(زاده ۱۲۹۳ خورشیدی در ، – درگذشته ۲۳ تیر ۱۳۶۵ در شیراز) ادیب، ، استاد دانشگاه، و منتقد بود. از مشهورترین سروده‌های او می‌توان به شعر قوی زیبا یا همان اشاره کرد.
 وی از منتقدان مشهور نوگرایی و شعر نیمائی بود و آثار خود را حول ادبیات کلاسیک می‌سرود. 
 مهدی حمیدی شیرازی در سال ۱۲۹۳ در شیراز به دنیا آمد. پدرش سید محمدحسن ثقةالاسلام از بازرگانان معروف شیراز بود که در دوره‌های اول ، از آن شهر به نمایندگی مجلس انتخاب گردید. مادرش بانو از خاندان ابراهیمی ارسنجان و از زنان دانشمند و تربیت‌شده و اصیل بود که خود شاعری سخن‌سنج به‌شمار می‌رفت که اولین مدرسهٔ دخترانه را در شیراز با نام «عفتیه» بنا نهاد و زمینهٔ تحصیل دختران را ایجاد کرد.
 بیش از دو سال و نیم نداشت که پدرش درگذشت و تربیت او به مادرش محول شد. تحصیلات ابتدایی رادر و دوره متوسطه در به پایان رسید و در سال ۱۳۱۳ برای ادامه تحصیلات به آمد و به داخل شد. در سال ۱۳۱۶ در رشته با رتبه اول به اخذ نائل گردید. شعرسرایی را از حدود سال ۱۳۱۳ شروع کرد.
 حمیدی پس از اخذ لیسانس به کارمندی اداره فرهنگ درآمد و برای انجام به تهران مراجعت کرد و به وارد شد و یک سال بعد بادرجه برای خدمت افسری به شیراز برگشت. او در سال ۱۳۲۵ از دانشگاه تهران در رشته موفق به اخذ شد سپس و در به تدریس مشغول شد. حمیدی سالها در دانشگاه تهران به تدریس زبان و ادبیات فارسی مشغول بود.
 در دهه اول حیات شاعرانه حمیدی در عوالم عاطفی و رویاهای ایام جوانی گذشت بنابراین موضوع شعرش عموماً عشق و غزل بود. در سه مجموعه پرشور و عاطفی وی یعنی ، پس از یک سال و تمایل روشنی به نشان داده‌است. اولین مجموعه شعرش را در سال ۱۳۲۱ با عنوان «از یاد رفته» منتشر کرد که تماماً در قالب غزل بود.
 حمیدی شاعری بود که در جبهه مخالف نیما یوشیج و نوگرایان ایستاد و در پایان سال ۱۳۲۱ دومین دفتر شعرش را به نام «عصیان» به دست چاپ سپرد.
 حمیدی در سال ۱۳۲۴ قصیده «مصاحبه با نیما پیشوای نوپردازان» را منتشر کرده بود که در جبهه شعرای کلاسیک و مخالفان او را در صف اول قرار داد. او بعد از شهریور ۱۳۲۰ با قصاید حماسی‌وار پیرامون شرایط نابسامان سیاسی و اجتماعی ایران و در حمله به اشغالگران بیگانه و جدایی‌خواهان آذربایجان، مورد توجه خاص و عام واقع شد و به او لقب «شاعر ملی» داده بودند.
 پس از سال ۱۳۲۴ تدریجاً گرایشی به مضامین اجتماعی و وطنی و تاریخی پیدا کرد. از دفترهای شعر این دوره از کار و شاعری حمیدی، مجموعه بیشتر حاوی اشعار وطنی، سیاسی و انتقادی و شامل اشعار وی است که در شیوه‌های نو و سرانجام مراحل برتری از پختگی شعر وی را نشان می‌دهد و او را از استادان شعر در روزگار خود معرفی می‌کند.
 وی یکی از مخالفین بود و در این راه سرزنش‌های بسیاری را از طرفداران آن شعر شنید. 
 حمیدی علاوه بر مجموعه‌های شعرش در زمینه‌های دیگر ادبی نیز صاحب تالیفاتی بود. مهمترین کتاب او مجموعه سه جلدی است که حاوی منتخبی از آثار نویسندگان، مترجمان و شاعران معاصر است. دو کتاب دیگر او، و گویای آشنایی وی به مباحث فنی ادبی است. از نوشته‌های منثور حمیدی مجموعه‌های ، (در سه جلد)، به چاپ رسیده‌است.
 در جوانی دیوان مهدی حمیدی شیرازی را حفظ می‌کند و سال‌ها بعد به صورت کاملاً اتفاقی او را در لندن در بستر بیماری می‌بیند. او این داستان را اینگونه روایت می‌کند: 
 او در ۲۳ تیرماه سال ۱۳۶۵ خورشیدی در تهران درگذشت و در به خاک سپرده شد.
 از او آثار متنوعی به جا مانده؛ از منظومه‌ها گرفته تا آثار منثور و کتب آموزش یا حتی ترجمه:
{"title": "مهدی حمیدی شیرازی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D8%AD%D9%85%DB%8C%D8%AF%DB%8C_%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C&oldid=35077791", "language": "fa"}