، خطبه‌ای است که در آن از دنیا و آخرت سخن گفته و مردم را سفارش به تقوا کرده‌است. 
 علی این خطبه را با ستایش خداوند و شهادت به نبوت آغاز می‌کند و کلام خود را با سفارش به تقوا، یادآوری نعمت‌هایی که خدا به بندگان اعطا کرده، محل آزمایش بودن دنیا، یادآوری مرگ و عالم قبر و قیامت و نابود شدن جسم انسان و خوراک خزندگان شدنش ادامه می‌دهد. علی بن ابی‌طالب به همین مناسبت از آفرینش انسان از زمانی که نطفه‌ای بیش نبود تا زمان مرگ با تعابیری در اوج بلاغت سخن می‌گوید و انسان را از ایستادن در مقابل پروردگار بر حذر می‌دارد. وی در ادامهِ خطبه با ذکر مشقت‌های جان دادن و جدایی از نزدیکان و سختی‌های دوزخ و جهان پس از مرگ، انسان را به پناه بردن به خدا دعوت می‌کند. 
 
به عبارت دیگر می‌توان سخنان علی در این خطبه را به دوزاده بخش کلی تقسیم کرد: 
 در کتاب «حلیة الاولیاء» علت بیان این خطبه را چنین می‌گوید: 
 علی بن ابی‌طالب در بخشی از این خطبه چنین می‌گوید: 
 اهمیت و جایگاه این خطبه به قدری است که اکنون و بعد از حدود هزار و چهارصد سالی که از بیان آن می‌گذرد، بارها به زبان‌های مختلف مورد تحقیق، تفسیر و بررسی قرار گرفته و به عنوان موضوع چندین گزارش، مقاله و پایان‌نامه نیز انتخاب شده‌است.
{"title": "خطبه غراء", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B7%D8%A8%D9%87_%D8%BA%D8%B1%D8%A7%D8%A1&oldid=29487078", "language": "fa"}