So the two thought of their dead, and wept; the one for man-slaying Hector wept sore, the while he grovelled at Achilles' feet, but Achilles wept for his own father, and now again for Patroclus;
τὼ δὲ μνησαμένω ὃ μὲν Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο κλαῖ' ἁδινὰ προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἐλυσθείς , αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς κλαῖεν ἑὸν πατέρ' , ἄλλοτε δ' αὖτε Πάτροκλον · [0]
ὁ δέ μιμνήσκω ὁ μέν Ἕκτωρ ἀνδροφόνος κλαίω ἁδινός προπάροιθε πούς Ἀχιλλεύς ἐλύω , ἀτάρ Ἀχιλλεύς κλαίω ἑός πατήρ , ἄλλοτε δέ αὖτε Πάτροκλος ·