در طول تاریخ به خط‌های گوناگون نوشته شده‌است امّا پس از ظهور و گسترش اسلام توسط اعراب، در ایران و افغانستان برای نوشتن زبان فارسی تنها از استفاده‌شده و می‌شود که مبتنی بر است با اندکی تفاوت‌های جزئی و کوچک متناسب با نیازهای زبان فارسی و تفاوت‌های آن با ، مثلاً استفادهٔ زیاد از درحالیکه متون عربی و به‌طور کامل فاقد نیم‌فاصله هستند حتی در نوشتن یا ذکرکردنِ نام‌ها و واژه‌های ایرانی، به‌عنوان مثال نوشتن «علی خامنه‌ای» به‌صورتِ .
 خط‌های دیگری نیز قبل و بعد از اسلام برای زبان فارسی مورد استفاده بوده‌اند که همگی آن‌ها به این شرح هستند:
 
 
 
 
 
 
 
 پیش از و ورود اسلام به این کشور، دو و بکار گرفته می‌شدند؛ ولی زبان بر اساس بود و خود نیز به خط کوفی می‌نوشت. 
تا این زمان، قلمروی عرب‌ها از افغانستان و ایران تا سوریه و مصر گسترش یافته بود و غلط‌خوانی‌های زیادی در نامه‌نگاری‌های خلیفه‌ها به وجود می‌آمد. مردم کشورهای دیگر در ادای واژه‌های عربی دچار مشکل بودند تا اینکه در سال ۶۵ هجری، در دمشق به خلافت رسید و در نامه‌ای که به خلیفهٔ عراق نوشت، به او گفت که این که طراحی کرده، کفایت نمی‌کند و از حجاج بن یوسف خواست تا خط عربی را بر پایهٔ همین خط کوفی توسعه دهد و ترویج کند. 
حجاج کسی بود که به سردارانش دستور داد تا تمام روحانیان دین‌های دیگر و کسانی که به خطی غیر از عربی می‌نویسند را از دم تیغ بگذرانند. آثار این اقدامات حتی از نیز پررنگ‌تر بود. 
این اقدامات مشکلات زیادی برای زبان سایر کشورها ازجمله پارسی‌زبانان به وجود آورد. عرب‌ها، چهار حرف اصلی را در الفبای خود نداشتند و آن را حروف عجمی می‌نامیدند. سرانجام یک خوش‌نویس به نام خواجه ابولمال، سه نویسهٔ و را به اضافه کرد و پس از مدتی، نویسهٔ نیز پس از یک فراز و نشیب به شکل کنونی به الفبای عربی اضافه شد. 
 و ، دو شیوهٔ خوش‌نویسی از هستند که توسط ایرانیان ابداع شدند.
 افغانستان و پاکستان نیز بنا بر ناچاری، بین خطوط عربی و فارسی، خط فارسی را برگزیدند. دلیل این امر آن بود که فارسی چند حرف جدید و پرکاربرد به خط عربی اضافه کرده بود. بدین گونه خط فارسی در کشورهای ، و و به‌عنوان خط رسمی انتخاب شد. در پی از سال ( ) به و بعد خط ، خط فارسی در این کشور کنار گذاشته شد. همچنین پس از شکست‌های از عرب‌های مسلمان در زمان صدر اسلام، خط‌های باستانی در زیرمجموعه‌های آن امپراطوری نابود و جایگزین شده بود. یکی از آن زیرمجموعه‌ها کشور کنونی بود که سرانجام در سدهٔ بیستم میلادی دستور داد را به خط تغییر دهند.
 مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: اساس الفبای فارسی با یکی است. اما الفبای فارسی دارای ویژگی‌هایی است که آن را از خط عربی اندکی متفاوت می‌سازد. شکل بعضی از نویسه‌های خط فارسی با نویسهٔ عربی آن‌ها تفاوت می‌کند. برای مثال «ک» فارسی در حالت پایانی یا تنها با سرکش نوشته می‌شود در حالی که « » عربی در این دو حالت بدون سرکش است یا حرف «ی» در عربی به‌صورت « » است. تفاوت‌های جزئی دیگری هم وجود دارد.
 درحالی که عرب‌ها فاقد چهار حرف اصلی (پ، ژ، گ، چ) هستند، بسیاری از حروف الفبایشان را به گونه‌های متفاوت ادا می‌کنند. امروزه تمام حروف خاص عربی همانند (ظ، ض، ذ) (ص، ث) (غ)، (ح)، (ط)، (همزه، عین ساکن، تنوین‌ها، تشدید، اِعراب و غیره) در خط فارسی هم وجود دارند که نشان می‌دهد این خط ابتدا توسط اعراب ساخته شد و سپس به ایران راه یافت. در مقابل، ایرانیان چهار حرف خاص خود را به خط عربی اضافه کردند. بعبارت دیگر اگر خط فارسی ابتدا در ایران ساخته شده بود، اکنون حروف هم‌واج در آن وجود نداشت و چه دلیلی داشت که برای یک واج مثل واج (زِ)، چهار نوع حرف (زِ، ضِ، ظِ، ذِ) ابداع شود؟ بعلاوه اگر خط فارسی ابتدا در ایران ساخته شده بود، امروز در الفبای عربی شاهد چهار حرف پارسی (پ، ژ، گ، چ) نیز بودیم. 
 علاوه بر این در جدول زیر حروفی هم دسته قرار داده شده‌است که از زبان عربی به ایران راه یافته‌اند و ایرانیان تفاوتی در ادای آن‌ها قائل نیستند.
 در الفبای فارسی و عربی بعضی مصوت‌ها معمولاً نوشته نمی‌شوند که این مسئله ممکن است موجب بروز ابهاماتی در فهم کلمه یا جمله شود. برای اکثر این مصوت‌ها علائم اختیاری‌ای به این الفبا اضافه می‌شود که معروفترین آن‌ها یا زبر (ـَ)، یا زیر (ـِ) و یا پیش (ـُ) هستند.
 کهن‌ترین نوشتهٔ به‌دست‌آمده از زبان فارسی امروزی به کتابت شده‌است. نمونه‌های بسیار کهن دیگری هم از نوشته‌های متعلق به یهودیان فارسی‌زبان به دست آمده‌است که دارای مختصات خاص خود است. در زیر، چند خط سندی که احتمالاً متعلق به قرن پنجم هجری است برای نمونه ذکر می‌شود، ابتدا صورت مکتوب آن با تغییر الفبا از عبری به فارسی، و سپس صورت استاندارد فارسی امروزی آن: 
 
 
 
 به فارسی کلاسیک:
 
 
 
 پروفسور ایران‌شناس معاصر، اوستاشناس، نخستین مترجم فارسی اوستا و استاد فرهنگ ایران باستان و زبان اوستایی در دانشگاه تهران در ارتباط با خط‌های رایج در ایران باستان در کتاب خود فرهنگ ایران باستان در صفحهٔ ۱۰۲ می‌نویسد:
{"title": "خط فارسی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B7_%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C&oldid=34100252", "language": "fa"}