I have a confession to make: when I visited Venice, I actually felt that I could be a homeless person here and be happy (not accounting for winter time, though). I don’t mean to trivialize the struggle of people without shelter, of course, but it’s just that the city is so serene, in spite of its heavy tourist traffic, that you feel at peace along its canals all the time. I felt I could sleep under the open sky here, with the balmy Italian night air around me and the smells of the sea, eating scraps of whatever the local trattorias around have, and just be so, so, happy.
ငါလုပ်မယ့်ဝန်ခံပြီ: ငါဗင်းနစ်လည်ပတ်ခဲ့သည့်အခါ, တကယ်တော့ငါကဒီမှာတစ်ဦးအိုးမဲ့အိမ်မဲ့လူတစ်ဦးဖြစ်ခြင်းနှင့်ပျော်ရွှင်နိုင်ခံစားခဲ့ရ (ရသောအချိန်သည်ဆောင်းကာလအဘို့အစာရင်းကိုင်မဟုတ်, သော်လည်း). ငါအမိုးအကာမပါဘဲလူများ၏ရုန်းကန် trivialize ဆိုလိုဘူး, ဒါပေါ့, ဒါပေမယ့်မြို့သူမြို့သားဒါဣနြေ္ဒကြောင်းဖွင့်မယ့်, ယင်း၏မိုးသည်းထန်စွာခရီးသွားဧည့်များ၏ကြားမှ အသွားအလာ, သငျသညျ၎င်းငျး၏တူးမြောင်းတလျှောက်ငြိမ်းချမ်းရေးမှာအားလုံးအချိန်ကိုခံစားရကြောင်း. ငါဒီမှာပွင့်လင်းမိုဃ်းကောင်းကင်အောက်၌အိပ်နိုင်ခံစားခဲ့ရ, အကြှနျုပျနှငျ့အသမုဒ်ဒရာအနံ့ပတ်လည် balmy အီတလီညဥ့်လေနှင့်အတူ, ရှိသည်န်းကျင်သမျှဒေသခံ trattorias စားအခြေအနေမျိုး, ပဲဒါကြောင့်ဖြစ်, ဒါကြောင့်, ပျြောရှငျသော.