but by day he would sit on the rocks and the sands, racking his soul with tears and groans and griefs, and he would look over the unresting sea, shedding tears.
ἤματα δ' ἂμ πέτρῃσι καὶ ἠιόνεσσι καθίζων δάκρυσι καὶ στοναχῇσι καὶ ἄλγεσι θυμὸν ἐρέχθων πόντον ἐπ' ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων .
ἦμαρ δέ ἀνά πέτρα καί ἠιών καθίζω δάκρυον καί στοναχή καί ἄλγος θυμός ἐρέχθω πόντος ἐπί ἀτρύγετος δέρκομαι δάκρυον λείβω .