Shkruani një histori nga këndvështrimi i një adoleshenti që ndjen mall për shtëpinë.
Nuk mund ta besoj se jam kaq larg nga shtëpia. Duket sikur vetëm dje isha në vendin tim të preferuar në kodrën e qytetit tim. Do të ecja lart, do të nisja këpucët dhe thjesht do të shikoja gjithçka. Ajo pamje ishte shumë ngushëlluese për mua, veçanërisht në ditët kur ndihesha i dërrmuar ose i mallkuar.

Tani jam qindra milje larg në kolegj dhe mendimi për të qenë kaq larg nga shtëpia ndihet si një peshë dërrmuese në gjoksin tim. Më mungojnë fytyrat e njohura, aromat, tingujt dhe ritmi unik i shtëpisë.

Nuk e kisha menduar kurrë se do të më mungonte aq shumë sa tani. Gjithmonë supozoja se do ta shihja veten si një person aventurier dhe të pavarur, por ja ku jam—më mall për shtëpinë dhe dëshiroj të isha sërish në qytetin tim të lindjes.