( - ه‍. ق‌/ - م) متخلص به و معروف به فرزند ، ، ، و نامدار اواخر سده نهم و اوایل سده دهم بود. و از ابداعات اوست. او در نظم و نثر دست داشت، بیشتر اقلام خط را خوش می‌نوشت و در موسیقی و علم ادوار صاحب‌نظر بود. 
 بیانی در دربار سمت وزارت داشت و مدتی هم در دربار خدمت کرد. در شاگرد و در خط شاگرد بود. 
 شهاب‌الدین در ه‍.ق به دنیا آمد. آنها از ایرانیانی بودند که در کرمان زندگی می‌کردند، اما به دلیل هجوم ، مجبور به ترک کرمان و سفر به هرات شدند؛ لذا شهاب الدین، تقریباً تمام عمرش را در سپری کرد. پدرش، شمس‌الدین محمدصدر مروارید، از بزرگزادگان و اشراف بود و بعد از کوچ به هرات، مورد عنایت قرار گرفت و ابتدا وزیر او و سپس وزیر شد. گفته می‌شود وقتی شمس‌الدین محمد از طرف امرای تیموری به مأموریتی به رفت در راه بازگشت چند دانه مروارید پربها با خود آورد و به این سبب به «مروارید» مشهور شد و این نام درخاندانش ماند. 
 شهاب‌الدین مروارید نیز به تبع پدر، در ابتدای جوانی به دربار راه پیدا کرد و پس از مدتی به مقام صدارت رسید و همچنین منصب دیوان «رسالت و پروانه» به او واگذار گشت و از آن پس در جرگهٔ امرا درآمد و به جای بر فرمانها و منشورهای سلطانی مهر می‌زد. پندنامه‌ای از علی‌شیر نوایی در موجود است که هنگام سفر خطاب به بیانی نوشته که نشاندهنده جایگاه او را نزد این وزیر هنردوست است. پس از آنکه در ه‍.ق را تصرف کرد، بیانی را نزد خود فراخواند. مشخص نیست که وی در دستگاه حکومتی شاه اسماعیل چه منصبی داشته، اما به گفته نفیسی به وزارت شاه اسماعیل رسیده بوده‌است.
 خواجه شهاب‌الدین عبدالله مروارید بیانی در ه‍. ق، بر اثر بیماری درگذشت. 
 شاید مهم‌ترین و ماندگارترین ویژگی خواجه شهاب‌الدین عبدالله مروارید از میان توانمندی‌های متفاوت او باشد او در تمامی انواع توانایی و تسلط داشت؛ و بیشتر تذکره‌نویسان وی را در خوشنویسی به‌طور مطلق ستوده‌اند هرچند در تاریخ رشیدی آمده که نستعلیق را پس از سلطان محمد نور کسی به شیوایی و شیوهٔ او چون خواجه عبدالله بیانی ننوشته‌است. افزون برآن مصطفی عالی افندی در مناقب هنروران مهارت ویژه او را در ستوده‌است. وی را نزد فراگرفت و خط را از روی خط مشق کرد. از شاگردان خواجه بوده‌است و به احترام مقام استادیِ او، شرح حال مفصلی در تدکرهٔ خود از عبدالله بیانی آورده‌است. 
 اختراع که از مهم کتابسازی و است را به عبدالله بیانی نسبت داده‌اند و افزون بر ابری‌سازی ابتکار هنر را هم که از دیگر فنون پرکاربرد هنرهای صناعی است را نیز از او می‌دانند 
 عبدالله مروارید در شرفنامه خود از منسوب به که شاید نخستین مرقع در تاریخ باشد و در ۸۹۷ ق. ساخته شده‌است، یاد می‌کند. مقدمه‌این مرقع به قلم خود وی است. ظاهراً امیرعلی شیر نوایی دستور داده بود از کتابخانه‌ها و اطراف و اکناف آثار نفیس هنری را جمع نمایند و با هم پیوند دهند و مرقعی بسازند. متأسفانه از این مرقع فعلاً نشانی در دست نیست. 
 بیانی در نظم و نثر دست داشت و می‌توان او را از شاعران و نویسندگان متوسط دانست. در خود بیشتر شیوه را دنبال کرده و مثنوی «خسرو و شیرین» خود را به تقلید از سروده‌است. گفته شده که شاعران معاصرش به سخندانی او اعتماد داشته‌اند، چنان‌که در منزل او گردهم می‌آمدند و اشعار خود را می‌خواندند. 
 بیانی در منقبت علی و رباعیاتی در وصف آل عبا و سادات سروده که در مونس الاحباب، موجود است و همچنین از دیباچهٔ تألیفاتش، به نظر می‌رسد که بیانی مذهب داشته‌است.
 بیانی در نوازندگی نیز چیره‌دست بود و در مجلس سلطان حسین بایقرا می‌نواخت. گفته‌اند که در زمان او کسی چون او قانون نمی‌نواخت و او در ساختن ساز قانون اصلاحاتی پدیدآورد. همچنین در یا فن «صوت بستن» توانا بود و یکی از آهنگ‌های او به نام «سرمست و یقم چاک» در شهر هرات شهرت بسیار یافته بود. 
 (درگذشت ۹۴۷) خوشنویس بنام اوایل فرزند و شاگرد او بود. او مربی و معلم ، فرزند ، و رئیس کتابخانه شاه طهماسب بوده‌است. 
 همچنین خوشنویس و منشی و و برادر بزرگترش منشی زبردست نیز از نوادگان او بودند.
 از آثار ادبی خواجه شهاب‌الدین عبدالله مروارید بیانی این آثار را می‌شناسیم:
{"title": "شهاب‌الدین عبدالله مروارید", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B4%D9%87%D8%A7%D8%A8%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AF&oldid=32283715", "language": "fa"}