(زادهٔ ۱۳۴۸ در تهران) طراح و نقاشی معاصر ایرانی است. او مدرس و عضو ( گروه نقاشی( )از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۹۰ بوده‌است. 
 داریوش حسینی، فرزند و زری صفری در ۲۳ دی ۱۳۴۸ در تهران به دنیا آمد. در سال ۱۳۵۵ به همراه خانواده به کرج نقل مکان نمود و تمامی و نوجوانی تا قبل از ورود به دانشگاه را به مدت دوازده سال در کرج زندگی کرد. او فرزند دوم خانواده و صاحب یک برادر و دو خواهر است. از هفت سالگی نقاشی را به شکل خود انگیخته و بدون آموزش شروع و تا یازده سالگی ادامه داد. در این دوره جنس کارهایش کودکانه نبود و تمایل زیادی به واقع نمایی داشت. سپس به مدت هفت سال و به خاطر مشغولیت‌های ورزشی دست از نقاشی کشید و دوران دبیرستان را در گذراند.
 یکسال پس از اخذ دیپلم تجربی، در سال ۱۳۶۹ در دانشکده دانشگاه تهران در رشته نقاشی پذیرفته شد و از آن زمان تا کنون بی وقفه به نقاشی و طراحی مشغول بوده‌است. او در دوره دانشجویی به تمرینات طراحی و نقاشی بازنمایی عینی با شیوه‌ها و تکنیک‌های گوناگون و سپس تجربیات انتزاعی در سبک‌های مختلف پرداخت (از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۳). بعد از این دوران طی سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۹ تحصیلات خود را در رشته تصویرسازی در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران به انجام رسانید. 
 پس از اتمام دوره و در طول سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۰ به تجربه‌های فرمی متعدد روی می‌آورد. وی در این مدت در حال پایه‌ریزی آن چیزی بود که تا کنون از جمله مهترین عناصر زیبایی‌شناسانه آثار او محسوب می‌شوند، یعنی همان چیزی که به عنوان جوهره فرمی در نقاشی از آن یاد می‌کند. ماحصل این تجربه‌ها پدید آمدن سه ویژگی تخریب و ترسیم، کلاژ و بداهه پردازی بود که به عنوان مهمترین ویژگی‌های فرمی آثار او تا کنون نیز ادامه دارند. 
 او از بهمن ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۳ به عنوان استاد مدعو در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران به تدریس طراحی و نقاشی اشتغال داشت و در ادامه از بهمن ماه ۱۳۸۳ تا دی ماه ۱۳۸۹ به عضویت هیئت علمی در گروه نقاشی همان دانشکده درآمد. در سال ۱۳۸۳ آموزشگاه آریوش را تأسیس کرد و تا کنون در همین آموزشگاه به تدریس طراحی و نقاشی مشغول بوده‌است، این آموزشگاه در حوزه طراحی، نقاشی، مجسمه‌سازی و فعالیت دارد.
 سبک وی فیگوراتیو انتزاعی ست که در بازگشت از انتزاع به واقع نمایی حاصل شده‌است. در آثار او ترکیبی از بازنمایی و انتزاع به شکل رفت و برگشت بین شیوه‌های انتزاعی و فیگوراتیو و آزمودن دستاوردهای حاصل از این دو را به روشنی می‌توان باز شناخت. مجموعه‌های او از فیگورهای انسانی، اسکلت‌های برهم افتاده، دمل‌های سربازکرده و ملخ‌ها حاصل آمیختگی تجربیات نقاش در این دو زمینه هستند. موضوعاتی که او برمی‌گزیند معمولاً بیشترین فرصت برای آزاد شدن ظرفیت‌های بصری و کنش نقاشانه در جهت صورت بخشیدن به موقعیت‌های ذهنی و روانی مورد توجه نقاش را در اختیار او قرار می‌دهند. 
 او در رابطه با تنوع آثارش معتقد است هنرمند باید بتواند با طرح موضوعات گوناگون فرم و محتوایش را گسترش دهد و در هر کارنمایی حاصل کشف و شهودی جدید را به مخاطب عرضه کند. لذا از ارائهٔ فضایی آشنا با یک تم و موضوع طی سال‌های متمادی پرهیز می‌کند و اینچنین خواست خود را مبتنی بر کشف موقعیت‌های جدید محقق می‌سازد.
{"title": "داریوش حسینی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%88%D8%B4_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C&oldid=35127470", "language": "fa"}