The Arabic script is a writing system used for writing Arabic and several other languages of Asia and Africa, such as Persian (Farsi/Dari), Malay (Jawi), Uyghur, Kurdish, Punjabi, Sindhi, Balti, Balochi, Pashto, Lurish, Urdu, Kashmiri, Rohingya, Somali and Mandinka, among others.[1] Until the 16th century, it was also used to write some texts in Spanish. Additionally, prior to the language reform in 1928, it was the writing system of Turkish.[2] It is the second-most widely used writing system in the world by the number of countries using it and the third by the number of users, after the Latin and Chinese scripts.[3]
အာရဗီအက္ခရာ သည် အာရဗီ နှင့် အာဖရိကတိုက်ရှိ အခြားဘာသာစကားများစွာကို ရေးသားရာတွင် အသုံးပြုသည့် စာရေးစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည့် ပါရှန်း ( ဖာစီ / ဒါရီ )၊ မလေး ( ဂျာဝီ )၊ ဥဂါး ၊ ကာ့ဒ ်၊ ပန်ချာပီ ၊ စင်ဒီ ၊ ဘလ် တီ၊ ဘာလို ချီ၊ ပါရှတို ၊ လူးရစ် ခ်ျ၊ အူရဒူ ၊ ကက်ရှ်မီးယား ၊ ရိုဟင်ဂျာ ၊ ဆိုမာလီ နှင့် မန်ဒင် ကာတို့ဖြစ်သည်။ [1] 16 ရာစုအထိ စပိန်ဘာသာဖြင့် စာသားအချို့ရေးရန်လည်း အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့အပြင် 1928 ခုနှစ်တွင် ဘာသာစကား ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု မတိုင်မီက ၎င်းသည် တူရကီ ၏ အရေးအသားစနစ်ဖြစ်သည်။ [2] ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အသုံးပြုသော နိုင်ငံအရေအတွက်ဖြင့် ဒုတိယအသုံးအများဆုံး စာရေးစနစ်ဖြစ်ပြီး ၊ လက်တင်နှင့် တရုတ်စာများပြီးလျှင် တတိယမြောက် အသုံးပြုသူဦးရေဖြင့် တတိယအများဆုံးဖြစ်သည်။ [3]