So the two went their way along the shore of the loud-resounding sea, with many an instant prayer to the god that holds the earth and shakes it, that they might easily persuade the great heart of the son of Aeacus.
τὼ δὲ βάτην παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης πολλὰ μάλ' εὐχομένω γαιηόχῳ ἐννοσιγαίῳ ῥηϊδίως πεπιθεῖν μεγάλας φρένας Αἰακίδαο .
ὁ δέ βαίνω παρά θίς πολύφλοισβος θάλασσα πολύς μάλα εὔχομαι γαιήοχος Ἐννοσίγαιος ῥᾴδιος πείθω μέγας φρήν Αἰακίδης .