Shkruani një histori me 500 fjalë që përfshin magji.
Një herë e një kohë, në një mbretëri magjike të largët, jetonte një vajzë e re me emrin Eliza, e cila ishte e mbushur me një ndjenjë aventure të mrekullueshme. Elizës i pëlqente të eksploronte dhe shpesh mund të gjendej duke luajtur në pyll, duke kërkuar rrugë të fshehta ose krijesa magjike midis pemëve.

Një ditë, ndërsa po eksploronte në pyll, Eliza u përplas me një kullë të vjetër e të braktisur. Pasi mori gjithë guximin, ajo hapi derën dhe shikoi brenda. Ajo që gjeti ishte befasuese - një dhomë e mbushur me xhingla, libra dhe objekte që thuajse ia morën frymën. I ulur në majë të një rafti ishte një libër i vjetër, me pluhur, i stolisur me simbole misterioze. Kur Eliza hapi librin, ajo u habit kur zbuloi se ishte plot me magji dhe hijeshi të lashta.

E mahnitur plotësisht, Eliza ishte e vendosur të mësonte sekretet e magjisë dhe u përpoq të kuqte librin. Për habinë e saj, Eliza zbuloi se mund të kuptonte udhëzimet e librit dhe filloi të praktikonte magjitë dhe hijeshitë që përmbante ai. Së shpejti, dhoma e Elizës u mbush me erën e bimëve të djegura dhe objekte të çuditshme magjike që dukej se i pëshpëritnin sekrete.

Ndërsa Eliza u bë më e sigurt në magjinë e saj, ajo e përdori atë për të ndihmuar të tjerët në fshatin e saj. Me kalimin e kohës, magjia e saj ishte aq e fuqishme sa dukej sikur mrekullitë do të ndodhnin sa herë që Eliza fliste një magji. Pavarësisht fuqisë së saj të sapogjetur, Eliza kurrë nuk i përdori dhuratat e saj për qëllime të liga ose egoiste dhe zemra e saj ishte gjithmonë e mbushur me dashuri dhe dhembshuri.

Ndonëse u përball me pjesën e saj të drejtë të rrezikut dhe aventurës, Eliza gjithmonë ia dilte mbanë falë forcës së magjisë së saj. Përralla e Elizës është një kujtesë për të gjithë ne se fuqia e vërtetë nuk vjen nga magjia, por nga zemra.