متخلص و مشهور به (؟ - ۱۵۸۸م) شاعر ایرانی سدهٔ دهم هجری/شانزدهم میلادی بود که برای نوآوری در در روزگار خود شهرت داشت و نزد دو دربار و ارجمند گشت. 
 حسین بن غیاث‌الدین محمد مشهدی در سالی نامعلوم زاده شد. پدرش بزاز بود. حسین در اول جوانی شعر نمی‌سرود، ولی در پی رؤیایی به شاعری روی آورد؛ بی‌آنکه مرحله‌های معمول مقدماتی تحصیل در ادبیات در روزگار خود را طی کند، به سرودن پرداخت. این موضوع مورد انتقاد مخالفانش شد و او را «به سبب همین ناآگاهی از دانش‌ها نارسا می‌دانستند.» 
ثنایی پس از چندی به شهرت رسید و به دربار راه یافت، قصایدی در مدح او سرود و خود را نیز در ستایش او سرود. پس از کشته شدن ابراهیم میرزا در ۹۸۴ق از ارجمندی او در دربار صفوی کاسته شد و به هند مهاجرت کرد. نزد ابوالفتح مسیح‌الدین گیلانی ارجمند گشت و سپس در شمار شاعران درآمد و مابقی عمر را در خدمت آنان بود. 
ثنایی در سال ۹۹۵–۹۹۶ق در درگذشت و همان‌جا دفن شد؛ پس از چندی خویشاوندانش بازمانده‌های گورش را به مشهد بردند. 
 شیوهٔ شاعری او بر پایهٔ ابداع معانی تازه و نکته‌های دیریاب توصیف شده که در پی تصور و تخیلِ ژرف اوست. نقصی که در شعر او گرفته‌اند، نارسایی معنایی است و آن را معلول کم‌دانشی در علوم ادبی دانسته‌اند: «سخنان او را به عیب نارسایی لفظ و اینکه اکثر معانی او ناقص است و مطلب از ابیاتش بیرون نمی‌آید، به خامی طبیعیت منسوب ساختند.» (مآثر رحیمی). برپایهٔ دیدگاه ، با وجود همین عیب اهمیت ثنایی در آن است که او در شعر فارسی شیوه‌ای نوین آغازید. 
ثنایی با اینکه غزلیات بسیاری سرود، اما شاعری قصیده‌سرا به‌شمار می‌آید. قصیده‌هایی در منقبت نیز دارد که موضوعش ممدوحان اویند.
{"title": "ثنایی مشهدی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AB%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D9%85%D8%B4%D9%87%D8%AF%DB%8C&oldid=34024125", "language": "fa"}