نام فرقه‌ای از که توسط در کوفه پایه‌گذاری شد. ابوالخطاب مدعی بود که ، ششم شیعیان، او را به عنوان وصی خود انتخاب کرده و خدا را به او یاد داده‌است. او ابتدا مورد تشویق جعفر صادق قرار گرفت ولی بعدها توسط او رد و لعن گردید و در نتیجه پیروانش به چندین فرقه کوچک‌تر تقسیم شدند. 
 ادعاهای ابوالخطاب به مرور زمان تغییر پیدا کرد: 
 
 
 
 گروهی که به پیروی از ابوالخطاب ادامه دادند او را پیامبری برگزیده از طرف جعفر صادق دانستند، و جعفر صادق را خدا می‌دانستند. آنان بر این عقیده بودند که در هر زمان باید دو پیامبر وجود داشته‌باشد: یکی ناطق (سخن‌گو) و دیگری صامت (بی‌صدا). در زمان او پیامبر ناطق بود و پیامبر صامت؛ در عصر جعفر صادق نیز او را پیامبر ناطق می‌دانستند و ابوالخطاب را پیامبر صامت. 
 خطابیه تمام پیامبر-امامان را خدا می‌دانستند و عقیده به داشتند: به این معنی که روح خدا در کالبد جسمانی این افراد حلول کرده‌است. 
 خطابیه بر این باور بودند که ابوالخطاب بار وظایف شرعی را از دوش آنان برداشته و احکام قرآن را فقط در مورد اشخاصی خاص تفسیر می‌کردند. آنان شهادت دروغ به نفع هم‌کیشانشان را مشروع می‌دانستند. 
 به رغم وعدهٔ ابوالخطاب به پیروانش در مورد پیروزی در جنگ با عیسی بن موسی، همهٔ آنان به جز یک تن کشته شدند و خود وی نیز دستگیر شد. او این شکست را به کمک وقوع در علم الهی توجیه کرد. او سپس به دار آویخته شد. البته به عقیدهٔ برخی از پیروانش، او و یارانش کشته یا مجروح نشدند، بلکه از دیده‌ها پنهان شدند و ابوالخطاب به شکل فرشته‌ای درآمد.
{"title": "خطابیه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B7%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D9%87&oldid=29785115", "language": "fa"}