Helena mund të thoshte jo më shumë, ajo puthi dhe ngushëlloi shpirtin e vogël besnik, duke ndjerë gjithë këtë simpati dhe butësi që ajo veten e saj, sepse me këtë interes në dashurinë e një tjetri erdhi një ndjenjë e trishtuar vetmie, sikur asaj i ishte mohuar përvoja e ëmbël që çdo grua gjatë për të njohur.<br>Ami nuk mund të mbetet kurrë nën një re, dhe duke parë lotët e Helenës, filloi të brohora si kushëririn e saj, ashtu edhe veten.
NË tekst janë dy persona që përmenden me emra që fillojnë me letrën H.