خط‌ها ایرانی را بر پایه زمان می‌توان به دو دسته کرد:
 
 کهنترین مربوط به ۳۵۰۰ سال پیش از میلاد است و تاکنون کاملاً رمزگشائی نشده‌است. این خط از نوع است و بدون نظام نوشتاری محسوب می‌شود.
 از ۴ تا ۵ هزار سال پیش از میلاد در نزد ساکن جنوبی معروف بود. حروف الفبایی میخی ۴۲ حرف بوده‌است و ۳۶ حرف آن را از روی حروف میخی آشوری ساخته‌اند که ۵ حرف آن از حروف صدادار بوده‌است.
 این خط از گرفته شده‌است و در اصل منتهی می‌شود به ۲ خط کهن که یکی و دیگری است.
 یا «زند» که آن به احتمال زیاد در زمان اختراع شده‌است دارا ۴۴ حرف با صدا و بی صداست و امروز کاملترین خطی است که در موجود می‌باشد، در ظرف چند ساعت با چند درس می‌توان حروف مذکور را فرا گرفت و کلمات ایزدی دین کهن را بدون غلط با همان و تجوید اصلی تلاوت کرد.
 که از اصل گرفته شده بود و آن را «قلم عبری» می‌نامیدند و بعد از درآمیختگی با آرامیان و واقعهٔ اسارت خط مذکور را تغییر دادند و از گردهٔ خط آرامی اختیار کردند و بعد از تکمیل آن را خط آشوری یا خط مربع نام نهادند. 
 که آن هم از گرفته شده‌است و اصلش به می‌رسد، با تصرفاتی که در آن به عمل آمد اصل و ریشه را به وجود آورد.
 که باقی مانده و با نزدیک بوده‌است.
{"title": "خط‌های ایران", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B7%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86&oldid=30948700", "language": "fa"}