یا (به : ) هنر خوشنویسی است. برای مدت زمان طولانی، ، هنرمند خوشنویس چینی قرن چهارم میلادی الگوی خوشنویسان در ژاپن بود اما پس از پدید آمدن حرف‌های ژاپنی و ، گسترش یافت و خوشنویسان ژاپنی سبک‌هایی ویژه ژاپن پدیدآوردند.
 خوشنویسی ژاپنی از گرفته شده و به همین دلیل اصول اولیه و تکنیک‌های آن‌ها بسیار به هم شبیه است. غالباً آن را با جوهر (به : ) (SUMI) و روی (به : ) می‌نویسند و دارای سبک‌های زیر است:
 
 
 
 
 در خوشنویسی جدید ژاپنی مجموعه‌ای از ابزارها را بکار می‌برند. از ابزارهای سنتی آن می‌توان این موارد را نام برد:
 
 
 
 
 
 در هنگام آماده کردن، آب را بر سنگ جوهر می‌ریزند و با جوهر جامد می‌سایند تا جوهر مایع پدید آید. از آنجاییکه این کار زمان‌بر است امروزه تازه‌کاران، جوهرهای آماده مایع را بکار می‌برند. هنرآموزان پیشرفته‌تر به ساییدن جوهر خود علاقه دارند.
 قلم‌موها در اشکال و اندازه‌های گوناگون و بیشتر از موی زبر حیوانات ساخته می‌شوند. (بیشتر از مو و پشم بز و گوسفند و نیز یال اسب استفاده می‌شود) دسته قلم‌موها را از چوب، ، پلاستیک و مواد دیگر می‌سازند. 
 ریشه خوشنویسی در چین به قرن ۲۲ پیش از میلاد می‌رسد زمانی‌که که را برای امور مذهبی روی استخوان می‌نوشتند. ، نخست‌وزیر دربار پادشاهی کین، در قرن سوم پیش از میلاد نوشتار استانداردی ارائه کرد. او شکلی از تصویرنگاشت را تصویب کرد که باید در اندازه‌های مربع‌های یکنواخت و تنها با هشت ضربه قلم نوشته شوند. او همچنین مشخص کرد که نوشته‌ها از بالا به پایین و از راست به چپ نوشته شوند.
خوشنویسی کایشو سنتی چینی در حدود ۶۰۰ پس از میلاد به ژاپن راه یافت و تا امروزه تمرین و تغییر شکل آن ادامه یافته‌است. 
قدیمی‌ترین متن خوشنویسی شده ژاپنی در هاله نور مجسمه در معبد قرار دارد. این خوشنویسی ژاپنی در سبک (写経体) نوشته شده‌است که در دوران سبکی شناخته شده بوده‌است.
 در معبد نوشته‌هایی در مورد از جمله (法華義疏) نیز نگهداری می‌شود که متعلق به قرن ۷ میلادی است و قدیمی‌ترین نوشته ژاپنی است. متن آن به سبک نوشته شده و در برای آن تصویرسازی هم شده‌است.
قدیمی‌ترین سوترای دست‌نویس ژاپنی، است که در ۶۸۶ میلادی بدست راهب هورین نوشته شده‌است و سبک آن از کار الهام گرفته‌است.
 (به : ) متعلق به میانه قرن هفتم میلادی و (به : ) نمونه‌هایی از این زمان هستند. هر دوی این نوشته‌ها نمونه‌هایی از سبک خوشنویسی هستند.
 در قرن هفتم، در چین به برتری رسیدند. دومین امپراتور آن‌ها، ، کارهای را ستود و به او اعتبار بخشید و این امر خوشنویسان ژاپنی را نیز تحت تأثیر قرار داد. تمامی کارهای این خوشنویس چینی گم شده‌اند ولی کپی‌هایی که از روی کارهای او انجام شده باقی‌ماندند و منابع خوبی برای ادامه راه او باقی گذاشتند؛ از جمله این کپی‌ها می‌توان به (楽毅論) اشاره کرد که به سبک وانگ ژی‌چی و بدست نوشته شده‌است. 
 پایتخت را ابتدا در سال ۷۸۴ میلادی از در به و سپس در ۷۹۴ میلادی به در کیوتو منتقل کرد. این آغاز بود که از آن با نام ژاپن نام می‌برند. در اوایل این دوره تغییری در تأثیرات برگرفته از خوشنویسی چینی روی نداد. به عنوان مثال در دوره ، طبقه اشرافی و زنان درباری همچنان از خوشنویسی‌های برای تمرین استفاده می‌کردند.
 از خوشنویسی‌های باقی‌مانده از و می‌توان فهمید که تأثیر وانگ ژی‌چی بر خوشنویسی ژاپن همچنان پابرجاست. آثار خوشنویسان دیگر چینی از جمله و نیز مورد توجه قرار می‌گرفت.
 در همین دوره بود که سبک خوشنویسی ویژه ژاپن نیز ایجاد شد. سیستم نوشتاری واجی نیز برای نوشتن صداهایی که با کلمات وام‌گرفته چینی نمی‌شد نوشت پدید آمد. خوشنویسان ژاپنی هنوز واژه‌های اصلی، کانجی (漢字) را در همان مربع به جا مانده از دوران قبل می‌نوشتند. اولین متنی است که در آن سبک خوشنویسی ویژه ژاپن دیده می‌شود. این متن شعری (短歌) بود که در ۷۴۹ میلادی نوشته شد و با خوشنویسی چینی تفاوت‌هایی داشت.
 رسیدن به عنوان شوگون که پس از شورش‌های و و پیروزی بر بود، باعث به وجود آمدن دوره‌ای جدید در ژاپن شد که با نام (۱۱۸۵–۱۳۳۳) شناخته‌شد. در این دوره که به دوران نظامیگری معروف شد ارتباط با چین که در آن حکومت می‌کرد بیشتر شد و در ژاپن شکوفا شد. راهبان بودایی همچون شونجو که در چین تحصیل می‌کردند پس از بازگشت به ژاپن کتاب‌هایی با خود می‌آوردند که در پدید آمدن و نیرو گرفتن سبک خوشنویسی کایشو بسیار تأثیرگذاردند. همچنین بومی شدن ماندگار شدن راهبان چینی در ژاپن که با تشویق افرادی صاحب قدرتی چون صورت می‌گرفت بر این امر تأثیرگذار بود. معبد در منطقه که آن را رانکی دوریو بنیان نهاد هنوز هم دارای آثار بسیاری از آن دوره است. با گسترش گرایش به سبکی کمتر تکنیکی که حالت‌های ذن در آن نمایان است بیشتر گشت که از نمونه‌های آن می‌توان به کارهای اشاره کرد که با سبک پالوده شده سوشو نوشته شده‌است. کارهای و در سبک وایو از بهترین نمونه‌های خوشنویسی در اواخر دوره هیان و اوایل دوره کاماکورا است. 
 ناآرامی و آشوب سیاسی و نظامی در (۱۳۳۶–۱۵۳۷) نیز ادامه داشت. پس از اینکه توانست را از بیرون کرده و را ایجاد کند، باهم‌آمیختن اعضای بارگاه امپراتوری، اربابان، سامورایی‌ها و راهبان ذن به ایجاد نوعی فرهنگ جدید کمک کرد که به شکوفایی هنرها انجامید. با به قدرت رسیدن در معبد ، خوشنویسی به بخشی از در قرن پانزدهم تبدیل شد. 
 با به قدرت رسیدن در بین سال‌های ۱۶۰۳ تا ۱۶۱۵ و پایه‌گذاری بنیان نهاده شد و دوره ۲۵۰ ساله پرثباتی را در ژاپن پدید آورد که تا نیمه دوم سده نوزدهم جریان داشت. در این دوره بر (به : ) (راه و روش جنگاوری) و سیاست (به : ) (انزوای ژاپن از دیگر کشورهای جهان) پافشاری می‌شد. پژوهش‌های خوشنویسی در این دوره بیشتر بر سبک کارایو (唐様) از چین بود. و از شاخه‌های بوداگرایی ذن ژاپن و نیز مدرسه خوشنویسی دایشی، هر یک بهبودها و دگرگونی‌هایی در خوشنویسی پدیدآوردند. مدرسه خوشنویسی دایشی بر (永字八法) که به وانگ شی‌ژی برمی‌گشت و نیز ۷۲ گونه هیسی که به استاد وانگ شی‌ژی ( ) برمی‌گشت پافشاری می‌کرد. در ۱۶۶۴ چاپ دوباره این اصول تغییری مهم در تئوری خوشنویسی پدیدآورد. خوشنویسانی چون هوسویی هوتاکو بعدها سبک کارایو را پیشرفت دادند. در ابتدای دوره ادو نیز (۱۵۵۸–۱۶۳۷) با افزودن طرح‌های زیبای نقاشی همچون گل، پروانه یا شکل‌های مدور بر زمینه کاغذ، ساختاری شعرگونه به خوشنویسی‌ها افزود. او به همراه (۱۵۶۵–۱۶۱۴) و (۱۵۸۴–۱۶۳۹)، سه خوشنویس بزرگ زمان خود در سبک وایو (和様) بودند که نمونه‌های خوشنویسی ویژه ژاپن را پدیدآوردند؛ آن‌ها را با نام سه کانی (寛永三筆) نیز می‌شناسند. 
 در حدود ۱۷۳۶ که که سیاست انزوای ژاپن را کمتر کرد، واردات ژاپن از دیگر کشورها و همچنین تأثیرگیری فرهنگی ژاپن از چین بیشتر شد. ادیبان ژاپنی از خوشنویسی‌های سبک‌های وایو استقبال کردند و کارهای سنتی همچون آثار و و همچنین کارهای هنرمندان سبک جدیدتر سوشو همچون ، و وارد کشور شد. کارهای زیادی با کانا در سبک وایو انجام داد اما در آن دوره سبک کارایو بیشتر تمرین می‌شد. نمونه‌ّایی از این خوشنیسی‌ها بدست استادان (به : ) یا شاعران و نقاشانی چون ، و نگهداری شد و باقی مانده‌اند.
 امروزه خوشنویسی یکی از درس‌های مدارس ابتدایی در سیستم آموزشی اجباری ژاپن است. در دبیرستان، خوشنویسی یکی از دروس اختیاری هنر است (درس‌های اختیاری دیگر هنر عبارتند از موسیقی و نقاشی). همچنین یکی از انجمن‌های پرطرفدار در دوران دبیرستان است به ویژه پس از اینکه خوشنویسی نمایشی پدید آمد. برخی از دانشگاه‌ها همچون ، و بخش‌های ویژه‌ای برای پژوهش‌های خوشنویسی با تأکید بر برنامه‌های آموزش معلم در خوشنویسی دارند.
 خوشنویسی ژاپنی بسیاری از هنرمندان غربی را نیز در طول قرن‌ها به خود شیفته کرده‌است.
{"title": "خوش‌نویسی ژاپنی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%B4%E2%80%8C%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C_%DA%98%D8%A7%D9%BE%D9%86%DB%8C&oldid=32086468", "language": "fa"}