Shkruani një tregim për një përbindësh që jetonte në një shpellë të errët.
Një herë e një kohë, thellë në zorrët e një shpelle të madhe dhe të errët, një përbindësh po rrinte. Ishte një krijesë e fuqishme me brirë të zhurmshëm dhe një shkëlqim të lig në sy. Kishte shumë vite që jetonte në errësirë dhe zemra e tij e ftohtë ishte bërë e errët dhe e zbrazët si vetë shpella.

Një ditë, përbindëshi dëgjoi një zhurmë që vinte nga një cep i papritur i shpellës. Në fillim ishte e lehtë, një pëshpëritje e thjeshtë, por më pas u bë më e fortë. Duke shikuar në errësirë, përbindëshi pa një dritë të vogël që frynte gjithnjë e më afër. Më në fund, burimi i dritës doli përpara, dhe përbindëshi gulçoi - ishte një fëmijë njeriu!

Fëmija ishte i lodhur dhe i frikësuar, por ata ishin gjithashtu të guximshëm dhe filluan t'i tregonin përbindëshit historinë e tyre. Ata folën për një tokë magjike që ishte e mbushur me dritë dhe bukuri, se si ata kishin qenë në një kërkim për të gjetur një kristal që mund të shpëtonte botën e tyre, por në vend të kësaj u penguan në shpellën e errët.

Përbindëshi u habit nga guximi i fëmijës, por aq më tepër nga mirësia e tyre. Nuk kishte hasur kurrë emocione të tilla në shpellën e errët dhe zemra e përbindëshit dikur e rrudhur u ngroh pak më shumë.

Përbindëshi ofroi të ndihmonte fëmijën në udhëtimin e tyre. Së bashku ata shkuan në skajet e largëta të shpellës, duke dalë përfundimisht në dritën e bukur të tokës magjike të fëmijës. Fëmija falënderoi përbindëshin, i cili nga ana e tij falënderoi fëmijën që solli jetë dhe dritë të re në errësirë.

Me një lamtumirë të fundit, përbindëshi tha se nuk do ta harronte kurrë mirësinë që u kishte treguar fëmija dhe u kthye thellë në shpellën e errët. Kishte mësuar se kishte bukuri dhe dritë, edhe në vendet më të errëta.