So he laid the hollow lyre on the ground between the mixing-bowl and the silver-studded chair, and himself rushed forward and clasped Odysseus by the knees, and made entreaty to him, and spoke winged words:
ἦ τοι ὁ φόρμιγγα γλαφυρὴν κατέθηκε χαμᾶζε μεσσηγὺς κρητῆρος ἰδὲ θρόνου ἀργυροήλου , αὐτὸς δ' αὖτ' Ὀδυσῆα προσαΐξας λάβε γούνων , καί μιν λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ·
ἦ τοι ὁ φόρμιγξ γλαφυρός κατατίθημι χαμᾶζε μεσηγύ κρατήρ ἰδέ θρόνος ἀργυρόηλος , αὐτός δέ αὖτε Ὀδυσσεύς προσαίσσω λαμβάνω γόνυ , καί μιν λίσσομαι ἔπος πτερόεις προσαυδάω ·