Ndërsa Beth kishte shpresuar, ajo në heshtje tërhoqi e saj të fundit, pa lamtumire por një sy të dashur.<br> Me lot dhe duar të buta, nëna dhe motrat e saj e bënë atë gati për gjumin e gjatë që dhimbje nuk do të prishte kurrë më, duke parë me sytë mirënjohës qetësinë e bukur që shpejt zëvendësoi durimin patetik që kishte humbur zemrat e tyre aq gjatë, dhe ndjenjë të dashur për vdekjen e tyre, nuk ishte një engjëll i plotë.
Bethi nuk kishte shumë shpresë.