But Hector, when his eyes beheld his cousin fallen in the dust in front of the black ship, called to the Trojans and Lycians with a loud shout:
Ἕκτωρ δ' ὡς ἐνόησεν ἀνεψιὸν ὀφθαλμοῖσιν ἐν κονίῃσι πεσόντα νεὸς προπάροιθε μελαίνης , Τρωσί τε καὶ Λυκίοισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας ·
Ἕκτωρ δέ ὡς νοέω ἀνεψιός ὀφθαλμός ἐν κονία πίπτω ναῦς προπάροιθε μέλας , Τρώς τε καί Λύκιοι κέλομαι μακρός αὔω ·