TÜRK HALK MÜZİĞİ
Türk halk müziğinin kökleri Şamanlara kadar uzanır. Bu dönemde şiirler Şamanlık motifleri taşır ve törensel bir yapıları vardır. Şamanlardan günümüze halk ...
TÜRK HALK MÜZÝÐÝ

# TÜRK HALK MÜZÝÐÝ

Taným:
Toplumlarýn hayatýndan kaynaklanan duygu, düþünce ve zevklerini iþleyerek dile
getiren, ait olduklarý toplumun kültürünü yansýtan sözlü ve sözsüz ezgilerdir.

RIEMANN’a göre Halk müziðinin
özellikleri:

1\. Ezgisi ve sözleri kimin tarafýndan
yapýldýðý belli olmayanlar

2\. Çeþitli sebeplerden halk
tarafýndan benimsenmiþ ve halk þarkýsý ifadesini taþýyanlar

3\. Melodik ve armonik bünyesi
kolayca anlaþýlan ve popüler bir eda taþýyan ezgiler

## Halk müziðinin Tanýmlarý

BRENNE’e göre: Halk tarafýndan
benimsenen ve kulaktan kulaða verilmek suretiyle yayýlan ezgiler.

PRAT’a göre: Köylü ve halk
arasýndan çýkýp, gelenek haline gelen ezgiler halk türküsüdür.

Sonuçta halk müziði anonimdir ve
folkloriktir.

**KÖKENLERÝ:**

Türk halk müziðinin kökeninde
türkü bulunur. Türke özgü anlamýndadýr.

Türkünün diðer halk þiirlerinden
farký ezgisinden gelir. Bir þiir ezgiyle söylendiðinde türkü haline gelir. Bu
yüzden halk arasýnda ezgiyle söylenen bütün halk þiirleri türkü olarak
görülmüþtür. Bu durum kesin bir türkü biçimi saptamayý yada biçimden yola
çýkarak türküyü öteki türlerden ayýrmayý zorlaþtýrmaktadýr.

Türk halk müziðinin kökleri
Þamanlara kadar uzanýr. Bu dönemde þiirler Þamanlýk motifleri taþýr ve törensel
bir yapýlarý vardýr.

Þamanlardan günümüze halk ozanlarý kalmýþtýr. Türklerin
göçlerle yer deðiþtirmeleri ve gittikleri yerlerin kültürleriyle dekarþýlaþmalarý ve bunlardan
etkilenmeleri halk müziðini yeni boyutlara taþýmýþtýr.

Mani, koþma, varsaðý, semai,
destan türkünün temellendiði halk þiiri türleridir.

TÜRKÜLER
ÖZELLÝKLERÝNE GÖRE ÜÇ GRUPTA TOPLANIR:

1.
EZGÝLERÝNE GÖRE:

a) Usullüler: Genellikle
oyun havalarýdýr. Konya’da “oturak”, Urfa’da “kýrýk” denen ezgiler.

b) Usulsüzler: Uzun
havalar bu gruba girer. Bozlak, hoyrat, kayabaþý vs...

2.
KONULARINA GÖRE:

Ýþlenen temalar göz önünde
tutularak yapýlan türkü sýnýflandýrmalarý sýnýrlý kalmaktadýr.

Ninniler ve çocuk türküleri, doða
üzerine türküler, aþk türküleri, kahramanlýk türküleri, askerlik türküleri,
tören türküleri, iþ türküleri, eþkýya türküleri, acýklý olaylarý anlatan
türküler, gülünç olaylarý anlatan türküler, karþýlýklý türküler, oyun
türküleri, ölüm türküleri (aðýtlar)

3.
YAPILARINA GÖRE:

Türküler 5’liden baþlayarak
16’lýya kadar hece ölçüsünün her kalýbýnda vardýr. Türkü sözden çok ezgiden
etkilenir, yapýsýný belirleyen de ezgidir. Türkü ezgiye baðlý olarak
biçimlenir.

Türkü hece ölçüsünü kullanýr ama
aruzla söylenmiþ bazý nazým biçimleri de ezgilerinden dolayý türkü
sayýlmaktadýr. Bunlar: divan, kalenderi, satranç....

Türkünün tanýmý: Sözlü halk geleneðinden
oluþan, çaðdan çaða ve bölgeden bölgeye içerik ve biçim deðiþikliklerine
uðrayan ama kural olarak her zaman bir ezgiye koþulmuþ olarak söylenen
þiirlerdir. Yani türküler anonimdir ve ezgiyle belirlenir.

Türkünün tek kaynaðý sýradan
insanýn yani halkýn özlemleridir.özlemin kim tarafýndan duyulduðu önemli
olmadýðý için türkü yakan adýný vermez verse de düþer, zamanla halkýn malý
olur. Türkülerde toplumsal yan aðýr basar. Halkýn acýsý, sevgisi, tutkularý ve
özlemleri türkülerde yanký bulur.

DERLEME
ÇALIÞMALARI:

1960’a kadar:

1926: Cumhuriyet döneminde ilk
defa Darü’l-elhan halk müziði derlemelerine baþladý.

1927-29: Bu yýllar arasýnda
Ýstanbul Belediye Konservatuarý 850 türkü derledi.

1936: A. Saygun Macar besteci
Bartok ile birlikte U.C. Erkin, N.K. Akses ve Rýza Yalçýn’ýn da katýlýmlarýyla
100’ü aþkýn türkü derlediler. Plak ve ses kaydýyla arþivlediler. Bu çalýþma
Macaristan’da yayýnlandý.

1937: Radyonun kurulmasý H.
Müziðini canlandýrdý.

1937-52: Bu yýllar arasýnda
Ankara Devlet Konservatuarý 10.000’i aþkýn türkü derledi.

1950’lerin ortalarýnda çalýþmalar
tekdüzeleþti ve otantik öðeler zayýfladý.

1960’lardan sonra:

Ruhi SU çalýþmalarýyla halk
müziðine yeni bir yorum getirdi. Türkülerinde geleneksel kaynaða, söyleyiþe
baðlý kalarak bunu þan tekniðiyle kaynaþtýrdý, tonlamaya aðýrlýk verdi.

Bu dönemin toplumsal
geliþmelerinden halk ozanlarý da etkilendiler ve geleneksel aþýk müziðinin
toplumsal içerikli türküler söylediler. Aþýk Mahsuni buna bir örnektir.
Geleneksel aþýk müziðinin son temsilcisi olarak Aþýk Veysel gösterilir.

1975’den sonra Zülfü Livaneli’yi
görüyoruz. Baðlama düzeninde baþka sazlarýn kullanýmýnda getirdiði yeni
yorumlar ve orkestra sazlarýnýn yanýnda baðlamayý da çalmasý halk müziðinde bir
zenginleþmedir.

Bu geliþmelerden etkilenen
gençler 1980’den sonra türküleri deðiþik sazlarla söylemeye ve gruplar kurmaya
baþladýlar. Yeni Türkü, Ezginin Günlüðü, Grup Yorum vs....

1990’larda ise halk müziðinin
dinsel olan yaný da ortaya çýkmaya baþladý. Arif Sað, Musa Eroðlu ve Muhlis
Akarsu gibi saz sanatçýlarý ve ozanlar baðlamayý farklý bir biçimde çalarak
geleneksel alevi müziðini tanýttýlar.

BAÐLAMA

Halk müziðinin çalýnmasýnda temel
enstrüman baðlamadýr. Bu aletin 2000 yýllýk bir geçmiþi vardýr.

Kopuz: Baðlamanýn ilk þekline
verilen addýr. Bugün de Orta Asya topluluklarýnda kullanýlmaktadýr. Kopuzu Dede
Korkut’un icad ettiði söylenir.

Kopuzun bir velilik ve ululuk
simgesi olarak güç verme, topluluklarý birleþtirme, kötü ruhlarý kovma, iyi
ruhlarý çaðýrma, tedavi etme, haber ulaþtýrma gibi özellikleri vardýr. Kopuz
genel bir deneyim olarak birden fazla telli saz türünü kapsamaktadýr. Elle veya
yayla çalýnýr. Uzun ve saplý veya sapsýz olaný vardýr. Tekneleri deri ile
kaplýdýr. Perdesiz iki veya üç telli, telleri at kýlý, koyun ve kurt baðýrsaðýndan
yapýlýr.

## **REBETÝKO’NUN** **KÖKENLERÝ**

Rebetikonun coðrafi bölgesi
modern Yunanistan’dýr. Bunun asýl taþýyýcýlarý özellikle alt tabakadan iþsiz
güçsüz insanlar ve rebetlerdir.hapishane ve tekkeler ( rebetlerin haþhaþ
içtikleri meyhaneler) ana çalgýsý baðlama ve buzuki olan rebetikolarýn çalýnýp
söylendikleri baþlýca yerlerdir. Müzikal açýdan bakýlýrsa bu þarkýlar sanat
açýsýndan zayýftýrlar. Sözlerinin ana temasý rebetislerin dar sosyal
çevreleriyle sýnýrlý kalmýþtýr. Bununla birlikte 19. yy sonunda baþka bir müzik
türü ortaya çýktý. Temel olarak Küçük Asya ve özellikle Ýstanbul ve Ýzmir
kökenli Yunanistan’ýn kent merkezlerinde “Kafe Aman” lar ortaya çýktý. Bunlar
Yunan burjuvalarýnýn gittiði müzikli kahvelerdi. “Kafe Aman”larda çalýnan müzik
zengin ve sanatsaldý.

1922 yýlý rebetikonun
geliþmesinde ve yayýlmasýnda dönüm noktasýdýr. Bu tarih Yunanistan’da Küçük
Asya Felaketi diye anýlacaktýr. Genellikle Yunanistan’ýn büyük kent
merkezlerine kitleler halinde gelen büyük sýðýnmacý dalgasý, ülkenin toplumsal
ve kültürel gerçekliðinde önemli deðiþiklikler meydana getirdi. Yaþadýðý
çevreden ayrýlmýþ Rumlar, yoksulluk ve iþsizlikle karý kaþýya kaldýlar ve
rebetlerle ayný toplumsal yaþamý paylaþtýlar.

Çok sayýda sýðýnmacý kendi
enstrüman ve müzikleriyle rebetlere katýldýlar. Sýðýnmacý iþadamlarý rebet
müziðinin çalýndýðý kendi “Kafe Aman”larýný açtýlar. Böylece, hapishane ve
tekkelerin dar sýnýrlarýndan kurtulan rebet müziði daha geniþ toplumsal
çevrelerinin duygularýný dile getirmeye baþladý. Bu sýrada, tarým toplumunun
müziði olan Yunan Halk Müziði doyum noktasýna ulaþtý ve ülkenin kentsel
geliþiminden sonra artýk insanlarda bir duygu uyandýrmadý. Bir boþluk vardý ve
bu boþluk sýðýnmacýlar ve rebetlerle dolduruldu.

E. Petrapoulos rebetikonun 3
geliþme dönemi olduðunu söyler.

1\. Ýzmir Dönemi (1922-1932):
Ýzmir usulü “Kafe Aman” larýn hüküm sürdüðü dönem.

2\. Rebetikonun yeraltýna
inmesiyle karakterize edilen klasik dönem(1942-1952)

3\. Popüler dönem: Rebetiko bu
dönemde yer altý sendromundan kurtuluyor ve Yunanistan’ýn ulusal müziði haline
geliyor.

TARÝHSEL
GEÇMÝÞ

Rebetiko müziðinin popüler, folk
yada sanatsal olmasý birçok faktörün sonucudur. Doðuþu ve geliþimi tarihsel
olaylar, toplumsal huzursuzluklar, kültürel etkileþimler, güçlü kiþilikler
tarafýndan etnik kaynaþtýrmayla belirlenmiþtir. Bu yüzden bu müziðin tutarlý
bir tanýmýný yapmak için Yunan ve Küçük Asya’nýn tarihine bir göz atmak
gerekiyor.

Bu tarihsel sunumun baþlangýç
noktasý Ýstanbul’un 1453’de Türkler tarafýndan düþürülmesidir. Bu tarihsel
olayýn en belirgin özelliði Helen ve Ortodoks Hýristiyanlýðý olan Bizans
Ýmparatorluðunun sonunu belirlemiþ olmasýdýr. Böylece kural koyucular Türk din
ise Ýslam oldu. Osmanlý Ýmparatorluðu yapýsý itibariyle birçok milleti içinde
barýndýrýyordu. Rumlar, Ermeniler; Türkler, Slavlar, Arnavutlar vs...

Bu durum yaklaþýk 400 yýl sürdü.
1821’de Rumlar Türklere karþý isyan ettiler; uzun süren mücadelelerden sonra
modern Yunanistan 1830’da kuruldu. Bununla birlikte yeni devletin durumu
içindeki antitezleri sinirli bir biçimde sergileyen, oldukça karmaþýk bir
durumdaydý. Hapishaneler suçlularla ve politik mahkumlarla doluydu. Nüfusun
büyük bir bölümünü oluþturan köylerin kentlere taþýnmasýyla ülkenin toplumsal
yapýsýnda önemli deðiþiklikler meydana geldi. 20. yy baþýnda Yunanistan yeni
topraklar alarak yayýlmaya baþladý. ( Ege adalarý, Girit, Makedonya, Trakya
vs.) Tüm bunlarla birlikte Yunan tarihinin en önemli olayý “Küçük Asya
Felaketi” denilen olaydýr. Bunun kökeni, Megalo Ýdea denilen Bizans’ýn baþkenti
Ýstanbul’un yeniden alýnmasýný amaçlayan düþüncedir. Yunanistan bu panhelenik
arzudan, batý Anadolu’da yaþayan Rumlarýn çokluðundan ve baðlaþýklarýný
destekleme isteklerinden dolayý Ýzmir kentine saldýrdý, Türk- Yunan savaþý
çýktý. Bu savaþ, her iki tarafýn nüfusunun karþýlýklý olarak deðiþtirilmesini
karara baðlayan bir uluslararasý ant. ile bitti. Küçük Asya, Kafkaslar, Doðu
Trakya ve baþka birçok bölgeden gelen sýðýnmacý dalgasý Yunanistan'ý vurdu.
Sýðýnmacýlar kendi gelenek, görenek ve kültürlerini getirdiler. Ancak açlýk ve iþsizlikle
karþý karþýya kaldýlar ve Yunanistan tarafýndan benimsenmeleri oldukça sert ve
yavaþ oldu.

REBETÝS’LER

Rebetiko, rebetisler tarafýndan
çalýnýp söylenen müziktir. “Rebetis” terimi ayrý bir yaþam mantalitesi,
davranýþý, bakýþý ve tarzý olan karakteristik bir erkek tipini tanýmlýyor. (
rebetis: Asi, kural tanýmayan.)karakteristik rebetis, toplum dýþýdýr, kurumsal güçlere meydan okur.
Fakat onlara karþý militanca eylemlerde bulunmaz. Toplumsal geleneklerin
dýþýnda olduðu izlenimini verir, bununla birlikte yasadýþý olmaktan kaçýnýr,
yer altý dünyasýyla kendini özdeþleþtirmez. Argo bir dil konuþur, her zaman
silah taþýr. Bir rebetis yoksul ve sýradandýr. Egemen güçler onu outsider
olarak tanýmlar.

Rebetisler ilk büyük kent
merkezlerinin doðuþuyla ortaya çýkmýþlardýr. 1900 dolaylarýnda Gölge Oyunu
karakterleri arasýna eklendi.

ETKÝ ve
STÝL

Rebetiko, çaðdaþ kent halk
müziðinin bir biçimidir.stili kendinden önce gelen müzikal formlarýn etkisiyle
biçimlenmiþtir. Özellikle þunlar tarafýndan;

a. Yunan Halk Müziði:
Bizans’tan 1821 Yunan Devrimine kadar geliþen tarým düzeyindeki Yunan
toplumunun ürünüdür. Bu tür, çaðdaþ Yunan devletinin kurulmasý ve büyük kent
merkezlerinin geliþmesinden sonra iniþe geçmiþtir.

b. Doðu Halk Müziði: (
Özellikle Arap ve Türk müziði) Ortadoðu limanlarýyla gelenlerin ve Küçük Asya
Felaketi sýðýnmacýlarýnýn Yunanistan’a gelmesiyle.

c. Bizans Ýlahileri: Yunan
Ortodoks Kilisesinin ilahileri.

d. Eptenissa Serenatlarý:Ýyonya
Denizi Adalarý tarafýndan Yunanistan’a miras býrakýlmýþtýr. Rebetikonun batý
Avrupa tabanýný oluþturur.

Rebetikonun geliþmesinin ilk on
yýlýnda “Ýzmir” stili hakimdir. Kafe Aman müziði ilk on yýl boyunca egemen
durumdadýr. Karakteristikleri; belli bir makamda uzun, feryat eden enstrümantal
ve vokal doðaçlamalar, þehvet uyandýrýcý kadýn sesi, Türk göbek dansýna benzer
4/4’lük ölçüyle çalýnan ve cinsel olarak tahrik edici çiftetelli tarzý
hareketli bir danstýr. Solo enstrüman melodisine oktav olarak çalan ikinci bir
enstrüman eþlik eder. “ Kafe Aman”larýn müzikal atmosferi apaçýk Arap ve Türk
etkisiyle güçlü bir oryantal havaya sahiptir. Çalgýlar keman, lut, ud, santur
idi.

Sonraki yirmi yýlýn özelliði
Yunanistan’ýn ürünü eski toplum dýþýlarýn rebetikosunun dönüþüdür. Buradaki ana
çalgý buzuki, baðlama ve daha sonra da gitardýr. Þarkýcý bir erkektir ve sesi
metalik, ahenksiz, kulak týrmalayýcý aðýr bir tonda olmalýdýr. Fakat asla tatlý
ve seksi olmaz. Müzikal stili düz ve aðýrdýr. Þarký genellikle buzuki
tarafýndan çalýnan bir taksimle baþlar. Taksim bir makamda yapýlan
doðaçlamadýr. Þarkýnýn stiline ve atmosferine dinleyici sokmak için bir giriþ
görevi görür. Ritmik karakteri serbesttir. Oldukça sýk olarak taksim baðlamanýn
sürekli olarak çalýnmasýyla sürer. Kýsa bir taksim iki mýsra arasýnda yapýlýr.
Þarkýnýn en çok kullanýlan ölçüsü zeybek dansýnýn ölçüsü 9/8’dir.

ÇALGILAR

a. Lut: Görünümü uzun
boyunlu lutlarýn bir karýþýmýydý. Uzun bir boynu ve geniþ bir gövdesi vardý.

b. Ud: Büyük armut biçimli
bir gövde ve kýsa ve geniþ bir boyun. Ud genellikle Küçük Asya ve Ýstanbul
Rumlarý tarafýndan çalýnýrdý.

c. Santuri: Yamuk bir
görünüm, iki paralel yaný boyunca baðlanmýþ metalik teller, hafif çekiç
yardýmýyla çalýnýr.

d. Keman: Avrupa
akordundan (G-D-A-E) farklý bir biçimde (G-D-A-D) olarak daha düþük bir tonda
akort edilir.

e. Daha seyrek olarak; arp,
lir, flüt, armonika

f. Tef, dümbelek, zil.

Aksine tipik bir rebetiko
orkestrasý buzuki, baðlama ve gitardan oluþur. Temel solo çalgý olarak buzuki
en önemli rolü oynar. Taksim onunla çalýnýr ve þarkýya söz aralarýnda eþlik
eder. Baðlamanýn rolü birkaç istisna dýþýnda sadece eþlik etmektir. Ritim ve
armoni öðesi olarak kullanýlýr. Gitar akort basýlarak çalýnýr ve melodiyi
destekler.

BUZUKÝ: Telli bir çalgýdýr
ve uzun boyunlu lut ailesine aittir.Benzer görünümlü çalgýlar prehelenik uygarlýklarda bulunabilir. Eski
Yunanistan’da ayný enstrüman panduri olarak bilinirdi. Bizans döneminde tambura
adý verilirdi. Tambura, rebetler tarafýndan kullanýlan buzuki ile ayný
morfolojik özellikleri taþýr. Türk sazý buzuki ile ayný aileye aittir.

BAÐLAMA: Küçük buzukidir.
40-60 cm.den daha uzun olamaz. Müzik aletlerinin ve þarký söylenmenin
yasaklanmasýndan itibaren kolayca saklanabilmesinde dolayý mahpuslarýn tercih
ettiði çalgý oldu. Baðlamanýn akoru buzukiden bir oktav yüksek yapýlýr.

DANSLAR

Rebetiko danslarý üç çeþittir.

1. Zeybekikos (Zeybek Havasý): Danslarýn dansý
    olarak görülür. Kökeni konusunda belirsizlik vardýr. Zeybekikos,
    zeybeklerin savaþ dansýdýr. Zeybekler savaþçýdýr. Zeybekikos 9/4 yada
    9/8’lik bir danstýr. Solo dans edilir. Zeybekikos dansý içerde, genellikle
    bir tavernada yapýlýr. Halbuki zeybekler açýk havada dans ederler.
    Kýbrýs’ta kadýnlarýn da dans ettiði zeybekikoslar vardýr.
2. Hassapikos ( Kasap Havasý): Osmanlý
    döneminde Ýstanbul’daki kasaplar Arnavut Rumlarýnýn soyundan geliyordu.
    Kendi loncalarýnýn kutlamalarýnda kasap havasý oynarlardý. Kasap havasý
    2/4’lüktür. Adýmlar 4 ileri 1 geri olarak atýlýr. Ýki, üç kiþiyle oynanýr
    ve birbirlerinin omzuna ellerini koyarlar. Mükemmel bir senkronizasyon
    temel özelliktir.
3. Çiftetelli: Dans iki telli kemanla
    çalýnmasýndan bu adý alýr. 4/4’lük ölçüsü vardýr. Çiftetellide adýmlar
    yoktur ve genellikle kadýnlar tarafýndan oynanýr. Vücudun cinsel duygu
    uyandýrýcý, iç gýdýklayýcý hareketlerinden oluþur. Ünlü Türk göbek dansýyla
    birçok ortak özelliði vardýr ve Kafe Aman’larýn dansýdýr.

REBETÝKONUN
TEMALARI

1\. Aþk þarkýlarý

2\. Ayrýlýk þarkýlarý

3.Hoþnutsuz olanlarýn ve
protestlerin mutsuz þarkýlarý

4\. Yer altý dünyasý þarkýlarý

5\. Haþhaþ þarkýlarý

6\. Hapishane þarkýlarý

7\. Yoksulluk þarkýlarý

8\. Ýþ þarkýlarý

9\. Hastalýklarla ilgili þarkýlar

10\. Ölüm üzerine þarkýlar

11\. Anne hakkýnda þarkýlar

12\. Göç þarkýlarý

13\. Taverna þarkýlarý

ÝLERLEME
ve DÜÞÜÞ

1922’de sýðýnmacýlarýn geniþ
ölçüde kabul edilmesinden dolayý rebetiko karanlýðýndan çýktý ve kayýt
stüdyolarýnýn yolunu tuttu. Ýlk kayýtlar 1897’de ABD’de gerçekleþtirildi.
Londra ve Leipzig bunu izledi. BBC Yunan halk müziði koleksiyonu yaptý. Alman
iþgali altýndayken Yunan toplumu iyice yoksullaþtý. Bununla birlikte 1922
sýðýnmacýlarýndan sonra rebetiko bir kez daha acýlý insanlarýn çaresizliðini ve
acýlarýný fakat bu kez yalnýzca panhelenik skalada açýklýyor.

1946’dan bu yana rebetiko doruk
noktasýna ulaþtý ve en büyük bestecilerden biri Vasilis Çiçanis’tir. Çiçanis
nerede ise kendisi rebetikoyu hapishaneden, yeraltýndan ve tekkelerden kurtarýp
yeniden düzenledi. Onu rafine hale getirdi ve taklit olmayan bir halk müziði
yaratarak tüm Yunanlýlara seslendi. Ama popüler dönemin baþlamasý sonun
baþlangýcýný gösteriyor. Ölçüsüz ticarileþmesi yeni kurallarý beraberinde
getirdi. Ýlk buzuki virtüözü Manolis Chiotis dördüncü bir tel ekledi. Böylece
gitarýn ilk dört teline benzer bir akor yapýldý ve gitarýn eþliði
kolaylaþtýrýldý. Rebetiko büyük salonlarda ve daha geniþ kitlelere seslenmeye baþlayýnca
elektro buzuki, sesi arttýrmak amacýyla icad edildi. Böylece eski otantik stil
ve kalite kaçýnýlmaz bir biçimde düþüþe geçti. 1960’lardan sonra ticari ve
kolay müzik rebetikonun deðerini düþürdü. Ayný dönemde Yunanistan Alman
iþgalinin ve iç savaþýn etkisinden kurtulmaya baþladý ve toplumsal bunalýmý
aþtý. Ekonomi canlýlýk kazandý ve orta sýnýf ortaya çýktý. Rebetler bir sosyal
grup olarak artýk yoktu ve sonuçta rebetiko müziði üretilmedi.

SONUÇ

Rebetiko yeraltýnýn ürünüydü.
Ekonomik geliþme sýrasýnda þehirlerdeki yaþam koþullarýnýn çok kötü olmasý,
yoksulluk, hükümetlerin zorbalýðý yoksul gruplarýn ortaya çýkmasý için verimli
bir ortam oluþturdu. Ýþte rebetikoyu doðuran varolma nedeni budur. Asla politik
olarak baþlamadý. Basit bir protesto müziðiydi. Sýkýntýyý ve umutsuzluðun bir
dýþa vurumu, topluma uyum saðlayamayan, hiçbir sistemle barýþýk olmayan
iþsizlerin bir reddetme biçimi. Rebetiko Yunan kimliðine sahiptir. 1960’dan
günümüze kadar Yunanistan’ýn büyük ölçüde kentleþmesi ve batý modeline dayalý
yaþam tarzýnýn yayýlmasý rebetikonun yaþamsal öðelerinin ortadan kalkmasýna
neden oldu, toplumdýþý kiþiler azaldý, ülkenin ve doðunun kültürel mirasý
modasý geçtiði için reddedildi.