در ۱۸ اوت سال ۱۸۶۸ میلادی یک کلی رخ داد. خورشیدگرفتگی هنگامی روی می‌دهد که میان زمین و خورشید جای می‌گیرد. در نتیجهٔ آن بخشی یا همهٔ چهرهٔ خورشید از زمین پوشیده می‌شود. خورشیدگرفتگی کامل هنگامی روی می‌دهد که ماه از خورشید بیشتر باشد این چنین جلوی همهٔ نور مستقیم خورشید به زمین گرفته می‌شود و روز مانند شب تاریک می‌گردد. خورشیدگرفتگی کلی تنها در یک محدودهٔ کوچک دیده می‌شود در حالی که خورشید گرفتگی جزئی در ناحیه‌ای به پهنای چند هزار کیلومتر قابل دیدن است.
 این خورشیدگرفتگی از ناحیهٔ توسط فردی به نام «کاپیتان بولاک» مشاهده شد. وی توانسته بود حلقهٔ نورانی دور خورشید را رسم کند. همچنین در ناحیهٔ هم توسط که در حال مسافرت بود دیده شده بود. 
 ستاره‌شناس فرانسوی توانست خورشیدگرفتگی را از در استان حیدرآباد مشاهده کند. این نخستین خورشیدگرفتگی کلی پس از نظریهٔ کریکوف در سال ۱۸۵۹ بود. نظریهٔ کریکوف می‌گفت که در خورشید مطابق پرتوهایی است که از گوناگون موجود در خورشید به بیرون تابیده می‌شود. به همین دلیل ژانسن خورشیدگرفتگی را با کمک یک مشاهده کرد و توانست خط‌هایی به رنگ زرد روشن مربوط به ۵۸۷٫۴۹ نانومتر را شناسایی کند. پیش از این گمان برده شده بود که این خط‌ها مربوط به است. او توانست بدون خورشیدگرفتگی هم این خط‌های زرد را شناسایی کند. یک ستاره‌شناس بریتانیایی نام همزمان با ژانسن به همین نتیجه رسیده بود. در ۲۶ اکتبر ۱۸۶۸ نتایج ژانسن و لاکیر و مکاتبات آن دو، در ارائه شد. 
 یا مونگکات، شاه سیام ( ) از دانش پیشبینی خورشیدگرفتگی برخوردار بود. وی دو سال پیش از رویداد خورشیدگرفتگی توانسته بود محل، هنگامه و گونهٔ آن را شناسایی کند. بر پایهٔ انجمن تایلند، این خورشیدگرفتگی، «خورشیدگرفتگی شاه سیام» نام گرفت.
{"title": "خورشیدگرفتگی ۱۸ اوت ۱۸۶۸", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF%DA%AF%D8%B1%D9%81%D8%AA%DA%AF%DB%8C_%DB%B1%DB%B8_%D8%A7%D9%88%D8%AA_%DB%B1%DB%B8%DB%B6%DB%B8&oldid=33525355", "language": "fa"}