( یا گاهی ) به خارج از مِدولای استخوان ( ) اطلاق می‌شود. این خونسازی می‌تواند یا باشد.
 EMH فیزیولوژیک در زمان و رشد رخ می‌دهد؛ در این مدت محل اصلی خونسازی جنین کبد و طحال است.
 EMH پاتولوژیک می‌تواند در بزرگسالی رخ دهد هنگامی که خونسازی فیزیولوژیکی نمی‌تواند به درستی در مغز استخوان کار کند و باید به بافتهای دیگر مهاجرت کنند تا با تشکیل ادامه یابد. EMH پاتولوژیک می‌تواند ناشی از ، یا اختلالات ایجاد شده در سیستم خونسازی باشد.
 در طول رشد جنین، خونسازی عمدتاً در جنین و رخ می‌دهد و به دنبال آن در مغز استخوان قرار می‌گیرد. خونسازی همچنین در بسیاری از بافت‌ها یا اندام‌های دیگر مانند ، ناحیه ، و صورت می‌گیرد. در طول رشد، مهره‌داران از مرحلهٔ اولیه و قطعی خونسازی عبور می‌کنند. ریه‌ها نیز در تولید در بزرگسالان نقش دارند. 
 در کیسه زرده در مراحل اولیهٔ رشد جنینی رخ می‌دهد. مشخصهٔ آن تولید یا هسته‌دار است که تحت عنوان اریتروبلاست یا مگالوبلاست نیز شناخته می‌شوند. هدف اصلی تولید این سلول‌ها تسهیل اکسیژن‌رسانی بافتی برای حمایت از رشد سریع جنین است. این مرحلهٔ اولیه گذرا است و سلولهایی که تولید می‌شوند های جنینی را نشان می‌دهند، نیستند و توانایی تجدید خود را ندارند.
 با مرحلهٔ اولیه از طریق تولید متفاوت است. تشکیل این سلول‌ها در AGM بعداً هنگام رشد اتفاق می‌افتد. بعداً، آنها به کبد جنین مهاجرت می‌کنند، جایی که اکثر خونسازی فیزیولوژیکی خارج مغز استخوان در آن انجام می‌شود. سرانجام، هنگامی که مغز استخوان رشد کرد، آنها به آنجا مهاجرت می‌کنند. آنها همچنین می‌توانند به طحال و غدد لنفاوی مهاجرت کنند، جایی که ممکن است خونسازی رخ دهد، اما به میزان کمتر.
 به نظر می‌رسد خونسازی ریوی در بزرگسالان نیز نقش مهمی ایفا می‌کند. در مقایسه با مغز استخوان، جایی که خونسازی سه‌گانه رخ می‌دهد، ریه‌ها ترجیحاً از طریق سلول‌های ساکن به تولید کمک می‌کنند. این امر با مطالعاتی ثابت می‌شود که نشان می‌دهد خون خروجی از ریه‌ها پلاکت‌های بیشتر و سلول‌های پیش‌ساز کمتری نسبت به خون وارد شده به ریه‌ها دارد. دیده شده‌است که در موارد شدید، مگاکاریوسیت‌های ریوی از ریه‌ها به داخل مغز استخوان مهاجرت می‌کنند، جایی که در آن به جبران سلول‌های تخلیه شدهٔ مغز استخوان کمک می‌کنند.
 در بزرگسالان، بیشتر خونسازی در مغز استخوان رخ می‌دهد. تولید قابل توجه خون در هر اندام دیگر معمولاً نتیجهٔ یک فرایند پاتولوژیک است. هنگامی که تعداد کم است، بدن یک مکانیسم را با هدف افزایش سنتز گلبول‌های قرمز، به‌طور معمول از طریق تولید ایجاد می‌کند. اگر از دست دادن گلبولهای قرمز شدید شود، خونسازی در فضاهای خارج استخوان رخ می‌دهد. 
 علت EMH پاتولوژیک می‌تواند یکی از بیشمار بیماری‌های خونی مانند یا در نتیجهٔ تابش اشعه به مغز استخوان باشد. و ناشی از آن یکی دیگر از عوامل مهم EMH پاتولوژیک است. EMH در بسیاری از اختلالات خونی دیگر مانند کم خونی داسی شکل، اسفروسیتوز ارثی، کم خونی دیس‌اریتروبلاستیک مادرزادی و ی مشاهده شده‌است. EMH همچنین می‌تواند به عنوان بخشی از پاسخ به یا سیستمیک دیده شود.
 مکان‌های EMH می‌تواند گسترده باشد، محل‌های شایع بیشتر در طحال، کبد و غدد لنفاوی هستند. دیگر بروزات در ، ، ، ، رباطهای وسیع، ، ، ، بافت پشت ، ، و ای و رخ می‌دهد. 
 در طول دوره پس از ، طحال به محل مکرر EMH تبدیل می‌شود، در حالی که این در مراحل جنینی خونسازی، تنها یک عامل جزئی محسوب می‌شود. علیرغم شرایط ریزمحیط طحال، همراه با لژیون که باعث ناخوشایند بودن برای HSCها می‌شود، EMH معمولاً در پالپ قرمز رخ می‌دهد. در بین اندام‌های مختلف مرتبط با EMH، طحال محلی منحصر به فرد برای ارزیابی برهمکنش‌های سلول بنیادی خونساز (HSC) است. 
 طبیعی است که نوزادان، EMH کبدی داشته باشند، زیرا تا سن ۵ هفتگی در حال رشد هستند. از سوی دیگر، EMH کبدی در بزرگسالان می‌تواند نشان‌دهنده یک وضعیت پاتولوژیک باشد. این شامل پیوند، های کبدی، اختلالات کبدی یا است. ها و های کبدی نیز می‌توانند منجر به EMH در بزرگسالان شوند. علاوه بر این، EMH اغلب در های کبدی مشاهده می‌شود.
 EMH در معمولاً با های زمینه‌ای مرتبط است. نئوپلاسم‌های میلوپرولیفراتیو (MPNs) تمایل به EMH دارند. در صورت شناسایی EMH در غدد لنفاوی یک بزرگسال یا نوزاد، باید ارزیابی خون شامل شمارش سلول‌های خونی، اسمیر خون محیطی و احتمالاً مغز استخوان انجام شود. 
 بافتهای زیر نیز ممکن است با EMH در ارتباط باشند: ، ، ، ، ، ، ، ، ، نواحی پیش مهره‌ای، بافت داخل نخاعی، بافت پشت ، ، و ، ، ناحیه پیش ، ، سینوس‌های پارانازال و انواع متعددی از های خوش‌خیم/بدخیم. شایع‌ترین محل‌های EMH مرتبط با اختلال نئوپلاستی عبارتند از ، ، ، ، ، ، ، سینوس بینی، و . 
 از بین اندامهای مختلف مرتبط با EMH، طحال، محلی منحصر به فرد برای ارزیابی تعاملات HSC فراهم می‌کند زیرا یکی از رایج‌ترین محل‌های EMH است، با این حال در خونسازی جنین در حال رشد نقش عمده‌ای ندارد. در طحال انسانهای مبتلا به EMH مثبت در مقایسه با کسانی که EMH منفی بودند، سطوح اکسپرشن بالای یافت شد. اکسپرشن زیاد CXCL12، یک نشانگر احتمالی ایجاد کننده سلول‌ها در مغز استخوان و نشان‌دهندهٔ فعل و انفعالات HSC در طحال است. مطالعات نشان داده‌است که CXCL12 در سلولهای اندوتلیال سینوسی پالپ قرمز در طحالهای EMH مثبت قرار می‌گیرد. در حالی که، CXCL12 در سراسر سلول‌های اندوتلیال عروقی پالپ سفید در طحال‌های موارد EMH منفی و مثبت دیده می‌شود. این واقعیت که EMH اغلب در پالپ قرمز رخ می‌دهد، توسط داده‌های فعلی پشتیبانی می‌شود که نشان می‌دهد سلول‌های اندوتلیال سینوس طحال که CXCL12 را نشان می‌دهند ممکن است به چسبندگی و جذب سلول‌های در گردش پیش‌ساز خونساز کمک کرده و مناطق شبیه به EMH در مغز استخوان را در طحال انسان تشکیل دهند.
{"title": "خونسازی خارج مغز استخوان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D9%86%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C_%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D8%AC_%D9%85%D8%BA%D8%B2_%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86&oldid=34580589", "language": "fa"}