Devanagari (/ˌdeɪvəˈnɑːɡəri/ DAY-və-NAH-gə-ree; देवनागरी, IAST: Devanāgarī, Sanskrit pronunciation: [deːʋɐˈnaːɡɐriː]), also called Nagari (Sanskrit: नागरी, Nāgarī),[1] is a left-to-right abugida (a type of segmental writing system),[2] based on the ancient Brāhmī script,[3] used in the Indian subcontinent. It was developed in ancient India from the 1st to the 4th century CE[3] and was in regular use by the 7th century CE.[1][4] The Devanagari script, composed of 47 primary characters including 14 vowels and 33 consonants, is the fourth most widely adopted writing system in the world,[5] being used for over 120 languages.[6]
ဒေဝနာဂြီအက္ခရာ(देवनागरी)[1]သည်သည် အိန္ဒိယတိုက်ငယ်တွင် အသုံးပြုသော ရှေးဟောင်း ဗြာဟ္မီအက္ခရာကို အခြေခံ၍ ဘယ်မှညာသို့ အဘူဂီဒါ ရေးနည်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။[3] အေဒီ ၁ ရာစုမှ ၄ ရာစုအထိ ရှေးခေတ်အိန္ဒိယတွင် တီထွင်ခဲ့ပြီး[၃] စီအီး ၇ ရာစုတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။[1][3] သရ ၁၄ လုံးနှ နှင့် ဗျည်း ၃၃ လုံး အပါအဝင် အဓိက အက္ခရာ ၄၇ လုံးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ဒေဝနာဂြီအက္ခရာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် စတုတ္ထမြောက် အကျယ်ပြန့်ဆုံး စာရေးစနစ်[1] ဘာသာစကားပေါင်း ၁၂၀ကျော်တွင် အသုံးပြုလျက် ရှိသည်။[2]