and he was divided in mind whether he should slip out from the hall and sit down by the well-built altar of great Zeus, the God of the court, on which Laertes and Odysseus had burned many things of oxen, or whether he should rush forward and clasp the knees of Odysseus in prayer.
δίχα δὲ φρεσὶ μερμήριζεν , ἢ ἐκδὺς μεγάροιο Διὸς μεγάλου ποτὶ βωμὸν ἑρκείου ἵζοιτο τετυγμένον , ἔνθ' ἄρα πολλὰ Λαέρτης Ὀδυσεύς τε βοῶν ἐπὶ μηρί' ἔκηαν , ἦ γούνων λίσσοιτο προσαΐξας Ὀδυσῆα .
δίχα δέ φρήν μερμηρίζω , ἤ ἐκδύω μέγαρον Ζεύς μέγας πρός βωμός ἑρκεῖος ἵζω τεύχω , ἔνθα ἄρα πολύς Λαέρτης Ὀδυσσεύς τε βοῦς ἐπί μηρία καίω , ἤ γόνυ λίσσομαι προσαίσσω Ὀδυσσεύς .