Kompozoni një sonet shekspirian.
Ah unë, dhimbja e dashurisë që 'më kalon gjoksin'
Aty vjen një shpim në zemër
Duke copëtuar shpirtin dhe duke u larguar tani,
Duke i lënë të gjitha kujtimet në furtunën.

Era kujton dhe nuk harron,
Po i bën jehonë të ftohtit në kohën time që kalon,
Një kohë dhimbjeje dhe ngushëllimi kam takuar,
Prej nga gjeta dashurinë që më bëri të ngjitem.

Trishtim, kaq i gëzuar, kur më mbush zemrën
Sikur vetëm dashuria të mbushej në prerjen e saj
Thellësitë e humbjes i ndaj në gjurin e përkulur
Dhe shikoni ditët që nisin dhe mos ndahen kurrë.

Natë e pafund, silueta për të parë
A mund ta gjejmë dashurinë në errësirën tënde?