(به : الخطاب بن نفیل) مردی از نژاد عرب و قبیلهٔ قریش بود که در قرن ششم و هم زمان با ، پیامبر و بنیان‌گذار اسلام، در شبه جزیرهٔ عربستان می زیست. او پدر و است. 
 از نسب و زندگی‌نامهٔ خطاب بن نُفیل و به طور کلی نسب متاخر وی که به خلیفه دوم می رسد، اطلاعات زیادی در دست نیست. شیعیان داستانی را به نقل از کتاب سلیم نقل کرده اند که مادر نفیل را کنیزی سیاه به نام صهاک می داند. ولی درباره کتاب سلیم و میزان سندیت آن بحث وجود دارد. اگر چه برخی از اهل سنت نیز این را پذیرفته اند که در نسب قدیمی خطاب(پدر عمر) یک سلسله اشکالات وجود دارد ولی بیان کرده اند که این در جاهلیت مباح بوده است! هر چند برخی از نسب شناسان قرن دو و سه اهل سنت نیز بر این عقیده اند که مادر نفیل، صهاک(در منابع: صهال) نام داشته است. چنانکه (درگذشته به ۲۴۵ق) در کتاب المنمق خود ودر دیگر کتاب خود با نام المحبر و دینوری(م۲۷۶ق)در المعارف این مطلب را گفته اند.
 خطاب در سال ۵۶۰ زاده شد. او سوارکاری و تیراندازی می دانست و در جنگ هایی در دوره جاهلیت از جمله در شرکت داشت.
 از فرزندان وی سه نفر با نام بن خطاب و و در منابع یاد شده اند. عمر خلیفه دوم مسلمانان اهل سنت است.
 گفته اند که خطاب برادر زاده ش و سایر پیروان را به علت ترک دین آبا و اجدادی مورد و شکنجهٔ روحی و جسمی قرار می‌داد. اگر این صحیح باشد درگذشت وی قبل از بعثت درست نیست و او زمان ظهور اسلام را درک کرده است.
 از وفات خطاب اطلاعی در دست نیست. ولی گفته می شود بر اساس خبر ابن هشام در سیره اش، خطاب چند سال مانده به بعثت درگذسته است.
{"title": "خطاب بن نفیل", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B7%D8%A7%D8%A8_%D8%A8%D9%86_%D9%86%D9%81%DB%8C%D9%84&oldid=33958438", "language": "fa"}