(به : ) است که یک را در خود حل می‌کند و باعث ایجاد یک می‌شود. حلال معمولاً یک ماده است اما می‌تواند ، یا یک باشد. مقدار حل شونده ای که می‌تواند در حجم خاصی از حلال حل شود، با تغییر تغییر می‌کند. کاربرد اصلی حلال‌ها در ساخت رنگ، پاک کننده‌های رنگ‌ها و جوهرها، و است. 
 کاربردهای خاص حلال‌های آلی عبارتند از: استفاده در خشک‌شویی (به عنوان مثال )، به عنوان مواد (به عنوان مثال و )، به عنوان پاک کننده‌های لاک ناخن و حلال‌های چسب ( ، ، و )، در مواد پاک کننده لکه‌ها (مانند ، و اتر بنزن)، در ( ) و در ( ).
 آب یک حلال برای و متداول‌ترین حلالی است که توسط موجودات زنده استفاده می‌شود. تمام یون‌ها و پروتئین‌های موجود در داخل سلول، در آب درون سلول حل می‌شوند. حلال‌ها در ، ، از جمله در سنتزهای شیمیایی و فرایندهای تصفیه، کاربردهای مختلفی پیدا می‌کنند.
 حلال‌ها را می‌توان به‌طور کلی به دو دسته و طبقه‌بندی کرد. یک مورد خاص است که محلول‌های آن به نام شناخته می‌شود. همچنین دیگری نیز وجود دارند که در دمای اتاق مایع هستند. به‌طور کلی، حلال، مقیاسی تقریبی برای تعیین قطبیت حلال فراهم می‌کند. قطبیت بالای آب با ثابت دی الکترتیک بالای آن یعنی ۸۸ (در دمای ۰ درجه سلسیوس) نشان داده می‌شود. به‌طور کلی حلال‌هایی با ثابت دی الکتریک کمتر از ۱۵ غیر قطبی در نظر گرفته می‌شوند. ثابت دی الکتریک تمایل حلال را برای لغو بخشی از قدرت میدان الکتریکی غوطه ور اندازه‌گیری می‌کند. این کاهش سپس با قدرت میدان ذره باردار در خلأ مقایسه می‌شود. به صورت ابتکاری، می‌توان ثابت دی الکتریک یک حلال را توانایی آن در کاهش بار مؤثر داخلی املاح دانست. عموماً، ثابت دی الکتریک یک حلال پیش‌بینی کننده ای برای توانایی حلال در حل کردن رایج، مانند نمک‌ها است.
 مولکول آب (HOH) هم اتم هیدروژن و هم عامل OH- دارد؛ بنابراین هم باز و هم اسید و از این رو از لحاظ شیمیایی خنثی است.
آب خالص یا آب مقطر اسیدها، قلیاها، نمک‌های فلزی، صمغ‌های گیاهی، چسب‌های قوی (مانند: ، چسب کازیین، چسب نشاسته، چسب اوره فرمالیدیید و ملامین فرمالیدیید)، ، رنگ پلاستیک و الکل‌ها را در خود حل می‌کند.
 هیدروژن و کربن عناصر اصلی این حلال‌ها می‌باشند و شامل ۱۰ نوع می‌باشند:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 همچنین ببینید: از قدیمی‌ترین گونه حلال‌ها می‌باشد که از درختان کاج و صنوبر به دست می‌آید و در گذشته مصرف بسیار زیادی در ساخت رنگ‌های ساختمانی، ورنی‌ها و رنگ‌های هنری داشته‌اند. اما امروزه به علت گران‌قیمت بودن روش تهیه، حلالیت کم، کندی سرعت و بوی تند، آن‌ها با حلال‌های هیدروکربنی که از مواد نفتی به دست می‌آیند و ارزان قیمت تر هستند جایگزین شده‌اند. علاوه بر صنایع رنگ‌سازی در هنر نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند و مشتمل بر ، ، روغن و هستند.
 بیشترین کاربرد در آزمایش‌های علمی را دارد. اما به علت قابلیت حل شدن در آب و اتر در طبیعی مانند شلاک، پلی وینیل استات PVA، پلی وینیل بوتیرال، استرهای رزینی، رزین‌های کیتونی و غیره به کار برده می‌شود. از اتانول به عنوان حلال، میکروب کش، ، ، مادهٔ کسل‌کننده در صنایع پتروشیمی، و غیره استفاده می‌شود. 
 حلال های چند جزئی پس از در ظاهر شدند و امروزه همچنان در سایر کشورها مورد استفاده و تولید قرار می‌گیرند.
 حلال‌ها به سه گروه غیرقطبی، قطبی اپروتیک، و قطبی پروتیک تقسیم‌بندی شده‌اند. خواص حلال‌هایی که بیشتر از آب هستند با حروف مشخص شده‌اند.
 ابزاری را برای انتخاب حلال‌ها بر اساس تجزیه و تحلیل مولفه‌های اصلی خواص حلال ارائه می‌دهد.
{"title": "حلال (شیمی)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D9%84%D8%A7%D9%84_(%D8%B4%DB%8C%D9%85%DB%8C)&oldid=35037215", "language": "fa"}