شهرت ، تمیمی، ثوری و کوفی و از تابعین مشهور است. 
 ربیع ابن خثیم، مشهور به خواجه ربیع، از طایفۀ و ساکن ، از زمرۀ زهّاد هشتگانۀ صدر اسلام و تابعین (کسانی که را درک کرده‌اند) و همچنین از یاران و سرداران بوده‌است. وی ضمن ارادت به وی ظاهراً از خویشان هم بوده‌است، بنابراین در سال‌های پایانی خلافت علی و بروز اختلاف میان ایشان و معاویه، به قصد انزوا و دوری از نزاع طرفین را به قصد و ترک کرده‌است. او در سال‌های پایانی عمر ساکن شهر (مرکز ولایت توس در آن زمان) شده و سرانجام در سال ۶۳ ه‍.ق یا به روایتی دیگر در سال ۶۱ درگذشته و در یک فرسنگی شمال نوغان دفن گردیده‌است. مشهور است که هنگام سفر به در سال‌های ۲۰۰ تا ۲۰۳ ه‍.ق قبر خواجه را زیارت کرده‌است. نیز در اوایل سدۀ یازدۀ قمری با توصیه و مشورت دستور احداث مقبره‌ای باشکوه برای خواجه را صادر کرد. اساس در همان بنای عهد صفوی است. 
 از او در منابع اسلامی ویژگی‌های اخلاقی بسیاری گزارش شده‌است، از جمله او را اهل زهد، وعظ، تهجد و ذکر یاد کرده‌اند، از این رو عده‌ای از صاحب نظران او را عارف و زاهد برجسته دانسته‌اند و از پارسایی او حکایت‌ها نقل کرده‌اند. گفته‌اند: او در منزل خود قبری کنده بود، و هرگاه در خود قساوت قلبی احساس می‌کرد، به قبر داخل می‌شد، و پس از مجسم کردن حالات پس از مرگ، آیۀ «رب ارجعون لعلیّ أعمل صالحاً فیما ترکت» را میخواند و با خود می‌گفت: ای ربیع! تو را باز گرداندیم، اینک عمل کن! 
 شاید بتوان گفت تمامی آرای مثبتی که صاحبان تراجم ، نظیر ، ، و دربارۀ او ابراز داشته‌اند، برمی‌گردد به عبارتی که از علیّ بن محمد بن قتیبه نقل کرده‌است که ابو محمد فضل بن شاذان در مقام پاسخ به پرسش دربارۀ «زهاد ثمانیه» ربیع را نام می‌برد و او را از اصحاب علی بن ابیطالب نیز از زاهدان پرهیز کار می‌داند. در مقابل شوشتری با توجه به قراینی، او را عامی مذهب دانسته و داستان‌های مبنی بر تقرب او نزد علی یا فضیلت او نزد رضا را مورد طعن و ایراد قرار داده‌است. به نظر می‌رسد یکی از علت‌های تردید برخی اندیشمندان شیعی دربارۀ ربیع آن باشد که وی در جنگ علی با معاویه تردید کرد و از شرکت در آن خودداری نمود و از امام علی خواست او را به جای جنگ با اهل قبله، برای نبرد با کفار به نواحی مرزی گسیل دارد. علی وی را به سرپرستی سپاهیانی به ری و قزوین فرستاد. از سوی دیگر برخی عقیده دارند که وی با امام علی بیعت نکرده بود.
بدین ترتیب به نظر می‌رسد رابطۀ وی با امام علی چندان همراه با ارادت، ایمان و انقیاد کامل نبوده و از همراهی کامل خودداری کرده‌است.
 مضافاً بر این که در برابر ، در هنگام شنیدن خبر کشته‌شدن استرجاع (انا لله و انا الیه راجعون) گفت و از اینکه و عاملان او را به سبب قتل مورد طعن و ملامت قرار دهد، خودداری کرد و به اصطلاح، دربارۀ امور دنیوی سخن نگفت. شاید بر همین اساس باشد که برخی از صاحبان اندیشه مانند و وی را فردی دانسته‌اند که از عبادت‌های بسیار خود تنها به ظاهر آن توجه کرده و از عمق و حقیقت بندگی محروم بوده‌است.
{"title": "خواجه ربیع", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%AC%D9%87_%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%B9&oldid=34339821", "language": "fa"}