When I feel like everything in my life is going well, my heart immediately retreats into self-dependence. It never fails. I start to pray less because I subconsciously assume I don’t lack anything. I become proud because I think I’m the reason everything’s going well. In those times, I’m forgetting that God is the giver of good gifts, and I still need Him to sustain me. I’m assuming that I’m entitled to all of His mercies.
ငါသည်ငါ၏အသက်တာ၌အရာအားလုံးတူခံစားရတဲ့အခါမှာကောင်းစွာသွား, ငါ့နှလုံးချက်ချင်း Self-မှီခိုသို့ခြင်္သေ့. ဒါဟာပျက်ကွက်ဘယ်တော့မှ. ငါစဉ်မှာဘာမှကင်းမဲ့ကြပါဘူးယူဆသောကြောင့်, ငါလျော့နည်းဆုတောင်းရန်စတင်. ငါအရာအားလုံးကိုကောင်းစွာသွားရဲ့အကြောင်းပြချက်ရယ်ထင်သောကြောင့်, ငါမာနထောင်လွှားဖြစ်လာ. သူတို့အားကာလ၌, ငါသည်ဘုရားသခင်၏ကောင်းသောလက်ဆောင်များကို၏လှူကြောင်းမေ့လျော့ပေါ့, ငါနေဆဲကိုယ်တော်ငါ့ကိုဆက်ထိန်းရန်လိုအပ်ပါတယ်. I’m assuming that I’m entitled to all of His mercies.