And when the prince, the dear son of Odysseus, saw him, he made haste to put about him his bright tunic, and to fling over his mighty shoulders a great cloak, and went forth. Then Telemachus, the dear son of divine Odysseus, came up to Menelaus, and addressed him, saying:
τὸν δ' ὡς οὖν ἐνόησεν Ὀδυσσῆος φίλος υἱός , σπερχόμενός ῥα χιτῶνα περὶ χροῒ σιγαλόεντα δῦνεν , καὶ μέγα φᾶρος ἐπὶ στιβαροῖς βάλετ' ὤμοις ἥρως , βῆ δὲ θύραζε , παριστάμενος δὲ προσηύδα Τηλέμαχος , φίλος υἱὸς Ὀδυσσῆος θείοιο ·
ὁ δέ ὡς οὖν νοέω Ὀδυσσεύς φίλος υἱός , σπέρχω ἄρα χιτών περί χρώς σιγαλόεις δύω , καί μέγας φᾶρος ἐπί στιβαρός βάλλω ὦμος ἥρως , βαίνω δέ θύραζε , παρίστημι δέ προσαυδάω Τηλέμαχος , φίλος υἱός Ὀδυσσεύς θεῖος ·