یا به کوتاهی که به او عنوان افتخاری داده بودند، وزیر دربار غزنوی در دوره و پسرش بود. او پس از به وزارت رسید. میمندی زبان که پیش از آن در دوره اسفراینی زبان رسمی دربار غزنوی شده بود را برانداخت و دوباره زبان را زبان رسمی دربار کرد.
 میمندی از جمله بزرگ زادگان قندهار بود و از کودکی با یکجا پرورش یافته و برادر رضاعی او بود. حسن، پدر احمد در حکومت پدر محمود عامل بود و به اتهام خیانت در اموال دولتی به فرمان سبکتگین کشته شد، اما سبکتگین چندی بعد بی‌گناهی وی را دریافت و از کردهٔ خود پشیمان شد. 
 از آنجا که میمندی در خانواده‌ای دیوانی پرورش یافت و نیز از کودکی در دربار غزنویان حضور داشت، آیین دبیری و امور دیوانی را به خوبی فرا گرفت و مناصب متعددی به دست آورد. او کارهای دیوانی را از ۳۸۴ قمری در دیوان محمود غزنوی که در آن وقت از سوی سپهسالار بود آغاز کرد. 
 در سال ۴۰۱ قمری پس از اینکه بر خشم گرفت و وزیر از مقام خود کناره گرفت و خود را در قلعهٔ غزنین محبوس کرد، میمندی از طرف سلطان به مدیریت امور پرداخت و در سال ۴۰۴ یا ۴۰۵ قمری رسماً بر منصب وزارت نشست. مورخان کفایت و کاردانی وزیر جدید را در غیاب سلطان در گردآوری مالیاتها و انتظام امور دیوانی و رسیدگی به حال رعایا، فراوان ستوده‌اند. او بر عمال مالیاتی سخت می‌گرفت و پریشانیهایی را که در نتیجهٔ بی‌تدبیری وزیر پیشین در گردآوری مالیاتها به وجود آمده بود، سامان داد و پس از بازگشت سلطان از هندوستان، مالی وافر از خراسان و هرات به خزانه فرستاد با اینحال، در سال ۴۱۶ قمری سلطان محمود بر میمندی خشم گرفت و او را پس از عزل از وزارت در زندانی کرد. بعد از او معروف به حسنک وزیر به وزارت سلطان محمود رسید. 
 پس از به سلطنت رسیدن در سال ۴۲۱ قمری او میمندی را از زندان آزاد کرد و از او خواست که وزارت را به عهده بگیرد. میمندی در ابتدا از قبول کردن منصب وزارت خودداری کرد اما سرانجام با اصرار سلطان در ماه صفر ۴۲۲ قمری خلعت وزارت پوشید. 
 میمندی در ۴۲۴ قمری پس از اینکه ۱۵ روز بیمار بود در درگذشت. پس از او به مقام وزارت دربار رسید.
{"title": "احمد میمندی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%DB%8C%D9%85%D9%86%D8%AF%DB%8C&oldid=30755719", "language": "fa"}