Conclusies van de Raad "Buitenlandse zaken" over het vredesproces in het Midden-Oosten, met name de situatie in Oost-Jeruzalem (debat) 
De Voorzitter
Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de conclusies van de Raad "Buitenlandse zaken" over het vredesproces in het Midden-Oosten, met name de situatie in Oost-Jeruzalem.
Cecilia Malmström
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, het conflict in het Midden-Oosten is een van de kwesties die we al aan het begin van het Zweedse voorzitterschap hier in het Parlement hebben besproken. Ik ben blij dat ik daarop terug kan komen en nu op deze manier aan het einde van ons voorzitterschap verslag aan u uit kan brengen.
De Zweedse minister van Buitenlandse Zaken, Carl Bildt, was vorige week ook in de Commissie buitenlandse zaken, waar hij een verslag voorstelde en lange discussies voerde, onder andere over het Midden-Oosten. Vorige week besprak de Raad Buitenlandse Zaken de situatie in het Midden-Oosten en nam conclusies aan. We zijn blij dat alle zevenentwintig lidstaten achter die conclusies staan, waaruit de standpunten van de EU met betrekking tot het vredesproces in het Midden-Oosten duidelijk blijken.
Met die conclusies willen de Raad en het voorzitterschap een zeer duidelijke en sterke Europese boodschap uitdragen, waarvan we hopen dat ze bij kan dragen tot een snelle hervatting van de onderhandelingen tussen de partijen. We zijn bezorgd over het gebrek aan vooruitgang in het vredesproces in het Midden-Oosten. Daarom hebben we onze steun duidelijk gemaakt voor de inspanningen van de Verenigde Staten om vrede tot stand te brengen. De EU roept de partijen op om hun verantwoordelijkheid te nemen en te beginnen onderhandelen over alle kwesties met betrekking tot de definitieve status, waaronder Jeruzalem, grenzen, vluchtelingen en veiligheid. Onze conclusies weerspiegelen ook het Europees standpunt met betrekking tot het Midden-Oosten dat we lang geleden al hebben ingenomen, dat gebaseerd is op het internationaal recht en dat we al meermaals hebben verwoord.
Het standpunt van de EU is onder andere dat een overeengekomen tweestatenoplossing gebaseerd moet zijn op de grenzen van 1967 en dat de nederzettingen illegaal zijn. Jeruzalem is een ”final status issue”, een kwestie inzake de definitieve status, en we hebben duidelijk gemaakt dat, om echte vrede te bereiken, het probleem van de status van Jeruzalem als hoofdstad van twee staten via onderhandelingen opgelost moet worden. De hervatting van de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen was een groot deel van het jaar gekoppeld aan de nederzettingenkwestie. Onlangs heeft de Israëlische regering een gedeeltelijke en voorlopige bevriezing van de nederzettingen bekendgemaakt. De Raad Buitenlandse Zaken is ingenomen met dat besluit en we hopen dat het bij kan dragen tot hervatting van zinvolle onderhandelingen.
We nemen echter met bezorgdheid nota van het besluit van de Israëlische regering van 13 december om de nederzettingen voor het eerst deel uit te laten maken van het ”National Priority Areas”-programma. Dat druist in tegen de geest van de bevriezing van de nederzettingen en is nefast voor de inspanningen om een sfeer tot stand te brengen die tot een echte langetermijnoplossing voor het conflict bij kan dragen. Mijn collega, de Zweedse minister van Ontwikkelingssamenwerking, Gunilla Carlsson, was begin september te gast in de Commissie ontwikkelingssamenwerking van het Europees Parlement. Zij beloofde de ontwikkelingen ter plaatse te volgen, bijstand te verlenen en in te grijpen op de gebieden die we allemaal kennen - de situatie in en rond Oost-Jeruzalem, de nederzettingen en kwesties zoals toegang en mobiliteit, met name wat betreft Gaza. Die belofte zijn we nagekomen.
In de voorbije maanden heeft de EU onder leiding van het voorzitterschap een duidelijke houding ingenomen met betrekking tot de nederzettingen en de aanhoudende afsluiting van Gaza. Het afsluitingsbeleid is onaanvaardbaar en contraproductief. De EU houdt vast aan de eis om de grensovergangen onmiddellijk en onvoorwaardelijk te openen voor humanitaire hulp, goederen en personen. De Raad heeft ook opgeroepen om resolutie 1860 van de VN-Veiligheidsraad ten volle uit te voeren en het internationaal humanitair recht te respecteren. Degenen die de ontvoerde Israëlische soldaat, Gilad Shalit, gevangen houden, moeten hem meteen vrijlaten.
Ik wil kort nog iets zeggen over Gaza. We hopen natuurlijk dat de bemiddelingspogingen van Egypte en de Arabische Liga voort kunnen gaan. Het is belangrijk om een permanente opdeling van de Westelijke Jordaanoever met Oost-Jeruzalemn enerzijds en Gaza anderzijds te voorkomen. We zien uit naar vrije en eerlijke verkiezingen wanneer de omstandigheden die toelaten. Een ding is duidelijk: vrede tussen Israël en de Palestijnen is alleen mogelijk als de Palestijnen eensgezind zijn.
Onze diplomaten in de regio hebben de situatie in Oost-Jeruzalem op de voet gevolgd. Volgens hen verzwakt Israël de Palestijnse gemeenschap in de stad. Dat baart ons zorgen. De EU zal haar hulp aan Oost-Jeruzalem uitbreiden om de levensomstandigheden van de Palestijnen te verbeteren. De sterke boodschap met betrekking tot Oost-Jeruzalem in de conclusies van de Raad is een duidelijk bewijs van onze bezorgdheid over de situatie. Het is belangrijk om niet te vergeten dat een oplossing tussen Israël en Syrië en tussen Israël en Libanon een voorwaarde is voor vrede in het Midden-Oosten. De EU is ingenomen met de uitspraken die Israël en Syrië onlangs hebben gedaan en die bevestigen dat ze bereid zijn om het vredesproces voort te zetten. Het spreekt voor zich dat dit uitermate positieve gevolgen zou hebben voor de hele regio.
Catherine Ashton
voorgedragen vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de Raad heeft vorige week zeer substantiële conclusies over het vredesproces in het Midden-Oosten aangenomen. Daarin wordt op een duidelijke en vastberaden manier een op beginselen gebaseerd standpunt over een aantal cruciale kwesties uiteengezet. Ik zal niet uitweiden over de conclusies of herhalen wat het voorzitterschap heeft gezegd. Ik beperk me ertoe te zeggen dat we, naar ik hoop, door het opnieuw bevestigen van onze beginselen misschien hebben geholpen om het vertrouwen van de Palestijnen en hun bereidheid aan het vredesproces deel te nemen weer enigszins te herstellen. De conclusies zullen natuurlijk ook een grote steun voor mij zijn, doordat ze mij een duidelijke koers voor de komende maanden verschaffen.
U hebt mij hier vandaag uitgenodigd om te spreken over onze politieke werkzaamheden, maar ook over de situatie in Oost-Jeruzalem. Dit is een gebied dat bijzonder veel zorgen baart. Oost-Jeruzalem behoort, samen met de rest van de Westelijke Jordaanoever, tot het bezette gebied. De EU is tegen het slopen van Palestijnse woningen, het uitzetten van Palestijnse gezinnen, het bouwen van Israëlische nederzettingen en het traject van de 'afscheidingsmuur'. De EU pakt deze kwesties aan op politiek niveau, via diplomatieke kanalen en in onze openbare verklaringen. We pakken de situatie ook aan door middel van praktische hulp, die gericht is op het ondersteunen van de Palestijnse bevolking in Oost-Jeruzalem. Zo is er bijvoorbeeld een tekort aan 1 200 klaslokalen voor Palestijnse kinderen in de stad, en daarom helpen we de voorzieningen voor het onderwijs te versterken. Daarnaast maken we het voor Palestijnse ziekenhuizen in Oost-Jeruzalem mogelijk rendabel te blijven, en werken we veel met Palestijnse jongeren in de stad die met hoge werkeloosheidscijfers en psychologische problemen te kampen hebben. Tot nu toe ontplooit de EU in Oost-Jeruzalem activiteiten die 4,6 miljoen euro kosten.
Een ander zorgwekkend aspect is uiteraard de situatie in Gaza. Wij hebben er voortdurend toe opgeroepen de hulpverlening en het handels- en personenverkeer vrij te laten plaatsvinden. We maken ons grote zorgen over de dagelijkse leefomstandigheden van de mensen in Gaza: sinds het conflict in januari zijn donoren niet in staat geweest herstelwerkzaamheden uit te voeren, terwijl er ernstige problemen blijven bestaan, zoals het gebrek aan schoon drinkwater. Israël moet de grensovergangen zo spoedig mogelijk weer openen, zodat de particuliere sector weer kan opbloeien en Gaza minder afhankelijk van hulp wordt.
Het is nu tijd om tot actie over te gaan en de conclusies van de Raad in praktijk te brengen. We moeten nu nadenken over hoe we het politieke proces weer in werking kunnen stellen. Voor wat betreft het engagement voor de eindfase blijken de twee partijen nog meer van elkaar verwijderd te zijn geraakt. Ik ga de regio binnenkort bezoeken, en mijn voornaamste doelstelling zal zijn de hoofdrolspelers te ontmoeten en uit eerste hand vast te stellen hoe de EU een kracht kan zijn om verandering te bewerkstelligen. Ik denk dat we het allemaal eens zijn met de algemene en allergrootste prioriteit dat de Israëlische-Palestijnse onderhandelingen moeten worden hervat - geen onderhandelingen omwille van onderhandelingen, maar onderhandelingen om een vredesakkoord te bereiken en de bladzijde om te slaan. Wij, en volgens mij ook de regio, kunnen niet nog een ronde van niets opleverende onderhandelingen dulden. Gedurende een aantal jaren hebben er bij tijd en wijlen onderhandelingen plaatsgevonden. Die begonnen met de in september 1993 ondertekende Oslo-akkoorden. Dat was zestien jaar geleden. De onderhandelingen moeten gebaseerd zijn op het internationaal recht en eerdere akkoorden eerbiedigen. Alle punten moeten behandeld worden, ook de status van Jeruzalem als toekomstige gezamenlijke hoofdstad.
De onderhandelingen moeten ook plaatsvinden binnen een overeengekomen tijdschema en met effectieve bemiddeling. We moeten een serieus engagement en politieke wil zien van zowel Israël als de Palestijnen opdat er serieuze en daadwerkelijke onderhandelingen kunnen worden gevoerd. De Europese Unie is er om beide partijen hierbij te helpen en hun ondersteuning te bieden op de moeizame weg van onderhandelingen. Ik ben hier om ervoor te zorgen dat Europa effectief en harmonieus werkzaam zal zijn.
De EU heeft zowel Israël als de Palestijnen voortdurend ondersteund door hun ruimte en tijd te geven voor bilaterale onderhandelingen. Onze hulp heeft de Palestijnse Autoriteit in staat gesteld de instellingen van de toekomstige staat Palestina op te bouwen, zodat het zijn bevolking diensten kan bieden en een betrouwbaar buurland in de regio kan zijn. Tegenwoordig zijn de Palestijnen echter zowel op het politieke als op het fysieke vlak verdeeld. Geloofwaardige onderhandelingen vereisen een sterke en verenigde Palestijnse partner. Israël zal alleen maar voordeel, en geen nadeel hebben bij een sterke Palestijnse partner.
Israël heeft met zijn tijdelijke en gedeeltelijke stop op het bouwen van nederzettingen een eerste stap gezet. We hopen dat dit zal bijdragen aan een hervatting van zinvolle onderhandelingen.
De VS blijven in het Midden-Oosten een onmisbare en cruciale rol spelen. De voorwaarden voor een effectieve samenwerking tussen de EU en de VS met betrekking tot het Midden-Oosten zijn zelden zo gunstig geweest als nu. Het is tijd om deze te verwezenlijken door onze standpunten en strategie nauw op elkaar te laten aansluiten. De EU zal doorgaan met steun aan en nauwe samenwerking met de VS door middel van het Kwartet. Het Kwartet moet nieuw leven ingeblazen worden; de huidige impasse in het vredesproces maakt dat noodzakelijk. Het Kwartet kan de behoedzame, maar dynamische bemiddeling verschaffen die benodigd is.
Om vrede in het Midden-Oosten te bereiken is een alomvattende oplossing nodig. Zowel Syrië als Libanon hebben daar een belangrijke rol in te spelen. We zien uit naar de tenuitvoerlegging van het Arabische vredesinitiatief. Zij moeten deel uitmaken van de oplossing. Onze benadering moet regionaal en inclusief zijn. Een multilateraal kader zou het Israëlische-Palestijnse bilaterale kader moeten aanvullen.
Het is mijn bedoeling om de komende maanden nauw contact met het Parlement over al deze zaken te houden. Ik ben me bewust van de actieve rol die het Parlement hierin speelt, niet in het minst vanwege zijn functie als begrotingsautoriteit. Op politiek niveau werken de delegaties van het Europees Parlement rechtstreeks met de Israëlische Knesset en de Palestijnse Wetgevende Raad (PLC). Vorige week heeft de delegatie naar de PLC de bezette Palestijnse gebieden bezocht en grote bezorgdheid geuit over de situatie ter plekke.
Tot slot wil ik zeggen dat ik blij ben met de voortzetting van de werkgroep van het Parlement over het vredesproces, die deze week weer bijeen zal komen.
Ioannis Kasoulides
namens de PPE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, tijdens een bezoek van jonge Israëlische en Palestijnse leiders aan het Europees Parlement vond er een diepgaande discussie plaats waarin werd uiteengezet hoe de vredesregeling voor hun toekomst eruit moet zien: een veilige en erkende tweestatenoplossing gebaseerd op de grenzen van 1967, met Jeruzalem als hoofdstad van beide staten; demilitarisering van de Palestijnse staat; hervatting van het Arabische vredesinitiatief van 2007; NAVO-garanties, en de aanpak van de vluchtelingenkwestie zonder dat het demografische karakter van de Hebreeuwse staat wordt aangetast.
Ofschoon de jongeren een visie op een gezamenlijke toekomst hebben, zijn de ouderen nog steeds aan het discussiëren over de vraag of ze al dan niet aan onderhandelingen moeten beginnen. Het Egyptische initiatief voor inter-Palestijnse verzoening - zodat er één gesprekspartner is - wordt nog steeds overwogen, en er wordt nog steeds gewacht op de veiligheidsregeling in Gaza, met de vrijlating van gevangenen zoals Gilad Shalit. Intussen zorgen de voldongen feiten ter plekke ervoor dat de Palestijnse staat, volgens het verslag van het hoofd van de EU-missie in Oost-Jeruzalem, steeds minder levensvatbaar wordt.
Ik betreur het feit dat Israël, dat toch een democratisch land is, weinig aandacht schenkt aan de schade die een aantal van zijn activiteiten in de ogen van de internationale publieke opinie tot gevolg heeft, en niet meer doet dan de schade pas achteraf te beperken.
Hannes Swoboda
namens de S&D-Fractie. - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Malmström, vicevoorzitter van de Commissie en hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, als eerste zou ik mijn oprechte dank willen uitspreken aan het Zweedse voorzitterschap voor dit initiatief. Het was een goed initiatief en daarmee wil ik u feliciteren. Ik zou ook barones Ashton willen bedanken voor het feit dat ze bij haar eerste optreden hier aan de zijde van de Commissie zit, ook al heeft ze primair vanuit haar rol van hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid gesproken. Een gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid is waar het hier om gaat. In een zeker opzicht is het misschien onbelangrijk waar u zit, maar het is wel belangrijk dat u hier bent en dat u een gemeenschappelijk buitenlands beleid vertegenwoordigt.
Mijn tweede punt is dat de door de Raad aangenomen verklaring een goede en allerminst anti-Israëlische verklaring is. Integendeel, de verklaring is in het belang van Israël en van de veiligheid en stabiliteit van Israël. Het is zeer belangrijk dit te benadrukken. Als wij als Europeanen een actieve rol in dit opzicht willen spelen, is het noodzakelijk dat we hiermee doorgaan. Ik zou u, barones Ashton, willen vragen om dit ter harte te nemen.
Een aantal dagen geleden waren we in de VS en hielden we besprekingen met onze collega's van het Congres. Geconfronteerd met de eenzijdige benadering van het Congres en zijn gebrek aan begrip voor de situatie van de Palestijnen heeft president Obama slechts zeer weinig mogelijkheden. Er bestaat veel begrip voor de situatie in Israël. Ook wij zijn tegen elke vorm van terrorisme en willen dat de gevangengenomen soldaat eindelijk kan terugkeren naar zijn familie. We zijn echter even bezorgd over en begaan met de moeilijke positie waarin de Palestijnen zich bevinden met betrekking tot alles waaraan in deze verklaring wordt gerefereerd, in het bijzonder de grenzen van 1967, de moeilijke situatie in Jeruzalem en de nederzettingsactiviteiten. Het is weliswaar een voortzetting van het beleid van de afgelopen paar jaar, maar het is volstrekt onbegrijpelijk dat een zeer tegenstrijdige houding wordt ingenomen ten aanzien van de uitbreiding van nederzettingen. Eerst was deze gestaakt, toen weer opgenomen in het nationale prioriteitenprogramma, daarna werd alleen de natuurlijke groei gehandhaafd en vervolgens werden wegen gebouwd die Palestijnse nederzettingen doorsneden. De manier waarop de Palestijnen dagelijks land wordt ontnomen, is volstrekt onacceptabel.
Wat er is gebeurd met een delegatie van het Parlement is eveneens volstrekt onacceptabel. Ook de heer De Rossa zal hierover zijn mening geven. De leden van dit Parlement moeten samen met de Raad en de Commissie duidelijk de boodschap afgeven dat leden van het Parlement het recht hebben om naar Gaza te reizen om daar met eigen ogen de situatie te aanschouwen. Wat heeft Israël te verbergen? Waarom verhindert het dat leden van het Parlement naar Gaza reizen? We moeten dit niet accepteren en ik hoop dat we ons hier gezamenlijk tegen zullen verzetten. Transparantie en openheid zijn, onder andere, de voorwaarden voor een redelijk Midden-Oostenbeleid. Hieraan moeten we onze duidelijke steun geven.
Annemie Neyts-Uyttebroeck
namens de ALDE-Fractie. - Voorzitter, mevrouw de hoge vertegenwoordiger/vicevoorzitter van de Commissie, mevrouw de vertegenwoordiger van het Zweedse voorzitterschap, ik zou graag willen beginnen met u, mevrouw Malmström, om het gehele Zweedse voorzitterschap te feliciteren met de Raadsconclusies betreffende het conflict in het Midden-Oosten in het algemeen en Oost-Jeruzalem in het bijzonder.
Ik geloof dat het voor iedereen een belangrijk teken aan de wand is dat voor de allereerste keer, en juist nu het Verdrag van Lissabon in werking is getreden, een gezamenlijk rapport van de hoofden van de EU-delegaties over Oost-Jeruzalem unaniem is goedgekeurd en aangenomen. Voorts is het een teken aan de wand dat ook de door het Zweedse voorzitterschap voorgestelde conclusies eenparig zijn aangenomen, ook die betreffende Oost-Jeruzalem. Ik hoop dat de Israëlische autoriteiten beseffen hoe belangrijk deze evolutie is.
Waarde collega's, wij debatteren over het Midden-Oosten om de zoveel maanden en soms lijkt het wel de processie van Echternach, een klein beetje vooruitgang, dan weer tekenen van achteruitgang, dan weer redenen tot hoop. Er zijn helaas ook redenen tot wanhoop. Wij blijven vanzelfsprekend hopen. Het is ook voor mijn fractie vanzelfsprekend van het allergrootste belang dat zowel Israël als de Palestijnen in vrede naast elkaar kunnen leven in twee aparte staten, alle ontwikkelingskansen krijgen en elkaars veiligheid garanderen. Ik geloof dat we het daar allemaal over eens zijn. We zijn het ook allemaal eens over welke stappen idealiter daartoe zouden leiden en vanzelfsprekend zijn we bereid daartoe bij te dragen.
Jeruzalem is een van de mooiste steden ter wereld en als stad inderdaad iets heel bijzonders. Het is dan ook ongelooflijk tragisch dat de bevolkingen, die daar naast elkaar leven, er maar niet in slagen om dat op een vreedzame wijze te doen en voor het heil en het behoud van Jeruzalem hoop ik in deze dagen voor Kerstmis dat we daar alsnog in slagen.
Caroline Lucas
namens de Verts/ALE-Fractie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou de verklaringen van zowel de Raad als de Commissie graag willen verwelkomen, maar mijn vraag aan beiden is wanneer we nu eens verdergaan dan mooie woorden - waar ik het zeker mee eens ben - en tot echte actie overgaan? We hebben keer op keer dezelfde woorden gehoord: we moeten ervoor zorgen dat Israël dit doet of dat doet, maar we hebben behoefte aan een echte hefboom om ervoor te zorgen dat het ook zover komt. Anders zal Israël ons gewoon blijven negeren, zoals het steeds doet.
Mijn vraag is wat u praktisch gezien kunt doen om ervoor te zorgen dat er echt beweging en vooruitgang komt? Naar mijn mening moet dat gepaard gaan met zaken zoals het opschorten van de associatieovereenkomst tussen de EU en Israël.
Wat met name de situatie in Oost-Jeruzalem betreft, ben ik zeer verheugd over het initiatief van het Zweedse voorzitterschap, over zijn duidelijkheid met betrekking tot de rol van Jeruzalem als hoofdstad van beide staten en zijn standvastigheid over het belang van de bevriezing door Israël van de nederzettingenbouw in Oost-Jeruzalem.
Ik spreek ook mijn lof uit aan de auteurs van het verslag van de EU-missiehoofden over Oost-Jeruzalem zelf. Dat verslag getuigt van een duidelijkheid en visie die maar al te vaak in deze debatten ontbreken. Er wordt uiteengezet hoe het Israëlische beleid van illegale annexatie van Oost-Jeruzalem juist is opgezet om de Palestijnse gemeenschap in de stad te verzwakken en Palestijnse ontwikkeling tegen te gaan. Maar de EU-missiehoofden hebben de Raad, als gevolg van dat verslag, verzocht een hele reeks aanbevelingen aan te nemen, en ik vind dat de Raad dringend iets moet ondernemen om daar gevolg aan te geven..
Als de EU haar engagement voor een tweestatenoplossing serieus meent, moet zij al het mogelijke in het werk stellen om het Palestijnse karakter en de Palestijnse identiteit van Oost-Jeruzalem te behouden en te versterken. De verklaring en het verslag van de EU-missiehoofden geven daarvoor praktische manieren aan.
Peter van Dalen
namens de ECR-Fractie. - Voorzitter, velen bidden juist in deze adventstijd voor vrede in het Midden-Oosten, maar soms word je moedeloos en denk je, die vrede komt er nooit. Toch is het van belang dat alle partijen blijven werken aan vrede. Tegelijkertijd zou daar wel eens hét probleem kunnen zitten. Kunnen en willen alle partijen werken aan vrede? Israël heeft in het verleden al stappen gezet om land te ruilen voor vrede. Ik denk aan de ontruiming van delen van de Gazastrook. Tot vrede leidde dat helaas niet. Raketbeschietingen namen zelfs toe en Israël viel in 2009 de Gazastrook binnen. Nu heeft Israël een tijdelijke bouwstop afgekondigd voor Westelijke Jordaanoever. Ook is een reeks van wegblokkades opgeheven. Dit als gebaar om tot vredesbesprekingen te komen.
Deze stappen van de regering-Netanjahu zijn voor Israëlische begrippen al behoorlijk verregaand. Ik zie aan Palestijnse zijde nog weinig beweging. Men blijft zeggen dat wat Israël doet, niets voorstelt. Ik mis het Palestijnse gebaar om tot onderhandelingen te komen. Is het de Palestijnse wil en het vermogen om tot andere onderhandelingen te kunnen komen? Hamas lijkt verstrikt in het gevecht met Fatah en aan de ketting gelegd bij Iran. Mahmoud Abbas lijkt een papieren tijger die nauwelijks nog invloed heeft. Ik vind het tijd dat ook van Palestijnse zijde zichtbaar getoond wordt dat men vrede wil.
Kyriacos Triantaphyllides
namens de GUE/NGL-Fractie. - (EL) Mijnheer de Voorzitter, Lady Ashton, we verwelkomen het besluit van 8 december van de Raad van de Europese Unie. Het bevestigt nogmaals de steun van de Europese Unie aan de totstandbrenging van twee nieuwe staten op basis van de grenzen van 1967.
Op basis van de ervaringen die we tijdens ons recent bezoek in het gebied hebben opgedaan, stellen we echter vast dat de toestand in de Palestijnse gebieden het stichten van een Palestijnse staat quasi onmogelijk maakt. We wijzen hierbij op de bouw van de muur en het slopen van Palestijnse woningen maar vooral ook op de bouw van nederzettingen op de hele Westelijke Jordaanoever en in het bijzonder in de omgeving van Oost-Jeruzalem.
In die nederzettingen wonen thans circa 500 000 kolonisten. Met name in Oost-Jeruzalem tracht men een enclave te creëren door woningen te bouwen rondom de stad, zodat de Palestijnen gedwongen worden hun huizen te verlaten. Het is nu duidelijk dat de Israëlische regering de gesprekken gebruikt om tijd te winnen. Langzaam maar zeker probeert ze haar soevereiniteit op te leggen aan het hele Palestijnse grondgebied.
De Europese Unie moet zich niet alleen inzetten voor een tweestatenoplossing, maar bovendien bepaalde maatregelen treffen ten aanzien van Israël. Het voortdurend schenden van de mensenrechten vormt een geldige reden voor de Europese Unie om sancties op te leggen op grond van artikel 2 van het Verdrag. Als zij namelijk enerzijds kiest voor ondersteuning van het vredesproces maar anderzijds de economische relaties met Israël onbeperkt blijft opwaarderen, zal zij maar één ding bereiken: het dienen van het beleid van Israël, dat er in bestaat de Palestijnen te dwingen hun land te verlaten en de Israëlische soevereiniteit uit te breiden over heel Palestina.
Bastiaan Belder
namens de EFD-Fractie. - Mijnheer de Voorzitter, zijn ze gek geworden in Europa? Deze retorische vraag klonk begin december van Amerikaanse zijde. Mikpunt van de felle kritiek uit het Congres was de unilaterale aanwijzing van Oost-Jeruzalem als hoofdstad van de voorziene Palestijnse staat in een circulerende ontwerpresolutie van de Raad. Als voorzitter van de EP-delegatie voor de betrekkingen met Israël had ik mij een constructiever begin van onze transatlantische dialoog gedacht en ook gewenst. En, zo haast ik mij eraan toe te voegen, nauwkeurige kennisneming van ontwerp- en finale Raadsverklaring raakt mij, evenals de collega's in het Congres, diep. Met name van het delingsvoorstel voor Jeruzalem neem ik pertinent afstand. De Raadsverklaring over het Midden-Oosten, acht ik een ernstige diplomatieke en politieke terugslag voor het vredesproces. Ik ben dan ook zeer teleurgesteld in de bewindslieden van Buitenlandse Zaken die zich uitgerekend door het Zweedse voorzitterschap, gelet op zijn gespannen relatie met de Joodse staat, op sleeptouw hebben laten nemen.
Mijnheer de Voorzitter, ik koester een aantal fundamentele bedenkingen tegen genoemde Raadsverklaring. Zo stimuleert zij de Palestijnse Autoriteit bepaald niet tot hervatting van de onderhandelingen met Israël. Daarenboven druist zij in tegen het principe van het Kwartet dat "derde partijen niet dienen te interveniëren in de bilaterale onderhandelingen", een principe van 9 november 2008. De officiële Amerikaanse reactie op de Raadsverklaring van 8 december onderstreepte dit principe andermaal. Rest dan slechts berusting in de impasse van het vredesproces? Absoluut niet! Recente werkbezoeken aan Israël hebben mij stellig overtuigd van de noodzaak én mogelijkheid van een gradueel, solide toenaderingsproces tussen de staat Israël en de Palestijnse Autoriteit. Geleidelijke bestuursoverdracht op de Westelijke Jordaanoever, denk aan zone C, hechtere economische samenwerking bij gelijktijdige versterking en verankering van betrouwbare Palestijnse instituties helpen het vredesproces echt vooruit. Ik roep Raad en Commissie dan ook op voortaan af te zien van contraproductieve declaraties over het vredesproces en daarentegen te investeren in concrete samenwerkingsprojecten tussen Israëli's en Palestijnen. Dat is toch een geijkte Europese formule?
Diane Dodds
(EN) Mijnheer de Voorzitter, als lid van de parlementaire delegatie naar Israël heb ik vol belangstelling geluisterd naar de opmerkingen van de Raad Buitenlandse zaken over het vredesproces in het Midden-Oosten en naar de verklaring van de Commissie. Net als bij mijn vorige collega overheerst echter ook bij mij een gevoel van bezorgdheid hierover. Israël is de enige functionerende democratie in de regio. De meest geliefde tactiek die zijn tegenstanders hebben gehanteerd zijn terroristische daden tegen de staat Israël. Naar mijn mening wordt in de verklaringen van de Raad en de Commissie het belang van de veiligheidsproblemen van Israël niet op zijn juiste waarde geschat. Ik heb de hoge vertegenwoordiger die problemen eigenlijk niet horen noemen in haar verklaring aan dit Parlement.
Verder vind ik dat met de verklaring een te grote last wordt gelegd op Israël zowel wat betreft het gebrek aan vorderingen in het proces als wat betreft de oplossing van de hangende kwesties en met name Jeruzalem.
José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra
(ES) Mijnheer de Voorzitter, eigenlijk is dit een vreemd debat, omdat mevrouw Malmström op de stoel van de Raad zit - en die hopelijk snel inruilt voor de stoel van de Commissie - en mevrouw Ashton op de stoel van de Commissie zit. Op welke stoelen zal zij wel allemaal niet zitten!
Hoe het ook zij, mijnheer de Voorzitter, de conclusies van de Raad stemmen niet bepaald tot optimisme. De Raad heeft zijn diepe bezorgdheid uitgesproken over het gebrek aan vooruitgang in het vredesproces in het Midden-Oosten en dringt erop aan dat het proces wordt hervat op basis van de resoluties van de VN-Veiligheidsraad, de conclusies van de Conferentie van Madrid en de routekaart. Niets nieuws onder de zon.
De Raad heeft ook verklaard dat de Europese Unie bereid is een essentiële bijdrage te leveren aan de oplossing van de problemen die de twee spreeksters hier hebben aangekaart: het probleem van Oost-Jeruzalem, het waterprobleem, het probleem van de veiligheid en het probleem van de grenzen.
Ik zou echter graag het standpunt van onze genodigden kennen over een reeks nieuwe elementen. Ten eerste zou ik willen weten of het moratorium van acht maanden en de nederzettingen waartoe de Israëlische regering heeft besloten verband houden met de nieuwe Amerikaanse regering.
Verder zou ik graag vernemen wat hun mening is over de verklaringen die de vertegenwoordiger van Hamas gisteren in Gaza heeft afgelegd naar aanleiding van de tweeëntwintigste verjaardag, met name het voornemen om geen concessies te doen aan Israël en het land niet te erkennen. Wat denken zij van de continuïteitswet die de Israëlische burgers in de gelegenheid zal stellen zich via een referendum uit te spreken over de bezetting van de bezette gebieden?
Hoe staan zij, ten slotte, tegenover het Goldstone-rapport en de goedkeuring ervan door de VN-Raad voor de mensenrechten? Zijn zij van mening dat dit initiatief het vredesproces bevordert? Of zijn zij het met Israël eens dat het vredesproces hierdoor zal worden bemoeilijkt of belemmerd?
Proinsias De Rossa
(EN) Mijnheer de Voorzitter, er zijn twee toezeggingen in de verklaring van de Raad die ik speciaal wil toejuichen, en die het potentieel hebben een nieuwe dynamiek te scheppen: ondersteuning van het tweejarenprogramma van de Palestijnse Autoriteit voor het beëindigen van de Israëlische bezetting en de vestiging van de Palestijnse staat, en de bereidheid van de Unie een Palestijnse staat te erkennen wanneer die aan de orde is.
Vorige week heb ik een officiële delegatie van het Europees Parlement naar de bezette Palestijnse gebieden geleid. Daar zag ik opnieuw met eigen ogen het apartheidssysteem dat Israël tegen de Palestijnen toepast, afgezien van de onteigeningen en de vernietiging van hun huizen, land, water en gebedshuizen.
Binnen enkele uren na de publicatie van de verklaring van de Raad werd de toestemming die mijn delegatie had om naar Gaza te gaan herroepen. Dat is geen manier van handelen voor een welwillende staat. Het is beslist een verstoring van het democratische recht van dit Parlement fatsoenlijke en democratische relaties te hebben met onze door het Palestijnse volk gekozen collega's.
We hebben een wijdverspreide radeloosheid en wanhoop geconstateerd bij de mensen die we hebben ontmoet en in de wijken die we hebben bezocht in Hebron, Oost-Jeruzalem en Ramallah. Waar wanhoop heerst, zal geweld plaatsvinden. We kunnen nu ofwel vooruitgaan of de situatie laten afglijden naar nog meer verbitterd geweld, met als gevolg dat gematigde Palestijnse politici uit hun leiderschap zullen worden gedreven. Dat is de keuze die we moeten maken.
Ik wil zowel de Raad als barones Ashton - die ik het beste wens - oproepen de betrokkenheid van de Unie bij dit proces nieuw leven in te blazen - en niet alleen maar op het Kwartet af te gaan om haar betrokkenheid bij het proces te hernieuwen - en een tijdschema vast te stellen dat samenvalt met het tijdschema van het tweejarenprogramma van de Palestijnse Autoriteit voor de tenuitvoerlegging van de beginselen die we vorige week, naar mijn mening zo moedig, hebben uiteengezet.
We moeten de mensenrechten krachtig verdedigen. We moeten handelen. We moeten toegang tot onze markten gebruiken als stimulans voor Israël. Ik heb het niet over sancties, maar over het feit dat we ervoor moeten zorgen dat de toegang tot onze markten een prikkel is voor Israël om zich overeenkomstig zijn internationale verantwoordelijkheden te gedragen. Ook moeten we de Verenigde Staten er eindelijk toe overhalen om zich met spoed opnieuw te engageren op dezelfde gronden als die we vorige week uiteengezet hebben.
Chris Davies
(EN) Mijnheer de Voorzitter, het verslag van de EU-missiehoofden over Oost-Jeruzalem stemt alles behalve optimistisch. Laten we er niet omheen draaien. Dit verslag maakt duidelijk dat wat er in Oost-Jeruzalem gebeurt, een vorm van etnische zuivering is. Palestijnse huizen worden ingepikt, mensen worden weggejaagd en de hoop op vrede wordt vernietigd. De vraag is dus: wat gaan we eraan doen?
De conclusies van de Raad zijn zeer welkom. We weten dat ze sterk zijn, want de Israëlische regering heeft ze onmiddellijk verworpen. Niets nieuws, zeiden ze. Ze zijn gewend om onze woorden van de hand te wijzen omdat we nooit de daad bij het woord voegen. Ze behandelen ons met minachting. En waarom niet - we zijn zo onnozel dat we zelfs de rekeningen voor de bezettingsmacht betalen! Wij houden de Palestijnen op de been, terwijl Israël de rekening zou moeten betalen, niet onze belastingbetalers.
Als we willen dat onze woorden iets betekenen, dan moeten we de associatieovereenkomst opschorten of dreigen op te schorten, maar geen van onze ministers van Buitenlandse Zaken heeft die mogelijkheid ooit ter sprake gebracht, zo wordt ons verteld. Dus de vraag blijft: waar is het beleid? Nou, we hebben het beleid. Het staat in de conclusies. En hoe zit het nu met optreden? Israël zal niet in bewegen komen, tenzij het daartoe aangezet wordt.
Franziska Katharina Brantner
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ik zou barones Ashton welkom willen heten in haar nieuwe positie. Ik zou ook het Zweedse voorzitterschap willen bedanken voor de resolutie en voor de erkenning dat een tweestatenoplossing op de lange termijn alleen mogelijk is als het nederzettingenprobleem wordt opgelost. Het verslag van de heads of mission is al meerdere keren genoemd, en ook wij zijn van mening dat het een zeer goed verslag is. Hierop voortbouwend heb ik twee vragen. Wat is de actuele status van dit verslag, en wanneer wordt het gepubliceerd? Ten tweede: wat gaat u, Commissie en Raad, doen om de aanbevelingen uit het verslag ten uitvoer te leggen? Ik zou nu drie aanbevelingen uit het verslag willen citeren. De eerste is:
(EN) 'voorkomen en ontmoedigen van financiële transacties van actoren in de EU-lidstaten die kolonisatieactiviteiten in Oost-Jeruzalem steunen door het aannemen van passende EU-wetgeving'; ten tweede: 'ervoor zorgen dat producten die zijn vervaardigd in nederzettingen in Oost-Jeruzalem niet worden geëxporteerd naar de EU op grond van de associatieovereenkomst tussen de EU en Israël' en ten derde: 'richtsnoeren bieden voor oorsprongsvermelding van producten uit nederzettingen aan belangrijke detailhandels in de EU.'
(DE) De voorstellen die in dit verslag worden gedaan, zijn zeer concreet en precies. Welke stappen bent u van plan te nemen om ze ten uitvoer te leggen?
Patrick Le Hyaric
(FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mevrouw de minister, dank u wel, ik juich uw opmerkingen toe.
Europa beschikt thans over twee essentiële documenten om gewicht in de schaal te leggen bij nieuwe vredesinitiatieven. Ten eerste het moedige verslag van het Zweedse voorzitterschap dat u zojuist hebt genoemd, mevrouw Malmström. In dit verslag wordt opgeroepen te komen tot twee staten, waarvan Palestina binnen de grenzen van 1967 er een zou moeten zijn, met Oost-Jeruzalem als hoofdstad.
Ten tweede de tekst van de ambassadeurs, missiehoofden, waaruit blijkt dat de Israëlische autoriteiten een strategie volgen waarbij zij in strijd met de mensenrechten huizen verwoesten en land koloniseren. Deze strategie is erop gericht Jeruzalem te scheiden van de Westelijke Jordaanoever teneinde het idee van een Palestijnse staat de grond in te boren.
Maar onze woorden in dit Parlement zullen vanzelfsprekend geen effect sorteren indien zij niet worden gevolgd door concrete daden. Wij moeten handelen, en in dit verband kunnen wij de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Israël opgeschort houden zolang de Israëlische regering zich niet conformeert aan het internationale recht. Wij moeten dus handelen om te zorgen voor de beëindiging van de kolonisatie, de opheffing van de blokkade van de Gazastrook, de afbraak van de muur van de schande, de terugkeer van de vluchtelingen en de vrijlating van alle politieke gevangenen.
Ik wil nog iets zeggen. Wij hebben in dit Parlement gesproken over de vrijlating van soldaat Gilad Shalit. Ik ben het eens met hetgeen is gezegd, maar ons Parlement moet zich tegelijkertijd uitspreken voor de vrijlating van een andere Europese burger, de jonge Fransman van Palestijnse origine Salah Hamouri. Inderdaad, vrijheid voor Gilad Shalit, maar ook voor Salah Hamouri!
Simon Busuttil
(MT) Staat u mij toe te beginnen met een compliment aan het adres van de Raad voor de moedige conclusies die hij vorige week heeft aangenomen. Naar mijn mening hebben we nog nooit zulke heldere, concrete en moedige conclusies over zo'n gevoelig onderwerp van de Raad gehad als die van vorige week. Daarmee complimenteer ik de Raad.
Ik wil daaraan echter toevoegen dat we nu verder moeten gaan en in actie moeten komen, want de situatie in Jeruzalem verslechtert met de dag en kan niet langer worden getolereerd. Er vinden flagrante schendingen van het internationaal recht plaats, er zijn problemen die veel mensen veel leed berokkenen, waaronder huisuitzettingen, sloop van woningen en illegale huizenbouw. We mogen niet zwijgen tegenover zulk onrecht, want als we dat wel doen geven we de boodschap af dat het recht, de diplomatie en het zo gekoesterde beginsel van vreedzame conflictbeslechting geen waarde hebben. Ik geloof niet dat we dit in ons eigen land hadden laten gebeuren. We moeten daarom optreden door de juiste omstandigheden te scheppen die de opbouw van vertrouwen tussen beide partijen bevorderen en die leiden tot twee afzonderlijke, levensvatbare staten die vreedzaam naast elkaar kunnen bestaan. Staat u mij toe eer te bewijzen voor de grote rol die Jordanië in dit opzicht speelt. Ten slotte richt ik het woord tot barones Ashton: u hebt een nieuwe rol toebedeeld gekregen op grond van het Verdrag van Lissabon, een belangrijke rol die ons kansen biedt. Laten we die kansen alstublieft niet laten lopen.
Rosario Crocetta
(IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, wij waren in Ramallah toen het bericht kwam dat Europa een nieuw besluit had genomen voor het vredesproces in het Midden-Oosten. We hebben gezien dat de Palestijnse vertegenwoordigers een glimlach van hoop om de lippen hadden.
Het waren dagen van intense emotie en van lijden, zoals viel af te lezen van de gezichten van de kinderen achter de getraliede vensters van hun huizen in de straten van Hebron, de spookachtige straten die door geen enkele Palestijn mogen worden overgestoken. We zagen het lijden van een 85-jarige vrouw die uit haar huis was verjaagd en in de kou moest slapen in een tent die ze had opgezet in de tuin van haar vroegere huis, en het lijden van Palestijnen die met Europees geld een boerderij hadden gebouwd die door Israëlische soldaten werd vernietigd.
Israël heeft het recht een onafhankelijke staat te zijn, maar de Palestijnen hebben ook recht op een eigen land, een staat, een paspoort. Door het besluit van de Raad van Europa is een aanzienlijke stap vooruit gezet, maar er moet onmiddellijk gehandeld worden. Het conflict tussen Israël en Palestina is het topje van de ijsberg van een groter conflict. De laatste dag van het bezoek hebben de Israëlische autoriteiten ons, de delegatie van het Europees Parlement, verboden de Gazastrook te bezoeken. Ik ben van mening dat de hoge vertegenwoordiger, barones Ashton, moet ingrijpen om te laten zien dat het democratisch Europa hiertegen protesteert.
Ik bedank voorzitter De Rossa die leiding gaf aan de delegatie en alle andere leden van de delegatie, want tijdens de dagen van ons bezoek in Palestina hebben de zwakken in Palestina het gezicht en de woorden van Europa kunnen zien en voelen - een Europa dat de rechten beschermt en dat meer wil doen en meer moet doen.
Hannu Takkula
(FI) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mevrouw Ashton, ik denk dat de nieuwe hoge vertegenwoordiger verbaasd zal zijn over de wijze waarop het Europees Parlement zijn huiswerk heeft gedaan. Wat voor geschiedenisboeken heeft het gelezen als het niet weet hoe de staat Israël in 1947 is ontstaan? De interpretatie die de Raad onder leiding van Zweden heeft aangenomen, lijkt daarom nogal vreemd.
Wij mogen niet vergeten dat de Europese Unie aan zijn eigen waarden moet vasthouden. Wij hebben democratie, mensenrechten en vrijheid van meningsuiting, wat zeer belangrijk is. En Israël is het enige democratische land in het Midden-Oosten. Wij moeten daar geen antidemocratieën, non-democratieën, creëren, omdat die onze waarden niet eerbiedigen.
Het is ook zeer belangrijk te beseffen dat het idee om Jeruzalem te verdelen, waardoor het een stad in twee landen wordt, onbegrijpelijk is. De Europese Unie zou zoiets aan geen enkel ander democratisch land voorstellen. Wij moeten er natuurlijk voor zorgen dat Israël zijn democratisch systeem en zijn rechten op zijn eigen hoofdstad kan behouden, en de Europese Unie kan bij het vredesproces betrokken zijn, en moet dat ook zijn, maar als diplomaat en niet als arts of rechter.
Het is betreurenswaardig dat Gilad Shalit, een Frans staatsburger - en dus een burger van de Europese Unie - en Israëlisch soldaat, nog niet is vrijgelaten. Dit toont aan hoe het Palestijnse bestuur en Hamas tegenover de Europese Unie staan. Zij hebben geen enkel respect voor onze principes en waarden. Wij moeten verder en de dagdromen waar deze resolutie van de Raad vol mee staat, moeten worden losgelaten.
Israël is een democratie: zijn waarden zijn dezelfde als die van ons. Wij moeten de democratie verdedigen en het recht van de mensen daar op een volledig en zeker bestaan en vrede. Die vrede kan worden bereikt wanneer de terroristische organisaties, Hamas en consorten, de aanvallen op Israël en de Israëlische burgers staken. Hier hebben wij een werkterrein om samen terrorisme te bestrijden en voor het Israëlische volk een mogelijkheid te creëren om een bestaan op te bouwen.
Frieda Brepoels
Voorzitter, de delegatiehoofden van de Europese Unie in Jeruzalem en in Ramallah hebben in hun rapport van 23 november heel duidelijk vastgesteld dat Israël actief bezig is om Oost-Jeruzalem illegaal te annexeren en volledig te isoleren van de rest van de West Bank. Ik vraag mij dan ook af, waarom de Raad Buitenlandse Zaken hier niet de juiste conclusies uit trekt? Waarom legt men een dergelijk belangrijk feitenrapport, van eigen makelij nog wel, - en dan heb ik het vooral over de concrete aanbevelingen - zo maar naast zich neer goed wetende dat de huidige ontwikkelingen onomkeerbaar zijn, waardoor zelfs ernstig kan worden getwijfeld aan de mogelijkheid om nog een onafhankelijke en leefbare Palestijnse staat naast de staat Israël op te richten. Het vredesproces in het Midden-Oosten heeft geen boodschap aan wollige uitspraken. Het is meer dan ooit tijd en ook het juiste moment om als Europese Unie een actieve en zichtbare rol in de regio gaan spelen en dit kan natuurlijk alleen als men ook de moed aan de dag legt om klare en duidelijke afspraken de wereld in te sturen, zeker en vooral als het gaat over Oost-Jeruzalem.
Charalampos Angourakis
(EL) Mijnheer de Voorzitter, het is het beleid van de Europese Unie dat samen met de Verenigde Staten en de NAVO, de Israëlische regering steunt in haar misdadig beleid van genocide van het Palestijnse volk. Dit is de conclusie van enkele leden van de delegatie van het Europees Parlement, die door de Israëlische autoriteiten de toegang tot de bezette Gazastrook werd ontzegd.
Het beleid van de Europese Unie enerzijds en de recente beslissing van de Raad anderzijds geven in feite meer tijd aan de Israëlische regeringen, die, zoals we in het desbetreffende VN-rapport hebben kunnen lezen, zich schuldig maken aan oorlogsmisdaden om hun bezettingsplan voort te zetten.
De voorzichtige uitlatingen van de Europese Unie beantwoorden geenszins aan de wereldwijde eis tot een duurzame en onafhankelijke Palestijnse staat op het grondgebied van 1967, met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. De Europese Unie neemt geen enkele praktische maatregel in die richting. Integendeel, ze versterkt de banden met Israël, dat verder gaat met de kolonisering, met name in Oost-Jeruzalem, de bouw van een scheidingsmuur en het schandelijke en misdadige isolement van de Gazastrook.
We wijzen de imperialistische plannen voor het Midden-Oosten af en staan volledig aan de zijde van het Palestijnse volk en van alle andere volken in de regio die eveneens een strijd voeren.
Monika Flašíková Beňová
(SK) Ik moet zeggen dat de uitkomsten van de Raad van vorige week niet geheel evenwichtig waren en dat ik bovendien, omdat ik me al lange tijd met deze zaak bezighoud, het gevoel heb dat ze de kwestie niet vooruit hebben geholpen, in de zin van ons streven naar vreedzame co-existentie van beide staten.
Ik wil daarom opmerken dat we volgens mij meer moeten doen. We moeten niet alleen bemiddelaars, maar actieve bemiddelaars zijn in dit vredesproces, en we moeten erop aandringen dat de oplossing voor deze rampzalige situatie billijk en aanvaardbaar is voor beide staten, zodat beide staten, zowel Palestina als Israël, er een gelijk belang bij hebben.
De Raad heeft geprobeerd de Palestijnen terug te brengen aan de onderhandelingstafel, ondanks hun verzet tegen bepaalde Israëlische maatregelen. Ook wij dringen erop aan dat onnodige belemmeringen voor het vredesproces zo spoedig mogelijk worden weggenomen. De sloop van huizen van Palestijnen in Oost-Jeruzalem en de bouw van nederzettingen en afscheidingen op bezet gebied zijn niet aanvaardbaar. Het is voor ons echter ook onaanvaardbaar om Israël bloot te stellen aan gevaar en het niet actief te beschermen tegen alle aanvallen en terroristische activiteiten die zijn gericht tegen de burgers van de staat Israël.
Ik wil hierbij benadrukken dat uiteraard ook het internationale recht geëerbiedigd moet worden. Zonder dat recht kan er geen hoop zijn op een stabiele ontwikkeling van de regio. Naar mijn mening moeten wij Europeanen, de EU en de burgers van onze landen, bereid zijn de helpende hand uit te steken. Ik hoop dat barones Ashton succes zal hebben tijdens haar missie in de regio en zal terugkeren met positieve berichten.
Alexandra Thein
(DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw Malmström, barones Ashton, dames en heren, ik ben lid van de Delegatie voor de betrekkingen met de Raad van het Palestijnse Zelfbestuur, met andere woorden, het Palestijnse parlement. Vorige week is onze delegatie door Israël de toegang tot Gaza ontzegd. De situatie in Gaza is zeer verontrustend, vooral nu de winter is ingetreden. Slechts 10 procent van de bevolking kan door goederen door de tunnels te smokkelen in het eigen onderhoud voorzien, en dat is precies de reden waarom de tunnels door iedereen worden gedoogd.
Voor operatie 'Gegoten lood' was de situatie precies omgekeerd, en kon 90 procent van de bevolking van Gaza voor zichzelf zorgen. Als bezettende macht zou Israël voor de bevolking in de bezette gebieden moeten zorgen. Israël onttrekt zich aan deze volkenrechtelijke verantwoordelijkheid en daarom moet de internationale gemeenschap, en in de eerste plaats de EU, ingrijpen.
Als we 90 procent van de bevolking van Gaza van voedsel voorzien, hebben we het recht om te zien waar het geld van de Europese belastingbetaler wordt uitgegeven, of het goed wordt gebruikt en of het de mensen bereikt die het nodig hebben.
Hélène Flautre
(FR) Mijnheer de Voorzitter, ook ik wil mevrouw Malmström en het Zweedse voorzitterschap gelukwensen met hun uitstekende conclusies. Deze sluiten aan bij hetgeen wij allen verwachten, namelijk dat de verantwoordelijkheid van de EU voor de vrede in deze regio op basis van het internationale recht wordt bevestigd. Dat is naar mijn mening van cruciaal belang.
Het verbaast mij echter dat in deze conclusies - nu een jaar is verstreken sinds de militaire invasie van de Gazastrook - niet wordt verwezen naar de door de Raad gewenste follow-up van het Goldstone-rapport. Hoe ver zijn wij met de follow-up van het Goldstone-rapport? De Raad had zich daartoe immers verplicht, met name wat betreft de interne onderzoeken bij de verschillende betrokken partijen.
Bovendien verheugt het mij dat Oost-Jeruzalem wordt beschouwd als de hoofdstad van de toekomstige Palestijnse staat, oftewel het Jeruzalem van de twee staten. Desalniettemin ontbreken in deze conclusies specifieke operationele opties. Het verslag van de staatshoofden en regeringsleiders over hun bezoek aan Oost-Jeruzalem daarentegen bevat zeer vele van dergelijke opties.
Ik verzoek de Commissie en de Raad derhalve ons uit te leggen op welke concrete manier de Europese Unie erkenning en legitimering zal weten te voorkomen van de annexatie van Oost-Jeruzalem, die Israël momenteel probeert te bewerkstelligen door onder andere economische maatregelen te nemen maar ook door massale verplaatsing van Palestijnse gemeenschappen te orkestreren.
Richard Howitt
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben blij met de aanwezigheid van de nieuwe hoge vertegenwoordiger in het Parlement en ook met de krachtige conclusies waartoe de Raad onder leiding van het Zweedse voorzitterschap is gekomen voor het Midden-Oosten.
Met betrekking tot het Goldstone-rapport wil ik de heer Bildt namens het voorzitterschap feliciteren voor het prijzen van - en ik citeer - de 'geloofwaardigheid en grote integriteit' van het Goldstone-rapport. Ik denk dat het zinvol is als mevrouw Malmström vandaag in het Europees Parlement herhaalt wat haar ambassadeur heeft gezegd in de Verenigde Naties - dat de EU Israël en de Palestijnen met klem verzoekt passende, geloofwaardige en onafhankelijke binnenlandse onderzoeken uit te voeren naar schendingen van de mensenrechten in verband met het conflict in Gaza.
Tot slot wil ik het voorzitterschap en de hoge vertegenwoordiger vragen of zij op de hoogte zijn van het richtsnoer dat de Britse regering vorige week heeft aangenomen voor etikettering van voedsel, om een onderscheid te kunnen maken tussen importen uit de Palestijnse gebieden en die uit illegale Israëlische nederzettingen, en of ze ons kunnen mededelen wat voor plannen ze hebben om dit advies uit te breiden en op Europees niveau te tillen. Als kiezers kunnen we ervoor kiezen de kosten van vrede te betalen. Als consumenten willen we de prijs van het conflict niet subsidiëren.
Ramon Tremosa i Balcells
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat het recente standpunt van de Europese Unie over het Midden-Oosten, dat tot stand kwam onder leiding van het Zweedse voorzitterschap en Oost-Jeruzalem erkent als hoofdstad van een toekomstige onafhankelijke Palestijnse staat, schadelijk kan zijn voor de Europese inspanningen om een belangrijke rol te spelen in de bemiddeling tussen Israël en de Palestijnen. Het kan contraproductief zijn voor onze gemeenschappelijke doelstelling om vrede te brengen in deze toch al zo turbulente regio.
In plaats van unilateraal en onverwacht een onafhankelijke hoofdstad voor de Palestijnse gebieden uit te roepen was het mijns inziens verstandiger en nuttiger geweest als de Europese Unie al haar inspanningen had gericht op het stimuleren van en aandringen op de totstandbrenging van een echte democratie in de Palestijnse gebieden, bijvoorbeeld door het ondersteunen van geweldloze oppositie. Dat zou de Israëlische staat en democratie en de internationale gemeenschap helpen een geloofwaardige en legitieme gesprekspartner te vinden.
Zoals Cecilia Malmström vandaag al zei, moet over de status van Jeruzalem bilateraal worden onderhandeld door Israëliërs en Palestijnen. Ik ben daarom van mening dat een visie van 'twee democratieën voor twee volken' wenselijker zou zijn dan een oplossing van 'twee staten voor twee volken'.
Democratie, waarde collega's, is een voorwaarde voor vrede.
Michael Gahler
(DE) Mijnheer de Voorzitter, ten eerste zou ik willen zeggen hoe verheugd ik ben dat barones Ashton aan de zijde van de Commissie zit. Ik hoop dat zij dit zal blijven doen.
Ik heb twee vragen aan het voorzitterschap. In de conclusies van de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken wordt niet gerefereerd aan het Midden-Oosten-Kwartet. Bestaat er binnen de Raad geen overeenstemming over de rol van het Midden-Oosten-Kwartet in het vredesproces, of wat is hiervoor de reden?
Ten tweede: hetzelfde geldt voor Hamas. Deze groepering, die helaas politiek van belang is, wordt in de conclusies niet genoemd. Wat is hiervan de achtergrond?
Frédérique Ries
(FR) Mijnheer de Voorzitter, aangezien de heer Le Hyaric bijna twee keer zo lang heeft gesproken als is toegestaan, voel ik me vrij mijn eigen tempo aan te houden, maar ik zal desondanks meteen ter zake komen.
Wij waren beter, veel beter gewend van het Zweedse voorzitterschap. Mevrouw Malmström, vergeef me dat ik zo eerlijk ben. Dat zij Oost-Jeruzalem - weliswaar in eerste instantie - heeft aangewezen, uitgeroepen tot de hoofdstad van de toekomstige Palestijnse staat, is in mijn ogen een weinig voorkomende diplomatieke vergissing - om het eufemistisch te zeggen. De vergissing betreft niet de inhoud - laat over mijn woorden geen misverstand bestaan -, maar de wijze waarop deze verklaring, die vooruitloopt op de uitkomst van de onderhandelingen, de betrokken partijen paternalistisch behandelt, zelfs geringschat. Vele lidstaten hebben trouwens hun standpunt bepaald en afstand genomen van dit eerste ontwerp van de tekst.
Dus ja, natuurlijk duizend maal ja tegen een open hoofdstad, een gedeelde hoofdstad; die deling maakt sinds 2000 deel uit van de Clinton-parameters voor een onderhandelde vrede, een beginsel dat is aanvaard door Ehud Barak in Taba en tevens door anderen. Wij herinneren ons eveneens in dit Parlement de krachtige wijze waarop dit is verdedigd door Avraham Burg en Ahmed Qurei. Jeruzalem: een heilige stad voor drie godsdiensten, de hoofdstad van de boeken, een open hoofdstad. Het punt is alleen dat onze rol er niet in bestaat de deling, een tijdpad of modaliteiten op te leggen maar, zoals reeds is gezegd, de dialoog te bevorderen opdat de betrokken partijen, de Palestijnen en de Israëli's, tot een akkoord kunnen komen.
Sarah Ludford
(EN) Mijnheer de Voorzitter, de conclusies van de Raad zijn inderdaad een welkome, krachtige verklaring van het standpunt van de EU en haar intentie om een veel sterkere rol te gaan spelen in een hernieuwd en versterkt engagement van het Kwartet. Zijn de Raad en de Commissie het er dus mee eens dat de aanpak waarop sommigen aandringen, namelijk het boycotten van Israël, een totaal verkeerde route voor dat engagement is? Je kunt niet iets boycotten en je tegelijkertijd voor hetzelfde inzetten.
De juiste aanpak is wat wordt benadrukt in de conclusies van de Raad, namelijk het herbevestigen van de verdere ontwikkeling van bilaterale betrekkingen met Israël. Hoe verleidelijk het ook is, de Raad kan alleen een invloedrijke speler zijn op politiek gebied en met economische steun als hij de verleidingen weerstaat - die soms worden ingegeven door frustratie ten aanzien van een van de partijen - om bepaalde sancties op te leggen of een van de partijen te straffen. Daar is de situatie te complex voor en het zou de consistente, coherente druk van de EU op beide partijen om weer rond de tafel te gaan zitten en een vredesverdrag te sluiten ondermijnen.
Ivo Vajgl
(SL) Ook ik ben tegen de taal van sancties en dreigementen en ook ik ben voor een constructieve politiek en dialoog. Maar ik betreur het dat we vandaag veel te vaak te horen krijgen dat Israël een democratische staat is. Israël is een staat die zich niet democratisch gedraagt als het om de Palestijnen gaat en als het om ons gemeenschappelijke doel gaat, te weten de vestiging van twee onafhankelijke, zelfbewuste en veilige staten die naast elkaar kunnen bestaan. Daarom denk ik, barones Ashton, dat u vandaag veel stimulansen hebt gekregen voor de ontwikkeling van een constructiever en doeltreffender beleid voor de Europese Unie. Het spijt me te moeten zeggen dat Israël ons blijft zien als een papieren tijger, niet als een echte entiteit waarmee het een dialoog zou moeten aangaan en die behulpzaam zou kunnen zijn bij de oplossing van het probleem.
Robert Atkins
(EN) Mijnheer de Voorzitter, als lid van de delegatie die afgelopen week naar Palestina is geweest, heb ik ingezien dat er verstandige mensen zijn die geloven dat de tweestatenoptie muurvast zit, vooral door de acties van Israël en niet in de laatste plaats zijn voorstellen om de muur nog verder in en voorbij Oost-Jeruzalem door te trekken en zo de Westelijke Jordaanoever in noord en zuid te verdelen.
Hoe zal onze houding zijn en wat voor maatregelen zullen wij nemen als een dergelijke éénstaatoptie werkelijkheid wordt?
Ten tweede, zijn het voorzitterschap en Lady Ashton zich ervan bewust hoe zeer de meningen - van wederom verstandige mensen - over de poppenkast die door moet gaan voor het Kwartet, overheersen onder bepaalde mensen? Wat voor maatregelen gaan we nemen om ervoor te zorgen dat de kosten van deze operatie worden geëvenaard door de effectiviteit ervan, die op dit moment nihil is?
Charles Tannock
(EN) Mijnheer de Voorzitter, ik ben het eens met de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken, de heer Lieberman, dat de uiteindelijke verklaring van de Raad waarschijnlijk een stuk beter is dan de eerdere Zweedse ontwerptekst die ik een paar weken geleden heb gezien, maar zij maakt geen melding van de geaccepteerde beginselen van het Kwartet, die Hamas verwerpt door functionarissen van de Palestijnse Autoriteit en burgers te blijven terroriseren in Gaza.
En waarom heeft minister van Buitenlandse Zaken Bildt de regio niet bezocht om solidariteit te tonen met het democratische Israël en de gematigde Palestijnen?
En waarom is alleen de annexatie van Oost-Jeruzalem genoemd op dit kritieke moment?
De EU moet evenwichtiger zijn en formeel onze gemeenschappelijke democratische waarden met de staat Israël erkennen en de deelname van Israël aan EU-programma's - het gebeurt niet vaak, maar ik ben het in dit geval eens met barones Ludford - op grond van de associatieovereenkomst vergroten, om het vertrouwen van Israël in de goede wil van de EU ten aanzien van de Joodse staat op te bouwen.
Cecilia Malmström
fungerend voorzitter van de Raad. - (SV) Mijnheer de Voorzitter, bedankt voor dit uitstekend debat. Ik zal eerst enkele concrete vragen beantwoorden en dan iets zeggen ter afronding van het debat.
Het Goldstone-rapport is voor mij zeer belangrijk. Het is een ernstig rapport. Het is belangrijk dat we de conclusies grondig bestuderen, en de EU heeft beide partijen, Israël en de Palestijnen, opgeroepen om nauwkeurige onderzoeken in te stellen, in de geest die het rapport aanbeveelt.
Wat het Kwartet betreft, staat er ook in de door de Raad aangenomen conclusies een verwijzing naar het Kwartet en naar het feit dat het Kwartet meer inspanningen moet leveren. Wat de gesprekken met Hamas betreft, onderhoudt de Raad betrekkingen met het Palestijns bestuur onder leiding van president Abbas en premier Fayyad. Iedereen kent de voorwaarden voor gesprekken met Hamas en er is niet aan voldaan.
Tot slot zou ik willen zeggen dat de grote steun van dit Parlement voor de conclusies bijzonder verheugend is. Iedereen ziet - natuurlijk met enkele nuances - in hoe belangrijk het is dat we het vredesproces op alle mogelijke manieren proberen te steunen, en we voelen ons allemaal enorm gefrustreerd omdat het zo wanhopig traag gaat. Van de vreedzame kerstsfeer die weldra over dit Parlement en vele plaatsen ter wereld neerdaalt, zal in de regio ook dit jaar geen sprake zijn op de manier zoals we zouden willen.
Aan het begin van het Zweedse voorzitterschap hadden we gehoopt dat de inspanningen van de president van de VS, de heer Obama, vruchten af zouden werpen in de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen. Het is belangrijk dat de EU en de VS nauw met elkaar samenwerken. Dat is nog niet gebeurd, maar we moeten - zoals steeds met betrekking tot deze kwestie - geduldig en volhardend zijn. De EU moet consequent zijn in en vasthouden aan haar boodschap met betrekking tot Oost-Jeruzalem, grenzen, nederzettingen en veiligheid. Ik ben zeer blij met de grote mate van eensgezindheid in dit Parlement, ook met betrekking tot onze conclusies, die duidelijk en consequent zijn. Ze zullen nog lang de basis vormen voor het werk van de EU. In dat opzicht zal het belangrijk zijn dat alle instellingen nauw samenwerken.
De EU zet zijn EVDB-missie ter plaatse voort, en met name het Coördinatiebureau van de Europese Unie voor de ondersteuning van de Palestijnse politie (Eupol Copps) heeft het voorbije jaar bijgedragen tot het verbeteren van de sociale en economische situatie van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever. De EU steunt ook de voorbereidingen voor de vorming van een zelfstandige Palestijnse staat. Dat vergt veel werk en we staan vanzelfsprekend achter het plan dat de Palestijnse Autoriteit opgesteld heeft: Palestine: Ending the Occupation, Establishing a State.
Om dit conflict te beëindigen, moet een onderhandelde oplossing tussen de partijen worden gevonden. Alle kwesties moeten in die oplossing aan bod komen. We kunnen geen oplossing aanvaarden die bestaat uit eenzijdige maatregelen die dan een voldongen feit worden. Het moet een algemene oplossing zijn. Ze moet het Libanese en Syrische spoor omvatten en ze moet deel uitmaken van een regionale strategie die het Arabisch-Israëlische conflict oplost. Zover zijn we nog niet, maar de EU heeft niettemin een grote stap voorwaarts gezet. Alle instellingen zijn ontzettend eensgezind over die noodzaak en ik zie uit naar verdere samenwerking met betrekking tot deze kwestie.
Catherine Ashton
voorgedragen vicevoorzitter van de Commissie. - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik vermoed dat de vraag waar ik moet zitten zal blijven terugkomen. Ik zit hier omdat de Raad daar is. Misschien moet ik daar gaan zitten of misschien kunt u een plaats voor mij maken in het midden, want ik verzeker u dat er altijd wel iets mis is, waar ik ook zit. Toch is het mij een groot genoegen om hier te zijn met Cecilia en ik verheug me erg op de samenwerking met haar.
Wat me opvalt aan het debat dat we zojuist hebben gevoerd, is dat er zo ongeveer - en ik denk, mijnheer Atkins, dat u met uw woorden misschien de uitzondering was, hoewel ik zeer goed heb geluisterd - een gedeelde overtuiging is dat een tweestatenoplossing de beste optie is. Er is een heleboel passie bij alle Parlementsleden, vooral, als ik dat zo mag zeggen, bij de heer De Rossa en de leden die onlangs zijn teruggekeerd en die zelf hebben gezien hoe erg de situatie ter plaatse is.
Wat naar mijn mening significant is aan de conclusies van de Raad, is dat ze heel duidelijk zijn. Ze geven mij een duidelijk beeld van de richting die we op moeten. Wat ook heel duidelijk is - en ik dank het voorzitterschap voor het werk dat het op dat vlak heeft verricht - is de frustratie in dit Parlement over het feit dat er geen beweging in de zaak zit, frustratie die voortkomt uit soms tamelijk verschillende meningen, die elkaar echter vinden in de wens dat er een oplossing komt. De nuances zijn belangrijk. De meningen die u hebt over de verschillen en over de overeenkomsten zijn belangrijk voor mij als ik onze toekomst door deze besprekingen en onderhandelingen stuur.
Ik twijfel er niet aan dat we twee dingen moeten doen. Ten eerste de eerder politieke kwesties, die u terecht ter sprake brengt. Hoe moet onze relatie worden? Ik sta aan het begin van die reis en dit debat is uiterst belangrijk voor mij. Ik heb geluisterd naar de hierin naar voren gebrachte standpunten en wat ik hiervan meeneem is allereerst dat het Kwartet moet laten zien dat het zijn geld waard is, dat we het daadwerkelijk nieuw leven kunnen inblazen. Ik heb in Jeruzalem al met de medewerkers gesproken via een videoverbinding; ik heb al met de heer Blair gesproken over zijn werk en ik heb al gesproken met minister van Buitenlandse Zaken Clinton over deze zaken. Wil dit werken, dan is het heel belangrijk dat de uitdrukking 'nieuw leven inblazen' absoluut juist is.
Ten tweede zijn er de problemen in de regio die het voorzitterschap ter sprake heeft gebracht. Deze hebben betrekking op de bredere kwesties van de andere landen waarmee we ons bezig moeten houden. Ik denk dat de belangrijkste vraag van vandaag is: wat kan de EU zelf doen?
Dat brengt me in zekere zin bij wat ik het praktische gedeelte noem. Enkele collega's hebben specifieke vragen gesteld: over wat het Verenigd Koninkrijk doet op het gebied van etikettering, over aspecten van de associatieovereenkomst, over dit verslag - het verslag van de missiehoofden - en of de aanbevelingen die ik nog niet heb behandeld daarin staan. We moeten al deze kwesties zorgvuldig overwegen, maar we moeten ook aantonen dat wij praktische steun ter plekke geven.
Ik heb het gehad over de 1 200 klaslokalen die nodig zijn en over ons werk op het gebied van gezondheid. We zijn nauw betrokken bij het plan van premier Fayyad voor de opbouw van de staat en bij het versterken van de instellingen, vooral als het gaat om de rechtsstaat. We moeten laten zien dat we ons ter plekke op een praktische manier inzetten en dat we op een praktische manier proberen uit te vinden hoe wij de situatie kunnen verbeteren van de mensen die daar elke dag moeten leven en die ons de hulp vragen die ze nodig hebben.
Dat is het belangrijkste en meest praktische werk dat ik allereerst moet doen. Ik zou dit werk als volgt willen omschrijven: we hebben de mogelijkheid om zowel politiek als economisch op te treden. Wat ik wil doen is die twee dingen samenbrengen en een manier vinden om ons optreden te versterken, het gedane werk te ondersteunen, het Kwartet effectiever te maken, de Raad en de Commissie - die in feite naast elkaar werkten - samen te voegen, om er voor te zorgen dat hetgeen wij ter plaatse doen echt een verschil maakt.
Uiteindelijk zijn het de twee partijen die samen moeten komen om een oplossing te vinden en vrede moeten sluiten. Maar in de aanloop daar naartoe hebben wij een belangrijke rol te spelen, en ik ben vastbesloten om, zowel namens u als namens de Commissie en de Raad, ervoor te zorgen dat we onze rol zo goed mogelijk vervullen.
De Voorzitter
Het debat is gesloten.
Schriftelijke verklaringen (artikel 149)
Dominique Baudis  
schriftelijk. - (FR) Tijdens de laatste Raad Buitenlandse zaken heeft de Raad van de Europese Unie laten weten voorstander te zijn van de oprichting in de nabije toekomst van een Palestijnse staat, binnen de grenzen van 1967, met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. Europa geeft op deze wijze de voorwaarden aan voor een levensvatbare en voor beide partijen aanvaardbare oplossing van het Midden-Oostenconflict. De door de Raad voorgestelde oplossing is rechtvaardig. Israël en Palestina kunnen op deze basis grond ruilen voor vrede. De Europese Unie heeft een belangrijke rol te vervullen. Zij kan de inter-Palestijnse verzoening ondersteunen omdat Israël anders geen Palestijnse onderhandelingspartner heeft. In het kader van de Unie voor het Middellandse Zeegebied kan zij de hervatting van een Israëlisch-Palestijnse dialoog bevorderen.
Daciana Octavia Sârbu  
schriftelijk. - (EN) Ik ben blij met de recente conclusies van de Raad over deze kwestie, in het bijzonder met betrekking tot Oost-Jeruzalem. De Raad heeft een duidelijk standpunt ingenomen over verschillende essentiële zaken, waaronder de grenzen van 1967, Israëlische nederzettingen, de toegang tot Gaza en steun voor een tweestatenoplossing waarbij Jeruzalem een gedeelde hoofdstad zou worden. Dit blijven enkele van de cruciale knelpunten en de Raad is erin geslaagd ze aan te pakken in zijn conclusies. De Raad heeft de hoge vertegenwoordiger van de EU voorzien van een lijst met concrete doelstellingen en duidelijk aangegeven in welke richting de EU de onderhandelingen wil zien verlopen. Ik heb goede hoop dat deze duidelijkheid en eenheid van de lidstaten zal leiden tot een effectievere betrokkenheid van de EU bij de onderhandelingen en een beter vermogen om samen te werken met de andere belangrijke spelers in het vredesproces.
