«لاله‌زار» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها را ببینید. یکی از خیابان‌های قدیمی و مرکزی شهر است. این خیابان از جنوب به (توپخانه) و از شمال به (شاهرضا) منتهی می‌شود.
 لاله‌زار در اواخر دوره زمان قاجار و اوایل پهلوی، نماد و هنر ایران بود و « تهران» لقب گرفته بود. بسیاری از تئاترها، رستوران‌ها، تجارتخانه‌ها، ، پیاله‌فروشی‌ها، خیاط خانه‌ها، و فروشگاه‌های معروف در این خیابان قرار داشتند. همچنین موسیقی سبک کوچه بازاری در این منطقه متولد شد.
 
خیابان لاله‌زار از طریق ایستگاه‌های (در ابتدای خیابان) ، (تقاطع سعدی و جمهوری) و (تقاطع انقلاب و لاله‌زار نو) قابل دسترسی است.
 به فرمان ، در بیرون از حصار شاه‌طهماسبی تهران باغ لاله‌زار احداث شد. سپس‌تر، دو عمارت در این باغ بنا شد که یکی قصری دوطبقه دارای ۱۲ اتاق و دو تالار بود و دیگری کلاه‌فرنگی باغ لاله‌زار بود که به فاصلهٔ حدود ۴۰۰ ذرع از قصر و در جنوب باغ قرار داشت. 
 پس از بازگشت از سفر اول به خیال احداث خیابانی مانند « » در به عنوان «دارالخلافه» افتاد و دستور داد که از میان باغ مصفای لاله‌زار خیابان بکشند، زمین‌های اطراف خیابان نیز میان «مقربین درگاه» تقسیم شد. در مورد آن می‌گوید:
 بعدها در دورهٔ خوانندگان موسیقی عامیانهٔ ایران مانند ، ، ، ، ، ، ، و همگی در لاله‌زار به روی صحنه می‌رفتند.
 به نوشتهٔ جعفر شهری در کتاب «تهران قدیم»: 
 
 
 زمانی در لاله‌زار ۱۵ سینما و چندین و تماشاخانه فعالیت داشتند ولی امروزه ۱۰ سینما فعال در این خیابان فعال هستند. اکثر این سینماها اکنون از رونق افتاده‌اند.
 در اوایل دورهٔ پهلوی، در اوایل لاله‌زار از سوی ، مغازه‌ای به نام پیرایش قرار داشت که به جهت داشتن پوشاک مد روز در شهرت داشت. روبه‌روی این مغازه، کافه قنادی لاله‌زار واقع بود. 
امروزه بیشتر لاله‌زار را صنف فروشندگان در اختیار گرفته‌اند.
 « » یا «خانه » عمارتی مربوط به است که به عنوان تنها بازمانده از خیابان لاله‌زار قدیم و یکی از نفایس معماری عصر قاجار شناخته می‌شود. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
		 
		 
		 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
 
 
 
 
 
 
 
 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
 
 
 
 
		 
		 
 
 
 
 
 
 درباره خیابان لاله‌زار مستندها و یادبودهای چندی ساخته شده است. از آن میان می‌توان به فیلم مستند « » ساخته امید شریف موسوی (سال ۱۳۸۲) با روایت را نام برد. در سال ۱۳۸۲ ترانه لاله‌زار (آلبوم پرنده بی‌پرنده) را خواند که موسیقی متن فیلم سینمایی بود. 
 در مستند « » ساخته (سال ۱۳۵۶) صحنه‌هایی از خیابان لاله‌زار با ترانه « » به تصویر کشیده شده است. 
 بخش قابل توجهی از رخدادهای مجموعه « » در این خیابان ( ) رخ می‌دهد. این لوکیشن لاله‌زار همچنین در سریال‌های دیگری مانند « »، « »، « »، « »، « »، « »، « » و « » مورد استفاده قرار گرفته ‌است.
 در مردادماه ۱۳۹۸ (اوت ۲۰۱۹) آلبوم جدیدی به نام « » منتشر کرد که «ترانه لاله‌زار» که نام آلبوم نیز از آن برگرفته شده است، محوری‌ترین ترانه این آلبوم است. 
 فیلم مستند « » ساخته حسین احمدیان (۹۴-۱۳۹۳)) درباره فراز و فرود موسیقی عامه‌پسند در ایران است. فیلمی که در آن فیلم‌ساز با یاری جستن از تصاویر آرشیوی و به‌کارگیری یک شخصیت مرکزی در پیوند با موضوع، مخاطب را به فضای لاله‌زار می‌برد. « » مستندی تاریخی است که می‌کوشد با گذر به تماشاخانه‌های قدیمی تهران در خیابان لاله‌زار، نوع فعالیتشان و علت تعطیلی آنها بپردازد. 
 همچنین نام « » (از کوچه‌های اصلی خیابان لاله‌زار) به ویژه در ترانه‌ها، نوستالژی دورانی را یادآوری می‌کند که خیابان لاله‌زار زنده و مرکز فرهنگ و هنر تهران به شمار می‌رفت. از جمله این آثار می‌توان به ترانه «کوچه ملی» که توسط خوانده شده است یا « » به کارگردانی اشاره کرد. 
 از دیگر آثار هنری و یادبودها می‌توان موارد زیر را نام برد:
 
 
 
 همچنین دکور این خیابان در « » بازسازی شده است.
{"title": "خیابان لاله‌زار", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%84%D8%A7%D9%84%D9%87%E2%80%8C%D8%B2%D8%A7%D8%B1&oldid=34120629", "language": "fa"}