(به : ) ‏ (۲۲ آوریل ۱۹۰۴ در – ۱۸ فوریه ۱۹۶۷ در ، )، فیزیکدان نظری آمریکایی و استاد بود. وی همراه با ، به خاطر نقشش در ، پروژه‌ای در زمان که به ساخت اولین منجر شد، در جهان به عنوان «پدر بمب اتمی» شناخته شده‌است. اپنهایمر صرف‌نظر از مقام بزرگ علمی سالها دربارهٔ تمدن‌های قدیم مطالعه کرده‌است و به زبانهای متعدد از جمله تسلط داشت. 
او یک گفته معروف دارد «من مرگ شده‌ام، نابودکننده جهان‌ها.» 
 اوپنهایمر، سال ۱۹۰۲ در یک خانواده یهودی- مهاجر در نیویورک-آمریکا به دنیا آمد. پدرش یک واردکننده ثروتمند لباس بود که در سال ۱۸۸۸ از به آمریکا مهاجرت کرده بود. برادر کوچک وی، نیز فیزیکدان بود.
 رابرت اوپنهایمر، ، ، و را در زیر نظر فیزیکدان معروف آمریکایی تحصیل کرد و با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد. سپس برای ادامه تحصیل به رفت که آنجا با آشنا شد. در ( ) با و همکاری کرد و با فیزیکدان مشهور انگلیسی شریکی زندگی می‌کرد. به این ترتیب وی در گوتینگن، دکترای خود را سال ۱۹۲۷ تحت نظر به پایان رسانید.
 او همچنین را گسترش داد که هم‌اکنون در مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ و همچنین در نیز تأثیر بسزایی داشته‌است.
پس از بازگشت از اروپا، همزمان دانشیاری در و به او پیشنهاد شد و او از ۱۹۲۹ تا ۱۹۴۳ در این دو دانشگاه به تدریس و تحقیق پرداخت.
 لزلی گروز که از سوی ارتش آمریکا مدیریت را بر عهده گرفته بود، از دانشگاه‌های مختلف آمریکا بازدید کرد، از جمله از تحقیقات در برکلی که را ابداع کرده بود. گروز همچنین در برکلی با اوپنهایمر مصاحبه کرد و چون او را فردی قابل و تیزفهم یافت او را به سمت مدیریت علمی پروژه منهتن منصوب کرد. ارتش آمریکا و اف‌بی‌آی از سابقه چپ‌گرایانه اوپنهایمر آگاه بودند، اما با اصرار گروز، از طرح این مسائل چشم‌پوشی کردند. اوپنهایمر، بین سال‌های ۱۹۴۳–۱۹۴۵، را رهبری می‌کرد، که هدف آن تولید اولین در در ایالت آمریکا بود.
 پس از پایان جنگ جهانی دوم، او به بازگشت اما پس از مدت کوتاهی در ۱۹۴۷ به پیشنهاد لویس استراوس، به مدیریت منصوب شد و تا ۱۹۶۶ مدیر این مؤسسه بود.
 در اوج دوران ، در سال ۱۹۵۴، لویس استراوس، Lewis Strauss، رئیس هیت مدیره کمسیون انرژی اتمی آمریکا (AEC)، که شواهدی بر جاسوسی شوروی از برنامه اتمی آمریکا داشت و به خاطر پیشینه چپ گرایانه اوپنهایمر و مخالفت‌های اوپنهایمر با توسعه اتمی آمریکا، خصوصاً توسعه بمب هیدروژنی، به او مشکوک بود، یک دوره سؤال و جواب یک‌ماهه از اوپنهایمر برگزار کرد و در نهایت اجازه‌های امنیتی او را لغو کرد.
 از جمله اتهامات اوپنهایمر، تعلل او در لو دادن یکی از دوستان کمونیستش، هوکان کاوالیر Haakon Chevalier بود که به او پیشنهاد به شوروی داده بود. لغو اجازه امنیتی اوپنهایمر به معنای پایان دادن همکاری اوپنهایمر با دولت آمریکا در پروژه‌های سری بود. البته اوپنهایمر همچنان مدیر مؤسسه مطالعات پیشرفته بود و به فعالیتش در آن مرکز ادامه داد.
 با به قدرت رسیدن دموکراتها ( ) و پایان دوران مک کارتیسم، در سال ۱۹۶۳ که بالاترین عنوان از طرف بود، به اوپنهایمر اعطا شد. او در ۱۸ فوریه ۱۹۶۷ در خانه‌اش در پرینستون، در ۶۲ سالگی، در اثر سرطان حنجره درگذشت.
 سریال تلویزیونی با عنوان «اوپنهایمر» ساخت ۱۹۸۰ بی‌بی‌سی، برنده سه جایزه شد. «فردای ترینیتی» (The Day After Trinity) نامزد جایزه اسکار و برنده شد. علاوه بر سینما و تلویزیون، زندگی‌نامه‌های بسیاری در مورد اوپنهایمر منتشر شده‌است.
 از جمله کتاب « ، پیروزی و تراژدی جی. رابرت اوپنهایمر» نوشته کای بیرد و مارتین شروین به سال ۲۰۰۵ که در سال ۲۰۰۶ برنده در زمینه زندگی‌نامه شده‌است. 
نویسنده آلمانی، هاینار کیپهارت، بر اساس بازجویی‌های اوپنهایمر نمایشنامه‌ای با عنوان « » (In der Sache J. Robert Oppenheimer) در ۱۹۶۴ منتشر کرد که در با ترجمه از سوی منتشر شده‌است.
 فیلم ساخته نیز در سال ۲۰۲۳ اکران خواهد شد.
{"title": "جی. رابرت اوپنهایمر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AC%DB%8C._%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%AA_%D8%A7%D9%88%D9%BE%D9%86%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%85%D8%B1&oldid=34959470", "language": "fa"}