Then forth from her chamber came wise Penelope, like Artemis or golden Aphrodite, and bursting into tears she flung her arms about her dear son, and kissed his head and both his beautiful eyes; and with wailing she spoke to him winged words:
ἡ δ' ἴεν ἐκ θαλάμοιο περίφρων Πηνελόπεια , Ἀρτέμιδι ἰκέλη ἠὲ χρυσέῃ Ἀφροδίτῃ , ἀμφὶ δὲ παιδὶ φίλῳ βάλε πήχεε δακρύσασα , κύσσε δέ μιν κεφαλήν τε καὶ ἄμφω φάεα καλά , καί ῥ' ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα · [0]
ὁ δέ εἶμι ἐκ θάλαμος περίφρων Πηνελόπεια , Ἄρτεμις ἴκελος ἠέ χρύσεος Ἀφροδίτη , ἀμφί δέ παῖς φίλος βάλλω πῆχυς δακρύω , κυνέω δέ μιν κεφαλή τε καί ἄμφω φάος καλός , καί ἄρα ὀλοφύρομαι ἔπος πτερόεις προσαυδάω ·