که به آن نیز می‌گویند یکی از انواع خیار در و حقوق اسلامی است که بر اساس آن در صورت معیوب بودن شیء مورد معامله خریدار حق برهم زدن معامله را دارد. به عبارت دیگر این در جایی ایجاد می‌گردد که مشتری کالایی را که معیوب است، خریداری کرده‌است. خیار عیب ویژه است.
 دربارهٔ مفهوم گفت‌وگو بسیار شده‌است. مشهور فقها معتقد هستند که «هر فزونی و کاستی از اصل عیب است». 
به گفتهٔ برخی دیگر از فقیهان «در محصولات ساخت بشر، خارج شدن از مجرای طبیعی با فزونی یا کاستی عیب است». گروهی دیگر نقص در مرتبه متوسط را عیب نامیده‌اند. با توجه به جمع این چند نظر معتقد است: «عیب، نقصی است که از ارزش کالا یا متعارف آن بکاهد». در تعریف حسن امامی عیب عبارت است از «زیادتی یا نقصان جزء یا صفت شیئی است نسبت به نوع خود». بر مبنای نظر لنگرودی «کمی و کاست یا زیادی و فزونی که برخلاف عادت و متعارف در چیزی یا حیوانی عیب است». 
 بر مبنای مادهٔ ۴۲۶ تشخیص عیب بر حسب و می‌شود و بنابراین ممکن است بر حسب ازمنه و امکنه (زمان‌ها و مکان‌ها) مختلف شود. 
 طبق قانون، خیار عیب وقتی برای مشتری ایجاد می‌شود که عیب پنهان باشد و عیب در زمان عقد وجود داشته باشد. 
 بنابراین دو شرط را برای خیار عیب مؤثر قرار داده‌است:
 
 
 در خیار عیب زیان‌دیده ۲ اختیار دارد.
{"title": "خیار عیب", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%B1_%D8%B9%DB%8C%D8%A8&oldid=28854397", "language": "fa"}