heeft kunnen opstellen, een tekst waarvan de positieve elementen al meermalen genoemd zijn.
Ik wil het over twee dingen hebben die nog niet aan bod zijn gekomen. Allereerst lijkt het mij wenselijk dat de Commissie het komende jaar, dus bij de evaluatie van 2005, de diensten van algemeen economisch belang weer gescheiden opvoert. De Commissie is immers van plan binnenkort weer met wetgeving op dit terrein te komen en daarom zou het handig zijn als we een afzonderlijk overzicht kregen.
Ten tweede was ik enigszins verrast dat in het verslag over het jaar 2004 de postmarkten helemaal niet genoemd worden. Wij volgen de initiatieven voor het openstellen van de postsector met grote belangstelling en vertrouwen erop dat we er de komende jaren in deze verslagen nog wel het een en ander over te lezen zullen krijgen.
Staat u mij toe om los van het verslag een paar korte kanttekeningen te plaatsen bij het mededingingsbeleid in het algemeen. Er wordt altijd gezegd dat het mededingingsrecht de kern van de Europese verdragen vormt, alleen – en daar werd al over geklaagd – is de uitvoering ervan zeer intensief. De actualiteit in Europa roept echter de vraag op of het mededingingsrecht nog wel boven alles gaat en of het niet deels door andere elementen verdrongen is. Ik vind dat wij er als Europees Parlement onomwonden voor moeten uitkomen dat we in ons economisch beleid wel degelijk prioriteit willen geven aan de volledige omzetting van de artikelen 81 en 82.
Deze artikelen bereiden bovendien enkele hervormingen van het kartelrecht voor, wat ik een uitstekend idee vind. Toch geloof ik dat uit vele gevallen, bijvoorbeeld bij de , blijkt dat de nationale mededingingsautoriteiten beter met elkaar moeten samenwerken. In dat opzicht nodig ik u nadrukkelijk uit verder te gaan op de weg die u in uw laatste toespraken ingeslagen bent. 
Elisa Ferreira (PSE ).
   – Het mededingingsbeleid moet eerst en vooral verzekeren dat de interne markt goed functioneert en aldus garanderen dat burgers kunnen beschikken over goederen en diensten van een behoorlijke kwaliteit, en tegen prijzen die voor de meeste Europese consumenten betaalbaar zijn.
We hebben nu kunnen vaststellen dat er zich op de interne markt een aantal concentraties hebben voorgedaan die hebben geleid tot de vorming van natuurlijke monopolies voor de levering van essentiële goederen en diensten. De benadering die de Commissie ten aanzien van deze concentraties volgt is formeel correct, maar ze is voor de verwezenlijking van de zojuist genoemde doelstellingen vaak niet geschikt, vooral als het gaat om openbare diensten. Protectionistische ideeën doen weer opgeld, en op een moment als dit moet Europa de burger kunnen garanderen dat het in ieder geval in staat is de regelmatige levering van essentiële goederen en diensten te garanderen – aan iedereen en tegen de laagst mogelijke kosten.
Het volstaat dus niet om de interne markt verder uit te diepen. We moeten onze mogelijkheden om die markt te reguleren nu in ieder geval uitbreiden. Die communautaire regulering moet doeltreffend zijn en verhinderen dat de onderlinge verschillen tussen de lidstaten een extra factor voor het vervalsen van de mededinging wordt. Het vertrouwen van de Europese burgers in de totstandkoming van de interne markt hangt ook af ons vermogen om hun fundamentele belangen beter te behartigen. Het is dus heel belangrijk dat de nu geldende regels voor de verwezenlijking van onze doelstellingen aan de huidige situatie worden aangepast. 

Othmar Karas (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, het mededingingsbeleid is de motor van de strategie voor groei en werkgelegenheid. Het spreekt daarom voor zich dat het Europees Parlement meer inspraak eist, omdat we zoveel mogelijk concurrentie willen en – om sociale en ecologische redenen, omwille van gelijke kansen en vanuit morele overwegingen – alleen strikt noodzakelijke regelgeving.
Daarom is elke afbakening een politieke keuze. Het mededingingsbeleid is de motor van de interne markt. Er bestaat daarom een samenhang tussen enerzijds de uitwerking van de vier vrijheden door middel of ten dienste van het mededingingsbeleid en anderzijds de versteviging van de interne markt in het economisch verkeer binnen en buiten Europa. Ik heb het gevoel dat we het mededingingsbeleid telkens op drie niveaus bekijken: mededingingsbeleid binnen de lidstaten, mededingingsbeleid tussen de lidstaten en ten slotte dat van de Europese Unie in een geglobaliseerde wereldeconomie. Daardoor ontstaat ook zeer veel rechtsonzekerheid. Weliswaar is er nu het Altmark Trans-arrest, waarin de toetsingscriteria nauwkeurig omschreven staan, maar toch zijn er vaak aanwijzingen dat de Commissie deze toetsingscriteria niet consistent interpreteert. Zo is er nog een discussie gaande over de vraag of bij het onderzoek naar marktdominantie nu eens naar de nationale en dan weer naar de Europese markt gekeken moet worden. Er is geen duidelijke grens tussen de zaken die onder het mededingingsbeleid vallen en zaken die met het algemeen belang te maken hebben. En nu komt het thema al helemaal niet meer in het verslag voor. Voor mij komt mededingingsbeleid er ook op neer ervoor te zorgen dat de richtlijnen die we vaststellen tegelijkertijd omgezet worden. Ongelijke omzetting van de richtlijnen leidt tot concurrentievervalsing en is een van de factoren die het groeiende protectionisme aanwakkert, dat wij juist met alle middelen moeten bestrijden.
Vandaar dat wij ons hard maken voor een Europese Onderzoeksruimte en een gemeenschappelijk energieruimte, alsmede voor een medebeslissingsrecht in het belastingbeleid. Het minste wat daar zou moeten gebeuren is een uniforme grondslag voor de belastingen voor ondernemingen. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik heb drie opmerkingen. Allereerst verwelkom ik zowel het verslag van het Europees Parlement zoals dat is gewijzigd, als het verslag van de Commissie over de richtsnoeren voor 2004. De dingen gaan de goede kant op, en ik feliciteer het hele team van het DG Concurrentie en de commissaris, die het werk van de heer Monti bijzonder goed voortzet. Er heerst nu een sfeer van economisch nationalisme, en er zijn nu misschien gemakkelijkere banen dan die van commissaris belast met het mededingingsbeleid. De commissaris doet het echter goed.
Mijn tweede opmerking, die ook de heer Hökmark heeft gemaakt, is dat het heel belangrijk is dat we een brede aanpak hanteren. Mededinging en de interne markt zijn mijns inziens met elkaar verbonden; ze gaan hand in hand. Commissaris Kroes zorgt voor het mededingingsgedeelte, en commissaris McCreevy voor de kant van de interne markt. Als we vandaag de vier vrijheden zouden moeten definiëren, denk ik helaas dat we daar in de huidige sfeer niet zouden slagen. Houd daarom de vier vrijheden in gedachten; ze liggen onder vuur, net als het mededingingsbeleid in het algemeen.
Dit brengt me bij mijn laatste punt, dat gaat over de vier hoofdgebieden die in het verslag zelf worden besproken. Het eerste gebied is dat van de fusies: blijf vechten tegen het soort protectionistisch gedrag dat u bijvoorbeeld ziet van de Spaanse regering in de zaak Endesa en van de Poolse regering in de banksector. Het tweede gebied is de staatssteun: zet uw strenge controle voort, maak zo veel mogelijk nationale "sterren" onschadelijk, want ze zijn slecht voor de consumenten en de belastingbetalers. Ik dring er bij u op aan het verslag-Hökmark over dit onderwerp te lezen. Het derde gebied is artikel 81 over kartels: bestrijd deze. Ze komen overal voor. Ze proberen zich te verbergen, maar lok ze uit hun schuilplaats en houd de consumenten tevreden.
Tot slot heb ik een opmerking over artikel 82 over machtsposities: er is nu een dossier dat voldoende aandacht krijgt. Ik weet niet helemaal zeker of alles duidelijk is in die zaak. Er is misschien voor beide kanten van het verhaal iets te zeggen, maar het is belangrijk voet bij stuk te houden. Zoals de heer Evans in feite al zei: als we een transatlantische markt willen, moeten we die ook behouden, en ondertussen moeten we oppassen voor Amerikaans protectionisme. 
Christopher Heaton-Harris (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, voordat ik begin, verzoek ik iemand de "t" uit mijn naam op het scherm te verwijderen, want die is echt storend!
Ik sluit me graag aan bij de opmerkingen van de heer Stubb en mevrouw Bowles, maar ik wil het ook hebben over de transparantie in deze zaken. Ben ik de enige hier die vindt dat het gedrag van de Commissie met betrekking tot transparantie in mededingingszaken heel vreemd is? Het is in zekere zin bizar, want de Commissie lijkt haar vervolgingen in de media uit te voeren, in plaats van in hoorzittingen of rechtbanken. Vóór de kerst heeft de woordvoerder van de Commissie enkele vreemde uitspraken gedaan in de zaak van de collectieve verkoop van de tv-rechten van de hoogste Britse voetbalcompetitie, en deze tactiek is herhaald in het lopende kartelonderzoek van de Commissie naar Microsoft.
Ik vind het beslist zorgwekkend dat de Commissie in mededingingszaken optreedt als onderzoeker, aanklager, rechter en jury, dat zij publieke verklaringen kan afleggen waarin zij de mensen die zij onderzoekt alvast veroordeelt, en dat zij vrolijk vertrouwelijke documenten laat uitlekken, zonder dat zij zich zorgen maakt, en zonder dat zij de zaak onderzoekt. Degenen onder ons die geïnteresseerd zijn in transparantie in het Europees Parlement, en eigenlijk degenen onder ons die geïnteresseerd zijn in gerechtigheid in de wereld in het algemeen, maken zich steeds meer zorgen over het feit dat de Commissie, in haar streven naar een gerechtelijke overwinning en een pr-overwinning op degenen die zij vervolgt, bereid lijkt te zijn onzorgvuldig om te gaan met het recht.
Mevrouw de commissaris, u hebt een aantal zeer verstandige verklaringen afgelegd over de toekomstige richting van het mededingingsbeleid in de EU, met inbegrip van uw verklaring van 13 december 2005 over de verbetering van de regels voor de toegang tot documenten in concentratie- en kartelprocedures. Ik wil u vriendelijk verzoeken deze verklaring in ruimere kring binnen uw departement te verspreiden, want in de recente zaak-Microsoft en in andere zaken daarvoor – in de zaak-General Electric, de zaak-Tetra Laval en de zaak van de tv-rechten van de hoogste voetbalcompetitie – was de toegang tot de informatie en de documenten die u beheert, een van de zwakke kanten van de Commissie. 
Neelie Kroes,
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik hoop oprecht dat u me niet zult onderbreken. Ik ben heel blij met de verklaringen van bijna iedereen in dit debat, vooral met de opmerkingen die over deze portefeuille zijn gemaakt. Het mededingingsbeleid is een uitdaging. Het is eigenlijk een instrument, een motor om de agenda van Lissabon te verwezenlijken. Ik ben het volledig met de heer De Rossa en mevrouw Van den Burg eens dat we, in het kader van Europa, duurzame en volledige werkgelegenheid en sociaal welzijn moeten brengen. Uiteindelijk moeten we echter ook zorgen voor meer economische groei en voor meer en betere banen.
Ik kom nu op een aantal details van het mededingingsbeleid. Er is terecht opgemerkt dat kartels volstrekt onaanvaardbaar zijn, en dat we ze moeten bestrijden. Waar sprake is van een bijna-monopolie, moeten we beseffen dat dit niet in het voordeel van de consument is. Mensen kunnen aanvoeren dat een bijna-monopolie op de korte termijn een aangename situatie is, maar ik kan u verzekeren dat een monopolist of een bijna-monopolist niet graag geld zal steken in zaken als onderzoek of innovatie. Dat type investeringen hebben we echter hard nodig. Waarom? Omdat we moeten concurreren op het wereldtoneel, omdat we moeten beseffen dat concurrenten van buiten Europa wel veel investeren in onderzoek, in innovatie en in hun concurrentievermogen. De heer Evans heeft dus terecht gewezen op de noodzaak van een eerlijke behandeling, van een bilaterale, maar niet onevenwichtige aanpak: als wij ons gedragen, moeten de anderen zich ook gedragen. Het is een kwestie van het concurrentievermogen van Europa.
Ik waardeer uw belangstelling voor het mededingingsbeleid zeer. De Commissie informeert u over alle belangrijke beleidsinitiatieven op dit gebied, en ik besteed natuurlijk aandacht aan alle standpunten van het Parlement. We zijn het misschien niet op elk moment over elk onderwerp en elk dossier helemaal met elkaar eens. Zo ben ik het niet eens met enkele opmerkingen die vanavond zijn gemaakt, omdat hun formulering niet strookt met de waarheid en niet realistisch is. Ik zal hier later nader op terugkomen.
Ik heb zorgvuldig geluisterd naar de standpunten die de rapporteur, de leden van de Commissie economische en monetaire zaken en alle andere afgevaardigden naar voren hebben gebracht. Ik wil nog een paar woorden zeggen in antwoord op enkele specifieke kwesties. Met betrekking tot de internationale samenwerking, denk ik dat mededinging in een mondiale markt zeer belangrijk is, en dat de mededingingsautoriteiten op één lijn moeten zitten. Voorts ben ik echt onder de indruk van het Europees mededingingsnetwerk. De betrokkenen doen hun werk zeer goed. We kunnen nog steeds van elkaar leren, en we moeten nog altijd beseffen dat de tijd van nationaal beleid voorbij is. Uiteindelijk hebben we maar één interne markt. Het gaat om tweerichtingsverkeer. De heer McCreevy en ik zijn vrienden, en we moeten alle belemmeringen uit de weg ruimen die uit de weg moeten worden geruimd.
In de zaak Microsoft, die door enkele leden is genoemd, werkt de Commissie actief aan de tenuitvoerlegging van de beschikking van maart 2004. Ik accepteer natuurlijk opmerkingen die afwijken van mijn standpunt, maar het is niet waar dat we niet transparant zouden zijn en dat we niet zouden luisteren naar alle vragen en opmerkingen. Sinds maart 2004 ligt er een beschikking, die terecht is genoemd en is besproken; dat heb ik ook zelf gedaan met het hoofd van Microsoft. Professor Neil Barrett, een zeer gerespecteerd adviseur van de Commissie, is inderdaad benoemd door de Commissie, maar hij stond boven aan een lijst die van Microsoft kwam. Hij staat zeer goed bekend om zijn kennis en onafhankelijkheid. Om het in klare taal te zeggen: hij is de brug tussen Microsoft en de Commissie. Hij is inderdaad de adviseur. Toen we de beschikking in december 2005 gaven, is de mededeling van de punten van bezwaar – die de voorlopige bevinding bevatte dat Microsoft niet had gedaan wat het had beloofd, dat zijn verplichting uit hoofde van de beschikking van maart 2004 niet de vorm kreeg die we hadden verwacht – echter niet openbaar gemaakt om redenen die te maken hebben met bepaalde procedures, protectionisme en de gerechtvaardigde belangen van alle partijen. De hoorzitting bood de mogelijkheid om een, naar ik hoop, vruchtbaar debat te houden. Ieder die aan deze hoorzitting heeft deelgenomen, heeft het woord kunnen voeren. Het gaat hier niet alleen om Microsoft; er zijn ook elders klagers, en er zijn nog een aantal andere zeer interessante Amerikaanse ondernemingen.
Microsoft is dus niet de enige interessante onderneming uit de Verenigde Staten: er zijn nog enkele andere interessante ondernemingen die een klacht bij mij hebben ingediend. Ik moest daarom zonder twijfel handelen en reageren. Ik hoop dat dit de situatie zal verduidelijken wanneer we datgene bespreken waarover afgelopen donderdag en vrijdag is gesproken. Van 24 tot 28 april 2006 zal in Luxemburg weer een hoorzitting plaatsvinden, en wel de hoorzitting van het Gerechtshof. Nadat we hebben besproken wat vorige week is besproken, zullen we zo spoedig mogelijk een conclusie trekken.
Mevrouw Berès noemde het bod van Mittal op Arcelor. Ze zou het moeten lezen, en ze heeft ook beloofd dat te zullen doen. De bekendmaking van het bod van Mittal op Arcelor heeft veel aandacht gekregen, niet alleen in de media, maar ook in enkele Europese hoofdsteden. De Commissie is nog niet formeel in kennis gesteld van de operatie. Als en wanneer zij dat gebeurt, zal de Commissie de operatie zeer nauwkeurig en onpartijdig onderzoeken en zal zij een breed onderzoek verrichten teneinde de mogelijke gevolgen van de operatie voor de staalindustrie in Europa te beoordelen.
Het is de verantwoordelijkheid van de Commissie, de commissaris en de betrokken diensten altijd zeer zorgvuldig en onpartijdig naar alle zaken te kijken. Omvang en nationaliteit spelen op zichzelf geen rol in onze besluiten. Het gaat om de vraag of een besluit kan worden genomen, en of de dingen gedaan kunnen worden op de wijze die de partijen hebben voorgesteld, of dat er correcties nodig zijn. We zullen daarnaar kijken.
Dan kom ik nu op de fusieverordening en de bevoegdheid voor zaken krachtens de zogeheten "tweederde-regel", die enkele afgevaardigden hebben genoemd. Momenteel vragen we de lidstaten om informatie. Wanneer we die informatie hebben ontvangen, vindt er een debat plaats, is er een dialoog met die lidstaten, en proberen we conclusies te trekken. De regels en besluiten zijn in de jaren tachtig van de vorige eeuw opgesteld en vastgesteld. Op dat moment waren ze juist. Gelukkig heeft de interne markt zich sindsdien echter ontwikkeld. Ik besef dat de interne markt nog niet voltooid is. We hebben nog heel wat werk te verrichten, en de vier belangrijkste vrijheden moeten nog worden verwezenlijkt. Indertijd was de "tweederde-regel" het juiste instrument, maar nu moeten we ons afvragen of die regel nog steeds passend is op dit gebied. In bepaalde sectoren moeten we zorgen voor evenwicht en een gelijke behandeling. Ook moet er sprake zijn van transparantie, ongeacht het land waarin een fusie plaatsvindt. Brussel moet een gelijke behandeling waarborgen, ongeacht de achtergrond van een fusie.
De heer Hökmark en mevrouw Ferreira hebben het onderwerp van de fusies in de interne markt naar voren gebracht. We weten allemaal dat er zorgen zijn geuit over de beweerde toename van het protectionisme. Dat protectionisme moet worden bestreden. Ik heb er wel een beetje begrip voor, maar het is niet toegestaan, en het mag niet worden getolereerd. We moeten de betrokkenen uitleggen dat het niet in overeenstemming is met het besluit dat we hebben genomen over één interne markt, één Europa, waarin we ons in een betere positie bevinden en zullen bevinden om met de rest van de wereld te concurreren. De Commissie heeft krachtens het Verdrag aanzienlijke bevoegdheden om als onafhankelijke en onpartijdige scheidsrechter op te treden, teneinde te verzekeren dat de lidstaten de regels van de interne markt volledig eerbiedigen en geen onwettige obstakels opwerpen voor grensoverschrijdende fusies. Ik kan u verzekeren dat de Commissie vastbesloten is deze bevoegdheden te gebruiken en het bedrijfsleven in Europa te herstructureren. Daarvoor hebben we een verenigd Europa nodig.
Er is terecht opgemerkt dat we de regels van het spel op dezelfde manier moeten toepassen, of het team nu een thuiswedstrijd of in het buitenland speelt. We hebben te maken met regels en besluiten die geëerbiedigd dienen te worden, namelijk de besluiten die in het verleden zijn genomen. We moeten deze besluiten ten uitvoer leggen: één interne markt en de agenda van Lissabon. U was het er bijna unaniem over eens dat we daarvoor moeten vechten. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is de gecombineerde behandeling van:
- het verslag (A6-0056/2006) van David Hammerstein Mintz, namens de Commissie verzoekschriften, over het speciaal verslag van de Europese Ombudsman naar aanleiding van de ontwerpaanbeveling aan de Raad van de Europese Unie in klacht 2395/2003/GG betreffende de openbaarheid van de bijeenkomsten van de Raad wanneer die als wetgever optreedt (2005/2243(INI)), en
- het verslag (A6-0052/2006) van Michael Cashman, namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken, houdende aanbevelingen aan de Commissie inzake de toegang tot de documenten van de instellingen (2004/2125(INI)). 
David Hammerstein Mintz (Verts/ALE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik het Oostenrijkse voorzitterschap bedanken voor de medewerking aan deze kwestie, en in het bijzonder wil ik commissaris Wallström bedanken, die zich enthousiast heeft ingezet voor transparantie en manieren om die te bevorderen.
Tevens wil ik wijzen op het initiatief van de heer Cashman in verband met de verordening inzake de toegang van het publiek tot documenten. Zijn verslag loopt parallel aan het onderhavige verslag en heeft dezelfde strekking.
De Raad heeft op dit moment een geloofwaardigheidsprobleem. Enerzijds staan de politieke leiders van de lidstaten achter artikel 1.2 van het EU-Verdrag en hebben ze zelfs hun handtekening gezet onder het Verdrag tot vaststelling van een Grondwet voor Europa. Volgens dat verdrag dient de Raad zich in zijn besluitvorming transparanter, opener en dichter bij de burger op te stellen.
Anderzijds laat de realiteit een heel ander beeld zien. De Raad zelf weigert zijn wetgevende vergaderingen open te stellen voor publiek en de media. De Europese Ombudsman stelt terecht dat we te doen hebben met een geval van wanbeheer, wanneer hij concludeert dat de Raad geen enkele gegronde reden heeft aangevoerd voor zijn weigering om in het openbaar te vergaderen.
Om de belangstelling en betrokkenheid van de gewone burgers van de Europese Unie te vergroten, moet Europa, mede gelet op de huidige constitutionele crisis, zijn verbeeldingskracht gebruiken en gedurfde maatregelen nemen om de Europese kwesties dichter bij de burger te brengen. Om te beginnen moet de deur worden opengezet voor het publieke debat, iets wat de Raad echter niet wil. Als miljoenen Europeanen op de televisie konden volgen hoe hun ministers in alle openheid overleggen over Europese kwesties als de energiecrisis, de dienstenrichtlijn, de opslag van persoonsgegevens of stamcelonderzoek, zouden we veel meer belangstelling wekken voor Europese onderwerpen en zouden we miljoenen Europeanen die nauwelijks interesse tonen voor de Europese actualiteit wakker kunnen schudden. De publieke opinie is verwikkeld in strikt nationale debatten.
In dit door de Commissie verzoekschriften goedgekeurde verslag schaart zij zich volledig achter de aanbeveling van de Europese Ombudsman, die van oordeel is dat het transparantiebeginsel niet alleen op de besprekingen van de Raad van toepassing is, maar op alle gevallen waarbij het Europees Parlement betrokken is, inclusief raadplegingen en onderwerpen die betrekking hebben op individuele rechten en vrijheden, of onder de derde pijler vallen.
In oktober van het vorig jaar publiceerde de Europese Ombudsman een verslag waarin de Raad werd gevraagd om zijn weigering om in het openbaar te vergaderen over besluiten van wetgevende aard, te herzien. De Europese Ombudsman verzocht de Raad om zijn reglement van orde te wijzigen teneinde de media en de publieke opinie toegang te garanderen tot zijn besprekingen. Desondanks, en ondanks de aanbeveling van het Britse voorzitterschap, heeft de Raad geen enkele maatregel genomen om zijn reglement van orde te wijzigen ten behoeve van een meer transparantie.
Zo kunnen de leiders van de lidstaten doorgaan met in Brussel het tegenovergestelde te zeggen van wat ze thuis tegen hun kiezers zeggen. De door ons gewenste openheid zou verstrekkende gevolgen kunnen hebben voor de Raad, die er wezenlijk door zou veranderen. De ministers zouden zich moeten uitspreken onder het toeziend oog van de kritische pers en ten overstaan van miljoenen mensen. Dat zou de beste manier zijn om de Europese democratie een gezicht te geven en ons te doen opschrikken uit de huidige apathie en verveling.
De Raad zou met een proefprogramma kunnen starten waarin voor het oog van miljoenen televisiekijkers wordt uitgelegd hoe de besluiten tot stand komen en hoe de procedure in elkaar steekt. Ik zou de fungerend voorzitter van de Raad en de Commissie de volgende vraag willen voorleggen: bent u bereid concrete initiatieven voor te stellen om een transparant, open debat en dito besluitvorming in de Raad mogelijk te maken? Indien het antwoord nu ontkennend is, wanneer dan wel?
Samen met de burgers verzoekt het Europees Parlement de Raad om volstrekte transparantie. Het woord is aan de Raad. Alstublieft, zet u de deur toch open. De Europeanen willen participeren. 
Michael Cashman (PSE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, ik sluit me volmondig aan bij de verklaring van collega Hammerstein Mintz. Ik was de oorspronkelijke rapporteur voor Verordening (EG) nr. 1049/2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten. Ik kan me nog goed de verhitte debatten in het Parlement, de Raad en de trialoog herinneren, toen we de argumenten uiteenzetten voor wat indertijd een grensverleggende verordening was. Ik herinner me het felle verzet – het is de moeite waard enkele van de vijftien oude EU-lidstaten bij naam te noemen – van Frankrijk, Spanje, Italië, Duitsland en Oostenrijk. Het Oostenrijkse voorzitterschap heeft zijn houding nu gelukkig gewijzigd, maar ik noem dit verzet toch, want het laat zien welke lange weg we hebben afgelegd.
Er zijn verschillende benaderingen van openheid en transparantie. We kennen het fraaie voorbeeld uit Scandinavië, maar ook de nogal achterdochtige houding die men in andere lidstaten aantreft. We hebben toch niets te vrezen van transparantie. Wat hebben we te vrezen wanneer we onze besluiten onderwerpen aan een extern onderzoek? Wat heeft een lidstaat te vrezen wanneer hij aan zijn eigen parlement uitlegt waarom een minister heeft gestemd zoals hij of zij heeft gestemd?
In mijn verslag doe ik diverse aanbevelingen en roep ik de Commissie op actie te ondernemen. We erkennen dat Verordening (EG) nr. 1049/2001 niet het einde van het spel was, maar eerder het begin van een lange – wellicht culturele – reis om het pleidooi voor openheid en transparantie binnen de drie instellingen te winnen. We komen uit verschillende tradities. Daarom heb ik ook gevraagd om verdere herziening van de verordening. De oorspronkelijke aanbeveling voorzag in deze herziening. De tenuitvoerlegging van de verordening zou nu, enkele jaren later, op verschillende punten aanzienlijk kunnen worden verbeterd op grond van de lessen die we uit de tenuitvoerlegging hebben getrokken.
We moeten opnieuw kijken naar de definitie van wetgevingsdocumenten en niet-wetgevingsdocumenten in verband met de toegang van het publiek tot documenten, teneinde te verzekeren dat alle instellingen op een open en transparante manier werken. Toegang tot documenten is geen cadeautje, maar een recht. Dit is vooral van belang wanneer het Parlement en de Raad als wetgever optreden. De grotere interinstitutionele samenwerking en het toegenomen gebruik van de medebeslissingsprocedure maken grotere openheid noodzakelijk, met name van de kant van de Raad. De burgers moeten kunnen zien wat de nationale ministers van de nationale regeringen in hun naam afspreken, zodat zij en de oppositieleiders hen rekenschap kunnen laten afleggen.
We moeten kijken naar de manier waarop we de voorwaarden vaststellen waaronder bepaalde documenten geheel of gedeeltelijk als vertrouwelijk mogen worden geclassificeerd. Deze regels moeten voorzien in legitieme uitzonderingen op bepaalde duidelijk omschreven gronden. Zij mogen evenwel niet ruimer worden uitgelegd, want als dat wel gebeurt, zou dat in wezen betekenen dat het publiek de toegang tot documenten wordt ontzegd.
Ik sluit af met de volgende opmerking: we hebben de discussie gewonnen die van 1999 tot mei 2001 werd gevoerd, toen de verordening is vastgesteld. We hebben steeds weer het pleidooi gewonnen voor een herziening van de interne regels van de instellingen, zodat met name de Raad nu in het openbaar moet bijeenkomen en in het openbaar moet stemmen wanneer hij als wetgever optreedt. De discussies zijn gewonnen. Ik weet dat de ondervoorzitter het hele concept van openheid en transparantie een warm hart toedraagt. Ook dit Parlement zet zich hiervoor in. Dat is echter niet genoeg. We hebben op 9 mei, Europadag, een prachtkans. Laten we van Europadag een positieve dag maken, een dag waarop we bekendmaken hoe we verbetering gaan brengen in het recht van de burgers om te weten wat er in hun naam gebeurt.
Er is, tot slot, sprake van een toenemend anti-Europeanisme, niet in de laatste plaats in de tien nieuwe landen die twee jaar geleden tot de Europese Unie zijn toegetreden. Vaak ondervinden regeringen die een land binnen de familie van de Europese Unie brengen, daarvan negatieve gevolgen; ze worden niet herkozen. We zouden een vriend van het anti-Europeanisme zijn als we ons werk in geheimzinnigheid zouden blijven hullen. Laten we de confrontatie aangaan met de tegenstanders van Europa. Laten we onze instellingen promoten. Laten we met trots verkondigen wat we doen. Laten we die herziening van Verordening (EG) nr. 1049/2001 voorstellen, niet schoorvoetend, maar vol enthousiasme. 
Margot Wallström,
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik het Europees Parlement en natuurlijk de rapporteurs, de heren Hammerstein Mintz en Cashman, gelukwensen met de twee zeer belangrijke verslagen. Staat u mij toe te beginnen met een opmerking over de openheid in de Raad: de Commissie geeft haar volledige steun aan openbare Raadsvergaderingen. We zeiden reeds in oktober in plan D dat de Raadsvergaderingen openbaar moeten zijn wanneer de Raad als wetgever optreedt, en wij steunen de initiatieven die de Raad heeft genomen.
Ik ben ervan overtuigd dat openbare Raadsvergaderingen de geloofwaardigheid van de EU en de interesse van burgers zouden vergroten. Ik weet dat er op dit punt een principiële consensus tussen onze instellingen bestaat, en nu is het aan de lidstaten om actie te ondernemen en resultaten te boeken. Bovendien denk ik dat het een effectieve manier zou zijn om een eind te maken aan de zogenaamde “blame-game”, dus dit is een belangrijke kwestie.
Openbaarheid heeft ook betrekking op de toegang van het publiek tot documenten en op Verordening 1049/2001. Formeel gezien geldt deze wetgeving alleen voor het Parlement, de Raad en de Commissie, maar toch is ze veel meer instellingen gaan omvatten. De verschillende kantoren en agentschappen van de EU – in feite de meeste EU-organen – hebben vrijwillig overeenkomstige regels over de toegang tot documenten aangenomen. Precies zoals rapporteur Cashman zei, hebben de Europese instellingen op die manier – en vooral dankzij het Europees Parlement – in opmerkelijk korte tijd een niveau van openbaarheid bereikt dat zeer hoog is in vergelijking met dat van vele lidstaten.
Dat wil niet zeggen dat het niet nog beter kan. Het kan namelijk wel degelijk beter en het moet ook beter. In 2003 heeft de Commissie onderzocht hoe de invoering van de verordening in de eerste jaren is verlopen. In 2004 hebben we ons evaluatieverslag gepubliceerd. Toen was de verordening nog geen twee jaar van kracht, maar ze had goed gefunctioneerd, en er was ook geen directe behoefte noch een wettelijke verplichting om wijzigingen aan te brengen. Dat bracht de Commissie op de gedachte dat het beter was om de ratificatie van het Grondwettelijk Verdrag af te wachten voordat we verdere stappen zouden nemen. De Grondwet vereist nieuwe wetgeving op dit gebied.
We weten echter allemaal hoe het met het Grondwettelijk Verdrag staat. Ondertussen is ook het Hof van Justitie met diverse voorstellen gekomen over de invoering van regels inzake de toegang tot documenten. Volgens de Commissie is het daarom nu een geschikt moment om te beginnen aan een herziening van de verordening, en ze heeft besloten om de herziening deel te laten uitmaken van het brede Europese transparantie-initiatief waartoe we in november van het vorige jaar in de Commissie hebben besloten.
Het verslag-Cashman komt daarom op een zeer geschikt moment, nu we bezig zijn om te kijken hoe we de regels voor de toegang van het publiek tot documenten zo goed mogelijk kunnen verbeteren. De Commissie – en ook ik persoonlijk, dat kunt u van me aannemen – zal zeer nauwgezet naar de aanbevelingen in het verslag kijken.
Een van de conclusies die de Commissie in haar evaluatieverslag van januari 2004 trok, was dat de verordening vooral is gebruikt door EU-professionals, lobbyisten, adviseurs en advocatenkantoren en niet zozeer door het grote publiek. Dat is iets waarin we verandering willen aanbrengen, en we moeten nog veel meer doen om de burgers te bereiken. Het gaat hier natuurlijk primair om de toegang van het publiek tot documenten of om het recht van het publiek om op de hoogte te blijven, en dat vormt een extra argument voor onze wens om een algemene raadpleging te houden voordat we de wetgeving veranderen. De Commissie is van plan om van juni tot oktober van dit jaar een dergelijke raadpleging te houden, en daarna zullen we een concreet voorstel presenteren aan het eind van dit jaar of aan het begin van volgend jaar.
Zonder gedetailleerd op de verschillende aanbevelingen in het verslag in te gaan, zal ik slechts enkele zaken verduidelijken. In aanbeveling 2 wordt gesproken over meer openheid in de wetgevingsprocedure en een duidelijker afbakening tussen wetgevingsdocumenten en administratieve documenten. Dat is een zeer interessant voorstel, waar we nauwkeurig naar zullen kijken. Dezelfde aanbeveling betreft ook het Publicatieblad van de EU en de elektronische publicatie daarvan. De instellingen hebben reeds in 2004 gezamenlijk besloten om naar deze kwestie te kijken, en het Publicatiebureau heeft al een verslag uitgegeven over de toekomst van het Publicatieblad.
In aanbeveling 3 wordt gesproken over documenten die als vertrouwelijk zijn geclassificeerd. In dit verband moeten we oppassen dat we geen zaken met elkaar verwarren. Vertrouwelijkheid is op zich geen algemene uitzondering op het recht op toegang tot documenten. Een weigering om een als vertrouwelijk geclassificeerd document uit te reiken moet op precies dezelfde manier worden gemotiveerd als een weigering inzake welk ander document dan ook. De procedure is dezelfde en de verplichtingen van de instellingen zijn dezelfde. In dezelfde aanbeveling wordt ook de kwestie aan de orde gesteld van de toegang van het Europees Parlement tot als vertrouwelijk geclassificeerde informatie. Ook hier lopen we het gevaar om zaken met elkaar te verwarren. De rechten van het Parlement op dit gebied worden niet geregeld in de verordening, maar in bijlage 1 van de kaderovereenkomst tussen onze instellingen. De kaderovereenkomst functioneert goed, is onze ervaring.
In aanbeveling 5 heb ik verschillende zeer interessante en bruikbare voorstellen aangetroffen inzake gebruikersvriendelijker registers en gegevensbanken. Voor deze voorstellen is geen wetgeving nodig, want ze betreffen praktische details en maatregelen, en het interinstitutionele comité dat bij deze verordening is ingesteld, is in november van het vorige jaar voor het laatst bijeengeweest en heeft besloten om een werkgroep in te stellen om naar deze vraagstukken te kijken, dus een oplossing is misschien dichterbij dan we denken
Tot slot: de Commissie is zeer betrokken bij het thema van de toegang van het publiek tot documenten. We zijn begonnen met een herziening van de verordening, en we zijn begonnen met het bestuderen van veel van de kwesties die in het verslag aan de orde worden gesteld. We hopen op verdere steun van het Europees Parlement en we verwachten veel van de algemene raadpleging die wij tussen juli en oktober zullen uitvoeren. De toegang van het publiek tot documenten is een kwestie van transparantie en geloofwaardigheid en is in de grond van de zaak een kwestie van democratie. Daarom is het belangrijk dat wij onze goede samenwerking voortzetten en dat we naar het grote publiek luisteren.
Andreas Schwab,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, allereerst wil ik namens de leden van de PPE-DE-Fractie in de Commissie verzoekschriften rapporteur Hammerstein Mintz en collega Cashman hartelijk danken voor hun werk en de daaruit voortvloeiende verslagen. Die dragen er inderdaad wezenlijk toe bij dat er geen twijfel meer kan bestaan aan de bereidheid van het Europees Parlement om Europa transparanter te maken.
Als u mij toestaat, zou ik kort willen ingaan op de voorgeschiedenis van het verslag-Hammerstein Mintz. Het begon met een gesprek dat we met onze vrienden van CDU-jongerenorganisatie hadden. We vroegen ons af hoe het toch mogelijk is dat de nationale media zo vaak berichten over bepaalde besluiten die ze vervolgens aan Europese instellingen toeschrijven, terwijl de Raad – die vanavond zeer zichtbaar aanwezig is – op voet van gelijkheid aan deze besluiten heeft bijgedragen. Daaruit ontstond in samenhang met de Conventie het idee om via Elmar Brok contact te leggen met de Europese Ombudsman om erachter te komen wat het geldende Europese recht, waar de Raad immers mede over beslist, op dit punt te zeggen heeft.
Wie almaar zegt dichter bij de burger te willen staan en de mond vol heeft van een democratischer Europa, moet natuurlijk het zijne doen om hieraan concrete gestalte te geven. Het aanzien van Europa, en in dit geval vooral het aanzien van de Raad en de Europese Unie als geheel, zou daar zeer mee gediend zijn.
Ik denk dat de Commissie en het Parlement op de vele punten die de collega’s Cashman en Hammerstein Mintz ter spraken brengen niet zo veel huiswerk meer hoeven te doen wat betreft transparantie en openbaarheid, maar dat geldt niet voor de Raad van ministers. Natuurlijk is de werkwijze van de Raad van ministers in zekere zin lastiger, omdat de verhoudingen er minder constant zijn dan in het Parlement en de Commissie. Dat neemt niet weg dat zeker een debat als dit door de Raad serieuzer zou mogen worden genomen – zonder overigens het Oostenrijkse voorzitterschap te willen beledigen. Natuurlijk kan niet aan elke wens om informatie tegemoet worden gekomen, maar de grondbeginselen van transparantie dienen geëerbiedigd te worden. Misschien kunt u dat nog eens onder de aandacht van uw collega's brengen. 
Michael Cashman,
   . –Mijnheer de Voorzitter, ik zal het Parlement niet ophouden door twee waardevolle minuten in beslag te nemen, maar ik wil het Parlement graag opmerkzaam maken op het zeer waardevolle werk van de heer Hammerstein Mintz. Hij heeft nauw met ons allen samengewerkt, en namens de PSE-Fractie wil ik hem graag meedelen dat hij op volledige steun van mijn fractie kan rekenen.
Als u mij toestaat, wil ik graag mijn verzuim om mevrouw Cederschiöld te bedanken, goedmaken. Ik heb met haar, en met anderen, nauw samengewerkt aan mijn verslag, en ik bedank het Parlement voor het betoonde geduld. 
Chris Davies,
   . –Mijnheer de Voorzitter, er bestaat een wijdverbreid publiek wantrouwen jegens het Europese besluitvormingsproces en dat is geen wonder als ministers elkaar achter gesloten deuren ontmoeten om wetten te maken. Het hoeft niet zo te zijn. Wellicht zullen we de Europese Unie nooit perfect maken, maar we kunnen haar wel verbeteren. De Europese Ombudsman heeft ons een groot moreel gezag toegekend en heeft extra moreel gezag gegeven aan de dwars door de partijen lopende campagne van het Parlement, die een verbazingwekkend omvangrijke steun heeft gekregen. In mijn eigen land heeft het ertoe geleid dat Europagezinde liberalen en leden van de anti-Europese UK Independence Party zich met een gezamenlijk doel hebben verenigd op één platform – een unieke gebeurtenis.
Hierachter gaat een eenvoudig principe schuil: wetten moeten in het openbaar worden gemaakt. Ministers moeten hun mening onder woorden brengen, op een eerlijke manier en in het openbaar, zodat burgers op de hoogte kunnen zijn van wat zij doen en nationale parlementen hen ter verantwoording kunnen roepen.
Door het Grondwettelijk Verdrag te ondertekenen, hebben alle regeringsleiders zich tot dat principe verplicht: de Raad dient in het openbaar te vergaderen over wetgevingsdocumenten. Er is echter geen wijziging van het Verdrag voor nodig, we kunnen volstaan met een wijziging in het reglement van orde van de Raad. Hiervoor is niet eens een meerderheid van 25 stemmen nodig, 13 stemmen – een eenvoudige meerderheid – kunnen die zeer fundamentele wijziging bewerkstelligen en dat principe invoeren.
Het Britse voorzitterschap heeft hartelijke woorden gesproken, maar er uiteindelijk omheen gedraaid.
( Nee!)
Wel, ze hebben het reglement van orde niet veranderd, Michael, dat is de realiteit.
Het Oostenrijkse voorzitterschap krijgt nu de kans dingen te veranderen. Toen ik de vraag in januari voorlegde aan de Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken, zei zij: we zullen doen wat we kunnen, maar we zijn ons bewust van het delicate karakter van de kwestie. Waarom is het delicaat? Dit gaat over openbaarheid en transparantie, een fundamenteel Europees principe waartoe alle Europese regeringsleiders zich hebben verplicht.
Ik zie ernaar uit dat het Oostenrijkse voorzitterschap het initiatief neemt en de zaak ter stemming voorlegt. Als het zo is dat sommige lidstaten – Frankrijk bijvoorbeeld – achter de schermen proberen dit initiatief tegen te houden, dan moeten ze bij naam en toenaam worden genoemd en moeten zij zich verantwoorden ten overstaan van de eigen bevolking en de Europese burgers.
Johannes Voggenhuber,
   – Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, wat is democratie? Hoeveel antwoorden de Europese geschiedenis in de loop der eeuwen ook op die vraag gegeven heeft, er is er geen een bij waarin de openbaarheid van de wetgeving niet als fundament van de democratie aangemerkt wordt, als iets waar democratie niet buiten kan. De Raad van de Europese Unie meent zijn neus op te kunnen halen voor dit grondbeginsel. Men heeft daar de euvele moed dat als interne aangelegenheid aan te merken, als een eigen beleidskeuze. Men onttrekt zich op een ongelooflijk cynische manier aan de verplichting uit het Verdrag ten aanzien van openbaarheid en transparantie door te zeggen dat dit transparantiegebod voor een toekomstige Unie geldt.
Dat kan voor het Europees Parlement niet anders dan onverteerbaar zijn. Dit verslag raakt de kern van de vertrouwenscrisis onder de Europese burgers. Hoe meer ik mij in deze misstand verdiep, die ik trouwens met succes tot een speerpunt van de Conventie heb weten te maken, des te meer komt mij de Raad voor als het zwarte gat van de democratie. De Raad ís het democratisch tekort.
Het Parlement zou alles in het werk moeten stellen om te zorgen dat dit hier geen symbolisch initiatief wordt om ons geweten te sussen. Wij zijn de rechtstreeks gekozen vertegenwoordigers van de burgers van Europa en wij moeten deze zaak tot de onze maken. Mijn voorstel gaat veel verder dan dit verslag, waar ik overigens dankbaar voor ben. Wij als Parlement, als vertegenwoordigers van de Europese burgers, zouden de Raad een ultimatum moeten stellen. Als men niet voor het einde van het jaar dit democratische grondbeginsel eerbiedigt, zijn reglement van orde aanpast en in het openbaar als wetgever optreedt, zou dit Parlement alle wetgevingsvoorstellen van de Raad moeten verwerpen die niet via openbare discussie en stemming tot stand zijn gekomen. 
Erik Meijer,
   . Voorzitter, in de Europese Unie trekken de Commissie en het Parlement misschien wel de meeste aandacht, maar de Raad is uiteindelijk het machtigste orgaan. Daar liggen de veto's en de vertragingsmogelijkheden voor wat Commissie en Parlement hebben besloten, daar wordt ruilhandel bedreven tussen de regeringen van de lidstaten, daar worden ondoorzichtige zakelijke belangen beschermd en daar bestaat de meeste geheimzinnigheid. De voorgestelde grondwet, die vorig jaar is afgewezen door de kiezers in Frankrijk en Nederland, zou die machtige rol van de Raad niet hebben veranderd. De Raad is regering en senaat tegelijk.
Het achter gesloten deuren vergaderen van de Raad is een van de grootste democratische tekorten van de Unie. In de praktijk maakt dit het voor Europese en nationale parlementsleden onmogelijk om zekerheid te krijgen over de vraag of de ministers van hun lidstaten stemmen zoals ze hebben toegezegd. Een goed praktijkvoorbeeld is de stemming over de softwareoctrooien een jaar geleden, waarbij ofwel de Nederlandse of de Deense minister het eigen parlement heeft voorgelogen over het eigen stemgedrag. Democratische controle op de besluitvorming wordt zo onmogelijk. Openbaarheid van de Raadsvergaderingen, niet alleen van de wetgevende vergaderingen maar van alle vergaderingen, hoeft niet te wachten op een grondwet maar kan ook nu al. Verder uitstel betekent een welbewuste ondermijning van de parlementaire democratie. 
Marcin Libicki,
   – Het is mij een waar genoegen vandaag de vergadering toe te spreken, omdat we ons buigen over twee documenten die door het Parlement zijn voorbereid, door leden van dit Parlement, door een voortreffelijk lid van de Commissie verzoekschriften, waarvan ik voorzitter ben, namelijk de heer Hammerstein Mintz, maar ook omdat we een verslag bespreken dat namens de Commissie burgerlijke vrijheden, justitie en binnenlandse zaken is opgesteld door de heer Cashman, tevens vice-voorzitter en bijzonder gewaardeerd lid van de Commissie verzoekschriften.
Een van de vertrekpunten van de discussie is het verslag van de Europese ombudsman, professor Diamandouros, over de openbaarheid van de werkzaamheden van de Raad. Het werk van professor Diamandouros, onze Europese ombudsman, hangt ook nauw samen met dat van onze commissie. Ik ben heel blij namens de Fractie Unie voor een Europa van Nationale Staten, maar ook als voorzitter van de Commissie verzoekschriften het woord tot u te mogen richten over deze drie bijzonder gedegen documenten en ik zou de opstellers ervan, de heren Hammerstein Mintz en Cashman, met hun uitstekende werk willen feliciteren.
We hebben het vandaag over openbaarheid gehad. Je hoort vaak zeggen, al was dat vandaag niet het geval, dat niet alles openbaar hoeft te zijn, dat er onderhandelingen, discussies en voorbereidende gesprekken zijn. Wij kunnen ons daarin vinden. Zulke onderhandelingen, discussies en voorbereidende gesprekken moeten achter de schermen plaats vinden. We vragen niet om het soort openbaarheid dat ons in staat zou stellen luistervink te spelen bij wat ministers op hun werkkamer bespreken, of in de wandelgangen voorafgaand aan de vergaderingen van de Raad. Maar zodra een vergadering van de Raad geopend is, willen we weten wat er besproken wordt en van wie bepaalde standpunten afkomstig zijn.
Er zijn ten minste drie redenen om dergelijke openbaarheid te eisen. De eerste reden is dat we eenvoudigweg recht hebben op de waarheid. Ten tweede hebben we een recht van toezicht. Het recht van toezicht komt individuele leden van het Europees Parlement toe, maar ook het Europees Parlement als instelling. Daarnaast hebben wij een recht van toezicht als leden en burgers van de Europese Unie. Bovendien hebben ook onze collega-parlementsleden in de lidstaten het recht om te weten wat hun ministers in de Raad zeggen. Met andere woorden: zowel de Europese als de nationale publieke opinie heeft er recht op te weten wat er in de Raad gebeurt.
Er is ook een kwestie die vooral de Commissie verzoekschriften na aan het hart ligt en dat is het streven om de Europese instellingen dichter bij de burger te brengen. Als we constateren dat het vertrouwen in de Europese instellingen in een crisis verkeert, zouden we de openbaarheid van beraadslagingen juist moeten aangrijpen om die crisis te overwinnen. Wat we kortom willen, is dat er vertouwen in Europa ontstaat, een vertrouwen waaraan de Commissie verzoekschriften en haar beide voortreffelijke leden hard werken, zo kan ik u met groot genoegen zeggen. 
Jens-Peter Bonde,
   – Mijnheer de Voorzitter, er is een zeer eenvoudige methode om openbaarheid in te voeren in de EU: draai de procedure om zodat alle vergaderingen en documenten in principe vrij toegankelijk zijn, tenzij tot het tegenovergestelde wordt besloten. Zo gaat het hier in het Europees Parlement ook, en daarvan kunnen de andere instellingen nog wat leren. De vergaderingen waarin onze commissies wetgeving voorbereiden zijn openbaar. Waarom kunnen de vergelijkbare beraadslagingen van de driehonderd semi-geheime werkgroepen van de Raad niet voor het publiek worden opengesteld? Ons gebruik van deskundigen is een openbare aangelegenheid. Waarom wil de Commissie niet zeggen wie er in haar drieduizend geheime werkgroepen zitten?
Het voorstel om de procedure om te draaien kon in de Conventie rekenen op tweehonderd van de 220 mogelijke handtekeningen. Geen enkel ander voorstel kreeg zo veel steun, namelijk van alle gekozen vertegenwoordigers in de nationale parlementen, van op één na alle leden van het Europees Parlement en van 23 van de 28 regeringen. Voor dit voorstel hoeft het Verdrag niet eens te worden gewijzigd. Het kan ten uitvoer worden gelegd door middel van een eenvoudige wijziging in het reglement van orde. Zowel de Commissie als de Raad kan het voorstel aannemen met een gewone meerderheid van stemmen: 13 van de 25 commissarissen en 13 van de 25 landen in de Raad. Kom op, mijnheer Barroso en mijnheer Schüssel, neem het initiatief om ervoor te zorgen dat mensen weer respect kunnen hebben voor de noodzakelijke grensoverschrijdende samenwerking. 
Charlotte Cederschiöld (PPE-DE ).
   Mijnheer de Voorzitter, allereerst mijn hartelijke dank aan de heer Cashman voor de goede samenwerking gedurende de afgelopen jaren ten behoeve van meer openbaarheid. Het Europees Parlement is op dit gebied altijd de drijvende kracht geweest, maar ik moet eerlijk bekennen dat de Commissie en de Raad de laatste tijd ook hebben bijgedragen tot de werkelijk enorme kwaliteitsverhoging die we de afgelopen vijf jaren hebben gezien. We hebben in de EU nu een openbare wetgevingsprocedure die in bepaalde opzichten veel verder gaat dan in de meeste nationale parlementen, waaronder dat van mijn eigen land.
De bedoeling van deze herziening is dat we voor alledrie de instellingen dezelfde regels instellen. Ik hoop natuurlijk dat dit op de lange duur aanstekelijk werkt voor de nationale organen. De regelgeving moet een zodanige vorm krijgen dat ze door de meeste organen wordt overgenomen, zowel in de EU als in de lidstaten. Het Parlement neemt dit initiatief ten aanzien van openbaarheid om de democratische controle te vergroten en om te zorgen voor verduidelijking waar de wetgeving onduidelijk is. De notulen van de Raadsvergaderingen moeten openbaar worden als de Raad als wetgever optreedt, wat niet betekent dat alle details van Coreper-vergaderingen openbaar moeten worden gemaakt.
Net als in de bemiddelingsprocedure moet men een zekere onderhandelingsruimte garanderen. Daarentegen moet natuurlijk openbaarheid worden toegepast als het besluit over de desbetreffende wetgeving zelf feitelijk wordt genomen. Het publiek zonder meer toegang geven tot juridische adviezen zou neerkomen op een beperking van de politieke onderhandelingsruimte. Hierdoor zou de kwaliteit van de adviezen achteruit gaan. Daarentegen moeten Parlementsleden die bij een kwestie betrokken zijn, in bepaalde gevallen op de hoogte worden gesteld van de juridische adviezen, nadat zij zich schriftelijk hebben verplicht tot de geheimhouding die geldt voor alle anderen die bij de zaak betrokken zijn.
Een krachtige en duidelijke gegevensbescherming is een voorwaarde voor meer openbaarheid. De desbetreffende rechten – openbaarheid en gegevensbescherming – completeren en versterken elkaar. In vertrouwen verstrekte informatie moet worden gerespecteerd, en we moeten op dit gebied ook geen maatregelen met terugwerkende kracht nemen. Ik ben ervan overtuigd dat we een redelijk en evenwichtig voorstel krijgen als de Commissie eenmaal klaar is. Ik heb alle vertrouwen in mevrouw Wallström. De procedure voor de toegang van de burgers tot documenten moet verder worden uitgewerkt, en de Raad moet respect betonen aan de burgers en aan het democratische proces. Op dat gebied is nog veel te doen.
Alexandra Dobolyi (PSE ). –
   De commissaris is er samen met het Parlement duidelijk voorstander van om de beraadslagingen van de Raad openbaar te maken. Daarvoor wil ik haar bedanken. Ik kan enkel herhalen wat de andere sprekers al hebben gezegd, want iedereen heeft hetzelfde punt aangesneden: parlementaire wetgeving is een grondbeginsel van de moderne democratie met haar afgebakende wetgevende en uitvoerende bevoegdheden. Hoewel er in lidstaten van de Europese Unie parlementaire kamers bestaan die niet rechtstreeks door de burgers zijn gekozen – zoals het Britse Hogerhuis – wordt ook de besluitvorming van deze kamers, op het niveau van de lidstaat, openbaar gemaakt.
Helaas vormt de Raad een uitzondering op dit fundamentele beginsel. De Raad is als onderdeel van het democratisch bestel van de Europese Unie de enige wetgevende instelling ter wereld die achter gesloten deuren wetten maakt. De besloten vergaderingen, die niet toegankelijk zijn voor het publiek, maken de Europese Unie er bepaald niet geloofwaardiger op. Bij heel belangrijke en controversiële wetgeving zou het debat tussen de lidstaten voor iedereen transparanter en begrijpelijker zijn als de Raad gedurende een van de eerdere fasen van het proces in het openbaar zou beraadslagen. Ik neem dan ook met voldoening kennis van het uitmuntende verslag van de heer Hammerstein, de voorstellen van de heer Cashman en het verslag van de Europese Ombudsman met betrekking tot dit vraagstuk, en ik wil hen bedanken voor hun werk. Ik wil eenieder eraan herinneren dat krachtens het eerste artikel van het Verdrag betreffende de Europese Unie de besluitvorming zo openbaar mogelijk dient te geschieden om zo de Europese Unie nog dichter bij de burgers te brengen. 
Anneli Jäätteenmäki (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, overeenkomstig de Europese Verdragen moeten besluiten zo openbaar en zo dicht mogelijk bij de burgers worden genomen. Geen van beide beginselen wordt in de praktijk gerealiseerd en dat siert de Europese Unie beslist niet. Het is onaanvaardbaar dat het belangrijkste wetgevende orgaan van de Europese Unie, de Raad, nog steeds achter gesloten deuren vergadert als hij als wetgever optreedt. Ik weet precies wat er zou gebeuren als een nationaal parlement van een lidstaat de deuren zou sluiten wanneer het wetten gaat opstellen. Het parlement zou hieraan zeker aanstoot nemen. In de Europese Unie is het echter nog steeds mogelijk om op ondemocratische wijze wetten op te stellen.
Meer transparantie zou de controlerende taken van het Europees Parlement en de nationale parlementen vergemakkelijken en het publiekelijk gevoerde debat over EU-kwesties doeltreffender maken. Vandaag de dag is het voor de nationale parlementen en de burgers heel moeilijk de besluiten die hun eigen ministers in de Raad nemen te controleren en te evalueren. Dit is in deze tijd echt niet meer aanvaardbaar: transparantie is een onderdeel van democratie.
Momenteel hoort men in de Europese Unie geluiden dat het Grondwettelijk Verdrag snel geratificeerd moet worden. Ik vind het in feite veel belangrijker dat de Europese Unie de transparantie bevordert en dat alle Europese instellingen, in eerste instantie natuurlijk de Raad, hiervoor hun uiterste best doen. Dan kan dit zwarte gat in de democratie worden gedicht en kan transparantie in de communautaire regelgeving worden verwezenlijkt. 

Carl Schlyter (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteurs bedanken voor hun goede werk. Ik steun het voorstel van de heer Voggenhuber om te weigeren ons medeplichtig te maken aan ondemocratische besluitvorming. Waar is de Raad? Hebben ze moeite om wakker te blijven op dit late tijdstip? Dat komt doordat ze zich opsluiten in hun kamers – als ze die openen, krijgen ze genoeg zuurstof tot de avond, zodat ze ook aan de debatten hier kunnen deelnemen. Waarom openen ze hun deuren niet? Politici grijpen toch elke kans aan om op tv te komen? Ik vraag me af waarom de Raad zichzelf die kans ontneemt. Net als de hele bevolking van Europa vraag ik me af wat ze doen. Er is een gemakkelijke manier om een eind te maken aan deze situatie: open de deuren, dan kunnen we zien wat er gebeurt. Ik vertrouw erop dat mevrouw Wallström de EU de eenentwintigste eeuw zal binnenleiden en de Raad zal wekken uit zijn twintigste-eeuwse droom. Ik vind het heel belangrijk dat we de Raad erop wijzen dat het openbaar maken van de Raadsvergaderingen niet mag betekenen dat het een vergadering van een uur plus een werklunch van vier uur wordt waardoor de openbaarheid een drogbeeld wordt. We vertrouwen er ook op dat de Raad snel luncht en zich openlijk en langdurig aan de besluitvorming wijdt. 
Carlos Coelho (PPE-DE ).
   – Mevrouw Wallström, dames en heren, wij geloven dat het recht op toegang tot documenten één van de belangrijkste rechten van de Europese burgers is.
De Europese Unie stelt de burger steeds meer documenten ter beschikking. We hebben echter vastgesteld dat zich een aantal problemen voordoet, vooral als gevolg van de inadequate tenuitvoerlegging van de Verordening (EG) nr. 1049/2001. Het Europees Parlement heeft er daarom herhaaldelijk – en terecht – op aangedrongen dat deze Verordening werd herzien en dat de communautaire wetgeving op het gebied van transparantie werd verbeterd en uitgebreid.
We doen dat omdat het cruciaal is dat de burgers zich bij het Europees project betrokken voelen. Het besluitvormingsproces zal daarom gebaseerd moeten zijn op openbare en transparante onderhandelingen en de instellingen zullen op loyale wijze met elkaar moeten samenwerken – het achterhouden van gegevens is dus een slechte zaak. De gewijzigde Verordening moet de rechtsgrond vormen voor het opstellen van regels, goede werkwijzen en interinstitutionele akkoorden die zijn gericht op het verbeteren van de wetgevingsteksten. We moeten bovendien garanderen dat de definitieve teksten toegankelijk zijn.
Ik ben het geheel eens met de heer Cashman. Hij heeft opnieuw heel goed werk geleverd. De omstandigheid dat het Europees Parlement niet over een duidelijke rechtsgrond beschikt met betrekking tot de toegang tot vertrouwelijke informatie over de Europese Unie is inderdaad onverenigbaar met het democratische beginsel waarop de Unie is gebaseerd.
Het is ook een kwalijke zaak dat de drie instellingen geen gemeenschappelijke benadering volgen bij het beheer, de opslag en de uitwisseling van de verschillende typen documenten. Er zijn op dit gebied beslist vorderingen gemaakt, maar de coördinatie tussen de instellingen laat nog steeds veel te wensen over, vooral als het gaat om documenten die betrekking hebben op de interinstitutionele procedures. Er zouden ook duidelijke regels moeten bestaan over de toegang tot documenten van administratieve aard.
Ik besluit, mijnheer de Voorzitter, met een opmerking over een punt dat voor mij als voorzitter van de tijdelijke commissie die de CIA-vluchten onderzoekt heel belangrijk is. Ik betreur het namelijk dat er niets wordt gezegd over de problematiek rond de toegang tot vertrouwelijke documenten die door de lidstaten aan de Raad ter beschikking worden gesteld. 
Roger Knapman (IND/DEM ).
   –Mijnheer de Voorzitter, het lijkt erop dat de UK Independence Party voor het eerst een bijdrage kan leveren, dus ben ik blij met mijn minuut spreektijd. Wij hebben de Raad meermalen veroordeeld vanwege het gebrek aan transparantie. De oplossing is erg eenvoudig: wijzig het reglement van orde van de Raad, zoals de heer Hammerstein Mintz voorstelt in zijn verslag. Een dergelijke wijziging zou zeker garanderen dat het Britse volk er in de toekomst getuige van kan zijn als Britse ministers zich niet houden aan de beloften die ze, voorafgaand aan dergelijke bijeenkomsten, doen.
Maar dat is niet genoeg. De Commissie blijft overeind als de niet-gekozen regering van de EU, met de macht wetten te formuleren en te dicteren zonder dat zij daarvoor enig democratisch mandaat heeft gekregen. Ondertussen blijft dit Parlement op lachwekkende wijze de ene stemming na de andere afwerken bij twijfelachtig handopsteken. Bovenal wordt het op democratische wijze afwijzen van de mislukte EU-Grondwet door Frankrijk en Nederland met minachting beschouwd door zowel de Raad, de Commissie als het Parlement. Laten we dus ophouden de rest van de wereld de les te lezen over democratie. Gooi de deuren van de Raad, en die van de Commissie, wijdopen. 
Inés Ayala Sender (PSE )
   – Mijnheer de Voorzitter, ik feliciteer de heer Hammerstein en de commissaris van harte met hun pogingen om de bijeenkomsten van de Raad eindelijk te democratiseren en de deuren te openen van die vergaderingen waar wetten worden gemaakt zonder dat wij als burgers afdoende worden geïnformeerd.
In mijn land, Spanje, dat heeft ingestemd met de Europese Grondwet, was dat een van de argumenten die het breedst ingang vonden onder de burgers: de mogelijkheid om de Raadsvergaderingen te democratiseren en toegang te krijgen tot al die informatie.
Ik steun derhalve de voorstellen van de rapporteur en in het bijzonder die over de publicatie van alle informatie op internet, inclusief die over de achtereenvolgende voorzitterschappen, en wel in alle officiële talen van de Gemeenschap, zodat we belemmeringen in de communicatie vermijden.
Het zou weinig zinvol zijn alle informatie te publiceren en de deuren van de Raadsbijeenkomsten te openen, als het aantal talen beperkt zou blijven tot twee of drie, zoals bepaalde instellingen momenteel lijken te suggereren. Transparantie vereist ook dat wat er bekend wordt gemaakt, begrijpelijk is en begrepen wordt door alle burgers. We sporen alle instellingen die vóór democratische transparantie van de Raad zijn, geen middelen te sparen om die transparantie in alle talen te waarborgen. 
Bill Newton Dunn (ALDE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag beginnen met het leveren van enig commentaar op de absurde opmerkingen van de heer Knapman. Hij zegt dat de Commissie een niet-gekozen regering is. Natuurlijk weet iedereen heel goed dat de Commissie helemaal geen regering is. Zou u willen dat de Commissie werd gekozen? Streeft u naar een federaal Europa met een gekozen regering? Kom toch, welke kant wilt u nu op, mijnheer Knapman? Vervolgens bezigt hij dit belachelijke woord: de Commissie "dicteert" wetten. De Commissie dicteert helemaal niets: zij krijgt haar macht van de Raad en het Parlement. Vertel het Britse volk de waarheid, meer verlangen wij niet. Daarbij laat ik het nu voor wat de heer Knapman betreft.
De ALDE-Fractie staat helemaal achter deze verslagen en wij streven naar meer openbaarheid. Onder het Britse voorzitterschap hebben we een zwaar gevecht geleverd om de heer Blair ervan te overtuigen dat hij iets moest doen. Zoals gebruikelijk sprak hij veel grote woorden en werd er veel beloofd, maar werd er tijdens het Britse voorzitterschap weinig ondernomen, wat erg droevig was. Wij willen dat de Raad in het openbaar als wetgever optreedt. Het is volstrekt helder en eenvoudig: alleen Noord-Korea en Peking opereren zoals de Raad van ministers in Brussel. Dat moet veranderen als we willen dat het publiek begrijpt wat er in Europa gaande is.
In de tweede plaats willen we dat de juridische adviezen die worden opgesteld in het kader van het wetgevingsproces beschikbaar zijn, niet alleen voor de Parlementaire commissies, maar ook voor het publiek, dat wij vertegenwoordigen.
Mijn tijd is op. We zullen echter met zijn allen voor stemmen – zelfs de heer Knapman, hoop ik. 
Alexander Stubb (PPE-DE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, met mijn werkervaring van zes jaar bij de Finse vertegenwoordiging en het Finse ministerie van Buitenlandse Zaken – met andere worden de Raad – en drie jaar als ambtenaar bij de Commissie, weet ik niet of ik een goede discussie nu in de weg sta of daar positief aan kan bijdragen. Waarschijnlijk ben ik een sta-in-de-weg en die boodschap richt ik tot Pekka Shemeikka en al zijn vrienden in de Raad.
Ik wil op een paar punten ingaan. In de eerste plaats hebben we te maken met twee afzonderlijke maar toch aan elkaar gekoppelde kwesties: toegankelijkheid van documenten en de openbaarheid van de bijeenkomsten van de Raad. Als de heer Cashman mij toestaat, wil ik me richten op dat laatste. Soms heb ik het gevoel dat we in het debat wat hypocriet zijn, omdat als we kijken naar de nationale parlementen, veel commissievergaderingen nooit openbaar zijn. Wij zijn veel opener dan nationale parlementen, dat moeten we niet vergeten.
Mijn tweede punt betreft de openbaarheid van bijeenkomsten van de Raad. Het is een lang verhaal dat begint met het verslag-Trumpf-Piris van 1999, vervolgens kwam er een aantal besluiten van de Raad in 2001, de Grondwet in 2004 en tot slot een Raadsbesluit in 2005. Het verhaal duurt maar voort, maar we bereiken niets. Persoonlijk denk ik dat het een fantastisch idee is om de bijeenkomsten van de Raad openbaar te maken. We weten allemaal hoe ministers de EU als zondebok gebruiken. Eerst slaan ze elkaar tijdens de bijeenkomst van de Raad op de schouder en zeggen: "Goed compromis", en vijf minuten later spreken ze de media van hun land toe en zeggen: "We konden niets doen". We moeten de bijeenkomsten van de Raad openbaar maken als hij als wetgever optreedt en hoe eerder we dat doen, hoe beter het is.
Een ander punt is dat ik, met honderden uren ervaring met bijeenkomsten van de Raad, kan zeggen dat het waarschijnlijk de saaiste bijenkomsten zijn die er maar zijn. Openbaarheid zou het debat in de Raad levendiger maken, omdat er nu vaak mensen komen die voorbereide documenten voorlezen. Het is werkelijk heel saai en als we het openbaar maken, zou het een beetje beter worden.
Het volgende punt dat ik aan de orde wil stellen is Coreper. Laten we eerlijk zijn: ik denk niet dat Coreper ooit openbaar zal worden en ik denk ook niet dat dit per se slecht is.
Ik wil graag besluiten met een onrealistisch voorstel, dat erg veel wegheeft van het voorstel van de heer Voggenhuber. Wat wij nodig hebben, is een Raad die bijeenkomt in een ruimte zonder begeleiding van assistenten, en in alle openbaarheid. Dat zou een echte, open en transparante Raad zijn, en dat is wat we nodig hebben. 
Proinsias De Rossa (PSE ).
   –Mijnheer de Voorzitter, een levendig, openbaar, politiek debat over concrete kwesties is de basis voor het creëren van een Europese politieke ruimte. Door toe te staan dat een van onze wetgevende instellingen niet in het openbaar bijeenkomt en besluiten neemt achter gesloten deuren, belemmeren we het ontstaan en de groei van die politieke ruimte.
Ik onderschat de problemen die gepaard gaan met het communiceren van een dergelijk debat naar een bevolking van 450 miljoen die meer dan 25 talen spreekt niet, maar we beschikken vandaag de dag wel over de technologie: we hebben satelliet-tv, radio, internet en een heel scala aan communicatiemiddelen die we kunnen gebruiken, en ik geloof niet dat de kosten mogen worden gebruikt als excuus om dat niet te doen. De prijs die immers moet worden betaald als we dat niet doen, de kosten die gepaard gaan met het ontbreken van een openbaar, levendig debat in Europa, bestaan in het nalaten een toekomst voor Europa te scheppen.
Op 22 april zal de Raad Concurrentievermogen bijeenkomen achter gesloten deuren om besluiten te nemen over de dienstenrichtlijn, een richtlijn waar duizenden Europese burgers actief bij betrokken zijn en in zijn geïnteresseerd. Dat debat zou openbaar moeten zijn. 
Barbara Kudrycka (PPE-DE ).
   – Het doet mij deugd dat de Europese instellingen steeds opener en transparanter worden, maar we dienen ons er bewust van te blijven dat de toegang tot documenten en de openbaarheid van de vergaderingen van de Raad geen gunst zijn die de EU-instellingen de Europese burgers naar eigen goeddunken kunnen verlenen. Het is veeleer een wettelijke en morele plicht, overeenkomstig de grondbeginselen van goed openbaar bestuur, ook wel bekend geworden onder de noemer . Immers, openbaarheid stelt ons in staat geleidelijk een eind te maken aan de vervreemding van de Europeanen ten opzichte van de instellingen van de Europese Unie en aan de groeiende euroscepsis. Zo neem je de voedingsbodem weg voor grapjes als zouden we ons hier slechts bezighouden met het vastleggen van de symbolische kromming van bananen.
Als de Europese Unie een exportproduct wil maken van haar democratische grondbeginselen, die samenhangen met de bescherming van de mensenrechten en de waarden van behoorlijk bestuur, moet ze zelf het goede voorbeeld geven bij de toepassing van deze waarden. Helaas moet ik, kijkend vanuit het perspectief van de post-communistische nieuwe lidstaten, maar ook van landen die naar democratie streven en landen in een overgangsfase, vaststellen dat de instellingen van de Europese Unie door hun gebrek aan transparantie nog altijd niet het beste voorbeeld zijn om te volgen. We hebben dan ook absoluut behoefte aan nieuwe regels, waarin de taken van de EU-instellingen nauwkeurig worden vastgelegd en een volstrekt heldere definitie wordt gegeven van de omstandigheden waarin toegang tot documenten en verslagen van vergaderingen van de Raad geweigerd kan worden.
Helaas blijkt de meeste informatie in de praktijk moeilijk te achterhalen. Om toegang te krijgen tot een document, moet je eerst afweten van het bestaan ervan. De volgende belangrijke stap in de richting van een zo groot mogelijke openbaarheid rond de vergaderingen van Europese instellingen is het tegengaan van corruptie en belangenverstrengeling, het wegnemen van onduidelijkheden, het weerleggen van beschuldigingen van vooringenomenheid bij de besluitvorming. Hoe vaak beschuldigt men Europese instellingen er niet van bevooroordeelde besluiten te nemen, of zich door vage principes te laten leiden…?
Maria Matsouka (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, in feite is het debat over de openbaarheid van de Raadsbijeenkomsten een debat over democratie. Ik ben het volmondig eens met de aanbevelingen van de Europese Ombudsman en met de voorstellen van de heer Hammerstein Mintz en mijn collega Michael Cashman.
De kiezers worden niet geïnformeerd over de standpunten die hun regeringsvertegenwoordigers innemen op Europees niveau en dat zorgt voor veel onduidelijkheid over wie er verantwoordelijk is voor de beslissingen die hun dagelijkse leven beïnvloeden. Regeringen vinden het handig beslissingen die niet in hun belang zijn te wijten aan de Europese Unie, terwijl ze wel de eer opstrijken voor de beslissingen die hun land ten goede komen.
Democratie vereist echter kennis, beoordeling en reactie. Het gebrek aan kennis over de standpunten van de regeringen in de Raad ontneemt ook de nationale parlementen de mogelijkheid hun regeringen te controleren als het gaat om Europese aangelegenheden.
Het transparantieprobleem in de Raad komt in feite neer op de fundamentele vraag of we al dan niet een Europese publieke opinie willen. Een publieke opinie die in staat is haar tevredenheid en ontevredenheid te uiten, maar ook om aan de Europese instellingen een boodschap af te geven en de Raad te verplichten – zoals de rapporteur correct opmerkt – tot collectieve verantwoordelijkheid van de ministers.
Dat kan inderdaad leiden tot Europese eenwording. 
David Hammerstein Mintz (Verts/ALE )
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil alle collega's van de Commissie verzoekschriften – een heel belangrijke commissie van dit Parlement – en met name de voorzitter en vice-voorzitter van deze commissie, respectievelijk de heer Libicki en de heer Cashman, bedanken voor hun steun.
Ik meen samenvattend te kunnen stellen dat dit debat duidelijk maakt dat het Parlement roept om meer transparantie. Deze roep is echter aan dovemansoren gericht en het antwoord is autistisch of blijft helemaal uit. Veel woorden maar weinig daden.
Als ik stilsta bij het voorstel van de heer Voggenhuber, vraag ik me af of het echt tot een parlementaire staking moet komen om een minimum aan transparantie binnen de Europese Raad te bereiken? Of moeten we dit debat soms elk jaar of elke twee jaar opnieuw voeren, alleen om te constateren dat het Europees Parlement zich unaniem uitspreekt maar de Raad niet thuis geeft, de Commissie geen krachtig initiatief neemt en de mensen op straat er niets van merken?
Het is natuurlijk heel mooi, mevrouw de commissaris, dat de openbaarheid van de Raadsbijeenkomsten in oktober is goedgekeurd, maar de mensen op straat hebben daarvan niets gemerkt, ze zien geen ministers met elkaar in gesprek op televisie, er is geen zichtbaar debat.
We moeten het Europese politieke debat zichtbaar maken, we moeten niet alleen het debat in het Parlement maar ook dat in de Raad een politieke lading geven. Dat is wat we vragen en ik geloof dat we het niet moeten laten bij mooie woorden maar dat we concrete maatregelen en voorstellen moeten aannemen. 
Elmar Brok (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, neemt u mij niet kwalijk dat ik op het laatste moment binnenval, maar de vergadering van de Commissie buitenlandse zaken is nog geen minuut geleden afgelopen. Ik ben blij dat dit verslag ingediend is, omdat het een belangrijke stap in de goede richting is. Als het Grondwettelijk Verdrag ondertekend was, hadden we niet over dit verslag hoeven te praten, want in dat verdrag is een van onze voornaamste ambities vervat, namelijk dat transparantie cruciaal is voor de legitimiteit van de politiek.
Dat betekent niets anders dan dat we antwoorden moeten vinden op de vragen van burgers naar de verantwoordelijken en naar de momenten waarop besluiten genomen worden. Als een van beide wetgevende lichamen, te weten de Raad van ministers, geen openbare bijeenkomsten houdt als hij als wetgever optreedt, hebben we op termijn een probleem. Nu we ons in deze periode van bezinning bevinden, zou men juist daarop ook kunnen reageren door de deuren voor het publiek te openen.
Natuurlijk besef ik maar al te goed dat er grenzen zijn – zeker ook wat het Coreper betreft – aan wat men in het openbaar kan behandelen. Ik weet ook best dat onderhandelingen door openbaarheid belemmerd kunnen worden. Hier kunnen grenzen worden getrokken waarover ik het niet helemaal met de rapporteur eens ben. Mevrouw de commissaris, mevrouw de vice-voorzitter, ik verzoek u beiden vriendelijk samen met ons dit initiatief te nemen om op dit terrein vooruitgang te boeken.
Ik dank ook de Europese Ombudsman voor de positieve houding die hij in zijn verslag aangenomen heeft, want de aanzet tot dit alles is gegeven door een verzoekschrift dat vertegenwoordigers van de CDU-jongerenorganisatie van Noordrijn-Westfalen met mijn hulp ingediend hebben. We zijn blij dat de druk van jonge mensen het mede mogelijk gemaakt heeft een debat als dit te houden, aangezien het ons uitzicht biedt op meer transparantie en meer democratie. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats.
Richard Corbett (PSE ).
   –We zijn al een heel eind op weg om de Raad aan het daglicht bloot te stellen, maar we moeten nog meer doen en daarom ben ik blij met de strekking van dit verslag.
De Raad was gewoon voortdurend achter gesloten deuren te vergaderen, zonder dat documenten toegankelijk waren voor het publiek, en zonder dat zelfs ook maar de uitslagen van stemmingen werden gepubliceerd, zodat het voor nationale parlementen onmogelijk was zicht te houden op het stemgedrag van de ministers die hun land vertegenwoordigden. In de afgelopen paar jaar is dat aanzienlijk veranderd, dankzij druk vanuit het Europese Parlement.
Nu publiceert de Raad ten minste de uitslag van zijn stemmingen, geeft hij toegang tot de meeste documenten en vergadert hij dankzij het Britse voorzitterschap van het afgelopen jaar in het openbaar over wetgeving waarop de medebeslissingsprocedure van toepassing is. Het is nu tijd om verder te gaan en het principe in te voeren dat alle wetgevende activiteiten van de Raad plaatsvinden in het openbaar, zoals nu al het geval is voor het andere wetgevende orgaan van de EU, het Parlement. 
Jules Maaten (ALDE ). –
   Het Oostenrijkse voorzitterschap moet een prioriteit maken van het openbaar maken van de vergaderingen van de Raad van ministers. Het Europees Parlement vergadert en stemt als medewetgever in het openbaar en alle vergaderdocumenten staan op het internet, zodat alle mensen, organisaties, media en nationale politici die dat willen, ons in de gaten kunnen houden. Ik zie geen enkele reden waarom de Raad dat niet zou doen.
De Raadsconclusies van 21 december jl. over dit onderwerp tonen te weinig durf. Juist op de punten waarover de Raad alleen en bij algemene stemmen beslist is het van belang dat zowel de stemming als het debat in het openbaar plaatsgrijpen. Alleen zo komen we van achterkamertjesdeals af. Dat is niet moeilijk, aangezien voor de openbaarheid van Raadsvergaderingen geen Verdragswijziging nodig is, maar slechts een wijziging van het reglement van orde van de Raad.
Het is niet van deze tijd dat de Raad nog steeds goeddeels achter gesloten deuren besluiten neemt. Ook de toegang tot documenten van de instellingen moet worden verbeterd. De Europese burgers die in de zomer van 2005 het verdrag inzake de Grondwet verwierpen hebben de noodzaak aangetoond van een transparantere en democratischere Unie. 
De Voorzitter.
   – Aan de orde is het verslag (A6-0051/2006) van Georgios Papastamkos, namens de Commissie internationale handel, over de evaluatie van de Doha-ronde na de ministersconferentie van de WTO in Hongkong (2005/2247(INI)). 
Georgios Papastamkos (PPE-DE ),
   . – Mijnheer de Voorzitter, wij betreuren het dat de bevoegde commissaris, de heer Mandelson, niet aanwezig is. Het afwegen van verplichtingen moet objectief gebeuren en is altijd de verantwoordelijkheid van degene die moet kiezen. Uiteraard zijn wij erg blij met de aanwezigheid van de vice-voorzitter van de Commissie, mevrouw Wallström.
De succesvolle afronding van de lopende onderhandelingen in het kader van de Wereldhandelsorganisatie vormt een uitdaging van de eerste orde voor de internationale gemeenschap, omdat de wereldwijde economie, groei en werkgelegenheid hierdoor naar verwacht sterk zullen groeien. Ook verwacht men dat het internationale handelsstelsel rechtvaardiger, evenwichtiger en efficiënter zal worden, wat in het voordeel is van alle handelspartners.
Dames en heren, tot nu toe stond de landbouwsector centraal in de onderhandelingen. De Unie blijft echter onder druk staan, ondanks dat zij in oktober van vorig jaar een buitengewoon belangrijk aanbod heeft gedaan in verband met de markttoegang. Het volstaat te zeggen dat de Europese Unie op mondiaal niveau de grootste importeur is van landbouwproducten uit ontwikkelingslanden.
Het algemene kader voor de beperking van heffingen moet worden beoordeeld in samenhang met ten eerste, het belangrijke aanbod van de Europese Unie om het communautaire stelsel van uitvoerrestituties af te schaffen, ten tweede de al verwezenlijkte drastische vermindering van de interne Gemeenschapssteun en ten derde de relatief ongunstigere positie van Europese boeren en producenten, omdat zij strengere regels moeten naleven.
Ik ben van mening dat verdere unilaterale concessies van de zijde van de Europese Unie in dit stadium de tenuitvoerlegging van het hervormde gemeenschappelijk landbouwbeleid duidelijk op losse schroeven zou zetten en de landen waarvoor het ontwikkelingsprogramma is ontworpen weinig of geen voordeel zouden opleveren.
Ontwikkeling mag niet worden verward met het unilateraal bevorderen van de belangen van grote landbouwexporteurs. Daarnaast is wezenlijke vooruitgang vereist in andere belangrijke sectoren, dat wil zeggen sectoren die van offensief belang zijn voor de Europese Unie, voor andere industrielanden maar ook voor de ontwikkelingslanden.
Betreffende NAMA () moet de uiteindelijke overeenkomst nieuwe, reële kansen op markttoegang creëren via aanzienlijke verminderingen van de heffingen, zowel in de ontwikkelde landen als in die ontwikkelingslanden die dynamische groei vertonen.
Wat de diensten betreft, is er nog altijd behoefte aan verregaande liberalisering, uiteraard met volledige eerbiediging van nationaal beleid en het recht van de lidstaten om zelf hun overheidsdiensten te regelen.
Opkomende economieën moeten hun deel van de verantwoordelijkheid dragen en hun eigen bijdrage leveren. Toch zijn juist die landen die zich het meest afschermen, terwijl zij de ontwikkeling van de armere landen kunnen stimuleren via de zuid-zuidhandel.
Differentiatie tussen ontwikkelingslanden is niet alleen geoorloofd, maar ook nodig ten voordele van de zwakkere ontwikkelingslanden. Alle ontwikkelingslanden vrijstellen van verplichtingen zou hervormingen tegenwerken en het aanpakken van de interne factoren, die hun achterstand veroorzaken, in de weg staan.
Ik denk daarentegen dat een opener en actievere deelname van de ontwikkelingslanden aan multilaterale onderhandelingen, in overeenstemming met hun ontwikkelingspeil, zal bijdragen aan de geslaagde integratie van die landen in de wereldeconomie. Een absolute voorwaarde daarvoor is natuurlijk het verstrekken van toereikende en gerichte technische ondersteuning, zodat zij kunnen voldoen aan hun nieuwe verplichtingen en de WTO-regels doelmatig kunnen toepassen. Van bijzonder belang is het verzekeren van een ambitieus en doelmatig -programma.
Het mislukken van de multilaterale onderhandelingen en bijgevolg de terugkeer naar bilaterale regionale overeenkomsten zou kunnen leiden tot een ongelijk liberaliseringproces, een ongelijke ontwikkeling en oncontroleerbare handelsgeschillen. De Europese Unie blijft terecht vasthouden aan haar multilaterale benadering van het handelsbeleid en aan haar steun voor de WTO, de georganiseerde verschijningsvorm van het wereldhandelsbestuur.
Margot Wallström,
   –Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag de rapporteur, de heer Papastamkos, bedanken en hem de excuses overbrengen van mijn collega, de heer Mandelson, die hier bij voorkeur persoonlijk aanwezig was geweest, maar vandaag is teruggekeerd uit Rio, waar hij enkele dagen heeft geprobeerd tot meer overeenstemming te komen met zijn ambtsgenoten uit de Verenigde Staten en Brazilië, en met de heer Lamy, de directeur-generaal van de Wereldhandelsorganisatie.
De heer Mandelson heeft mij gevraagd u in te lichten over de manier waarop hij, gezien tegen het licht van de gebeurtenissen van dit weekend, tegen de zaken aankijkt. Helaas hebben de besprekingen in Rio niet tot een substantiële doorbraak geleid. Ze vormden echter wel een belangrijke volgende stap op weg naar een beter begrip van elkaars standpunten. We moeten begrip opbrengen voor de druk op onze partners en voor hun aspiraties. Het gaat er niet om hen tot onze standpunten over te halen. Het gaat erom te leren begrijpen waar iedereen staat en van daaruit te zoeken naar een manier waarop die standpunten halverwege met elkaar in overeenstemming kunnen worden gebracht met voldoende winst voor alle partijen. Er zijn nog steeds verschillen, maar de belangrijke spelers spreken nu veel minder langs elkaar heen. Men moet nu tegelijk in beweging komen.
Wat betreft de timing en de termijn voor het bereiken van overeenstemming over regelingen voor toegang tot de agrarische en de niet-agrarische markt voor eind april, dat is nog steeds mogelijk. De contouren van de mogelijke overeenkomst zijn echter nog niet helemaal duidelijk. De heer Lamy vatte de situatie na de bijeenkomst in Rio samen door een beroep te doen op Brazilië om zijn industriële sector open te stellen voor buitenlandse concurrentie, en op de EU en de VS om hun aanbod om de agrarische markt open te stellen, te versoepelen. Dat toont aan dat de EU zich in een betere positie bevindt dan voorheen, beter dan onmiddellijk na de conferentie in Hongkong.
De leden realiseren zich nu dat een beter agrarisch bod van de EU op dit moment niet in de maak is en dat het slagen of falen van deze ronde niet van die factor alleen afhankelijk kan zijn, maar afhangt van een algeheel evenwicht. Het is niet eenvoudig om de vergelijking waarbij de verschillende belangen van de leden van de Wereldhandelsorganisatie de factoren zijn, op te lossen. Onze doelstellingen en onze ambities blijven echter ongewijzigd: het creëren van echt nieuwe zakelijke mogelijkheden voor agrarische en industriële producten en diensten in ontwikkelde landen en vergevorderde ontwikkelingslanden, alsook een bijdrage leveren aan ontwikkeling, herstructurering van de handel in agrarische producten en versterking van de multilaterale regels.
We kunnen onze doelstellingen alleen bereiken middels een brede, ambitieuze ronde. We dragen bij aan de ronde met voorstellen voor echte kortingen op de landbouwtarieven en handelsverstorende subsidies, als daar echte kortingen op industriële tarieven en daadwerkelijke liberalisering van aanvullende diensten tegenover staan van diegenen die daaraan kunnen bijdragen. We moeten het totaalpakket ook buiten de agrarische en industriële goederen om beschermen.
In dat opzicht willen we de heer Papastamkos bedanken voor zijn uitstekende verslag. Wij danken u voor de steun voor een ambitieuze en oprechte ontwikkelingsronde. We zijn het eens met de benadering van de rapporteur, die heeft onderstreept dat we voortgang moeten boeken op alle terreinen die deze brede agenda bestrijkt, met een duidelijke nadruk op de bestrijding van armoede, en duurzame ontwikkeling. We zijn zeer ingenomen met de steun van het Parlement voor onze inspanningen om die doelstellingen te bereiken. Als we echter van een oprechte ontwikkelingsronde spreken, moeten we niet in de val lopen door te simplificeren en te generaliseren. Op die manier zouden we immers meegaan in de misvatting dat agrarische liberalisering een magische formule is voor ontwikkeling.
Een interessant onderzoek van de Carnegie-stichting laat zien dat het grootste deel van de voordelen van agrarische liberalisering beperkt blijft tot de ontwikkelde landen en een kleine groep van sterk concurrerende exporteurs van landbouwproducten, in het bijzonder Brazilië, Argentinië en Zuid-Afrika. Er dient verder rekening te worden gehouden met de gevolgen van de uitholling van de preferentiemarges in armere ontwikkelingslanden. Om al die redenen valt de belangrijkste winst voor ontwikkelingslanden met betrekking tot de Doha-ontwikkelingsagenda niet in de landbouw, maar in de handel in industriële goederen te boeken, in het bijzonder in arbeidsintensieve sectoren als de productie van schoenen en textiel.
Een tweede misvatting die in uw verslag terecht aan de kaak wordt gesteld, is dat alle landen in de groep ontwikkelingslanden gelijk zijn. Dat zijn ze niet. Als we werkelijk al het ontwikkelingspotentieel uit deze ronde willen halen dat erin zit, zullen we daarmee rekening moeten houden. Bijdragen aan deze ronde moeten zijn gebaseerd op de beschikbare capaciteit om bij te dragen. Ontwikkelingslanden hebben niet allemaal dezelfde belangen en mogelijkheden op het gebied van handel. Dat is een kwestie van gezond verstand. We accepteren als vuistregel dat ontwikkelingslanden minder hoeven bij te dragen op het gebied van markttoegang dan ontwikkelde landen. Vergevorderde ontwikkelingslanden moeten echter een bijdrage van betekenis leveren in de vorm van werkelijk nieuwe toegankelijkheid van niet-agrarische markten en diensten, al mag die bijdrage wel kleiner zijn dan die van ontwikkelde landen. Ze hoeven slechts tweederde te doen van wat wij doen. Dat is wat we het beginsel van "minder dan volledige wederkerigheid" noemen.
Wat betreft andere ontwikkelingslanden zijn we het ermee eens dat zij overeenkomstig hun ontwikkelingsniveau minder verplichtingen hoeven aan te gaan, of als het om de minst ontwikkelde landen gaat, zelfs helemaal geen verplichtingen hoeven aan te gaan.
We moeten blijven werken aan rechtvaardige handel. Een van de belangrijkste resultaten van de ministersconferentie van december in Hongkong was de aanvaarding door andere landen van het beleid van de EU om producten uit de minst ontwikkelde landen toe te laten zonder invoerrechten of quotabeperkingen. Zoals in uw verslag echter terecht wordt opgemerkt, is het betreurenswaardig dat het rijke landen nog steeds is toegestaan voor 3 procent van hun tarieflijnen uitzonderingen te maken.
Aangezien we de eindfase van deze ronde naderen, moeten we nu ons nu tegelijkertijd bezighouden met alle terreinen waarop wordt onderhandeld. Dat vereist intensivering van alle stille contacten met de belangrijkste partners – zoals de bijeenkomst in Rio afgelopen weekend – om de mogelijke financiële pakketten in kaart te brengen. Tegelijkertijd moeten we ook contact blijven zoeken met alle andere leden van de Wereldhandelsorganisatie, in het bijzonder de minst ontwikkelde landen en de ontwikkelingslanden in de middensector, om multilaterale consensus te bereiken. De heer Lamy speelt daarin een cruciale rol.
De uiteindelijke overeenkomst moet de belangen dienen van alle leden van de Wereldhandelsorganisatie en vooral die van de minst ontwikkelde landen en de andere zwakke en kwetsbare leden. Ook al wordt dat steeds moeilijker, we zullen blijven vasthouden aan de termijnen die Hongkong zijn afgesproken, bijvoorbeeld de termijn van eind april voor het bereiken van overeenstemming over de regelingen voor agrarische en industriële tarieven. Tegelijkertijd zullen we ervoor zorgen dat andere kwesties die in deze ronde aan de orde waren, maar waarvan verwezenlijking meer tijd vergt, bijvoorbeeld diensten, regels en geografische oorsprongsbenamingen, onderdeel blijven van het totaalpakket.
We zullen u op de hoogte blijven houden, en blijven luisteren naar uw mening over de belangrijkste ontwikkelingen in het kader van deze ronde. 
Maria Martens (PPE-DE ),
   . Voorzitter, commissaris, allereerst wil ik collega Papastamkos complimenteren met zijn uitstekende verslag. Als auteur van het advies van de Commissie ontwikkelingssamenwerking ben ik blij dat de ontwikkelingscomponent in het verslag een prominente plaats heeft. Dat is terecht.
Voorzitter, de bijdrage die handel kan leveren als het gaat om ontwikkeling, armoedebestrijding en het halen van de millenniumontwikkelingsdoelstellingen zijn onomstreden. Maar handel blijft een lastig onderwerp, omdat de belangen van de verschillende landen niet altijd parallel lopen. in de wereldhandel blijven echter belangrijk. Iedereen is gebaat bij eerlijke regels in de handel. Daarom blijft het multilaterale handelskader van groot belang, zeker ook voor de ontwikkelingslanden, en daarom moet er alles aan gedaan worden om deze Doha-ronde dit jaar succesvol af te ronden.
Ik was hoopvol, maar word nu toch bezorgd. We zijn nu al bijna vier maanden verder en er is nog nauwelijks vooruitgang geboekt en ook Rio heeft blijkbaar nog niet voldoende op kunnen leveren. Op veel terreinen moet nog veel gebeuren, bijvoorbeeld bij de uitwerking van de speciale en differentiële behandeling – de commissaris zei het ook al –, ten aanzien van de steun aan vooral de minst ontwikkelde landen om de handels- en onderhandelingscapaciteit te versterken, ten aanzien van handelsverstorende subsidies, zoals interne steun, enzovoort. De commissaris noemde het al. Over deze onderwerpen moet verder onderhandeld worden en dit alles mag niet afhangen van alleen een resultaat op het stuk van landbouw of NAMA.
Voorzitter, de heer Lamy waarschuwde ons onlangs dat het niet-halen van de drie voornaamste streefdoelen vóór de afgesproken uiterste termijn van 11 april een recept voor het mislukken van de ronde is. Hij noemde daarbij interne steun, markttoegang voor landbouwproducten en industriële tarieven. Europa, de VS en de grote en meer ontwikkelde ontwikkelingslanden moeten daarbij hun verantwoordelijkheid nemen.
Voorzitter, ik hoop nog steeds op een positieve uitkomst dit jaar. De inzet van Europa is goed, maar zonder inspanningen van alle grote spelers is op multilateraal niveau geen resultaat te bereiken dat doorslaggevend is voor de zwakkere ontwikkelingslanden. Laten wij doorgaan ons in te zetten voor een succesvolle ronde met een goed resultaat, vooral voor de arme landen. 
Margarita Starkevičiūtė (ALDE ),
   . Ik vertegenwoordig het standpunt van de Commissie economische en monetaire zaken en in die hoedanigheid wil ik erop wijzen dat het onderhavige verslag evenwichtiger is dan documenten over hetzelfde onderwerp waarover voorheen is gedebatteerd. Het is echter zo dat in dit verslag, en bij de besprekingen vaak ook, helaas onvoldoende aandacht wordt geschonken aan een oplossing van de handelsproblemen in de dienstensector van de Europese Unie, en dat terwijl deze sector 70 procent van het bbp van de Europese Unie voor zijn rekening neemt. Ik zal het belang van de sector en zijn belang voor de internationale commerciële diensten aan de hand van slechts twee aspecten duidelijk maken. Het gaat daarbij met name om financiële sectoren. Het gebrek aan mogelijkheden in ontwikkelingslanden, en met name voor kleine en middelgrote ondernemingen, die het grootste aandeel van de werkende bevolking in dienst hebben, om te profiteren van allerlei financiële producten die de vooruitgang bevorderen, belemmert de modernisering van hun economieën en de overgang van werk in de landbouw naar sectoren met meer productiviteit. Anderzijds kunnen de financiële instellingen in de Europese Unie niet profiteren van de mogelijkheden in de zeer uitgebreide sector van financiële dienstverlening. Wij zijn zeer concurrerend op dit gebied. Verder verloopt de handel met ontwikkelingslanden in landbouwproducten niet zonder problemen. De situatie is zo, dat we moeten streven naar veranderingen in de handelsstructuur om de werkzaamheden te stroomlijnen en om ervoor te zorgen dat een modernere economie zich ontwikkelt tot een modernere wereldomspannende economie. We moeten de handel in financiële diensten bevorderen, hetgeen de ontwikkelingslanden in staat zou stellen hun economieën te moderniseren. Ook kunnen we dan de internationale handelsstructuur doeltreffender maken. Dit betekent natuurlijk dat we moeten praten over de invoering van normen voor de regulering op het gebied van handel, ondernemingsbestuur en financiële diensten. 
Albert Deß (PPE-DE ),
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, om te beginnen wil ik mijn collega, Georgios Papastamkos, hartelijk bedanken voor zijn verslag en voor de heldere contouren die hij heeft weten te geven aan een WTO-akkoord zoals ons dat voor ogen staat.
Ook de Commissie landbouw en plattelandsontwikkeling wil graag dat de Doha-ronde met succes wordt afgesloten, maar niet tegen elke prijs. Het kan niet zo zijn, mevrouw de commissaris, dat slechts enkelen er de vruchten van plukken en vele anderen met lege handen blijven staan. Wat nodig is, zijn eerlijke handelsvoorwaarden. Ik onderschrijf de opmerking in het verslag dat een ingrijpende hervorming van de WTO noodzakelijk is. Uitbreiding van de handel is een te enge taakstelling voor de WTO. Milieu-, consumenten- en dierenbeschermingsnormen evenals de invoering van sociale minimumnormen horen in de doelstelling van de WTO opgenomen te worden. Het kan niet zo zijn dat zij die roofbouw op de natuur plegen en mensen uitbuiten de WTO-onderhandelingen in hun voordeel beslechten.
Het is oneerlijk om Europese boeren bij de productie van levensmiddelen de ene regel na de andere voor te schrijven, terwijl de invoer niet aan zulke regels onderworpen is. Helmut Kohl, voormalig bondskanselier van Duitsland, zei ooit dat hij bij de invoer van levensmiddelen een situatie wenste die bij auto-industrie al bestaat: Japan, de VS en Korea mogen Duitsland weliswaar auto’s leveren, maar die zijn alleen op de Duitse wegen toegelaten als ze aan de hoge technische eisen voldoen die in dit land gelden. Als ingevoerde levensmiddelen aan dezelfde hoge eisen moeten voldoen als die van de boeren in Europa, zijn wij niet bang voor concurrentie op de wereldmarkt.
Wij gaan deze concurrentie graag aan, maar dan moet er wel een akkoord komen dat velen in de toenemende welvaart laat delen en niet slechts enkelen. 
Paul Rübig,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, ik dank de heer Papastamkos hartelijk, omdat hij al in Hongkong duidelijke adviezen heeft geformuleerd. We mogen onszelf gelukkig prijzen met het feit dat er in Hongkong een politiek kader is vastgesteld dat nu feitelijk de basis voor de onderhandelingen in Genève vormt. Daarmee heeft de politiek een heel behoorlijk resultaat behaald, maar nu is het aan de deskundigen om in Genève voor een concrete invulling te zorgen. Ons rest niets anders dan de hoop dat ze dat snel zullen doen. We beseffen dat dit niet eenvoudig is, maar er heerst een zekere tijdsdruk en oplossingen komen op dit terrein doorgaans alleen onder tijdsdruk tot stand.
Voor de kleine en middelgrote ondernemingen gaat het natuurlijk vooral om de openstelling van markten en die zou ambitieus moeten zijn en op wederkerigheid moeten berusten. Iets wat mij op dat terrein heel geschikt lijkt, is de "ontwikkelingsbox" – een KMO-programma om kleine familieondernemingen in ontwikkelde landen en in de minst ontwikkelde landen met elkaar in contact te brengen. Het is een goed middel om op termijn zowel hier als daar succes te boeken.
Daar is in de verschillende WTO-landen natuurlijk ook de parlementaire dimensie bij nodig. In elk parlement zijn zowel de regering als de oppositie vertegenwoordigd en met name de oppositie zou op dit punt nog veel vooruitgang kunnen boeken. Vooral in de minst ontwikkelde landen speelt de oppositie, samen met de media natuurlijk, een belangrijke rol bij het boeken van vooruitgang met de onderhandelingen.
Een niet onbelangrijk punt tot slot: de transatlantische betrekkingen. Vooral op landbouwgebied zijn gesprekken nodig. Wat dat betreft, kan ik collega Deß slechts bijvallen: de onderhandelingen hebben een kader nodig dat alle betrokkenen uitzicht op succes biedt. We kunnen niet zonder de wereldmarkt, nu niet en in de toekomst ook niet. 
Javier Moreno Sánchez,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de vice-voorzitter, geachte afgevaardigden, in de eerste plaats wil ik de heer Papastamkos gelukwensen met zijn verslag. Verder wil ik hem bedanken voor zijn welwillende medewerking om de samenhang en algemene lijn die het Europees Parlement vanaf de aanvang van de Doha-ronde heeft gevolgd, in stand te houden.
Onze fractie wil enkele nuances aanbrengen en zal zijn verslag morgen steunen.
In Hongkong – daarover hebben we het hier in januari al gehad – waren de resultaten bescheiden maar er is wel een routekaart uit voortgekomen met vaste termijnen, waarvan de eerste 30 april aanstaande afloopt.
Staat u mij toe, geachte afgevaardigden, mijn interventie toe te spitsen op de weg die ons naar Genève voert. Het is bemoedigend dat er in de besprekingen een nieuw evenwicht is gevonden en dat er niet meer uitsluitend over landbouw wordt gesproken. Ten aanzien van zowel NAMA, diensten en de vereenvoudiging van de handel als de ontwikkelingskwesties wordt vooruitgang geboekt.
We blijven ervoor pleiten om deze ronde aan het einde van het jaar af te sluiten met een ambitieus, evenwichtig akkoord over alle onderwerpen waarover is gesproken. We verlenen onze volledige steun aan de strategie van de Commissie en blijven ons sterk maken voor het beginsel van het totaalpakket
Welnu, het succes van deze opzet hangt vooral af van de politieke wil en de flexibiliteit van de hoofdrolspelers. Het moment is gekomen om in beweging te komen. We kunnen rekenen op de onderhandelingsbekwaamheid van de bevoegde commissarissen om de Verenigde Staten ertoe aan te zetten nieuwe voorstellen te presenteren over de binnenlandse steun aan de eigen landbouwsector en om de opkomende landen, met name Brazilië en India, op te roepen een flexibeler standpunt in te nemen en voorstellen te doen voor een werkelijke openstelling van hun industriemarkten.
Gelet op het feit dat gekozen is voor de Zwitserse formule zou wat NAMA betreft in dit verband een gepast aantal coëfficiënten moeten worden gedefinieerd en het beginsel "minder dan volledige wederkerigheid" moeten worden toegepast, om te bewerkstelligen dat de ontwikkelingslanden hun kwetsbare industriesectoren kunnen beschermen en dat de Europese industrie haar concurrentiepositie ten aanzien van de toegang tot de industriemarkten kan verstevigen.
Op dienstengebied dient verder te worden gegaan op de weg die is ingeslagen tijdens de recente plurilaterale onderhandelingen en dienen de op 28 februari gepresenteerde verzoeken op 31 juli beantwoord te worden met serieuze, herziene aanbiedingen, waarbij steeds voor ogen moet worden gehouden dat het zaak is het evenwicht te bewaren tussen de liberalisering van de markten en het volle recht van de lidstaten om activiteiten in deze sector te reguleren, met name op het gebied van belangrijke openbare diensten.
Mevrouw de commissaris, in Hongkong hadden wij als afgevaardigden een schitterend uitzicht over de baai, maar moesten we een verrekijker gebruiken om het verloop van de conferentie te kunnen volgen. Genève ligt aan een prachtig meer. Ik hoop dat daar niet hetzelfde gebeurt.
We weten dat we kunnen rekenen op de steun en de logistieke diensten van de Commissie in de zin dat er voor de delegatie van het Europees Parlement een geschikte plaats wordt gereserveerd en dat het Parlement volledig betrokken zal worden bij het hele onderhandelingsproces en dat het alle relevante informatie ter beschikking zal worden gesteld. 
Sajjad Karim,
   . –Mijnheer de Voorzitter, ik wil beginnen met formeel mijn dank uit te spreken aan de heer Papastamkos voor de benadering die hij voor zijn werk heeft gekozen. Die benadering heeft ertoe geleid dat wij kamerbreed goed werk hebben geleverd, dat naar mijn mening deze kwestie verder helpt voor het Parlement, de Commissie en de Europese Unie als geheel.
De Wereldhandelsorganisatie heeft concrete stappen gezet om de transparantie en het democratisch gehalte van de besluitvormingsprocessen te verbeteren, maar toch blijven er elementaire manco’s bestaan, waaraan ik met veel van mijn bijdragen aan dit verslag heb geprobeerd iets te doen.
In Hongkong waren ongeveer 450 bijeenkomsten belegd, maar gekozen waarnemers werden slechts voor een handvol daarvan uitgenodigd. Bij slechts twee daarvan waren alle leden van de Wereldhandelsorganisatie betrokken, terwijl het merendeel exclusief was en werd gehouden in geheime achterkamertjes. Dat levert misschien effectieve onderhandelingen op, maar biedt weinig ruimte voor publiek toezicht op de meest essentiële instelling binnen het wereldwijde handelssysteem. Deze cultuur van besloten besluitvorming is een belangrijk obstakel voor het afpellen van de lagen van geheimzinnigheid, een situatie die vergelijkbaar is met onze strijd met de Europese Raad. Terwijl de leiders van de conferentie elkaar feliciteerden met een transparant "bottom-up"-proces, zijn er geen verslagen of notulen van deze bijeenkomsten. Het publiek zal nooit weten wie wat heeft gezegd en welke landen waren uitgenodigd of aanwezig waren. De zorgen daaromtrent nemen alleen maar toe met het in het leven roepen van mini-ministersconferenties en super-achterkamertjes, waarbij het merendeel van de ontwikkelingslanden of niet was uitgenodigd, of niet aanwezig kon zijn.
Steeds meer leden en besluitvorming op basis van consensus lijkt misschien wel democratisch, maar vormt geen compensatie voor de invloed van de geïndustrialiseerde landen in vergelijking met de ontwikkelingslanden. Ook al behoort driekwart van de leden tot de ontwikkelingslanden, de Wereldhandelsorganisatie is nog steeds een arena waarin zwaargewichten tegenover vlieggewichten staan.
Gebrek aan openbaarheid leidde tot het falen van de onderhandelingen in Seattle en Cancún, toen ministers gebruik maakten van hun democratisch recht en "nee" zeiden. Toch is daaruit geen lering getrokken. De besprekingen waren in 2005 nog steeds zo georganiseerd dat er op verschillende plaatsen op hetzelfde moment werd vergaderd. Dat is in het voordeel van de grote delegaties uit de Verenigde Staten en Europa, maar leidt bij de ministers van sommige ontwikkelingslanden – diegenen die niet in staat zijn zich in tweeën te splitsen – tot gevoelens van hulpeloosheid, omdat zij vaak minder goed ingelicht zijn dan de overal aanwezige NGO’s en bepaald niet belangeloze ondernemingen.
NGO’s hebben een grotere rol voor zich opgeëist bij de onderhandelingen van de Wereldhandelsorganisatie op basis van het feit dat zij de burgermaatschappij vertegenwoordigen, maar is dat werkelijk zo? Wie zijn hun kiezers en hoe kunnen zij enig voordeel putten uit beperkte campagnes die slechts één doel beogen? Wat nog belangrijker is, hoe kan de democratie overeind blijven als niet-gekozen NGO’s betere toegang hebben tot de belangrijkste spelers dan democratisch gekozen vertegenwoordigers?
De Commissie heeft zich in Hongkong wellicht bewust ingespannen om met de waarnemers te communiceren, maar dat is niet hetzelfde als directe deelname van gekozen parlementariërs, en het duidelijke democratisch tekort wordt hiermee niet verholpen. 
Frithjof Schmidt,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, bij de Doha-ronde draaide het er eigenlijk om dat de handel ontwikkeling hoort te stimuleren en te ondersteunen. Dit morele vereiste betekende een mijlpaal in de geschiedenis van de internationale handelsbetrekkingen en was terecht. Dat betekent dat het ontwikkelingsperspectief het verdere verloop van de onderhandeling dient te bepalen.
Des te alarmerender is het dan ook wanneer ons een verslag van de gerenommeerde Carnegie-stichting bereikt, waarin erop gewezen wordt dat het ontwikkelingsaandeel in de huidige ronde praktisch nul is. Deze analyse dienen we heel serieus te nemen en de Commissie zou zich erdoor verplicht moeten voelen om bij de onderhandelingen de zogenaamde speciale en preferentiële behandeling te hanteren om flexibele oplossingen voor de ontwikkelingslanden mogelijk te maken en te ondersteunen.
Het komt er nu op aan dat er in de huidige onderhandelingen niet afgedongen wordt op de resultaten van Hongkong. Daarom wijzen wij van De Groenen ook het voorstel af dat collega Papastamkos in zijn verslag doet, namelijk om bij de Zwitserse formule het aantal coëfficiënten zo laag mogelijk te houden. Dat is in strijd met de geest van het compromis van Hongkong en zou de ontwikkelingslanden nog minder speelruimte voor een zelfstandige ontwikkeling laten. De ontwikkelingslanden hebben deze flexibiliteit echter nodig en daarom roep ik de Raad en de Commissie op om aan dergelijke voorstellen geen gehoor te geven en te kiezen voor een onderhandelingsstrategie die de ontwikkeling bevordert. 
Helmuth Markov,
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, ook van mijn kant is er natuurlijk dank voor collega Papastamkos voor zijn verslag. Het grote aantal amendementen in de commissie geeft aan, dat men heel verschillend kan denken over de waarde van het in overeenstemming brengen van verschillende belangen, en dat niet iedereen op dezelfde onderdelen de nadruk legt.
Landbouw: duidelijk is dat het gemeenschappelijke landbouwbeleid met behoud van zijn multifunctionele karakter aan hervorming toe is, wat ook inhoudt dat er in de toekomst steun naar boeren in de Europese Unie moet blijven gaan. Daarbij dient er echter op gelet te worden dat subsidies ten goede komen aan sociaal en ecologisch duurzame regionale ontwikkeling in de plattelandsgebieden en dat de grote agrarische concerns en de banken niet bevoordeeld worden. Het aanbod van de Europese Unie om haar exportsubsidies in het kader van de GLB-hervorming uiterlijk in 2013 af te schaffen vind ik overigens niet bijster genereus, net zomin als de bescheiden verlaging van de interne steun.
NAMA: ik vind de momenteel voor NAMA gehanteerde Zwitserse formule absoluut ontoereikend, want “gelijk” is nu eenmaal niet hetzelfde als “eerlijk”. Alle landen en vooral de ontwikkelingslanden dienen het recht te hebben op hun eigen industrialisering, in een zelfgekozen tempo, wat ook betekent dat zij kwetsbare industrieën kunnen beschermen. Los daarvan waarschuw ik nadrukkelijk voor de negatieve macro-economische gevolgen die het plotseling wegvallen van douane-inkomsten voor deze landen kan hebben, omdat invoerheffingen vaak een cruciale bron van inkomsten voor deze landen zijn.
Diensten: hetzelfde geldt in grote lijnen voor de dienstverlening. Vorige week heeft zelfs de directeur-generaal van de Wereldhandelsorganisatie, Pascal Lamy, opnieuw bevestigd dat de GATS-regels alle landen de vrijheid laten om hun dienstenmarkt al dan niet te liberaliseren. Ook de beslissing over het tijdstip en de mate van de liberalisering staat de landen vrij. Ook bijlage C van de ministerverklaring kan en mag daaraan niets afdoen, al helemaal niet ten aanzien van de diensten van algemeen belang, zoals onderwijs, cultuur, gezondheidszorg, infrastructuur en energiehuishouding.
Tariefpreferenties: in het verslag wordt terecht ingegaan op het probleem van de uitholling van de tariefpreferenties en de dalende grondstofprijzen. Dit zou in het licht van het aflopen van de ACS-EU-overeenkomst voor het Parlement een reden moeten zijn om als aanvullende eis te stellen dat ontwikkelingsdoelstellingen een centralere plaats innemen bij de onderhandelingen over economische partnerschapsovereenkomsten.
Democratie: wat de democratische dimensie betreft, lijkt mij niet alleen meer raadpleging van de Interparlementaire Unie maar ook van het Europees Parlement, de nationale en regionale parlementen en het publiek absoluut noodzakelijk.
TRIPS: ik verwelkom het akkoord over de aanpassing van het TRIPS-akkoord op het punt van betere toegang van ontwikkelingslanden tot medicijnen, al gaat die aanpassing in mijn ogen niet ver genoeg. Bij de verplichte licentieaanvraag zijn nog andere wijzigingen nodig om de toegang tot medicijnen voor alle mensen te kunnen garanderen. 
Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk,
   – Mijnheer de Voorzitter, we bespreken het verslag van de heer Papastamkos over de evaluatie van de Doha-ronde, naar aanleiding van de WTO-ministersconferentie van december 2005 in Hongkong. Zelfs de voorbereidingen op de conferentie en het optreden van de Commissie en de Raad in die periode leidden tot grote bezorgdheid in Europees Parlement, met name waar het de toekomst van de landbouw in de Europese Unie betrof. Ik zou de aandacht van de afgevaardigden willen vragen voor twee feiten die met die periode samenhangen.
Ten eerste heeft commissaris Mandelson op de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van de Europese Unie op 18 oktober jongstleden gezegd dat de Europese Unie bij de WTO-onderhandelingen concessies aan andere landen zou moeten doen, omdat er voor de Unie meer te winnen viel bij de uitvoer van industrieproducten dan zij door een verminderde bescherming van de landbouw zou verliezen. Deze opmerking deed de indruk ontstaan dat de bereidheid bestaat om de belangen van de landbouw in de EU op te offeren voor een onduidelijke winst op andere terreinen.
Ten tweede kondigden de Commissie en de Raad in december 2005, voordat de relevante verslagen door het Europees Parlement waren aangenomen, overhaast een hervorming van de suikermarkt aan, waarmee arme landen die hun suiker naar de Europese Unie willen exporteren waarschijnlijk niets opschieten, maar die wel een gevoelige slag toebrengt aan de suikerbietentelers in de Europese Unie, vooral die in de nieuwe lidstaten.
Deze twee feiten bewijzen dat de Commissie en de Raad voor aanvang van de conferentie in Hongkong de wereld hun bereidheid wilden tonen om concessies te doen tijdens de onderhandelingen, vooral op landbouwgebied. Vervolgens bleken andere WTO-leden niet een even vergaande wens te koesteren om concessies te doen. Erger nog, zij gaven de Europese Unie de schuld voor het trage verloop van de onderhandelingen.
Het lijkt mij daarom dat de instellingen van de Europese Unie zich bij de hervatting van de onderhandelingen, die in de loop van 2006 plaats vinden, zich op landbouwgebied zouden moeten laten leiden door de volgende uitgangspunten: concessies die bij de WTO-onderhandelingen gedaan worden, mogen de zelfvoorzienendheid op voedselgebied in de Unie niet ondergraven en evenmin het Europese landbouwmodel, dan wel het multifunctionele karakter daarvan. Concessies op landbouwgebied dienen voorwaardelijk te zijn en ingetrokken te kunnen worden als de WTO-partners daar bij de onderhandelingen die volgen geen bevredigende voorstellen tegenoverstellen. Ten derde dienen, gelet op de aanzienlijke verlaging van de heffingen op landbouwproducten, alleen die producten vrije toegang tot de Europese markt te krijgen, die niets van doen hebben met praktijken als economische, ecologische en sociale dumping. Omgekeerd dienen er extra heffingen of speciale vrijwaringsclausules te komen voor landbouwproducten die worden geproduceerd onder omstandigheden die neerkomen op een schending van de mensenrechten of van internationale verdragen ter bescherming van het milieu en dieren.
In aanmerking genomen dat de kosten die Europese boeren moeten maken om te voldoen aan de normen voor dierenwelzijn geschat worden op 10 miljard euro, zouden we van dierlijke producten die afkomstig zijn van buiten de Europese Unie moeten eisen dat ze aan vergelijkbare normen voldoen. 
Kathy Sinnott,
   Mijnheer de Voorzitter, toen alles op was, verkocht Jaap de laatste koe van het eens zo bloeiende boerenbedrijf. Hij kwam tenminste nog thuis met een handvol bonen. Tijdens de ministersconferentie in Hongkong heeft commissaris Mandelson flinke concessies gedaan op het gebied van de Europese landbouw. Ik denk in de hoop om in ruil daarvoor van andere economische grootmachten ruimere toegang tot markten voor niet-agrarische producten te verkrijgen. We weten echter allemaal dat ze niet veel hebben toegegeven. 
Door de ruil tussen landbouw en diensten raakten de Ierse suikerboeren hun oogst kwijt. Nu zijn onze laatste suikerfabrieken in Mallow, mijn eigen kiesdistrict, dicht; twee weken geleden sloten ze hun deuren. 
De Ierse boeren zijn bezorgd dat tijdens een volgende poging om handelsconcessies voor de dienstensector te krijgen het rundvlees en de zuivel zullen worden opgeofferd. Mijnheer de commissaris, wat denkt u: hoeveel zullen we ontvangen voor de laatste Ierse koe die door de heer Mandelson wordt verhandeld? Tot nu toe hebben we naar mijn mening nog niet veel verdiend. 
James Hugh Allister (NI ). –
   Mijnheer de Voorzitter, de multilaterale onderhandelingsronde is al in 2001 gestart, maar het lijkt steeds onwaarschijnlijker – zeker gezien het toenemende effect van Hongkong – dat de doelstelling om de onderhandelingen dit jaar af te ronden gehaald gaat worden. In Hongkong is men er niet in geslaagd om enige noemenswaardige vooruitgang te boeken ten aanzien van de liberalisering van de internationale handel in diensten of het verkrijgen van ruimere toegang tot markten voor niet-agrarische producten. De EU heeft niets concreets teruggekregen voor haar inspanningen om de exportsubsidies vóór 2013 af te schaffen. 
Deze concessie is het zout in de wonde die de hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid heeft geslagen; de Europese plattelandsgemeenschappen betalen hiervoor de prijs. Onze melkproductie in Noord-Ierland bijvoorbeeld, is in grote mate afhankelijk van exportsubsidies voor natuurlijk melkpoeder. Deze concessie moet snel ongedaan worden gemaakt indien er geen tegenprestatie wordt geleverd in de vorm van toegang tot markten van niet-agrarische producten en diensten. 
Mijn tweede punt van zorg is het gebrek aan democratische zeggenschap over hetgeen waarover de Commissie namens ons heeft onderhandeld. Een van de voorwaarden voor het lidmaatschap van de EU is dat iedere lidstaat het recht om te beslissen over zijn handelsbeleid uit handen geeft aan Brussel, zodat geen enkele lidstaat zelfstandig handelsovereenkomsten kan sluiten met welk land in de wereld dan ook. Nationale belangen worden volledig ondergeschikt gemaakt aan wat wordt gezien als het algemeen belang van de EU. Dit houdt in dat de nationale macht op grote schaal wordt overgedragen; en de dwaasheid daarvan neemt alleen maar toe door het gebrek aan werkelijke zeggenschap over het standpunt van de Commissie. Daarover debatteren we natuurlijk hier, maar in feite kunnen we daar niets aan veranderen. We hebben geen doeltreffend mechanisme waarmee we commissaris Mandelson om uitleg kunnen vragen. Een dergelijk democratisch tekort is een van de ontwerpfouten van de huidige EU.
Alexander Stubb (PPE-DE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, voordat ik begin wil ik opmerken dat het toch wonderlijk is dat er eerst een Ierse vrouw aan het woord is die zegt dat Ierland geen enkele baat bij het lidmaatschap van de Europese Unie heeft, en vervolgens een spreker uit Noord-Ierland die vindt dat handelsbeleid niets met democratie te maken heeft. Dat is ronduit verbazingwekkend. Het is immers overduidelijk dat Ierland een van de grootste successen van de Europese Unie is. Het handelsbeleid is inderdaad een exclusieve bevoegdheid van de Europese Gemeenschap, maar in de praktijk zitten de lidstaten rond de tafel, nemen besluiten met gekwalificeerde meerderheid en geven de Commissie een mandaat om te onderhandelen. Indien u de voorkeur geeft aan een federatie, dan had u uiteraard een aantal zaken anders kunnen aanpakken, maar ik heb nog geen stemmen daarvoor horen opgaan. Hoe dan ook, het spijt me, maar ik moest dit kwijt. 
Ik heb een aantal punten. Ten eerste ben ik verheugd over het verslag. Dat moet ik wel zeggen want de heer Papastamkos zit recht voor me en als ik iets anders zeg, draait hij zich om en geeft me dreun! Naar mijn mening worden er een aantal belangrijke kwesties in besproken. Ik denk tevens dat globalisering een van de beste dingen is die ons in 150 jaar is overkomen. De welvaart in de wereld is erdoor toegenomen en honderden miljoenen mensen hebben hun levensstandaard kunnen verbeteren. Het is een grote uitdaging om in het kader van de WTO de Europese Unie een sleutelrol toe te bedelen en te bedenken hoe we iedereen mee kunnen laten doen. 
Ten tweede, als Doha geen succes zou blijken, zouden we in eerste instantie waarschijnlijk wel overleven; we zijn tenslotte een wereldhandelsmacht; wij zijn goed voor meer dan 20 procent van de handel en de Verenigde Staten zijn goed voor meer dan 20 procent. We zouden een aantal bilaterale handelsovereenkomsten kunnen sluiten met andere delen van de wereld. Maar op de lange termijn zou het niet werken. Op de lange termijn is het protectionisme struisvogelpolitiek: men probeert op allerlei manieren de ogen te sluiten voor de realiteit. 
Ten derde, en dit betreft mevrouw Wallström – en via haar de heer Mandelson – ben ik het eens met de degenen die zeggen dat we al veel concessies hebben gedaan, met name op het gebied van landbouw. Ik denk dat de Commissie goed werk verricht, maar ik denk dat de realiteit uiteindelijk zal zijn dat we nog een paar concessies zullen moeten doen. 
Ten slotte ben ik ervan overtuigd dat we deze onderhandelingen in 2006 moeten afronden, omdat we daarna niet meer op de Verenigde Staten kunnen rekenen. 
Erika Mann (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, geachte collega’s, ik zou een aantal opmerkingen willen maken. Mijn eerste punt is natuurlijk de dank die we de heer Papastamkos verschuldigd zijn, maar wie ik ook nadrukkelijk wil bedanken is mijn fractiegenoot, de heer Javier Moreno Sánchez, die schaduwrapporteur voor ons is. Beide collega’s hebben, net als alle andere schaduwrapporteurs, uitstekend werk geleverd. Ze hebben tot op een zekere hoogte gezamenlijk gewerkt aan een goed compromis en een doordacht verslag tot stand gebracht.
Er zijn een paar punten van belang die aansluiten bij hetgeen u, mevrouw de commissaris, naar voren hebt gebracht. We bevinden ons hier in een bijzonder lastig parket: Londen was niet succesvol, Rio was niet succesvol en zo meteen is Genève aan de beurt. Bent u bereid en in staat iets te zeggen over de vooruitzichten voor de onderhandelingen? Gaat Genève door? En zo ja, hoe zal de bijeenkomst verlopen?
Een tweede punt is iets waarop we de commissaris al meermalen aangesproken hebben: zal de Commissie dit keer wel bereid zijn in de slotverklaring de rol van de parlementen te erkennen? Erkenning van het maatschappelijk middenveld hebben we al, maar een verwijzing naar de rol van de parlementen ontbreekt nog steeds. Alleen met een dergelijke verwijzing kunnen we ervoor zorgen dat de controle door en medewerking van de parlementen voortaan beter geregeld is. 
Jorgo Chatzimarkakis (ALDE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, allereerst wil ik Georgios Papastamkos feliciteren met dit werkelijk uitstekende verslag. Ik weet dat hij er heel wat hartenbloed in heeft gestoken en er persoonlijk aan heeft gewerkt. Van harte gefeliciteerd met dit document.
Ik richt mij op twee punten. Allereerst de geografische oorsprongsbenamingen. De Commissie en wij Europeanen zijn er helaas niet in geslaagd het belangrijke probleem van de geografische oorsprongsbenamingen tot een oplossing te brengen. En daarbij hebben we het niet alleen over plaatsen, over namen, nee – het gaat ook om de kennis die is gestoken in de producten die uit deze plaatsen komen. In heel veel gevallen is Europa het origineel. Velen maken dat na en daarvoor zouden we ons moeten laten betalen.
Het tweede punt waar ik op in wil gaan, is wat de collega’s Mann, Karim en anderen hier gezegd hebben en wat gelukkig ook in het verslag terechtgekomen is. Het is onbestaanbaar dat 130 parlementsleden uit 80 landen drie dagen lang onderhandelen, maar in het slotcommuniqué met geen woord genoemd worden, terwijl de non-gouvernementele organisaties er niet minder dan zes keer in voorkomen. Dat roept toch vragen op over de democratische legitimatie van deze bijeenkomst! Van wie moet die komen, als het niet van de democraten is? Voor het overige wens ik de heer Papastamkos succes met de verdere uitwerking van dit idee. 
Margrete Auken (Verts/ALE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik wil de rapporteur bedanken voor een uitstekend verslag waarin belangrijke beginselen worden vastgelegd. Het eerste is dat er geen alternatief is voor het multilaterale handelsstelsel. Bilaterale overeenkomsten zijn immers altijd in het voordeel van de sterkere partij. We moeten ons concentreren op de ontwikkelingslanden, die het meest profiteren van eerlijke multilaterale stelsels die hen in de gelegenheid stellen een einde te maken aan hun afhankelijkheid van de koloniale mogendheden. Ten tweede wordt in het verslag gesteld dat de EU leiderschap moet tonen. Dit betekent noodzakelijkerwijs dat we in de EU moeten aanvaarden dat wij voor de akkoorden zullen moeten betalen. We moeten afstand nemen van het voor-wat-hoort-wat-beginsel en ons niet richten op hoe we als EU op de korte termijn kunnen profiteren van de akkoorden. Akkoorden ter bestrijding van de wereldwijde armoede zijn voor ons net zo goed het voordeligst.
Dan is er nog de landbouw. Het is allemaal leuk en aardig om te besluiten de exportsubsidies geleidelijk af te schaffen, maar we moeten ook kijken naar de rest van de subsidieregelingen, met inbegrip van subsidies voor plattelandsgebieden. Volgens het Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties (UNDP) zijn dergelijke regelingen zeer problematisch voor de armen op de wereld. Tot slot wil ik zeggen hoe bevredigend het is dat er in het verslag wordt verwezen naar de IAO en naar milieunormen, ook al gebeurt dit in buitengewoon algemene termen.
Vittorio Agnoletto (GUE/NGL ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de Doha-ronde is gedegradeerd tot een klassieke onderhandelingsronde waarin men streeft naar meer liberalisering waarmee de grote concerns hun voordeel doen. Als zodanig is de Doha-ronde een mislukking. Deze onderhandelingen zijn weliswaar bestempeld als de “ontwikkelingsronde”, maar juist de ontwikkelingslanden zullen de voornaamste verliezers zijn. Dat is overigens ook gebleken uit een rapport dat in opdracht van de Wereldbank door een onafhankelijke groep is opgesteld.
Doordat bovendien de Europese exportsubsidies op landbouwproducten en de Amerikaanse subsidies op katoen tot 2013 van kracht blijven, wordt de sociale rampspoed in de ontwikkelingslanden alleen maar groter. Het verzoek van de rijke landen om een kwijtschelding of forse verlaging van de tarieven van de ontwikkelingslanden zal de negatieve trend voor die landen nog verder versterken. Dankzij de mogelijkheid om importtarieven te handhaven op 3 procent van de producten die momenteel worden beschermd, krijgen de Verenigde Staten bijvoorbeeld de kans om de tarieven voor maar liefst 420 producten te verhogen. Iedereen kan dan wel aanvoelen dat op de lijst van producten die op het laatste nippertje in bescherming worden genomen, juist die producten komen te staan die voor de armste landen het belangrijkst zijn.
En dan hebben wij het nog niet eens over de herziening van de TRIPS-akkoorden. Daar is wel veel ophef over gemaakt, maar ze komen erop neer dat de toegang tot geneesmiddelen voor het hele zuiden van de wereld nog moeilijker wordt. Ik geloof dat het verslag noch deze aspecten belicht noch duidelijk maakt dat de WTO in feite een niet-uitgekomen belofte is van een cruciale vorm van multilateralisme om de rijkdom beter te verdelen. 
Bastiaan Belder (IND/DEM ). –
   Voorzitter, ik deel de zorg van collega Papastamkos dat de Doha-ronde tot dusver te veel beheerst is door landbouw. Daardoor staat de EU op het gebied van namen en diensten vrijwel met lege handen. De EU moet prioriteit geven aan vooruitgang op deze dossiers en daarom ben ik ingenomen met het amendement van de rapporteur waarmee hij de Commissie oproept een alternatief actieplan op te stellen voor het geval de onderhandelingen mislukken. Hieruit spreekt meer realisme dan het simpelweg aandringen op afsluiting van de ronde in 2006.
Een tweede element dat ik uit dit – overigens solide – verslag wil lichten is de rol van China. Niet alleen de bescherming van intellectueel eigendom en de aanpak van illegale staatssteun verdienen Europa's aandacht, maar ook de toegang tot de Chinese markt. Ik neem dan ook met verheuging kennis van de toegenomen samenwerking tussen de EU en de Verenigde Staten die resulteert in een gezamenlijke klacht over de invoer van auto-onderdelen in China. Ook dit dossier toont weer aan dat de Commissie aan een betere implementatie van de WTO-regels door China blijvende prioriteit moet geven. 
Jean-Claude Martinez (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, iedereen hier is voor het idee van vrije handel; niemand wil terug naar het Albanië van Enver Hoxha. We zijn dus allemaal voorstander van multilaterale regels, maar de vraag is: welke regels, en wat willen we ermee bereiken?
Vrijhandel is goed voor de werkgelegenheid en de groei, zo wordt gezegd. Maar hebben de handelsregels die tot nu toe toegepast zijn echt welvaart gebracht overal in de wereld? Ziehier het antwoord: Mexico heeft 94 vrijhandelsakkoorden gesloten, maar echt gelukkig zijn de Mexicanen er niet van geworden; de oorspronkelijke Andesbewoners in Ecuador zijn tegen het vrijhandelsakkoord; in Frankrijk demonstreren op dit moment 3 miljoen scholieren omdat er geen werk voor ze is straks; en in mijn eigen regio gaat het zo slecht met de wijnboeren dat zelfmoord al geen uitzondering meer is. En toch hebben we vrijhandel.
Het moge dus duidelijk zijn dat de huidige regels inzake vrijhandel niet tot economische voorspoed leiden, en dan is het van tweeën één. Eerste optie: vrijhandel is de niet-religieuze benaming voor het christelijk geloof, en de wijnbouwers, boeren en arbeiders in Europa moeten het kruis opnemen om de zonden van de wereld weg te nemen. In dat geval moeten we maar gewoon doorgaan met concessies doen; Brazilië en India zullen blijven weigeren in ruil daarvoor hun markten open te stellen en de Angelsaksische wereld zal onze intellectuele-eigendomsrechten inzake de oorsprongsbenamingen van onze landbouwproducten simpelweg niet erkennen. En zo gaan we gewoon verder, mevrouw de commissaris, op de armetierige weg die Afrika ook na tien onderhandelingsrondes in het kader van de GATT en de WTO niets opgeleverd heeft.
Tweede optie: we verlaten deze dwaalroute en kiezen voor een andere weg, niet die van het archaïsche procédé van verlaging of afschaffing van douanerechten, maar die van de moderne methode van aftrek van douanerechten. Als we aftrekbare douanerechten invoeren, maken we echt een sprong voorwaarts in technologisch opzicht; met dergelijke rechten, die de vorm moeten krijgen van aan het uitvoerland te verstrekken en in het invoerland te gebruiken belastingkredieten, kunnen we economisch evenwicht realiseren en de grote problemen van de mondialisering oplossen.
Zegt u de heer Mandelson maar dat zijn rol er niet in bestaat David Ricardo te volgen, maar de vindingrijkheid van John Maynard Keynes te evenaren. 
Jean-Pierre Audy (PPE-DE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, ik zou om te beginnen mijn vriend Georgios Papastamkos, oud-minister van Economische Zaken van Griekenland, een compliment willen maken voor het bijzondere werk dat hij verricht heeft. Hij heeft in deze kwestie naar het grotere verband en naar compromissen gezocht. U, mevrouw Wallström, zou ik willen vragen de heer Mandelson te laten weten dat ik hem zeer dankbaar ben voor alles wat hij gedaan heeft.
Het grootste succes van Hongkong is dat het geen mislukking geworden is. De fase waarin we ons nu bevinden is bepalend voor het evenwicht in de wereld. Ik zou twee voorstellen onder de aandacht willen brengen en u verder nog iets in overweging willen geven. Ten eerste, wat de stopzetting van de exportsubsidies in 2013 betreft, zou ik nog eens willen wijzen op het voorstel een onafhankelijk onderzoek te laten verrichten naar alle vormen van steun, zichtbaar of onzichtbaar, omdat er een einde moet komen aan de hypocrisie die er heerst op dit punt. Verder is het van belang dat er een uitgebreide prognose gemaakt wordt om de economische en sociale gevolgen die deze onderhandelingen zullen hebben, bijvoorbeeld ten aanzien van de werkgelegenheid, zowel kwantitatief als kwalitatief te meten. Sommige economische sectoren liggen zwaar onder vuur bij deze onderhandelingen – ik denk hier bijvoorbeeld aan de voedingsmiddelenindustrie –, en het minste wat we kunnen doen is de betrokkenen de nodige informatie verschaffen.
Tot slot moeten we stilstaan bij de vraag naar het verband tussen internationale handel, welvaart en armoede. Het is van wezenlijk belang dat de – met name westerse – economieën waarin welvaart gegenereerd wordt op basis van de wetten van de markt, bijdragen aan de invoering van echte mechanismen voor het uitbannen van de armoede in de wereld. Als wij democraten dat nalaten, zal ons dat duur komen te staan op politiek vlak, met name via de opkomst van extremistische bewegingen. In ons Europees Parlement zitten afgevaardigden die denken dat internationale handel in plaats van rijkdom armoede oplevert. Wij van de PPE-DE-Fractie denken dat het precies omgekeerd is. In het verleden werden de grote conflicten in de wereld via oorlogen opgelost; in de huidige tijd worden geschillen niet meer met militaire, maar met economische middelen beslecht, maar er zijn twee belangrijke verschillen: we hebben het niet meer over doden, maar over werklozen, en het is niet duidelijk meer wie precies de vijand is. In deze kwestie staat er voor de Europese Unie veel op het spel, zeker gezien de toename van het eigenbelang in het optreden van de lidstaten, eigenbelang dat welbeschouwd de optelsom is van het eigenbelang van iedere burger afzonderlijk. Tijdens de debatten over de Europese Grondwet hebben wij duidelijk proberen te maken dat Europa meer politieke inhoud moet krijgen wil het kunnen voortbestaan in een wereld die met de dag complexer wordt. Als onze medeburgers zich gaan afvragen of de Unie wel een nuttige rol kan vervullen in deze mondiale krachtmeting, wordt ons grootse Europese project opnieuw een slag toegebracht. 
Harlem Désir (PSE ).
   – Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, om te beginnen zou ik op mijn beurt onze rapporteur willen feliciteren. Na uw betoog en na de presentatie die Pascal Lamy enkele dagen geleden namens de WTO in de Commissie internationale handel heeft gegeven, moeten we vaststellen dat de uitkomst van de Doha-ronde na Hongkong en, eerder, Londen en Rio, onzeker blijft en dat een mislukking zelfs niet uitgesloten is.
Er worden wel vorderingen gemaakt, maar het gaat allemaal minder snel dan zou moeten gezien het moment waarop het onderhandelingsmandaat van de Amerikaanse regering afloopt, en anders dan bij eerdere rondes hebben we dit keer niet de mogelijkheid de besprekingen met twee of drie jaar te verlengen – als we dat doen, brengen we het hele multilaterale stelsel in gevaar. Als we hechten aan dat multilaterale kader, moeten we alle actoren mijns inziens nu oproepen een laatste krachtsinspanning te leveren. Na de computersimulaties van Londen, na het voorwerk van Rio en de voorzetten die daar zijn gegeven, is het nu tijd tot actie over te gaan.
Het is vooral van belang dat de geïndustrialiseerde landen – Europa, de Verenigde Staten – besluiten nemen en toezeggingen doen. Ze moeten echt een gebaar maken, want het gaat hier om een ontwikkelingsronde. Natuurlijk moeten ook de landen van de G20, de opkomende economieën, een aantal concessies doen met betrekking tot de tarieven voor industriële producten, maar we weten dat volledige wederkerigheid niet haalbaar is. We kunnen van hen niet eisen dat ze kwetsbare economische sectoren of sectoren in de industrie of dienstverlening in gevaar brengen door ze te liberaliseren terwijl ze mogelijk nog niet voorbereid zijn op de internationale concurrentie.
Ik ben dan ook van mening dat het ondanks alles de moeite waard is te proberen deze ronde positief af te sluiten. Wat dit betreft, heb ik misschien een andere opvatting dan sommigen van mijn vrienden, zoals de heer Agnoletto, die zojuist gewezen heeft op wat er allemaal mis is met deze ronde. Er is zeker veel mis mee, en de Europese Unie moet zich er nadrukkelijk en in het bijzonder voor inzetten dat de toezeggingen die ten behoeve van ontwikkeling zijn gedaan nageleefd worden. Maar laten we het afschaffen van de exportsubsidies niet vergeten. Daarmee moet vóór 2013 een begin worden gemaakt, en van belang is met name dat in het kader hiervan een mechanisme voor toezeggingen en toezicht ingevoerd wordt dat garandeert dat ook de andere geïndustrialiseerde landen – en dus niet alleen de Europese Unie – maatregelen nemen om te komen tot afschaffing van alle vormen van exportsteun.
Niettemin komt er voor landbouwproducten uit de ontwikkelingslanden ruimere toegang tot de markten van de rijke landen, en de lijst van gevoelige producten moet beperkt worden. De minst ontwikkelde landen moet rechten- en quotumvrije toegang geboden worden, maar dan moet van de 3 procent tariefposten die worden uitgezonderd alsnog een deel onder deze regeling worden gebracht, want op basis van die vrijstelling kunnen sommige landen, zoals Japan en Australië, zich onttrekken aan deze inspanningsverplichting. Verder moet het TRIPS-akkoord met het oog op verbetering van de toegang tot geneesmiddelen gewijzigd worden en moet er een ontwikkelingspakket komen met onder meer specifieke steun voor de handel, dat wil zeggen steun die niet in de plaats mag komen van steun waarvoor reeds toezeggingen zijn gedaan in het kader van de officiële ontwikkelingshulp ten behoeve van de verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen. 
Alessandro Battilocchio (NI ).
   – Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik spreek namens de nieuwe Italiaanse Socialistische Partij. Sinds tien jaar houdt de WTO toezicht op het complexe stelsel van de internationale handel. Dit handelsverkeer maakt zowel kwantitatief als kwalitatief een exponentiële groei door. Het wordt dus hoog tijd dat er een krachtig en uniform regelgevingskader komt om de transparantie te beschermen en ongelijkheden weg te nemen. Een multilateraal stelsel is de enige vorm van onderhandeling die een evenwichtige benadering door alle leden lijkt te kunnen garanderen.
Ik hoop dus dat Europa zich in deze nieuwe onderhandelingsronde sterk zal maken voor dit standpunt en actief zal meewerken om de akkoorden voor het eind van 2006 af te ronden. Een nieuwe mislukking kan immers het hele stelsel ondermijnen en dat kan ernstige gevolgen hebben, met name voor de ontwikkelingslanden. Wij moeten vooral rekening houden met de ontwikkelingslanden. Als de industrielanden afstand doen van hun exportsubsidies, is dat al een belangrijke tegemoetkoming. Natuurlijk moet een dergelijk initiatief, wil men er positieve resultaten mee boeken, naar behoren gesteund worden en ook door de andere leden van de WTO worden ingediend.
Voor de ontwikkeling van de minst ontwikkelde landen is het bovendien belangrijk ervoor te zorgen dat de openstelling van de markt in andere sectoren, zoals de dienstensector, de economische en sociale structuur van die landen niet onherstelbaar beschadigt. Met name het verlenen van openbare diensten mag niet worden blootgesteld aan concurrentie of commerciële pressie van bedrijven uit het Noorden.
Tot slot spoor ik de Commissie evenwel aan om ervoor te zorgen dat onze productie beschermd wordt, vooral in die sectoren waar namaak en illegale invoer voor duizenden bedrijven inmiddels een ondraaglijke last zijn geworden. De Commissie moet een rigoureuze toepassing van de voorschriften eisen om dit soort verschijnselen tegen te gaan. 
Margrietus van den Berg (PSE ). –
   Voorzitter, Afrika neemt voor minder dan 2 procent deel aan de wereldhandel en toch blijft de ontwikkelingsronde steken op tekortschietende concessies. De VS blijven achter voor wat betreft de landbouwhervormingswet, de EU is terughoudend met verdergaande inperking van autogevoelige producten en de beperking van blauwe diensten, en de G20 blijft achter voor wat betreft de verlaging van de industriële tarieven. Afrika en de minst ontwikkelde landen dreigen hiervan het slachtoffer te worden. Zij verdienen een stevig recht op protectie van de eigen landbouw, want zeven op de tien mensen in die landen leven van deze sector en ze verdienen een royale toegang tot de groeimarkten van de EU, de VS en de G20.
Pascal Lamy, secretaris-generaal van de WTO, heeft ons twee weken geleden in het Europees Parlement duidelijk gezegd: we moeten eind deze maand in Genève doorzetten of de ronde is mislukt. Dat kost Europa economische groei en banen, en dat kost Afrika economische ontwikkeling en verwezenlijking van de millenniumdoelstellingen op het gebied van basisonderwijs en gezondheidszorg. Voeg de belangen van Europa en Afrika samen! Ik roep commissaris Mandelson op tot het uiterste te gaan bij het schrappen en beperken van de landbouwsubsidies. Steun het Europa van de 21ste eeuw en maak Afrika en onze burgers geen gevangenen van de keuzes van het verleden! 
Saïd El Khadraoui (PSE ). –
   Voorzitter, eerst en vooral wil ik de rapporteur danken voor het uitstekende werk. In de onderhandelingen is er nog heel veel werk aan de winkel, maar er wordt ten minste nog gepraat en dat is op zich een verdienste. Ik wil een drietal punten aanhalen die volgens mij van essentieel belang blijven tijdens de komende weken en maanden.
Ten eerste, de nood aan betrokkenheid van de armste landen. Voor kleine delegaties, de armste landen die het meest te winnen zouden moeten hebben bij deze ronde, is het moeilijk om met kennis van zaken betrokken te blijven bij de onderhandelingen.
Ten tweede, de wereldhandel moet in het bijzonder deze ontwikkelingslanden ten goede komen. We spreken tenslotte van de Doha-ontwikkelingsronden. Ik wil de Europese Commissie en de lidstaten van de Europese Unie dan ook oproepen om dit mooie principe, dat al in vele toespraken naar boven is gekomen, ook in daden om te zetten tijdens en na de onderhandelingen.
Ten slotte is er de vrijmaking van de handel in diensten. De manier waarop die onderhandelingen gevoerd worden, is aan het veranderen en dat is in mijn ogen een gevaarlijke evolutie. Het verlaten van de traditionele -benadering valt volgens mij niet te rijmen met het idee van een ontwikkelingsronde en op dit punt had het verslag nog wat sterker mogen zijn. 
Margot Wallström,
   . Mijnheer de Voorzitter, ik zal slechts drie korte opmerkingen maken. Op de eerste plaats wil ik u bedanken voor dit debat, dat ik heb ervaren als zeer constructief en evenwichtig en dat bovendien zeer interessant was. Bedankt dat u de boodschapper niet hebt neergeschoten! Ik zal er zeker voor zorgen dat alles wat hier vanavond is gezegd onmiddellijk zal worden doorgegeven aan de heer Mandelson, die mijn inziens tevens begrip zal tonen voor het feit dat ik niet diepgaand op alle details van deze Doha-ronde ben ingegaan.
Daarnaast wil ik een opmerking maken over het gehele proces. Zoals u zult begrijpen, wordt hiervan in de Commissie regelmatig verslag gedaan en spreken wij hierover. Zoals diverse afgevaardigden hebben gevraagd: wat gebeurt er als Doha mislukt en wat moeten we dan zeggen over het gehele proces? Het klopt dat dit geen gemakkelijk proces is, maar het wordt ook niet geblokkeerd, en we zijn nog altijd vastbesloten de ronde voor het einde van het jaar te voltooien en we blijven vasthouden aan het beginsel van het totaalpakket.
Zoals ook werd gezegd, hebben we echte verlagingen van de landbouwtarieven voorgesteld, maar die moeten worden beantwoord met echte verlagingen van de industriële tarieven en liberalisering van de handel in diensten. We hebben nog maar een paar weken tot eind april en we zullen met onze partners in gesprek blijven om stap voor stap te blijven werken aan het bereiken van overeenstemming over de regelingen, binnen de termijn die we onszelf daarvoor in Hongkong hebben gegeven.
Verder wil ik nog kort iets zeggen over de deelname van leden van het Europees Parlement aan de volgende bijeenkomst van de WTO, omdat ik denk dat dit voor u allen buitengewoon belangrijk is. Voor zover ik heb begrepen, zal de WTO-bijeenkomst van april waarschijnlijk een bijeenkomst van de Algemene Raad zijn die gaat over de onderhandelingsprocedures; het is dus geen ministersconferentie als zodanig, en de opzet zal anders zijn dan gebruikelijk. Daarom voorziet de Commissie geen volledige EU-delegatie zoals we die normaal gesproken afvaardigen naar ministersconferenties als die in Hongkong. Als de Commissie internationale handel van dit Parlement afgevaardigden naar Genève stuurt tijdens die bijeenkomst, is de Commissie bereid hen te ontmoeten en zoals gebruikelijk te informeren. Daarnaast zal de delegatie van de Commissie in Genève afgevaardigden ter plaatse op dezelfde wijze ondersteunen als we normaal doen wanneer afgevaardigden voor officiële aangelegenheden in het buitenland zijn. Meer kunnen we op dit moment echter niet zeggen over de deelname van de leden van het Europees Parlement.
Ik bedank u nogmaals voor deze discussie en ik zal ervoor zorgen dat uw standpunten onmiddellijk worden doorgegeven aan de heer Mandelson en aan de Commissie als geheel. 
Erika Mann (PSE ). –
   Mijnheer de Voorzitter, ik heb één korte vraag met betrekking tot de kwestie die de commissaris zojuist aan de orde heeft gesteld, namelijk dat de bijeenkomst van april een vergadering van de Algemene Raad zal zijn.
Volgens de informatie die ik heb ontvangen zou de Algemene Raad kunnen worden veranderd in een ministersconferentie indien de bijeenkomst succesvol verloopt. In dat geval is het gebruikelijk dat we een afvaardiging beschikbaar hebben. Kunt u alstublieft met uw collega-commissarissen en commissaris Mandelson overleggen hoe u in dat geval moet handelen? 
Margot Wallström,
   . Mijnheer de Voorzitter, om u de laatste informatie te kunnen geven, zou commissaris Mandelson hier aanwezig moeten zijn. Indien het besluit of de opzet wordt veranderd, moeten wij er ook voor zorgen – als het zover komt dat afgevaardigden van het Europees Parlement deelnemen – dat de bepalingen vervolgens dienovereenkomstig worden gewijzigd. Wij staan positief tegenover deelname van afgevaardigden van het Europees Parlement; dat is in het verleden uiterst succesvol geweest en zou opnieuw voor openheid kunnen zorgen en een grote steun kunnen zijn. 
De Voorzitter.
   – Het debat is gesloten.
De stemming vindt morgen om 12.00 uur plaats. 

