Now when Circe noted that I sat thus, and did not put forth my hands to the food, but was burdened with sore grief, she came close to me, and spoke winged words:
&quot; Κίρκη δ' ὡς ἐνόησεν ἔμ' ἥμενον οὐ δ' ἐπὶ σίτῳ χεῖρας ἰάλλοντα , κρατερὸν δέ με πένθος ἔχοντα , ἄγχι παρισταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα ·
&quot; Κίρκη δέ ὡς νοέω ἐγώ ἧμαι οὐ δέ ἐπί σῖτος χείρ ἰάλλω , κρατερός δέ ἐγώ πένθος ἔχω , ἄγχι παρίστημι ἔπος πτερόεις προσαυδάω ·