(۱۴ فروردین ۱۳۱۴ در – ۳۱ مرداد ۱۴۰۰) و ، ، و نویسندهٔ ایرانی بود. 
 از وی با عناوینی چون «علّامه»، «استاد»، «فیلسوف عدالت» و «مرزبان توحید» یاد می‌شود. در پیامی به تاریخ ۱۳۴۸/۸/۲۸ او را با این جملات خطاب کرد «جناب مستطاب ثقةالاسلام آقای محمدرضا حکیمی - دامت افاضاته».
 کتاب وی که یک دائرةالمعارف اسلامی است، از شهرت و اعتبار خاصی در برخوردار است. وی از مُجَدِّدانِ مکتب معارفی خراسان، مشهور به است که معتقد به جدایی دین از فلسفه و عرفان است. 
 وی را به عنوان وصی خود جهت هرگونه دخل و تصرف در آثارش انتخاب کرده بود. به گفتهٔ ، حکیمی اعتقاد دارد «دینی که در آن عدالت نباشد، دین نیست؛ چه رسد به اسلام!» او در سال ۱۳۸۱ هجری شمسی در رابطه با مبانی اسلام نامه‌ای به نوشت و مدتی بعد و در دیدار با یک هیئت کوبایی گفت: «اگر اتفاقی برای بیفتد، یک فاجعهٔ بشری رخ داده‌است». 
 وی متولد ۱۴ فروردین ۱۳۱۴ شمسی (۱۳۵۴ قمری) در است. پدرش عبدالوهاب، که از به مهاجرت کرده بود، از معتمدین و محترمین بازار مشهد بود.
 حکیمی در سال ۱۳۲۰ تحصیلاتش را آغاز کرد. در سال ۱۳۲۶ وارد ( ) شد و تا ۲۰ سال از عمر خود را در این حوزه به تحصیل دروس مقدمات و ، ، ، ، ، گذراند.
 ، ، ، ، اسماعیل نجومیان، و حاجی‌خان مخیری از مهمترین اساتید وی بودند. او ، و را نزد و آموخت. و اجازه را از در سال ۱۳۴۸ شمسی دریافت کرد. 
 
 
 قسمتی از نامه حکیمی به به شرح زیر است: 
 
 وی در این باره در یکی از آثارش چنین بیان کرده:
 
 پس از انتخاب حکیمی به عنوان یکی از اساتید برگزیده برای خدمت پنجاه ساله به در (آذر ۸۸) وی رد پذیرش این عنوان و جایزه را طی پیامی اعتراضی اعلام کرد. در قسمتی از این پیام آمده‌است: 
 در برنامه ای تلویزیونی از نگاه برخی از مسئولین صاحب نفوذ فرهنگی کشور دربارهٔ حکیمی خبر داد که به بهانه رونمایی از یکی از آثار محمدرضا حکیمی، زائری را توبیخ کرده‌اند و گفته‌اند که «حکیمی ضدانقلاب است.» 
 حکیمی در شامگاه ۳۱ مرداد ۱۴۰۰ به دلیل عوارض ناشی از ویروس کرونا و کهولت سن بر اثر ایست قلبی درگذشت. او در ۲ شهریور ۱۴۰۰ در به خاک سپرده شد.
{"title": "محمدرضا حکیمی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B6%D8%A7_%D8%AD%DA%A9%DB%8C%D9%85%DB%8C&oldid=34871652", "language": "fa"}