Gjeneroni një histori prej 500 fjalësh për një burrë që e gjen veten në një qytet të panjohur.
Gjoni doli nga aeroporti dhe ndaloi, duke vezulluar në diellin vezullues të mesditës. Ai ishte në një qytet të ri, një qytet që nuk e kishte vizituar kurrë më parë, dhe mund të ndjente një ndjenjë të thellë shqetësimi. Ai shikoi përreth, duke marrë rrugët dhe ndërtesat e panjohura dhe kuptoi me një tronditje habie se nuk e dinte se ku po shkonte. Ai filloi të ecte ngadalë, duke u përpjekur të kuptonte rrethinën e tij.

Ndërsa bënte rrugën e tij nëpër qytet, vuri re disa njerëz aty-këtu, por në pjesën më të madhe, ishte çuditërisht e qetë dhe bosh. Ai eci për orë të tëra, derisa më në fund hasi në një kafene të vogël. Ishte i vetmi vend ende i hapur, dhe ai vendosi të ulej dhe të pushonte.

Gjoni porositi një filxhan kafe dhe u ul në karrigen e tij, i lehtësuar që më në fund kishte pak pushim. Ndërsa pinte pijen e tij, vuri re një hartë të qytetit të ngjitur në mur përballë tij. Kurioziteti i tij u zgjua, ai filloi ngadalë të studionte hartën, duke u përpjekur të mësonte përmendësh rrugët kryesore për të kuptuar më mirë planimetrinë e qytetit.

Ai përfundimisht mbaroi kafen e tij dhe u nis përsëri jashtë, harta duke lënë në kujtesë pjesën më të madhe të qytetit. Ai shikoi përreth, duke admiruar ndërtesat dhe monumentet, i vendosur të bënte sa më mirë qëndrimin e tij në këtë qytet të ri të çuditshëm.

Ai përfundimisht e gjeti veten në një lagje të papritur komode dhe pa e kuptuar, filloi të eksploronte. Ai u përplas me një park të bukur dhe shpejt u ndje sikur ishte transportuar në një botë tjetër. Që nga ai moment, ai ishte i tëri.

Me kalimin e ditëve, ai njohu gjithnjë e më shumë qytetin dhe më në fund bëri disa miq. Ai shpejt e gjeti veten plotësisht të përkushtuar ndaj shtëpisë së tij të re të adoptuar dhe zemra e tij u pushtua nga një dashuri e sapogjetur. Ai ndjeu një lidhje të thellë me qytetin që tani e quajti të tijin dhe jeta në qytetin e panjohur shpejt u ndje si një shtëpi e vërtetë.

Gjoni i kaloi vitet e ardhshme duke eksploruar me gëzim rrugët dhe rrugicat e këtij vendi të mrekullueshëm. Ai gjente gëzim në gjërat e vogla, si dielli që perëndon mbi horizontin e qytetit dhe zhurma e njerëzve në trotuaret e ngarkuara. Ai shpesh mrekullohej me bukurinë e shtëpisë së tij të adoptuar dhe çdo ditë që kalonte ndihej gjithnjë e më shumë i qetë.

John përfundimisht u largua, por ai kurrë nuk e harroi ndjenjën e të qenit i dashuruar me qytetin e tij të panjohur. I mbante të gjalla kujtimet në zemrën e tij dhe qyteti kishte gjithmonë një vend të veçantë në jetën e tij; ai e dinte se nuk do ta harronte kurrë ndjenjën e të qenit i dashuruar me një qytet të panjohur.