(۱۰ دی ۱۳۲۵ –۸ تیر ۱۳۵۵) انقلابیِ ، از اعضای اولیه و پس از چندی یکی از رهبران برجستهٔ بود. 
 حمید اشرف در ۱۰ دی سال ۱۳۲۵ در تهران متولّد شد. او به دنبال مأموریت شغلی پدرش اسماعیل اشرف که کارمند بود همراه با دیگر اعضای خانوادهٔ خود به رفت. پدر او در حدفاصل سال‌های ۱۳۳۶–۱۳۳۱ ریاست را برعهده داشت. حمید دو برادر و یک خواهر داشت (برادر بزرگتر وی بعدها یکی از برجسته‌ترین جامعه‌شناسان ایرانی شد). خانوادهٔ حمید در سال ۱۳۳۸ به تهران بازگشتند و در حوالی (انقلاب فعلی) ساکن شدند. او در مقاطع اوّل و دوم دانش‌آموز بود امّا به‌دلیل «توهین به مقام سلطنت» و شرکت در اعتراضات دانشجویی از آن مدرسه اخراج شد. سال پنجم دبیرستان را در گذراند و در آن‌جا با عبّاس جمشیدی رودباری، بهمن آژنگ و همکلاس شد. حمید در سن ۱۷ سالگی و به دنبال رشد جنبش‌های اعتراضی سال‌های ۴۲–۳۹، به گروه - که یکی از گروه‌های تشکیل‌دهندهٔ سازمان چریکهای فدائی خلق ایران بود پیوست. در سال ۱۳۴۵ برای تحصیل در رشتهٔ وارد شد.
 
در کنار تحصیل و فعالیت‌های مخفی سیاسی به‌صورت جدّی به ورزش نیز می‌پرداخت و مسئول تیم شنای دانشکده و عضو گروه‌های کوهنوردی شد. پس از دستگیری رهبری گروه جزنی-ظریفی در سال ۱۳۴۶، به علت مقاومت رهبران گروه در برابر شکنجه، هویت تعدادی از کادرها برای ساواک فاش نشد. حمید اشرف به همراه غفور حسن پور اصیل موفق به سازماندهی مجدد گروه گردید. هنگامی که علی اکبر صفایی فراهانی، از اعضای گروه جزنی که پس دستگیری رهبران گروه موفق به خروج از کشور و پیوستن به جنبش مقاومت فلسطین شد، به ایران بازگشت با کمال تعجب گروهی حاضر و آماده با تعداد فراوانی کادر زبده شد. حمید اشرف در شناسایی استراتژیک جنگلها و ارتفاعات مازندران و گیلان در تابستان ۱۳۴۹ مشارکت داشت و رابط بین دسته جنگل و دسته شهر بود. قبل از حمله چریکها به پاسگاه سیاهکل، گروه جنگل به وحدت نظری و عملی با گروه - - رسید.
 پس از عملیات سیاهکل، رسماً اعلام موجودیت کرد و از این زمان تا هنگام مرگش حمید اشرف به عنوان عضو رهبری سازمان عمل کرد.
در حالی که متوسط عمر یک چریک شهری شش ماه است حمید اشرف توانست با زندگی شش ساله به عنوان یک چریک شهری رکوردی بی‌سابقه از خود به جای بگذارد. در طی شش سال حمید اشرف چهارده بار از محاصره مأموران امنیتی رژیم شاه گریخت به‌طوری‌که اسارت یا قتل او به یک آرزوی دیرینه ساواک تبدیل شده بود. حمید اشرف به تهور و بی‌باکی و شکیبایی و امیدواری زیاد به آرمان‌های معروف بود و بارها برای نجات چریک‌های محاصره شده به مناطق درگیری می‌رفت. حمید اشرف تنها عضو سازمان چریکهای فدایی خلق است که در حین حیات خود به او لقب «کبیر» داده شد.
 بهزاد کریمی دربارهٔ او می‌گوید «حمید اشرف رفیقی بوده که سال‌های معینی مسئولیت بسیار سنگین حفظ سازمان را بر دوش کشید و در مقیاس خودش و در حد توان و امکاناتش در آن سال‌ها کارهای بزرگی برای حفظ سازمان انجام داد.» 
 در سال ۱۳۴۹ برای حمید اشرف و هشت نفر دیگر از فرماندهان ، صدهزار تومان جایزه تعیین کرده بود. حمید اشرف در جزوهٔ " ، مجموع اعضای را ۲۲ نفر اعلام کرده بود. 
در زمان حمید اشرف همچنین توجه به کارهای تئوریک و ایدئولوژی پر رنگ تر شد. پس از مرگ تئوریسین‌های اولیهٔ سازمان چریک‌های فدایی خلق همچون ، و در برهه‌ای از زمان عملگرایی نقش اصلی را ایفا می‌کرد و کارهای نظری به انزوا رفته بود اما پس از حاکم شدن حمید اشرف بر سازمان بار دیگر اندیشه‌ورزی در کنار عمل انقلابی رونق گرفت. بر همین اساس نشریات گذشته احیا و نشریات جدیدی نیز خلق شد و در کنار حمید اشرف متفکران دیگری چون و فرهاد صدیقی پاشاکی به مطالعه، مقاله‌نویسی و حفظ و گسترش ایدئولوژی مشغول بودند. 
 
 
 سازمان چریک‌های فدایی در اردیبهشت ۱۳۵۵ ضربات شدیدی را متحمل شد. حدود ۴۰ چریک شهری کشته‌شدند و خانه‌های تیمی زیادی در مورد حملهٔ قرار گرفتند. با این وجود حمید اشرف، به‌عنوان رهبر سازمان توانسته‌بود از چند درگیری و محاصره بگریزد. 
 در ساعت ۲ بامداد ۱۳۵۵، به خانه تیمی در پلاک ۸ در در منطقه که حمید اشرف در آن مخفی بود، در سه حلقه یورش برد. در این درگیری، لادن آل‌آقا، مهوش خاتمی، فرهاد صدیقی پاشاکی، احمد رضا قنبرپور، ارژنگ و ناصر شایگان شام‌اسبی (دانه و جوانه) کشته‌می‌شوند، اما حمید اشرف با وجودی که از ناحیه پا زخمی می‌گردد، موفق به فرار می‌شود. 
 حمید اشرف سپس به خانهٔ تیمی پلاک ۲۳ در کوچه نیازی در می‌رود. خانه که از ارتباط‌های تلفنی‌اش پیشاپیش توسط ساواک شناسایی شده‌بود، پس از ورود حمید اشرف مورد حمله قرار می‌گیرد. حمید اشرف اما موفق می‌شود با کشتن افسری به‌نام شادیاخ، از طریق پشت‌بام از مهلکه بگریزد. 
 ساواک بلافاصله از طریق شنود تلفنی، از حضور حمید اشرف در خانه‌ای تیمی در خیابان شارق مطلع می‌شود و به آن حمله می‌کند. این‌جا نیز حمید اشرف توانست از طریق رفتن به پشت‌بام خانه‌های همسایه که از کوچه‌های دیگر سر درمی‌آورد و پس از درگیری سنگین، حلقه محاصره ساواک را شکسته، به همراه ، ملیحه زهتاب، عبدالرضا کلانتر و نادره احمد هاشمی فرار کند. 
 حمید اشرف پس از فرار، بلافاصله یک ستوان و دو پاسبان کلانتری ۶ را کشت و با ماشین گشت و مسلسل آن‌ها، از منطقه گریخت. وی سپس در ، سرهنگ فرداد، رئیس کلانتری قلهک و پاسبان‌های همراهش را به گلوله بست و کشت. 
 
 
 در ۱۳۵۵، حمید اشرف پس از شش سال فعالیت مسلحانه، در جلسه مرکزیت سازمان در خانه تیمی مهرآباد جنوبی در تور گرفتار و به همراه ۱۰ تن دیگر از هم‌رزمانش کشته‌شد. 
 به گفته مهدی سامع، او و زهرا آقانبی قلهکی را از برای شناسایی جسد حمید اشرف، به خانه مهرآباد جنوبی بُرده بودند. او را در قطعه ۳۹ ردیف ۲۵ شماره ۱ در گورستان دفن کردند.
 
 
 در جریان درگیری خانهٔ تیمی محلهٔ ، جسد دو کودک به نام‌های ناصر و ارژنگ شایگان شام اسبی (در سازمان چریک‌های فدایی مشهور به دانه و جوانه) کشف شد . پس از این رخداد با ارائه اسنادی در روزنامه‌ها ادعا کرد که مرگ این دو کودک به‌دست «حمید اشرف» رخ داده‌است تا اطلاعات آن‌ها فاش نشود. این روایت واکنش‌های زیادی بین حامیان و مخالفان اشرف به‌راه انداخت. مادر این دو کودک (مشهور به «رفیق مادر») این ادعا را رد کرد و کشته شدن فرزندان خود را به گردن ساواک انداخت. دیگر حامیان اشرف نیز ادعای مطرح شده ساواک را تبلیغاتی سیاسی علیه مخالفان خود دانستند و مقصر مرگ دانه و جوانه را «ساواک» معرفی کردند. 
در سال ۱۳۹۱ نیز این جنجال و این‌بار توسط نویسندهٔ کتاب دو جلدیِ «چریک‌های فدایی خلق» بازگو شد. این کتاب که در انتشاراتی دولتی به چاپ رسیده‌است با همان اسناد بدست آمده از ساواک بار دیگر عامل مرگ این دو خردسال را حمید اشرف معرفی کرده‌است. 
 در سال ۱۳۵۰ مبارز مستقلی به نام با اندیشه ایجاد یک جبهه واحد از تمام انقلابیون مسلح (فارغ از هر گرایش) در برابر با رهبران و شخص حمید اشرف سلسله مذاکرات و نامه‌نگاری‌هایی انجام داد. اما با گذشت زمان تضاد عمیق اندیشه‌های او و سازمان چریک‌های فدایی خلق نمایان شد و این ایده نیز به‌دست فراموشی سپرده شد. 
بخشی از مکاتبات مصطفی شعاعیان با حمید اشرف:
 
 در میانه سال ۱۳۸۹ صداهای ضبط شده‌ای از سلسله جلسات گفتگوی دو سازمان چریک‌های فدایی به نمایندگی و و به نمایندگی و ، تحت عنوان و موضوع «بررسیِ امکانِ وحدت دو سازمان» دردسترس عموم قرار گرفت که بخشی از تاریخ معاصر ایران را بازگو می‌کرد. 
این جلسات در پاییز سال ۱۳۵۴ و کمی بعد از اعلام مواضع جدید سازمان مجاهدین و گرایش آن به برگزار می‌شد. در این گفتگوها با کمک دیگر مجاهد خلق سعی می‌کرد حمید اشرف را اقناع کند تا درنهایت این دو سازمان سیاسی بتوانند به‌صورت یک جبهه متحد دربیایند و به مبارزه یکپارچه با بپردازند.
اما سرانجامِ این مذاکرات شکست ایدهٔ تشکیل جبهه متحد بود، زیرا حمید اشرف رفتار و سیاست جدید سازمان مجاهدین مارکسیست شده را نادرست می‌دانست و با اَعمال و برخورد آنها با مخالفانِ تغییر از جمله مخالفت می‌کرد. 
 
بخشی از مذاکرات حمید اشرف با تقی شهرام: 
 منتقد ادبی و روزنامه‌نگار ایرانی، مدعی است که پس از کشته‌شدن حمید اشرف با به دیدار مادر او رفت و همین دلیل اخراج او از شد. 
 
 
 
 
 
 ۲۰.
{"title": "حمید اشرف", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D9%85%DB%8C%D8%AF_%D8%A7%D8%B4%D8%B1%D9%81&oldid=34880255", "language": "fa"}