So he spoke, and Dolius ran straight toward him with both hands outstretched, and he clasped the hand of Odysseus and kissed it on the wrist, and spoke, and addressed him with winged words:
ὣς ἄρ ἔφη , Δολίος δ' ἰθὺς κίε χεῖρε πετάσσας ἀμφοτέρας , Ὀδυσεῦς δὲ λαβὼν κύσε χεῖρ' ἐπὶ καρπῷ , καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ·
ὡς ἄρα φημί , Δολίος δέ ἰθύς κίω χείρ πετάννυμι ἀμφότερος , Ὀδυσσεύς δέ λαμβάνω κυνέω χείρ ἐπί καρπός2 , καί μιν φωνέω ἔπος πτερόεις προσαυδάω ·