Eleanor was always there: energetic, faithful, faithful and terribly ugly. Like all unloved ... And then Roosevelt died. And Eleanor admitted that she loved him alone. They lived. They breathed. For his sake, everything was done. And no one needed her, except him - neither aunt nor uncle ... She just was unbearably painful and lonely, this first lady.
Eleanor အဲဒီမှာအမြဲခဲ့: လုံ့လရှိသူ, သစ္စာစောင့်သိ, သစ္စာနဲ့ဆိုးဆိုးရွားရွားရုပ်ဆိုး။ အားလုံးဆိုးတပါးလိုပဲ ... ထိုအခါ Roosevelt ရုစဗဲ့သည်သေ၏။ နှင့် Eleanor သူမတစ်ဦးတည်း ချစ်. ဝန်ခံခဲ့သည်။ သူတို့ကနေထိုင်ခဲ့တယ်။ သူတို့ကမှုတ်။ သူကပြုတော်မူပြီသူ့ကိုအလုံးစုံတို့အဘို့။ နှင့်မျှမကသူ့ကို မှလွဲ. လိုအပ်မခဲ့ - ခြင်းမရှိအဒေါ်, အဘယ်သူမျှမလေးများ ... သူမသည်, ဒီပထမဦးဆုံးအမျိုးသမီးရုံမခံမရပ်နာကျင်နှင့်အထီးကျန်ဖြစ်ခဲ့သည်။