نگرش‌ها در رابطه با مسئله در طول تاریخ و میان فرهنگ‌های گوناگون، اغلب منفی و نکوهیده ولی همواره متفاوت بوده‌است.
 مقالهٔ اصلی: در کل، در جهان پاگان، یونان باستان و روم، نگرش‌ها نسبت به خودکشی، جبهه‌گیرانه نبوده‌است. در ۴۵۲ میلادی اعلام کرد که «چنانچه برده‌ای خودکشی کند، نمی‌بایست اربابش مجازات شود.» در کلیسا آزادانه در رابطه با در نظر گرفتن برخی موارد خودکشی به بحث می‌پرداخت.
 برخی مسیحیان نیز در رابطه با مخالف متفکران یونان باستان بودند. به‌طور مثال که مخالف این کار بود ، اما نه به سبب‌های دینی، بلکه از نظر علم ریاضی. وی معتقد بود تنها تعداد محدودی روح برای بدن‌ها در جهان وجود دارد و از بین رفتن ناگهانی یک روح، طراز شمار منظم ارواح را از بین می‌برد. نیز خودکشی را تقبیح می‌کرد؛ اما به دلایل کاملاً متفاوت و عمل‌گرایانه‌تری. وی خودکشی را نوعی دزدی می‌دانست؛ چراکه معتقد بود فردی که با خودکشی از بین برود، در واقع جامعه را از خدمت یکی از اعضایش محروم کرده‌است و آن شخص با این کار خدمتش را از جامعه دریغ کرده‌است. در نوشته‌ای از آمده که نیز با خودکشی مخالف بود؛ تا آن حد که دفاع از گفته‌های ارفیکس مبنی بر اینکه بدن انسان در تملک خداوند است و هرکه به خود آسیبی وارد کند، حق‌الله را پایمال کرده‌است را پذیرفته می‌دانست.
 در روم باستان، خودکشی جرم محسوب نمی‌شد و نگاه رومی‌ها به این مسئله عمل‌گرایانه بود. این مسئله به خوبی در مثالی که از می‌آورد، نشان داده شده‌است. کسی که در روم می‌خواست خود را بکشد، ابتدا تقاضای خود را به ارائه می‌کرد و چنانچه دلایلش منطقی می‌بود، به وی اجازه استفاده از به صورت رایگان داده می‌شد. اما خودکشی در سه حالت غیرقانونی بود: خودکشی کسانی که به محکوم شده بودند، خودکشی بردگان و خودکشی سربازان. دلیل هر سه نیز یکسان بود: مرگ این افراد بود. اگر فردی پیش از محکومیت و دادگاهی شدن خود را می‌کشت، دیگر دولت حق نداشت اموالش را مصادره کند. خودکشی یک سرباز نیز به جز در مواقع جنگ و به نیت اسیر نشدن , به منزله فرار از خدمت در نظر گرفته می‌شد. در رابطه با بردگان نیز چنانچه یا خود را در ۶ ماهه پس از خریداری شدن می‌کشت، صاحبش حق داشت از فروشنده تقاضای پس گرفتن پولش را بکند.
 با این حال رومی‌ها «خودکشی وطن‌پرستانه» را کاملاً قبول داشتند, نمونه ای بارز خودکشی بسیاری از افسران رومی در بود. که در یونان کار خود را آغاز کردند، مرگ به مثابه گونه‌ای تضمین آزادی‌های فردی قلمداد می‌شد؛ راهی برای خروج از وجود غیرقابل تحمل. این نوع مرگ، 'مرگ پیروزمندانه' و مدلل در نظر گرفته می‌شد. برای نمونه، که مظنون به توطئه شده بود، توسط مجبور به انجام خودکشی شد؛ امری که اکنون آن را می‌نامند. رومی‌ها خودکشی را تنها به این سبب که به خاطر عشق، خود را کشته بود، و نه به خاطر افتخار یا پیروزی، تقبیح می‌کردند. 
 کلیسا در را طرد می‌کرد و جسدشان را در قبرستانی خارج شهر دفن می‌کرد. 
 نگرش‌ها نسبت به خودکشی در دوره همچون دیگر موضوع‌ها کم‌کم آغاز به دگرگونی کرد. ، انگلیسی، در اثر خود به نام به سال ۱۵۱۶ میلادی نوشت که «هرکس به بیماری سختی دچار باشد، می‌تواند خود را از رنج ناشی از آن و زندگی زجرآور، برهاند…ازآنجا که با مرگ، نه به لذایذ، که به رنج‌هایش پایان می‌دهد… خودکشی مقدس خواهد بود». نیز در اثر خود با آوردن نمونه‌هایی از کتاب مقدس همچون ، و ، یکی از نخستین دفاعیات از خودکشی را ارائه می‌کند. البته وی همچنین دلایلی نیز می‌آورد که می‌بایست در شرایطی از خودکشی حتماً جلوگیری شود. 
 در اواخر قرن ۱۷ و اوایل قرن ۱۸ حتی برخی مسیحیان برای فرار از عواقب اخروی خودکشی، همچون سوختن در جهنم تا ابد، سر خود می‌گذاشتند. به‌طور مثال زنی سوئدی به نام ، متوفی به سال ۱۷۴۰، در استکهلم کودکی را کشت تنها به این خاطر که او را به سبب قتل اعدام کنند، و بدین صورت مرگ او ناشی از خودکشی نبوده باشد تا در و در جهنم ابدی نسوزد. 
 با شدن جوامع که از آغاز شده بود، عقاید مذهبی و سنتی در رابطه با خودکشی نیز زیر پرسش رفت و تا در نهایت به دیدگاه امروزی و نوین رسیدیم. معتقد بود که خودکشی جرم نیست؛ چراکه فردی جز خودکش متضرر نمی‌شود و این تنها مربوط به خود فرد است. وی در کتابش به سال ۱۷۷۷ به نام این گونه پرسید که: “چرا باید یک وجود غم‌بار را ادامه دهم؟ تنها بدین سبب که ممکن است جامعه از خدمات پوچ من منتفع شود؟ ” نیز به سال ۱۷۸۹ این پرسش را که “آیا خودکشی، عملی از روی شجاعت است؟ ” را مورد توجه قرار داد. 
 تا قرن ۱۹ دیدگاه‌ها در رابطه با خودکشی در اروپا از یک به تنها دگرگون شدند. با آنکه در آن زمان هنوز خودکشی غیرقانونی بود، اما موضوع طنزپردازی‌های فراوانی شد. 
 در سال ۱۸۷۹، در قوانین انگلیس، میان خودکشی و تفاوت در نظر گرفته شد. با این وجود، حتی در آن زمان هم اموال فرد خودکش پس از مرگ توسط دولت ضبط می‌شد. در سال ۱۸۸۲ در انگلیس اجازه داده می‌شد که جسد فرد خودکش در هنگام روز دفن گردد و تا اواسط قرن ۲۰ خودکشی در بیش‌تر قانونی شد.
 در برخی خودکشی‌ها پس از شکست در جنگ و برای فرار از نتایج آن همچون ، و توسط دشمن، صورت می‌پذیرفته‌است. به‌طور مثال ، یعنی و پس از آنکه در حمله فیلپی شکست خوردند، دست به خودکشی زدند. شورشیان در یک در به سال ۷۶ و برای جلوگیری از برده‌شدن توسط سربازان خود را هلاک کردند.
 طی خلبانان ژاپنی به جای تسلیم شدن، تا آخرین تن به پرواز ادامه دادند. تا پایان جنگ، از این کامی‌کازه‌ها برای حمله به کشتی‌های بهره می‌برد. این سازوکار جنگی برگرفته از بود که در آن، سربازان شکست خورده، برای فرار از ننگ اسیر شدن به دست دشمن، اقدام به می‌کردند. 
 در دوران نوین بیش‌تر توسط انجام می‌پذیرد. با وجود آنکه عمل خودکشی در منع شده و نوعی محسوب می‌شود، اما برخی روحانیون مسلمان این نوع عملیات را نه خودکشی بلکه قلمداد می‌کنند. آن‌ها این‌طور استدلال می‌کنند که در خودکشی، فرد از روی ناامیدی و سیر شدن از دنیا جان خود را می‌گیرد ولی در عملیات شهادت‌طلبانه فرد هیچ میلی برای مردن ندارد و تنها به سبب شهادت این کار را می‌کند. لازم به تذکر است که همه روحانیون مسلمان چنین فکر نمی‌کنند. 
 همچنین در طول تاریخ، همواره با خود قرص‌هایی برای خودکشی حمل می‌کرده‌اند تا چنانچه دستگیر شدند، هم به جهت لو ندادن اطلاعات و هم شکنجه نشدن، خودکشی کنند. حتی به برخی از این جاسوس‌ها دستور داده می‌شد که حتماً در صورت دستگیری خود را بکشند. به‌طور مثال یک قرص خودکشی با خود به همراه داشت، اما پس از دستگیری موفق نشد از آن استفاده کند. 
 خودکشی در به عنوان نوعی اعتراض اجتماعی در نظر گرفته شده‌است. برخی بردگان در آثار برخی مخالفین برده‌داری همچون به عنوان کسانی که با مرگشان به ریاکاری در اعتراض کرده‌اند، در نظر گرفته می‌شوند. 
 برخی در دهه ۱۹۶۰ همچون در توجه را نسبت به اعتراضات علیه رئیس‌جمهور به وسیله جلب کردند. حوادث مشابهی در اروپای شرقی همچون پس از اتفاق افتاد. در ۱۹۷۰ یک دانشجوی زمین‌شناسی یونانی به نام کستاس جورجاکیس در ایتالیا خود را به آتش کشید تا علیه نظامی‌گری در این کشور بیان کند. 
 در طول یعنی از ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۶، مشاهیر، روشن‌فکران و نویسندگان بی‌شماری خودکشی کردند تا از پی‌گرد قانونی در امان بمانند. با این کار آن‌ها می‌خواستند گرفتار نشوند. برخی معتقدند بیش‌تر این خودکشی‌ها داوطلبانه و از روی میل شخصی نبوده و بلکه به سبب بدرفتاری‌ها صورت می‌گرفته‌است. به‌طور نمونه یکی از بهترین نویسندگان قرن بیستم چین و روزنامه‌نگار چینی. 
 الیاهو ریپز که در و در رشته ریاضی تحصیل می‌کرد، در ۱۳ آوریل ۱۹۶۹ اقدام به خودسوزی کرد تا علیه اعتراض کرده باشد. 
 مقالهٔ اصلی:
{"title": "تاریخچه خودکشی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87_%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C&oldid=34242762", "language": "fa"}