Shkruaj një poezi që e krahason natyrën me një emocion njerëzor.
Pemët lëkunden nga era e butë,
Si valë emocionesh që duken sikur ngrijnë.
Dielli shkëlqen përmes reve kaq gri,
Ngritje në mënyra trishtuese si një ditë e re.

Vrullimi i ujit i një baticë në rritje,
Pak a shumë si një ndjenjë pasionante brenda.
Yjet që notojnë në qiellin e natës,
Na kujto një kohë të shkuar.

Retë që rrotullohen mbi male kaq të larta,
Ngritje dhe rënie si një psherëtimë.
Era që fryn nëpër pemë dhe bar,
Si një trishtim i dhembshëm teksa shikojmë nga e kaluara.

Natyra ka mënyrën e vet për të përcjellë emocionet,
Një mendim për të cilin shpesh duhet të meditojmë.
Është një gjë që ne ta kujtojmë,
Sepse bukuria e saj është një pamje për t'u shijuar.