So saying, he sat down, and Telemachus, flinging his arms about his noble father, wept and shed tears, and in the hearts of both arose a longing for lamentation.
ὣς ἄρα φωνήσας κατ' ἄρ' ἕζετο , Τηλέμαχος δὲ ἀμφιχυθεὶς πατέρ' ἐσθλὸν ὀδύρετο , δάκρυα λείβων , ἀμφοτέροισι δὲ τοῖσιν ὑφ' ἵμερος ὦρτο γόοιο ·
ὡς ἄρα φωνέω κατά ἄρα ἕζομαι , Τηλέμαχος δέ ἀμφιχέω πατήρ ἐσθλός ὀδύρομαι , δάκρυον λείβω , ἀμφότερος δέ ὁ ὑπό ἵμερος ὄρνυμι γόος ·