Two themes run throughout this book, and I’d like to highlight them now so that you notice them as they come up over and over again. The first can be illustrated by an analogy that compares two greats: Marcel Duchamp and Michelangelo. Duchamp is best known for his readymades, such as Fountain, where he took ordinary objects and repurposed them as art. Michelangelo, on the other hand, didn’t repurpose. When he wanted to create a statue of David, he didn’t look for a piece of marble that kind of looked like David: he spent three years laboring to create his masterpiece. David is not a readymade; it is a custommade (figure 1.2).
နှစ်ဦးကို themes များဤစာအုပ်ကိုတစ်လျှောက်လုံးကို run, သူတို့သည်ထပ်ခါထပ်ခါတက်လာအဖြစ်သူတို့ကိုသင်သတိထားမိနိုင်အောင်ယခုတွင်ငါသည်သူတို့ကိုမီးမောင်းထိုးပြချင်ပါတယ်။ Marcel Duchamp နှင့် Michelangelo: ပထမဦးဆုံးကွီးနှစျနှိုင်းယှဉ်တစ်ခုတစ်ခုနဲ့နှိုင်းယှဉ်ခြင်းဖြင့်သရုပ်ဖော်နိုင်ပါတယ်။ Duchamp ထိုကဲ့သို့သောသူသာမန်အရာဝတ္ထုကို ယူ. အနုပညာအဖြစ်သူတို့ကို repurposed ရှိရာရေပန်း, ကဲ့သို့, မိမိ readymades များအတွက်အကောင်းဆုံးလူသိများသည်။ Michelangelo, အခြားတစ်ဖက်တွင်, repurpose ခဲ့ပါဘူး။ သူသည်ဒါဝိဒ်၏ရုပ်တုကိုဖန်တီးရန်လိုခဲ့သောအခါသူမျိုးဒါဝိဒ်ကဲ့သို့မကွညျ့ရှုစကျင်ကျောက်တဖဲ့ကိုရခြင်းမရှာခဲ့ဘူး: သူသည်မိမိလက်ရာကိုဖန်တီးရန်အလုပျလုပျသုံးနှစ်ကနေခဲ့ရသည်။ ဒါဝိဒ်သည်တစ်ဦး readymade မျှမက, က custommade (ပုံ 1.2) ဖြစ်ပါသည်။