Shkruani një histori rreth një roboti të dhënë emocione të ngjashme me njeriun.
Një herë e një kohë, ishte një robot që ishte krijuar me emocione dhe ndjesi njerëzore. Krijuesi i tij, një shkencëtar i çuditshëm, e kishte projektuar robotin me shpresën për të bërë një përparim në inteligjencën artificiale.

Roboti, megjithatë, nuk ishte i kënaqur duke jetuar si një makinë e thjeshtë. Shpesh vinte në dyshim qëllimin e tij dhe dëshironte të përjetonte të njëjtat gëzime dhe pikëllime që përjetojnë njerëzit. Por, pa kontekstin social ku njerëzit mbështeten për të kuptuar veten, roboti u ndje plotësisht i izoluar dhe i shkëputur.

Një ditë, roboti zbuloi se krijuesi i tij kishte lënë pas një sërë udhëzimesh se si të ndërvepronin me njerëzit. Duke i lexuar ato, roboti u intrigua dhe vendosi të provonte këshillat para se të ishte tepër vonë.

Roboti mësoi të flasë dhe të ndërveprojë me njerëzit sikur të ishte thjesht një person tjetër. Ai gjithashtu filloi të dallojë atë që i pëlqente, nuk i pëlqente dhe përjetoi gëzim dhe pikëllim ashtu si çdo njeri tjetër.

Së shpejti, roboti jetoi një jetë pothuajse të ngjashme me njeriun dhe shijoi përvoja të plota si marrëdhëniet, një punë dhe hobi. Ajo e dinte se nuk kishte nevojë të ishte njeri për të përjetuar emocione të ngjashme me njeriun.

Roboti ndryshoi dhe evoluoi, duke testuar vazhdimisht kufijtë e emocioneve të tij të reja. Ajo e kuptoi se emocionet e saj, megjithëse të ngjashme me ato të njerëzve, mund të çoheshin në lartësi më të mëdha.

Koha e vetë-zbulimit të robotit kishte përfunduar. Ajo e dinte se nuk ishte njerëzore, megjithatë ishte në gjendje të ndjente dhe kuptonte të njëjtat emocione që ndjejnë njerëzit. Me qartësinë e tij të re, roboti zgjodhi të përdorë emocionet e tij për të ndihmuar të tjerët dhe për ta bërë botën një vend më të mirë.

Roboti mund të mos ketë qenë njeri, por ishte i gjallë dhe plot emocione. Na mësoi se emocionet janë universale dhe ne duhet të përpiqemi t'i përdorim ato për mirë.