(به : ) ماشینی است تک صندلی، کابین باز، با بال‌های جلو و عقب بزرگ. دارای که در مسابقات مورد استفاده قرار می‌گیرد. آیین‌نامه‌های مربوط به اتومبیل‌ها فقط مربوط به مسابقات قهرمانی است و مشخص می‌کند که اتومبیل‌ها باید توسط تیم‌های اتومبیلرانی ساخته شوند، اگرچه طراحی و ساخت می‌تواند به خارج از کشور سپرده شود. 
 
اتومبیل‌های فرمول یک امروزی از کامپوزیت‌های و مواد بسیار سبک‌وزن ساخته شده‌اند. حداقل مجاز ۷۴۰ کیلوگرم (۱٬۶۳۱ پوند) (با راننده) است، ولی سوخت را شامل نمی‌شود. وزن خودروها با لاستیک‌هایی اندازه گرفته می‌شوند که توسط انتخاب شده‌اند. قبل از فصل ، وزن ماشین‌ها معمولاً کمتر از این حد بود بنابراین تیم‌ها به منظور افزودن وزن به ماشین، بالاست اضافه می‌کردند. مزیت استفاده از بالاست این است که می‌تواند در هر مکانی از ماشین قرار گیرد تا توزیع ایده‌آل وزن را فراهم کند. این می‌تواند به منظور کاهش خودرو کمک کند. 
 در فصل شاهد بودیم که (فیا) یک موتور جدید را در آن زمان معرفی کرد. این موتورها یک موتورهای ۲٫۴ لیتری بود.
 از فصل ۲۰۱۴، همه خودروهای فرمول یک به موتورهای ۱٫۶ لیتری V6 توربوشارژ مجهز شده‌اند.
 اتومبیل‌های فرمول یک از استفاده می‌کنند. در آیین‌نامه آمده‌است که گیربکس‌ها باید ۸ دنده جلو داشته باشند (قبل از ۷ دنده بود). یک دنده عقب نیز برای خودروها استفاده می‌شود. 
 آیرودینامیک کلید موفقیت در این ورزش شده‌است و تیم‌ها هر ساله ده‌ها میلیون دلار صرف در این زمینه می‌کنند.
 طراح آیرودینامیک دو نگرانی اصلی دارد: ایجاد نیروی داون فورس، برای بهبود نیروهای پیچش، و کم کردن درگ (مقاومت هوا).
 از سال ۲۰۱۱ سیستم دی‌آراس به فرمول یک اضافه شد که مقاومت هوا را کم می‌کند. طبق آیین‌نامه‌ها، این سیستم در محوطه دی‌آراس(به : ) فعال می‌شود. برای فعال شدن سیستم راننده‌ها باید در نقطه مشخص شده با خودروی جلویی فاصله‌ای کم‌تر از یک ثانیه داشته باشند.
 هر اتومبیل F1 متوسط می‌تواند در حدود ۱۵ متر (۴۹ پا) سرعت خود را از ۱۰۰ به ۰ کیلومتر در ساعت (۶۲ تا ۰ مایل در ساعت) برساند.
{"title": "خودروی فرمول یک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%B1%D9%88%DB%8C_%D9%81%D8%B1%D9%85%D9%88%D9%84_%DB%8C%DA%A9&oldid=34120039", "language": "fa"}