However at length Menelaus arose among them and spoke, chiding them with words of reviling, and deeply did he groan at heart:
ὀψὲ δὲ δὴ Μενέλαος ἀνίστατο καὶ μετέειπε νείκει ὀνειδίζων , μέγα δὲ στεναχίζετο θυμῷ ·
ὀψέ δέ δή Μενέλαος ἀνίστημι καί μετεῖπον νεῖκος ὀνειδίζω , μέγας δέ στεναχίζω θυμός ·