The Cretaceous as a separate period was first defined by Belgian geologist Jean d'Omalius d'Halloy in 1822 as the Terrain Crétacé,[3] using strata in the Paris Basin[4] and named for the extensive beds of chalk (calcium carbonate deposited by the shells of marine invertebrates, principally coccoliths), found in the upper Cretaceous of Western Europe. The name Cretaceous was derived from Latin creta, meaning chalk.[5] The twofold division of the Cretaceous was implemented by Conybeare and Phillips in 1822. Alcide d'Orbigny in 1840 divided the French Cretaceous into five étages (stages): the Neocomian, Aptian, Albian, Turonian, and Senonian, later adding the Urgonian between Neocomian and Aptian and the Cenomanian between the Albian and Turonian.[6]
သီးခြားယုဂ်အဖြစ် ခရီတေးရှတ် 1822 ခုနှစ်တွင် ဘယ်လ်ဂျီယံဘူမိဗေဒပညာရှင် Jean d'Omalius d'Halloy မှ Terrain Crétacé ၊ [1] ပါရီမြစ်ဝှမ်း [2] တွင် strata ကိုအသုံးပြု၍ ကျယ်ပြန့်သော မြေဖြူခဲ အိပ်ရာများအတွက် အမည်ပေးခဲ့သည်။ အဏ္ဏဝါ ကျောရိုးမဲ့ သတ္တဝါ များ၏ အခွံများဖြင့်၊ အဓိကအားဖြင့် coccoliths ) ကို အနောက်ဥရောပ၏ အထက်ပိုင်း Cretaceous တွင် တွေ့ရှိရသည်။ Cretaceous ဟူသောအမည်သည် လက်တင်ဘာသာ creta မှဆင်းသက်လာပြီး မြေဖြူ ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ [3] Cretaceous ၏နှစ်ပိုင်းခွဲဝေမှုကို Conybeare နှင့် Phillips တို့က 1822 ခုနှစ်တွင်အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ 1840 တွင် Alcide d'Orbigny သည် French Cretaceous ကို အဆင့်ငါးဆင့် (အဆင့်) ခွဲထားသည် - Neocomian ၊ Aptian၊ Albian၊ Turonian နှင့် Senonian ၊ နောက်ပိုင်းတွင် Urgonian နှင့် Neocomian နှင့် Aptian နှင့် Albian နှင့် Turonian ကြား Cenomanian တို့ကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ [4]