یا (سانسکریت: सती) نیکبختی در زناشویی و دیرزیوی در است. زنان هندو وی را نماز برده و از وی طول عمر شوهرانشان را طلب می‌کنند. داکشایانی نمودی از و نخستین همسر (همسر شیوا پیش از پروتی) است. او دختر داکشا بود. او که نتوانست بدخویی پدرش را با شوهرش تاب بیاورد، خود را در آتش سوزانید و از آن پس (مادینه سات، یا ) نامیده شد. واژه ساتی از آن پس برای هر زن بیوه یا زن پاکدامن و نیز برای اشاره به به کار می‌رود.
 در باستان نیز زن را پس از مرگ شوهرش می‌سوزانیدند که به این رسم ساتی گفته می‌شد. در هند باستان این رسم اهمیت فرهنگی و دینی بسیاری داشت و نشانه وفاداری به شوهر تلقی می‌شد. هر چند بیشتر ساتی‌ها به صورت داوطلبانه انجام می‌گرفت اما فشارهای خانوادگی و اجتماعی و اجبارها زن را به شرکت در این مراسم وامی داشت. رسم ساتی هم در بین زنان عادی و هم در بین زنان اشرافی رایج بود و یک فریضه دینی محسوب می‌شد. سال‌ها بعد با به قدرت رسیدن فرمان‌روایان در هند، ساتی نمادین به وجود آمد که در این مراسم زن بیوه در کنار شوهر مرده خود زانو می‌زد و کلماتی را که نشانه وفاداری اوست بر زبان می‌آورد؛ بدون این که مجبور به سوزانیدن خود باشد.
{"title": "داکشایانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%DA%A9%D8%B4%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34921626", "language": "fa"}