که در بین عموم تحت نام تجاری فروخته می‌شود، یک است که برای درمان و جلوگیری از و از جلوگیری می‌کند و در افراد مبتلا به به کار می‌رود. به‌طور خاص از آن برای جلوگیری از لخته شدن خون در تعویض یا و در افرادی که سابقه لخته شدن قبلی دارند استفاده می‌شود. این ماده به عنوان جایگزینی برای استفاده می‌شود و نیازی به نظارت توسط نیست؛ و از طریق دهان مصرف می‌شود.
 رایج آن شامل خونریزی و است. سایر عوارض جانبی ممکن است شامل خونریزی اطراف و واکنشهای آلرژیک مانند باشد. در موارد خونریزی شدید، می‌توان آن را با پادزهر، idarucizumab خنثی کرد. استفاده در یا توصیه نمی‌شود. در مقایسه با وارفارین، اثر متقابل آن با سایر داروها کمتر است. این ماده یک مهار کننده مستقیم ترومبین است. 
 دابیگاتران در سال ۲۰۱۰ برای استفاده پزشکی در ثبت شد. این دارو در فهرست قرار دارد که ایمن‌ترین و موثرترین داروهای مورد نیاز در یک است. تأمین یک‌ماهه دارو در بریتانیا تا سال 2019 برای هزینه دارد. در ایالات متحده هزینه این مقدار حدود  دلار آمریکا است. در سال ۲۰۱۷، این دارو ۳۰۲مین داروی رایج در ایالات متحده بود که بیش از یک میلیون نسخه از آن وجود داشت. 
 دابیگاتران و آسیل گلوکورونیدهای آن مهارکننده رقابتی و مستقیم ترومبین هستند. به علت اینکه ترومبین قادر به تبدیل فیبرینوژن به فیبرین در طی انعقاد است این دارو از ایجاد ترومبوز جلوگیری کرده و ترومبین آزاد، ترومبینهای متصل به لخته و تجمع پلاکتی ناشی از ترومبین را مهار می‌کند. 
 استفاده همزمان با القاء کننده‌های P-gp (مثل ریفامپین) باعث کاهش اثر پراداکسا می‌شود و باید از مصرف همزمان آنها اجتناب شود. مهار کننده‌های P-gp مثل کتوکونازول، وراپامیل، آمیودارون و کلاریترومایسین نیاز به تنظیم دوز ندارند و اثری روی غلظت دابیگاتران ندارند.
{"title": "دابیگاتران", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D8%A8%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%86&oldid=33056028", "language": "fa"}