(۷ دی ۱۳۰۷ – ۱ آذر ۱۳۷۷) دبیرکل و وزیر کار بود که در اول آذر ۱۳۷۷ به همراه همسرش در جریان در منزلش به قتل رسید. وی از جمله رهبران از سال ۱۳۵۶ تا ۱۳۵۸ بود تا این که در اوایل سال ۱۳۵۸ از جدا شد. وی همچنین از پیشگامان نهضت بود. 
 وی در دوران نخست‌وزیری ، ریاست بر حزب ملت ایران را در دست داشت. حزب ملت ایران به همراه ، و جبهه ملی ایران را تشکیل می‌دادند. پس از ، داریوش فروهر برای اجرای قانون اساسی مشروطه و برقراری مردم‌سالاری به مبارزات خود ادامه داد. در زمانی که و به تشکیل اقدام کردند، فروهر نیز به آن پیوست. به خاطر این مبارزات، داریوش فروهر بازداشت و ۱۴ سال را در زندان سپری کرد. با آغاز ، داریوش فروهر به مبارزات مردم پیوست.
 پس از پیروزی ، داریوش فروهر در دولت مهدی بازرگان وزیر کار و سپس وزیر مشاور بازرگان بود. پس از آن برای کاندید شد اما موفقیتی حاصل نکرد. وی از آغاز سال ۱۳۵۹ به صف منتقدین پیوست. در سال ۱۳۶۰ چند تن از اعضای حزب وی اعدام شدند. خود وی نیز به زندان افتاد. داریوش فروهر از مخالفین رادیکال نظام جمهوری اسلامی در داخل کشور بود و خواستار برگزاری یک همه‌پرسی برای تعیین یک نظام حکومتی جدید برای شده بود. به نقل از سایت دویچه‌وله، وی به همراه پروانه اسکندری در اول آذر ۱۳۷۷ به دست عوامل وزارت اطلاعات ایران با چاقو کشته شدند. 
 
 
 داریوش فروهر در سال ۱۳۰۷ در به دنیا آمد. او از ۱۵ سالگی و پس از آشنایی با ، زندگی سیاسی خود را آغاز کرد و در دوران فعالیت سیاسی خود، پیش از انقلاب ایران بیش از ده بار بازداشت و زندانی شد. تجربه ۱۵ سال زندگی در زندان، او را سمبلی از مبارزه ساخت تا آنجا که برخی دوستان وی، زندان را خانه دوم او نامیدند.
 داریوش فروهر در آذرماه ۱۳۲۷ و در سن ۲۰ سالگی به عضویت در گروه مکتب درآمد که هسته مرکزی یک گروه سیاسی ملی‌گرا و مبارز بود. گروه مکتب سه سال بعد در یکم آبان ماه ۱۳۳۰ تبدیل به شد و داریوش فروهر نیز به عضویت در کمیته موقت رهبری این حزب درآمد. او در هفدهم دی ماه همان سال و در سن ۲۳ سالگی به پس از صارمی کلالی به دبیری حزب ملت ایران انتخاب شد و به واسطه فعالیت‌های سیاسی‌اش پس از ، برای دستگیری زنده یا تحویل مرده‌اش جایزه تعیین شد.
 در سال ۱۳۳۸ نیز درحالی که در زندان به سر می‌برد ارتشبد هدایت که گویی حامل پیامی از سوی بود، به او توصیه کرد تا برای همیشه از برود. فروهر اما در پاسخ به او گفت که «زندان را به آزادی دور از وطن ترجیح می‌دهم».
 در سال ۱۳۳۹ و با تشکیل ، داریوش فروهر اگرچه در زندان بود اما به عضویت در شورای مرکزی این جبهه انتخاب شد. او در آستانه نیز با حضور در صف مقدم راهپیمایی‌های اعتراضی، اراده خود برای تغییر نظام سلطنتی در ایران را به نمایش گذاشت.
 فروهر بارها به دلیلی فعالیتهای سیاسی خود در دوره به زندان رفت. ابتدا بعد از به مدت ۷ ماه زندانی شده و به فشم تبعید شد سپس تا ۱۳۳۹ و تشکیل بارها به زندان افتاد در جریان فعالیت مجدد جبهه ملی دوم (۱۳۳۹–۱۳۴۴) داریوش فروهر بارها به همراه سایر رهبران این گروه زندانی شد. اما طولانی‌ترین حبس داریوش فروهر حبس سه ساله او به دلیل اعتراض به جدا شدن بحرین از ایران بود. 
 در ۱۳۵۶ سه تن از سران یعنی دکتر ، داریوش فروهر و نامه‌ای به شاه نوشته و از او خواستند که برای نجات کشور به حکومت استبدادی پایان داده، به اصول مشروطیت تمکین کند. 
 
 فروهر در نهم آبان ۱۳۵۷ و پس از آزادی از زندان، از مردم خواست تا دستور حکومت نظامی را بشکنند. بدین ترتیب بود که صف عظیمی از مردم در حالی که شاخه‌های گل به دست داشتند، فاصله بازار تا خانه را پیاده پیمودند. داریوش فروهر در همان راهپیمایی طی سخنانی اعلام کرد که «نظام آینده ایران باید با همه‌پرسی تعیین شود». او اما پس از این به زندان رفت و بعد از آزادی در آبان ماه ۱۳۵۷ به عنوان سخنگوی انتخاب شد.
در روز بیست و هشتم آبان ماه، اتحاد نیروهای جبهه ملی طی صدور بیانیه‌ای اعلام موجودیت کرد. به موجب این اعلامیه ، و عناصر متشکله جبهه ملی چهارم بودند. مهندس به عنوان رئیس شورای مرکزی و دکتر ، دکتر ، داریوش فروهر و ، دکتر به عنوان اعضای کمیته مرکزی انتخاب شدند. 
 داریوش فروهر در ۲۶ دیماه ۱۳۵۷ و هم‌زمان با خروج شاه از ایران، برای ملاقات با عازم شد و ۱۶ روز بعد همراه خمینی به کشور بازگشت. او بلافاصله پس از انقلاب، در ۲۴ بهمن ۱۳۵۷ درکابینه به ریاست شرکت کرد و در ابتدا به عنوان و سپس به عنوان وزیر سیار و نماینده دولت در امور مشغول به کار شد. در اسفند ۱۳۵۷ از وی خواست تا به وضعیت کارگران رسیدگی کند. داریوش فروهر در ۳۱ ماه۱۳۵۸ در یک کنفرانس مطبوعاتی خروج خود و را از اعلام کرد. 
وی در اولین دوره انتخابات ریاست جمهوری کاندیدا شد و با ۱۳۳ هزار رأی (۰٫۹٪) پس از ، و در رتبه چهارم قرار گرفت.
 داریوش فروهر هم‌زمان با آغاز پاییز سال ۶۰ به زندان رفت و پنج ماه زندان را نیز در کارنامه سیاسی پس از انقلاب خود به جای گذاشت. بنا به گفته دوستان و همراهان فروهر، این بازداشت پنج‌ماهه با کاهش ۱۵ کیلویی وزن وی همراه بود. مطابق برخی خبرها، آزادی فروهر به دستور مستقیم خمینی صورت گرفته بود. چرا که فروهر از سابقه همبندی با فرزند در زندان شاه برخوردار بود و گویی شرح همراهی‌های او در زندان به گوش رسیده بود.
 در اوایل دهه هفتاد فروهر سعی نمود به اتفاق ، ، (نیروی سوم- منشعبین از دکتر بقایی -گروه خلیل ملکی) و گروهی تحت عنوان «اتحاد حزب‌ها و نیروهای ملی ایران» را تأسیس نماید که در این راه ناموفق ماند.
 همچنین ببینید: در پاییز ۱۳۷۷ و داریوش فروهر در خانه شخصی خود در «خیابان سعدی، خیابان هدایت، کوچه مراد زاده، پلاک ۱۸» طی قتل‌های سیاسی موسوم به با ضربات متعدد چاقو به قتل رسیدند. 
 قاتلان که به عنوان دانشجو-خبرنگار و با حربه «مصاحبه برای نشریه دانشجویی» به خانه‌شان رفته بودند، «ابتدا گردن، دهان و دستان‌شان را گرفتند، سپس با ضربات پیاپی چاقو سینه‌هایشان را دریدند و در نهایت اجسادشان را به سمت قرار دادند».
خامنه‌ای در یک سخنرانی پس از قتل فروهر دربارهٔ او این‌گونه می‌گوید:
«مرحوم فروهر، قبل از انقلاب دوست ما بود، اول انقلاب همکار ما بود، بعد از پدید آمدن فتنه‌های سال ۶۰ دشمن ما شد؛ اما دشمن بی‌خطر و دشمن بی‌ضرر… ایشان معروفیتی در بین مردم نداشت، کسی که تحت تأثیر حرف‌های او نبود، نفوذی نداشت، دشمن بی‌خطری بود انصافاً آدم نانجیبی هم نبود… حالا شما فکر می‌کنید کسی که مثل فروهر را می‌کشد، آیا این فرد می‌تواند دوست نظام باشد؟» 
 متهمان که از کارمندان وزارت اطلاعات بودند، در اعتراف‌های خود، قتل را «حذف فیزیکی» خوانده‌اند که از طرف وزارت اطلاعات به آنها ابلاغ شده و نوشته‌اند که جزو «وظایف سازمانی» آنان بوده‌است و بر اساس دستور و روال‌های از پیش مشخص‌شده عمل کرده‌اند. علی صفایی، کارمند وزارت اطلاعات، در جلسه دادگاه مورخ ۱۳۷۹/۴/۱۵ می‌گوید: «آن شب ابتدا مسلم و صادق به در منزل رفتند، من و فلاح در کوچه‌ای که بن‌بست بود کمی پایین‌تر از منزل قرار گرفتیم، چند نفر بالای کوچه قرار گرفتند و چند نفر حفاظت کوچه را داشتند. برادر مسلم و صادق وارد منزل شدند و بعد برادر فلاح که بنده در حیاط ماندم. حدوداً بعد از سی دقیقه فلاح برادران دیگر را صدا زدند، با بی‌سیم گفتند و وارد منزل شدند. که گفتند بنده و برادر مسلم و فلاح با خانم پروانه به طبقه بالا رفتیم. بعد از بازرسی عادی فلاح دستور داد کار را شروع کنیم. بنده گردن و دهان ایشان را گرفتم، مسلم دست‌های ایشان را گرفت و برادر هاشم آمد و با دستمال آغشته به مواد بیهوشی، بیهوش کرد و محسنی چند ضربه چاقو زد که بنده دیدم تکان می‌خورد. گفتم تکان می‌خورد، چند ضربه دیگر زدند…». مصطفی قربان‌زاده معروف به هاشم، کارمند دیگر وزارت اطلاعات، در دادگاه می‌گوید: «بنده تنها انجام دستور کرده‌ام. پس از حذف از منزل خارج شدیم و به محل کار مراجعه نمودیم. حتی به علت طولانی شدن کار، اضافه‌کاری آن شب را برای بنده محاسبه نموده و به همراه حقوق بنده توسط فیش حقوقی پرداخت شد.» 
 وی را در قطعه ۸۹ ردیف ۱۸ شماره ۵ تهران دفن کردند.
{"title": "داریوش فروهر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%88%D8%B4_%D9%81%D8%B1%D9%88%D9%87%D8%B1&oldid=34785039", "language": "fa"}