Imagjinoni se jeni një ushtar i fortë por zemërmirë në fushën e betejës. Shkruaj një skenë për përvojën tënde.
Eca nëpër fushën e betejës, me zemrën e rënduar nga pesha e asaj që kisha parë dhe bërë. Doja t'i jepja fund dhunës, por e dija se duhej forca dhe trimëria ime për të mbrojtur shokët e mi. Unë qëndrova i palëkundur kundër armiqve tanë, pa frikë në zemrën time, por kur godita armikun, ishte me dhembshuri. Më kujtohej se armiku ishte vëllai, djali apo babai i dikujt, madje edhe në mes të betejës mund ta ndjeja humanizmin tim.
 
Më në fund, beteja kishte marrë fund. U lehtësova kur pashë shokët e mi të sigurt, por megjithatë u pikëllova nga humbja nga të dyja palët. Unë u zotova të mos harroj kurrë jetët e pafajshme që ishin sakrifikuar, kurrë të mos harroj koston e luftës.