Second, given this difficulty with predicting participation, I’d like to remind you that creating a mass collaboration project can be risky. You could invest a lot of effort building a system that nobody will want to use. For example, Edward Castronova—a leading researcher in the field of economics of virtual worlds, armed with a grant of $250,000 from the MacArthur Foundation, and supported by a team of developers—spent nearly two years trying to build a virtual world within which he could conduct economic experiments. In the end, the whole effort was a failure because nobody wanted to play in Castonova’s virtual world; it just wasn’t very much fun (Baker 2008).
ຄັ້ງທີສອງ, ຍ້ອນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກນີ້ທີ່ມີການຄາດຄະເນການມີສ່ວນຮ່ວມ, ຂ້າພະເຈົ້າຢາກເຕືອນທ່ານວ່າການສ້າງໂຄງການຮ່ວມມືໃນຊຸມຊົນສາມາດມີຄວາມສ່ຽງ. ທ່ານສາມາດລົງທຶນຫຼາຍໆຄວາມພະຍາຍາມສ້າງລະບົບທີ່ບໍ່ມີໃຜຕ້ອງການໃຊ້. ຕົວຢ່າງ: Edward Castronova, ຜູ້ນໍາໃນດ້ານເສດຖະກິດຂອງໂລກ virtual, ປະກອບດ້ວຍທຶນຊ່ວຍເຫຼືອ 250,000 ໂດລາຈາກກອງທຶນ MacArthur, ແລະສະຫນັບສະຫນູນໂດຍທີມນັກພັດທະນາ - ໃຊ້ເວລາເກືອບສອງປີເພື່ອພະຍາຍາມສ້າງໂລກ virtual ທີ່ລາວ ສາມາດດໍາເນີນການປະສົບການດ້ານເສດຖະກິດ. ໃນທີ່ສຸດ, ຄວາມພະຍາຍາມທັງຫມົດແມ່ນຄວາມລົ້ມເຫຼວທີ່ບໍ່ມີໃຜຕ້ອງການຢາກຫລິ້ນໃນໂລກ virtual ຂອງ Castonova; ມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມມ່ວນຫຼາຍ (Baker 2008) .