ملقب به (زاده ۱۳۰۰ قمری - درگذشته ۲۶ ذی القعده ۱۳۷۵ قمری ) از شاعران اهل ایران در عهد و است.
 یا ، فرزند سیداسماعیل، هزل سرای معاصر است. وی در ابتدای کار شاعری، صراحی تخلص می‌نمود. دیوان وی شامل حدود ۱۵۰۰ بیت و و دیگر شعر است. 
 وی در جلفا به کلاهدوزی و جولاهی مشغول بود. وی با شعرای عهد خود دوستی داشت. خاکشیر بسیار خوش‌اخلاق و محجوب بود و بر خلاف محتوای اشعارش که هزل بود خودش انسانی بسیار باحیا بود. باوجود روحیه شوخ‌طبع و این که هزل دستمایه آثار وی بوده‌است، او هیچگاه شعری در کسی نسرود. او در سال ۱۳۳۵ جمع‌آوری و چاپ شد. و فصیح از دوستان وی بودند. خاکشیر، مجرد بود و به‌طور مشترک با سید یوسف موسوی، برادر کوچک‌تر خود در محله چوب‌بست شیش بیدآباد واقع در خیابان مسجد سید در یک خانه زندگی می‌کردند. 
خاکشیر در ۲۶ ذی قعده ۱۳۷۵ ق برابر با ۱۴ تیر ۱۳۳۵ خورشیدی درگذشت و جسدش را در تکیه گلزار اصفهان دفن کردند.
 خاکشیر بیش از هر چیز در تضمین اشعار بزرگانی چون حافظ، سعدی، فردوسی، باباطاهر و دیگران و گنجاندن در اشعارش توانا بود. اغلب اشعار وی هزل و شوخی است. وی از خواندن اشعار خود چه اشعار هزل و چه اشعار جد اجتناب داشت.
 خاکشیر به مانند و در انتهای زندگی از هزل سرایی توبه می‌کند. چنان‌که می‌گوید:
 وی همچنین می‌گوید:
 روزی در یک انجمن شعری یکی از که می‌گوید: «نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانی/ که به دوستان یک دل سر و دست برفشانی» طرح شد و مرحوم خاکشیر در استقبال آن شعری سرود که دو بیتش این است:
{"title": "خاکشیر اصفهانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%DA%A9%D8%B4%DB%8C%D8%B1_%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=35002390", "language": "fa"}