(یا یا ) بودند که در رایج بودند و همراه با موسیقی مخصوص اجرا می‌شدند. ابداع خسروانی‌ها به (موسیقی‌دان دورهٔ ) نسبت داده می‌شود. به خسروانی‌ها با لفظ «سرود خسروانی» نیز اشاره می‌شده‌است. 
 در دوران ، قطعه‌های موسیقی بر اساس پرده‌های سازندهٔ آن‌ها بررسی می‌شدند و آن‌ها که با هم مشابهت داشتند در یک دسته قرار می‌گرفتند. به این روش هفت دسته به دست می‌آمد که هر دسته را یک و به مجموعهٔ آن‌ها می‌نامیدند.
 اگر چه نام همهٔ این هفت خسروانی در اسناد نیامده ولی صفوت نام برخی از آن‌ها به قرار زیر ذکر می‌کند: سکاف، ماداروسنان، سائیکاد، سیسوم (ششم)، جوبران. و نام آن‌ها را به این قرار می‌داند: بهار، بندستان، آپرین، مادوزسپان، ششم، گوه، اسپراس. 
 به نقل از که بعد از اسلام، بدون در نظر گرفتن منطقی که موجب پیدایش هفت خسروانی شد، به تناسب ماه‌های سال تعداد آن‌ها را از ۷ به ۱۲ افزایش دادند و به این ترتیب به دست آمدند. صفوت همچنین هفت خسروانی را با آنچه «هفت دستگاه شاهانه» نامیده و «طرق ملوکیه» نامیده برابر می‌داند. 
 اگر چه از هفت خسروانی اطلاعات مستندی در دست نیست تا بتوان امتداد آن‌ها در موسیقی معاصر را اثبات یا رد کرد، اما احتمال دارد که خسروانی که در در دستگاه‌های و و آواز وجود دارد، به خسروانی‌های باربد مرتبط باشد.
{"title": "هفت خسروانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%D9%81%D8%AA_%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=27221739", "language": "fa"}