But at the hour when the star of morning goes forth to herald light over the face of the earth—the star after which follows saffron-robed Dawn and spreads over the sea—even then grew the burning faint, and the flame thereof died down.
ἦμος δ' ἑωσφόρος εἶσι φόως ἐρέων ἐπὶ γαῖαν , ὅν τε μέτα κροκόπεπλος ὑπεὶρ ἅλα κίδναται ἠώς , τῆμος πυρκαϊὴ ἐμαραίνετο , παύσατο δὲ φλόξ .
ἦμος δέ Ἑωσφόρος εἶμι φάος εἴρω2 ἐπί γαῖα , ὅς τε μετά κροκόπεπλος ὑπέρ ἅλς1 κίδναμαι ἠώς , τῆμος πυρκαιά μαραίνω , παύω δέ φλόξ .