text: [{"text_idx": "#000002", "text": "\u201cVit harmast um tann miss, vit \u00f8ll hava veri\u00f0 fyri, nu\u0301 Johan ikki longur er millum okkara. Johan var vi\u00f0 til at leggja lunnar undir arbei\u00f0i\u00f0 i\u0301 Kristnastovu, b\u00e6\u00f0i a\u0301 Oxford Alle\u0301 og a\u0301 Birmavej a\u0301 Amager, og hetta verk millum u\u0301tisetar var eitt hjartama\u0301l hja\u0301 honum til ta\u00f0 allarseinasta. Hansara umsorgan fyri fo\u0301lki var fyrimyndarlig og hugtakandi \u2013 eisini teimum, i\u00f0 komu ni\u00f0ur i\u0301 sju\u0301kra\u00f8rindum. Ta\u0301 Johan og Esther fer\u00f0a\u00f0ust til Keypmannahavnar, royndu tey n\u00e6rum alti\u0301\u00f0 at fa\u0301a okkurt m\u00f8ti vi\u00f0 i\u0301 Kristnastovu, og mangan so\u0301tu tey millum unga, lesandi fo\u0301lki\u00f0 og sy\u0301ndu samfelag og a\u0301huga fyri teimum, tey hittu her. Nu\u0301 i\u00f0 Johan er fluttur heim i\u0301 dy\u0301rdina, takka vit Harranum fyri minni\u00f0 um ein k\u00e6ran og tru\u0301fastan vin, sum stimbra\u00f0i okkum i\u0301 verkinum og var til so ri\u0301ka signing fyri okkum og mong onnur.\u201d\nJohan og undirrita\u00f0u hava kenst fra\u0301 ungdo\u0301msd\u00f8gunum. Hann var sera musikalskur, hev\u00f0i go\u0301\u00f0a r\u00f8dd og sang bass i\u0301 sang- og mansko\u0301rsh\u00f8pi. Onkunti\u0301\u00f0 avloysti hann A\u0301rna Bass ella onkran annan i\u0301 bo\u0301lkinum, ta\u0301 i\u00f0 Sangbr\u00f8\u00f0ur vo\u0301ru virknir i\u0301 60-unum og 70-unum.\nEg fari at sakna hesa dju\u0301pu vinarr\u00f8ddina, sum ba\u00f0 meg heilsa hesum og hasum, sum hann mintist og hugsa\u00f0i um. Okkara tankar fara til Esther, sum sto\u0301\u00f0 honum vi\u00f0 li\u00f0 hesi mongu a\u0301r \u2013 Harrin veiti henni styrki i\u0301 sorgini og \u00f8llum hennara vi\u00f0!\nEin go\u0301\u00f0ur og tru\u0301fastur vinur er farin undan okkum til teir \u00e6vigu bu\u0301sta\u00f0ir, og hann ver\u00f0ur sto\u0301rliga sakna\u00f0ur."}]