برای دیگر کاربردها را ببینید. ( ) یا ( ) یا ( ) (به به معنای و φυσικῆ، «دانش طبیعت») (به : ) مطالعهٔ ، و رفتار آن در و جستار‌های مرتبط و است. در کل، فیزیک علم قوانین حاکم بر است و هدف اصلی آن درک چگونگی رفتار جهان می‌باشد. فیزیک از مانند ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و استفاده می‌کند.
 فیزیک؛ یکی از قدیمی‌ترین و پایه‌ای‌ترین علوم طبیعی است و شاید قدیمی‌ترین مبحث آن را بتوان نامید. مدارکی وجود دارد که نشان می‌دهد هزاران سال پیش از ، اقوامی همچون و همچنین اقوامی در و اطراف تحقیقات و درک پیشگویانه‌ای (گمانه‌زنی‌هایی) از حرکت ، و داشته‌اند. در طی دو هزار سال اخیر، فیزیک، ، و بخش های مشخصی از به عنوان بخش هایی از شناخته می شدند اما در طی در قرن هفدهم، با تلاش مستقلانه دانشمندان هر یک از این علوم، به عنوان رده‌هایی مشخصی از دانش شناخته شدند. به دانشمندی که در علم فیزیک متخصص شده، می‌گویند. فیزیک با خیلی از حوزه‌های ، همچون و نقطه اشتراک دارد و درواقع . ایده‌های جدید در فیزیک اغلب به توضیح سازوکار های بنیادی که توسط دیگر مطالعه شده‌اند، می‌پردازد و مسیر های تحقیقاتی جدیدی را برای این علوم دارای ارتباط مستقیم با فیزیک(همچون اصول ساختار مولکولی در شیمی) یا حتی علوم دیگر مثل ریاضیات و باز می کند. پیشرفت در فیزیک اغلب پیشرفت در را نیز قادر می‌سازد. برای مثال، پیشرفت در درک ، و به طور مستقیم منجر به توسعه محصولات جدیدی شد که به طرز چشمگیری جامعه امروزه را متحول کرد. از قبیل این محصولات می‌توان ، ، و را نام برد. پیشرفت در منجر به توسعه شد. ویا پیشرفت در ، پیشرفت در علم ریاضیات (حساب دیفرانسیل و انتگرال) را باعث شد.(به علت نیاز استفاده آن در علم مکانیک)
 مقالهٔ اصلی: واژه فیزیک ریشه در کلمه φυσική (ἐπιστήμη) در زبان دارد که بعد ترجمه شدن به رومی تبدیل به: physikḗ (epistḗmē) شد که به معنای «دانش ظبیعت» می باشد. مقالهٔ اصلی: از قدیمی ترین دانش های است. در دوران ، در اولین تمدن ها در حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح همچون ، ، ، انسان‌ها دانشی پیش بینی کننده و مبتدیانه از طرز حرکت خورشید ماه و بعضی ستارگان داشتند. در آن زمان، اعتقاد اشتباهی وجود داشت که خورشید و بعضی سیارات خدا هستند که اغلب به همین علت پرستش می شدند. با اینکه در آن موقع توضیح علت حرکت مکان ستاره های مشاهده شده در آسمان غیرعلمی و بدون هیچگونه مدرکی بود اما همین مشاهده ها پایه های علم اخترشناسی را ایجاد کرد. زیرا متوجه شده بودند که ستاره ها در پیمایش می کنند. که البته برای توجیه حرکت سیارات اشتباه بود.
 طبق نظر ، ریشه اخترشناسی غربی را می توان در یافت. همچنین تمام تلاش غربی ها در (علومی با دقت کامل در نتایج و بدون خطا همچون ریاضی) ریشه در دارد. از لوح های تاریخی به جا مانده است که نشان دهنده دانش و آگاهی بالای آنان از صور فلکی و حرکت اجرام آسمانی می باشد. این در حالیست که شاعر یونایی درباره اجرام آسمانی متفاوتی در و خود نوشته است که بعد ها برای اکثر صور فلکی قابل مشاهده از از جمله اجرام مورد اشاره هومر، اسم گذاشتند که حتی تا امروز نیز از این اسم ها استفاده می شود. 
 مقالهٔ اصلی: فلسفه طبیعی ریشه در و در دارد(از ۶۵۰ تا ۴۵۰ قبل از میلاد مسیح) وقتی که همچون تالس دلایل را برای پدیده های طبیعت رد کردند و بیان داشتند که هر اتفاقی دلیلی طبیعی دارد. آنها ایده هایی را درنطر داشتند که با دلیل یا مشاهده اثبات شده بود و درستی بسیاری از فرضیه های آنان بعد ها در پژوهش های مختلف آزموده شد. برای مثال، اثبات درستی ، درحدود ۲۰۰۰ سال پس از پیشنهاد شدن آن توسط و شاگردش ، انجام شد. 
 از همین دوره بود که شاخه‌ای از فلسفه جدا شد که نام آن را نهادند و سالیان طولانی ادامه یافت. تا حدوداً در قرن هفدهم میلادی که دوباره با حضور چهره‌های بزرگ و برجسته‌ای همچون و می‌رفت که دوباره تحولی عظیم در علم و نحوه نگرش به آن مخصوصاً در و فیزیک ایجاد شود. با چاپ شدن کتاب نیوتن در سال ۱۶۸۷ با نام (همان‌طور که پیداست همچنان از عبارت در عنوان آن استفاده شده) تقریباً این نوع نگرش به فیزیک و ریاضیات به پایان راه خود رسید و نیوتن و همکاران وی در ، نحوهٔ نگرشی نو به طبیعت را بنیان‌گذاری کردند که امروزه به معروف است. البته ذکر این نکته الزامی است که این جنبش، قبل از قرن هفدهم، با تلاش دانشمندانی چون ، و آغاز شده بود و در زمان نیوتن به اوج خود رسید. 
پس از قرن هفدهم، فیزیک و ریاضیات با سرعت قابل توجهی توسعه یافتند و دانشمندان زیادی در شاخه‌های مختلف این دو علم، توانستند پاسخ بسیاری از پرسش‌های خود را بیابند. این روند تا قرن نوزدهم ادامه داشت. جامعهٔ فیزیکدانان در قرن نوزدهم، عموماً گمان می‌کردند که با کشفیات در حوزهٔ و معادله‌بندی چگونگی ایجاد شدن و مغناطیسی، توسط بارها و جریان‌های الکتریکی، فیزیک به نقطهٔ تکامل خود رسیده‌است و دیگر هیچ پدیدهٔ طبیعی وجود ندارد که نتوانند آن را توجیه و پیش‌بینی کنند.
 اما در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود که پدیده‌هایی توسط برخی از فیزیک‌دانان مشاهده شد که با علم فیزیک آن زمان قابل توضیح نبود یا اگر توضیحی ارائه می‌شد، در آن تناقض‌هایی وجود داشت. در این زمان بود که فیزیک‌دانان تقریباً به دو دسته تقسیم شدند.
 دسته‌ای سردمدار پایه‌گذاری فیزیکی جدید، که در آن اشکالات و کاستی‌های جبران شده باشد، بودند و دسته‌ای سر سرسختانه در مقابل هر گونه تغییر مقاومت می‌کردند و می‌کوشیدند که پدیده‌های جدید را با همان فیزیک کلاسیک (یا نیوتنی) توضیح دهند.
سرانجام بر پایه تلاش‌های دانشمندان قبل از خود همچون ، ، و توانست نظریه را ارائه دهد و همین‌طور توانست را ارائه و با موفقیت از آن دفاع کند.
در همین سال‌ها بود که فیزیک‌دانان پذیرفتند، با وجود اینکه فیزیک کلاسیک در حوزه مورد بحث خود (که عموماً پدیده‌هایی آزمایش پذیر بودند) خالی از هرگونه خطا است، اما نیاز به ایجاد شاخه‌ای جدید در علم فیزیک با نام است. پس از آلبرت اینشتین، تئوری مکانیک کوانتومی و همچنین فیزیک اتمی با تلاش دانشمندان بزرگی چون ، ، و هر روز کامل تر شد و این تکامل روزافزون علم فیزیک، تا به امروز در ده‌ها گرایش و شاخه ادامه دارد.
 
 در علم فیزیک، ما با سامانه‌های بسیار متفاوتی رو به رو هستیم، اما نظریه‌های اصلی که در هسته علم فیزیک قرار دارند، توسط همهٔ فیزیک‌دانان مورد استفاده قرار می‌گیرند. در فیزیک کلاسیک، ما با نظریه‌هایی سروکار داریم که حرکت اشیاء که ابعاد و سرعت‌هایی که قابل تصور و عموماً آزمایش پذیرند را، پیش‌بینی و تحلیل می‌کنند. زمانی که صحبت از ابعاد قابل تصور برای عموم مردم می‌شود، منظور از ابعادی فرا اتمی و فرامولکولی شروع می‌شود و تا ابعاد سیارات را در بر می‌گیرد و سرعت قابل تصور، عموماً سرعتی کمتر از سرعت نور است. اما هنگامی که سیستم‌های مورد بررسی ما، ابعادی فراتر از حد تصور ما به خود می‌گیرند، مثل منظومه‌ها، کهکشان‌ها و دیگر سیستم‌های عظیم ستاره‌ای و آسمانی یا ابعادی بسیار کوچک، مثل ابعادی زیر اتمی و حتی کوچکتر، فیزیک و مکانیک کلاسیک از خود ضعف نشان می‌دهد و دیگر قدرت پیش‌بینی و درک صحیح واقعیات را ندارد. به همین دلیل تئوری‌هایی که اینگونه سیستم‌ها را تحلیل می‌کنند، در حوزهٔ فیزیک جدید صورت‌بندی می‌شود. 
البته کاملاً بدیهی است، این تعاریفی که در اینجا ارائه می‌شود کاملاً شکلی عمومی دارند و در علم فیزیک، مرز واضحی میان فیزیک کلاسیک و فیزیک جدید به هیج وجه وجود ندارد. به صورتی که برخی از فیزیک دانان، فیزیک جدید را شکل تکامل یافته و تصحیح شده فیزیک کلاسیک می‌دانند، اما برخی از فیزیک‌دانان که مهم‌ترین آن‌ها بوده‌است، همان‌طور که در کتاب خود می‌گوید، فیزیک کلاسیک یک مقوله کاملاً جدا، فرمول‌بندی‌شده، بدون ایراد و کامل است اما در حوزهٔ سیستم‌های مورد بررسی خودش و نمی‌توان فیزیک جدید را شکل تکامل‌یافتهٔ فیزیک کلاسیک دانست.
 هدف اصلی فیزیک توصیف تمام پدیده‌های طبیعی قابل مشاهده و غیرقابل مشاهده برای بشر، توسط مدل‌های ریاضی (به اصطلاح کمی‌کردن طبیعت) است.
تا قبل از قرن بیستم، با دسته‌بندی پدیده‌های قابل مشاهده تا آن روز، فرض بر این بود که طبیعت از تشکیل شده‌است و تمام پدیده‌ها به واسطهٔ دو نوع بین (برهمکنش‌های و ) رخ می‌دهند.
برای توصیف این پدیده‌ها زیر به‌تدریج شکل گرفته و تکامل یافتند:
 
 
 
به مجموع این نظریه‌ها گفته می‌شود. در ابتدای پدیده‌هایی مشاهده شدند که توسط این نظریه‌ها قابل توصیف نبودند.
 بعد از پیشرفتهای بسیار بنیادین در ربع اول قرن بیستم، نظریه‌های فیزیکی با نظریه‌های کاملتری که این پدیده‌ها را نیز توصیف می‌کردند جایگزین گشتند. مهم‌ترین تغییر، تشکیل دو دینامیک متفاوت برای اجسام کوچک و اجسام بزرگ است. چون دینامیک اجسام بزرگ از لحاظ ساختاری و مفاهیم به دینامیک قبلی نزدیکی زیادی دارد (بر خلاف دینامیک اجسام ریز که ساختاری کاملاً متفاوت دارد) نظریه‌ها به دو دسته و تقسیم شدند. نظریه‌های دیگری در به تدریج شکل گرفتند که عبارت‌اند از:
 
 
 
 بعدها با پیدا شدن دو برهمکنش دیگر (برهمکنش و برهمکنش هسته‌ای ضعیف) برای فرمول‌بندی آن‌ها هم اقدام شد و از نسبیت خاص برای تمام نظریه‌ها استفاده شد و کل نظریه‌ها عبارت شدند از:
 
 
 
 
۵-نظریهٔ ضعیف کوانتومی (برهمکنش هسته‌ای ضعیف و دینامیک کوانتومی بعداً با تلفیق با الکترودینامیک نظریه الکترو ضعیف کوانتومی را ساخت) تمام این نظریه‌ها به‌جز نسبیت عام از دینامیک کوانتومی استفاده می‌کنند. به مجموعه‌ای ازQED وQCD و نظریهٔ ضعیف اصطلاحاً گفته می‌شود.
امروزه بسیاری از فیزیکدانان به دنبال متحد کردن چهار برهمکنش ( ) می‌باشند که مشکل اصلی وارد کردن گرانش و استفاده از دینامیک کوانتومی برای گرانش می‌باشد. نظریه‌های و به‌خصوص از نمونه‌های این تلاش‌ها است. همچنین بیشتر نظریه‌های جدید از مفهومی به نام استفاده می‌کنند که به نظریه‌های میدان مشهور هستند.
 جدول زیر بسیاری از زمینه‌ها و زیرزمینه‌های به همراه مربوط و به کار رفته در آن‌ها را در بر می‌گیرد.
{"title": "فیزیک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%DB%8C%D8%B2%DB%8C%DA%A9&oldid=35051956", "language": "fa"}