کتابی از ، شاعر و منتقد ایرانی است که نخستین بار در سال ۱۳۷۴ به چاپ رسید. این کتاب دربرگیرندهٔ دو بخش است. بخش نخست، ، از صفحهٔ ۷ تا صفحهٔ ۱۲۰ شامل اوست و بخش دوم، ، یعنی از صفحهٔ ۱۲۰ به بعد، همان‌طور که در کتاب اشاره شده‌است، بحثی در است. 
رضا براهنی با این مجموعه شعر جریان را آغاز کرد و تحولی را در ایران ایجاد نمود. 
 رضا براهنی «خطاب به پروانه‌ها» را، که گزینه‌ای است از شعرهای ۶۹ تا اوایل ۷۳ ی او، مهم‌ترین مجموعه شعر خود می‌داند. حرکت از شعر تک وزنی به سوی اوزان مرکب و ترکیبی و شعر چند صدایی، رهایی تدریجی از استبداد نحوی زبان و حرکت به سوی آفریدن همه ارکان زبان در یک شعر - با نتی که نه کلاسیک و ، بلکه ذهن خواننده باید برای شعر پیدا کند، آزاد کردن شعر از قید ، ، و وزن خارج از ساختار شعر و ارجاع ناپذیر کردن شعر به اجزای بیرون از شعر، به صورتی که شعر موضوع اصلی خود، یعنی و زبانیت خود را، به رخ بکشد، از ویژگی‌های اساسی تعداد زیادی از شعرهای این کتاب است. 
 در مقاله نظری ضمیمه کتاب، «چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم»، براهنی ضمن برشمردن تضادهای حاکم بر نظریه‌پردازی و و شعرهای اینان، در برابر نظریه و شعرهای آنان و آرای شاعران دیگر و شعرهایشان، نظریهٔ جدیدی را مطرح می‌کند که به زعم او، با تکیه بر آن، می‌تواند خود را از بن‌بست شعر کهن و و نجات دهد. شاید این نظریه بحث انگیزترین حرف براهنی در شعر فارسی باشد. 
 نظراتی که پیرامون کتاب آورده می‌شوند، گزیده‌هایی از نوشتارهایی است که دربارهٔ کتاب «خطاب به پروانه‌ها و چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم؟» در روزنامه‌های کثیرالانتشار یا مجلات ادبی به چاپ رسیده‌اند:
{"title": "خطاب به پروانه‌ها و چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم؟", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B7%D8%A7%D8%A8_%D8%A8%D9%87_%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7_%D9%88_%DA%86%D8%B1%D8%A7_%D9%85%D9%86_%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1_%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D8%B1_%D9%86%DB%8C%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%85%D8%9F&oldid=34408694", "language": "fa"}