I played varsity basketball in high school. That’s a completely true statement (unless you force me to define the word play). I attended a small private school, and if you were a senior you got a spot on the varsity team. I love the game of basketball, but I’m a lot better at watching it than playing it. I can chastise players and yell “C’mon!” at referees with all-star skill. But that’s as far as it goes. My school had this strange rule about actually playing sports in order to graduate, though, so I was forced to suit up and hang my head in shame every Friday night.
ငါအထက်တန်းကျောင်း varsity ဘတ်စကက်ဘောကစား. ဒါကလုံးဝဟုတ်မှန်ကြေညာချက်င် (သင်စကားလုံးကစားသတ်မှတ်ဖို့ကျွန်မကိုအတင်းမဟုတ်လျှင်). ငါငယ်လေးတစ်ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတွင်တက်ရောက်ခဲ့ပြီး, သင်တစ်ဦးအကြီးတန်းခဲ့ကြလျှင်သင် varsity အသင်းအပေါ်တစ်ဦးပွဲချင်းပြီးတယ်. ငါဘတ်စကက်ဘော၏ဂိမ်းကိုချစ်, ဒါပေမယ့်ငါကကစားထက်ကစောင့်ကြည့်မှာအများကြီးပိုကောင်းတာ. ငါ "C'mon ကစားသမားဆုံးမများနှင့်ညီတည်းနိုင်!"All-ကြယ်ပွင့်ကျွမ်းကျင်မှုနှင့်အတူဒိုင်လူကြီးမှာ. သို့သော်အဖြစ်ဝေးကဝင်အဖြစ်ဖွင့်. အကြှနျုပျ၏ကျောင်းတွင်အမှန်တကယ်ဘွဲ့ရနိုင်ရန်အတွက်အားကစားကစားအကြောင်းကိုဒီထူးဆန်းတဲ့အုပ်ချုပ်ခဲ့, သော်လည်း, ဒါကြောင့်ကိုယ့်တိုင်းသောကြာနေ့ညအထိကိုက်ညီနှင့်ရှက်ကြောက်ခြင်း၌ငါ၏ဦးခေါင်းသည်ဆွဲထားခိုင်းခဲ့သည်.