Testy warunków skrajnych w sektorze bankowym UE (debata) 
Przewodniczący
Kolejnym punktem porządku obrad jest debata w sprawie:
pytania wymagającego odpowiedzi ustnej, skierowanego do Komisji przez panią poseł Wortmann-Kool oraz panów posłów Gauzèsa i Garcíę-Margallo y Marfila w imieniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów), w sprawie testów warunków skrajnych w sektorze bankowym UE w 2011 roku - B7-0216/2011),
pytania wymagającego odpowiedzi ustnej, skierowanego do Komisji przez panie poseł Bowles i Goulard oraz panów posłów Stercksa, Haglunda i Schmidta w imieniu Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy, w sprawie testów warunków skrajnych w sektorze bankowym UE (B7-0219/2011) oraz
pytania wymagającego odpowiedzi ustnej, skierowanego do Komisji przez pana posła Bullmanna w imieniu Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, w sprawie testów warunków skrajnych w sektorze bankowym UE w 2011 roku (B7-0309/2011).
Corien Wortmann-Kool
Panie Przewodniczący! Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) wyraża zaniepokojenie testami warunków skrajnych w europejskim sektorze bankowym, które mają odbyć się w czerwcu, ponieważ zeszłorocznym testom warunków skrajnych zabrakło wiarygodności, czego skutki były boleśnie oczywiste, kiedy krótko po zdaniu testów warunków skrajnych irlandzkie banki znalazły się w poważnych kłopotach. Musimy zapewnić, by taka sytuacja nie powtórzyła się w tym roku. Pytanie brzmi, czy nasz sektor finansowy jest przygotowany na poradzenie sobie z poważną zawieruchą. Ta wiedza ma istotne znaczenie, jeżeli mamy przywrócić zaufanie do sektora finansowego.
Z tego wynika moje pytanie do pana komisarza: jakie są najważniejsze zmiany, które wprowadzono w celu zapewnienia, by w tym roku nie doszło do powtórki fiaska, jakim zakończyły się ubiegłoroczne testy warunków skrajnych?
Panie Przewodniczący! W ubiegłym roku poszczególne kraje mogły podjąć decyzję, które banki zostaną poddane testom warunków skrajnych, ale w tym roku nowoutworzonemu Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego powierzono zapewnienie jednakowych kryteriów dla każdego banku i dla każdego państwa członkowskiego. Te testy warunków skrajnych będą sprawdzianem nie tylko banków, ale również wiarygodności nowej struktury nadzoru. Czy Komisja jest zadowolona z tego, że w niektórych państwach członkowskich 85 % sektora bankowego poddane zostanie testom warunków skrajnych, podczas gdy w innych krajach zaledwie nieco powyżej 50 %? Cóż, to dość znacząca statystyka, a ja jestem bardzo ciekawa Pańskiego wyjaśnienia tej kwestii.
Panie Przewodniczący! Potrzebujemy solidnego, europejskiego mechanizmu rozwiązywania kryzysów w przypadku banków transgranicznych, i choć uzyskując wyniki testów warunków skrajnych już w czerwcu być może bylibyśmy w stanie pomóc bankom znajdującym się w trudnej sytuacji, to stracimy szansę przez to, że nadal nie istnieje europejski mechanizm rozwiązywania kryzysu. Grupa PPE zachęca Pana do przedstawienia ambitnych propozycji, a będzie Pan mógł liczyć na nasze poparcie tu, w Parlamencie.
Sharon Bowles
autorka - Panie Przewodniczący! Chciałabym powiedzieć następującą rzecz panu komisarzowi: kwestię reorganizacji kryzysowej banków opracowuje się na szczeblu międzynarodowym i są pewne ważne zagadnienia z zakresu konkurencji, którymi trzeba się zająć, ale to nie oznacza, że wszystko musi trwać w oczekiwaniu, zwłaszcza kiedy mamy połączony kryzys zadłużeniowy i bankowy.
Zeszłoroczne testy były słabe. Mówiliśmy to wtedy i stale powtarzaliśmy, że testy warunków skrajnych w sektorze bankowym muszą być wiarygodne, rzetelne i przejrzyste. W istocie potrzebujemy ogólnie o wiele większej przejrzystości sektora bankowego. Zatem sugeruję, byśmy poszli wzorem Stanów Zjednoczonych i ustawy Dodda-Franka, na mocy której wymaga się ujawnienia - z dwuletnim opóźnieniem - zabezpieczenia płynności przez amerykańską Rezerwę Federalną. W informacjach ze Stanów Zjednoczonych pojawiają się nazwy europejskie, dlatego dość rozsądne byłoby, gdyby wraz z nowymi testami warunków skrajnych banki centralne UE podążyły tym wzorem, ujawniając analogiczne informacje o wsparciu udzielonym w latach 2008 i 2009.
Obecnie pod nadzorem EBA ulepszono te nowe testy warunków skrajnych, ale nadal pomija się pewne kwestie z uwagi na uniki i mijanie się z prawdą przez państwa członkowskie. Najwyższy czas, by utrwaliła się informacja, że słaba wola polityczna nie stanowi odpowiedzi na ten kryzys i sprawia, że rozwiązania stają się droższe. Dlaczego próbuje się ukrywać całkowity poziom narażenia banków na dług państwowy, zwłaszcza kiedy wszyscy znamy prawdopodobną rzeczywistość?
Naprawdę nie ma wymówki, by nie poddać portfela bankowego testom warunków skrajnych. Pod nagłówkiem "utrzymać do wykupu” znajdują się w nim różne aktywa, które zostałyby przeniesione, gdyby nie ich utrata wartości. Oczywiście analitycy na rynku doskonale potrafią czytać między wierszami w testach warunków skrajnych i innych informacjach oraz przeprowadzić oszacowanie, co dzieje się w portfelach bankowych. Ale do bardziej pesymistycznej interpretacji, rzucającej cień na same państwa członkowskie, doprowadzi fakt, że państwa członkowskie - a w wielu przypadkach to organy nadzorujące są winne - nie miały więcej odwagi dokonać oczyszczenia.
W międzyczasie prowadzone są działania sprowokowane przez testy warunków skrajnych; banki poszukują kapitału; niektóre państwa członkowskie proaktywnie zachęcają banki do zwiększenia kapitału. Ale brakuje całościowego planu rozwiązania problemu niedostatecznej kapitalizacji. To po prostu nie ma sensu; z pewnością jedną rzeczą, której nauczyliśmy się w kryzysie, jest fakt, że jesteśmy w ogromnej mierze ze sobą wzajemnie powiązani. Jeżeli banki nie mają do siebie wzajemnie zaufania, a pożyczki międzybankowe ulegają zamrożeniu, to mamy ogromny problem. Czy zatem możemy liczyć na odpowiednią, jawną koordynację reakcji?
Ale nie udawajmy, że nie widzimy większego problemu: tu nie chodzi o banki, tu chodzi o dług państwowy i stabilność euro: nierozerwalnie ze sobą związane i przytłaczająco istotne.
Antolín Sánchez Presedo
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Nadszedł czas, by przeprowadzić europejskie testy warunków skrajnych, które byłyby przejrzyste, elastyczne, wiarygodne i skuteczne: ich jakość i wiarygodność to warunki konieczne do uzyskania stabilności finansowej i przywrócenia zaufania rynkowego.
Testy warunków skrajnych są niezbędnym narzędziem nadzoru, służącym ocenie konkretnej wypłacalności poszczególnych banków oraz zdolności całego systemu do przetrwania warunków skrajnych. Celem ich opracowania i przeprowadzenia jest obliczenie, w jaki sposób banki byłyby w stanie sobie poradzić w określonych niekorzystnych warunkach, oraz wykrycie ryzyka zarażenia, aby przeciwdziałać efektowi domina, który może doprowadzić do załamania.
Unia Europejska ma wcześniejsze doświadczenia z testami warunków skrajnych, przeprowadzanymi przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (CEBS). To doświadczenie pochodzi z maja 2009 roku, kiedy Rada ECOFIN upoważniła CEBS do zorganizowania testów warunków skrajnych dla systemu finansowego, we współpracy z Komisją Europejską i Europejskim Bankiem Centralnym. Celem było uzyskanie pewnego poziomu zagregowanej informacji o zdolności europejskiego systemu finansowego do przetrwania sytuacji skrajnej, a testy koncentrowały się na 22 największych bankach. Wyniki nie zostały upublicznione z uwagi na - jak wówczas poinformowano - dużą wrażliwość rynku. Ujawniono jedynie sposób uzyskania trzech wyników - najlepszego, średniego i najgorszego - a celem testów nie była przejrzystość rynku.
W trakcie ich opracowywania w lipcu 2009 roku przyjęto zaproponowane przez Komisję wytyczne dotyczące pomocy państwa, w których stwierdza się, że banki potrzebujące pomocy finansowej w celu sprostania kryzysowi również powinny zostać poddane testom warunków skrajnych. W dniu 1 października 2009 r. zagregowane wyniki przesłano Radzie ECOFIN, która 2 grudnia tego roku zwróciła się do CEBS o dostarczenie jej informacji o sile systemu bankowego, wobec którego przeprowadzone miały być nowe testy warunków skrajnych.
Wyniki tych testów warunków skrajnych przeprowadzonych przez CEBS zostały opublikowane, zgodnie z wytycznymi Rady Europejskiej z czerwca 2010 roku. Objęto nimi 91 banków w Unii Europejskiej, ale zostały one skrytykowane, ponieważ nie koncentrowały się na Europie, ponieważ każdy kraj samodzielnie decydował, które banki powinny zostać poddane testom, ponieważ scenariusze były odmienne dla każdego kraju i ponieważ dostarczona informacja często była błędna; wszyscy przypominamy sobie przypadek Irlandii i brak informacji o niektórych aspektach ekspozycji banków pewnych krajów na dług państwowy. Pomimo poprawy wizerunku niektórych państw członkowskich, te wszystkie działania nie spowodowały przywrócenia zaufania w Unii Europejskiej.
W takich okolicznościach nadszedł czas zalecenia przeprowadzenia kolejnej rundy testów warunków skrajnych, ale w zupełnie odmiennej sytuacji, przy nowych europejskich organach nadzorujących. Po raz pierwszy mamy nowe europejskie ramy nadzoru oraz doświadczenie wynikające z dwu poprzednich testów, umożliwiające wspieranie przejrzystości, wspieranie rzetelności oraz - co zrozumiałe - wspieranie efektywności, która ma kluczowe znaczenie w tej trzeciej rundzie testów.
Oczywiście pierwszą rzeczą, której chcielibyśmy się dowiedzieć, jest to, jakie działania zostaną podjęte dla uniknięcia błędów popełnionych w poprzednich dwu rundach testów. Po drugie, chcemy wiedzieć, jakie działania zostaną podjęte dla poruszenia i uwzględnienia potencjału znaczącego ryzyka we wszystkich państwach członkowskich. Potrzebna jest odpowiednia diagnoza. Konieczne jest również opracowanie metody zgodnej z różnymi modelami biznesowymi i strukturami bankowymi, zatem testy warunków skrajnych powinny być w stanie zapewnić informację potrzebną do podjęcia właściwych działań.
To bardzo ważny okres, ponieważ zaczynają funkcjonować nowe organy nadzoru finansowego. W dniu 18 marca Europejski Urząd Nadzoru Bankowego opublikował streszczenie zawierające metodykę, a my chcielibyśmy się dowiedzieć, kiedy zdaniem Rady Europejskiej należało opublikować tę informację, jakie środki...
(Przewodniczący wyłączył mikrofon)
Michel Barnier
Panie Przewodniczący! Dziękuję pani poseł Wortmann-Kool, pani poseł Bowles, a teraz również panu posłowi Sánchezowi Presedo za ich trzy pytania dotyczące niezwykle ważnego zagadnienia, czyli wiarygodności testów warunków skrajnych w sektorze bankowym.
Szanowni Posłowie! Znajdujemy się w sytuacji, kiedy przemysł finansowy powoli wychodzi z tego kryzysu, będącego bezprecedensową walką - nawet jeżeli wydaje się, że dla niektórych banków kryzys już się skończył. Jeszcze nie wyciągnęliśmy z tego wszystkich wniosków i wszyscy bierzemy udział w ważnym zadaniu prawodawczym.
Aby poradzić sobie z kryzysem i wnioskami, które musimy z niego wyciągnąć, potrzebujemy ram nadzoru, i zwłaszcza dzięki Państwu dysponujemy nimi od 1 stycznia. Potrzebujemy narzędzi umożliwiających przewidywanie problemów oraz lepsze zarządzanie w każdej z tych instytucji. Potrzebujemy też lepszej kapitalizacji, do czego jeszcze wrócimy. Ponadto powinniśmy prowadzić pomiary, mierzyć temperaturę i stale sprawdzać puls. Właśnie dlatego, jak część z Państwa przed chwilą powiedziała, potrzebujemy wiarygodnych instrumentów pomiarowych. Testy warunków skrajnych są najważniejszym środkiem i narzędziem w tym kontekście, i nie tylko tutaj o tym rozmawialiśmy, ale również wielokrotnie - a w istocie ostatnio zaledwie w kwietniu - omawialiśmy to z ministrami finansów na forum Rady.
Jak Państwo powiedzieli, ubiegłoroczne testy warunków skrajnych były w oczywisty sposób niewystarczające, a sama Komisja przy wielu okazjach mówiła to nowemu organowi nadzoru, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego (EBA), który we współpracy z krajowymi organami nadzoru koordynuje testy. Z tego względu słusznie zastanawiają się Państwo nad jakością i - chciałbym to jeszcze raz powiedzieć - wiarygodnością nowych testów z 2011 roku, które rozpoczęły się kilka tygodni temu, w kwietniu, a ja chciałbym odpowiedzieć na Państwa pytania i przedstawić naszą analizę w pięciu punktach.
Po pierwsze, zgodnie z Państwa życzeniem testy warunków skrajnych na 2011 rok zostały faktycznie ulepszone, szczególnie pod sześcioma względami, które chciałbym Państwu krótko przedstawić.
1. Zastosowany niekorzystny scenariusz makroekonomiczny odzwierciedla o wiele trudniejsze warunki, niż te w scenariuszu z 2010 roku. Między innymi dodano do niego poważne zaburzenia na rynku nieruchomości oraz bezpośredni wpływ na koszt finansowania.
2. Zdecydowanie poprawiono spójność ćwiczenia, dzięki oddolnemu skonsolidowaniu metodologii oraz odgórnej restrykcyjnej ocenie podlegającej zasadzie kontradyktoryjności; inaczej mówiąc, niezależnemu przeglądowi.
3. Zgodnie z zasadą większej przejrzystości ulepszone zostanie rozpowszechnianie wyników w czerwcu, któremu towarzyszyć będzie odrębna szczegółowa publikacja bilansów banków. Znajdzie się w nich również informacja o portfelu długów państwowych oraz o strukturze kapitałowej.
4. Banki zostaną również sprawdzone na podstawie wyższego progu kapitałowego, podstawowego warstwy pierwszej.
5. Ujawnienie metodyki przed publikacją testów warunków skrajnych zwiększy ogólną wiarygodność ćwiczenia.
6. Wreszcie zdecydowanie rozszerzono i usprawniono koordynację między krajowymi organami odpowiedzialnymi za stosowanie tego, co nazywamy rozwiązaniami "ochronnymi”, jakie zostaną narzucone bankom, które nie zdadzą testu.
Taki postęp udało się osiągnąć, usprawnienia w porównaniu do ubiegłorocznych testów, na które Państwo słusznie liczyli i które wprowadzono w tym roku.
Druga uwaga, którą chciałbym zgłosić, Szanowni Posłowie, dotyczy tego, że musimy mieć o wiele jaśniejsze informacje w zakresie ekspozycji na dług państwowy. Kilkoro z Państwa - w szczególności Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy - pytało mnie o metodykę stosowaną w tym kontekście, podobnie jak przed chwilą uczyniła pani poseł Wortmann-Kool. W zaproponowanym przez organ nadzoru bankowego, EBA, negatywnym scenariuszu zakłada się znaczny szok w postaci fluktuacji cen długu państwowego i kosztów jego finansowania.
Jednakże, jak Państwo zauważyli, przedmiotowy scenariusz nie obejmuje przypadków, w których zawiesza się spłatę długu państwowego. Wynika to z faktu, że szok zakładany przez EBA miałby wpływ wyłącznie na dług państwowy trzymany w portfelach handlowych banków.
Niemniej jednak istnieje uzasadnienie wyboru dokonanego w bieżącym roku. Chciałbym powtórzyć, że testy warunków skrajnych odpowiadają scenariuszom ekstremalnym, ale takim, które niemniej należy uznać za możliwe. Obecnie, w kontekście niedawnego stworzenia nowego europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej i Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej, zapewniającym kilka instrumentów zarządzania w strefie euro, dość rozsądnie uważamy - a Europejski Urząd Nadzoru Bankowego podziela tę opinię - że obecnie o wiele przydatniejsze jest zapewnienie pełnej przejrzystości ekspozycji na dług państwowy, w takim kształcie, w jakim występuje w portfelu bankowym i portfelu handlowym. Z tego względu informacja na ten temat będzie o wiele bardziej szczegółowa niż w ubiegłym roku.
Po trzecie, zwrócili Państwo również naszą uwagę na konieczność konsekwentniejszego stosowania scenariuszy testów warunków skrajnych w całej Unii. To ma faktycznie kluczowe znaczenie dla wiarygodności tego ćwiczenia. Urząd Nadzoru Bankowego podejmuje znaczne wysiłki poprzez ścisłą ocenę wyników tego ćwiczenia. Zapewni to konsekwencję między metodykami stosowanymi przez banki, a także zbieżność - słuszną, jak mi się wydaje - sposobów ponownego przekładania scenariuszy makroekonomicznych na parametry odpowiednich zagrożeń. To podejście nie przeszkadza bankom w odzwierciedleniu pewnych szczególnych aspektów ich portfeli handlowych czy szczególnego modelu zarządzania.
Jest jeszcze jeden element, który ma kluczowe znaczenie dla logiki całego ćwiczenia: wykorzystanie wspólnych definicji progów kapitałowych, na podstawie których oceniane będą banki biorące w nim udział. Ogłoszone przez EBA odniesienie do kapitału opiera się w znacznej mierze na obecnych przepisach dyrektywy o wymogach kapitałowych, w której bierze się już pod uwagę istniejące w Europie zróżnicowane struktury banków i modele zarządzania.
Po czwarte, pani poseł Bowles i inni mówcy pytali nas o różnice w stopniu uwzględniania sektora bankowego w Unii. Urząd Nadzoru Bankowego bardzo starał się opracować dostatecznie reprezentatywną próbę, zarówno na szczeblu krajowym, jak i w całej Unii Europejskiej, a jednocześnie zapewnić, by całe ćwiczenie nadal pozostało wykonalne. Szanowni Posłowie, banki przebadane w ramach testu w 2011 roku obejmują 65 % europejskiego sektora bankowego pod względem całkowitych aktywów. W każdym państwie członkowskim próbka była dobierana w taki sposób, by objęła co najmniej 50 % całkowitych aktywów krajowego sektora bankowego.
W ten sposób dochodzę do mojej piątej uwagi, o której w szczególności wspomniał pan poseł Sánchez Presedo, dotyczącej kwestii środków korygujących - ochronnych - których banki mogą się spodziewać, jeżeli okaże się, że są narażone lub teoretycznie niedokapitalizowane. Te banki będą musiały wdrożyć odpowiednie środki, by zlikwidować swoje słabości, a przede wszystkim zwrócić się do sektora prywatnego poprzez pozyskanie finansowania bezpośrednio z rynków lub poprzez sprzedaż majątku. Jeżeli - i wyłącznie jeżeli - te działania okażą się niewystarczające, możliwe jest rozważenie wsparcia publicznego, oczywiście pod warunkiem zgodności z europejskimi przepisami o pomocy państwowej. Mój kolega, pan komisarz Almunia, i jego cały zespół pracują oddolnie z państwami członkowskimi właśnie nad tym zagadnieniem.
Jeżeli wsparcie publiczne okaże się konieczne, korzystające z niego banki powinny - zgodnie z pochodzącym z grudnia 2010 roku komunikatem o stosowaniu przepisów dotyczących pomocy państwa w celu wsparcia środków na rzecz banków - dostarczyć Komisji plan restrukturyzacji, który byłby odpowiedni dla rozwiązania problemu, aby w szczególności wzmocnić i przywrócić ich długoterminową rentowność.
Wreszcie, słusznie mieli Państwo nadzieję na powstanie strategii dokapitalizowania i restrukturyzacji upadających banków, co proponowała pani poseł Ferreira w swoim sprawozdaniu dotyczącym zarządzania kryzysowego. Jak Szanowni Posłowie wiedzą, pracujemy nad ramami prawodawczymi w zakresie zarządzania kryzysami, reorganizacją kryzysową banków, którą mieliśmy kilkakrotnie okazję omówić. Moim celem jest zapewnienie organom nadzorującym oraz przyszłemu komitetowi reorganizacyjnemu dla tych instytucji transgranicznych zestawu narzędzi, umożliwiających podejmowanie działań prewencyjnych i zapobieganie przekształceniu się stwierdzonych wystarczająco wcześnie zagrożeń w kryzysy, a także zapobieganie przekształceniu się samych kryzysów w katastrofy.
Dlatego zapewnienie - i w razie konieczności sfinansowanie - wczesnej interwencji, a także zapewnienie, by banki płaciły za banki: właśnie takie rozwiązanie uważamy za prawidłową reorganizację kryzysową, a ja mam zamiar przed końcem lata przedstawić taką propozycję zarówno Radzie Ministrów, jak i Państwu.
Takich technicznych odpowiedzi chciałem udzielić, w możliwie jak najdokładniejszy sposób, na trzy niezwykle ważne pytania zadane na początku przedmiotowej debaty.
Jean-Paul Gauzès
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Jak Pan przed chwilą przyznał, zeszłoroczne testy nie przyniosły spodziewanych efektów. Powinniśmy uniknąć takich samych błędów na etapie ich opracowywania i realizacji. Zakresy badania muszą być spójne i porównywalne. Nie uda nam się zapewnić stabilności, jeżeli diagnoza nie będzie prawidłowa. Rządy muszą sobie z tego zdawać sprawę.
Skoro tak jest, to testy w dość oczywisty sposób muszą być realistyczne. Rozwiązania, które przedstawił nam Pan przed chwilą w bardzo szczegółowy sposób, mogą stanowić odpowiedź na nasze pytania. Teraz zadaniem Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego, nadzorującego i sprawdzającego wyniki tych testów, jest poddanie ich pierwszej próbie skuteczności.
Te testy muszą umożliwić nam lepsze określenie potencjalnych potrzeb dokapitalizowania banków oraz podjęcie działań, o których Pan przed chwilą wspomniał. Jednakże przeprowadzenie wiarygodnych testów warunków skrajnych jest najlepszym sposobem uspokojenia rynków finansowych oraz ograniczenia wpływu agencji ratingowych i negatywnych skutków ich decyzji na całą naszą gospodarkę.
Wiarygodność wyników tych testów może położyć kres zależności od tych agencji, a przynajmniej ją zmniejszyć. Organy nadzorujące nie mają innego wyjścia, niż zapewnienie sukcesu tych testów; czyli tego, że przyniosą one przekonujące dowody.
Chciałbym wykorzystać przyznany mi czas, Panie Komisarzu, na zwrócenie Pańskiej uwagi na, moim zdaniem, poważny fakt, iż prawodawstwo odnoszące się do agencji ratingowych, które niedawno weszło w życie, nie zostało zastosowane, a organy, którym te agencje przesłały swoje dokumenty, nie podjęły działań służących poinformowaniu ich o wymogach porozumienia. W oczekiwaniu na utworzenie Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych planowaliśmy ustanowienie okresu przejściowego, ale obecnie nadal działamy w taki sposób, jakby nic się nie wydarzyło.
Anni Podimata
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Jeżeli jest choćby jeden wniosek, który wyciągnęliśmy z niedawnego kryzysu finansowego w Europie, to dotyczy on tego, że pełna adekwatność kapitałowa naszych instytucji kredytowych oraz skuteczny nadzór nad poziomem podejmowanego przez nie ryzyka to kluczowe elementy ogólnego zarządzania gospodarczego - a nie tylko finansowego. Trwałe i spójne przywrócenie wzrostu gospodarki europejskiej jest w nieunikniony sposób uzależnione od przywrócenia zaufania do sektora bankowego oraz ogólnie przywrócenia takiego systemu finansowego, który mógłby funkcjonować w sprawny i przejrzysty sposób oraz ponownie zacząć odgrywać swoją podstawową rolę źródła finansowania gospodarki realnej.
Jak mieliśmy okazję przekonać się w praktyce i na co uwagę zwracało wielu mówców, ubiegłoroczne testy warunków skrajnych nie osiągnęły swojego celu, jakim było wskazanie tych banków, które cieszą się niezbędnym zaufaniem swoich klientów, kredytodawców i krajowych organów nadzorujących.
W tym roku nasza sytuacja jest odmienna. Testy warunków skrajnych zostaną przeprowadzone przez nowy organ nadzorujący, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, a my za wszelką cenę musimy uniknąć zeszłorocznej klapy. Zasadniczo będzie to uzależnione od narzucenia bankom wspólnych kryteriów warunków skrajnych, interpretowanych i stosowanych w sposób jednolity i powszechny, aby uwzględnić różne rodzaje zagrożeń dla każdego rynku krajowego.
Panie Komisarzu! To niewątpliwie najważniejszy priorytet na etapie przeprowadzania testów warunków skrajnych; pragnę jednak zwrócić również uwagę, że na drugim etapie w ramach pełnej i zasadniczej kontroli prewencyjnej konieczne będzie uwzględnienie odpowiednich mechanizmów zajęcia się tym, co dotychczas było szczególnie mrocznym sektorem bankowym.
Sylvie Goulard
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! Wiele powiedziano o metodyce. Udzielił Pan szczegółowej odpowiedzi. Ja również chciałam zgłosić krótki komentarz dotyczący tego, co wydarzy się po testach warunków skrajnych, będący w pewnym stopniu powtórzeniem tego, co powiedział pan poseł Gauzès: nikt nie może się zadowolić przyjęciem przepisów - trzeba ich jeszcze przestrzegać.
Z mojego punktu widzenia przedmiotowe testy stanowią uzupełnienie pakietu zarządzania gospodarczego. Możemy uczynić z długiem państwowym wszystko, co nam się podoba, ale jeżeli nie oczyścimy sektora bankowego, to nic nie osiągniemy. Po prostu chciałam zwrócić Pańską uwagę na to, co się wydarzy i w jaki sposób te słynne środki ochronne umożliwią podjęcie działań po zakończeniu testów warunków skrajnych.
Chciałam zwrócić Pańską uwagę również na to, co stało się w trakcie wysłuchania panów Mervyna Kinga i Andrei Enria, których bardzo zdecydowane działania pochwalamy. Przyjechali się z nami spotkać z uwagi na pełnione funkcje wiceprzewodniczących Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego, a my mieliśmy przyjemność usłyszeć, w szczególności od pana Mervyna Kinga - co było dość przyjemne, jeżeli przypomina sobie Pan, Panie Komisarzu, ubiegłoroczne negocjacje - że klauzule ochronne, które państwa członkowskie z ogromnym upodobaniem dodawały do pakietu opracowanego przez Komisję, nie pozwolą im uniknąć realizacji wytycznych Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego (EBA) w zakresie dokapitalizowania.
Chciałam jedynie zwrócić Pańską uwagę na tę pomniejszą kwestię. Z systemowego punktu widzenia sama Rada ds. Ryzyka Systemowego uważa to za istotne, a ja sądzę, że jeżeli jakość działań podejmowanych przez EBA - przy Państwa wsparciu i pod nadzorem Rady ds. Ryzyka Systemowego - pozwala na spokojne odłożenie na półkę tych całkowicie śmiesznych klauzul ochronnych, których uwzględnienia w pakiecie nadzoru domagały się państwa członkowskie, to uczynimy krok naprzód. Dlatego mam nadzieję, że Komisja i Rada ds. Ryzyka Systemowego będą dążyć do zapewnienia przyjęcia konkretnych środków przez państwa członkowskie, duże i małe. Hiszpania dała przykład, podejmując pewne działania; mamy nadzieję, że inni pójdą w jej ślady.
Vicky Ford
w imieniu grupy ECR - Panie Przewodniczący! Celem przeprowadzonych latem ubiegłego roku testów warunków skrajnych miało być przywrócenie zaufania do banków. To była podjęta przez Europę próba powiedzenia rynkom światowym "uspokójcie się, moi drodzy”. Nie udała się. Dziewiętnaście tygodni później załamały się banki irlandzkie i podatnicy w całej Europie byli zmuszeni do ich uratowania, a zaledwie w zeszłym tygodniu dowiedzieliśmy się, że 12 miliardów euro z proponowanego pakietu ratunkowego dla Portugalii przeznaczone jest dla jej banków. Kryzysu zadłużenia państwowego nie uda się zakończyć, dopóki nie rozwiąże się kryzysu bankowego - a kryzysu bankowego nie uda się zlikwidować, dopóki rynki nie będą miały zaufania przy zapewnianiu bankom kapitału i płynności.
Celem testów warunków skrajnych powinno być zaakcentowanie zagrożeń. Dla złagodzenia obaw na rynku muszą one zwracać uwagę na te zagrożenia, którymi martwią się rynki, a właśnie teraz rynki obawiają się o poziom długu państwowego. Odmowa sprawdzenia długu państwowego znajdującego się w całym bilansie sektora bankowego nie przywróci zaufania. Oczywiście Europejski Urząd Nadzoru Bankowego znalazł się między młotem a kowadłem: publiczne przyznanie, że istnieje zagrożenie niewypłacalności, może utrwalić ryzyko jego wystąpienia, ale zaprzeczanie, że takie zagrożenie w ogóle istnieje, byłoby jawnym brakiem odpowiedzialności ze strony organu regulacyjnego.
A następnie mamy pytanie o bilion dolarów. Za zamkniętymi drzwiami kłótnia skoncentrowała się na liczniku. Jaki rodzaj kapitału banki mają w swoim portfelu? Im dłużej poszczególne kraje walczą o własną możliwość wycofania się, tym bardziej wszyscy zdają sobie sprawę, że nie wszystkie banki są równe, a obawy na rynku zaczynają się mnożyć. Ale powinniśmy zacząć martwić się również o mianownik. Jakie ryzyko wiąże się z aktywami w zestawieniach bilansowych, i czy można ufać współczynnikom ryzyka stosowanym wobec tych aktywów? Jeżeli współczynniki ryzyka w bankach amerykańskich są o 50 % wyższe od tych u ich europejskich partnerów, to czy bankom europejskim pozwala się na zasadnicze wypaczanie ryzyka w ich zestawieniach bilansowych?
Kryzys finansowy powinien nas nauczyć, jaką wartość ma przejrzystość. Te testy warunków skrajnych nie zapewniają przejrzystości depozytariuszom, inwestorom, pożyczkobiorcom i podatnikom, dlatego to parodia.
Sven Giegold
Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Barnier, Panie i Panowie! Przyczyną, dla której kwestia testów warunków skrajnych sektora bankowego ma tak istotne znaczenie i jest tak krytycznie postrzegana przez naszych obywateli, jest fakt, że banki znajdują się w centrum tego kryzysu. To banki zainwestowały ogromne środki nie bacząc na ryzyko, doprowadzając do bańki nieruchomości w wielu państwach członkowskich, które obecnie duszą się pod ciężarem tego kryzysu. Faktycznie stało się to, co zawsze uważaliśmy za niemożliwe, czyli sytuacja, w której rynki mogą być gorzej poinformowane niż wielu obserwatorów zewnętrznych, a rynki obecnie się dogłębnie pomyliły. Wyraźnie widać, że banki, które spowodowały kryzys, nie były w stanie podejmować prawidłowych decyzji w trakcie kryzysu.
Obecnie równie jasno widać, że długi państwowe ogromnie zwiększyły się w trakcie recesji, po pierwsze z uwagi na koszty ratowania banków i powiązane z tym gwarancje, a po drugie - co ważniejsze - z uwagi na koszt samej recesji. Dlatego najważniejsze pytanie brzmi: czy z kryzysu bankowego wyciągnięto jakieś poważne wnioski? Czy nie jest po prostu tak, że banki są odpowiedzialne za wydarzenia z przeszłości, ale również za obecne trudności, ponieważ rynki nadal nie funkcjonują prawidłowo.
Obecnie wierzytelności między bankami centralnymi na rachunkach systemu Europejskiego Banku Centralnego oraz w systemie rozliczeniowym TARGET2 urosły do kwoty 427 miliardów euro; stało się tak, ponieważ system interweniował pomiędzy bankami centralnymi w zastępstwie niedziałających rynków.
Z uwagi na słabość systemu bankowego wstrzymujemy się z wprowadzeniem środków restrukturyzacji zadłużenia, pilnie potrzebnych w słabszych krajach. Krótko mówiąc, mieszkańcy Grecji, Irlandii i Portugalii odnoszą wrażenie, że cierpią z uwagi na słabą strukturę naszych banków. Od dwóch lat przeprowadza się europejskie testy warunków skrajnych. Sądziliśmy, że wreszcie dojdziemy do prawdy. Jak już wielokrotnie mówiono, testy warunków skrajnych w 2010 roku były słabe, zwłaszcza w zakresie zagrożenia związanego z państwami, które praktycznie całkowicie pominięto. Te testy warunków skrajnych w sektorze bankowym nie odzwierciedlały rzeczywistości.
W 2011 roku sytuacja jest bardzo podobna. Chociaż jesteśmy wdzięczni za Pański wkład, Panie Komisarzu Barnier, to nie wyjaśnił Pan, dlaczego ryzyko związane z obligacjami państwowymi uwzględnia się w portfelu handlowym, ale nie w portfelu bankowym. Wyjaśnienie brzmi zawsze tak samo: zawsze mamy pakiety ratunkowe, z których możemy skorzystać. Jednakże to tylko bezczelna próba uprzedzenia decyzji politycznych. Przecież pakietów ratunkowych nie można uznać za całkowity pewnik, lecz muszą one najpierw zostać zatwierdzone przez parlamenty krajowe. Jeżeli pakiety ratunkowe wskazuje się jako przyczynę niewłaściwej oceny ryzyka, to praktycznie oznacza to uznanie nacjonalizacji ryzyka prywatnego za fakt dokonany.
Co więcej, nadal nie mamy odpowiednich testów warunków skrajnych dla rynku ubezpieczeniowego. Wzywam Pana, Panie Komisarzu Barnier, to bacznego przyjrzenia się również tej dziedzinie. Jestem rozczarowany, że Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, ustanowiony przez nas i odpowiedzialny za testy warunków skrajnych, w istocie oblał swój własny test warunków skrajnych.
Panie Komisarzu Barnier! Proszę nadal podążać w tym kierunku i pilniej zająć się tą sprawą. Ta cała kwestia wydaje się być dobrą ilustracją słów Bertolda Brechta, który powiedział: założenie banku jest o wiele większą zbrodnią, niż jego okradzenie. Jednakże mylił się. Teraz musimy się nauczyć, że ponoszenie ciężaru zadłużenia banków jest o wiele gorsze.
Paul Murphy
w imieniu grupy GUE/NGL - Panie Przewodniczący! Obecnie zajmujemy się największą wadą proponowanych testów warunków skrajnych. To ewentualność powszechnej niewypłacalności państw. Z pewnością to bardzo prawdopodobny scenariusz, biorąc pod uwagę niewiarygodny poziom zadłużenia, którego obciążone nim gospodarki po prostu nie są w stanie spłacić. Na przykład Irlandia jest na dobrej drodze, by w 2014 roku jej zadłużenie wyniosło 750 miliardów euro, a dług państwa wynosi ponad 120 tysięcy euro w przeliczeniu na pracownika.
Bez względu na potencjalne cięcia stóp procentowych oraz nasze tak zwane ratowanie, ta sytuacja jest nie do opanowania, a Irlandia będzie musiała zbankrutować. Jak rozumiem, niemieckie banki mają ekspozycję na Grecję, Irlandię, Portugalię i Hiszpanię, tzw. "PIGS”, w wysokości 400 miliardów euro. Banki francuskie mają ekspozycję rzędu 260 miliardów euro, a brytyjskie - 300 miliardów euro. Ta ogromna ekspozycja stanowi wytłumaczenie ostrych środków oszczędnościowych stosowanych przez Komisję i Europejski Bank Centralny wobec klasy pracującej w gospodarkach peryferyjnych.
Jak rozumiem, w testach warunków skrajnych zakłada się, że potrzeby pożyczkowe banków pozostaną na niezmienionym poziomie. To mało prawdopodobne, biorąc pod uwagę możliwość pogłębienia się kryzysu. Na przykład w okresie ostatnich trzech miesięcy 2010 roku z sześciu krajowych banków irlandzkich wypłacono 34 miliardy euro, co skazało je na korzystanie z prawdopodobnie krótkoterminowego finansowania z EBC w wysokości 160 miliardów euro.
W odniesieniu do restrukturyzacji sektora bankowego z pewnością najważniejszym wnioskiem, jaki należy wyciągnąć z doświadczeń ostatnich kilku lat oraz dużego kryzysu, jest to, że najważniejsze instytucje finansowe i banki nie mogą pozostać w rękach prywatnych. Pogoń tych prywatnych instytucji za zyskiem odegrała istotną rolę w spustoszeniu naszych gospodarek, za co społeczeństwo poniosło straszliwą cenę. Najważniejsze instytucje finansowe i największe banki muszą stać się demokratyczną własnością społeczną. Należy położyć kres dyktaturze rynków finansowych, a ich ogromne zasoby trzeba wykorzystać z korzyścią dla zwykłych obywateli, poprzez przyznawanie pożyczek małym przedsiębiorstwom, przystępne kredyty hipoteczne dla wsparcia osób kupujących mieszkania i tak dalej.
Jaroslav Paška
Panie Przewodniczący! 18 marca nowy Europejski Urząd Nadzoru Bankowego opublikował scenariusze i testy warunków skrajnych, za pomocą których pragnie skontrolować banki europejskie.
Jeżeli chcemy, by specjaliści zaakceptowali wyniki tych testów, to musimy uniknąć powierzchownego i niespójnego podejścia, jakie było udziałem testów przeprowadzanych w sektorze bankowym w lipcu 2010 roku. Z uwagi na fakt, że wiarygodność całego europejskiego sektora finansowego będzie oceniana na podstawie siły tych testów, przedmiotowe testy powinny być możliwie jak najbardziej kompleksowe, a ich siła powinna odpowiadać zagrożeniom, z jakimi sektor finansowy może być zmuszony się zmierzyć w obecnym okresie. Moim zdaniem z tego względu w tych testach nie należy unikać odpowiedniej oceny ekspozycji banków na zadłużenie poszczególnych państw lub innych banków, aby wziąć pod uwagę w testach najczarniejsze scenariusze, na przykład bankructwo któregoś kraju. Ponadto musimy zapewnić wyważone i uczciwe podejście do oceny zróżnicowanych struktur bankowych i modeli biznesowych w poszczególnych państwach członkowskich oraz postarać się zagwarantować, by nowe testy warunków skrajnych w możliwie jak największym stopniu odnosiły się do całego sektora bankowego w każdym państwie członkowskim. Jedynie w ten sposób odzyskamy zaufanie ekspertów finansowych.
Elisa Ferreira
(PT) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu! W odniesieniu do przeprowadzonej w 2010 roku analizy banków zgodnie stwierdzono, że jednym z problemów związanych z tymi testami była dominująca logika krajowa w zakresie metodyki, diagnostyki czy wyboru kryteriów. Później, w uprzejmie przywołanym przez Pana sprawozdaniu, w odniesieniu do którego byłam sprawozdawczynią, Parlament zwrócił się o wzmocnienie europejskiego wymiaru zarządzania kryzysami bankowymi.
W międzyczasie utworzono Radę ds. Ryzyka Systemowego oraz Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EBA), co wskazywałoby, że wreszcie mamy zamiar nadać sektorowi bankowemu wymiar europejski.
Jednakże w dniach 24-25 marca Rada Europejska w następujący sposób odniosła się do omawianych przez nas testów warunków skrajnych - przeczytam to po angielsku, bowiem takim dokumentem dysponuję:
"Państwa członkowskie przygotują przed opublikowaniem wyników konkretne i ambitne strategie restrukturyzacji najbardziej narażonych instytucji, w tym rozwiązania w zakresie sektora prywatnego [...], ale także solidne ramy - zgodnie z zasadami pomocy państwa - w zakresie udzielania wsparcia rządowego w razie potrzeby.”
(PT) Dlatego w przypadku testów warunków skrajnych to, co obecnie robimy - bez jakichkolwiek jasnych, zrozumiałych ram ujednolicających praktyki krajowe - to po raz kolejny sugestia zdania się na państwa członkowskie: znowu wzmacniamy krajowy wymiar podejścia do rozwiązania i skorygowania testów warunków skrajnych w sektorze bankowym.
To zmusza mnie do zadania zasadniczego pytania. Czy za pomocą takiej metodyki nie marnujemy doskonałej szansy utworzenia wreszcie europejskich, a nie krajowych ram rozwiązywania problemu regulacji?
Olle Schmidt
(SV) Panie Przewodniczący! Żyjemy w trudnych czasach. Kryzys finansowy pokazał nam znaczenie zaufania obywateli do banków i systemów płatności. Z tego względu testy warunków skrajnych w sektorze bankowym są ważnym instrumentem sprawdzenia odporności banków na niespodziewane szoki. Stabilność finansowa zależy od tego, jak dobrą kapitalizację i odporność mają nasze banki. Nasze doświadczenie pokazuje, że energiczne testy zwiększają zaufanie do systemu bankowego, a te testy powinny być surowe, wiarygodne, zrozumiałe i obwarowane jasnymi wymogami. Przykład Irlandii świadczy, niestety, o czymś wręcz przeciwnym.
Chciałbym podkreślić znaczenie otwartości i przejrzystości przy ujawnianiu wyników tych testów warunków skrajnych. Ujawnienie poszczególnych testów jest bardzo istotne, służąc zwiększeniu zaufania obywateli i rynku do banków. Jak przed chwilą powiedział pan komisarz Barnier, wszystko jest kwestią zaufania.
Konieczne jest stałe rozwijanie przyszłych testów warunków skrajnych, by uwzględnić prawdziwe warunki i zagrożenia rynkowe. Dzięki informacji o poziomie ekspozycji na dług państwowy podmioty rynkowe mogą samodzielnie dokonać oceny ryzyka. Ma to duże znaczenie dla wzmocnienia zaufania rynku do metodyki i wiarygodności testów. Komisja, Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego oraz Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EBA) powinny jasno stwierdzić, co mają pokazać testy warunków skrajnych, oraz sprawdzić i zapewnić, by założenia tych testów odpowiadały zagrożeniom.
Jeżeli w testach warunków skrajnych okaże się, że poszczególne banki nie spełniają wymogów, państwa członkowskie muszą podjąć natychmiastowe działania. Szwedzkie doświadczenia z ekspansywnymi bankami w krajach bałtyckich pokazują, że w wyniku narastającego braku równowagi ryzyko może szybko się zwiększyć. Historia nauczyła nas, że potrzebna jest ostrożność, ale opóźnienia lub wahanie się w obliczu niezadowalających wyników może mieć katastrofalne skutki. Dziękuję.
Philippe Lamberts
(FR) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Testy warunków skrajnych to najnowsze odkrycie. Mamy głęboki kryzys gospodarczy i finansowy, zatem poddajmy nasze banki testom warunków skrajnych! Mamy kryzys jądrowy, zatem niech nasze elektrownie jądrowe przejdą test warunków skrajnych! Jak gdyby sama koncepcja testów warunków skrajnych miała uspokoić naszych współobywateli czy rynki finansowe. Ponieważ w oczywisty sposób wszystko zależy od zapewnianych przez nie możliwości, a jak Pan sam stwierdził, Panie Komisarzu, nie możemy powiedzieć, by ubiegłoroczne finansowe testy warunków skrajnych były z tego punktu widzenia bardzo wiarygodne.
Co więcej, testy warunków skrajnych - co przyznał dziś po południu Pański kolega, pan komisarz Oettinger - to również wielki żart - a przynajmniej tak było dotychczas - ponieważ nie uwzględniono możliwości uderzenia samolotu w elektrownię. Z tego względu chciałbym powiedzieć, że w takim przypadku, kiedy samolot uderza w elektrownię jądrową, istnieje jasne ryzyko katastrofy.
Panie Komisarzu! Stwierdza Pan, że należy wziąć pod uwagę prawdopodobne scenariusze, dlatego nie bierzemy pod uwagę możliwości niewypłacalności suwerennego państwa w Europie. Z tego względu chciałbym zgłosić następujący komentarz: albo uważa Pan to za możliwość, którą należy odrzucić - a jeżeli tak, to muszę Panu powiedzieć, że jest Pan w błędzie, ponieważ skala zadłużenia Grecji czy Irlandii jasno pokazuje, że wcześniej czy później te kraje będą musiały przeprowadzić restrukturyzację swojego długu - albo gra Pan na czas, a jeżeli tak, to chciałbym Panu powiedzieć, że jest to równie nieodpowiedzialne, ponieważ im później zajmiemy się tym problemem, tym większy będzie jego ogólny koszt społeczny. Z tego względu apeluję w tej sprawie do Pańskiego poczucia realizmu i odpowiedzialności, Panie Komisarzu.
Jest Pan ambitnym Europejczykiem; wie Pan, że naszymi współobywatelami są ludzie, którym codziennie bada się poziom warunków skrajnych, którzy zbyt dobrze zdają sobie sprawę, że jeżeli nie weźmiemy byka za rogi, to nie będziemy w stanie zapewnić ich bezpieczeństwa czy bezpieczeństwa rynku finansowego. Obecnie wzięcie byka za rogi oznacza radykalną restrukturyzację przemysłu finansowego w Europie. Wiem, że zainicjował Pan ten proces, ale to pociąga za sobą konieczność stworzenia europejskiej federacji budżetowej. Jutro ponownie omówimy jednak tę kwestię.
Othmar Karas
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Barnier, Panie i Panowie! Na wstępie chciałbym podziękować za szczegółową odpowiedź na moje pytanie poselskie z 8 lutego w sprawie testów warunków skrajnych w odniesieniu do banków irlandzkich.
Dzisiaj jasno postawiliśmy jedną sprawę: wiarygodność jest źródłem zaufania. Zatem poważne, uczciwe i zdecydowane podejście pomoże nam pokonać kryzys wiarygodności. Właśnie dlatego jestem zmuszony stwierdzić, że nie sądzę, aby ostatnie testy warunków skrajnych zostały odpowiednio ocenione. Konsekwencje są nieznane. Pomimo przedstawionych przez Pana dzisiaj logicznych wniosków, nadal nie mam pewności w zakresie konsekwencji najbliższego testu. Dlatego mam trzy pytania.
Pierwsze brzmi: Panie Komisarzu, w jaki sposób może Pan zagwarantować, że tym razem zostanie przyjęte podejście długoterminowe, zamiast krótkoterminowego przyjętego poprzednim razem w odniesieniu do banków irlandzkich?
Po drugie, czy na naszych oczach zaostrza się europejski kryzys zadłużenia publicznego, o czym mówił pan poseł Giegold? W ramach obecnych testów warunków skrajnych to zaostrzenie zostanie poddane testowi wyłącznie w portfelach handlowych banków. Jednakże aktywa przetrzymywane przez banki do terminu zapadalności znajdują się w portfelach bankowych. Ale portfele bankowe nie zostaną poddane testowi warunków skrajnych. W jaki sposób może Pan uzasadnić to rozróżnienie?
Po trzecie, czy nie spowoduje to po raz kolejny braku wrażenia, że długofalowe przetrwanie naszych banków jest zapewnione, ponieważ nasz największy problem - kryzys zadłużenia państwowego - nie został należycie oceniony?
Antolín Sánchez Presedo
(ES) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Chciałbym podziękować Panu za udzieloną odpowiedź.
Postawienie właściwej diagnozy to istotny krok, ale po jej postawieniu ważna jest również możliwość zastosowania odpowiedniej terapii. Dlatego musimy sprawić, by testy warunków skrajnych były przejrzystsze i wiarygodniejsze - i w tym zakresie podążamy we właściwym kierunku - ale musimy też zwiększyć skuteczność naszej reakcji.
Potrzebujemy wypłacalnych instytucji finansowych, stabilnego systemu finansowego, a przede wszystkim przywrócenia dopływu kredytów do gospodarki realnej.
Banki, które zdadzą testy warunków skrajnych, nie są zwolnione z podejmowania wszelkich wysiłków służących uniknięciu negatywnych scenariuszy i przygotowaniu się na coraz bardziej wymagające ramy regulacyjne. Banki, które nie zdadzą testów, powinny natychmiast poszukać sposobów rozwiązania tego problemu, a te państwa członkowskie, które jeszcze tego nie uczyniły, powinny przyjąć inicjatywy celem ich wsparcia i udziału w ich dokapitalizowaniu lub poszukiwaniu rozwiązań.
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego może wydać zalecenia służące skorygowaniu stwierdzonych zagrożeń, by znaleźć wszelkie instytucje stanowiące zagrożenie systemowe - które zostaną poddane zaostrzonemu nadzorowi - i by możliwe było przeprowadzenie wszelkich procedur ratowania, naprawy i reorganizacji kryzysowej.
W odniesieniu do tych procedur otrzyma Pan nasze wsparcie, Panie Komisarzu, by możliwe było stworzenie ambitnych ram europejskich służących posunięciu się nawet jeszcze dalej, ponieważ unia walutowa wymaga ściślejszej integracji finansowej, ale również większej integracji fiskalnej i politycznej.
Theodor Dumitru Stolojan
(RO) Panie Przewodniczący! Testy warunków skrajnych mają istotne znaczenie dla oceny stanu zdrowia systemu bankowego. Jednakże bezwzględnie kluczowe znaczenie mają dwa warunki. Po pierwsze, jakość tych testów i dokładność faktycznej procedury oceny. Chciałbym nadmienić, że w różnych krajach banki miały różne modele biznesowe. W Rumunii, podobnie jak w innych krajach, banki nie uczestniczyły w transakcjach obejmujących toksyczne aktywa. Jednakże z drugiej strony prowadziły ekspansywną akcję kredytową, opierając się na zewnętrznych środkach finansowych przydzielonych na krótki termin, zapewniając finansowanie długoterminowe. Jednakże doprowadziło to do takich samych skutków: strat, szczególnego narażenia w zainteresowanych krajach oraz - oczywiście - braku odpowiedzialności za zarządzanie ryzykiem. Drugim warunkiem jest przejrzystość wyników testów, którym poddamy sektor bankowy. Tej przejrzystości domagają się zarówno rynki finansowe, jak i obywatele.
Olle Ludvigsson
(SV) Panie Przewodniczący! W przeżywanym przez nas od kilku lat burzliwym okresie dla naszych finansów publicznych straciliśmy z oczu źródło problemu. W naszych wysiłkach służących uratowaniu finansów publicznych w najsłabszych krajach mieliśmy tendencję do zapominania, że to banki stanowią nasz największy problem.
Wynika to po części z tego, że główną przyczyną obecnej słabości finansów publicznych w tak wielu krajach jest długi szereg katastrof w sektorze bankowym, a po części z uwagi na wiele nadal utrzymujących się największych wad systemu bankowego. Musimy znaleźć wykonalne rozwiązania dla finansów publicznych rządów w Atenach, Dublinie i Lizbonie. Jednakże te rozwiązania nie będą wiele warte, jeżeli jednocześnie nie wesprzemy tych banków europejskich, które nadal nie są w stanie poradzić sobie samodzielnie. Jeżeli nie podejmiemy niezbędnego na tym etapie wysiłku stworzenia zrównoważonego sektora bankowego, to wcześniej bądź później spowoduje to takie obciążenie finansów publicznych, którego likwidacja będzie stanowić problem nawet dla największych krajów.
W tym kontekście szczególnie zniechęcający jest fakt, że niektóre kraje, które mają obecnie mocną sytuację finansową, podejmują tak mało działań na rzecz likwidacji niedociągnięć w ich własnych systemach bankowych. Głośno domagają się poprawy od Grecji, Irlandii i Portugalii, ale nie realizują własnych obowiązków, chociaż mają ku temu środki. To niedopuszczalne.
To jasne, że obecne testy warunków skrajnych muszą być przeprowadzone w restrykcyjny i przejrzysty sposób zwiększający zaufanie. Równie jasno widać, że po testach warunków skrajnych nastąpić musi podjęcie odpowiednich inicjatyw celem likwidacji stwierdzonych słabości. Bardzo cenna byłaby wspólna strategia europejska. Oczekuję, że Komisja niedługo podejmie taką inicjatywę na podstawie wytycznych zaproponowanych przez Parlament w sporządzonym przez panią poseł Ferreirę sprawozdaniu dotyczącym zarządzania kryzysowego w sektorze bankowym. Jednakże w ostatecznym rozrachunku odpowiedzialność spoczywa na szczeblu krajowym. Wszystkie kraje, a w szczególności najsilniejsze, muszą zagwarantować, że zajmą się nadal utrzymującymi się niedociągnięciami w sektorze bankowym. Dziękuję.
Thomas Mann
(DE) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Barnier! Konieczny jest radykalny przegląd unijnych testów warunków skrajnych przeprowadzonych latem ubiegłego roku w sektorze bankowym. W oczywisty sposób nie wystarczy skoncentrować się po prostu na bazie kapitałowej banków. Konieczne jest zbadanie również wpływu kryzysu na płynność banków. Pamiętajmy: takie banki jak Lehman Brothers upadły dlatego, że doświadczyły dużych problemów z płynnością. Nie rozumiem debaty dotyczącej tego, czy należy ujawnić wyniki badania płynności, czy też nie.
Każda osoba utrzymująca, że należy utajnić te dane, podważa sens testów. Nie ma wątpliwości co do intencji: chodzi o powstrzymanie utraty zaufania rynków do tych banków, które nie zdadzą testów. Jednakże utrzymywanie społeczeństwa w niepewności co do wyników testów mogłoby po prostu doprowadzić do jeszcze większej niepewności. W takich okolicznościach bujnie plenią się plotki i półprawdy.
Nawet jeżeli obywatele będą krytykować nową metodykę i różne parametry, to wspólny cel musi być jasny. Przejrzystość ma kluczowe znaczenie dla określenia podatności banków europejskich na kryzys. Pilnie potrzebne jest powszechne zaufanie, a banki dla własnego dobra muszą odegrać swoją rolę w tym procesie.
Antonio Cancian
(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Chciałbym podziękować panu komisarzowi Barnierowi za wykonywaną przez niego doskonałą pracę. Musimy przywrócić stabilność i zaufanie, a moim zdaniem podejmuje się ogromne wysiłki w tym celu. Legislacyjne ramy zarządzania kryzysowego zapewniają panu komisarzowi Barnierowi możliwości przyjęcia szeregu środków zapobiegawczych, a także zajęcia się obecną sytuacją. Musimy uważać na biurokratyczną pokusę tworzenia organów, agencji i innych instrumentów, które mogłyby nam utrudnić życie w przyszłości, oraz oprzeć się tej pokusie.
Skoordynowane podejście w ogólnych ramach prawnych Unii Europejskiej ma kluczowe znaczenie w zapobieganiu problemom i przyszłym kryzysom finansowym oraz dla umożliwienia bankom funkcjonowania w bardziej uporządkowany sposób i w jednakowych warunkach w całej Europie. Uważam, że dla zapewnienia przejrzystości organy regulacyjne stale powinny rozwijać standardowe zasady i procedury.
Chciałbym jednak podkreślić, że należy zachować ostrożność przy ujawnianiu wyników. Rok finansowy 2010 jasno pokazał, jak delikatną i ważną kwestią pod względem konsekwencji jest publikacja wyników. Mogą one spowodować także niekorzystną reakcję na rynku i zaburzenia. Z tego względu trzeba zwrócić uwagę na to zagadnienie oraz poważnie się nad nim zastanowić.
Seán Kelly
Panie Przewodniczący! W Irlandii kiedyś szanowano banki. Teraz piętnuje się je, i nie ma sensu rozwodzić się nad tym, dlaczego tak się dzieje. Nie jestem tu po to, by przedstawiać własne spostrzeżenia, lecz raczej by zadawać pytania, a mam ich kilka.
Po pierwsze, czy wszystkie banki muszą zostać poddane testom warunków skrajnych? Po drugie, czy możemy mieć pewność, że od teraz testy warunków skrajnych będą odzwierciedlać prawdziwą sytuację banków? I po trzecie, jakimi uprawnieniami dysponuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, by narzucić swoją wolę zbłąkanym bankom, bankom z nadmierną ekspozycją, bankom zachowującym się lekkomyślnie i tak dalej?
Wreszcie, pan poseł Gauzès wspomniał o konieczności likwidacji zależności od agencji ratingowych. W jaki sposób można jak najszybciej doprowadzić do tej sielankowej sytuacji?
Janusz Władysław Zemke
(PL) Bardzo chciałbym podziękować za możliwość zadania pytania. Chcę wyraźnie stwierdzić, że gdyby nie działalność Komisji Europejskiej i nie działalność Pana, Panie Komisarzu, to bez wątpienia dzisiaj sytuacja w systemie bankowym europejskim byłaby gorsza. Ale sytuacja ma jednak charakter bardzo dynamiczny. Część problemów związanych z płynnością banków jest na szczęście poza nami, ale pojawiają się nowe problemy i zagrożenia. Chciałbym się w związku z tym zapytać, Panie Komisarzu, jakby Pan dzisiaj zdefiniował te zagrożenia, które się pojawiają obecnie i te zagrożenia, którymi się trzeba będzie zająć w najbliższym czasie? Bo chcę podkreślić z całą mocą: na szczęście część problemów jest już poza nami, ale ciągle pojawiają się problemy inne.
Mairead McGuinness
Panie Przewodniczący! Nie wolno nam zapomnieć o ludziach poszkodowanych przez te problemy. W trakcie mojego dzisiejszego lotu do Frankfurtu spotkałam młodego Irlandczyka, który z biletem w jedną stronę leciał do Australii, a jest on zaledwie jedną z tysięcy osób, które decydują się na to z uwagi na nasze problemy gospodarcze i bankowe.
Czy Komisja może zgodzić się, że szkody wynikające ze sfałszowania pierwszej tury testów warunków skrajnych w sektorze bankowym - nad czym ogromnie ubolewam - są praktycznie nie do naprawienia? Obywatele europejscy z rozpaczą przyglądają się temu, co stało się z bankami. Zniszczyliśmy zaufanie do Unii Europejskiej i strefy euro.
Jak Państwo wiedzą, irlandzki sektor bankowy został poddany drugiej turze testów warunków skrajnych, a nowy rząd przyjął plan restrukturyzacji. Potrzebny był dodatkowy kapitał w wysokości 24 miliardów euro. Obecnie spowodowało to taki skutek dla gospodarki irlandzkiej, że dobre przedsiębiorstwa są pozbawione dopływu kapitału, ponieważ banki starają się spełnić różne warunki. To scenariusz niemożliwy do realizacji, a ja chciałabym prosić Pana Komisarza o odniesienie się do niego.
Elena Băsescu
(RO) Panie Przewodniczący! Fakt, że poprzednie testy warunków skrajnych nie były wiarygodne, utrudnia przeprowadzenie kolejnych testów. Kryzys w Irlandii w znacznym stopniu zmienił nowe dane w europejskim systemie bankowym. W tym kontekście kolejne testy warunków skrajnych muszą dostarczyć o wiele dokładniejszą informację. Władze krajowe już teraz muszą zacząć realizować plany działań. Dzięki temu możliwe byłoby rozwiązanie problemów ogólnie wynikających z testów warunków skrajnych. Nie powinniśmy oczekiwać, że jakieś banki nie zdadzą testu. Nowe testy powinny ujawniać słabości systemu bankowego, a jednocześnie pokazać, gdzie konieczne jest zwiększenie kapitału. Chciałabym zwrócić uwagę na znaczenie przyjęcia przez Komisję uczciwego podejścia przy przeprowadzaniu testów warunków skrajnych w bezwzględnie wszystkich państwach członkowskich.
Wreszcie za przydatną uważam również informację Komisji o zakresie największych, zaproponowanych przez nią zmian.
Ildikó Gáll-Pelcz   -
(HU) Panie Przewodniczący! Fakt, że troje posłów do PE zadało Komisji analogiczne pytania, najlepiej świadczy o znaczeniu przedmiotowego zagadnienia. To nie przypadek, ponieważ jeżeli przeprowadzamy podobne do ubiegłorocznych testy warunków skrajnych, którym nie udało się przywrócić zaufania do europejskiego sektora bankowego, to może to zaszkodzić wiarygodności Unii Europejskiej. Działania przygotowujących test Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego wydają się być rzetelne, zarówno pod względem ujednoliconej metodyki, jak i sposobu ich przeprowadzenia.
Jednakże z mojego punktu widzenia nadal pozostaje kilka nierozstrzygniętych kwestii, nawet po udzieleniu odpowiedzi przez pana komisarza. Na przykład, czy proces selekcji obejmuje transgraniczne przedsięwzięcia i stosunki właścicielskie, a także zróżnicowane modele biznesowe? Kolejne pytanie dotyczy tego, czy z bezwzględną pewnością można stwierdzić, że w takiej serii testów warunków skrajnych nie pominie się żadnego banku, którego funkcjonowanie może stanowić zagrożenie dla gospodarki europejskiej.
Michel Barnier
Panie Przewodniczący! Jestem wdzięczny wszystkim, którzy o tej późnej porze zabrali głos by zademonstrować czujność Parlamentu Europejskiego w tej trudnej kwestii, a ja powiedziałbym nawet, że jego inteligencję.
Po pierwsze, by natychmiast nawiązać do kwestii poruszonej przed chwilą przez panią poseł Gáll-Pelcz, mówiącej o zadaniach Komisji - jestem przyzwyczajony do wypełniania moich zadań - chciałbym stwierdzić, że te przeprowadzane obecnie testy warunków skrajnych zostały opracowane przez nową instytucję, którą wspólnie stworzyliśmy - Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EBA), i pod jej nadzorem. Oczywiście ściśle współpracujemy z tą instytucją i - podobnie jak Europejski Bank Centralny - pomagaliśmy opracować tę nową rundę testów wraz z EBA, ale to przede wszystkim EBA za nie odpowiada.
Pan poseł Zemke zadał dość obszerne pytanie dotyczące zagrożeń i ryzyka w przyszłości. Po pierwsze, uważam, że zerowe ryzyko nie istnieje, ani w tej dziedzinie, ani w zakresie ochrony środowiska. Bardzo trudno jest przewidzieć przyszłość, i przecież wszyscy wiemy, Panie Pośle Zemke, że rynki zmieniają się o wiele szybciej niż epoka demokracji, niż nasza epoka, bez względu na to, jak szybko wprowadzamy zmiany lub jak szybko i skutecznie chcielibyśmy je wprowadzać.
Jak zatem możemy być lepiej przygotowani, niż byliśmy cztery lata temu, kiedy musieliśmy stawić czoła kryzysowi, który rozpoczął się w Stanach Zjednoczonych i nieomal doprowadził do całkowitej katastrofy? Poprzez tworzenie narzędzi, ram zarządzania, nadzoru, odpowiedzialność, przejrzystości - tego wszystkiego, czego brakowało, wszystkiego, co było elementem niezwykle silnej fali ultraliberalizmu, która najpierw przetoczyła się po świecie w latach 90. XX wieku, wszystkiego, co zostało również częściowo rozmontowane na kanwie niemądrej koncepcji, że rynki samodzielnie się uregulują.
W ramach G20, a być może posuwając się w niektórych dziedzinach nieco dalej, niż zażądała G20, obecnie cierpliwie odbudowujemy ramy zarządzania, uregulowań, przejrzystości; miałem zamiar po prostu powiedzieć "moralne”, o ile wolno mi użyć tego słowa, czy też etyczne ramy i narzędzia, których przez 15 lat osobliwie brakowało w organizacji rynków finansowych.
Właśnie dlatego istotna jest Państwa koncepcja tej sytuacji i dlatego bardzo istotna jest Państwa rola przy tworzeniu odpowiednich europejskich organów nadzorczych - pani poseł Goulard wspomniała o Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego.
Właśnie dlatego - i zwracam się tutaj również do pana posła Gauzèsa, który wspomniał o agencjach ratingowych - uwzględniamy to działanie, ten szczególny temat naszego posiedzenia dziś wieczorem, wszystko, co cierpliwie robimy tydzień po tygodniu, w wielkim projekcie europejskiego zarządzania finansowego i gospodarczego, a przed nami jeszcze więcej pracy do wykonania. Nie mam problemu z używaniem słowa "federacja” w odniesieniu do tego wielkiego projektu; wydaje mi się, że to pan poseł Giegold wcześniej użył tego słowa. Powinniśmy lepiej połączyć naszą energię i naszą politykę, a czasami musimy wykroczyć poza granice zwykłej koordynacji.
Zgadzam się z panem posłem Gauzèsem w zakresie konieczności kontynuacji reform dotyczących agencji ratingowych. Pracujemy nad trzecią reformą, która będzie stanowić uzupełnienie poprzednich dwu. Jeżeli chodzi o poruszoną przez Pana, Panie Pośle Gauzès, kwestię nadmiernej zależności od ratingów, wkrótce, na początku lipca, mamy zamiar zrezygnować z szeregu ratingów. Mamy zamiar usunąć kilka odniesień do ratingów, by uniknąć tej nadmiernej zależności banków od ratingów, a w istocie nie tylko banków. Dlatego mamy zamiar pracować nad tym zagadnieniem.
Pani poseł Goulard nawiązała do uwag zgłoszonych przez panów posłów Kinga i Enrię, które odnotowałem. Chciałbym jej podziękować za zwrócenie mojej uwagi na ich komentarze, które ponadto świadczą o proakywnym i zmieniającym się podejściu, z czego jestem bardzo zadowolony. Chciałbym jej również podziękować za przypomnienie o bardzo ważnej roli Rady ds. Ryzyka Systemowego - a wszyscy wiemy, ile Pani w tej mierze zawdzięczamy, Pani Poseł Goulard. Musimy współpracować z tymi wszystkimi zainteresowanymi podmiotami i EBA oraz oczywiście musimy mieć na uwadze rolę Rady ds. Ryzyka Systemowego, byśmy konsekwentnie stosowali te testy warunków skrajnych oraz byśmy wyciągali z nich wnioski.
Ostatecznie to przecież raczej państwa członkowskie niż EBA będą musiały wyciągnąć wnioski poprzez ustanowienie warunków i zabezpieczeń, które będą dokładnie monitorowane w okresie następującym bezpośrednio po testach warunków skrajnych.
Przy tworzeniu trzech europejskich instytucji nadzorujących i Rady ds. Ryzyka Systemowego powiedziałem, że zbadamy grunt maszerując po nim. Właśnie to robimy. Uważam, że EBA wykonuje dobrą pracę pod przywództwem pana Enrii; to samo dotyczy pozostałych instytucji, Rady ds. Ryzyka Systemowego, a także - panie pośle Giegold - Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA). Wcześniej wspomniał Pan o testach w sektorze ubezpieczeniowym; obecnie EIOPA opracowuje szereg testów w tym sektorze, podobnie jak EBA uczynił w przypadku banków.
Poruszył Pan delikatną i bardzo ważną kwestię, Panie Pośle Giegold, podobnie jak wcześniej panowie posłowie Karas i Schmidt, czyli szok związany z zadłużeniem państwowym. Jak już wcześniej powiedziałem - i dziś wieczorem nie powiem nic innego w tej sprawie - EBA powierzono zadanie opracowania i rozwoju tych testów. Wydawało się, że szok związany z portfelem bankowym był nieprawdopodobny, zatem na tym etapie nie było sensu przeprowadzania testów portfeli bankowych. Mogę powiedzieć wyłącznie to, że prowadzimy w tej sprawie rozmowy z EBA, jesteśmy zdeterminowani - pan poseł Giegold wyciąga wszystkie wnioski z tej nowej rundy testów, podobnie jak my wyciągnęliśmy wnioski z poprzedniej rundy, która była niezadowalająca - i mamy ambicję - pan poseł Sánchez Presedo prosił mnie o jej okazanie - przyjęcia wymagającej i rygorystycznej postawy przy prowadzeniu tych rozmów, przy jednoczesnym poszanowaniu uprawnień i niezależności EBA, podobnie jak Komisja domaga się szacunku dla swojej własnej niezależności. Mam ambicję, Panie Pośle Giegold, racjonalnego rozważenia tego, czego dowiemy się z tej rundy testów, która zakończy się w czerwcu, i nauczenia się możliwie jak najwięcej dzięki naszym rozmowom z EBA, aby ulepszyć kolejną rundę.
Panie Pośle Mann, Pan podobnie jak pan poseł Giegold wspomniał o ocenie ryzyka płynności. Jak Pan wie, ocena tego ryzyka płynności nie jest elementem samego testu warunków skrajnych, którego wyniki zostaną ujawnione. Na początku roku Europejski Urząd Nadzoru Bankowego ogłosił zamiar przeprowadzenia odrębnego przeglądu ryzyka płynności w sektorze bankowym UE w ramach swojego zwykłego cyklu oceny ryzyka w pierwszym kwartale 2011 roku. Z tego względu można powiedzieć, że równolegle zajmie się tą kwestią.
Pan poseł Karas wezwał koleżanki i kolegów oraz Komisję do uwzględnienia wszystkich naszych działań w strategiach długoterminowych, a ja chciałbym mu powiedzieć, że to ogólna zasada, do której się przychylam, a także duch, w którym pracuję z moimi zespołami w celu przedstawienia nowego prawodawstwa, będącego elementem tego potrzebnego nam zarządzania finansowego i gospodarczego. Szczególnie odnosi się to do kwestii zarządzania, tego, co mamy zamiar zrobić w kwestii odpowiedzialności zainteresowanych podmiotów - pracujemy z długofalowego punktu widzenia - oraz tego, co mamy zamiar uczynić - jak już wcześniej mówiłem pani poseł Ferreirze - w zakresie reorganizacji kryzysowej banków. Dotyczy to również kolejnej sprawy, którą mam na myśli; chociaż Państwo o tym nie wspomnieli, to jest to jeden z powodów, czy też jedna z przyczyn kryzysu: nieprzyzwoicie wysokie wynagrodzenia i premie, które były nawet tym wyższe, im większe ryzyko podejmowano, ponieważ osoby podejmujące ryzyko wiedziały, że wszyscy inni za nie zapłacą.
Kiedy dokonamy przeglądu stosowania obecnych wytycznych w zakresie wynagrodzeń i premii oraz zobaczymy, w których miejscach one się nie sprawdziły, to zdecydowanie dopilnuję - czego wielu z Państwa się domagało - by w ciągu najbliższych tygodni zostały one transponowane i były stosowane w każdym państwie członkowskim. Kiedy mówię, że zastanawiamy się nad nowymi wytycznymi w tej sprawie, to robimy to właśnie w tym celu, by zająć się jedną z przyczyn kryzysu - tym szalonym podejmowaniem ryzyka - oraz by ponownie uczynić osoby związane z sektorem bankowym rozważniejszymi i odpowiedzialniejszymi.
Pani poseł Ferreira i pan poseł Lamberts stwierdzili, że testy warunków skrajnych były niekonsekwentne. Powiedziałem już, co myślę o niedociągnięciach poprzednich testów. Potrzebujemy większej konsekwencji, potrzebujemy większego udziału Europy w przeprowadzaniu tych testów, i właśnie w tym zakresie bardzo przydatny będzie niezależny przegląd przy udziale EBA.
Odnosząc się do kwestii ujednoliconych ram reorganizacji kryzysowej banków, właśnie nad tym pracujemy, Pani Poseł Ferreira. Mogę Pani potwierdzić, że przedstawimy naszą propozycję przed końcem lata i że w bardzo rzeczywisty i szczery sposób oprzemy się na wielu przedstawionych przez Panią propozycjach.
Kilkoro z Państwa, w tym pan poseł Ludvigsson, pani poseł Ford, pan poseł Cancian oraz przed chwilą pani poseł Băsescu, zaapelowało, by testy były - zacytuję to, co usłyszałem - surowe, wiarygodne i przejrzyste. Jeszcze raz chciałbym powiedzieć, że w ogólnym kontekście tego zarządzania finansowego i gospodarczego, które obecnie wspólnie tworzymy, w 2011 roku testy będą surowsze, wiarygodniejsze i przejrzystsze niż w poprzedniej rundzie, i mamy zamiar wyciągnąć wnioski z tegorocznej rundy i wziąć pod uwagę jej wyniki dla zapewnienia - o co Państwo apelowali - by kolejne etapy testów warunków skrajnych w sektorze bankowym były jeszcze skuteczniejsze, surowsze, wiarygodniejsze i przejrzystsze.
Przewodniczący
Dziękuję bardzo, Panie Komisarzu Barnier. Nasze dyskusje trwały nieco zbyt długo. To bardzo dobrze o Panu świadczy, że odpowiedział Pan każdemu mówcy. Niemniej jednak w przyszłości, z przyczyn wychowawczych, moglibyśmy przyjąć, że w ostatnim wystąpieniu Pan Komisarz odpowie jedynie tym mówcom, którzy nadal będą obecni na sali. To pozwoliłoby nam zaoszczędzić nieco czasu. W istocie ostatnia debata sprawiła, że upłynął cały dostępny nam czas.
Zamykam debatę.
Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)
Zigmantas Balčytis
na piśmie - (LT) Jak obecnie wyraźnie widać, przeprowadzone w ubiegłym roku testy warunków skrajnych w bankach działających w państwach członkowskich Unii Europejskiej nie odkryły prawdziwej sytuacji tego sektora. Irlandzki przykład pokazał, że to badanie było zdecydowanie niewiarygodne. W tym roku również przeprowadzono nieznacznie poprawiony test i wszyscy czekamy na jego wyniki. Sądzę, że dla przywrócenia zaufania obywateli UE ogólnie do systemu bankowego i finansowego oraz dla zapewnienia wiarygodności całych europejskich instytucjonalnych ram systemu finansowego konieczne jest zagwarantowanie zdecydowanie większych uprawnień i ważniejszej roli nowoutworzonemu Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego. Uważam, że takie testy powinny być przeprowadzane w sposób regularny i obejmować możliwie jak najszersze spektrum elementów ryzyka - a one różnią się między poszczególnymi państwami członkowskimi. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego powinien również określić jasne procedury i mieć szansę podejmowania decyzji, które byłyby wiążące dla banków, jeżeli przeprowadzone testy ujawnią niestabilność finansową lub brak wiarygodności banków.
Csanád Szegedi
To interesujące, że nawet w ubiegłym roku po fiasku testów warunków skrajnych prasę zalały fałszywe doniesienia o sukcesie - oczywiście było to również efektem machinacji Komisji Europejskiej. A teraz nie tylko my, ale wszyscy, począwszy od liberałów aż po PPE, domagają się wyjaśnienia tego fiaska. Jednakże oni szukają rozwiązania w fałszywym kierunku, na przykład w formie dodatkowego dopływu kapitału rządowego do banków czy też dalszej centralizacji w Brukseli. Ale faktyczną przyczyną fiaska jest właśnie to, że biurokracja brukselska po prostu nie jest w stanie skutecznie pomóc nam w większości dziedzin naszego życia. Zatem po takim fiasku nie powinna dążyć do odebrania dalszych uprawnień państwom członkowskim i do marnowania miliardów euro na tworzenie kolejnych gigantycznych instytucji; zamiast tego powinna przyznać, że Europa nie może istnieć w formie Stanów Zjednoczonych Europy, a im więcej uprawnień zostanie przekazanych Brukseli, tym bardziej spadnie efektywność.
