ترکیبات شیمیایی هستند که دارای خواص بیهوشی بوده و بیمار با استنشاق آن، بیهوش می‌شود.
 این دارو توسط متخصصان بیهوشی، پرستاران بیهوشی یا دستیاران بیهوشی با استفاده از ماسک، ماسک حنجره‌ای یا لوله تراشه که متصل به یک تبخیرکننده اختصاصی برای هر دارو و یک سیستم تحویل بیهوشی است به بیمار داده می‌شود. داروهای بیهوشی استنشاقی مورد استفاده، عبارتند از: ماده تبخیری مانند ، و و گازهای بیهوشی، همچون و .
 
 
 
 
 اگر چه برخی از مواد هنوز هم در بعضی از کلینیک‌ها و موارد تحقیقاتی استفاده می‌شود
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 دیگر گازها و بخارات که می‌توان جهت ایجاد بیهوشی از آنان استفاده کرد، شامل ، و است. این گازها در داخل ذخیره شده و از به جای استفاده می‌کنند. اگرچه سیکلوپروپان یک گاز بسیار عالی برای بیهوشی است اما مدت زیادی است که به دلیل خاصیت انفجاری برای بیماران استفاده نمی‌شود. گاز بدون بو می‌باشد و شروع اثر سریعی دارد، اما در عین حال گران‌قیمت بوده و نیاز به تجهیزات ویژه برای استفاده دارد. و حتی با غلظت ۸۰٪ بیهوشی مناسب برای جراحی را ایجاد نمی‌کند، بنابراین در بسیاری از افراد در فشار اتمسفر استاندارد از این گاز در کنار سایر گازهای بیهوشی استفاده می‌شود.
 تحت شرایط فشار بالا (بالاتر از فشار اتمسفر) سایر گازها مانند نیتروژن و مانند ، و باعث بیهوشی می‌شوند. در فشار جزئی بالا (مثلاً فشار بیش از ۴ بار یا غواصی در عمق بیش از ۳۰ متر) به عنوان ماده بیهوشی عمل می‌کند و شرایط را ایجاد می‌کند 
 با این حال حداقل میزان غلظت آلوئولی (MAC) برای نیتروژن تا قبل از فشار ۲۰ تا ۳۰ بار بدست نمی‌آید آرگون با فشاری بیش از دو بار به عنوان بی هوش‌کننده و زنون با غلظت ۸۰٪ در فشار اتمسفر نرمال قابل استفاده می‌باشد. 
 این مفهوم برای اولین بار در سال ۱۵۴۰ توسط پاراسلسوس استفاده شد. پس از آن حدود ۴۰ سال بعد در سال ۱۵۸۱ (به : ) از اتر برای بیهوشی انسان بدون انجام جراحی استفاده کرد.
{"title": "داروهای بیهوشی استنشاقی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%A8%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%B4%DB%8C_%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%82%DB%8C&oldid=32729621", "language": "fa"}