همچنین معروف به ، خانه‌ای بود که ، بنیان‌گذار در در آن زندگی می‌کرد و نخستین‌بار در آن خانه دعوت خود را آشکار کرد. 
 این خانه که مهم‌ترین در بود، در ۱۰ شهریور ۱۳۵۸ و در جریان حوادث بعد از انقلاب ایران تخریب شد. 
 در ، خانهٔ سید باب را مکانی برای زیارت پیروان دین بهائی تعیین کرده بود. پس از تعمیراتی که به دستور در سال ۱۹۰۳ میلادی انجام شد این بنا مرکز اصلی زیارت بهائیان شد، اما در طی سال‌های بعد چندین بار مورد حملهٔ متعصبین شیعه قرار گرفت و تخریب شد. در سال میلادی این خانه در طی یک عمدی آسیب دید. بیش از یک دهه بعد در سال در بحبوحه یک سلسله که به تحریک در سراسر ایران شروع شده بود، این بنا به شدت آسیب دید و در نهایت در سپتامبر بعد از ، توسط مسلمانان انقلابی با خاک یکسان شد. 
 در پی تخریب خانهٔ سید باب، در نامه‌ای به‌تاریخ ۹ مهر ۱۳۵۸ با عنوان «جان و دل، نه آب و گل» از سیر وقایع تخریب خانه و پیامدهای آن برای بهاییان سخن گفت. 
 اعضای محفل ملی که چند نامهٔ اعتراضی منتشر کرده بودند، در سال ۱۳۵۹ ربوده شدند و هیچگاه اثری از آنان پیدا نشد.
{"title": "خانه باب", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%A8%D8%A7%D8%A8&oldid=33420079", "language": "fa"}