When I saw my mother's first signature on her bidi-rolling wage book, when I felt the hot Delhi air against my face after a 50-hour train journey, when I finally felt free and let myself be, I saw a glimpse of that new world I longed for, a world where a girl like me is no longer a liability or a burden but a person of use, a person of value and a person of worthiness.
ကျွန်မ ကျွန်မမိခင်ရဲ့ ပထမလက်မှတ်ကို သူမရဲ့ bidi လိပ်ရေး မှတ်တမ်းမှာ တွေ့ရှိခဲ့စဉ် ကျွန်မ နာရီ ၅၀ ကြာ ရထားစီးလာခဲ့တဲ့နောက်မှာ ဒေလီမြို့ရဲ့ ပူပြင်းတဲ့ လေက ကျွန်မမျက်နှာ ရိုက်ခတ်ချိန်မှာ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လွတ်လပ်လာပြီ ကိုယ့်စိတ် ကြိုက်နေနိုင်ပြီလို့ ခံစားရချိန်မှာ၊ ကျွန်မ မျှော်လင့်လာခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာကြီးအသစ်ကို တစေ့တစောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ကျွန်မလို မိန်းကလေးဟာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ အသုံးဝင်သူ၊ တန်ဖိုးရှိတဲ့သူ၊ ပြီးတော့ ထိုက်တန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာတဲ့ ကမ္ဘာပါ။