Even as when the daughter of Pandareus, the nightingale of the greenwood, sings sweetly, when spring is newly come, as she sits perched among the thick leafage of the trees, and with many trilling notes pours forth her rich voice in wailing for her child, dear Itylus, whom she had one day slain with the sword unwittingly, Itylus, the son of king Zethus; even so my heart sways to and fro in doubt, whether to remain with my son and keep all things safe, my possessions, my slaves, and my great, high-roofed house, respecting the bed of my husband and the voice of the people, or to go now with him whoever is best of the Achaeans, who woos me in the halls and offers bride-gifts past counting.
ὡς δ' ὅτε Πανδαρέου κούρη , χλωρηῒς ἀηδών , καλὸν ἀείδῃσιν ἔαρος νέον ἱσταμένοιο , δενδρέων ἐν πετάλοισι καθεζομένη πυκινοῖσιν , ἥ τε θαμὰ τρωπῶσα χέει πολυηχέα φωνήν , παῖδ' ὀλοφυρομένη Ἴτυλον φίλον , ὅν ποτε χαλκῷ κτεῖνε δι' ἀφραδίας , κοῦρον Ζήθοιο ἄνακτος , ὣς καὶ ἐμοὶ δίχα θυμὸς ὀρώρεται ἔνθα καὶ ἔνθα , ἠὲ μένω παρὰ παιδὶ καὶ ἔμπεδα πάντα φυλάσσω , κτῆσιν ἐμήν , δμῶάς τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα , εὐνήν τ' αἰδομένη πόσιος δήμοιό τε φῆμιν , ἦ ἤδη ἅμ' ἕπωμαι Ἀχαιῶν ὅς τις ἄριστος μνᾶται ἐνὶ μεγάροισι , πορὼν ἀπερείσια ἕδνα .
ὡς δέ ὅτε Πάνδαρος κόρη , χλωρηίς ἀηδών , καλός ἀείδω ἔαρ νέος ἵστημι , δένδρεον ἐν πέταλον καθίζω πυκινός , ὅς τε θαμά τρωπάω χέω πολυηχής φωνή , παῖς ὀλοφύρομαι Ἴτυλος φίλος , ὅς ποτέ χαλκοῦς κτείνω διά ἀφραδία , κοῦρος Ζῆθος ἄναξ , ὡς καί ἐγώ δίχα θυμός ὄρνυμι ἔνθα καί ἔνθα , ἤ μένω παρά παῖς καί ἔμπεδα πᾶς φυλάσσω , κτῆσις ἐμός , δμώς τε καί ὑψερεφής μέγας δῶμα , εὐνή τε αἰδέομαι πόσις1 δῆμος τε φῆμις , ἤ ἤδη ἅμα ἕπομαι Ἀχαιός ὅς τις ἄριστος μνάομαι ἐν μέγαρον , πόρω ἀπερείσιος ἕδνον .