(متولد سال ۱۳۲۰، ) ، و یکی از پیشکسوتان حرکت‌های در است.
 خسرو منصوریان متولد ۱۳۲۰ در و بزرگ شده در یک خانوادهٔ متوسط در است. وی، پس از اخذ دیپلم برای ادامه تحصیل به تهران آمد، و موفق به اخذ لیسانس مددکاری اجتماعی شد. وی در دوران دانشجویی، یک دوره مسئول بود. او در سال سوم با یکی از هم کلاسی‌هایش، فاطمه فرهنگخواه، ازدواج کرد.
پس از فارغ‌التحصیلی، در استخدام گردید. او اولین مرکز مددکاری اجتماعی را در مرکز امور دانشجویی دانشگاه تهران ایجاد کرد. بدین ترتیب، در هر دانشکده‌ یک پست در نظر گرفته شد. هم‌زمان اولین مهد کودک مدرن در ایران به نام «آشیانه کودک» را تأسیس کرد. دو سال بعد برای ادامه تحصیل عازم شد ولی با بالا گرفتن ، پس از شش ماه به کشور بازگشت. با پذیرش کودکان زندانیان و فعالین سیاسی آن زمان در مهد کودک زمینه برای برقراری ارتباط بیشتر با مخالفین از جمله فراهم گردید. حدود سال‌های ۱۳۵۰ اجازه دریافت وجوهات برای کمک به مردم نیازمند و انجام فعالیت‌های مددکاری را به منصوریان داد. این خود مشوقی برای او شد تا در راه خیر و یاری به نیازمندان مستحکم تر قدم بردارد.
 او مؤسس و عضو هیئت امنای دو ، و عام‌المنفعه است که در سال ۱۳۷۸ به همراه همسر و دوستان بنیان‌گذارد:
 
 او تجربه کار با قشرهای آسیب‌پذیر را طی پنجاه سال گذشته در سازمان‌های مختلف مانند: انجمن حمایت از زندانیان، دادگاه‌های اطفال، دادگاه حمایت خانواده، معتادان به مواد مخدر، پرورشگاه‌ها، مدارس، امور دانشجویی دانشگاه‌های تهران و ... کسب کرده و پس از به مدت ۲۲ ماه در سمت معاونت امور اجتماعی و رفاه خدمت کرده‌است. وی، پس از کناره‌گیری از خدمات دولتی تلاش خود را در زمینه جامعه مدنی، سازمان‌های خیریه، غیردولتی و غیرانتفاعی متمرکز نمود.
 او علاوه بر این در تأسیس و مدیریت N.G.Oهای دیگر از جمله در تهران، ، مشهد، ، ، ، و ... حضور و نقشی فعال داشته و دارد. 
 در سال ۱۳۷۲ منصوریان به « » که در سال ۱۳۶۲ در جریان جنگ به منظور حرفه‌آموزی برای معلولین جنگ تأسیس شده بود دعوت به همکاری شد. وی تا سال ۱۳۷۶ به عنوان مدیرعامل آن مجتمع فعالیت و آن را به یک مؤسسه بزرگ در سطح کشور و بین‌الملل تبدیل کرد. تاکنون تعداد زیادی از شهرستان‌های کشور از آن الگو گرفته و موسسات مشابهی تأسیس کرده‌اند. وی در سال ۱۳۷۶ مجتمع رعد تهران را به قصد مشهد ترک کرده و در آنجا «مجتمع آموزشی نیکو کاری توانیابان مشهد» را بنیان گذاشت.
 منصوریان، علاوه بر فعالیت‌های مدنی از بدو جوانی به فعالیت‌های سیاسی نیز پرداخته است. در نوجوانی با در مشهد آشنا می‌شود و پای درس‌های استاد می‌نشیند. حضورش در کانون، منجر به نزدیکی او به می‌شود. او تا زمان درگذشت دکتر شریعتی از یاران نزدیک او باقی ماند و سپس تلاش کرد تا در مسیر او قدم بردارد. منصوریان در دورهٔ با تفکرات و مهندس مهدی بازرگان نیز آشنا شد و خط مشی صلح‌طلبانه ولی منتقد ایشان را آموزهٔ راه خود کرد. پس از انقلاب ۵۷ او رسماً به عضویت درآمد و به زودی عضو شورای مرکزی و دفتر سیاسی این تشکل شد. 
 با نزدیک شدن به انقلاب ۱۳۵۷، منصوریان انجمن اسلامی مددکاران اجتماعی و ستاد کمک رسانی به آسیب دیدگان ناشی از تظاهرات را تشکیل داد. برای دیدار با به رفت.
 منصوریان بارها به دلیل فعالیت‌های اصلاح طلبانه‌اش توسط حکومت زندانی شده‌است. یک ماه قبل از پذیرش ، منصوریان، ، ، دستگیر و به مدت ۹ ماه در و در سلول انفرادی نگهداری شدند. در نهایت، او بدون تفهیم اتهام، وکیل یا دادگاه، شب ۲۲ بهمن ۶۷ از اوین آزاد شد. در خرداد سال ۱۳۶۹ در پی امضای نامه ۹۰ نفری مجدد دستگیر و حدود ۱۸ ماه در زندان به سر برد. در هنگام سفر ، آقای ، به ایران، منصوریان با ایشان در زندان ملاقات کرد. در سال ۱۳۸۰ نیز، برای سومین بار به همراه اکثریت اعضای نهضت آزادی و فعالین ملی مذهبی دستگیر و در سلول انفرادی محبوس شد. پس از ۱۱ ماه دادگاه بدوی غیرعلنی او را به جرم «به خطر انداختن امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی» به ۷ سال زندان محکوم کرد. با درخواست تجدید نظر و رفتن پرونده به دادگاه تجدیدنظر او به قید وثیقه آزاد شد. در سال ۱۳۸۲ حکم منصوریان تأیید شد. اما این حکم هیچ گاه از جانب به اجرا گذاشته نشد. در اسفند ۱۳۹۳، منصوریان به زندان اوین مراجعه می‌نماید تا به ممنوع‌الخروجی‌اش و نگهداری وثیقه (که رقم قابل توجهی داشته‌است) به مدت ۱۳ سال اعتراض کند. در این زمان مسئولین او را بازداشت و در بند عمومی حبس می‌کنند. منصوریان پس از چندی به دلیل بیماری قلبی به بیمارستان منتقل می‌شود و تحت درمان قرار می‌گیرد. او روز چهارشنبه ۱۹ اسفند ماه ۹۴ از زندان اوین آزاد شد.
{"title": "خسرو منصوریان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88_%D9%85%D9%86%D8%B5%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86&oldid=34366056", "language": "fa"}