African-American history starts in the 16th century, with peoples from West Africa forcibly taken as slaves to Latin America, and in the 17th century with West African slaves taken to English colonies in North America. After the founding of the United States, black people continued to be enslaved, and the last four million black slaves were only liberated after the Civil War in 1865.[15] Due to notions of white supremacy, they were treated as second-class citizens. The Naturalization Act of 1790 limited U.S. citizenship to whites only, and only white men who owned property could vote.[16][17] These circumstances were changed by Reconstruction, development of the black community, participation in the great military conflicts of the United States, the elimination of racial segregation, and the civil rights movement which sought political and social freedom.
အာဖရိကန် အမေရိကန်သမိုင်း သည် ၁၆ ရာစုတွင် စတင်ခဲ့သည်။ အနောက်အာဖရိကမှ လူများအား လက်တင် အမေရိကားသို့ ကျေးကျွန်အဖြစ် အတင်းအကြပ် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြပြီး ၁၇ရာစုတွင် အနောက် အာဖရိကမှ ကျွန်များကို မြောက်အမေရိကရှိ အင်္ဂလိပ်တို့၏ ကိုလိုနီများသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု တည်ထောင်ပြီးနောက် လူမည်းများအား ကျွန်အဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော ကျွန် ၄သန်းသည် ၁၈၆၅ ခုနှစ် ပြည်တွင်းစစ် အပြီးမှသာ ကျွန်အဖြစ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ [1] လူဖြူများသာလျှင် မြင့်မြင်သည် ဆိုသော အယူအဆများကြောင့် သူတို့ကို ဒုတိယတန်းစား နိုင်ငံသားများ အဖြစ် ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။ ၁၇၉၀ ခုနှစ် နိုင်ငံသားခံယူရေး အက်ဥပဒေသည် အမေရိကန်နိုင်ငံသား ခံယူရန် လူဖြူများကိုသာ ကန့်သတ်ထားပြီး အိမ်မြေ ပိုင်ဆိုင်သော လူဖြူအမျိုးသားများသာ မဲပေးနိုင်သည်။ [2] [3] ဤအခြေအနေများကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး ၊ လူမည်းအသိုင်းအဝိုင်း ဖွံ့ဖြိုးလာခြင်း၊ အမေရိကန်၏ ကြီးမားသော စစ်ရေး ပဋိပက္ခ များတွင် ပါဝင်ခြင်း၊ လူမျိုးရေးခွဲခြားမှုကို ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် နိုင်ငံရေးနှင့် လူမှုရေးလွတ်လပ်ခွင့်ကို ရှာဖွေသော လူထုအခွင့်အရေး လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် ဘားရက်အိုဘားမား သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ သမ္မတအဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခံရသည့် ပထမဆုံး အာဖရိကန်အမေရိကန် ဖြစ်သည် ။ [4]