Shkruani një tregim duke filluar me “Ai e pa veten të pasqyruar në pasqyrë…”
Ai e pa veten të pasqyruar në pasqyrë dhe u vreros. Ata nuk ishin më sytë e tij smeraldi, ata tani ishin një gri e shurdhër, pa jetë. Koka e tij ishte e rruar, shenjë e kohës dhe shenjë dorëzimi. Fytyra e tij dikur e pacenuar ishte e mbuluar me blozë dhe papastërti, një shenjë e luftës që kishte zgjatur për muaj të tërë. Ai nuk e kishte parë veten në pasqyrë për një kohë të gjatë dhe e dinte se transformimi ishte i pritshëm. Ai e dinte se kishte ndryshuar dhe një pjesë e tij ndihej e çuditshme dhe e pakëndshme me të, por një pjesë më e thellë nuk donte asgjë më shumë se ta pranonte.

Ai psherëtiu dhe vazhdoi udhëtimin e ditës. Ai kishte ardhur në këtë qytet për të gjetur furnizime dhe për të pastruar ushqimin, por ende nuk kishte gjetur atë që kërkonte. Vendosmëria e tij e pafund e shtyu përpara dhe ishte e njëjta vendosmëri që ai pa tek vetja në pasqyrë. Ndoshta kjo ishte ajo për të cilën ai ishte këtu - për të zbuluar forcë dhe guxim të ri. Ai vazhdoi rrugën e tij dhe reflektimi e shikonte gjatë gjithë kohës.