با مطلع « »، غزل شمارهٔ ۲۷۱ از در تصحیحِ و است.
 معروف‌ترین موضوع از دیوان حافظ، نگارهٔ بازیِ است که در بیشترِ نسخه‌ها به‌تصویر کشیده شده‌است. این نگاره‌ها، بازیِ چوگان را همراه با مصرعِ «.../ گفت آن می‌کشم اندرخم چوگان که مپرس» و یا مصراعی از غزلِ «خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد/ ...» و یا بیتِ «خنگ چوگانی چرخت رام شد در زیر زین / شهسوارا چون به میدان آمدی گویی بزن» به‌تصویر کشیده‌اند. یکی از این نمونه‌های موفق، نسخه‌ای از است که به‌احتمال زیاد در حدودِ سال ۹۴۰ ه‍.ق برای مصوّر و کتابت شده‌است. این نسخه در میان در ، ، و تقسیم شده و پیشتر نیز در و سپس در نگهداری می‌شده‌است. نسخه در اصل دارای ۵ شامل ، بازی چوگان، مجلس وعظ، سرای پیر مُغان و بوده‌است. امروزه محل نگهداری ۴ نگاره معلوم و نگارهٔ «بازی چوگان» نامعلوم است. و نگارهٔ بازی چوگان از این نسخه را کارِ می‌دانند. تصویر از دو بخش تشکیل شده که در بخش پایین چند سوارکار مشغول به بازی چوگان هستند و مردمی در حال تماشای آن‌ها. در بخش بالا نیز شاه یا شاهزاده‌ای در دشتِ سرسبزی همراه با دو خادم که مشغولِ پذیرایی از او هستند و سواری چوبِ چوگان به‌دست را نشان می‌دهد. چهار نیمه‌تنه نیز در پشت تپه‌ها دیده می‌شود.
{"title": "دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%85_%D8%A7%D8%B2_%D8%B2%D9%84%D9%81_%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87%D8%B4_%DA%AF%D9%84%D9%87_%DA%86%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D9%87_%D9%85%D9%BE%D8%B1%D8%B3&oldid=34409479", "language": "fa"}