یا (به : ) حمله به دفتر مرکزی در ۲۱ دسامبر ۱۹۷۵ است که در جریان آن شش ستیزه‌جوی وابسته به به نشست نیم‌سالیانه رهبران اوپک در ، حمله کردند.
 مهاجمان پس از کشتن یک پلیس اتریشی، یک افسر امنیتی اوپک، و یک اقتصاددان و زخمی کردن چند نفر دیگر، بیش از ۸۰ نفر را به گروگان گرفتند. گروگان‌ها شامل ۱۲ وزیر نفت، ۶۸ کارمند و عضو هیئت نمایندگی بودند.
 وزیر دارایی وقت ایران که در آن هنگام ریاست مجمع سالانه و و رئیس دوره‌ای اوپک را به عهده داشت نیز در میان این گروگان‌ها بود. وی همچنین از طرف ایران به عنوان مذاکره‌کننده ارشد نفتی در این نشست بود.
 این حمله در واکنش به دومین توافق میان و به نام «قرارداد سینای۲» بود که برپایه آن، مصر که یکی از قدرتمندترین کشورهای عربی بود امتیازات ویژه‌ای را در برابر بازپس‌گیری بخشی از به اسرائیل داد. 
 این گروه با نام گروه «ارتش انقلاب عربی» را فردی به نام معروف به «کارلوس شغال» و انیس نقاش فرماندهی می‌کردند. 
 در هنگام گروگانگیری، ، تاره آغاز شده بود و و برای جلوگیری از گسترش نفوذ ، به مسیحی کمک مالی می کردند. از سوی دیگر، که بیشتر آنها و و بودند به‌همراه (که بیشتر، بودند) در کنار فلسطینیها در برابر فالانژها می‌جنگیدند. (لبنانی مسیحی و از سران ) برای وادار کردن دولت‌های ایران و عربستان به ترک پشتیبانی از فالانژهای مسیحی، طرح گروگانگیری شرکت کنندگان نشست اوپک را برنامه‌ریزی و به انیس نقاش را مسئول اجرای آن کرد. 
 کارلوس به همراه دو چپ‌گرای ( ، ) و و یک زن در صبح روز ۳۰ آذر ۱۳۵۴ به شکل خدمتکار به محل نشست در نفوذ کردند. آنها در میان جلسه وزیران نفت وارد سالن نشست شدند و در آغاز با اسلحه، مقامات را تهدید کردند و سپس در سالن کار گذاشتند. آنها بیش از ۶۰ نفر را به گروگان گرفتند و دیپلمات‌ها را به سه دسته دوست، بی‌طرف و دشمن تقسیم کردند که دوستان شامل ، و ، گروه بی‌طرف: ، ، ، ونزوئلا، و دشمنان شامل ، ، ، و بودند. آنها زیر صندلی نمایندگان این کشورهای دشمن، گذاشتند. ودیع حداد به انیس نقاش و کارلوس شغال دستور داده بود که و (هدف‌های اصلی گروگانگیری) را بکشند اما هر دوی آنها از اینکار خودداری کردند چون آن را بشدت به زیان مبارزات فلسطینیان می دانستند. 
 کارلوس از دولت اتریش درخواست هواپیما کرد تا گروگان‌ها را به هر جا خواست ببرد و از این کشور خواست بیانیه‌ای دربارهٔ آرمان فلسطین هر دو ساعت از رادیو و تلویزیون اتریش پخش کند و گرنه ابتدا و جمشید آموزگار را خواهد کشت و بعد سالن را منفجر خواهد کرد. 
 سرانجام مقامات پس از چند ساعات گفتگو بی‌حاصل به خواسته گروگانگیران تن دادند و تروریست‌ها به همراه دریافت بین پنج تا پنجاه میلیون همراه با گروگان‌هایشان با اتوبوس به سمت فرودگاه و سپس با هواپیما به سمت حرکت کردند. آنها در الجزایر برخی گروگان‌های عرب را آزاد کردند و به سوی لیبی حرکت کردند. اما در لیبی هواپیمایی برای رفتن به سمت در اختیارشان قرار نگرفت و به ناچار پس از اینکه نتوانستند در فرود بیایند دوباره به الجزایر بازگشتند. تأثیر این حادثه چنان بود که اوپک تا ۲۵ سال نشستی در این اندازه برگزار نکرد.
 گفته می‌شد هدایت‌گر اصلی این عملیات در کنار کارلوس، فردی به نام «خالد» بوده اما هویت اصلی او هیچگاه فاش نشد. انیس نقاش در در گفتگو با تلویزیون اعلام کرد که خالد، خود او بوده است. او در این گفتگو گفت که هدف اصلی گروگانگیری، آزادسازی جمشید آموزگار و زکی یمانی، هر یک در برابر دریافت پنج میلیون دلار آمریکا از دولت‌های ایران و عربستان بوده و موضوع «رساندن صدای فلسطینیان به گوش جهانیان»، تنها پوشش تبلیغاتی بوده است. او همچنین گفت که گروگانگیری به خواست یکی از دولت‌های عربی عضو اوپک بود. اما نام این دولت را فاش نکرد. اما هانس یواخیم کلاین در دادگاه گفت که ، دستور دهنده مستقیم عملیات بوده است.
{"title": "حمله اوپک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D9%85%D9%84%D9%87_%D8%A7%D9%88%D9%BE%DA%A9&oldid=32745263", "language": "fa"}