در سال ۱۹۷۷، نامه‌ای از طرف بزرگان فرانسوی خطاب به خواستار لغو چندین ماده از قانون و جرم‌زدایی از کلیه روابط توافقی میان بزرگسالان و کودکان زیر پانزده سال (سن رضایت در فرانسه) شد. تعدادی از فرانسوی - از جمله نام‌های برجسته‌ای مانند ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، برنارد بسرت و پزشکان و روانشناسان برجسته ای - را امضا . در این نامه آمده بود: تبدیل پدوفیلیا (میل به آمیزش جنسی با کودکان) به یک تابو، مصادره ی تحمل ناپذیر هستی و معنای زیست انسانی است. حیف است که کودکان به سبب نقش هایی که جامعه برای آن‌ها تدوین و تببین کرده نتوانند از تجارب جنسی آزاد با بزرگسالان برخوردار شوند. 
در سال ۱۹۷۹، دو در روزنامه‌های فرانسه منتشر شد که از افرادی که به اتهام ، در چارچوب لغو قوانین رضایت سن دستگیر شده‌اند، دفاع می‌کرد.
 فوکو این استنباط عمومی که کودکان حق ندارند به طور داوطلبانه و با میل و رضایت شخصی وارد رابطه جنسی با بزگسالان شوند را در یک برنامه رادیویی به عنوان یک تعدی و سوء‌استفاده ی تحمل ناپذیر و غیرقابل پذیرش مورد بحث قرار می دهد.
فوکو، سارتر و روزنامه‌هایی مانند و هر یک از ایده روابط جنسی کودک و بزرگسال دفاع کردند. 
 اظهار داشت که این دادخواست به امضای خود وی، توسط / فعال همجنسگرایان گای هوکنگهام، بازیگر / / حقوقدان ژان دان، متخصص اطفال و روانکاوان کودک، فرانسوا دولو و همچنین افراد وابسته به طیف وسیعی از مواضع سیاسی رسیده‌است. 
 در ۴ آوریل ۱۹۷۸، مکالمه ای با جزئیات دلایل مواضع طرفدار لغو آنها توسط فرانسه در برنامه " " پخش شد. شرکت کنندگان، میشل فوکو، ژان دانت و گای هوکوهنهم، همه به همراه سایر روشنفکران دادخواست ۱۹۷۷ را امضا کرده بودند. این مکالمه با عنوان " " منتشر شده و بعداً به عنوان " " تجدید چاپ شده‌است. 
 در سال ۱۹۷۷ نامه سرگشاده ای که ۶۹ نفر از جمله میشل فوکو، رولان بارتز، ژاک دریدا، فرانسوا دولتو، فیلیپ سولرز، آلن رب-گریله و لوئیس آراگون به امضا رساندند در آستانه محاکمه سه فرانسوی در منتشر شد (برنارد دژاگر، ژان کلود گالین و ژان بورکارد) همگی به رابطه جنسی با دختران و پسران ۱۳ و ۱۴ ساله متهم شدند. دو نفر از آنها از سال ۱۹۷۳ در بازداشت موقت بودند و در نامه این واقعیت به عنوان رسوایی ذکر شده بود. در این نامه ادعا شده‌است که تناسبی بین جرم بودن اعمال آنها و ماهیت عمل ملامت شده وجود ندارد، همچنین تناقض وجود دارد زیرا نوجوانان در فرانسه از ۱۳ سالگی مسئولیت کامل اعمال خود را دارند. در متن همچنین بعنوان استدلال در مورد حق "کودکان ۱۲ و ۱۳ ساله" " برای برقراری ارتباط با هر کسی که آنها انتخاب می‌کنند آمده‌است که اگر دختران ۱۳ ساله در فرانسه حق دریافت را داشته باشند، پس آنها باید بتوانند رضایت دهند. "
 نامه مشابهی در مقاله در سال ۱۹۷۹ منتشر شد، در آن از جرارد آر، یک متهم جنسی کودک متهم که به مدت هجده ماه در انتظار محاکمه بود، با امضای ۶۳ نفر حمایت شد، بیان داشت که جرارد آر با دختران جوان ۶ تا ۱۲ سال زندگی می‌کند و آنها از شرایط راضی بودند این نامه بعداً در مقاله در شماره ۷ مارس ۲۰۰۱ منتشر شد.
{"title": "دادخواست علیه قانون محدودیت سنی رابطه جنسی در فرانسه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AA_%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%85%D8%AD%D8%AF%D9%88%D8%AF%DB%8C%D8%AA_%D8%B3%D9%86%DB%8C_%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B7%D9%87_%D8%AC%D9%86%D8%B3%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87&oldid=33030793", "language": "fa"}