یا از و مهم و از شاگردان است. پدرش خواجه اسحاق شهابی سیاوشانی هروی مدتی کلانتر بود. قصبه‌ای است در حوالی هرات. او ازجمله کسانی است که در سال ۹۳۵ از به کوچ داد. در آنجا مدتی شاگردی را کرد اما بعدها میرعلی از او رنجیده خاطر شد چرا که او برخی از آثارش را بنام میرعلی امضا می‌کرد.
 محمود بعد از چندی به هرات بازگشت و مورد توجه قرار گرفت و به همین سبب به معروف شد. او پس از مدتی به بلخ رفت و در آنجا ساکن شد و اهمیت و شهرت فراوان یافت. او هم در کتابت و هم در قطعه‌نویسی دست داشت، و در اخذ و تقلید شیوهٔ میرعلی، هیچ‌یک از شاگردان میر، پایهٔ خواجه محمود نرسیده‌اند.
 نوشته‌اند محمود شهابی خطوطی را به نام استاد پرآوازه‌اش میرعلی هروی امضاء می‌کرده‌است. میر علی هروی وقتی از این موضوع مطلع شد بسیار رنجید و در وصف محمود این شعر را سرود:
 گفته می‌شود خواجه محمود با اشاره به اینکه میرعلی گفته بود «نوشته‌های خود را از بد و خوب بنام او می‌کند» پاسخ داده: «استاد بد و نیک را خطا گفته، من آنچه را که بد می‌نویسم بنام او می‌کنم.» 
 وی به خوشگذرانی معروف بود و در مصاحبت بزرگان به حسن محضر مشهور، در موسیقی و شعر هم دست داشت و را نیکو می‌نواخت. از شاگردان اوست. خواجه محمود در شهر بلخ درگذشت.
 محمود در کتابت دست داشت و قطعه‌نویسی هم می‌کرد؛ و در اواخر عمر در شیوه خود تغییراتی پدیدآورد که چندان مقبول نبود. تاریخ در گذشت او دقیق معلوم نیست اما گویا عمر درازی داشته و آثارش از ۹۲۴ تا ۹۹۳ دیده شده‌است.
 از آثار وی می‌توان به این موارد اشاره کرد:
{"title": "محمود بن اسحاق شهابی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%B3%D8%AD%D8%A7%D9%82_%D8%B4%D9%87%D8%A7%D8%A8%DB%8C&oldid=24956659", "language": "fa"}