(۱۹۷۰)، عنوان کتابی از است که به عنوان یکی از مهم‌ترین متون در جنبش و کتابی پرفروش‌تر در سطح بین‌المللی است و به ۱۱ است. ژرماین گریر با این کتاب در زادگاه خویش استرالیا و همچنین بریتانیا و کانادا و ایالت متحده به شهرت رسید.
 این کتاب یک تحلیل فمینیستی اساس تحقیقات پلمیک و علمی است. این کتاب منشا کلیدی جنبش فمینیست در سال ۱۹۷۰ به شمار می‌رفت، به شکل گسترده‌ای از جانب فمینیستها و دیگر مکاتب مورد نقد و تحلیل گرفت. در بخش‌های «تن»، «روح»، «عشق» و «تنفر» گریر تعریف زنان از "خویشتن" را ارائه می‌دهد و از پیش فرض‌هایی همچون محدودیت‌های اعمال شده بر جوامع مصرف کننده مدرن، نرمالیته زن، و از فرم کلیشه‌های مردانه، «جهان روح خویش را از دست داد، و من جنسیتم را» استفاده می‌کند. در مقابل آثار فمینیستهای پیشین، گریر از شوخ طبعی، جسارت، زبان گستاخانه برای شرح مستقیم و بی پرده جنسیت زن استفاده می‌کند. بسیاری از این سوژه‌ها در جوامع ناگفته باقی‌مانده بودند. ریچارد وبستر می نوسید هتک حرمت کوبنده افرادی چون و دیگر روانشناسان توسط گریر، از کتاب الهام گرفته شده‌است. این اثر بین آکادمی و هنرهای معاصر پلی می‌زند و از این طریق بخش نهایی کتاب - انقلاب - رقم می‌خورد. این بخش با جنبش انقلابی و خلاقانه آن دوره هماهنگ و مرتبط است.
 گریر اظهار می‌دارد که مردان از زنان بیزارند، گرچه زنان از این موضوع آگاه نیستند و یاد گرفته‌اند از خودشان متنفر باشند.
 گریر فقدان آزادی زنان را به «مرگ نابهنگام » ارجاع می‌دهد که جهان ناگهان به جامعه مصرف کننده غربی بدل می‌شود که در آن حمایت کمی از مادران و معلولین می‌شود و گاهی هیچ حمایتی نمی‌شود، و هیچ آزادی بیانی در کار نیست:
 «آزادی‌ای که من ۲۰ سال پیش خواستار آن بودم آزادی زیستن به عنوان فردی با عزت، صداقت، شرافت، اشتیاق و غرور بود که ذات شخص را تشکیل می‌دهد. آزادی دویدن، فریاد زدن، بلند صحبت کردن و با پاهای بازنشستن. آزادی شناختن و عاشق زمین و هر آنچه که روی آن شنا می‌کند، می‌خزد... بودن. اکثر زنان جهان هنوز می‌ترسند، هنوز گرسنه‌اند، هنوز خاموشند و از جانب دین اسیر انواع نقابها و بندها، تحقیرها و ستم‌ها هستند.»
 خواجه مونث غرفه‌های کتاب لندن را در سال ۱۹۷۰ از آن خود کرد. در مارس ۱۹۷۱ تقریباً چاپ دومش را نیز به فروش رسانید و به ۱۱ زبان ترجمه شد.
 خواجه مونث نشان می‌دهد که مفاهیم "سنتی" زندگی کردن، مصرف کننده بودن، هسته خانواده بودن، از نظر جنسی زنان را سرکوب می‌کند و این امر آن‌ها را ضعیف می‌کند و آن‌ها را به قولی خواجه می‌کند. می‌نویسد این اثر «متغیر، پرشور و پراکنده است، و به اندازه کافی منسجم نیست که بتوان آنرا به عنوان مانیفست تلقی کرد.» «این اثر پراکنده، ضربه‌ای و به شدت بیتکلف است — که البته باید گفت محصول ناب زمان خودش است.»
{"title": "خواجه مؤنث", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%AC%D9%87_%D9%85%D8%A4%D9%86%D8%AB&oldid=33522416", "language": "fa"}