یا یکی از تیره‌های بسیار قدیمی ایل بود که یکی از مراکز حکومت روستایی آن‌ها محسوب می‌شد. این ایل در سده سیزدهم قمری از بین رفت. ایل خلکی به همراه دام‌های فراوان خود در مرزهای و به ییلاق و قشلاق مشغول بودند و در طی زمان به تدریج رو به یکجانشنی آورده و سه مرکز مهم و ملکی را به وجود آوردند و در نهایت به سه دسته تقسیم شدند. دسته اول به و پرداخته، دسته دوم در روستای (یکی از روستاهای ) مستقر شد. این دو دسته با فشار (مظفرالدوله) و حکم او در روستای ساکن شدند. دسته سوم به رهبری علی‌مردان بیگ در بوکان ساکن شدند. این دسته برخوردها و درگیری‌هایی بر سر سکونت در بوکان و اطراف آن با داشتند که به همین دلیل رفته رفته اموال و املاک خود را از دست داده و متلاشی شدند. قدمت وجود این ایل و طایفه به زمان امیر سیف الدین رئیس ایل مکری‌ها می‌رسید. 
 ایل خَلکی از نسل بِهرام بیگ فرزند حاکم وقت ساوجبلاغ مُکری بود که به واسطه قدرت و سیاست و کاردانی «بهرام بیگ» امارت و فرمانروائی بزرگی را از نظر دیانت و فرهنگ و ملّیّت و زندگی آبرومندانه‌ای در میان مردم و با مردم بودن را بنام ایل خَلکی برپا کرد و ابتدا منطقه را برای مرکز حکومت نشینی روستایی انتخاب نمود. 
 امروزه تنها ۳۰ خانوار که قدمت‌شان به دستهٔ سوم این ایل بازمی‌گردد باقی‌مانده‌اند که اسامی خانوادگی آن‌ها عبارتند از: مردان بیگی، بهرام بیگی، علی‌زاده، عطری، خلکی، کشاورزی، خاکی، مرادی و بوکانی
{"title": "ایل خاکی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%DB%8C%D9%84_%D8%AE%D8%A7%DA%A9%DB%8C&oldid=33706778", "language": "fa"}