مطالعات نشان می‌دهند که احتمال بیش از قشرها دیگر است. حتی کسانی که تحصیلات پزشکی دارند اما نیستند، کم‌تر احتمال دارد دست به بزنند. 
 نرخ خودکشی میان پزشکان زن با مرد به‌تقریب برابر است. اما با این حال، همان‌طور که اشاره شد، از قشرها دیگر جامعه بسیار بالاتر است. لازم به یادآوری است که احتمال ارتکاب خودکشی میان پزشکان زن بالاتر از پزشکان مرد است. نرخ احتمال ارتکاب به خودکشی میان پزشکان زن ۲۵۰٪ و پزشکان مرد ۷۰٪ بیش از سایر قشرها است. 
 با آنکه پژوهشی به سال ۱۹۹۹ نشان داد که خطر ارتکاب به خودکشی میان پزشکان بالا است، در رابطه با نرخ ارتکاب به خودکشی میان دانشجویان این رشته هنوز پژوهش جامعی صورت نگرفته‌است. بر پایه پژوهشی که از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴ در کشور صورت پذیرفت، مشخص شد که نخستین میان پزشکان این کشور، خودکشی است. 
 در سال ۲۰۱۸ روزنامه‌نگاری از ، را مورد بررسی قرار داد تا بفهمد این مرکز چگونه به خودکشی پزشکانش واکنش نشان می‌دهد. 
 طبق روال گذشته پزشکانی که به سبب داشتن تقاضای کمک می‌کرده‌اند، با واکنش‌های منفی حرفه‌ای از جمله باطل شدن پروانه کارشان، برخورد با موانع گوناگون در یافتن شغل در آینده و محدود شدن مزایای حرفه‌ایشان روبرو می‌شده‌اند. با این حال سازمان‌های ناسودبر و سامانه‌های بهداشتی گوناگونی در پی ایجاد راهکارهایی برآمده‌اند تا پزشکان و دیگر متخصص‌های کارا در این رشته بتوانند درخواست کمک و پشتیبانی کرده و نیز موانع سامانه‌ای موجود بر سر دریافت درمان مناسب برای آنان از میان بروند. برخی سازمان‌های حرفه‌ای کارا در این زمینه نیز خواستار آن شده‌اند تا عواقب منفی حرفه‌ای ناشی از درخواست کمک برای درمان افکار خودکشی میان پزشکان از میان بروند. 
 (به : ) مستندی است در رابطه با خودکشی پزشکان که به سال ۲۰۱۸ منتشر شد.
{"title": "خودکشی میان پزشکان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C_%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86&oldid=33597329", "language": "fa"}