Now when the much-enduring, brilliant Odysseus saw him, worn with old age and laden with great grief at heart, he stood still beneath a tall pear tree, and shed tears.
τὸν δ' ὡς οὖν ἐνόησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεὺς γήραϊ τειρόμενον , μέγα δὲ φρεσὶ πένθος ἔχοντα , στὰς ἄρ' ὑπὸ βλωθρὴν ὄγχνην κατὰ δάκρυον εἶβε .
ὁ δέ ὡς οὖν νοέω πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς γῆρας τείρω , μέγας δέ φρήν πένθος ἔχω , ἵστημι ἄρα ὑπό βλωθρός ὄγχνη κατά δάκρυον εἴβω .