، مشهور به علامه خضر حبله رودی متکلم و فقیه بنام شیعیِ قرن نهم است.
 از تاریخ دقیق تولد او اطلاعی در دست نیست.
اصل وی از ناحیه حبله رود، منطقه ای در جنوب غرب شهرستان فیروزکوه، بوده و پدرش، شمس‌الدین محمدبن علی رازی، از علما بوده‌است.
خود او از عالمان معاصر علامه دوانی بوده و در منابع، جامع بیش‌تر علوم زمانه خود دانسته شده‌است. 
شیخ حرّ عاملی علم و اعتقاد وی را ستوده‌است.
حبله رودی در شیراز از شمس‌الدین‌محمد، فرزند می‌رسید شریف جرجانی، علوم معقول را فرا گرفت و تا حدود ۸۲۸ نزد وی ماند، سپس عازم عراق شد. 
وی مدتی نزد علمای حلّه تلمذ کرد، سپس به نجف رفت و تا پایان عمر در آن‌جا به تألیف و تدریس پرداخت.
او کتابدار (خازن) کتابخانه حرم بود. 
 علامه خضر حبله رودی رازی در نجف وفات یافت و در همان‌جا به خاک سپرده شد. 
تاریخ دقیق وفات وی در منابع نیامده، اما براساس سال تألیف برخی آثارش، احتمالاً وفات او حدود ۸۵۰ق بوده‌است. 
 از حبله رودی آثاری برجای مانده که از جمله آنهاست:
 
 
 
 
 علامه حبله رودی در ۸۳۶ این اثر را تلخیص کرد و آن را مفتاح الغرر نامید.
{"title": "خضر بن محمد حبلرودی رازی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B6%D8%B1_%D8%A8%D9%86_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%AD%D8%A8%D9%84%D8%B1%D9%88%D8%AF%DB%8C_%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C&oldid=34636131", "language": "fa"}