But when Sarpedon saw his comrades, that wear the tunic ungirt, being laid low beneath the hands of Patroclus, son of Menoetius, he called aloud, upbraiding the godlike Lycians:
Σαρπηδὼν δ' ὡς οὖν ἴδ' ἀμιτροχίτωνας ἑταίρους χέρσ' ὕπο Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμέντας , κέκλετ' ἄρ' ἀντιθέοισι καθαπτόμενος Λυκίοισιν ·
Σαρπηδών δέ ὡς οὖν εἶδον ἀμιτροχίτωνες ἑταῖρος χείρ ὑπό Πάτροκλος Μενοιτιάδης δαμάζω , κέλομαι ἄρα ἀντίθεος καθάπτω Λύκιοι ·