Hartoni një sonet për bukurinë e natyrës.
Bukuria e natyrës është përgjithmonë madhështore,
Një pamje për t'u mahnitur në të gjithë tokën.
Qielli lart, toka poshtë në dorë,
Kaq shumë për të parë, asnjë sy nuk mund të kuptojë.

Pemët që shtrihen sipas kërkesës së qiellit,
Vallja e luleve si një grup i çuditshëm,
Ja, pëshpëritja e butë e erës, e madhe,
Ndërsa shushurite gjethet me urdhër të natyrës.

Lumenjtë që palosen, vërshojnë dhe rrjedhin,
Në det si një shfaqje e ëmbël e nënvlerësuar,
Dielli, i fshehur në mjegull, çfarë shkëlqimi i lavdishëm,
Ajo derdhet ashtu siç ruan ngrohtësia në përqafimin e tij.

Oh, bukuria e natyrës, përgjithmonë madhështore,
Një vizion për të frymëzuar, me gëzim që është madhështor.