But when the Trojans saw the valiant son of Menoetius, himself and his squire, shining in their armour, the heart of each man was stirred, and their battalions were shaken, for they thought that by the ships the swift-footed son of Peleus had cast aside his wrath and had chosen friendliness;
Τρῶες δ' ὡς εἴδοντο Μενοιτίου ἄλκιμον υἱὸν αὐτὸν καὶ θεράποντα σὺν ἔντεσι μαρμαίροντας , πᾶσιν ὀρίνθη θυμός , ἐκίνηθεν δὲ φάλαγγες ἐλπόμενοι παρὰ ναῦφι ποδώκεα Πηλεΐωνα μηνιθμὸν μὲν ἀπορρῖψαι , φιλότητα δ' ἑλέσθαι ·
Τρώς δέ ὡς εἶδον Μενοίτιος ἄλκιμος υἱός αὐτός καί θεράπων σύν ἔντεα μαρμαίρω , πᾶς ὀρίνω θυμός , κινέω δέ φάλαγξ ἔλπω παρά ναῦς ποδώκης Πηλεύς μηνιθμός μέν ἀπορρίπτω , φιλότης δέ αἱρέω ·