نوعی از است که در آن از و برای نگه داشتن بالاتر از سطح زمین استفاده می‌شود. از آنجایی که در این گونه خطوط از به عنوان کابل‌ها استفاده می‌شود این روش انتقال یکی از کم هزینه‌ترین و رایج‌ترین روش‌های است. دکل‌ها و تیرهایی که برای نگه داشتن کابل‌ها استفاده می‌شود می‌توانند از جنس ، ، ، و در برخی موارد باشند. عمدتاً کابل‌های مورد استفاده در خطوط هوایی از جنس آلومینیوم هستند (که البته با نواری از فولاد در داخل مسلح شده‌اند). البته از کابل‌های در برخی خطوط انتقال و و محل اتصال به مصرف‌کننده استفاده می‌شود.
 اختراع های جداکننده نقش مهمی در امکان افزایش انتقال در خطوط هوایی داشت. در سال‌های پایانی بیشینه ولتاژ قابل انتقال با مقره‌های سوزنی به ۶۹ می‌رسید اما امروزه امکان انتقال در ولتاژهای بالاتر از ۷۶۵ کیلوولت و حتی ولتاژهای بالاتر وجود دارد.
 خطوط انتقال هوایی معمولاً با توجه به سطح ولتاژشان به این صورت طبقه‌بندی می‌شوند:
 
 
 
 ساختار یک خط هوایی می‌تواند با توجه به نوع خط شکل‌های بسیار متفاوتی به خود بگیرد. این ساختار می‌تواند به سادگی یک سری از تیرهای چوبی باشد که دارای یک یا چند میله صلیبی برای نگه داشتن کابل‌ها باشد. در ولتاژهای بالا نگه دارنده کابل‌های معمولاً یک فلزی است که از شبکه منظمی از قطعات کوچکتر ساخته شده‌است. در مناطق دور افتاده و خاصی که امکان حمل دکل‌ها از زمین وجود ندارد از تیرهای آلمینیومی استفاده می‌شود و آنها را با به محل منتقل می‌کنند.
 استفاده از هر روش با توجه به خصوصیات محیط و خط و همچنین کابل‌ها انجام می‌گیرد. در یک پروژه بزرگ انتقال ممکن است از انواع مختلفی از تیرها و دکل‌ها استفاده شود. در محل‌های تغییر زاویه خط و محل‌های انتهای خط باید از روش‌های مختلفی برای نگه داشتن تیرها و دکل‌ها استفاده شود و در این محل‌ها از تیرهای کاملاً متفاوتی استفاده می‌شود. در محل‌های گذرگاه خط از یک جاده یا رودخانه مهم هم باید از دکل‌های خاصی استفاده کرد.
 ریزی دکل‌های انتقال می‌تواند بسیار پر هزینه باشد، به ویژه اگر زمین مانند زمین‌های مرطوب برای نگه‌داشتن دکل ضعیف باشد. در برخی موارد پی دکل‌ها با استفاده از سیم‌های فولادی به دقت محکم می‌شود.
 مقالهٔ اصلی: باید این قابلیت را داشته باشند که و ناشی از یا را تحمل کنند. در ساده‌ترین حالت می‌توان مقره‌ها را به دو دسته تقسیم کرد مقره‌های سوزنی شکل که هادی یا کابل را بالای خود نگه می‌دارند و مقره‌های آویزان که کابل را از پایین می‌گیرند. تا ولتاژ ۳۳ کیلوولت استفاده از هر دو نوع متعارف است اما در ولتاژهای بالاتر از ۳۳ کیوولت بیشتر از مقره‌های آویزان استفاده می‌شود. مقره‌ها معمولاً از جنس ، ، یا ساخته می‌شوند.
 مقره‌های آویزی از چندین لایه یا بشقاب تشکیل شده‌اند که با افزایش تعداد لایه میزان ولتاژ قابل تحمل آنها افزایش می‌یابد. تعداد لایه‌های این مقره‌ها با توجه به خصوصیات مختلف خط مانند ، احتمال برخورد رعد و برق، ارتفاع دکل و خصویات محیط مانند میزان و انتخاب می‌شود. از طرف دیگر مقره‌ها باید از نظر مکانیکی کافی را برای تحمل وزن کابل‌ها و همچنین اضافی ناشی از یا داشته باشند.
 مقره‌های چینی ممکن است با پوشیده شده باشند تا به این ترتیب کوچکی (در حد چند ) از سطح مقره عبور کند. این جریان موجب گرم شدن سطح مقره و خشک نگه داشتن آن خواهد شد. این لایه نیمه‌هادی همچنین باعث خواهد شد تا در صورت ایجاد ، جرقه مسیر طولانی‌تری را بر روی سطح مقره طی کند.
 هادی ها در خطوط انتقال بیشتر از جنس های مس و آلومینیوم استفاده میشود گرچه قیمت خیلی بالایی دارد.
 مقالهٔ اصلی: برخی از خطوط انتقال هوایی دارای یک تک‌رنگ در میانهٔ خود هستند که نام دارد، این توپ‌ها معمولاً برای هشدار به یا که در حال فرود اضطراری هستند استفاده می‌شود تا با کابل‌هایی که از روی رد شده‌اند برخورد نکنند. وجود این توپ‌ها برای همخوانی با توصیه‌های لازم است.
{"title": "خط انتقال هوایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B7_%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%84_%D9%87%D9%88%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=32686836", "language": "fa"}