Krijo një histori me 200 fjalë duke përdorur hyrjen e dhënë.
Max po ecte në rrugë kur vuri re një shkëlqim të vogël të verdhë përpara.
Max po ecte në rrugë, duke u ndjerë pak i lodhur nga puna e gjatë e ditës. Ai vendosi të bëjë një pushim dhe të shijojë pamjet e qytetit.
  
Teksa vazhdoi të ecte, diçka i ra në sy - kishte një shkëlqim të vogël të verdhë përpara. I intriguar, ai vendosi ta ndiqte. Maksi eci për orë të tëra dhe shpejt humbi në rrugët gjarpëruese të qytetit. Pavarësisht se ishte në një zonë të panjohur, shkëlqimi i vogël i verdhë vazhdoi ta tërhiqte atë.

Përfundimisht, Max e gjeti veten në një lagje të përgjumur, pothuajse të frikshme në qetësinë e saj. Ai iu afrua një ndërtese aty pranë dhe sapo arriti, shkëlqimi i verdhë u zhduk. Me një mendje kureshtare dhe një aluzion dyshimi, ai hapi derën kërcitëse dhe u fut brenda.

Maksi e gjeti veten në një dhomë të rrumbullakët. Nuk kishte asgjë tjetër në të gjithë ndërtesën, por në qendër të dhomës ishte një piedestal i vogël, i ndriçuar nga një dritë e verdhë e ndritshme. Ai vështroi me kujdes piedestalin dhe pas inspektimit më të afërt pa një medaljon të bukur, të artë të varur në një zinxhir të hollë.

Maksi kishte gjetur një thesar të harruar. Gjatë gjithë viteve të ecjes, ai nuk mund të mos pyeste pse ishte këtu ky medaljon dhe çfarë sekretesh mund të fshihte. Ai e mori ngadalë në duar, duke u mrekulluar me peshën e tij dhe detajet e ndërlikuara të dizajnit të saj të ndërlikuar. Ai e hapi ngadalë dhe brenda kishte një shënim të vogël, të shkruar mjeshtërisht:

"Maks, ndonjëherë i gjen kujtimet më të veçanta në vendet më pak të pritura. Vish këtë dhe mos harro të besosh gjithmonë në veten tënde."

Max ishte absolutisht i kënaqur ndërsa shqyrtoi thesarin e tij të sapogjetur - një kujtesë e çmuar e mrekullive që mund të sjellë jeta. Vuri medaljen në qafë dhe vazhdoi aventurën e tij.

Të nesërmen, Maksi u kthye në ndërtesën e vogël, vetëm kur pa se ishte zhdukur. Shkëlqimi misterioz i verdhë, medalja dhe kartëmonedha - të gjitha ishin zhdukur. Gjatë natës, Maks kuptoi se ndjenja magjike që kishte ndjerë një ditë më parë ishte e vërtetë - ai qeshi dhe buzëqeshi ndërsa mendonte për kujtimin e mrekullueshëm të aventurës së tij të vogël.

Maksi e mban ende medaljonin kudo që shkon, mirënjohës për kujtesën e bukur të mistereve të jetës. Ai e vlerëson atë, përgjithmonë mirënjohës për kujtimin e mrekullueshëm.