text: [{"text_idx": "#000001", "text": "Ta\u0301 Susan og eg vo\u0301ru a\u0301 stuttari vitjan heima i\u0301 F\u00f8royum i\u0301 juni, vo\u0301ru vit a\u0301 cafe\u0301 i\u0301 Ebenezer, sum alti\u0301\u00f0 er forvitnisligt. Har m\u00f8ta vit ymiskum havnarfo\u0301lkum og \u00f8\u00f0rum, sum koma inn a\u0301 go\u0301lvi\u00f0 og fa\u0301a ein drekkamunn vi\u00f0 onkrum go\u0301\u00f0um afturvi\u00f0. Solei\u00f0is er eisini hendan fri\u0301ggjadag fyrrapart, ta\u0301 vit vitja, og ta\u00f0 er gott, hugnaligt pra\u0301t vi\u00f0 ymisku bor\u00f0ini. Um 11 ti\u0301\u00f0ina er so ein sangl\u00f8ta vi\u00f0 kendum sangum a\u0301 skra\u0301nni, har fo\u0301lk fa\u0301a h\u00f8vi at syngja vi\u00f0."}, {"text_idx": "#000002", "text": "Og har situr Beinta Ha\u0301berg Jacobsen vi\u00f0 klaveri\u00f0, sum hon tru\u0301fast hevur gj\u00f8rt so mangan, si\u0301\u00f0ani byrja\u00f0 var vi\u00f0 hesum tiltaki. Vi\u00f0 bor\u00f0i\u00f0, sum er t\u00e6ttast vi\u00f0 klaveri\u00f0, situr Johan Vang saman vi\u00f0 konu si\u0301nu, Honnu. Johan hevur veri\u00f0 merktur av sju\u0301ku i\u0301 longri ti\u0301\u00f0, men to\u0301ktist v\u00e6l fyri hendan dagin, og vit fa\u0301a heilsa upp a\u0301 hv\u00f8nn annan. Eg leggi merki til, hvussu v\u00e6l hann syngur vi\u00f0 i\u0301 felagssanginum.\nBeinta og eg fa\u0301a eisini eitt stutt pra\u0301t vi\u00f0 klaveri\u00f0, men ta\u0301 so \u201cSummarti\u0301\u00f0in gylta\u201d skal ver\u00f0a sungin, halda hon og Charlotta a\u0301 Va\u0301li, sum leiddi sangl\u00f8tuna, at eg skal sp\u00e6la tann sangin \u2013 sum eg so gj\u00f8rdi. Ymist samskifti h\u00f8vdu Beinta og eg havt i\u0301 samband vi\u00f0 sang gj\u00f8gnum farin a\u0301r, men at hetta skuldi vera hitt seinasta \u2013 ta\u00f0 vardi meg ikki.\nNu\u0301 so stutta ti\u0301\u00f0 aftana\u0301 eru b\u00e6\u00f0i Johan og Beinta farin heim til teir \u00e6vigu bu\u0301sta\u00f0ir. Johan anda\u00f0ist 22. juni og Beinta 19. juli. B\u00e6\u00f0i havi eg kent fra\u0301 ungum a\u0301rum og havt gott samfelag vi\u00f0, ta\u0301 h\u00f8vi gavst.\nBeinta sat ofta vi\u00f0 klaveri\u00f0, ta\u0301 Sangbr\u00f8\u00f0ur plagdu at syngja i\u0301 ti\u0301\u00f0arskei\u00f0inum 1966-1970, og klaversp\u00e6l hennara hevur veitt hugna og gle\u00f0i heilt fram mo\u0301ti endanum av li\u0301vsskei\u00f0i hennara. Hennara hjartama\u0301l vo\u0301ru mong, og kundi hon hja\u0301lpa, so gj\u00f8rdi hon ta\u00f0 fegin. Minnist eisini vi\u00f0 takksemi mann hennara, Eiler Jacobsen u\u0301r Ska\u0301lavi\u0301k. Hann var vinarligur, hugfarsligur og hjartaligur i\u0301 medfer\u00f0 \u2013 l\u00e6ttur at umgangast og pra\u0301ta vi\u00f0. Tru\u0301festi mo\u0301ti samkomuni merkti tey b\u00e6\u00f0i. Nu\u0301 eru longu 12 a\u0301r, si\u0301\u00f0ani Eiler fo\u0301r heim til Harran.\nJohan Vang minnist eg eisini v\u00e6l fra\u0301 ti\u0301 virksemi, sum fo\u0301r fram i\u0301 samkomuni i\u0301 Ebenezer, ta\u0301 vit vo\u0301ru i\u0301 yngri a\u0301rum. Hann var ofta ma\u00f0urin, sum to\u0301k myndir i\u0301 samband vi\u00f0 m\u00f8ti og tilt\u00f8k \u2013 eisini livandi myndir vi\u00f0 \u201csuper 8\u201d smalfilmi, i\u00f0 var\u00f0 no\u0301gv ny\u0301tt i\u0301 60unum. Eitt nu\u0301 var\u00f0 fer\u00f0in til I\u0301slands vi\u00f0 Sangvitnisflokkinum i\u0301 1963 v\u00e6l \u201cdokumentera\u00f0\u201d vi\u00f0 myndunum hja\u0301 Johan. Hugsi eisini um myndirnar, i\u00f0 liggja a\u0301 netinum saman vi\u00f0 sangum, innsungnum av Inga\u0301lvi av Reyni og Herluf Arnason, sum eru go\u0301\u00f0, s\u00f8gulig minni at eiga. V\u00e6l hava Hanna og Johan fylgst gj\u00f8gnum li\u0301vi\u00f0 \u2013 eisini ta\u0301 heilsan hja\u0301 Johan fo\u0301r at bila.\nGo\u0301\u00f0a vinarlagi\u00f0 fra\u0301 ungdo\u0301msins d\u00f8gum hevur hildi\u00f0 a\u0301 gj\u00f8gnum li\u0301vi\u00f0. Ta\u0301 vit hava hitst, hevur ta\u00f0 ofta veri\u00f0 i\u0301 samband vi\u00f0 m\u00f8ti og tilt\u00f8k i\u0301 andaligum h\u00f8pi. Sangko\u0301ri\u00f0 i\u0301 Ebenezer sang so vakurt vi\u00f0 jar\u00f0arfer\u00f0ina hja\u0301 Beintu (i\u00f0 vit fingu vi\u00f0 gj\u00f8gnum stroyming) um tey, i\u00f0 undan okkum eru farin:"}, {"text_idx": "#000004", "text": "Saman her vit hava virka\u00f0,\ntey bert yvir fj\u00f8r\u00f0in myrka\nL\u00f8tan a\u0301 cafe\u0301 i\u0301 Ebenezer var serst\u00f8k og dy\u0301rab\u00f8r, ti\u0301 hon var samstundis ein skilna\u00f0arstund, uttan at tu\u0301 rei\u00f0iliga varna\u00f0ist ta\u00f0. Ein ver\u00f0ur mintur a\u0301 ty\u0301dningin av at gri\u0301pa l\u00f8tuna, ti\u0301 ikki er vist, at hon kemur aftur.\nGo\u0301\u00f0ir vinir fara, og ta\u00f0 er sa\u0301rt, ho\u0301ast vit vita, at teir nu\u0301 eru heima hja\u0301 Harranum. Ta\u00f0 ver\u00f0ur lok lagt a\u0301 naka\u00f0 dy\u0301rabart, ta\u0301 dey\u00f0in kemur og tekur onkran fra\u0301 okkum, sum var okkum k\u00e6rur. Men vo\u0301nin um at si\u0301ggjast aftur hinumegin heldur okkum uppi, sum vit siga go\u0301\u00f0um vinum farv\u00e6l hesumegin. Ti\u0301 \u2013 \u201cso satt sum vit tru\u0301gva, at Jesus doy\u00f0i og reis uppaftur, so skal Gud eisini vi\u00f0 Jesusi reisa tey uppaftur, sum sovna\u00f0 eru vi\u00f0 Honum\u201d (1. Tess. 4,14). \u00d8ssur"}]