یا اشعاری در هستند که به توصیف یا مجالس بزم شراب‌خواری می‌پردازند. اگرچه خمریه با دارای مشابهاتی است اما نباید اشتباه گرفته شود زیرا در ساقی‌نامه مطالب عرفانی بیشتر نمود دارند. خمریات فارسی متأثر از شناخته می‌شود اما در صحت این موضوع تردیدهایی وجود دارد.
 بهترین باده‌سرایی‌ها در ادبیات فارسی از قرن سوم هجری تا قرن پنجم سروده شده‌اند.
 خمریات عرب مادر خمریات در ادبیات فارسی شناخته می‌شود. اما این موضوع را مردود می‌شمارد و می‌نویسد خمریات عرب بیشتر بر پایه قصیده‌اند اما در ادبیات فارسی با وجود انکه شکل غالب قصیده است اما در دیگر گونه‌ها مانند ، ، ، نیز وجود دارد و محتوای خمریات عرب بیشتر به مفاخره برای نوشیدن شراب می‌پردازد و در دوره‌های متاخر آن مانند اخطل به کهنه کردن شراب نیز اشاراتی می‌شود اما محتوای خمریات در ادبیات فارسی بسیار غنی‌تر معمولاً به شکل داستان و نه توصیف و نمادین‌تر(مانند قصیده ) هستند به گونه‌ای که بعدها به تکامل پیدا می‌کند. به نظر رضایی «هر جا باده‌ای بوده و شاعری، شعر خمری نیز وجود داشته‌است. » 
 بیشتر باده‌سرایی‌ها به قالب است برای نمونه قصیده از که شروع آن چنین است:
 در قالب (از رودکی):
 در قالب از :
 در از :
 در قطعه از 
 از میان شاعران خمریه‌سرا و از بزرگان محسوب می‌شوند اما با این حال از شاعران زیر نیز خمریه‌هایی وجود دارد:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 همچنین ببینید: ساقی‌نامه‌ها متاخر از خمریات هستند و معتقد است که ساقی‌نامه‌ها با خمریات رابطه‌ای دارند اما هرگونه ارتباط را رد می‌کند. خمریات فارسی معمولاً در قالب قصیده هستند در صورتی که ساقی‌نامه‌ها به قالب و وزن و یک ساقی‌نامه به قالب قصیده یافت نشده‌است. از لحاظ محتوی در هر دو درخواست و طلب عیش و شادی می‌شود اما در ساقی‌نامه‌ها این موضوعات بیشتر نمادین هستند. به حدی که از ساقی‌نامه‌سرایان معروف می‌سراید که تاکنون لب به نزده‌است اما در باده‌سرایی این چنین نیست:
{"title": "خمریه (ادبیات فارسی)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%87_(%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA_%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C)&oldid=31356234", "language": "fa"}