(به : "La casa de Asterión") از ، نویسنده آرژانتینی، است. این داستان برای اولین بار در سال ۱۹۴۷ در مجله ادبی منتشر شد و در مجموعهٔ داستان‌های کوتاه ، در سال ۱۹۴۹ بازنشر شد. این داستان بر اساس و نوشته شده‌است و از دیدگاه روایت می‌شود.
 این یکی از کوتاه‌ترین داستان‌های بورخس است و طی دو روز نوشته شد و به بررسی مضامین مرگ، رستگاری و ماهیت هیولا می‌پردازد. از سبک روایی آن به عنوان «پازل ادبی» یاد شده‌است، زیرا هویت راوی تا انتها کاملاً مشخص نشده‌است. این داستان با انتقادهای مثبت منتقدان و نویسندگان معاصر روبرو شد. منتقد ادبی ژن اچ بل ویلادا گفت که «پیش از انتشار «خانه آستریون» بورخس هیچ نمونه‌ای از هیچ نویسنده شهیری وجود ندارد که رابطه قهرمان و هیولا را برعکس کند.»
 داستان را با این ادعا برای مخاطب آغاز می‌کند که ادعاهای نسبت به او - مبنی بر این که او مغرور است، یا ضد انسان است یا دیوانه است - خلاف واقع هستند. آستریون خانه خود را با جزئیات توصیف می‌کند: این که درب قفلی ندارد، که دارای راهروها و اتاق‌ها، استخرها و حیاط‌های زیادی است. پس از آن، از کارهای اوقات تنهایی خود می‌گوید.
 آستریون درمورد جزئیات بی‌نهایت خانه خود، آن را با جهان مقایسه می‌کند. او همچنین پیشنهاد می‌کند که شاید او جهان را خلق کرده و آن را فراموش کرده‌است. سرانجام او از افراد دیگری نام برد: نه مردی که هر نه سال می‌آیند "تا من "، و بدن آنها را در اتاق‌های خالی می‌گذارد تا یکی را از دیگری تشخیص دهد. آستریون در مورد مرگ خود حدس می‌زند و مشتاقانه در انتظار آمدن "فدیه دهنده" خود است، که او را از خانه بیکرانش دور خواهد کرد.
 داستان با سطری از پایان می‌یابد که «آیا باور می‌کنی ؟ مینوتور به سختی از خود دفاع کرد.» این جمله آشکار می‌کند که آستریون در واقع همان کرت است که حال کشته شده.
{"title": "خانه آستریون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%88%D9%86&oldid=31125926", "language": "fa"}