(کی‌داراب)، یکی از شاهان در است، که پدر شناخته می‌شود. با توجه به تاریخ سنتی ایران، داراب با همسان انگاشته می‌شود. پدر و اوستانوس پدر و آرشام دوم پدر بوده‌است، و بنابراین داریوش سوم (دارا) نسب‌اش با سه نسل فاصله به داریوش دوم می‌رسد، و به‌همین جهت در تاریخ سنتی، داراب را پدر دارا دانسته‌اند.
 داراب در یکی از نبردهای خود با روم، با نبرد می‌کند و سپاه او را شکست می‌دهد و پس از آشتی، ناهید دختر فیلقوس را به همسری برمی‌گزیند و با خود به می‌آورد. داراب از ناهید به دلیل نفس بد بویش دل‌آزرده می‌شود و او را که باردار است به روم بازمی‌گرداند. از ناهید در خانهٔ فیلقوس به دنیا می‌آید. به دلیل ترس از سرافکندگی تولد اسکندر مستور می‌ماند و اسکندر پسر فیلقوس شناخته می‌شود. بدین سبب کینهٔ ایرانیان در دل رومیان ریشه می‌دواند. 
 داراب که همسر دیگری برگزیده است، از او زاده می‌شود. داراب پیش از مرگ دارا را جانشین خود می‌کند و درمی‌گذرد. در زمان حمله اسکندر دارا ( ) از اسکندر شکست می‌خورد.
 ایرانیان با چنین داستانی برای اسکندر جهان‌گشا، نژادی ایرانی قائل شده بودند و او را برادر به حساب می‌آورند. همین داستان زیربنای و روایت‌های مثبت منتسب به اسکندر را به وجود می‌آورد. 
 سرگذشت افسانه‌ای اسکندر قطعاً منشأئی و ندارد و در اصل از منابع و به عربی و از آنجا به آثار زبان فارسی راه پیدا کرده‌است. چرا که در متن‌های دینی، اسکندر همیشه با لقب مورد نفرین است و در روایت‌های زرتشتی سوزاندن به او نسبت داده شده‌است.
{"title": "کی‌داراب", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DA%A9%DB%8C%E2%80%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%A8&oldid=34926793", "language": "fa"}