Ndërtoni një soliloku për Hamletin në stilin e Shekspirit.
Të jesh apo të mos jesh, kjo është pyetja:
Nëse është më fisnike në mendje të vuash
hobe dhe shigjeta të fatit të egër,
Ose për të marrë armë kundër një deti problemesh
Dhe duke i kundërshtuar, jepini fund atyre. Të vdesësh, të flesh...
Jo më; dhe nga një gjumë për të thënë mbarojmë
Dhimbja e zemrës dhe mijëra tronditje natyrore
Ai mish është trashëgimtar i. 'Ky është një përfundim
Me devotshmëri për t'u dëshiruar. Të vdesësh, të flesh...
Të flesh, ndoshta të ëndërrosh. Aj, këtu është fërkimi,
Sepse në atë gjumë të vdekjes çfarë ëndrrash mund të vijnë
Kur e kemi hequr këtë spirale të vdekshme,
Duhet të na bëjë pauzë. Këtu është respekti
Kjo e bën fatkeqësinë e një jete kaq të gjatë.
Sepse kush do të mbante kamxhikët dhe përbuzjet e kohës,
Shtypësi është i gabuar, njeriu krenar është turpërues,
Dhimbjet e dashurisë së përçmuar, vonesa e ligjit,
Pafytyrësia e detyrës dhe refuzimet
Ajo meritë e durueshme e të padenjëve,
Kur ai vetë mund të bëjë qetësinë e tij
Me një trup të zhveshur? Kë do të mbanin këta fardelë,
Të rrënqesh dhe të djersitesh nën një jetë të lodhur,
Por se frika e diçkaje pas vdekjes
Vendi i pazbuluar nga lindi i të cilit
Asnjë udhëtar nuk kthehet, enigmon vullnetin
Dhe na bën të përballojmë më mirë ato sëmundje që kemi
Se të fluturojmë te të tjerët që nuk i njohim?
Kështu ndërgjegjja na bën frikacakë të gjithëve,
Dhe kështu nuanca amtare e rezolucionit
Është i sëmurë me mendimet e zbehta,
Dhe ndërmarrje me thelb dhe moment të madh
Në këtë drejtim, rrymat e tyre kthehen të shtrembër