روستا و بندر کوچکی در کرانه در استان ایران.
شهر خسروآباد در قرار دارد. این بعد از بندر آبادان و در ۲۱ کیلومتری آن به‌وجود آمده. 
 هوای خسروآباد گرمسیر و مرطوب و محصول عمده روستاهای آن خرما و مختصری یونجه است . شغل عمده مردان ماهی‌گیری و پرورش نخل و کارگری در شرکت نفت می باشد. روستای پیرامون خسروآباد، روستای نقشه حیر
، شهله توامر و شهله حاجی‌حسین نام دارند. ساکنان بومی آن از طایفه دریس آل بومعروف و نجاح هستند. 
 در جنوب خسروآباد و در انتهای ، شهر واقع شده‌است. 
 این روستا در   قرار دارد و براساس ، جمعیت آن ۱۰۹ نفر (۵۰ خانوار) شامل ۶۱ مرد و ۴۸ زن بوده‌است. 
 شرکت نفت ایران و انگلیس، در سال ۱۳۱۶ خورشیدی این بندر را بنیاد کرد. و میان سال‌های تا خورشیدی ساختمان‌های بسیار، و همچنین چند و انبار نفت و گاز در آنجا ساخته شد. 
 بندر خسروآباد تا سال ۱۳۳۰ برای صدور نفت استفاده می‌شد و ماهانه حدود ۲۰ کشتی در آن‌جا بارگیری می‌کردند.
دولت وقت عراق مدعی بود که آب‌های پیرامون خسروآباد متعلق به آن کشور است و برای گذر کشتی‌ها به خسروآباد مزاحمت‌هایی ایجاد می‌کرد. این مسئله مورد اختلاف ایران و عراق باقی‌ماند. 
 لوله‌های نفتی پیش از این از آبادان به خسروآباد می‌رفت که پس از خلع ید از شرکت نفت ایران و انگلیس، این لوله‌ها برچیده شد. پس از ، خسروآباد مورد استفاده یگان‌های نیروی دریایی و ایران قرار گرفت. 
 نظامیان آمریکایی در عراق، در سال ۱۳۸۵ در کرانه روبروی خسروآباد یک فرودگاه بالگرد ساختند.
{"title": "خسروآباد (آبادان)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8%AF_(%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D9%86)&oldid=32887170", "language": "fa"}