با اشتباه نشود. یکی از دانشکده‌های است که در زمینه آموزش و پژوهش در رشته‌های ، ، ، و فعالیت می‌کند.
 پیشینه آموزش و فعالیت‌های جغرافیای دانشگاهی به در برمی‌گردد. در دورهٔ علوم «تاریخ و جغرافیا» نخست به عنوان یک رشته دانشگاهی آموزش داده می‌شد اما با گسترش فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی جغرافیا در ، رشته جغرافیا در سال تحصیلی ۱۳۳۹–۱۳۴۰ به صورت رشته آموزشی و پژوهشی مستقل درآمد. سرانجام در سال ۱۳۸۰، دانشکده جغرافیای دانشگاه تهران به عنوان نخستین دانشکده جغرافیای کشور بنیان نهاده شد و در سال ۱۳۸۶ با خروج از ، دارای فضای آموزشی و پژوهشی شد. این دانشکده به عنوان از طرف انتخاب شده‌است.
 پیش از بنیان ، در گسترش دانش جغرافیا، که مانند سایر علوم در غرب دگرگون شده و گسترش یافته بود، اقداماتی انجام داد. وی از اهمیت و تأثیر جغرافیا در رشد آگاهی ایرانیان از مسائل جهانی آگاه بود. برای نمونه، در زمان اقامتش در تبریز در دوره ولایت عهدی ، پس از پایان مأموریتش در مترجم خود را به ترجمه کتابی جغرافیایی گماشت. همچنین در آغاز دوره صدراعظمی، امیر کبیر هزینه چاپ کتاب فلوغون رفائیل با عنوان «جهان‌نما» را که از ترجمه شده بود پرداخت در حالی که چنین اقدامی از سوی وی دربارهٔ علوم دیگر گزارش نشده‌است. 
 جغرافیای جدید در ایران با تأسیس دارالفنون در سال آغاز شد. 
در نخستین سالهای گشایش دارالفنون، جغرافیا توسط آموزگاران عمومی و غیرمتخصص تدریس می‌شد، اما با آغاز تدریس این علم توسط ، ، اهمیت جغرافیا در دارالفنون افزایش یافت. اهمیت نقش نجم الدوله از این جهت بود که نخستین کتاب جغرافیایی را با عنوان «جغرافیا: طبیعی و سیاسی» در سال ۱۲۵۹ خورشیدی به در به چاپ رساند. 
 شاگردانی چون ملقب به مهندس‌الملک (از نویسندگان ) و زیر نظر نجم‌الدوله پرورش یافتند. 
از دیگر کارهای نجم الدوله در زمینه جغرافیا می‌توان به از شهرهای ، و ، ترسیم نقشه اراضی تهران، بررسی رودهای و برای برآورد هزینه بازسازی سدهای کارون و ، سرشماری تهران در ۱۲۸۴ (با عنوان «تشخیص نفوس دارالخلافه») و تهیه نقشه تهران‌ اشاره کرد.
 در سال ترسیم نقشه ایران را آغاز کرد و آن را بر اساس مقابله و تصحیح ۱۷ نسخه نقشه موجود به زبانهای انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و روسی انجام داد، و به این ترتیب پایه‌گذار سازمان جغرافیایی کشور ( امروزی) گردید. 
 تا سال‌های پایانی خورشیدی، جغرافیا در دبیرستان‌های ایران آموزش تخصصی نداشت و تا اوایل آثار در زمینه جغرافیا، تنها کتابهای معتبر جغرافیا در ایران به‌شمار می‌رفت. 
 سال ۱۳۰۷ آغاز مرحله واقعی آموزش و گسترش جغرافیا در ایران بود. در آن سال ، با هدف تربیت معلم، به بدل شد و قانون اعزام دانشجو به خارج تصویب شد. در ، رشته مشترک «تاریخ و جغرافیا» یکی از پنج رشته اصلی بود. فارغ‌التحصیلان این دانشسرا یا به آموزش در دبیرستان می‌پرداختند یا برای ادامه تحصیل به خارج فرستاده می‌شدند. 
 آموزش جغرافیا که تاحدودی تحت تأثیر شیوه رایج در بود، تا سال ۱۳۱۳ تحول عمده‌ای نکرد. پس از تأسیس ، برنامه‌ها و محتوای جغرافیا به سرعت در مراکز علمی و دیگر شهرها گسترش یافت. 
 نقشه‌خوانی و نقشه‌برداری در سال ۱۳۱۷ در محتوای علم جغرافیا گنجانده شد، و آزمایشگاه جغرافی در سال‌های ۱۳۱۷–۱۳۱۸ ایجاد گردید که بر روند گسترش جغرافیا در ایران تأثیر مهمی بر جای گذاشت. در ۱۳۳۲ بنیان نهاده شد، و در ۱۳۳۴ از دانشکده ادبیات جدا شد و مرکز مستقلی برای تربیت معلم جغرافیا فراهم ساخت. 
 پس از تهران، آموزش تاریخ و جغرافیا به عنوان یک رشته اصلی در (۱۳۲۶) و (۱۳۳۴) پایه‌گذاری شد. برای نخستین بار، دوره دکترای تاریخ و جغرافیا در سال تحصیلی ۱۳۳۶–۱۳۳۷ در ایجاد شد. 
 در سال تحصیلی ۱۳۳۹–۱۳۴۰ رشته جغرافیا از رشته تاریخ جدا و تبدیل به رشته مستقلی شد 
و سه تخصص ، و ، و برای آن ایجاد گردید. 
سپس، آموزش رشته جغرافیا به دانشگاه‌های (۱۳۴۰)، (۱۳۴۵) و در (۱۳۴۸) گسترش یافت. 
مهمترین آثار جغرافیایی چاپ شده پیش از پیروزی انقلاب در قالب کتاب، اطلس، مرجع و مجله مربوط به این دوره است. 
 در طول پنجاه سال قبل از ، شمار فارغ‌التحصیلان رشته جغرافیا از مؤسسات آموزش عالی بین ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر بود که حدود ۸۵ درصد از آنان جذب شدند. پس از اعلام در سال ۱۳۴۱، « » ایجاد شد که به جغرافیای کاربردی توجه ویژه داشت. 
 گروه جغرافیا تا سال ۱۳۸۰ دارای گرایش‌های ، و بود، ولی با توجه به افزایش رشته‌ها و گرایش‌های گروه جغرافیا، افزایش تعداد دانشجو، عدم سنخیت تکنیک‌های مدرن جغرافیا با رشته‌های و گرایش آن به سمت و ، و همچنین برای فراهم آوردن امکان توسعه پژوهشی جغرافیا، اندیشهٔ گسترش گروه و تبدیل آن به دانشکده مستقل شتاب گرفت و با پشتیبانی اساتید گروه جغرافیا و بسیاری از جغرافی‌دانان ایران در آبان ماه ۱۳۸۰ ایجاد دانشکده مستقلی برای علم جغرافیا در به تصویب رسید.
 بدین ترتیب نخستین دانشکده جغرافیای کشور در سال ۱۳۸۰ در ایجاد شد. امروزه در مراکز دانشگاهی بر جغرافیای ملی، محلی و ناحیه‌ای تأکید می‌شود و ده تخصص در مقاطع و گرایشهای گوناگون جغرافیا، از جمله ، ، ، ، و در دانشگاه‌های کشور وجود دارد.
 هرچند پس از تصویب شورای گسترش آموزش عالی و انتصاب ریاست و متعاقب آن معاونین دانشکده از همان تاریخ فعالیت دانشکده آغاز گردید، ولی تشکیلات دانشکده توسط در تاریخ ۱۳۸۱ به دانشگاه ابلاغ و دانشکده رسماً فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی و اداری خود را به عنوان دانشکده جغرافیا آغاز نمود. این دانشکده در سال ۱۳۸۶ از خارج و دارای فضایی مستقل در خارج از شد. روسای این دانشکده از ابتدای شکل‌گیری تاکنون، مجتبی قدیری معصوم، احمد پور احمد و کیومرث یزدان پناه و ابراهیم مقیمی بوده‌اند. 
 همچنین این دانشکده به عنوان از طرف به سایر دانشکده‌های ایران معرفی شده‌است.
 
 
 
 از آغاز تأسیس در سال ۱۳۰۷ به مدت ۱۰ سال تمام تدریس جغرافیا بر عهده و بود، تا اینکه در سال تحصیلی ۱۳۱۷–۱۳۱۸ که تحصیلات خود را در انجام داده بود به همراه که از دکترای خود را دریافت کرده بود و به استادان مزبور پیوستند. بجز دو سالی که هم در ردیف معلمان جغرافیای دانشسرای عالی درآمد، آموزش جغرافیا بر عهده همین چند نفر بود. 
 پس از جدا شدن و استقلال رشتهٔ جغرافیا از تاریخ در سال ۱۳۴۰ و بازنشسته شدن ماژور مسعودخان کیهان و عباس اقبال، گروه تازه‌تاسیس جغرافیا در سال ۱۳۴۲ را که دکترای خود را در گرایش از دریافت کرده بود به عضویت هیئت علمی دانشگاه درآورد، و مسولیت آموزش بسیاری از درس‌هایی که قبلاً بر عهدهٔ و احمد مستوفی بود، به وی سپرده شد. در همان زمان کاظم ودیعی و جهانگیر صوفی، و ربیع بدیعی به صورت استاد حق‌التدریسی برای آموزش دروس تخصصی خود با دانشگاه تهران همکاری می‌کردند. از دیگر استادان پیشکسوت جغرافیای دانشگاه تهران می‌توان از ، رحیم مشیری، شاپور گودرزی‌نژاد، فاطمه بهفروز، خدیجه اسدیان، محمد پورکمال، مسعود مهدوی، ، رحمت‌الله فرهودی، ، ابراهیم جعفرپور، ، حسین محمدی و یاد کرد.
{"title": "دانشکده جغرافیای دانشگاه تهران", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%A9%D8%AF%D9%87_%D8%AC%D8%BA%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87_%D8%AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86&oldid=34000397", "language": "fa"}