در دو ناحیه در قرار دارد. کشاورزی در این دو ناحیه، مستقل از هم تکوین یافته‌است و سپس به ، و دیگر نقاط در گسترش یافته‌است. ، در ، در شرق و در غرب آن، ، ، ، ، و امروزی شکل گرفته‌است. 
 که با دمیده شدن سپیده کشاورزی در جهان مشخص می‌شود، از مهم‌‌ترین دوره‌های تاریخ بشر بوده‌است، برای نخستین بار در این نواحی شکل گرفته‌است. در این انقلاب، انسان‌ها از مرحلهٔ ، به پرداختند و شدند. پیشگامان کشاورزی جهان، هزاران سال پیش، به کشت نخستین دست زدند و به اهلی کردن گوسفند و دیگر حیوانات پرداختند.
 به نقل از مجله ، مطالعه ۴۴ ، گواه باستان‌شناختی است که نشان‌دهندهٔ دو گروه متمایز جمعیتی در هلال حاصلخیز است. این دو گروه متمایز مردم، دو بار انقلاب کشاورزی را مستقل از هم، حدود ۱۲٬۰۰۰ تا ۸٬۰۰۰ سال پیش به انجام رساندند و سپس این را به دیگر نقاط جهان تسری دادند.
 نمونه‌های یافت شده، مربوط به اسکلت‌هایی است که از ۱۲۰۰۰ سال تا ۱۴۰۰ سال پیش از میلاد در این نواحی بدست آمده‌است. این اسکلت‌ها از دوره پیش از انقلاب نوسنگی تا را دربرمی‌گیرد. 
 برای درک چگونگی گذار به کشاورزی در نقاط مختلف جهان، بررسی ژنتیکی جمعیت‌های کشاورز نخستین در سپیده‌دم کشاورزی در ۱۲۰۰۰ تا ۸۰۰۰ سال پیش، نشان دهندهٔ سه گروه متمایز جمعیتی در هلال حاصلخیز است. در ایران، اسرائیل و اردن در دو کرانهٔ هلال حاصلخیز که اخیراً مطرح شده‌است و در آناتولی یا ترکیه امروزی که پیشتر ذکر شده بود. جمعیت آناتولی به اروپای غربی، جمعیت اردن و اسرائیل به شرق آفریقا و مردمان ایران به استپ‌های روسیه و قزاقستان و از آنجا به جنوب آسیا مهاجرت کرده‌اند. 
 تحقیقات انجام شده نشان می‌دهد که کشاورزان نخستین در زاگرس ایران، و اردن و اسرائیل، پیشینیان اصلی مردمان امروزی و نیز مردم اطراف را نمایندگی می‌کند. مردمان مذکور، حدود ۸۰۰۰ سال پیش به مهاجرت کردند. گروه زرتشتیان ایرانی، به دلیل اختلاط کمتر با دیگر مردمان، دی‌ان‌ای پیشینیان زاگرس‌نشین خود را بیش از همه حفظ کرده‌اند. 
 مردم و نیز از این میراث کشاورزان نخستین ایرانی بهره برده‌است. 
 به نقل از مجله ، کشاورزان نخستین غربی، پیشینیان بی‌واسطهٔ کشاورزان نخستین می‌باشند.
 به نقل از مجله ، مردم ایران با مهاجرت به از سویی، و مهاجرت به شرق، و ، از سوی دیگر، کشاورزی را گسترش دادند. گروه دوم مردمان جنوب هلال حاصلخیز، با مهاجرت به شرق ، کشاورزی را گسترش دادند.
 یافته‌های تیم تحقیقاتی، نشانگر تفاوت‌های متمایز و برجسته، بین گروه مردمان ایران در دامنه‌های زاگرس و مردمان گروه دوم در و است. به گفتهٔ ، مسئول تیم پروژه باستان‌شناسی زاگرس مرکزی در ، این دو گروه مردم، در فاصله دو هزار کیلومتری از یکدیگر، مستقلاً از نقش خود به مثابه در مرحله پیش از دوره نوسنگی، جداگانه و مستقل از یکدیگر رشد کرده‌اند و با ، به ، اهلی‌گری و یکجانشینی پرداخته‌اند. (همان‌جا)
 هر یک از این دو گروه، محصولات و دام‌های خود را داشتند. در زاگرس پرورش بز و کشت نوعی گندم (به : ) قرمز با نام جو شیطان، شعیر ابلیس (triticum diccocum) داشته‌اند. در حالی که گروه دوم، جو و گندم کشت می‌کردند.
{"title": "خاستگاه کشاورزی در جهان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%87_%DA%A9%D8%B4%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%B2%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86&oldid=31274523", "language": "fa"}