( : ) یا ( : ) نوشتاری و است.
 الفبای عربی، دارای ۲۸ حرف است و از آن، گرفته شده‌است. الفبای عربی، دارای دو ترتیب اَبتَثی و است. ترتیب اَبتَثی آن مانند است، با این تفاوت که حرف (ه) پیش از حرف (و) قرار دارد.
 ا (الف)، ب (با)، ت (تا)، ث (ثا)، ج (جیم)، ح (حا)، خ (خا)، د (دال)، ذ (ذال)، ر (را)، ز (زا)، س (سین)، ش (شین)، ص (صاد)، ض (ضاد)، ط (طا)، ظ (ظا)، ع (عین)، غ (غین)، ف (فا)، ق (قاف)، ک (کاف)، ل (لام)، م (میم)، ن (نون)، ه(ها)، و (واو)، ی (یا).
 ترتیب ابجدی آن بر پایه است.
 از عرب‌های شمالی عربستان ۵ مدرک که کهنه‌ترین آن‌ها مربوط به ۵۱۲ میلادی است، بدست آمده است. از عرب‌های جنوبی (مردم و ) نیز آثاری بدست آمده‌است که با حروف خط و می‌نوشتند. مردم حجاز که بر اثر صحرانشینی از نوشتن خط بی‌بهره ماندند. اما اندکی از آن‌ها که از دوره پیش از اسلام به و می‌رفتند نوشتن را از آن‌ها آموختند و عربی خود را با حروف یا و می‌نوشتند. برای نمونه سفیان بن امیه که از بازرگانان آن دوره بود از کسانی بود که خط سریانی ( ) را به حجاز آورد. سپس در طول دو قرن خط حجازی (که بعداً به کوفی شناخته شد) را بهبود بخشیدند تا خط فعلی عربی بدست آمد.
 در آغاز دوران اسلامی مسلمانان تلاش کردند را به نگارش درآورند؛ و عدهٔ کمی از آن‌ها که نوشتن می‌توانستند شامل « »، « » و « » قرآن را به نگارش درآوردند. در این نگارش از حروف یا ( ) استفاده شد. خط‌های نبطی و سریانی هر دو از منشأ گرفته بودند. در این خط ابهامات زیادی بود و حروف بدون نقطه نوشته می‌شدند و مصوت‌های کوتاه و برخی مصوت‌های بلند مانند «ا» در میان واژه‌ها نوشته نمی‌شد. 
 
برای نمونه در این خط ، ، ، و همانند هم نوشته می‌شدند یا ، ، یا و همانند بودند. امروزی از ساخته شده‌است. به گونه‌ای که خود نیز به خط کوفی می‌نوشت .دست‌خط به خط کوفی امروزه موجود است. 
 تا این زمان، قلمرو اعراب از افغانستان و ایران تا سوریه و مصر گسترش یافته بود و غلط‌خوانی‌های زیادی در نامه‌های مختلف به وجود می‌آمد. مردم کشورهای دیگر در ادای واژه‌های عربی دچار مشکل بودند و به زبان خود می‌خواندند و می‌نوشتند تا اینکه در سال ۶۵ هجری، در دمشق به خلافت رسید و در نامه‌ای که به خلیفه عراق نوشت، به او گفت که این کفایت نمی‌کند و از او خواست تا خط عربی را بر پایه‌ی خط کوفی توسعه دهد و ترویج کند. حجاج به سردارانش دستور داد تمام روحانیان ادیان دیگر و کسانی که به خط غیر از عربی می‌نویسند را از دم تیغ بگذرانند. آثار این اقدامات حتی از نیز پررنگ‌تر بود. گرچه در شرق ایران و در خراسان چنین رویکرد و راهبردی ناکام ماند و تا پایان خلافت اموی همچنان موبدان و مغان با کاربرد ساسانی دست‌اندرکار نگهداری آمار باج و خراج بودند و تلاشهای واپسین استاندار آن سامان، برای دگرگونی این روند ناکام ماند. 
 این اقدامات مشکلات زیادی برای زبان سایر کشورها ازجمله پارسی‌زبانان به وجود آورد. عرب‌ها خط را به کشورهای دیگر تحمیل نمودند ولی چهار حرف اصلی را در الفبای خود نداشتند و آن را حروف عجمی می‌نامیدند. سرانجام یک خوشنویس ایرانی به نام خواجه ابولمال، سه نویسه را به الفبای عربی اضافه کرد و پس از مدتی، نویسه نیز پس از یک فراز و نشیب ابتدا به شکل «ک یک‌نقطه(ڬ)، دونقطه(ࢴ) و سه‌نقطه(ڭ)» سپس (ک همزه‌دار)، و در نهایت به شکل کنونی (گ) به الفبای عربی اضافه شد. 
 و ، دو شیوه خوشنویسی از هستند که توسط ایرانیان ابداع شدند.
 مقالهٔ اصلی: خط عربی یا شیوه‌های زیباشناسانه و هنری متعدد الفبای زبان عربی، شامل: ، ، ، ، و ، ساختهٔ است.
{"title": "الفبای عربی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D9%84%D9%81%D8%A8%D8%A7%DB%8C_%D8%B9%D8%B1%D8%A8%DB%8C&oldid=34996868", "language": "fa"}