Hartoni një tregim të shkurtër për udhëtimin e një babai.
Njëherë e një kohë ishte një plak që vendosi të bënte një udhëtim. Ai ishte baba i katër fëmijëve që e kishte kaluar pjesën më të madhe të jetës duke punuar për një biznes familjar dhe rrallë kishte kohë për veten e tij. Ai donte të bënte një pushim dhe të eksploronte botën, kështu që u nis vetë.

Plaku endej nëpër shumë qytete të ndryshme, secili krejtësisht i ndryshëm nga i kaluari. Ai mori pamjet dhe tingujt e çdo vendi, shijoi bukurinë e natyrës dhe takoi kaq shumë njerëz magjepsës. Kudo që shkonte përballej me përvoja dhe mësime të reja që i mësonin diçka të re.

Më në fund, udhëtimi mori fund dhe plaku u kthye në shtëpi. Kur mbërriti, kuptoi se udhëtimi e kishte ndryshuar. Ai ishte një njeri i ri - aventurier, i botës, i kuptueshëm. Koha larg i kishte mësuar gjëra për veten dhe të tjerët që nuk i kishte mësuar kurrë më parë. Ai ishte bërë më i pjekur dhe më i mençur se më parë, dhe kjo rritje e sapogjetur u kthye me të.

Udhëtimi i babait ishte një eksperiencë e bukur dhe e veçantë. Ai kishte bërë disa hapa në të panjohurën dhe kishte kthyer një burrë krejtësisht të ri. Edhe tani, vite pas udhëtimit të tij, ai kujton me mall kujtimet e tij dhe mësimet e jetës që ka marrë prej tyre. Ishte ky udhëtim që e udhëhoqi atë drejt një kuptimi të ri të botës dhe të vetvetes.