French Indochina (previously spelled as French Indo-China),[lower-alpha 1][lower-alpha 2] officially known as the Indochinese Union[lower-alpha 3][lower-alpha 4] and after 1947 as the Indochinese Federation,[lower-alpha 5] was a grouping of French colonial territories in Southeast Asia until its demise in 1954. It comprised Cambodia, Laos (from 1899), the Chinese territory of Guangzhouwan (from 1898 until 1945), and the Vietnamese regions of Tonkin in the north, Annam in the centre, and Cochinchina in the south. The capital for most of its history (1902–45) was Hanoi; Saigon was the capital from 1887 to 1902 and again from 1945 to 1954.
ပြင်သစ်အင်ဒိုစနား (ယခင်က ပြင်သစ် အင်ဒိုချိုင်းနား ဟု စာလုံးပေါင်း) ၊ [lower-alpha 1] [lower-alpha 2] အင်ဒိုချိုငရျုာဖငဖု်ာသိသိာထာ ုဖာိာိာာျားဝင်လူသိများသော [lower-alpha 3] [lower-alpha 4] နှင့် 1947 နောက်ပိုင်း အင်ဒိုချိုင်းနားဖက်ဒရေးရှင်း အဖြစ်၊ [lower-alpha 5] သည် ၁၉၅၄ ခုနှစ်တွင် ဆုံးပါးသွားချိန်အထိ အရှေ့တောင်အာရှရှိ ပြင်သစ်ကိုလိုနီနယ်မြေများ ကို အုပ်စုဖွဲ့ခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ကမ္ဘောဒီးယား၊ လာအို (၁၈၉၉ ခုနှစ်မှ)၊ ကွမ်ကျိုးဝမ် (၁၈၉၈ မှ ၁၉၅ ခုနှစ်အထိ)၊ မြောက်ဘက်ရှိ တုံကင် ဒေသ၊ အလယ်ပိုင်းတွင် အန်းနမ်နှင့် တောင်ဘက်တွင် ကိုချင်းချိုင်းတို့ ပါဝင်သည်။ သမိုင်းကြောင်းအများစုအတွက် မြို့တော် (၁၉၀၂-၄၅) သည် ဟနွိုင်း ; ဆိုင်ဂုံ သည် 1887 မှ 1902 နှင့် 1945 မှ 1954 ခုဘညယျုုျ ုျုျာျငျနှစ်အထိ မြို့တော်ဖြစ်သည်။