نوعی است که با شیر خوردن از که طبیعی او نیست، حاصل می‌شود. تأثیر این نوع قرابت فقط در منع میان خویشان رضاعی است و آثار دیگر قرابت نسبی مانند بردن و در آن مطرح نیست.
 این نوع از خویشاوندی مختص و کشورهای مسلمان‌نشین است و پیشینه آن به سنت‌های اعراب پیش از می‌رسد. پس از اسلام نیز این نوع از خویشاوندی شد و هم‌اکنون نیز در کشورهای اسلامی (حتی قانون مدنی ترکیه که ترجمه قانون مدنی سوئیس است) به رسمیت شناخته شده‌است. 
 (با فتح یا کسر ) به معنای شیر دادن و مکیدن شیر از سینه و به معنای است و در گفتار بیشتر کلمات برادر و خواهر (یا پدر و مادر) همشیر یا شیری به کار می‌رود 
 
 آیه ۲۳ در بیان زنانی که با آنان ممنوع است، می‌گوید: «... و امهاتکم اللاتی ارضعنکم و اخواتکم من االرضاعة» البته این آیه فقط ممنوعیت نکاح با مادر و رضاعی را بیان کرده اما در و اخبار دامنه خویشان رضاعی گسترش یافته و به عمو و عمه و دائی و خاله و اجداد و نوادگان نیز می‌رسد در این زمینه حدیث معروفی از [ محمد]] است که می‌گوید: «یحرم من الرضاع ما یحرم من النسب» یعنی رضاع از حیث حرمت نکاح در حکم نَسَب (رابطه نسبی) است. این حرمت برای ازدواج با خویشاوندان رضاعی همسر شخص نیز وجود دارد 
 هر نوع شیر خوردنی ایجاد قرابت رضاعی نمی‌کند. بر پایه فقه امامیه پدید آمدن آن را مشروط به این کرده‌است که:
{"title": "خویشاوندی رضاعی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%88%D9%86%D8%AF%DB%8C_%D8%B1%D8%B6%D8%A7%D8%B9%DB%8C&oldid=33878078", "language": "fa"}