( : ) به برجستگی‌های کوچک، تیز و ناخوشایندی که بر روی یک قطعه پس از فرآیند ساخت باقی می‌ماند گفته می‌شود. یا به عبارت دیگر، ناصافی یا تیزی لبۀ فلز (که معمولاً بر اثر مته کردن یا برش ایجاد می‌شود) پلیسه می‌گویند. 
 پلیسه‌ها یا به عبارتی خارها می‌توانند به صورت زائده‌ای ریش ریش و سیمی شکل (نسبت ارتفاع به سطح مقطع بالا) در سطوح ابزارآلات تیز به وجود بیایند یا به شکل تکه‌های برجسته در بخش‌هایی از سطوح اجسام، تحت عملیات صنعتی تشکیل شده باشند. این نوع از پلیسه‌ها عموماً در اثر برخورد با سطوح به وجود می‌آیند. پلیسه‌ها پس از پایان فرآیند ساخت، طی فرآیند پرداخت کاری برطرف می‌شوند. این کار می‌تواند به وسیله یا نیز انجام شود. به‌ طور کلی، بخش بزرگی از هزینه‌های ساخت انواع محصولات متعلق به فرآیندهای (از بین بردن پلیسه‌ها) می‌باشد. لازم به ذکر است که در مواردی محدود نیز . 
در فرآیندهای به ترفند نقطه‌ای، ایجاد پلیسه‌ها بر خلاف اکثر حالت‌ها، پدیدۀ مثبتی تلقی می‌شود. در این مورد پلیسه‌ها به صورت ریش‌ریش‌های با کیفیتی روی خطوط حکاکی به وجود می‌آیند. مسئلۀ نامطلوب در مورد این نوع پلیسه‌ها این است که در اثر اندک فشاری سریعاً از بین می‌روند و کارایی مثبت خود را از دست می‌دهند. 
 سه نوع پلیسه وجود دارد که با استفاده از فرآیند می‌توانند تشکیل یابند که شامل پلیسۀ ( : ) ، پلیسۀ ( : ) و پلیسۀ ( : ) می‌باشد. این طبقه‌بندی را می‌توان با استفاده از نحوۀ تشکیل آنها انجام داد. مواد نیز می‌تواند معیار خوبی برای این کار باشد.
 خارهای پوواسون در هنگام تغییر شکل به صورت جانبی تشکیل می‌شوند. 
 پلیسه‌های غلطشی به عنوان مرسوم‌ترین نوع از پلیسه‌ها شناخته می‌شوند و به صورت خمشی در هنگام تغییر شکل به وجود می‌آیند.
 پلیسه‌های لغزشی در اثر تغییر شکل برشی رخ می‌دهند. حین فرایند مواد یا رسوب‌گذاری مجدد آن‌ها، ریخته‌های دانه‌ای ایجاد می‌شوند. در نتیجه در صورتی که مواد به صورت ناقص برش یابند، ملاحظه خواهد شد که در سطح برش آن‌ها برآمدگی‌هایی وجود خواهد داشت.
 پلیسه‌ها را می‌توان با در نظر گرفتن ملاحظات لازم در مواردی چون جنس مواد، شکل و نوع فرآیندهای صنعتی مورد استفاده برای تولید محصول، تا حد امکان کاهش داد یا به حداقل رساند. خارهایی که در سوراخ‌ها به وجود می‌آیند، باعث ایجاد مشکل در چفت‌گیری بین جسم سوراخ‌دار و ثانویه می‌شوند. چرا که افزونه‌های چفت‌شونده در اثر این پلیسه‌ها نمی‌توانند به صورت مناسبی جایگیری نمایند و ممکن است به اجزای مونتاژ نیز آسیب برسانند. این پلیسه‌ها منجر به در کناره‌های سوراخ‌ها می‌شوند که باعث کاهش مقاومت ماده در برابر شکست و تغییر شکل می‌شود و همچنین را نیز کاهش می‌دهد. به دنبال این موارد، ترک‌هایی که در اطراف سوراخ تحت اثر تنش‌های متوالی تشکیل می‌شوند، باعث شکست مواد خواهند شد. علاوه بر موارد مذکور، پلیسه‌ها می‌توانند منجر به تسریع فرآیند زنگ‌زدگی در سطوح شوند که می‌توان دلیل آن را در متغیر بودن پهنای روکش‌بندی ( ) در سطوح اجسام سخت جست. علاوه بر موارد مذکور در گوشه‌های تیز، بارهای الکتریکی متمرکز می‌شوند که این نیز به نوبه‌ی خود منجر به تخلیۀ استاتیکی بار می‌شود و می‌تواند عامل ایجاد فرسایش شود. وجود پلیسه‌ها در اجزای متحرک باعث ایجاد اصطکاک و گرمای ناخواسته می‌شود. سطوح ناهموار منجر به بروز مشکلاتی مرتبط با روغنکاری می‌شوند چرا که فرسایش بین قطعات افزایش یافته است؛ در نتیجه تخریب‌پذیری قطعات بالا رفته و نیاز است تا این اجزا در کوتاه مدت دائماً تعویض شوند.
 خوشبختانه روش‌های متعددی برای از بین بردن پلیسه‌ها یا به اصطلاح وجود دارد. مرسوم‌ترین روش‌ها برای این کار عبارتند از ، ، ، (سنباده‌زنی)، ، پلیسه‌گیری ، الکتریکی، (ترمو انرژی)، و پلیسه‌گیری دستی. 
 روش ( : ) پرکاربردترین روش برای از بین بردن خارهای موجود در پلیسه‌ها می‌باشد چرا که این متد از انعطاف‌پذیری بالایی برخوردار است. این روش از لحاظ هزینه نیز بهینه می‌باشد و با استفاده از ابزارآلات ارزان قیمت می‌توان فرآیند مد نظر را انجام داد و قابلیت بازرسی سریع آن فراهم است. پلیسه‌گیری دستی می‌تواند با استفاده از ابزارهایی مثل اسکریپرها (ابزارهایی رنده مانند)، ، سنگ‌های ویژه، جدار تراش‌ها یا وسیله‌های برقی که با استفاده از دست شروع به کار می‌کنند و از ابزارهایی همچون کاغذ و ساینده‌ها یا مواردی که کاربرد برشی دارند و در فرآیندهای ماشین‌کاری به کار گرفته می‌شوند، استفاده کرد. 
 ( : ) یکی از کاربردهای فرآیند می‌باشد. این روش برای حذف خارهای قطعاتی می‌باشد که از لحاظ جایگیری به راحتی قابل دسترسی نیستند. به عنوان مثال لبه‌های سوراخ‌های متقاطع در یک سطح را نمی‌توان به راحتی پلیسه‌گیری کرد و بایستی از این روش استفاده کرد. در این فرایند محلولی از نمک یا استفاده می‌شود تا با کمک الکتریسیته بتوان خارهای مزاحم موجود در سطوح را حل کرد و از بین برد. جریان الکتریسیته با استفاده از یک وسیلۀ خاص، جهت وارد کردن بار الکتریکی به نقطه‌ای مشخص که در آن پلیسه قرار دارد، انجام می‌شود. پلیسه‌ها در مدت کوتاهی در حد ۵ تا ۱۰ ثانیه از قطعۀ مد نظر حذف می‌شوند و در این بین تغییر ناخواستۀ دیگری که به کیفیت سطحی آسیب برساند، در سطح قطعۀ کاری ایجاد نمی‌شود. 
 (ترمو انرژی) ( : ) برای از بین بردن پلیسه‌های سطوح قطعات متعدد به صورت همزمان به کار گرفته می‌شود. این روش مثل روش الکتروشیمیایی قابلیت از بین بردن خارهایی را دارد که به‌طور معمول دسترسی فیزیک کاملی به آن‌ها در سطوح نداریم. در این فرایند یک مخلوط گازی انفجاری به‌طور خاص به کار گرفته می‌شود تا با آزادسازی انرژی حرارتی در اثر انفجار بتواند پلیسه‌ها را بسوزاند و آنها را از بین ببرد. متد حرارتی سریع‌ترین روش برای پلیسه‌گیری می‌باشد چرا که در عرض کمتر از ۲۰ میلی‌ثانیه می‌تواند خارهای ناخواسته را از بین ببرد. 
برای شروع این متد بایستی قطعۀ کاری را داخل یک قرار داد. این محفظه باید به صورت کامل شده باشد و به‌طور معمول دارای جرمی در حدود ۲۲۰ کیلوگرم می‌باشد. سپس باید هوای موجود در این محفظه به‌طور کامل تخلیه شود و سپس با اکسیژن و مخلوط سوخت پر شود. در ادامه باید فشار این محفظه از ۰.۵ تا ۱.۹ مگاپاسکال (۷۳ تا ۲۷۶ Psi) افزایش یابد. در مرحله بعدی با استفاده از یک جرقه‌زن الکتریکی مخلوط مشتعل می‎‌شود و همان‌طور که ذکر شد در حد ۲۰ میلی ثانیه پلیسه‌ها از بین می‌روند. حداکثر دمایی که مواد داخل محفظه به آن می‌رسند، در حدود ۳۰۰۰ درجۀ سانتیگراد می‌باشد. 
 ( : ) بر پایۀ فرآیندهای می‌باشد که پلیسه‌ها و افزونه‌های مزاحمی که در قطعات پلاستیکی و فلزاتی که تحت ساخته شده اند را از بین می‌برد. فرایند کلی بر اساس غلتاندن و سایندن قطعۀ کاری در دماهای پایین (۱۹۵- سانتیگراد) می‌باشد. دمای پایین مد نظر با استفاده از نیتروژن مایع یا مایع و یا مهیا می‌شود. این عمل منجر به عبور قطعه از فاز به شکنندگی می‌شود. بنابراین تمام خارها می‌توانند به راحتی با استفاده از عملیات غلتش یا سایندگی ماشینی از سطوح قطعه جدا شوند. این فرایند از سال ۱۹۶۰ مرسوم بوده و برای از بین بردن ناهمواری‌های موجود در سطوح پلاستیک و رزین استفاده شده است. محصولاتی مرسومی همچون
 ، ،PEEK، ، ، ، ، ، ، ، و ... با استفاده از این ترفند پلیسه‌گیری می‌شوند. 
 روش ( : ) یا به‌طور مکانیکی پلیسه‌ها را از فلز جدا می‌کند یا لبه شکاف خطرناک را نورد می‌کند و یا خارهای فلزی خرد شده را به درون خود می‌کشد. روش نورد مکانیکی برای پلیسه‌گیری اولین بار توسط ، مؤسس شرکت محصولات فلزی توسعه یافت و فرآیند سریعی نیز محسوب می‌شود. از این مورد جهت پلیسه‌گیری تسمه‌های دنده دار استفاده شده در نانوایی‌ها، بهره گرفته می‌شود.
{"title": "پلیسه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D9%84%DB%8C%D8%B3%D9%87&oldid=34926538", "language": "fa"}