While he pondered thus in mind and heart, there drew near to him the son of lordly Nestor, shedding hot tears, and spoke the grievous tidings:
εἷος ὃ ταῦθ' ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν , τόφρά οἱ ἐγγύθεν ἦλθεν ἀγαυοῦ Νέστορος υἱὸς δάκρυα θερμὰ χέων , φάτο δ' ἀγγελίην ἀλεγεινήν ·
ἕως ὁ οὗτος ὁρμαίνω κατά φρήν καί κατά θυμός , τόφρα ἕ ἐγγύθεν ἔρχομαι ἀγαυός Νέστωρ υἱός δάκρυον θερμός χέω , φημί δέ ἀγγελία ἀλεγεινός ·