and Idomeneus, as soon as he had come to his well-built hut, put on his fair armour about his body, and grasped two spears, and went his way like the lightning that the son of Cronos seizes in his hand and brandishes from gleaming Olympus, showing forth a sign to mortals,
Ἰδομενεὺς δ' ὅτε δὴ κλισίην εὔτυκτον ἵκανε δύσετο τεύχεα καλὰ περὶ χροΐ , γέντο δὲ δοῦρε , βῆ δ' ἴμεν ἀστεροπῇ ἐναλίγκιος , ἥν τε Κρονίων χειρὶ λαβὼν ἐτίναξεν ἀπ' αἰγλήεντος Ὀλύμπου δεικνὺς σῆμα βροτοῖσιν ·
Ἰδομενεύς δέ ὅτε δή κλισία εὔτυκτος ἱκάνω δύω τεῦχος καλός περί χρώς , γέντο δέ δόρυ , βαίνω δέ εἶμι ἀστεροπή ἐναλίγκιος , ὅς τε Κρονίων χείρ λαμβάνω τινάσσω ἀπό αἰγλήεις Ὄλυμπος δείκνυμι σῆμα βροτός ·