So I spoke, and the spirit of the son of Aeacus departed with long strides over the field of asphodel, joyful in that I said that his son was preeminent.
&quot; ὣς ἐφάμην , ψυχὴ δὲ ποδώκεος Αἰακίδαο φοίτα μακρὰ βιβᾶσα κατ' ἀσφοδελὸν λειμῶνα , γηθοσύνη ὅ οἱ υἱὸν ἔφην ἀριδείκετον εἶναι .
&quot; ὡς φημί , ψυχή δέ ποδώκης Αἰακίδης φοιτάω μακρός βιβάω κατά ἀσφόδελος λειμών , γηθόσυνος ὅς ἕ υἱός φημί ἀριδείκετος εἰμί .