The Kingdom of Great Britain, officially called Great Britain,[2] was a sovereign country in Western Europe from 1 May 1707[3] to 31 December 1800. The state was created by the 1706 Treaty of Union and ratified by the Acts of Union 1707, which united the kingdoms of England (which included Wales) and Scotland to form a single kingdom encompassing the whole island of Great Britain and its outlying islands, with the exception of the Isle of Man and the Channel Islands. The unitary state was governed by a single parliament at the Palace of Westminster, but distinct legal systems – English law and Scots law – remained in use.
ဗြိတိန်ပြည်တော်ကြီး တနည်းအားဖြင့် ဂရိတ်ဗြိတိန်ဟုခေါ်သောနိုင်ငံတော်ကြီးသည် [1] [2]၁၇၀၁ခုနှစ် မေလ ၁ရက်မှ ၁၈၀၀ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာ ၃၁ရက်နေ့အထိ အနောက်ဥရောပတွင် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံဖြစ်ပါသည်။ နိုင်ငံတော်ကို ၁၇၀၆ခုနှစ် ပြည်ထောင်စုသဘောတူစာချုပ်ဖြင့် ဖန်တီးခဲ့ပြီး ၁၇၀၇ခုနှစ် ပြည်ထောင်အက်ဉပဒေတွင် အတည်ပြု လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ပြီး အင်္ဂလန် ( ဝေလနယ်အပါအဝင်)နှင့် စကော့တလန် နိုင်ငံတို့ကို ပေါင်းစည်းကာ ဗြိတိန် နှင့် ၎င်း၏ အစွန်အဖျား ကျွန်းများ အားလုံးကို စုစည်းကာ တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံအဖြစ် ဖွဲ့စည်းရန်၊ မန်းကျွန်းနှင့် ရေလက်ကြားရှိကျွန်းတို့ကို ချန်လှပ်သည်။ ဝက်စ်မင်စတာနန်းတော်ရှိ ပါလီမန် တစ်ခုတည်းက တစ်ပြည်ထောင်စနစ်ဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့သော်လည်း ကွဲပြားသော ဥပဒေစနစ်များဖြစ်သည့် အင်္ဂလိပ်ဥပဒေ နှင့် စကော့ဥပဒေတို့ကို ဆက်လက်အသုံးပြုခဲ့သည်။