داستانی است که در ، ، ، ، ، و دیگر رسانه‌ها یافت می‌شود. در گونه علمی‌تخیلی یا علوم امروزی یا مربوط به آینده دستمایهٔ هنرمند و آفرینشگر قرار می‌گیرد.
 (گاهی کوتاه شده به یا ) ژانری از داستان های تخیلی است که معمولاً با مفاهیم تخیلی و آینده نگرانه مانند علم و فناوری پیشرفته‌، اکتشاف فضا، سفر در زمان، جهان‌های موازی، حیات فرازمینی، هوش مصنوعی حساس، سایبرنتیک می‌پردازد. اشکال خاصی از جاودانگی (مانند بارگذاری ذهن )، و تکینگی . نامیده شده است "ادبیات ایده‌ها ، و اغلب پیامدهای بالقوه نوآوری‌های علمی، اجتماعی و فناوری را بررسی می‌کند. 
 داستان علمی تخیلی می‌تواند ریشه‌های خود را به اساطیر باستانی بازگرداند،  و به داستان‌های فانتزی ، ترسناک و ابرقهرمانی مربوط می‌شود و شامل زیرژانرهای بسیاری است . تعریف دقیق آن از دیرباز بین نویسندگان ، منتقدان ، محققان و خوانندگان مورد اختلاف بوده است .
 داستان علمی تخیلی، در ادبیات ، فیلم ، تلویزیون و سایر رسانه ها، در بسیاری از نقاط جهان محبوب و تاثیرگذار شده است، و همچنین اغلب گفته می شود که الهام بخش " حس شگفتی " است.  علاوه بر ارائه سرگرمی ، می‌تواند جامعه امروزی را نیز مورد انتقاد قرار دهد و جایگزین‌ها را بررسی کند.
 ژانر علمی–تخیلی اثری است که در صورت حذف علم از آن ساختار آن از هم بپاشد. تعریف‌های مختلفی از این ژانر وجود داد، از جمله تعریف جالبی که می‌گوید: «اثری علمی-تخیلی است که ناشرش بگوید علمی-تخیلی است!» اما شاید پرطرفدارترین آنها تعریف اخیر باشد، حتی اگر دانش امروز پاسخی برای پرسش‌های چرایی و چگونگی مطرح شده را نداشته باشد.
 ابهامی که وجود دارد مربوط به زمانی است که عنصر خیال چنان با توجیه‌های علمی در هم می‌آمیزد که جدا کردن آن ممکن نیست و ماهیت اثر زیر سؤال می‌رود. البته چنین ابهامی معمولاً در آثار علمی–تخیلی نویسان شاخص مانند یا وجود ندارد.
 در اثر علمی–تخیلی نویسنده فکر خود را رها می‌کند تا به آینده برود و آنچه را در اثر پیشرفت علمی امکان‌پذیر شده‌است را به تصویر بکشد. در اثر علمی تخیلی نویسنده گاهی تمایلات و آرزوهای انسان‌ها و گاهی بیم‌ها و ترس‌های آنها را بیان می‌کند.
 
در این بین ژانر علمی تخیلی ارباب بلامنازع گونه‌ای از سینما شد که بقایش؛ صفر تا ۱۰۰ منوط به پیشرفت سیستم‌های یارانه‌ای و استودیوهای دیجیتال است.
 ، نویسندهٔ آمریکایی و یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان علمی–تخیلی قرن (اگرچه خودش چنین اعتقادی به این مسئله ندارد)، می‌گوید: « »
 ادبیات علمی–تخیلی می‌تواند باشد. بسیاری اختراعات و اکتشافات ابتدا در ادبیات علمی–تخیلی چهره نشان داده‌اند و سپس در دنیای واقعی ظاهر شده‌اند.
 
 
 
 مقالهٔ اصلی: ، و و را به عنوان نویسندگان بزرگ علمی–تخیلی تمام زمان‌ها می‌شناسند. امروز تعداد نویسندگانی که کارهایشان را می‌توان در سبک علمی–تخیلی طبقه‌بندی کرد بسیار زیاد شده‌است. شاید حتی ، فیلسوف ، را بتوان یکی از اولین علمی–تخیلی نویسان شمرد، چه داستان را اول بار او نقل کرد. اگر چه به صورت نقلی از حقیقت.
 اما بی شک می‌توان را نویسنده‌ای دانست که سبک ""علمی-تخیلی" را به بلوغ خود رساند.
 ، نویسندهٔ را هم شاید بتوان کج دار و مریز به این سبک داخل کرد. فصل سوم کتاب اخیر، به نام را توصیف می‌کند که با کمک نیروی عظیم در هوا شناور مانده و حرکت می‌کند.
 نمایشنامه‌های رادیویی و تلویزیونی هم بستری مناسب برای سبک علمی–تخیلی هستند. ، سینماگر و بازیگر معروف (که او را به خاطر شاهکارش می‌شناسند)، زمانی اثر را چنان در رادیو به صورت نمایشنامه اجرا کرد که بسیاری از مردم آمریکا باور کردند که واقعاً به زمین حمله کرده‌اند.
 مجله‌های و کتاب‌های کمیک بسیاری فقط در زمینه سبک علمی–تخیلی وجود دارند. فیلم‌ها و سریال‌های این گونه هم که جای خود دارند. بسیاری پخش پرطرفدار سریال (عنوان اصلی:Star Trek: Original Series) در سال‌های از وقت ایران به یاد دارند.
 مقالهٔ اصلی: امروزه شاید پرطرفدارترین رسانه در زمینهٔ علمی–تخیلی فیلم باشد. فیلمهای علمی–تخیلی را فقط طرفداران علمی–تخیلی نیستند که می‌بینند. این موضوع به خصوص در مورد صادق است. زیرا اساساً فیلم‌هایی که در ژانر علمی–تخیلی جای می‌گیرند مملو از جلوه‌های ویژه و بعضاً عنصر هراس هستند و این دو کیفیت باعث جذابیت آن‌ها شده‌است.
 مقالهٔ اصلی: سبک علمی–تخیلی از سبک‌هایی است که زمینهٔ بسیاری برای کار دارد. از جمله این زمینه‌ها عبارت‌اند از:
 
 
 
 
 
 
 
 و…
 مقالهٔ اصلی: کتاب عناصر داستان‌های علمی–تخیلی در سال ۱۳۷۷ توسط چاپ شد که گردآورنده و مترجم آن خیام فولادی تالاری بوده‌است. این نخستین کتاب دربارهٔ نوشتن داستان‌های علمی–تخیلی در ایران است.
 ادبیات علمی–تخیلی در ایران «ادبیات علمی» (مجلهٔ دُردانه) یا «افسانهٔ علمی» ( ، مقدمهٔ ) یا «دانش فسانه» هم خوانده شده‌است، اما اصطلاح «علمی-تخیلی» عامه‌پسندتر و جاافتاده‌تر است. ادبیات علمی–تخیلی در ایران بین طبقهٔ کتابخوان عادی، طرفدار چندانی ندارد. این ژانر برای مخاطبان ایرانی بیش از حد شاعرانه و روشنفکرانه است و بیشتر با ادبیات کودکان در یک طبقه قرار می‌گیرد؛ که البته استثناهایی هم وجود دارد، اما امروز هم ادبیات علمی–تخیلی در ایران مبدل به جریانی جدا و مستقل نشده‌است.
از نویسندگان معاصر علمی-تخیلی می‌توان به ایرج فاضل بخششی اشاره کرد که ۸ کتاب از او تاکنون به چاپ رسیده‌است. نخستین مجموعهٔ داستان کوتاه علمی–تخیلی ایرانی در فصلنامهٔ ادبستان (ص ۱۵۱ - تابستان و پاییز ۱۳۷۸) تحت عنوان «آخرین بنیاد کهکشانی» نوشتهٔ فرهاد ارکانی (نشر دنیای قلم - ۱۳۷۵ - به همراه دو داستان ترجمه از معرفی گردید که آخرین داستان این مجموعه به شیوه‌ای تخیلی به نحوهٔ شکل‌گیری سری کتاب‌های توسط آسیموف می‌پردازد.
{"title": "علمی-تخیلی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C-%D8%AA%D8%AE%DB%8C%D9%84%DB%8C&oldid=35026901", "language": "fa"}