And Nausicaa, gifted with beauty by the gods, stood by the door-post of the well-built hall, and she marvelled at Odysseus, as her eyes beheld him, and she spoke, and addressed him with winged words:
Ναυσικάα δὲ θεῶν ἄπο κάλλος ἔχουσα στῆ ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο , θαύμαζεν δ' Ὀδυσῆα ἐν ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶσα , καί μιν φωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ·
Ναυσικάα δέ θεός ἀπό κάλλος ἔχω ἵστημι ἄρα παρά σταθμός τέγος πύκα ποιητός , θαυμάζω δέ Ὀδυσσεύς ἐν ὀφθαλμός ὁράω , καί μιν φωνέω ἔπος πτερόεις προσαυδάω ·