یا Tagouk یا ته گوک که در افغانستان به آن می‌گویند درختی است از راستهٔ گل سرخ از تیرهٔ شاهدانگان جنس داغداغان‌ها که می‌تواند میان ۲۰ تا ۲۵ متر ارتفاع پیدا کند.
 داغداغان بیشتر به عنوان یک کاشت می‌شود زیرا در برابر آلودگی هوا مقاوم است و طول عمر زیادی دارد.
 رویشگاه ته گوک / داغداغان مناطق و باغچه‌ها و ایوان‌های طبیعی است.
این درخت در و ایجاد پوشش در نقاط سنگلاخی کاربرد دارد.
کشت داغداغان موجب ایجاد امنیت در برابر خطرات سیل، فرسایش خاک و ریزش کوه و غیره می‌شود. 
 به نقل از ، در گویش اصیل تهران به درخت داغداغان «ته» و در گویش مردم دیلمستان به داغداغان می‌گویند. 
 در زبان‌های کردی و لری به درخت داغداغان، «تاوی» گفته می‌شود. در فرهنگ عامیانۀ و ، درخت تاوی مقدس است. در منطقۀ کرمانشاه برای جلوگیری از چشم زخم و آسیب و نیز به عنوان تبرک، از چوب درخت تاوی به گردن، دست، گهوارۀ نوزادان و حتی برخی حیوانات مانند گاو و گوسفند که در زندگی عشایری برای مردم مهم هستند، می‌آویزند. مردم کرد در منطقۀ‌ کرمانشاه و مردم لک معتقدند بدترین چوب برای ساختن عصای چوپان‌ها چوب انار است و بهترین چوب، چوب تاوی است که با خیر و برکت گله همراه است. در جنوب شرقی روستای در استان کرمانشاه، محلی به نام دارتاوی قرار دارد که یک درخت کهنسال داغداغان (تاوی) در آنجا و همینطور در حنفیه بوانات فارس در کنار نیایشگاه میترا واقع است و چشمه‌ای بزرگ در پای آن قرار دارد. 
 این درخت در فرهنگ مردم خراسان جنوبی و ترکمن‌ها نیز مقدس و محترم است. ترکمن‌ها چوب آن را به شکل خاص تراشیده و به گردن کودک می‌آویزند تا چشم نخورد. در خراسان به ویژه در زیبد چوب تراشیده آن به صورت + را بر بازوی کودکان می‌بستند تا از چشم بد و بیماری در امان باشند.
نقش داغداغان هم برای جلوگیری از «نظر خوردن» در بافته می‌شود. 
 
 
 
 
 
 
 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. « ». در ، بازبینی‌شده در ۲۶ مارس ۲۰۰۷.
{"title": "داغداغان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D8%BA%D8%AF%D8%A7%D8%BA%D8%A7%D9%86&oldid=34935369", "language": "fa"}