Hartoni një tregim për një fermer që jeton në një fshat rural.
Njëherë e një kohë jetonte një fermer me emrin Tom. Tom jetonte në një fshat të vogël rural, larg ngutjes dhe nxitimit të qytetit. Ai kishte qenë bujk gjatë gjithë jetës së tij, duke u kujdesur për tokën dhe të korrat e tij me të njëjtin vendosmëri dhe pasion që kishin para tij i ati dhe gjyshi.

Tom zgjohej herët çdo mëngjes, duke u kujdesur për bimët e tij në diellin e mëngjesit me vesë. Ai i vëzhgonte të korrat e tij dhe ishte gjithmonë gati të hidhej në veprim nëse ndonjë dëmtues ose mot i prishte të korrat e tij. Të gjithë fshatarët e njihnin si një punëtor të palodhur dhe një furnizues të besueshëm dhe shpesh vinin tek ai për këshilla nëse do të ishte nevoja.

Tom ishte më i lumtur kur ishte i rrethuar nga natyra. Ai do të merrte qenin e tij për një shëtitje në pyllin aty pranë, ose do të shikonte diellin duke lindur me një filxhan kafe në dorë. Jeta në fshat ishte e qetë dhe e pakomplikuar dhe i shkonte shumë mirë. Në një natë të kthjellët ai do të shikonte yjet, do të ndjente qetësinë e rrethinës së tij dhe do t'i kujtohej se sa me fat ishte.

Tom ishte i kënaqur me jetën e tij të thjeshtë dhe nuk i nevojitej shumë për t'u ndjerë i plotë. Kur i vinin stuhitë dhe vështirësitë, ai i përballonte ato kokë e këmbë me qëndrueshmëri dhe guxim. Për sa kohë ai kishte fermën dhe natyrën e tij, ai ishte një njeri i lumtur.