And when they were come where the most and the bravest stood close thronging about mighty Diomedes, tamer of horses, in semblance like ravening lions or wild boars, whose is no weakling strength, there the goddess, white-armed Hera, stood and shouted in the likeness of great-hearted Stentor of the brazen voice, whose voice is as the voice of fifty other men:
ἀλλ' ὅτε δή ῥ' ἵκανον ὅθι πλεῖστοι καὶ ἄριστοι ἕστασαν ἀμφὶ βίην Διομήδεος ἱπποδάμοιο εἰλόμενοι λείουσιν ἐοικότες ὠμοφάγοισιν ἢ συσὶ κάπροισιν , τῶν τε σθένος οὐκ ἀλαπαδνόν , ἔνθα στᾶσ' ἤϋσε θεὰ λευκώλενος Ἥρη Στέντορι εἰσαμένη μεγαλήτορι χαλκεοφώνῳ , ὃς τόσον αὐδήσασχ' ὅσον ἄλλοι πεντήκοντα · [0] [1]
ἀλλά ὅτε δή ἄρα ἱκάνω ὅθι πλεῖστος καί ἄριστος ἵστημι ἀμφί βία Διομήδης ἱππόδαμος εἴλω λέων εἴκω1 ὠμόφαγος ἤ ὗς κάπρος , ὁ τε σθένος οὐ ἀλαπαδνός , ἔνθα ἵστημι αὔω θεά λευκώλενος Ἥρα Στέντωρ εἶδον μεγαλήτωρ χαλκεόφωνος , ὅς τόσος αὐδάω ὅσος ἄλλος πεντήκοντα ·