But when brilliant Achilles had had his fill of lamenting, and the longing therefor had departed from his heart and limbs, forthwith then he sprang from his seat, and raised the old man by his hand, pitying his hoary head and hoary beard;
αὐτὰρ ἐπεί ῥα γόοιο τετάρπετο δῖος Ἀχιλλεύς , καί οἱ ἀπὸ πραπίδων ἦλθ' ἵμερος ἠδ' ἀπὸ γυίων , αὐτίκ' ἀπὸ θρόνου ὦρτο , γέροντα δὲ χειρὸς ἀνίστη οἰκτίρων πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειον , καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ·
ἀτάρ ἐπεί ἄρα γόος τέρπω δῖος Ἀχιλλεύς , καί ἕ ἀπό πραπίδες ἔρχομαι ἵμερος ἠδέ ἀπό γυῖον , αὐτίκα ἀπό θρόνος ὄρνυμι , γέρων δέ χείρ ἀνίστημι οἰκτείρω πολιός τε κάρα πολιός τε γένειον , καί μιν φωνέω ἔπος πτερόεις προσαυδάω ·