System przywozu do UE produktów rybołówstwa i akwakultury w perspektywie przyszłej reformy WPRyb (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest sprawozdanie sporządzone przez Alaina Cadeca w imieniu Komisji Rybołówstwa, w sprawie systemu przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do Unii Europejskiej w perspektywie reformy wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb).
Alain Cadec
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie komisarzu, panie i panowie! Jednym z najważniejszych przesłań tego sprawozdania jest konieczność wypracowania silnych powiązań między wspólną polityką handlową a wspólną polityką rybołówstwa.
Mając to na uwadze, możemy jedynie cieszyć się, że komisarz ds. gospodarki morskiej i rybołówstwa - pani Damanaki, z którą jesteśmy w stałym kontakcie, oraz komisarz ds. handlu - pan De Gucht, zasiadają razem w ławie Komisji. Dwóch komisarzy do jednego sprawozdania - co za zaszczyt! Muszę przyznać, że taka podwójna reprezentacja Komisji cieszy i schlebia, a ponadto jest to widok raczej niecodzienny.
Wróćmy do samego sprawozdania. Przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury z państw trzecich pokrywa ponad 60 % konsumpcji w UE. Ten niepokojący poziom uzależnienia UE od przywozu wynika z dwóch zjawisk: po pierwsze nastąpił spadek produkcji w UE, a po drugie rynek UE coraz bardziej otwierał się na przywóz wskutek polityki handlowej, jaką Komisja realizowała w ostatnim dziesięcioleciu.
Sytuacja ta utrudnia życie rybakom z UE, którzy paradoksalnie mają trudności ze sprzedażą swoich połowów po wystarczająco korzystnych cenach, nawet mimo faktu, że w przypadku wielu gatunków popyt przewyższa podaż. Europejscy rybacy godzą się z nałożonymi na nich ograniczeniami środowiskowymi, socjalnymi i zdrowotnymi, ale mają ogromną pretensję, że ograniczeń takich nie stosuje się w równym stopniu do produktów przywożonych w ogromnych ilościach z państw trzecich.
W sytuacji tej zagrożony jest po prostu europejski sektor gospodarki rybnej, który może nie przetrwać z ekonomicznego punktu widzenia, a dostarcza on miejsc pracy w całej gałęzi gospodarki, zapewnia bezpieczną i wysokiej jakości żywność, przyczyniając się do zachowania kulturowej tożsamości regionów przybrzeżnych.
Panie i panowie! Przetrwanie europejskiego rybołówstwa nie podlega negocjacjom. Wymienię, czego domagamy się merytorycznie. Po pierwsze chcemy, aby Unia Europejska zapewniła produktom rybołówstwa i akwakultury znaczną ochronę celną, aby preferencje przyznane niektórym państwom trzecim, zwłaszcza rozwijającym się, nadal coś znaczyły, a mechanizmy WTO skutecznie zapewniały dostawy na potrzeby naszego przemysłu przetwórczego. Musimy ochronić te produkty przed zaporą celną, stosując "metodę szwajcarską” i domagając się, by traktowano je jako produkty delikatne.
Po drugie, preferencje handlowe przyznane niektórym państwom trzecim muszą zależeć przynajmniej od spełnienia przez te państwa surowych standardów w obszarze środowiska, socjalnym i zdrowia.
Po trzecie wzywamy do odpowiedzialności, jeśli chodzi o przekazywanie rozmów handlowych w sprawie produktów rybołówstwa i akwakultury komisarzowi ds. gospodarki morskiej i rybołówstwa przez komisarza ds. handlu. Będzie to oznaczało lepsze uwzględnienie szczególnych cech produktów rybołówstwa i akwakultury. Uważam, że to najlepszy czas, by dokonać przeglądu warunków tej debaty o zasadniczym znaczeniu. W istocie znajdujemy się w przededniu ważnej reformy WPRyb.
Ponadto zwracamy uwagę na zastój dauhańskiej rundy WTO, co daje nam możliwość ponownego rozważenia niektórych niefortunnych koncesji, które Komisja przygotowywała w imieniu Unii Europejskiej. Oprócz tego, z inicjatywy komisarza De Guchta, który jest tu dzisiaj z nami, Komisja właśnie zainicjowała publiczne konsultacje w celu opracowania nowych wytycznych dla wspólnej polityki handlowej w ramach strategii "UE 2020”. Parlament Europejski ma teraz prawo do współdecydowania zarówno w sprawach dotyczących polityki handlowej, jak i polityki rybołówstwa, w związku z czym zdecydowanie zamierza głośno się wypowiedzieć oraz zapewnić, by uwzględniono jego punkt widzenia w tych sprawach.
Uważam, że pierwszym przejawem takiego stanowiska będzie odpowiednie uwzględnienie przez Komisję i Radę zaleceń zawartych w przedmiotowym sprawozdaniu. W każdym razie, w nadchodzących miesiącach zachowamy najdalej idącą czujność, a osobiście zamierzam nadal pracować nad tymi zagadnieniami.
Maria Damanaki
komisarz. - Panie przewodniczący! Przede wszystkim chcę podziękować panu Cadecowi i komisjom PE, które wspierały proces przygotowania przedmiotowego sprawozdania z inicjatywy własnej. Wyrazili państwo ubolewanie, że w zielonej księdze w sprawie reformy WPRyb nie poświęcono wystarczająco dużo uwagi sprawom, które tu państwo podnoszą. Moim zadaniem dzisiaj jest państwa zapewnić, że Komisja jest zaangażowana w prace i uwzględnia w nich wszystkie obszary polityki, które mogłyby wpływać na reformę WPRyb. Jak już powiedziałam, reforma ma na celu odwrócić negatywny bieg wypadków, z jakim mamy teraz do czynienia. Mamy sektor rybołówstwa, który nie jest zrównoważony ekonomicznie, ale jest dość niewydolny pod względem ekonomicznym. Potrzebujemy zdrowego sektora rybołówstwa, który zapewni zrównoważoną eksploatację zasobów, pozwalając naszym rybakom, ich rodzinom i zaangażowanym społecznościom godnie żyć z prowadzonej działalności.
Potrzebujemy sektora rybołówstwa, który będzie gotów sprostać wyzwaniom rynku tak w wymiarze krajowym, jak i międzynarodowym, jak również teraz i w przyszłości. Słyszę, że mają państwo obawy co do nieuczciwej konkurencji ze strony państw trzecich oraz braku równych szans pod względem warunków socjalnych, środowiskowych oraz wymogów dotyczących zrównoważonej gospodarki i przepisów w sprawie ochrony zdrowia. Pozwolę sobie powiedzieć, że takie same obawy zgłosiły państwa członkowskie, które zabierały głos na ostatniej Radzie ds. Rolnictwa i Rybołówstwa. Musimy zatem zareagować.
Chociaż zmieniamy przepisy dotyczące europejskiego rybołówstwa w kontekście reformy WPRyb, to jednym z największych wyzwań, z jakim będziemy musieli się zmierzyć, będzie podjęcie wszelkich wysiłków na rzecz zapewnienia równych reguł gry dla wszystkich produktów wprowadzanych na rynek UE. W tej sprawie powinniśmy przykładowo wszyscy współpracować, by w pełni i skutecznie wdrożyć nasze prawodawstwo mające zapobiegać nielegalnym, nieuregulowanym i nieraportowanym połowom.
Chciałabym także powiedzieć, że nadal z zaangażowaniem propagujemy poszanowanie wszystkich międzynarodowych zasad oraz instrumentów służących dobremu zarządzaniu gospodarką morską i rybołówstwem przez naszych partnerów, apelując do nich o odpowiedzialne postępowanie, jeśli chodzi o ochronę środowiska i warunki socjalne.
Zdecydowanie popieram państwa apel o większą spójność obszarów naszej polityki. Musimy współpracować, zachowując globalne i zintegrowane podejście do sprawy. Jak już wspominaliśmy, już teraz, aby zapewnić naszej branży przetwórczej stałą dostawę surowca, a konsumentom uczciwe ceny, do Europy przywozi się dwie trzecie spożywanych w niej ryb. Jedna trzecia dostaw na rynek UE nadal należy do sektora UE, który zapewnia miejsca pracy, stanowiąc element struktury socjalnej w wielu regionach Europy. W związku z tym, chociaż jesteśmy w trakcie poważnej reformy naszej wspólnej polityki rybołówstwa, to w polityce handlowej UE nadal trzeba uwzględniać złożoną naturę sektora rybołówstwa w UE oraz realia gospodarcze i społeczne, jakimi się on charakteryzuje. Mam nadzieję na ścisłą współpracę z moim kolegą - panem De Guchtem w kwestii zapewnienia czasu, jaki jest potrzebny na konieczne dostosowania, ale z uwzględnieniem tempa, w jakim przebiega aktualna reforma WPRyb.
W kwestii negocjacji na szczeblu WTO, to zwracamy szczególną uwagę na toczące się rozmowy w sprawie dotacji. Uważamy, że zawsze powinniśmy wspierać przyjazne środowisku i ukierunkowane na innowacje inicjatywy naszych państw członkowskich. Jeśli chodzi o przegląd polityki rynkowej, to zgadzam się ze stwierdzeniem zawartym w projekcie sprawozdania, według którego w WPRyb należy uwzględnić bieżące instrumenty wspólnej organizacji rynku. Przegląd taki powinien być ukierunkowany na umocnienie pozycji organizacji producentów w kwestii możliwości wypracowania przez nie lepszych powiązań między podażą a popytem pod względem jakości i wielkości. Należy również wspierać podaż i stabilność na rynku oraz dokonać przeglądu przepisów odnoszących się do norm handlowych i informacji udzielanych konsumentom.
To wiąże się z etykietowaniem. Konsumenci chcą więcej wiedzieć na temat owoców morza, które kupują. Chcą znać miejsce, w którym złowiono lub wyhodowano daną rybę; chcą również wiedzieć, czy produkty te pozyskano w sposób zrównoważony, przestrzegając zasad ochrony środowiska. Komisja jest gotowa pracować nad legislacyjnymi inicjatywami w celu zapewnienia konsumentom informacji, których potrzebują.
Na koniec jeszcze słowo o akwakulturze. Komisja jest w pełni zaangażowana w realizację celów strategii na rzecz zrównoważonego rozwoju akwakultury, o którym rozmawialiśmy już przy okazji sprawozdania PE. My również uważamy, że rozwój akwakultury w UE może skutkować mniejszym uzależnieniem od przywozu, lepiej zaspokajając rosnące zapotrzebowanie ze strony konsumentów.
Zanim skończę, chciałabym podkreślić, że dzisiejsza debata będzie stanowiła istotny wkład w przygotowanie reformy WPRyb, wysyłając również ważny polityczny sygnał - sygnał pozytywny - mężczyznom i kobietom z europejskiego sektora rybołówstwa, którzy są gotowi poddać się większej dyscyplinie, ale oczekują również iskierki nadziei na przyszłość.
Karel De Gucht
komisarz. - Panie przewodniczący! Komisja z zadowoleniem przyjmuje decyzję Parlamentu Europejskiego o przygotowaniu sprawozdania z inicjatywy własnej w sprawie systemu przywozu ryb i produktów rybołówstwa. Debata zainicjowana przez Parlament Europejski to dobra podstawa do rozpoczęcia rozważań nad sposobem prowadzenia negocjacji handlowych w kontekście zreformowanej wspólnej polityki rybołówstwa.
Chcę prosić posłów do Parlamentu Europejskiego, aby uwzględnili następujące uwagi w odniesieniu do spraw podniesionych w projekcie sprawozdania PE.
Komisja ma świadomość szczególnego charakteru sektora rybołówstwa i jego znaczenia, zwłaszcza dla społeczności żyjących w regionach przybrzeżnych. Wrażliwość tę uwzględnia się we wdrażaniu wspólnej polityki handlowej.
Chciałbym podkreślić, że w polityce handlowej UE trzeba pogodzić rozmaite interesy różnych elementów sektora rybołówstwa, których ta polityka dotyczy, w tym interesy producentów, przetwórców i konsumentów. Realizując politykę w odniesieniu do produktów rybołówstwa i akwakultury, Komisja musi dążyć do zapewnienia między innymi równowagi między odpowiednią polityką w zakresie podaży, sytuacją i interesami producentów z UE oraz zapotrzebowaniem ze strony konsumentów, uwzględniając przy tym potencjalne cele polityki rozwoju.
Wszyscy zgadzamy się, że zaspokojenie popytu rynkowego nie tylko ze strony konsumentów, ale też przemysłu przetwórczego, skutkuje silnym uzależnieniem UE od przywożonych produktów rybołówstwa i akwakultury. Mając na uwadze obecne tendencje i możliwość jeszcze większego uzależnienia, bieżąca reforma wspólnej polityki rybołówstwa to dla UE dobra okazja, aby wzmocnić wyniki gospodarcze danego sektora, zwiększając jego zdolność do konkurowania na skalę ogólnoświatową.
Nie powinniśmy lekceważyć możliwości dalszej globalizacji w przyszłości, mając na uwadze obecne światowe tendencje w międzynarodowym handlu, zarówno na szczeblu wielostronnym, jak i dwustronnym/regionalnym. Jeśli chodzi o negocjacje w sprawie umów o wolnym handlu, to Komisja brała, bierze i powinna brać pod uwagę złożoną naturę sektora rybołówstwa w UE, prowadząc negocjacje na temat dostępu do rynku, zapewniając równowagę między rozmaitymi interesami podmiotów, których dotyczy polityka handlowa, o czym przed chwilą wspominałem. W kontekście światowych tendencji w handlu międzynarodowym Komisja będzie dążyła do zapewnienia czasu potrzebnego na dostosowania, uwzględniając przy tym tempo bieżącej reformy wspólnej polityki rybołówstwa.
Proszę pozwolić, że nawiążę krótko do podstawowych propozycji zawartych w przedmiotowym sprawozdaniu, odnoszących się do zwolnienia produktów rybołówstwa z zasad dotyczących produktów przemysłowych nie pochodzących z rolnictwa (NAMA) w ramach dauhańskiej agendy rozwoju. Będę z państwem bardzo szczery w tej kwestii. Na tym etapie rozmów, oprócz ogromnych trudności z wydzieleniem produktów rybołówstwa z NAMA, inne podejścia takie jak specjalna grupa negocjacyjna, mogłyby skutkować dla UE ogromną presją, zmuszając ją do dalszej liberalizacji swojego rynku.
Komisja bierze odpowiednio pod uwagę zawarty w projekcie sprawozdania apel o zachowanie odpowiedzialności, jeśli chodzi o przekazywanie rozmów handlowych w sprawie produktów rybołówstwa i akwakultury komisarzowi ds. gospodarki morskiej i rybołówstwa przez komisarza ds. handlu. Zgodnie z zasadą kolegialności obowiązującą w przypadku prac Komisji, wszyscy członkowie Komisji ponoszą solidarnie odpowiedzialność za podejmowane decyzje i działania. To oznacza także, że komisarz ds. handlu i DG ds. Handlu, odpowiadając za negocjacje w sprawie produktów rybołówstwa i akwakultury, nie działają samodzielnie, ale prowadzą negocjacje w ścisłej współpracy z komisarzem ds. gospodarki morskiej i rybołówstwa oraz DG ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa, przy ich bezpośrednim zaangażowaniu na wszystkich etapach negocjacji.
Komisja chce zapewnić PE, że w negocjacjach handlowych uwzględnia się szczególne potrzeby sektora rybołówstwa. W rzeczywistości Komisja broni w negocjacjach handlowych interesów sektora UE, uwzględniając możliwie najbardziej jego wrażliwy charakter, nawet w przypadku silnych nacisków ze strony naszych partnerów handlowych.
Broniąc interesów sektora rybołówstwa UE podczas negocjacji handlowych, Komisja dąży do wyeliminowania barier handlowych utrzymywanych przez naszych handlowych partnerów, mogących zagrażać potencjałowi eksportowemu danej gałęzi przemysłu UE, a to w celu zapewnienia równych reguł gry w dwustronnym i wielostronnym handlu produktami rybołówstwa.
Na koniec chcę zwrócić uwagę na przedstawione w sprawozdaniu obawy zainteresowanych stron w kwestii zapewnienia równych reguł gry dla produktów z UE i produktów przywożonych z państw trzecich. UE jest mocno zaangażowana w propagowanie standardów tak w obszarze zatrudnienia, jak i ochrony środowiska w kontekście negocjacji z państwami trzecimi, propagując przy tym również otwarcie rynku - przykładowo w ramach rozdziału dotyczącego zrównoważonego rozwoju znajdującego się w naszych umowach handlowych lub na wielu międzynarodowych forach, na których porusza się te sprawy, takich jak NZ, FAO i regionalne organizacje ds. rybołówstwa, w pracach których UE bierze czynny udział.
Na koniec chciałbym podkreślić moją gotowość i dyspozycyjność do dalszych dyskusji z szanownymi posłami do Parlamentu Europejskiego na temat roli Komisji w negocjacjach handlowych dotyczących produktów rybołówstwa i akwakultury.
Yannick Jadot
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie komisarzu! Sądzę, że musimy mieć na uwadze zbieżność opinii Komisji Rybołówstwa i Komisji Handlu Międzynarodowego w Parlamencie Europejskim zarówno w tej kwestii, jak i w kwestii przedstawionych propozycji.
Sektor rybołówstwa uznano za niezmiernie istotny z punktu widzenia planowania przestrzennego, zatrudnienia i tożsamości kulturowej w Europie. Sektor ten ma również bardzo silny wpływ na zasoby rybołówstwa, natomiast zdecydowaną większość z nich charakteryzuje obecnie znaczne przełowienie. Zbyt często ludzie utwierdzali nas w przekonaniu, że ostatecznym celem europejskiej wspólnej polityki rybołówstwa jest dostosowanie sektora rybołówstwa do zglobalizowanego handlu produktami rybołówstwa, czego skrajnie niemiłych skutków dzisiaj doświadczamy tak w wymiarze społecznym, gospodarczym, jak i oczywiście środowiskowym.
W związku z tym aktywnie opowiadamy się za większą integracją kryteriów społecznych i środowiskowych w umowach handlowych dotyczących produktów rybołówstwa. Popieramy pomysł, aby produkty rybołówstwa wyłączyć spod zasad dotyczących dostępu do rynku dla towarów nierolnych (NAMA), ponieważ ryba to nie skarpetka ani pralka i ma zdecydowanie zasadnicze znaczenie w kategoriach bezpieczeństwa żywnościowego i bioróżnorodności. Musimy jednak zachować jasność. Zważywszy, że jest to przedmiot naszych negocjacji na szczeblu międzynarodowym, nasza polityka europejska musi być przykładowa oraz musimy dążyć do tego, abyśmy mieli więcej i lepiej opłacanych rybaków, którzy nie dopuszczają się nadmiernej eksploatacji zasobów rybnych ani na naszych wodach terytorialnych, ani na wodach, na których wykupujemy sobie uprawnienia do połowów.
Antonello Antinoro
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie komisarzu, panie i panowie! Chcę podziękować panu Cadecowi za pracę - wspaniałą pracę - w tak ważnej kwestii jak system przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do UE.
Przygotowałem wystąpienie na temat konieczności, na przykład, skoncentrowania się na objęciu przywożonych produktów takimi samymi przepisami w sprawie zdrowia i takimi samymi wymogami, ale widzę, że inni już się wypowiedzieli na ten temat, a zatem moja wypowiedź byłaby bezcelowa i niepotrzebnie tracilibyśmy czas. Muszę jednak poruszyć zasadniczą kwestię, którą poruszył w swoim wystąpieniu pan komisarz De Gucht i o której mówił mój przedmówca, a mianowicie sprawę pewnych drobnych sporów, jakie mają obecnie miejsce między dwoma komisarzami czy konfliktu uprawnień każdego z komisarzy.
Abstrahując od całej obłudy, uważam, że bardzo ważne jest, aby to uwydatnić, ponieważ zgodnie z poprzednimi wypowiedziami, sektor rybołówstwa odgrywa podstawową rolę, jeśli nie chcemy zmuszać naszych rybaków do zmniejszenia zdolności połowowej z uwagi na nasze morza. Jeżeli nie chcemy, aby obywatele postrzegali naszych rybaków w roli Kopciuszka Europy, to musimy poświęcić tej sprawie więcej uwagi.
Pani komisarz Damanaki i pan komisarz De Gucht zgodnie wyrazili zamiar pełnego zaangażowania się w przedmiotową sprawę, ale według mnie bardzo ważne jest wypracowanie jednego stanowiska. Uważam też, że aspekt dotyczący komisarza ds. rybołówstwa, wraz ze wszystkimi następstwami w Parlamencie, ma zasadnicze znaczenie dla rozwiązania problemu, natomiast omawiane sprawozdanie jest bardzo ważne w kategoriach przyszłości.
Luis Manuel Capoulas Santos
w imieniu grupy S&D. - (PT) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie komisarzu, panie i panowie! Wszyscy wiemy, że produkty rybołówstwa i akwakultury stanowią istotny element europejskiej diety i w związku z tym jesteśmy zmuszeni przywozić ponad 60 % tych produktów, aby zaspokoić nasze potrzeby, jak słusznie powiedziała pani komisarz Damanaki. Ten prosty fakt wyraźnie dowodzi znaczenia sprawozdania pana Cadeca, z którym miałem przyjemność współpracować jako kontrsprawozdawca w poszukiwaniu możliwie najszerszego porozumienia w kwestii ochrony danego sektora, miejsc pracy, które ten sektor zapewnia, a przede wszystkim wszystkich europejskich konsumentów.
Z tego powodu Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim popiera kluczowe założenia i podstawowe wnioski sprawozdania, zwłaszcza w odniesieniu do obaw i zaleceń dotyczących konieczności zapewnienia zdrowia i bezpieczeństwa przywożonych produktów rybołówstwa i akwakultury, jak też wypracowania kryteriów w zakresie ochrony środowiska, które obowiązywałyby w odniesieniu do połowów, wytwarzania i przetwarzania omawianych produktów.
W sprawozdaniu słusznie porusza się inne kwestie, które w równym stopniu zasługują na poparcie, ale z braku czasu nie mogę ich teraz wyjaśnić. Mając to wszystko na uwadze, moja grupa zagłosuje oczywiście za przyjęciem tego sprawozdania. Ponadto chcę pogratulować panu Cadecowi wspaniałej pracy, którą wykonał.
Pat the Cope Gallagher
w imieniu grupy ALDE. - Panie przewodniczący! Na wstępie chcę pogratulować panu Cadecowi sprawozdania. Spadek cen ryb w ostatnich latach jest bezpośrednio i w znacznym stopniu spowodowany konkurencją ze strony przywożonych ryb poławianych na otwartych wodach i utrzymywanych w gospodarstwach rybackich. Producenci tych produktów nie podlegają wymagającym systemom podmiotów z UE w takich obszarach jak ochrona zasobów czy normy higieny. Wprowadzają swoje produkty na europejski rynek po cenach, które są nieopłacalne dla producentów europejskich.
Problem ten trzeba rozwiązać w kontekście reformy wspólnej polityki rybołówstwa i wiem, że pani komisarz Damanaki to uczyni. Mamy do czynienia z ogromnym uzależnieniem od przywożonych towarów, o czym wspominali zarówno pani, jak i pan komisarz, ale kiedy obserwuję mój własny kraj, do którego przywozi się rocznie 46 tysięcy ton o wartości 181 milionów euro, to wygląda na to, że konsumenci nie są świadomi różnic między rybami przywożonymi a poławianymi na otwartych wodach.
Jeżeli mamy rozwiązać ten problem, to musimy dążyć do zmniejszenia ilości przywożonych produktów z 66 % do 50 %, powiedzmy w okresie dziesięciu lat, ale żeby to uczynić, musimy uprościć biurokrację, która aktualnie hamuje rozwój całego sektora, jak też musimy stymulować współpracę wszystkich dyrekcji generalnych, a w rzeczywistości też wszystkich departamentów rządowych i państw członkowskich, koncentrującą się na najlepszych interesach danego sektora.
Isabella Lövin
w imieniu grupy Verts/ALE. - (SV) Panie przewodniczący, panie i panowie! Popieram sprawozdanie pana Cadeca w sprawie systemu przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do UE. Połowy w Europie alarmująco się zmniejszyły - o 26 % zaledwie od 1997 roku. Do Europy przywozi się ponad 60 % wszystkich spożywanych w niej ryb. Tak być nie musi. Gdybyśmy zdołali zapewnić nasze własne zasoby rybne przynajmniej na poziomie maksymalnego podtrzymywalnego połowu, wielkość europejskich połowów mogłaby się podwoić, a jednocześnie dysponowalibyśmy dużymi i zdolnymi do przeżycia zasobami.
Mając na uwadze ten cel, musimy teraz uważać, aby nie przenieść naszych problemów przełowienia na inne kraje. Poseł Cadec wymienia w swoim sprawozdaniu kilka ważnych instrumentów, z których UE może skorzystać. Pierwszy z nich to rozporządzenie w sprawie nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów. Wszystkim rybom wprowadzanym na rynek UE muszą towarzyszyć zatwierdzone dokumenty, wskazujące czas i miejsce połowu oraz podmiot, który go dokonał. To pierwszy krok, ale nie prowadzi on nas wystarczająco daleko. Problem nielegalnych połowów występuje w wielu miejscach na świecie, ale biedne kraje nie mają środków, żeby z tym cokolwiek zrobić. W krajach o rozpowszechnionej korupcji nie ma problemów z pozyskaniem dokumentów eksportera ryb. W związku z tym Unia Europejska, jako największy importer ryb na świecie, musi przyjąć na siebie odpowiedzialność, zapewniając rzeczowe i techniczne wsparcie finansowe i przyczyniając się tym samym do wypracowania środków ułatwiających przestrzeganie przepisów oraz kontrole w krajach rozwijających się.
Kolejny instrument wdrożono już w Organizacji Narodów Zjednoczonych. Mamy dobre umowy międzynarodowe, ale musimy je również wdrożyć. W 2006 roku UE prowadziła między innymi sprawę umowy wykonawczej do Kodeksu odpowiedzialnego rybołówstwa FAO w ONZ. Musimy kontynuować tę sprawę.
Marek Józef Gróbarczyk
Panie przewodniczący! Chciałem serdecznie podziękować panu Cadecowi za tak odważne sprawozdanie, które ma niezwykle istotne znaczenie dla obecnie budowanej wspólnej polityki rybołówstwa. Już na etapie jego tworzenia można było zaobserwować wiele obszarów wspólnej polityki rybołówstwa, które w naszej ocenie zasadniczo różnią się od opinii Komisji, co niestety wiąże się również z ostatecznym kształtem tego sprawozdania. W opinii rybaków to kluczowe sprawozdanie powinno mieć ogromny wpływ na kształt przyszłej wspólnej polityki rybołówstwa w kontekście organizacji rynku.
Pani komisarz! Na wielu spotkaniach powtarzała pani, by w kontekście ITQ zamiast krytyki przedstawiać propozycje rozwiązań w ramach przyszłej polityki. Jestem przekonany, że realizacja założeń tego sprawozdania jest alternatywą dla forsowanej przez Komisję koncepcji.
Diane Dodds
Panie przewodniczący, pani komisarz, panie komisarzu! Przede wszystkim chcę podziękować sprawozdawcy za sprawozdanie. W odpowiedzi na kryzys gospodarczy, który dotknął europejską flotę rybacką, dnia 24 lipca 2008 r. Rada ds. Rybołówstwa UE zatwierdziła tymczasowe i szczególne środki ukierunkowane na wspieranie i restrukturyzację floty. W chwili, gdy wielu rybaków usiłowało skorzystać z tych środków, doznali oni skutków światowej recesji. Spadła wartość krewetek czy homarców sprzedawanych przez rybaków z Irlandii Północnej do innych części Europy. Jednocześnie wzrosła dostępność przywożonych skorupiaków, mięczaków i innych bezkręgowców wodnych oraz ryb.
Europa potrzebuje ryb. Potrzebujemy ryb z przywozu, ale uważam, że nie za wszelką cenę. Moi koledzy chcą znieść dotacje dla rybaków. Powstaje jednak sprzeczność, gdyż w chwili, kiedy dążymy do zniesienia tych dotacji, polityka europejska zezwala na przywóz produktów rybołówstwa i akwakultury pozyskanych w wyniku nieuregulowanych połowów, co się kłóci ze zrównoważoną i ekonomicznie opłacalną gospodarką rybacką, o jaką zabiegamy.
Europa nie może podążać dwoma torami. Brakuje tu spójności i należy to zmienić, w związku z czym popieram sprawozdanie posła Cadeca.
Carmen Fraga Estévez
(ES) Panie przewodniczący! Przedmiotowe sprawozdanie powstało w odpowiedzi na frustrację i niemożliwość obrony sektora rybołówstwa w UE.
Pani komisarz! Sektor ten nie zabiega o protekcjonizm, ale mając na uwadze ignorancję, z jaką się spotykał na przestrzeni lat ze strony osób odpowiedzialnych z ramienia Dyrekcji Generalnej ds. Handlu, domaga się, aby go dalej nie pogrążać.
Pod tym względem szczególnie popieramy zawarte w sprawozdaniu posła Cadeca żądanie, by Dyrekcja Generalna ds. Handlu przekazała uprawnienia do prowadzenia negocjacji w sprawie rozdziałów dotyczących rybołówstwa Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa tak jak to ma miejsce w przypadku rolnictwa, gdyż tu mamy również do czynienia z produktami szczególnie delikatnymi, do jakich należy na przykład tuńczyk.
Jeśli chodzi o tuńczyka, to mamy tu skandaliczny przykład odstąpienia od reguł pochodzenia bez uwzględnienia warunków w umowach z Papuą Nową Gwineą i Fidżi, a takie postępowanie służy jedynie interesom naszych głównych konkurentów: Tajlandii i Filipinom.
Pani komisarz! Ma pani świadomość, że oprócz polityki niszczącej sektor UE, dzięki realizowanej przez państwa polityce Papua Nowa Gwinea wchodzi w fazę tworzenia miejsc pracy o bardzo niskiej jakości oraz całkowitego braku zrównoważonego rozwoju? Czy zna pani sprawozdania organizacji pozarządowych działających w danym regionie i zajmujących się tematyką pracy dzieci, braku warunków sanitarnych i higieny w fabrykach, katastrofalnego wpływu na środowisko w regionie przybrzeżnym Madang oraz nielegalnych połowów? Czyż nie pani obowiązkiem jest temu zapobiec?
Pat the Cope Gallagher
Panie przewodniczący! Dzisiejsze zachowanie posłów do tej Izby jest haniebne. Coś takiego nie mogłoby się wydarzyć w żadnym innym parlamencie na świecie. Wobec braku poszanowania dla przewodnictwa Komisji Rybołówstwa i dla całego rybołówstwa ogólnie proponuję, aby odroczył pan posiedzenie do czasu, kiedy obywatele nabiorą poszanowania dla tej Izby i przestaną odbywać sobie narady.
(Oklaski)
Przewodniczący
Panie Gallagher! Musimy kontynuować. Proszę wszystkich kolegów o spokój, abyśmy mogli popracować jeszcze przez dziesięć minut i zakończyć sprawę tego ważnego sprawozdania i ważną pracę.
Ulrike Rodust
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz Damanaki! Europejska polityka rybołówstwa stoi w obliczu ogromnych wyzwań. Nasi rybacy muszą sobie radzić z malejącymi zasobami, konkurując jednocześnie na rynku światowym, a konkurencja ta nie zawsze jest uczciwa. Musimy pilnie wprowadzić radykalne reformy, aby położyć kres zjawisku przełowienia w wodach europejskich, zapewniając tym samym przetrwanie europejskiego rybołówstwa.
Zgadzam się z panią komisarz Damanaki, że nie powinniśmy zbyt wiele wymagać od naszych rybaków, wymagając od nich z jednej strony radykalnych reform, a z drugiej, liberalizując handel. Jednoczesna realizacja tych dwóch kierunków skutkowałaby zbytnim obciążeniem dla naszych rybaków. Najlepszym sposobem na zwiększenie konkurencji jest odnowienie zasobów rybnych. Inna metoda zapewniająca przetrwanie europejskiego rybołówstwa to lepszy marketing. W określonych warunkach europejscy konsumenci są gotowi zapłacić więcej za ryby, jeżeli będą lepiej poinformowani o ich pochodzeniu.
Britta Reimers
(DE) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie komisarzu! Chciałabym pogratulować panu Cadecowi udanego i wyważonego sprawozdania. Chcę mu także podziękować za wyborną współpracę z jego strony.
Z uregulowaniem przywozu produktów rybołówstwa i akwakultury do UE wiążą się duże problemy. Rynek produktów rybołówstwa w UE jest największy na świecie, przy wolumenie wynoszącym 12 milionów ton i wartości 55 miliardów euro. Ten szybko rozwijający się rynek jest coraz bardziej uzależniony od przywozu z państw trzecich. Musimy zatem koniecznie kontrolować warunki produkcji i przywozu produktów z państw trzecich.
Złożyliśmy teraz na posiedzeniu plenarnym dwie poprawki. Dotyczą one konieczności uznania szczególnej sytuacji gospodarczej w najbardziej oddalonych regionach Europy. Odpowiedzialnością za problemy nie obarczamy jednak wyłącznie liberalizacji rynku. Wprowadzanie na rynek UE ogromnych ilości produktów rybołówstwa, uznane za nieuczciwe, również nie ma bezpośredniego wpływu na...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Jarosław Leszek Wałęsa
(PL) Panie przewodniczący! Mam mało czasu, więc chciałbym jedynie podkreślić jedno z przesłań sprawozdania pana Cadeca. Ryby nie powinny być traktowane tak samo jak inne produkty przemysłowe, ale powinny podlegać zasadom handlu WTO mającym zastosowanie do produktów delikatnych. We wspólnej polityce handlowej w małym stopniu uwzględnia się specyfikę tego wrażliwego sektora oraz interesy wspólnotowych producentów. Dlatego dobrym pomysłem jest sprawdzenie, czy korzystne byłoby zniesienie obowiązywania w przypadku produktów rybołówstwa zasad dotyczących produktów przemysłowych niepochodzących z rolnictwa w celu dopasowania handlu produktami rybołówstwa do wymogów stosowanych w odniesieniu do żywności i produktów delikatnych.
Catherine Trautmann
(FR) Panie przewodniczący! Chciałabym pogratulować wspaniałej pracy naszemu drogiemu koledze - panu Cadecowi.
Poddany dzisiaj pod głosowanie tekst odzwierciedla konkretną zmianę sposobu interpretacji przez naszą instytucję pojęcia "wolnego handlu”. Bez żadnego protekcjonizmu, broniony tu kierunek można określić mianem mniej naiwnego.
Wszyscy zgadzamy się, że europejska produkcja jest niewystarczająca i zamiast skłaniać się ku przywozowi, powinniśmy raczej wzmóc wysiłki ukierunkowane na ochronę i odnowienie zasobów, w tym przez wykorzystanie akwakultury, aby zapewnić zrównoważony rozwój danego sektora, ochronić miejsca pracy, które ten sektor daje w UE, jak również bardziej uniezależnić europejskie rybołówstwo od państw trzecich.
W kwestii przywozu, powinniśmy zapewnić, aby europejski rynek produktów rybołówstwa i akwakultury nie cierpiał z powodu nieuczciwej konkurencji wskutek mniej zaostrzonych warunków zdrowotnych i socjalnych oraz śmiesznie niskich ceł. Dlatego właśnie popieram europejską etykietę, zgodnie z naszymi normami, zarówno w odniesieniu do środowiska, jak i w sferze socjalnej.
Maria do Céu Patrão Neves
(PT) Panie przewodniczący, pani komisarz! Europa to w tej chwili największy europejski rynek dla produktów rybołówstwa i akwakultury, na którym około 60 % spożywanych produktów pochodzi z przywozu. Wspólnotowa produkcja ryb nie jest i nie może być w najbliższej przyszłości wystarczająca do zaspokojenia popytu na te rodzaje produktów, zatem ich przywóz stał się koniecznością.
W tym kontekście bardzo ważna jest dbałość o dwa podstawowe aspekty: pierwszy to stworzenie warunków koniecznych do zapewnienia konsumentom w UE dostępu do dobrej jakości przywożonych produktów rybołówstwa i akwakultury, natomiast drugi to ustanowienie ram uczciwej konkurencji zarówno dla produktów przywożonych, jak i tych poławianych i produkowanych przez sektor produktów rybołówstwa i akwakultury w Europie.
W związku z tym, produkty rybołówstwa i akwakultury przywożone do Unii Europejskiej muszą spełniać takie same normy środowiskowe, socjalne, zdrowotne i jakościowe jak normy, którym podlegają produkty z UE. Konieczna jest również reforma wspólnego rynku produktów rybołówstwa i akwakultury, zwłaszcza zmiana mechanizmów stosowanych w celu zapobiegania takim zjawiskom jak stopniowe znoszenie ceł oraz rosnąca konkurencja ze strony produktów przywożonych.
Omawiane sprawozdanie Parlamentu, wspaniale opracowane przez pana Cadeca, powstało w samą porę i zawiera wiele ważnych propozycji służących zrównoważonemu rozwojowi sektora rybołówstwa i powiązanych sektorów, w tym sektora sprzedaży.
Josefa Andrés Barea
(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz Damanaki, panie komisarzu De Gucht! Dziękuję państwu za udział w dzisiejszej debacie, poświęconej bardzo ważnemu sprawozdaniu w sprawie systemu przywozu.
Rybołówstwo to bardzo ważna sprawa wymagająca uwydatnienia dwóch zasadniczych kwestii: jedna to fakt, że nie jesteśmy samowystarczalni, natomiast druga to mająca od dawna miejsce nieuczciwa konkurencja, a to wszystko skutkuje koniecznością zapewnienia ochrony europejskiego rybołówstwa i zapobiegania nieuczciwej konkurencji.
Chciałabym zwrócić się do komisarza ds. handlu: nie może pan dalej traktować produktów rybołówstwa w kategoriach produktów "niedelikatnych”; nie mogą one podlegać przepisom regulującym dostęp do rynków nierolnych; nie można ich traktować jak produkty przemysłowe; muszą to być "produkty delikatne”, podlegające regułom ustanowionym przez Światową Organizację Handlu oraz Organizację Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa.
Jeżeli nie uznamy ryby za "produkt delikatny”, to nie będziemy w stanie zapewnić zachowania gatunków i zaangażować się w prawdziwą działalność rynkową.
Robert Atkins
Panie przewodniczący! Chciałbym, aby w naszym imieniu zwrócił pan uwagę Konferencji Przewodniczących, że ktoś potrzebuje współdziałania z ich strony. Początkowo mówiono nam, że głosowania odbędą się o godz. 12.00. Co pięć minut odwleka się je o kolejne pięć minut. Ludzie mają swoje plany; to bardzo uciążliwa sytuacja, wystawiająca Parlament na pośmiewisko. Niech ktoś się weźmie w garść!
(Oklaski)
Przewodniczący
Informowaliśmy o odłożeniu głosowań na godz. 12.15 lub 12.20, zatem proszę pozwolić wysłuchać nam odpowiedzi komisarzy. Jestem przekonany, że będziemy mogli przystąpić do głosowań o godz. 12.20.
Maria Damanaki
komisarz. - Panie przewodniczący! Nie mogę wziąć się w garść, ale mogę maksymalnie się streszczać.
Chciałabym powiedzieć, że zwracamy uwagę na wszystkie obawy wyrażane przez posłów. Jak już wspominaliśmy z panem komisarzem De Guchtem, usiłujemy wypracować równowagę. Potrzebujemy zdolnego do przetrwania sektora rybołówstwa i mamy pewne zobowiązania wobec WTO oraz innych organów międzynarodowych. Chcę wszystkich zapewnić, że robimy wszystko, co w naszej mocy, by reforma WPRyb zapewniała możliwie najlepszą przyszłość naszym rybakom.
Alain Cadec
Panie przewodniczący! Uważam, że w takim Parlamencie jak nasz niedopuszczalne jest, aby posłowie zachowywali się w tak lekceważący sposób. To skandal, co państwo tu wyczyniają. Wstyd mi za państwa. Całe państwa zmartwienie, to zagłosować i iść do domu. Pracujemy nad ważnym sprawozdaniem i przyzwoitość nakazuje wysłuchać innych, a jeżeli ktoś nie chce, to powinien opuścić tę Izbę.
Panie i panowie! Po tym niewielkim wybuchu gniewu nie mam wątpliwości, że za kilka minut większość z państwa zagłosuje za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, a korzystając z okazji, muszę podziękować naszym koleżankom i kolegom z Komisji Rybołówstwa, zwłaszcza jej przewodniczącej - pani Fraga Estévez, która zgodziła się podjąć tę sprawę i powierzyła mi sporządzenie sprawozdania.
Chciałbym podziękować także kontrsprawozdawcom, panu Capoulasowi Santosowi, pani Reimers, panu Gróbarczykowi i pani Lövin, za ich wkład we wszystkie dyskusje oraz poprawki.
Chcę podziękować również wszystkim, którzy przyczynili się do powstania tego sprawozdania oraz przedstawicielom sektora, którzy umożliwili mi przeprowadzenie prac badawczych, zwłaszcza urzędnikom z Dyrekcji Generalnej ds. Handlu oraz Dyrekcji Generalnej ds. Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa. Mam tu na myśli Zoltana Somoguy i Miriam Garcia Ferrer z DG ds. Handlu oraz Pierre'a Amilhata, Christiana Rambeau i Juana Ranco z DG ds. Gospodarki Wodnej i Rybołówstwa. Dziękuję także pani komisarz Damanaki za przybycie oraz panu, panie komisarzu De Gucht, pomimo że nie jestem w pełni usatysfakcjonowany pańskimi odpowiedziami, które nie były odpowiedziami w pełnym tego słowa znaczeniu, gdyż poprzedziły moje wystąpienie.
W każdym razie chcę też podziękować panu Mauro Belardinelliemu z naszej grupy, Olivierowi Gimenezowi, moim asystentom - pani Emilie Herrbach i panu Vincentowi Guerre, szczególnie zwracając się do pana Philippe'a Musquara, który bardzo mi pomógł w sporządzeniu tego sprawozdania i pomógł mi opracować je od strony koncepcyjnej.
Na koniec wystąpienia chcę państwu z góry podziękować za głosowanie.
Przewodniczący
Dla wyjaśnienia dodam, że pan De Gucht nie udzielił odpowiedzi z powodu hałasu na sali, zatem przepraszam panią komisarz i pana komisarza za ten hałas.
Zamykam debatę.
Głosowanie odbędzie się za chwilę.
