پس از حمله اعراب و آمدن به ، فرهنگ ایران در دو دورهٔ پیش از اسلام و پس از اسلام بررسی می‌شود. به همین ترتیب، مبحث نیز دو بخش می‌شود؛ بخشی از آن مربوط به خطوط پیش از اسلام در ایران و بخش دیگر مربوط به خط پس از اسلام است.
 مقالهٔ اصلی: خط عیلامی، از ۲۹۰۰ سال پیش از میلاد به شکل‌های نیاعیلامی، عیلامی باستان و میخیِ ایلامی دگرش یافت. خط میخی عیلامی، است که از ۲۵۰۰ پ. م تا ۳۳۱ م به‌کار می‌رفته‌است. این خط از به‌دست آمده‌است. خط میخی عیلامی از ۱۳۰ نشانه ساخته شده‌است که این تعداد بسیار کمتر از دیگر است.
 مقالهٔ اصلی: خط میخی هخامنشی به احتمال زیاد توسط داریوش بزرگ ایجاد شده‌است. این نوع خط میخی که متشکل از ۵۰ علامت است، آخرین نوع خط میخی‌است که ابداع شده‌است (در سدهٔ ششم پیش از میلاد). این خط برای نوشتن کتیبه‌های هخامنشی به کار رفته‌است. خط میخی هخامنشی خطی نیمه الفبایی نیمه هجایی است به علاوهٔ ۸ علامت ( ) که برای لغات پر استفاده مثل شاه، کشور و اهورامزدا به کار می‌روند. این خط از ساده‌ترین خطوط میخی است. تنها است که از آن ساده‌تر است و صد در صد الفبایی است. این خط هم‌اکنون در استاندارد یونیکد (۴٫۱) پذیرفته شده و بازه‌ای به آن اختصاص داده شده‌است.
 مقالهٔ اصلی: این خط‌ها گرچه اصل و ریشه‌ای یکسان و شباهت‌هایی با هم دارند، تفاوتشان به حدی‌است که جداگانه از آن‌ها یاد می‌شود. خود واژهٔ برگفته از است که خود صورتی از واژهٔ (که صورت باستانی واژهٔ است) می‌باشد.
 مقالهٔ اصلی: در دورهٔ ساسانیان الفبایی از الفبای و اختراع شد و اوستا بدان نوشته شد. این الفبا را یا نامیده‌اند. این الفبا برای هر یک از آواهای اوستایی یک نشانه دارد. حرف‌ها (یا نویسه‌ها) ی الفبایی جدا از هم نوشته می‌شوند و در هر جای کلمه که بیایند یک صورت دارند. 
چنان که معلوم است، مؤبدان دورۀ ساسانی، خط پهلوی را در شأن کتاب اوستا ندیدند و بدین منظور خط اوستایی در میانه های سدهٔ سوم و پنجم میلادی برای نوشتن ابداع شد . این خط که از خط پهلوی برگرفته شده از آن بسیار کامل‌تر و دارای ۴۲ حرف است که از راست به چپ نوشته می‌شود. این خط مانند خط فارسی کنونی در نوشتن واج‌های صدادار بی‌تفاوت است و مانند خط لاتین برای نوشتن برخی از واج‌ها مانند و در انگلیسی یا در آلمانی نیاز به کنارهم‌ چینیِ چند نویسه دارد.
 مقالهٔ اصلی: ایرانیان در سده‌های نخستین اسلامی به خط‌های و می‌نوشتند. در همین حال ایرانیان نظیر تلاش کردند شیوه نوشتن را که به بود و در آن ابهامات زیادی بود بهبود بخشند. در حروف بدون نقطه نوشته می‌شدند و مصوت‌های کوتاه و برخی مصوت‌های بلند مانند «ا» نوشته نمی‌شد. از آن رو که قرآن به زبان عربی بود، در خواندن آن مشکلی نداشتند، ولی ایرانیان نمی‌توانستند آن را بخوانند؛ از این رو ایرانیان با نیم‌نگاهی به و ، نقش مهمی را در تکامل خط نوشتاری قرآن و در واقع بازی کردند. 
 ایرانیان پس از اسلام در تکامل این خط و در تبدیل آن به هنر نقش عمده‌ای داشته‌اند. ایجاد نقطه و اِعراب در خط عربی به فردی به نام و در نسبت داده می‌شود که بیشتر برای جلوگیری از اشتباه خواندن توسط غیرعرب زبانان از جمله ایرانیان انجام شد. تازیان از همین رو نقطه گذاری را از آن زمان تا کنون اِعجام می نامند زیرا این کار را به (برگرفته از واژه ) _که برای نامیدن ایرانیان به کار میرفت_ پیوند می دادند. ایرانیان، بر اساس نیازهای زبانیِ خود، را پدید آوردند. از به دلیل رواج نامه‌نگاری‌ها دیوانی، کم‌کم خط‌های و پهلوی، جای خود را به دادند.
 همچنین ببینید: امروزه رومن‌نویسی یا یا به‌طور گسترده‌ای در زبان‌های شرقی رایج شده‌است . عرب‌زبان‌ها امروزه به مراتب بیشتر از فارسی زبانان از لاتین‌نویسی استفاده می‌کنند . هندی‌ها و پاکستانی‌ها نیز به‌طور فزاینده‌ای از لاتین‌نویسی استفاده می‌کنند.
{"title": "خط در ایران", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B7_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86&oldid=34960426", "language": "fa"}