But Briseis, that was like golden Aphrodite, when she had sight of Patroclus mangled with the sharp bronze, flung herself about him and shrieked aloud, and with her hands she tore her breast and tender neck and beautiful face.
Βρισηῒς δ' ἄρ' ἔπειτ' ἰκέλη χρυσέῃ Ἀφροδίτῃ ὡς ἴδε Πάτροκλον δεδαϊγμένον ὀξέϊ χαλκῷ , ἀμφ' αὐτῷ χυμένη λίγ' ἐκώκυε , χερσὶ δ' ἄμυσσε στήθεά τ' ἠδ' ἁπαλὴν δειρὴν ἰδὲ καλὰ πρόσωπα .
Βρισηίς δέ ἄρα ἔπειτα ἴκελος χρύσεος Ἀφροδίτη ὡς εἶδον Πάτροκλος δαίζω ὀξύς χαλκός , ἀμφί αὐτός χέω λίγα κωκύω , χείρ δέ ἀμύσσω στῆθος τε ἠδέ ἁπαλός δειρή ἰδέ καλός πρόσωπον .