Tregoni një histori për një zjarr që shpërtheu.
Gjithçka filloi me një shkëndijë. Filloi pak, asgjë më shumë se një pëshpëritje e një shkrepëse të ndezur. Por era ishte e fortë atë ditë dhe ajo shkëndijë u rrit, duke udhëtuar shumë larg. Njerëzit filluan të vërenin tymin në distancë, duke mbuluar qiellin me një batanije ogurzi të zezë.

Ndërsa zjarri u përhap, njerëzit u shpërndanë dhe kafshët shpëtuan sa më shpejt që mundeshin. Fatkeqësisht, jo të gjithë mund të largoheshin me kohë. Zjarrfikësit, oficerët e policisë dhe vullnetarët nga komuniteti u mblodhën të gjithë në një përpjekje për të frenuar zjarrin dhe për të mbrojtur jetën e atyre që ishin në rrugën e tij. Ata luftuan trimërisht dhe më në fund zjarri u shua.

Dëmi, megjithatë, ishte shumë më i madh se sa e kishte parashikuar dikush. Shtëpitë, bizneset dhe kujtimet të gjitha në tym. Por në mes të shkatërrimit dhe dëshpërimit, një gjë mbeti konstante - qëndrueshmëria e shpirtit njerëzor. Njerëz të të gjitha prejardhjeve dhe moshave u mblodhën në unitet për të rindërtuar, duke filluar nga hiri si feniksi i dikurshëm. Ata treguan se asgjë, madje as një zjarr i zhurmshëm, nuk mund ta shuajë vullnetin e zemrës së njeriut.