نخستین فیلم و محصول سال ۱۳۵۰ است.
 این فیلم یکی از فیلم‌های موسوم به سینمای موج نو است. فیلم، برای ساخت آن، با مشکلات فراوانی روبرو گشت.
 با وجود برخی اشکالات مانند به رخ کشیدن بیش از حد دوربین و کش دار بودن بعضی از صحنه‌ها که به پرسه زدن آدم‌های محوری در سطح شهر می‌پردازد و شخصیت پردازی نسبتاً ضعیف (درمقایسه با موفقیت نادری در ایجاد ) در مجموع فیلمی خوب و اثرگذار می‌باشد که فراتر از توقع یک تماشاگر از فیلمسازی است که نخستین فیلم خود را می‌سازد.
 در این فیلم، برای نخستین بار در سینمای ایران، به‌طوری قابل قبول در یک فیلم گنجانده شده بود. صحنه‌های زد و خورد فیلم، هیچ شباهتی با کتک کاری‌های نداشت. 
 موسیقی کاری از است و ترانه « » نیز با صدای در فیلم شنیده می‌شود.
 سعید راد در گفتگو با در برنامه آپارات شماره ۱۱ به این نکته اشاره می‌کند که عباس شباویز به دلیل همزمانی ساخت فیلم (تاپی چاناکیا، ۱۳۵۰)، این پروژه باعث شد مدتی متوقف بشود که در نهایت سعید راد به دلیل همذات‌پنداری بسیار با کلیت و سوژه‌ی فیلم سهم خود را در یک آژانس تبلیغاتی فروخت در این کار تزریق کرد. اما باز در نهایت کار به اتمام نرسید و مجدداً فیلم دچار وقفه شد. این‌بار (داماد عباس شباویز) به پروژه اضافه می‌شود و سهم راد را تسویه می‌کند و تهیه‌کنندگیِ دوم را برعهده می‌گیرد. 
 «ناصر» جوان هفت خط و مار گزیده‌است که می‌داند دوران بازنشستگی اش نزدیک است. به همین جهت می‌خواهد آخرین دزدیش را کرده و بعد از این کار کناره گرفته و با «شیرین» زندگی کند. او با «جلال» و «خسرو» به سرقت از یک جواهرفروشی دست می‌زند. خسرو پس از سرقت طی فرصتی تصمیم می‌گیرد جواهرات را به تنهایی تصاحب کند. جلال و ناصر، خسرو را پیدا کرده و جواهرات را از او می‌گیرند. بعد ناصر، جلال را که قصد ربودن جواهرات را کرده می‌کشد و قصد دارد با ترن فرار کند که خسرو سر می‌رسد و هر دو در مبارزه با هم کشته می‌شوند.
{"title": "خداحافظ رفیق", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%AF%D8%A7%D8%AD%D8%A7%D9%81%D8%B8_%D8%B1%D9%81%DB%8C%D9%82_(%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85_%DB%B1%DB%B3%DB%B5%DB%B0)&oldid=34560694", "language": "fa"}