بلندترین و طولانی‌ترین خطبه‌ای است که در کتاب وارد شده. در این خطبه عُمدتا به مذمّت رذائل اخلاقی نظیر ، و پرداخته و در این زمینه انسان را به عبرت گرفتن از سرنوشت و عدم پیروی از او دعوت می‌کند. 
 دربارهٔ علت نام‌گذاری این خطبه به «قاصِعَه» احتمالاتی را بیان می‌کند، که بعضی از آن‌ها عبارت است از:
 
 تعصب جاهلی عرب علت بیان این خطابه از علی بن ابی‌طالب بود. چراکه کوفه از قبیله‌های گوناگونی تشکیل شده بود و هر قبیله خود را نسبت به قبیله دیگر برتر می‌دانست. کافی بود گذر یکی از افراد این قبیله به قبیله دیگری بخورد و بین ان‌ها ناراحتی به وجود بیاید. آنگاه یکی از آنان فریاد می‌زد (مثلاً می‌گفت: ای قبیله نخع!) و از قبیله خود طلب یاری می‌کرد، در این هنگام چند تن از آن قبیله به جهت یاری رساندن به هم‌قبیله خود می‌آمدند و آن شخص دیگر را می‌زدند. سپس او هم به قبیله خود برمی‌گشت و یاری می‌خواست. به این ترتیب قبیله‌ها به روی یکدیگر شمشیر می‌کشیدند و باعث کشته شدن تعدادی زیادی آدم می‌شدند. علی به جهت جلوگیری از این نوع فتنه و آشوب‌ها این خطبه را بیان کرد. 
 علی بن ابی‌طالب در بخشی از این خطبه چنین می‌گوید: 
 اهمیت و جایگاه این خطبه به قدری است که اکنون و بعد از حدود هزار و چهارصد سالی که از بیان آن می‌گذرد، بارها و بارها به زبان‌های مختلف مورد تحقیق، تفسیر و بررسی قرار گرفته و به عنوان موضوع چندین کتاب، مقاله و پایان‌نامه نیز انتخاب شده‌است.
{"title": "خطبه قاصعه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B7%D8%A8%D9%87_%D9%82%D8%A7%D8%B5%D8%B9%D9%87&oldid=34144850", "language": "fa"}