نخستین رمان نویسنده در سال ۱۹۸۷ نوشته شد. نام اصلی کتاب O diario de Um Mage، می‌تواند به «خاطرات یک جادوگر» برگردانده شود.
این کتاب در ترجمه‌های متعددی به زبان فارسی برگردانده شده و با نامهای مختلفی همچون «خاطرات یک »، «سفر زیارتی»، 
و «زیارت» وجود دارد.
 این کتاب به بیان تجربه عرفانی پائولو کوئلیو در می‌پردازد، یکی از سه جاده مقدس مسیحیان که اعتقاد دارند با گذر از هر کدام از این جاده‌ها نیرویی جادویی، فردی را که این جاده را پیموده در بر می‌گیرد، که این جاده‌ها دارای آزمون‌هایی برای امتحان کردن فرد در طول جاده هستند. جاده هم یکی از این سه جاده است که پائولو به دنبال سفری می‌رود که استادش به او دستور می‌دهد و به دنبال شمشیری گم شده می‌گردد که تجربیاتی عمیق چه از لحاظ عرفانی و چه از لحاظ فلسفی را به خواننده منتقل می‌کند. در پایان هر فصل کتاب پائولو روش‌های عرفانی را به خواننده آموزش می‌دهد و در قسمت قبل آن رمان را به پیش می‌برد. این کتاب به اتفاقات خارق‌العادهٔ زیادی اشاره می‌کند که در زندگی انسان‌های عادی رخ می‌دهد. یک ناشر کوچک برزیلی این کتاب را چاپ کرد و فروش نسبتاً خوبی داشت، اما با اقبال کمی از سوی منتقدان روبه‌رو شد. 
نویسنده، در این کتاب، از به عنوان «عشقی که می‌بلعد» یاد می‌کند بدین معنا که فرد را در خود غرق می‌کند و بالاترین درجه از عشق است. 
از دیدگاه نویسنده این کتاب، ، خود بر دو گونه است، نوعی از آگاپه که به و عشق ورزی به است و گونه‌ای دیگر که به شیفتگی مربوط می‌شود؛ و از نظر باستانیان، شیفتگی به معنای ، جذبه و پیوند با خداوند است. 
او در این کتاب، به دو نوع دیگر از عشق « و » نیز پرداخته است.
 واژه لاتین «ماگو»، برگرفته از واژه ایرانی «مَغو» است که توسط ایرانیان غربی باستانی( )، که به روحانیون نسبت داده می‌شد و بعدها در دوره ، به واژه «مٌغ» تبدیل شد. در کتاب ، بنیان‌گذار طبقه را بزرگ می‌داند و در کتاب دربارهٔ فلسفه می‌گوید: «مغان حتی از مصریان قدیم ترند.» واژه مغ که پیش از به‌طور عام برای روحانیون به کار می‌رفت، بعدها نشانگر طبقه خاصی به نام مغان شد که در آیین زرتشت، وظیفه روحانیت را بر عهده داشتند. مغان، روحانیون کیش ملی ایرانیان بودند، اما این واژه در سده پنجم پیش از میلاد، به شکل واژه ( ) به یونان رسید و واژه به معنای جادو از آن مشتق شد. چرا که در دوران باستان، مرز میان دین و جادو روشن نبود و روحانیون را می‌پنداشتند. پس از ورود افکار ایرانیان به یونان، طبقه‌ای به نام در ظهور کردند. بدین ترتیب، در و غرب در ، مغان، آیین اسراری، و عرفانی متعالی برای ارتباط مستقیم انسان با خدا، به دور از مراسم و تشریفات رایج در جامعه آن دوران عرضه می‌کرد. مسیری برتر برای زندگی بشر پیشنهاد می‌کردند. در تعریف مغان می‌گوید «مغان عمر خود را صرف پرستش خدا می‌کنند. می‌کنند، می‌خوانند. و را محکوم می‌کنند. برای خدایان جنسیت قایل نمی‌شوند. به و تقوا پابندند؛ و سوختن اجساد مردگان را روا نمی‌دانند، می‌کنند، آویختن زینت آلات و را بر خود مجاز نمی‌دانند. لباس سفید می‌پوشند. بستر خواب خود را بر زمین می‌گسترانند. در خوراک به سبزی و نان جو و پنیر اکتفا می‌کنند. می‌پندارند آدمی در آینده جاودانه خواهد زیست…»
{"title": "خاطرات یک مغ", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA_%DB%8C%DA%A9_%D9%85%D8%BA&oldid=33470627", "language": "fa"}