(به : )، شناخته شده با نام ، واقع در شهر آلمان است. این دانشگاه در سال ۱۷۳۷ بنا نهاده شده و تاکنون ۴۴ نفر از استادان آن موفق به کسب در رشته‌های مختلف شده‌اند. 
 دانشگاه گوتینگن یکی از ده دانشگاه برتر کشور است و در زمینهٔ ، و و شاخه‌های آن دارای اعتبار و شهرتی جهانی است.
در سال ۲۰۰۷ دانشگاه گوتینگن توسط به عنوان دانشگاه برتر (آلمانی: Exzellenzinitiative) انتخاب‌شد. همچنین در رده‌بندی معتبر جهانی در سال ۲۰۱۰ این دانشگاه عنوان بهترین دانشگاه آلمان و هشتمین دانشگاه برتر اروپا را از آن خود کرده و در بین تمامی دانشگاه‌های جهان در جایگاه چهل و سوم قرار‌گرفت.
 تاریخ و فرهنگ شهر گوتینگن عمدتاً بر محور دانشگاه و مسائل مربوط به آن شکل گرفته‌است. از این میان می‌توان به ماجراهای (به آلمانی: Göttinger Sieben) و (به آلمانی: Göttinger Achtzehn) اشاره کرد. همچنین آداب دانشجویان دکتری در این شهر نیز در نوع خود قابل توجه‌است.
 برخی از مشهورترین ریاضی‌دانان تاریخ مانند ، و از استادان دانشگاه گوتینگن بوده‌اند.
 در خلال طبق قراردادی نانوشته، از بمباران شهرهای دانشگاهی و خودداری می‌نمود و در مقابل نیروهای متفقین نیز دو گوتینگن و را هیچ‌گاه بمباران‌نکردند.
 ۱۲ درصد از دانشجویان دانشگاه گوتینگن را دانشجویان خارجی تشکیل می‌دهند که در کنار دانشجویان آلمانی در ۸۰ رشتهٔ دانشگاهی مشغول به‌تحصیل هستند. ۸۰ رشتهٔ تحصیلی در ۱۳ دانشکده ارائه می‌شود که از میان آن‌ها می‌توان دانشکدهٔ علوم کشاورزی، پزشکی، ریاضی و را نام برد.
رشته‌هایی همچون ، ، ، ، ، و از جمله رشته‌های مطرح در دانشگاه گوتینگن محسوب می‌شوند که در رتبه‌بندی‌های بین‌المللی نیز از جایگاه مناسبی برخوردار هستند. 
 از دیگر ویژگی‌های دانشگاه گوتینگن می‌توان به کتابخانهٔ آن اشاره کرد که با بیش از چهار میلیون جلد کتاب و مجله، از جمله مجهزترین کتابخانه‌های آلمان به حساب می‌آید و در سال ۲۰۰۲ میلادی نیز به عنوان کتابخانه سال آلمان برگزیده‌شد. 
 رشتهٔ شرق‌شناسی دانشگاه گوتینگن در اواسط قرن ۱۸ میلادی بنیان نهاده شد و رشتهٔ از سال ۱۹۰۳ میلادی در مقاطع مختلف تحصیلی در دانشگاه گوتینگن تدریس می‌شود و در حال حاضر انستیتوهای ایرانشناسی، شرق‌شناسی قدیم، مصر، اسلام‌شناسی و زبان و و تدریس خطوط میخی در این دانشگاه قرار دارند. در همین سال آقای که بر روی در تاریخ و مذهب باستان ایران کار می‌کرد، ریاست دانشکده را برعهده داشت و در سال ۱۹۳۷ میلادی مدیریت کرسی تدریسی تاریخ خاورمیانه به پروفسور محوّل گردید. ایشان تحقیقات خود را در زمینهٔ ایرانشناسی به‌خصوص به دوران و صفویان اختصاص دادند. به دلیل وابستگی و گرایش وی به بعضی از افکار نژادپرستی، تدریس ایشان در دانشگاه گوتینگن بعد از جنگ جهانی دوم متوقف گردید. به‌همین جهت در سال ۱۹۴۶ میلادی ادامهٔ تدریس ایرانشناسی به آقای محوّل گردید. ایشان در موضوعات پژوهشی گوناگون و وسیعی از قبیل مذهب و فیلولوژی ایرانی کار نمودند. از میان آثار او می‌توان انتشار مهم چند رساله‌ای در زمینهٔ نفوذ در بزرگ آلمان، ، و اثر معروف او، را ذکر کرد. پس از فوت ناگهانی هانس هاینریش شدر، سرپرستی انستیتوی ایرانشناسی دوباره به والتر هینتس محوّل گردید. او با تلاش‌های بسیار، توانست انستیتوی باستان‌شناسی را با بررسی‌ها و تحقیقات بیشتر در منطقهٔ ایران برای اولین بار در دانشگاه گوتینگن دایر گرداند. در این انستیتو، که در سال ۱۹۷۲ میلادی تأسیس شد و مدیریتش به آقای اختصاص داده شده بود، تحقیقات باستان‌شناسی وسیعی انجام گردید که مهم‌ترین تحقیقات او در زمینهٔ پارت‌ها و تاریخ ساسانیان بود و متون گوناگونی را به چاپ رساند. بعد از بازنشستگی آقای شیپمان به دلیل کمبود بودجهٔ مالی دانشگاه گوتینگن، این انستیتو به‌طور کلی تعطیل‌گردید. 
 تعطیل شدن این انستیتو یک شکست بزرگ در راه پژوهش‌های علمی باستان‌شناسی در زمینهٔ ایران‌شناسی بود. در سال ۱۹۷۵ میلادی آقای مدیریت انستیتو را به‌عهده گرفت. او به‌خصوص در زمینهٔ و زبان کار می‌کرد. وی در سال ۱۹۹۴ میلادی بازنشسته شد و بعد از دو سال آقای مدیریت انستیتوی ایرانشناسی را در گوتینگن برعهده گرفت که تحقیقات خود را در زمینهٔ و قدیم و معاصر ایران و به‌خصوص عرفان در دانشگاه گوتینگن دنبال‌کرد. 
 از استادان برجستهٔ این دانشگاه، افراد زیر را می‌توان نام برد:
{"title": "دانشگاه گوتینگن", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87_%DA%AF%D9%88%D8%AA%DB%8C%D9%86%DA%AF%D9%86&oldid=35033190", "language": "fa"}