نام یکی از ایلات کُرد ایران است که در نواحی و در سکنی داشته‌اند. دنبلیان ابتدا در نزدیکی اقامت داشتند و سپس به و نواحی دیگر کوچیدند. خود را از نوادگان می‌دانستند. اسلاف امرای دنبلی از نقباء و مرشدین محسوب می‌شدند و مقابر آنان زیارتگاه‌های عمومی بوده‌است، از جمله که در شمار مشایخ سلسله بوده. نیز عده‌ای از محدثین مانند از این طایفه بوده‌اند. شاخه‌هایی از امرای دنبلی تا برآمدن در و برخی مناطق آذربایجان حکومت مستقل داشتند. 
 «دنبلی» ترکیب کلمهٔ دنبل و یای نسب است و «دنبل» نام کوهی در منطقهٔ دیاربکر. 
 ایل دنبلی که امرای دنبلی از بین آنها بوده‌اند، یکی از ایلات کُرد ایران محسوب می‌شود که از نظر تباری برخی منابع این ایل را از ایلات دانسته‌اند که در نواحی و سکنی داشته‌ و به زبان صحبت میکنند. 
 در (نخستین منبعی به طور مستقل به شرح تاریخ و جغرافیای قوم پرداخته) چنین آورده‌است:«عشایر دنبلی از ولایت آمده در مابین اکراد ایشان را دنبلی‌بُخت می‌خوانند.» منابع متاخر نسب امرای دنبلی را به متصل می‌سازند. این دو فرضیه را نمی‌توان مغایر هم دانست، اما برای پذیرش انتساب دنبلیان به برامکه به مستندات و مدارک قوی‌تری نیاز است. 
 ایل دنبلی ابتدا بر بوده‌است و احتمالاً پس از استقرار در ، عده‌ای از به می‌گرایند. در اوایل صفویه تا زمان ، دنبلیان بر دو مذهب و یزیدی بوده‌اند و احتمالاً از زمان به گرویده‌اند، تا جایی که در دوران ، و اغلب آنان پیروی تشیع بوده‌اند.
{"title": "ایل دنبلی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%DB%8C%D9%84_%D8%AF%D9%86%D8%A8%D9%84%DB%8C&oldid=35134219", "language": "fa"}