Piłka nożna w Polsce – Wikipedia, wolna encyklopedia
Pierwsza edycja tych rozgrywek rozpoczęła się 18 maja 1913 meczem Posnania – Warta Poznań. Kolejne edycje zorganizowano w latach 1914 i 1919.
Włodzimierz Chomicki
Udało się to dwa lata później – podczas „II Zlotu Sokoła” (zorganizowanego również we Lwowie), w którym uczestniczyła młodzież z Galicji. Mecz rozegrano 14 lipca 1894 o godz. 17ː00 na terenie Powszechnej Wystawy Krajowej w sąsiedztwie Parku Stryjskiego. Z okazji wystawy zbudowano boisko sportowe o wymiarach 100 × 120 metrów z trybuną zdolną pomieścić według różnych źródeł 7-10 tysięcy widzów[3]. Wśród licznych pokazów i zawodów sportowych przeróżnych dyscyplin zaplanowano rozegranie futbolowego spotkania między reprezentacjami Gimnastyczno-Śpiewaczego Koła Nauczycieli m. Lwowa (GSKN, białe koszulki i szare spodenki gimnastyczne) – z inż. Niedzielskim, jako szkoleniowcem – oraz krakowskiego Sokoła (białe koszulki i czarne spodenki gimnastyczne).[4] Był to pierwszy w dziejach udokumentowany mecz piłkarski rozegrany przez Polaków na ziemiach polskich. Premierowego gola zdobył dla gospodarzy 16-letni lwowianin <anchor>Włodzimierz Chomicki</anchor> już w 6. minucie, po czym sędzia Zygmunt Wyrobek z Krakowa – z wyraźnego polecenia Antoniego Durskiego (ówczesnego szefa lwowskiego Sokoła i kierownika zlotu) – zagwizdał po raz ostatni. Wobec niezwykle napiętego programu uroczystości, fakt zdobycia bramki przez jedną ze stron uznano najwyraźniej za idealny moment do zakończenia pojedynku (toteż już chwilę później na tym samym boisku mogły rozpocząć się oczekiwane przez wszystkich – niezwykle wówczas prestiżowe – pokazy gimnastyczne, stanowiące główny punkt zlotu). Można zatem przypuszczać, iż owo pierwsze spotkanie piłkarskie i historycznego gola oglądała całkiem spora liczba widzów (około 3 tysięcy).
Włodzimierz Chomicki – Wikipedia, wolna encyklopedia
Menu główne

Menu główne

przypnijukryj

Nawigacja

Dla czytelników

Dla wikipedystów

Szukaj

Wygląd

Narzędzia osobiste

## Spis treści

przypnijukryj

Przełącz stan spisu treści

# Włodzimierz Chomicki

3 języki

polski

Narzędzia

Narzędzia

przypnijukryj

Działania

Ogólne

Drukuj lub eksportuj

W innych projektach

Wygląd

przypnijukryj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii



Włodzimierz Chomicki

Pełne imię i nazwisko

Włodzimierz Michał Chomicki

Data i miejsce urodzenia

19 kwietnia 1878

Data i miejsce śmierci

12 lipca 1953

1. ↑Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

## Życiorys

Syn lwowskiego urzędnika „kantorowego” Michała Januarego oraz Marii (z domu Urbanik). Kształcił się najpierw w jednej ze lwowskich szkół powszechnych (podstawowych), a od 1893 r. we lwowskim seminarium nauczycielskim.

Historyczna bramka padła 14 lipca 1894 r. (w godzinach popołudniowych) podczas II Zlotu Sokolego we Lwowie. Odbywały się wówczas liczne pokazy i zawody sportowe – w tym zaplanowane już 2 lata wcześniej pierwsze w dziejach Polski spotkanie piłkarskie ( match footballowy, jak wówczas pisano) – w których startowała młodzież sokola z Galicji. W owym pierwszym publicznym pokazie gry w piłkę nożną zmierzyły się reprezentacje Sokoła lwowskiego (białe koszulki i szare spodenki gimnastyczne) – z inż. Niedzielskim, jako szkoleniowcem – oraz krakowskiego (białe koszulki i czarne spodenki gimnastyczne). Pierwszego gola strzelił już w 6 minucie pojedynku zawodnik gospodarzy 16-letni Włodzimierz Chomicki – wówczas student drugiego roku lwowskiego seminarium nauczycielskiego. Tuż po tym wydarzeniu sędzia Zygmunt Wyrobek z Krakowa – z wyraźnego polecenia Antoniego Durskiego (ówczesnego szefa lwowskiego Sokoła i kierownika zlotu) - zagwizdał po raz ostatni. Fakt zdobycia bramki przez jedną ze stron uznano najwyraźniej za idealny moment do zakończenia meczu (toteż już chwilę później na tym samym boisku mogły rozpocząć się oczekiwane przez wszystkich – niezwykle wówczas prestiżowe – pokazy gimnastyczne, stanowiące główny punkt zlotu). Można zatem przypuszczać, iż owo pierwsze spotkanie piłkarskie i premierowego gola oglądała całkiem spora liczba widzów.

Owo doniosłe wydarzenie nie przyczyniło się w szczególny sposób do szybkiego rozwoju futbolu w Polsce. Pierwsze rodzime kluby piłkarskie powstały bowiem dopiero dekadę po nim (w 1903 r.). Faktem jest, iż przez całe lata skutecznie uniemożliwiali to zaborcy (zwłaszcza Rosjanie i Niemcy). Jednak z każdym następnym rokiem grono jego zwolenników i liczba czynnych zawodników systematycznie wzrastały, a partye footballowe zaczęto toczyć już nie tylko w Galicji "Galicja (Europa Środkowa)").

19 maja 1999, decyzją ukraińskich działaczy piłkarskich, data ta została oficjalnie uznana za początek piłki ukraińskiej, bowiem spotkanie obydwu Sokołów odbyło się według nich na ziemiach etnicznie ukraińskich. Polscy działacze nie uhonorowali dotąd w podobny sposób ani samej daty, ani strzelca bramki.

Chlubny wyjątek stanowi odlana w brązie pamiątkowa tablica umieszczona na chocianowskim cmentarzu komunalnym na grobie Włodzimierza Chomickiego przez działaczy tamtejszego klubu sportowego Stal Chocianów 19 kwietnia 1988 r. (w 110 rocznicę urodzin piłkarza). Umieszczono na niej informację o następującej treści: „14 lipca 1894 we Lwowie na stadionie Sokoła odbył się pierwszy oficjalny mecz piłki nożnej pomiędzy drużynami Krakowa i Lwowa. Pierwszą bramkę w tym meczu, a zarazem pierwszą w historii polskiej piłki nożnej zdobył Włodzimierz Chomicki”.

Sam Chomicki nigdy nie szukał rozgłosu. Po ukończeniu w 1898 r. seminarium nauczycielskiego studiował we Lwowie (do 1902 r.) oraz Wiedniu (w 1903). Następnie pracował, jako nauczyciel wychowania fizycznego w VI Gimnazjum we Lwowie. Wśród uczniów zyskał przydomek „Chłop” z uwagi na swoją fizjonomię[1]. Z uwagi na stan zdrowia ominęła go służba wojskowa. W 1911 r. ożenił się, ale w 1930 r. został wdowcem. Ponowny ożenek zakończył się rychłą separacją. Nigdy nie doczekał się dzieci. Do końca jego dni towarzyszyła mu i opiekowała się nim przysposobiona w 1914 r. Maria Górecka. W 1938 r. przeszedł na emeryturę. W wydanej w 1939 r. jubileuszowej księdze lwowskiej Pogoni zawarto notkę o nim jako „zasłużonym, emerytowanym profesorze gimnazjalnym”. Czas II wojny światowej spędził w rodzinnym mieście. Na przełomie roku 1945 i 1946 wysiedlony ze Lwowa na Ziemie Odzyskane, osiadł w Chocianowie, w którym mieszkał aż do śmierci (w budynku przy ulicy Żymierskiego 18). W wielkiej biedzie, utrzymując się ze skromnej emerytury, wiódł spokojne życie wśród lokalnej społeczności. Odszedł zaledwie dwa dni przed 59 rocznicą wydarzenia, którego był głównym aktorem.

## Przypisy

## Bibliografia

## Linki zewnętrzne