خاصیتی که امکان تغییر ترتیب عملوندهای یک عملیات را می دهد. (به : ) در ، یک خاصیت برای یک است، که تغییر ترتیب عملوندها بر روی نتیجه تأثیر نداشته باشد. خاصیت جابجایی، خاصیتی بنیادین برای بسیاری از عمل‌های دوتایی می باشد و بسیاری از اثبات های ریاضیاتی به آن بستگی دارد. این همان خاصیت آشنای "۳+۴=۴+۳" یا "۲×۵=۵×۲" است. ازین خاصیت می توان در حالات پیشرفته تر نیز استفاده کرد. برخی از عمل‌های دوتایی چون و خاصیت جابجایی ندارند (مثلاً "۳-۵≠۵-۳")؛ چنین عمل‌هایی جابجایی ، لذا به آن ها می گویند. این ایده که عملیات ساده ای چون و اعداد جابجایی هستند، سال ها به صورت ضمنی و پنهان فرض می شد. لذا، این خاصیت تا قرن ۱۹ میلادی به صورت آشکار مطرح نشد، در این زمان بود که ریاضیات شروع به صوری سازی این مفهوم کرد. برای روابط دوتایی هم خاصیتی مشابه به نام وجود دارد، روابطی که این خاصیت را دارند، ترتیب عملوندها برایشان اهمیتی ندارد. مثالی از روابط دوتایی متقارن، رابطه تساوی است که معمولاً آن را با = نشان می دهند. علت متقارن بودن این رابطه این است که در برابری دو شیء، ترتیب قرارگیریشان در دو سمت نماد تساوی اهمیتی ندارد. 
 عبارت «جابه‌جایی‌پذیر» در چند مورد مشابه کاربرد دارد. 
 ۱. یک تحت عمل‌گر ∗ در S جابه‌جایی‌پذیر است اگر:
 
 ۲. کاربرد دیگر می‌گوید که با تحت ∗ اگر:
 ۳. یک دو مانند f: → دارای خاصیت جابه‌جایی است، اگر:
{"title": "خاصیت جابه‌جایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D8%B5%DB%8C%D8%AA_%D8%AC%D8%A7%D8%A8%D9%87%E2%80%8C%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=33732509", "language": "fa"}