یا یک و است که نسبت به انحصارطلبی در قدرت ریشه ضدیت دارد و همهٔ اشکال اجبار و را رد می‌کند. آنارشیسم خواستار از بین بردن قدرت رهبری است و به نظر آن تمامی دولت‌های تک حزبی نامطلوب، غیرضروری و مضر هستند. این تفکر معمولاً در کنار به عنوان جناح ( ) شناخته شده و دارای ارتباط تاریخی با و است.
 آنارشیسم از تاکتیک‌های متنوعی برای دستیابی به اهداف ایده‌آل خود استفاده می‌کند که می‌تواند به‌طور گسترده‌ای به تاکتیک‌های انقلابی و پویا تقسیم شود. همپوشانی قابل توجهی بین این دو گونه وجود دارد که صرفاً توصیفی است. هدف از تاکتیک‌های انقلابی، سقوط اقتدار و حکومت است، در گذشته توسل به خشونت برای تغییر رایج بوده. هدف تاکتیک‌های پویا به پیش بردن جامعه به سوی آنارشیسم است. تفکر آنارشیستی در انتقاد و زمینه‌های مختلف جامعه بشری نقش داشته‌است. انتقاد از آنارشیسم عمدتاً بر اساس ناسازگار بودن، خشونت و آرمانی بودن آن متمرکز است.
 ریشهٔ واژهٔ از یونان باستان و کلمهٔ ، که معنی "بدون حاکم" می‌داده؛ این واژه مرکب از پیشوند (یعنی "بدون") و کلمه (یعنی "رهبر" یا "حاکم") است. پسوند نشان‌دهندهٔ جریان ایدئولوژیکی است که طرفداران به آن گرایش دارند. 
 ( ) از سال ۱۶۴۲ در کاربرد یافته، پیش‌تر املای دیگر ( ) و عبارت ( ) از سال ۱۵۳۹ در این زبان وجود داشتند. کاربرد اولیه این کلمه در انگلیسی حس بی‌نظمی را می‌رساند. 
جناح‌های مختلف در مخالفان خود را به عنوان برچسب می‌زدند، اگرچه تعداد کمی از این متهمان پیرو نظرات مشابه به آنارشیست‌های بعدی بودند. بسیاری از انقلابیون قرن ۱۹ مانند (۱۷۵۶–۱۸۳۶) و (۱۸۰۸–۱۸۷۱) که به ترویج آموزه‌های آنارشیستی در نسل بعدی کمک کردند، خودشان و عقایدشان را با نام یا توصیف نمی‌کردند. در واژهٔ توسط برای معادل آنارشیسم معرفی شده‌است. 
 اولین فیلسوف سیاسی که خود را ( : ‎) نامید، (۱۸۶۵–۱۸۰۹) بود، که به‌طور رسمی نحلهٔ فکری آنارشیسم را اواسط قرن ۱۹ میلادی شکل داد. از دههٔ ۱۸۹۰ و آغاز آن در فرانسه، اغلب به عنوان مترادف آنارشیسم مورد استفاده قرار می‌گرفته و استفاده از آن به عنوان هم‌معنی آنارشیسم، هنوز هم در خارج از معمول است. از سوی دیگر، برخی از واژهٔ برای اشاره به فلسفهٔ استفاده می‌کنند و تنها در اشاره به به عنوان استفاده می‌کنند. 
 در حالی که اصطلاح عمدتاً مترادف با آنارشیسم بوده‌است، معنای آن در دهه‌های اخیر دگرگون شده؛ زیرا به صورت گسترده‌تری گروه‌های ایدئولوژیک متفاوت، از جمله و (که خود را از یا جدا می‌دانند) و همچنین افراطی (که عمدتاً خواستار هستند) از این لفظ برای توصیف خود استفاده کرده‌اند. به علاوه، برخی از آنارشیست‌ها از برای جلوگیری از مفاهیم منفی آنارشیسم و تأکید بر ارتباطات آن با استفاده می‌جویند. متیو س. آدامز و کارل لوی می‌نویسند که از عبارت برای «توصیف جناح جنبش سوسیالیستی» استفاده می‌شود. آنارشیسم را در کنار مارکسیسم لیبرترین به عنوان «جناح لیبرترین سوسیالیسم» توصیف می‌کند. دانیل گرین می‌نویسد:
 در حالی که در اندیشه آنارشیسم امری اساسی است، تعریف آنارشیسم کار ساده‌ای نیست، زیرا بحث‌های زیادی در این باره در میان محققان و آنارشیست‌ها وجود دارد و جریان‌های مختلف آنارشیسم را کمی متفاوت تعریف می‌کنند. از این رو، ممکن است درست باشد، اگر بگوییم آنارشیسم مجموعه‌ای از فلسفه‌های سیاسی مخالف و (از جمله ، ، و همه مرتبط) است که در انجام کلیه رأی به وجود جامعه‌ای مبتنی بر ، و می‌دهد. با این حال، این تعریف دارای همان کاستی‌هایی است که در تعاریف مبتنی بر ضد استبداد (که نتیجه‌گیری است)، ضد استاتیسم (آنارشیسم بسیار بیشتر از آن است) و ریشه‌شناسی (که صرفاً نفی یک حاکم است) وجود دارند. با این وجود، عناصر اصلی تعریف آنارشیسم شامل اراده برای ایجاد جامعه‌ای بدون اجبار و طرد دستگاه‌های دولتی است، و این اعتقاد که طبیعت انسان به انسان اجازه می‌دهد در چنین جامعه بدون اجباری حاضر باشد، یا به سمت آن نیل کند و در مورد چگونگی اقدام برای دستیابی به آرمان‌های آنارشی پیشنهاد دهد. 
 هربرت ال. اوسگود ادعا می‌کند که آنارشیسم دارای "ضدیت شدید" با و است. پیتر مارشال اظهار داشت که «آنارشیسم عمومی از لیبرالیسم به سوسیالیسم نزدیکتر است [...] آنارشیسم خود را عمدتاً در اردوگاه سوسیالیست می‌یابد، اما در لیبرالیسم نیز حاشیه‌هایی دارد. نمی‌توان آن را به سوسیالیسم تقلیل داد و بهتر است به عنوان یک آموزه مجزا و متمایز دیده شود.» به گفتهٔ جرمی جنینگز، «نمی توان نتیجه گرفت که این عقاید»، در اشاره به ، «فقط بر اساس سوءتفاهم در مورد آنارشیسم توصیف می‌شود.» جنینگز اضافه می‌کند که «آنارشیسم به معنای آزادی بی‌بند و بار فردی نیست (آن‌طور که به نظر می‌رسد" آنارکو-سرمایه داران "معتقدند)، بلکه همان‌طور که قبلاً نیز دیدیم، برای گسترش فردیت و جامعه است.» نیکولاس والتر نوشت که «آنارشیسم از نظر تاریخی و ایدئولوژیک از لیبرالیسم و سوسیالیسم ناشی می‌شود. [...] به یک معنا، آنارشیست‌ها همیشه لیبرال و سوسیالیست باقی می‌مانند و هر زمان که آنچه خوب است را رد می‌کنند به خود آنارشیسم خیانت می‌کنند. [...] ما لیبرال هستیم اما بیشتر از آن، و سوسیالیستیم اما بیشتر از آن.» میشائیل نیومن آنارشیسم را به عنوان یکی از سنت‌های سوسیالیست می‌داند، به خصوص سوسیالیستی‌تر از آنچه پرودون و بودند. برایان موریس استدلال می‌کند که «ایجاد دوگانگی بین سوسیالیسم و آنارشیسم" "از نظر مفهومی و تاریخی گمراه‌کننده است.» 
 به برمی‌گردد، زمانی که برخی از انسان‌ها مدت‌ها قبل از تأسیس دولت‌ها، یا رسمی در جوامع آنارشیستی اولیه زندگی می‌کردند. با ظهور نهادهای سلسله مراتبی سازمان یافته، نسبت به اقتدار نیز افزایش یافت، اما تنها در قرن نوزدهم بود که یک جنبش سیاسی خودآگاه ظاهر شد. طی نیمهٔ دوم قرن نوزدهم و دهه‌های اول قرن بیستم، جنبش آنارشیستی در بیشتر نقاط جهان رونق گرفت و نقش مهمی در مبارزات کارگران برای رهایی داشت. در این دوره شکل گرفتند. آنارشیست‌ها در چندین انقلاب شرکت جسته‌اند، به ویژه در ، که پایان آن، پایان دورهٔ کلاسیک آنارشیسم بود. در دهه‌های آخر قرن بیستم و قرن بیست و یکم، جنبش آنارشیستی بار دیگر احیا شد.
 در دوران ماقبل تاریخ بشر، اقتدار مستقر وجود نداشت. پس از ایجاد شهرها و تمدن‌ها بود که نهادهای اقتدار تأسیس شدند و عقاید آنارشیستی به عنوان واکنشی در برابر آن پدیدار شدند. برجسته‌ترین نمونهٔ آنارشیستی اولیه در جهان باستان در چین و یونان دیده می‌شود. در چین، (یعنی بحث در مورد مشروعیت دولت) توسط فیلسوفان ، و ، به وجود آمد. گفته شده‌است که همچون ، تائوئیسم مطالب مقدم قابل توجهی در باب آنارشیسم داشته‌است. 
 نگرش‌های آنارشی‌محور تراژدیان و فیلسوفان در یونان نیز بیان شده. و از اسطوره برای نشان دادن تعارض بین قوانین تعیین شده توسط دولت و شخصی استفاده کرده‌اند. مقامات آتن را دائماً زیر سؤال می‌برد و بر حق آزادی وجدان فردی اصرار می‌ورزید. قانون‌های انسانی ( ) و مقامات منصوب در جامعه را رد می‌کردند، در حالی که سعی داشتند مطابق با طبیعت ( ) زندگی کنند. از جامعه‌ای مبتنی بر روابط غیررسمی و دوستانه بین شهروندان، بدون حضور دولت، حمایت می‌کردند. 
 در طی ، هیچ فعالیت آنارشیستی به جز برخی جنبش‌های دینی زاهدانه در یا اروپای مسیحی، وجود نداشت. بعدها این موارد نوعی سنت را به وجود آورد. پیش‌تر در ، خواستار یک جامعه و شده‌بود، ولی توسط پادشاه اعدام شد. 
 در ، فرقه‌های مذهبی علیه دولت تبلیغ می‌کردند. در اروپا، فرقه‌های مختلف تمایلات ضد دولتی و آزادی‌خواهانه ایجاد کردند. اندیشه‌های آزادی‌خواهانه بیشتر در طول و با گسترش ، و در اروپا پدیدار شد. داستان‌نویسان جوامع ایده‌آلی را که بیشتر مبتنی بر اراده‌گرایی بودند و نه اجبار، داستان‌پردازی می‌کردند. ، با خوش‌بینی که برای پیشرفت اجتماعی داشت، بیشتر به سمت آنارشیسم پیش رفت. 
 در طول ، گروه‌های پارتیزانی مانند و ، نقطه عطفی در تاریخچهٔ بروز احساسات ضد دولتی و فدرالیسم رقم زدند. از اولین جریان‌های آنارشیستی در قرن ۱۸، حمایت از که در انگلیس مشروعیت‌بخشی اخلاقی به دولت را نکوهش نمود، که راه را برای هموار کرد و که نظریه را در فرانسه مطرح نمود، می‌توان نام برد. در اواخر دههٔ ۱۸۷۰، مکاتب مختلف آنارشیستی کاملاً متمایز شده بودند و موجی از بی‌سابقه در خلال سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۹۱۴ اتفاق افتاد. این دوره از تا پایان ادامه داشت و دوران طلایی آنارشیسم را در بر می‌گرفت. 
 با اقتباس از ، را بنیان نهاد و وارد شد؛ این اتحادیهٔ طبقهٔ کارگران بعداً به عنوان انترناسیونال اول شناخته شد و در سال ۱۸۶۴ برای متحد کردن جریانات مختلف انقلابی شکل گرفته بود. انترناسیونال با حضور ، از چهره‌های برجسته و عضو شورای عمومی انجمن، به یک نیروی سیاسی قابل توجه بدل شد. جناح باکونین ( ) و پیروان پرودون (متوالیست‌ها) با مخالفت کردند و از سیاسی و حق مالکیت کوچک دفاع می‌کردند. پس از بروز اختلافات شدید، در تصمیم به اخراج باکونیست‌ها از انترناسیونال گرفتند. با آنارشیست‌ها در نیز به همین ترتیب رفتار شد و در نهایت در سال ۱۸۹۶ از آن هم اخراج شدند. باکونین پیش‌بینی مشهوری کرد، که اگر انقلابیون با شرایط مارکس قدرت را غصب کنند، در نهایت کارگران ظالم جدید خواهند بود. آنارشیست‌ها در واکنش به اخراج خود از انترناسیونال اول، را تشکیل دادند. تحت تأثیر ، فیلسوف و دانشمند روسی، گرایش دو جریان را به اشتراک رساند. آنارکو-کمونیست‌ها، که از واقعهٔ در سال ۱۸۷۱ الهام گرفته بودند، از فدراسیون آزاد و توزیع کالاها بر اساس نیازهای شخص دفاع می‌کردند. 
 در آغاز قرن جدید، آنارشیسم در سراسر جهان گسترش یافته بود. آنارشی یکی از ویژگی‌های بارز جنبش جهانی بود. در چین، گروه‌های کوچکی از دانشجویان نسخه‌ای انسان‌گرایانه و طرفدار علم از آنارکو-کمونیسم را وارد کردند. توکیو کانون توجه جوانان شورشی از کشورهای شرق دور بود که برای تحصیل به پایتخت ژاپن سفر می‌کردند. در آمریکای لاتین، پایگاهی مستحکم برای به‌شمار می‌آمد و این گرایش برجسته‌ترین ایدئولوژی چپ‌گرا در آن کشور بود. در این مدت، اقلیتی از آنارشیست‌ها تاکتیک‌های انقلابی را در پیش گرفتند. این استراتژی به معروف شد. پس از سرکوب کمون پاریس، تجزیهٔ جنبش سوسیالیستی فرانسه به بسیاری از گروه‌ها و اعدام و تبعید کیفری بسیاری از به مستعمرات، موجب افزایش حامیان نظریات و اعمال سیاسی فردگرایانه شد. حتی با این که بسیاری از آنارشیست‌ها از اقدامات تروریستی دوری جستند، بدنامی آن دامن جنبش را گرفت. در ، که همچنین به قانون حذف آنارشیست معروف شد، آمریکاییان تلاش کردند ورود افراد آنارشیست به این سرزمین را ممنوع کنند. استراتژی دیگری بود که برخی از آنارشیست‌ها در این دوره اتخاذ کردند. 
 علی‌رغم نگرانی‌های موجود، آنارشیست‌ها در با شور و شوق علیه مشارکت نمودند. با این حال، آن‌ها پس از تثبیت ، با سرکوب شدید مواجه شدند. چندین آنارشیست از پتروگراد و مسکو به اوکراین گریختند، که منجر به و مبارزهٔ در شد. آنارشیست‌ها در روسیه سرکوب شدند و حاصل این وقایع پدید آمدن دو جریان متضاد جدید شد، یعنی و . گروه اول به دنبال ایجاد یک گروه منسجم بودند که برای وقوع انقلاب فشار بیاورند، در حالی که گروه دوم مخالف هر چیزی بودند که شبیه یک عمل کند. بسیاری از کارگران و فعالان با دیدن پیروزی‌های در و ، به گرایش یافتند و در ازای تضعیف آنارشیسم و سایر جنبش‌های سوسیالیستی، کمونیست شوروی تقویت شد. در فرانسه و ایالات متحده، اعضای جنبش‌های مهم سندیکالیستی مانند و سازمان‌های خود را ترک کرده و به پیوستند. 
 با آغاز در سال ۱۹۳۶، بار دیگر آنارشیست‌ها و سندیکالیست‌ها ( و ) بار دیگر با جریان‌های مختلف چپ‌گرا متحد شدند. وجود سنت قدیم باعث شد آنارشیست‌ها نقشی اساسی در جنگ این کشور داشته باشند. در واکنش به شورش ارتش، و با الهام از آنارشیسم، یک جنبش دهقانی و کارگری که توسط شبه‌نظامیان مسلح پشتیبانی می‌شد، کنترل شهر و مناطق وسیعی از روستاهای اسپانیا را به دست گرفت، جایی که آن‌ها زمین را به صورت اشتراکی زیر کشت بردند. در ابتدای جنگ کمک‌های محدودی انجام داد؛ اما نهایتاً جنگ ناگواری میان آنارشیست‌ها و کمونیست‌ها درگرفت زیرا در مجموعه‌ای از رویدادها به نام ، (رهبر شوروی) سعی در کنترل داشت. 
 در پایان ، جنبش آنارشیستی به شدت ضعیف شد. با این وجود، دههٔ ۱۹۶۰ شاهد احیای آنارشیسم بود که احتمالاً ناشی از شکست و تنش‌های ایجاد شده در بود. در این دوره آنارشیسم در سایر جنبش‌های ضدسرمایه‌داری و دولت، مانند ، و ، و رسوخ کرد. همچنین در این دوره شاهد گذار این جنبش از ماهیت انقلابی قبلیش، به بودیم. آنارشیسم با در ارتباط بود و نمونهٔ آن گروه‌هایی مانند و بودند. گرایش‌های تثبیت شده در طول ، با به قدرت بازگشتند. در این زمان شکل گرفت که متأثر از جنبش آنارشیسم در جمعیت‌شناسی بود. این وقایع مصادف بود با افول آنارشیسم در شمال اروپا و محبوبیت یافتن بی‌سابقه‌اش در بود. 
 در حدود قرن بیست و یکم، آنارشیسم در میان ، و به محبوبیت و نفوذ دست یافت. آنارشیست‌ها به دلیل مشارکت در اعتراضات علیه (WTO)، و مشهور شدند. در چنین تظاهرات‌هایی گروهی از افراد ناشناس، با عنوان ، مشغول به ، و درگیری‌های خشونت‌آمیز با می‌شوند. سایر تاکتیک‌های سازمانی پیشگام در این زمان شامل ، و استفاده از فناوری‌های غیرمتمرکز مانند اینترنت است. از رویدادهای قابل توجه در این دوره، شورش‌های مربوط به بود. از مهم‌ترین ایده‌های آنارشیستی در حال حاضر، در مکزیک و ، که معمولاً به نام یا کردستان سوریه شناخته می‌شود، هستند که به صورت مناطقی را در کنترل خود دارند. 
 با وجود این مبحث در سوسیالیسم و اعتقاد بر بودن کشور در فلسفه جنبش سوسیالیسم، در بعضی مواقع در نگاه برخی نظریه‌پردازان به دلیل تندرویی، با سوسیالیسم یکی شمرده می‌شود، و این تفکر ریشه دارد که اربابان سوسیالیست، همان کمونیست‌ها هستند. و این موضوع یکی از دلایل شکل‌گیری پسوند کارگری بجای سوسیالیسم بر نام احزاب سوسیالیستی بود. مکاتب فکری به دلیل ریشه‌ها، ارزش‌ها و سیر متفاوتشان، به‌طور کلی در دو سنت اصلی تاریخی تقسیم‌بندی می‌شوند: و . جریان فردگرایانه بر ، در مخالفت با محدودیت‌های فردی، تأکید می‌کند؛ در حالی که جریان جمع‌گرا بر ، با هدف دستیابی به پتانسیل آزاد جامعه از طریق برابری و ، تأکید دارد. از لحاظ زمانی، آنارشیسم را می‌توان به دو دستهٔ جریانات کلاسیک اواخر قرن نوزدهم و جریان‌های پساکلاسیک ( ، و ) تقسیم‌بندی کرد. 
 فراتر از جناح‌های خاص جنبش‌های آنارشیستی که آنارشیسم سیاسی را تشکیل می‌دهند، آنارشیسم فلسفی است؛ که معتقد است دولت فاقد مشروعیت اخلاقی است، بدون آن که ضرورت انقلاب را برای از بین بردن آن لزوماً بپذیرد. بنا بر مؤلفه‌ای که خصوصاً در آنارشیسم فردگرا به آن توجه می‌شود، آنارشیسم فلسفی ممکن است وجود یک را تحمل کند، اما معتقد است که شهروندان، وقتی که خواست دولت با استقلال فردیشان مغایرت داشته باشد، هیچ برای اطاعت از فرمان دولت ندارند. آنارشیسم توجه زیادی به استدلال‌های اخلاقی می‌کند؛ زیرا در فلسفهٔ آنارشیسم نقشی اساسی دارد. تأکید آنارشیسم بر ، و گسترش جامعه و فردیت، آن را از و انواع دیگر متمایز می‌کند. 
 آنارشیسم در ، معمولاً به تعلق دارد. بیشتر و منعکس‌کننده تفسیرهای ، ، و نزدیک به جناح سیاسی و است مانند ، ، ، و و از جمله سایر نظریات دیگر. از آنجا که آنارشیسم یک مجموعه دکترین ثابت از یک جهان‌بینی خاص را ارائه نمی‌دهد، بسیاری از انواع و سنت‌های گوناگون آنارشیست وجود دارد و انواع آنارشی به‌طور گسترده‌ای از هم جدا هستند. در یک واکنش علیه ، فراخوانی برای مدارا و وحدت بین آنارشیست‌ها، اولین‌بار در سال ۱۸۸۹ توسط ، در پاسخ به بحث‌های تلخ نظریه آنارشیست در آن زمان، پذیرفته شد. اعتقاد به سیاسی توسط آنارشیست‌ها مورد پذیرش قرار گرفته. علی‌رغم تمایزها، مکاتب مختلف آنارشیستی به عنوان نهادهای متمایز دیده نمی‌شوند، بلکه به عنوان گرایش‌هایی در هم آمیخته و مجموعه‌ای از اصول یکسان، مانند خودمختاری فردی و محلی، کمک‌های تعاونی، سازماندهی شبکه، دموکراسی همگانی، اختیارات و تمرکززدایی شناخته می‌شود. 
 در میان جریان‌های کلاسیک آنارشیست، و پذیرفته شده بودند. جریانات عمدهٔ ( ، و ) به دنبال آن‌ها رشد کردند و از نظر جنبه‌های سازمانی و اقتصادی، جامعهٔ ایدئال متفاوت خود را داشتند. 
 متوالیسم نظریه‌ای اقتصادی از قرن هجدهم است که آن را به نظریهٔ آنارشیست پیوند داد. اهداف آن، شامل ، ، داوطلبانه، و اعتبار و ارز بود، که توسط بانکی از مردم تنظیم می‌شود. متوالیسم به صورت گذشته‌نگر، به عنوان موقعیتی ایدئولوژیک میان اشکال فردگرا و جمع‌گرای آنارشیسم قرار گرفته. در (۱۸۴۰)، پرودون ابتدا هدف خود را «سومین شکل جامعه، ترکیب کمونیسم و مالکیت» توصیف کرده. آنارشیسم جمعی شکلی از در قالب آنارشیسم است که معمولاً با آموزه‌های در ارتباط است. آنارشیست‌های جمع‌گرا از بر حمایت می‌کنند، که نظریه‌ای است که بر پایهٔ انقلاب خشونت‌آمیز حاصل خواهد شد و در آن به کارگران بر اساس زمان کارشان حقوق پرداخت می‌شود، نه این که کالاها بر اساس نیازشان، همچون روش کمونیسم، توزیع شود. آنارشیسم جمع‌گرا دوشادوش پدید آمد؛ اما علی‌رغم این که مارکسیست‌ها اعلام می‌کردند هدفشان در نهایت یک جمع‌گراست، آنارشیست‌های جمع‌گرا را رد کرد. 
 نظریه‌ای زیرشاخهٔ آنارشیسم است، که در آن از یک با بر ابزار تولید، و یک شبکه از ، و ، با تولید و مصرف بر اساس اصل « »، حمایت می‌شود. آنارکو-کمونیسم از جریانات رادیکال سوسیالیست پس از الهام گرفت، اما نخستین‌بار در میان گروه‌های ایتالیایی فرموله شد. بعداً در کارهای نظری گسترش یافت و سبک خاص او تا اواخر قرن نوزدهم میلادی تبدیل به دیدگاه مسلط آنارشیست‌ها شد. آنارکو-سندیکالیسم شاخه‌ای از آنارشیسم است که کار را به عنوان یک نیروی بالقوه برای تحول اجتماعی انقلابی در نظر دارند و خواستار جامعه‌ای جدید هستند که به صورت دموکراتیک، توسط کارگران اداره شود و جایگزین سرمایه‌داری و دولت گردد. اصول اساسی آنارکو-سندیکالیسم ، و است. 
 آنارشیسم فردگرا مجموعه‌ای از چندین سنت فکری در درون جنبش آنارشیستی است که بر و در برابر هر نوع عامل خارجی، تأکید دارد. اولین آثار منجر به شکل‌گیری آنارشیسم فردگرا از ، و بود. آنارشیسم فردگرا جوامع کوچک و در عین حال متنوعی از هنرمندان و روشنفکران بوهمی را در کشورهای مختلف به خود جذب کرد و قانون‌شکنان جوان آنارشیست را هم به و رهنمود کرد. 
 اصول آنارشیست تحت تأثیر جنبش‌های اجتماعی رادیکال معاصر چپ قرار گرفته. علاقه به جنبش آنارشیستی همراه با جنبش فزونی یافت؛ زیرا شبکه‌های اصلی فعال در این جنبش گرایش آنارشیستی داشتند. با گسترش جنبش در قرن بیست و یکم، استقبال گسترده‌تری از اصول آنارشیستی شد که نشان‌دهندهٔ احیای علاقه به آن بود. آنارشیسم با گلچین کردن، رو آوردن به منابع پیشین و ترکیب و آنان، بسیاری از فلسفه‌ها و جنبش‌ها را به وجود آورد و موجب ترکیب مفاهیم مختلف برای ایجاد رویکردهای فلسفی جدید شد. سنت آنارشیسم کلاسیک، در جریانات معاصر برجسته باقی ماند. 
 پوشش خبری معاصر که بر تظاهرات تأکید دارد، ارتباط تاریخی آنارشیسم را با هرج و مرج و خشونت تقویت کرده‌است. با این حال، تبلیغات مذکور همچنین باعث شده‌است که دانشمندان بیشتری در زمینه‌هایی همچون و ، به جنبش آنارشیستی بپردازند؛ گرچه آنارشیسم معاصر اقدام عملی را بر تئوری آکادمیک ترجیح می‌دهد. امروزه گروه‌ها، گرایش‌ها و مکاتب مختلف آنارشیستی وجود دارند، که توصیف جنبش آنارشیست معاصر را دشوار می‌کند. علی‌رغم آن که نظریه‌پردازان و فعالان «پیکره‌ای نسبتاً پایدار از اصول آنارشیست» را توصیف کرده‌اند، در مورد این که کدام یک از اصول بنیادی‌تر هستند، اتفاق نظر وجود ندارد و مفسران «آنارشیسم‌های» متعدد (و نه «آنارشیسم» خالی) را توصیف می‌کنند، که در آن اصولی مشترک میان مکاتب آنارشیسم برقرارست، در حالی که هر گروه اولویت‌های متفاوتی را در این اصول سرلوحه قرار داده. فی‌المثل برابری جنسیتی می‌تواند یک اصل مشترک باشد، لیکن به اندازهٔ ، آن را حائز اولویت و اهمیت نمی‌داند. 
 آنارشیست‌ها به‌طور کلی علیه اقتدار زورگو در همه اشکالش هم‌نظرند؛ یعنی با «همهٔ اشکال حکومت متمرکز و سلسله‌مراتبی (مانند سلطنت ، دموکراسی نمایندگی، سوسیالیسم دولتی و غیره)، سیستم‌های طبقه‌بندی اقتصادی (به عنوان مثال، سرمایه‌داری، بلشویسم، فئودالیسم، برده‌داری و غیره»، ادیان خودکامه «به عنوان مثال، اسلام بنیادگرا، کاتولیک رومی و غیره»، مردسالاری، دگرجنسگرایی، برتری سفید و امپریالیسم، مخالفند. با این حال، مکاتب آنارشیست در روش‌هایی که باید با این اشکال قدرت مقابله کرد، اختلاف نظر دارند. اصل از این جهت که فراتر از سنت‌های لیبرال و سوسیالیست است، به اخلاق سیاسی آنارشیست نزدیک‌تر است. این بدان معناست که چون آزادی و برابری در داخل کشور قابل پیاده‌سازی نیست، همهٔ اشکال سلطه و سلسله‌مراتب زیر سؤال می‌روند. 
 روش‌های آنارشیست‌ها انواع گوناگونی دارد، اما به‌طور کلی، آن‌ها دو هدف عمده را در پیش می‌گیرند؛ یکی مخالفت با و دیگری ترویج اخلاق آنارشیستی و انعکاس دیدگاه آنارشیستی در جامعه، وحدت ابزار و معرفی اهداف. می‌توان طبقه‌بندی گسترده‌ای داشت؛ از یک سو گروهی با هدف از بین بردن دولت‌ها و نهادهای ستمگر به صورت انقلابی می‌کوشند و گروه دیگر با هدف تغییر تدریجی جامعه می‌زیند. تاکتیک‌های تدریجی هستند و خشونت را رد می‌کنند و با رویکردی آرام به اهداف آنارشیستی نیل می‌کنند، گرچه گاهی هم‌پوشانی قابل توجهی بین این دو تاکتیک وجود دارد. 
 تاکتیک‌های آنارشیست در طول قرن گذشته تغییراتی کرده‌است. آنارشیست‌ها در اوایل قرن ۲۰ بیشتر بر اعتصابات و ستیزه‌جویی تمرکز داشتند، در حالی که آنارشیست‌های معاصر طیف وسیع‌تری از رویکردها را آزمایش می‌کنند. 
 در دوران کلاسیک، آنارشیست‌ها گرایش مبارزاتی داشتند. آن‌ها نه تنها مانند آنچه در اسپانیا و اوکراین رخ داد، با نیروهای مسلح دولتی مقابله کردند، بلکه برخی از آن‌ها را نیز به عنوان به کار گرفتند. اقدام به ترور سران کشورها رویکردی بود، که در برخی از موارد موفقیت‌آمیز بود. آنارشیست‌ها در نیز شرکت داشتند. بسیاری از آنارشیست‌ها، به ویژه ، معتقد بودند که این تلاش‌هابرای انقلابی علیه سرمایه‌داری و دولت انگیزه‌زا خواهند بود. بسیاری از این حملات توسط مهاجمان منفرد انجام شد و اکثر آن‌ها در اواخر دههٔ ۱۸۷۰، اوایل دههٔ ۱۸۸۰ و دههٔ ۱۸۹۰ رخ دادند و حتی برخی از حملات هم در اوایل دههٔ ۱۹۰۰ اتفاق افتادند. با افزایش قدرت ، تهیهٔ فهرست‌ها و هدف گرفتن تروریست‌ها توسط کشورها، نتیجتاً چنین ترورهایی کاهش یافتند. 
 دیدگاه‌های آنارشیستی نسبت به خشونت همیشه گیج‌کننده و بحث‌برانگیز بوده‌است. از یک طرف، به وحدت وسیله و اهداف اشاره می‌کنند، از طرف دیگر، گروه‌های دیگر آنارشیست از اقدامات عملی طرفداری می‌کنند، تاکتیکی که می‌تواند شامل اقدامات یا حتی اقدامات تروریستی شود. این نگرش یک قرن پیش کاملاً برجسته بود، وقتی برخی از آنارشیست‌ها دولت را به عنوان یک معرفی کرده و معتقد بودند که مردم حق دارند از هر طریق ممکن با ظلم آن مخالفت کنند. و ، که طرفداران استفاده محدود از خشونت بودند، استدلال کردند که خشونت صرفاً واکنشی است به خشونت دولت، فلذا به عنوان یک توجیه می‌شود. 
 آنارشیست‌ها در نقش فعالی داشتند، گرچه تمایل داشتند که نسبت به رسمی مخالفت کنند و آن را جریانی می‌دانستند. آن‌ها این روش را بخشی از جنبشی می‌دانستند که می‌خواست و را سرنگون کند. آنارشیست‌ها همچنین تبلیغات خود را در هنر تقویت کردند، برخی از آن‌ها و پیشه کردند. آنارشیست‌ها همچنین جوامعی را بنا کردند که مبتنی بر بود و در نقش داشتند. 
 در عصر حاضر، آنارشیست ایتالیایی، ، با طرفداری از و رد تاکتیک عدم خشونتی که از اواخر قرن نوزدهم توسط کروپوتکین و سایر آنارشیست‌های برجستهٔ پس از آن اتخاذ شده‌بود، بحث در مورد خشونت را دوباره راه انداخت. بونانو و گروه فرانسوی خواستار افزایش گروه‌های وابسته غیررسمی کوچک هستند، به گونه‌ای که هر یک از گروه‌ها مسئول اقدامات خود باشد، اما با هم کار کنند تا با استفاده از خرابکاری و سایر ابزارهای خشونت‌آمیز علیه دولت، سرمایه‌داری و سایر دشمنان، ستم را تقلیل دهند. اعضای کمیتهٔ نامرئی در سال ۲۰۰۸ به اتهامات مختلف از جمله تروریسم دستگیر شدند. 
 به‌طور کلی، آنارشیست‌های معاصر بسیار کمتر از اجداد ایدئولوژیک خود خشن و مبارز هستند. آن‌ها بیشتر در هنگام تظاهرات و آشوب به ویژه در کشورهایی مانند کانادا، یونان و مکزیک، درگیر رویارویی با پلیس می‌شوند. گروه‌های معترض به ستیزه‌جویی و درگیری با پلیس معروف هستند. با این حال، آنارشیست‌ها نه تنها با کارمندان دولتی درگیر می‌شوند، در مبارزه با فاشیست‌ها و نژادپرستان هم شرکت می‌کنند و اقدام انجام می‌دهند و برای جلوگیری از تجمع‌های نفرت‌انگیز بسیج می‌شوند. 
 آنارشیست‌ها معمولاً را به کار می‌گیرند. این می‌تواند به شکل برهم زدن و اعتراض به ناعادلانه بروز یابد، یا به شکل خودمدیریتی زندگی خودشان از طریق ایجاد ضد نهادهایی مانند کمون‌ها و مجموعه‌های غیر سلسله‌مراتبی باشد. تصمیم‌گیری غالباً به شیوه ضد استبدادی انجام می‌شود و همه در هر تصمیم‌گیری حق بیان برابری دارند، رویکردی که به گرایی معروف است. آنارشیست‌های دوران معاصر با جنبش‌های مختلف نیز درگیر شده‌اند. این جنبش که کم و بیش مبتنی بر افقی‌گرایی است، گرچه صریحاً آنارشیست نیست، اما برای استقلال شخصی و مشارکت در فعالیت‌های توده‌ای مانند اعتصاب و تظاهرات ارزش قائل است. در مقابل دوران کلاسیک، اصطلاح تازهٔ ساخته شده که نشان‌گر عدم تمایل پیروانش به مبنا قرار دادن افکار و اقدامات آنارشیسم دورهٔ کلاسیک و عدم مراجعه به آنارشیست‌های کلاسیک مانند و است. این گروه از آنارشیست‌ها ترجیح می‌دهند اندیشه و عمل خود را بر اساس تجربیات شخصی خود معین کنند و بعداً آن را نظریه‌پردازی کنند. 
 روند تصمیم‌گیری گروه‌های وابستهٔ کوچک آنارشیستی نقش تاکتیکی قابل توجهی دارد. آنارشیست‌ها روش‌های مختلفی را به منظور ایجاد اجماع تقریبی بین اعضای گروه خود، بدون نیاز به رهبر یا گروه رهبری، به کار برده‌اند. یک راه این است که فردی از گروه نقش تسهیل‌کننده را برای کمک به دستیابی به اجماع بدون مشارکت خود در بحث یا ترویج یک نکته خاص ایفا کند. اقلیت‌ها معمولاً اجماع تقریبی را قبول می‌کنند، مگر در مواردی که احساس کنند این پیشنهاد با اخلاق، اهداف و ارزش‌های آنارشیستی مغایرت دارد. آنارشیست‌ها معمولاً برای تقویت خودمختاری و دوستی اعضای خود، گروه‌های کوچک (۵ تا ۲۰ نفره) تشکیل می‌دهند. این نوع گروه‌ها بیشتر اوقات با یکدیگر ارتباط برقرار نمی‌کنند تا شبکه‌های بزرگتر تشکیل دهند. آنارشیست‌ها هنوز هم از اعتصابات پشتیبانی می‌کنند؛ به ویژه ، زیرا این اعتصابات بدون رهبر است و توسط یک سندیکای متمرکز برگزار نمی‌شود. 
 مانند گذشته، روزنامه‌ها و ژورنال‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما آنارشیست‌ها برای پخش پیام‌هایشان در . آنارشیست‌ها ترجیح به ایجاد وب‌سایت دارند، زیرا مشکلات توزیع و امثال آن، هاست‌های کتابخانه‌های الکترونیکی و سایر درگاه‌ها، را آسان‌تر کرده. آنارشیست‌ها همچنین در تهیهٔ نرم‌افزارهای مختلفی که به صورت رایگان در دسترس هستند، مشارکت دارند. روشی که این برای توسعه و توزیع کارشان انجام می‌دهد، شبیه ایده‌های آنارشیستی است، به ویژه هنگامی که صحبت از حفظ حریم خصوصی کاربران در برابر نظارت دولت است. 
 آنارشیست‌ها خود را برای و بازیابی فضاهای عمومی سازمان می‌دهند. در طی حوادث مهمی مانند اعتراضات و هنگام اشغال اماکن، آن‌ها معمولاً (TAZ) را اداره می‌کنند، فضاهایی که هنر، شعر و در آن‌ها آمیخته شده و مکان ایدئال آنارشیست‌ها را به نمایش می‌گذارد. همان‌طور که آنارشیست‌ها استدلال می‌کنند، تصرف راهی برای بازیابی فضای شهری از دست سرمایه‌داری، تأمین نیازهای عملی و همچنین اقدام مستقیم مثال‌زدنی است. به دست آوردن فضا آنارشیست‌ها را قادر می‌سازد تا ایده‌هایشان را آزمایش کنند و پیوندهای اجتماعی ایجاد نمایند. این تاکتیک‌ها در حالی به روش آنارشیست‌ها افزوده شده‌اند که همهٔ گروه‌ها نگرش یکسانی نسبت به آن ندارند. در این متصرفات همچنین همراه با اشکال مختلف اعتراض به رویدادها، به صورت کاملاً نمادین، فضای تشکیل می‌دهند تا بخشی از تجسم آنارشیست معاصر را روایت کنند. 
 از آنجا که آنارشیسم است که بسیاری از نگرش‌ها، گرایش‌ها و تفکرات مختلف را در بر می‌گیرد، اختلاف نظر در مورد ارزش‌های معنوی، ایدئولوژیک و تاکتیک‌ها معمول است. این تنوع منجر به استفادهٔ بسیار متفاوت از اصطلاحات یکسان، در میان سنت‌های مختلف آنارشیست شده‌است، که باعث ایجاد نگرانی‌هایی در تعاریف موجود در نظریه آنارشیست شده‌است. سازگاری سرمایه‌داری، ملی‌گرایی و دین با آنارشیسم به‌طور گسترده مورد اختلاف است. به همین ترتیب، آنارشیسم با ایدئولوژی‌های دیگر، مانند ، ، و ، روابط پیچیده‌ای دارد. انگیزهٔ آنارشیست‌ها ممکن است ، ، ، یا دیگر آموزه‌های اخلاقی جایگزین باشد. پدیده‌هایی مانند ، (به عنوان مثال درون ) و روند دموکراتیک ممکن است در بعضی از گرایش‌های آنارشیستی به شدت مورد انتقاد قرار گرفته و به‌طور همزمان در برخی دیگر مورد ستایش قرار گیرند. 
 از آنجایی که جنسیت و روابط جنسی موجب پویایی جامعهٔ سلسله‌مراتبی می‌شود، آنارشیست‌ها می‌خواهند این پویایی‌ای که نقش‌های جنسیتی به‌طور سنتی تحمیل می‌کنند و نقش آن در سرکوب خودمختاری فرد را بررسی، تحلیل و با آن مقابله کنند. 
 آنارشیست‌های کلاسیک اغلب در مورد جنسیت بحث نمی‌کردند. تعداد کمی از آنان بودند که احساس می‌کردند یک جامعهٔ آنارشیستی بخواهد به صورت طبیعی در مسائل جنسی پیشوایی کند. با این حال، نگرانی از خشونت جنسی آنارشیست‌هایی مانند را درگیر کرد؛ او با قوانین سن رضایت مخالفت می‌کرد و معتقد بود این امر به نفع مردان درنده تمام می‌شود. یک جریان تاریخی که طی ۱۸۹۰ و ۱۹۲۰ در درون آنارشیسم به وجود آمد و شکوفا شد، بود. در آنارشیسم معاصر، این جریان در قالب حمایت از آنارشیست‌های و باقی مانده‌است. مدافعان عشق آزاد مخالف بوده و آن را راهی برای تحمیل اقتدار مردان بر زنان می‌دانستند؛ بیشتر به این دلیل که قانون ازدواج قدرت مردان را بسیار مورد پسند قرار می‌داد. مفهوم عشق آزاد بسیار گسترده‌تر بود و شامل انتقادی از نظم مستقر می‌شد که آزادی و لذت جنسی زنان را محدود می‌کند. جنبش‌های عشق آزاد به تأسیس خانه‌های مشترک همت گماشتند، جایی که گروه‌های بزرگی از مسافران، آنارشیست‌ها و دیگر فعالان در کنار هم به بستر می‌رفتند. عشق آزاد ریشه در اروپا و ایالات متحده داشت. با این حال، برخی از آنارشیست‌ها با حسادت ناشی از عشق آزاد دست و پنجه نرم می‌کردند. فمینیست‌های آنارشیست، علیه ازدواج، طرفدار عشق آزاد و حق سقط جنین بودند و برنامه‌های مشابهی داشتند. فمینیست‌های آنارشیست و غیر آنارشیست در موضوع اختلاف داشتند، اما با این وجود از یکدیگر حمایت می‌کردند. 
 در طول نیمه دوم قرن بیستم، آنارشیسم با درهم آمیخت و برخی جریان‌های جنبش فمینیستی را رادیکال کرد و تحت تأثیر قرار داد. در آخرین دهه‌های قرن بیستم، آنارشیست‌ها و فمینیست‌ها از حقوق و استقلال زنان، همجنس‌گرایان، کوئیرها و سایر گروه‌های حاشیه‌ای حمایت می‌کردند و برخی از اندیشمندان فمینیست ادغام دو جریان را مطرح ساختند. با ، هویت جنسی و دگرجنس‌گرایی اجباری موضوع مطالعهٔ آنارشیست‌ها شد و باعث انتقاد از عادی بودن روابط جنسی شد. با این حال، برخی از آنارشیست‌ها از این طرز تفکر فاصله گرفتند و معتقد بودند که این روش به سمت فردگرایی متمایل شده‌است و به نوبهٔ خود، عامل آزادی اجتماعی است. 
 علاقه آنارشیست‌ها به آموزش، به اولین ظهور آنارشیسم کلاسیک برمی‌گردد. آنارشیست‌ها آموزش صحیح را پایه‌های خودمختاری آینده فرد و جامعه، برای افزایش کمک متقابل، ارزیابی می‌کردند.
 نویسندگان آنارشیست، مانند (در ) و (در )، هم به آموزش دولتی و هم به آموزش خصوصی حمله کردند و آن را ابزاری می‌دانستند که طبقهٔ حاکم بتواند امتیازات خود را حفظ کند. 
 در سال ۱۹۰۱، آنارشیست و آزاداندیش کاتالان، ، (به معنی مدرسهٔ مدرن) را در بارسلونا تأسیس کرد و آن را مخالف با سیستم آموزش و پرورش موجود، که بیشتر مطالبش توسط کلیسای کاتولیک دیکته می‌شد، دانست. رویکرد مدرسهٔ فرر سکولار بود و رخنهٔ دولت و کلیسا در روند آموزشی را رد می‌کرد. در عین حال به دانش‌آموزان استقلال زیادی در برنامه‌ریزی کار و حضورشان می‌داد. فرر قصد داشت طبقه کارگر را آموزش دهد و صریحاً به دنبال افزایش بین دانش‌آموزان بود. این مدرسه پس از آزار و اذیت مداوم دولت، تعطیل شد و بعداً فرر دستگیر شد. با این وجود، ایده‌های او الهام بخش مجموعه‌ای از مدارس مدرن در سراسر جهان شد. ، آنارشیست مسیحی، که مقالهٔ را منتشر کرد، مکتبی مشابه را تأسیس کرد با این اصل بنیادین که «برای تأثیرگذاری آموزش باید آزاد باشد». به همین ترتیب، آ.س. نیل آنچه را که در سال ۱۹۲۱ به مدرسهٔ سامرهیل تبدیل شد، تأسیس کرد و همچنین اعلام کرد که این مدرسه از اجبار عاری است. 
 آموزش آنارشیستی عمدتاً بر این ایده استوار است که باید به حق کودک برای رشد آزاد و بدون دست‌کاری احترام گذاشته شود و عقلانیت کودکان را به نتیجه‌گیری‌های اخلاقی خوبی برساند. با این حال، در مورد معنای دست‌کاری توافق چندانی در بین چهره‌های آنارشیست وجود ندارد. فرر معتقد بود که تلقین اخلاقی ضروری است و به صراحت به دانش‌آموزان می‌آموخت که برابری، آزادی و عدالت اجتماعی در کنار سرمایه‌داری، همراه با سایر انتقادات به دولت و ملی‌گرایی، امکان‌پذیر نیست. 
 در اواخر قرن بیستم، نویسندگان آنارشیست معاصر ( ، و ) انتقاد آنارشیسم از آموزش دولتی را شدت بخشیدند و گسترش دادند. آن‌ها عمدتاً خواهان سیستمی متمرکز بر خلاقیت کودکان بودند، به جای این که توانایی آن‌ها برای رسیدن به حرفه یا شرکتی صرف شود، که مولد چیزهایی برای استفاده در جامعهٔ باشد. آنارشیست‌های معاصر مانند کالین وارد، همچنین استدلال کرده‌اند که آموزش دولتی برای تداوم نابرابری اقتصادی-اجتماعی است. 
 در حالی که تعداد کمی از مؤسسات آموزش آنارشیستی تا به امروز زنده مانده‌اند، اصول بنیادین مکاتب آنارشیست، از جمله احترام به خودمختاری کودک و اتکا به استدلال و نه تلقین به عنوان یک روش آموزشی، در میان مؤسسات اصلی جریان آموزشی موجود گسترش یافته‌اند. جودیت سوئسا سه مدرسه را به صراحت مدارس آنارشیست نام‌گذاری کرد: «فری اسکول سانتاکروز» در ایالات متحده که بخشی از شبکه گسترده‌تری از مدارس آمریکایی-کانادایی است، «کالج یادگیری خودمدیریت شونده» در برایتون انگلیس و «مدرسه پایدیا» در اسپانیا. 
 اعتراض به و نهادهای آن در آنارشیسم است. آنارشیست‌ها دولت را ابزاری برای سلطه می‌دانند و معتقدند که وجود حکومت، صرف نظر از گرایش‌های سیاسی، نامشروع است. به جای این که افراد بتوانند جنبه‌های زندگی خود را کنترل کنند، گروه قلیلی از نخبگان تصمیمات اساسی می‌گیرند. اقتدار در نهایت صرف نظر از یا بودن این قدرت، فقط به طبقهٔ حاکمه تعلق دارد، زیرا همچنان توانایی مجبور کردن مردم را دارند. یک استدلال دیگر آنارشیستی علیه دولت‌ها، این است که افراد تشکیل‌دهندهٔ یک دولت، حتی نوع‌دوست‌ترین افراد در بین مقامات، به ناچار بایستی دنبال کسب قدرت بیشتر باشند و این منجر به فساد می‌شود. آنارشیست‌ها این تفکر را که دولت ارادهٔ جمعی مردم است، به دلیل متمایز بودن طبقهٔ حاکم از بقیهٔ جامعه، یک افسانهٔ غیرقابل تحقق می‌دانند. 
 نگرش‌های خاص آنارشیست نسبت به دولت متفاوت است. معتقد بود که تنش بین اقتدار و خودمختاری به این معنی است که دولت هرگز نمی‌تواند مشروع باشد. باکونین دولت را «به مثابه اجبار و سلطهٔ با زور، که در صورت امکان در لفافه است، اما در صورت لزوم غیر متعارف و آشکار می‌شود» توصیف کرده. ا. جان سیمونز و لسلی گرین که به آنارشیسم فلسفی گرایش داشتند، معتقد بودند که اگر دولت با اداره شود، می‌تواند مشروعیت داشته باشد؛ اگرچه آن‌ها این امر را بعید می‌دانستند. عقاید در مورد چگونگی الغای دولت نیز متفاوت است. 
 ارتباط بین آنارشیسم و هنر در دوران کلاسیک آنارشیسم، بسیار عمیق بود؛ به ویژه در میان جریان‌های هنری که در آن دوره در حال پیشرفت بودند، مانند ، و غیره. در ادبیات، آنارشیسم بیشتر با و جنبش مرتبط بود. در موسیقی، آنارشیسم با سبک‌هایی از موسیقی، مانند ، همراه بوده‌است. آنارشیست‌هایی مانند و استدلال کردند که مرز بین هنرمند و غیر هنرمند، و آنچه هنر را از یک عمل روزمره جدا می‌کند، ساختاری است که در اثر بیگانگی ناشی از سرمایه‌داری ایجاد می‌شود و از زندگی شاد انسان جلوگیری می‌کند. 
 سایر آنارشیست‌ها از هنر به عنوان وسیله‌ای برای دستیابی به اهداف آنارشیستی حمایت، یا از آن استفاده می‌کردند. کریس روبه در کتاب خود ، ادعا می‌کند که «شیوه‌های تحریک شده توسط آنارشیسم، به‌طور فزاینده‌ای فعالیت‌های ویدیویی مبتنی بر جنبش را ساختار می‌بخشد». در طول قرن بیستم، بسیاری از آنارشیست‌های برجسته (من‌جمله ، ، و ) و نشریاتی مانند دربارهٔ موضوعات مربوط به هنر می‌نوشتند. 
 سه ویژگی همپوشانی، هنر را برای آنارشیست‌ها مفید ساخته‌است. هنر می‌تواند نقد بر جامعهٔ موجود و سلسله‌مراتب را به تصویر بکشد و به عنوان ابزاری پیش‌ساخته، برای انعکاس جامعهٔ ایدئال آنارشیسم استفاده شود و حتی همچون اعتراضات، تبدیل به ابزاری برای اقدام مستقیم شود. هنر از آنجا که هم احساسات و هم عقل را به خود درگیر می‌کند، می‌تواند انسان را کاملاً مجذوب خود کند و تأثیر مهمی داشته باشد. در قرن نوزدهم، جنبشی با زیبایی زیست‌محیطی و یک نمونه از درک آنارشیستی بود که به سوی سوسیالیسم نیل می‌کرد. به‌طور مثال، در نقاشی (Les chataigniers a Osny) که نقاش آنارشیست، ، کشیده‌است، آمیختگی هماهنگ زیبایی‌شناختی و سوژهٔ اجتماعی، ایدهٔ آنارشیستی را ارجح جلوه می‌دهد. 
 رایج‌ترین نقدی که از آنارشیسم می‌شود، این است که افراد نمی‌تواند خودشان را اداره کنند و یک دولت برای بقای انسان لازم است. ، فیلسوف، در انتقاد از این مبحث، می‌گوید: «جنگ، تعرفه‌ها، مقررات مربوط به شرایط بهداشتی، فروش داروهای مضر و حفظ سیستم توزیع عادلانه: این‌ها پارامترهای دیگری هستند که به سختی می‌توان در جامعه‌ای که هیچ دولت مرکزی وجود نداشته باشد، آن‌ها را کنترل کرد.» انتقاد رایج دیگر از آنارشیسم، این است که متناسب با جهانی در انزواست، که در آن فقط سرزمین‌های کوچک می‌توانند خود را اداره کنند. کالین وارد در پاسخ به این شبهه، می‌گوید که متفکران بزرگ آنارشیست طرفدار هستند. 
 اندرو جی فیالا، مدرس فلسفه، نیز معتقد بود که انسان‌ها نمی‌توانند خود را اداره کنند و آن را در لیست استدلال‌های خود علیه آنارشیسم قرار داد. از انتقادات دیگر فیالا، این بود که آنارشیسم نه تنها در دنیای عملگرا، یعنی در اعتراضات، بلکه در دنیای اخلاق نیز رابطه ذاتی با خشونت و تخریب دارد. ثانیاً، آنارشیسم غیرقابل تحقق یا بسیار آرمانی ارزیابی می‌شود، زیرا عملاً نمی‌توان دولت را نابود کرد. این استدلال غالباً خواستار اقدام سیاسی درون سیستم، برای اصلاح آن است. ثالثاً، آنارشیسم با خود تناقض دارد؛ اگر این که هیچ قانون و حکومتی نباید باشد، توسط عدهٔ کثیری پذیرفته هم شود، این باز خودش یک نظریهٔ سیاسی و نوعی از حکومت خواهد بود. در این خط انتقاد، تناقض شخصی نیز مطرح می‌شود که آنارشیسم خواستار اقدام جمعی است؛ در حالی که به استقلال فردی تأیید می‌کند، از این رو نمی‌توان اقدام جمعی انجام داد. سرانجام، فیالا از نقدی در مورد بی‌اثر بودن آنارشیسم فلسفی (همه گفتگوها و عقاید) یاد می‌کند و اشاره می‌کند که در این بین سرمایه‌داری و طبقه بورژوازی همچنان پابرجاست. 
 آنارشیسم فلسفی پس از انتشار کتاب‌های طرفدار آنارشیست مانند اثر آ. جان سیمونز، با انتقادات جامعهٔ علمی روبرو شد. ویلیام ادموندسون، استاد حقوق، مقاله‌ای نوشت که بر خلاف سه اصل مهم آنارشیست فلسفی استدلال می‌کند و آن را مغالطه‌آمیز می‌داند. ادموندسون ادعا می‌کند که گرچه فرد وظیفهٔ اطاعت به دولت ندارد، اما این بدان معنا نیست که آنارشیسم نتیجه‌ای اجتناب‌ناپذیر است و دولت همچنان از نظر اخلاقی مشروع است. در ، از آنارشیسم فلسفی دفاع می‌کند و ادعا می‌کند که «اقتدار سیاسی یک توهم اخلاقی است». 
 انتقاد دیگر این است که آنارشیسم گرایش بیولوژیکی به اقتدار را نادیده می‌گیرد و نمی‌تواند آن را درک کند؛ آن گونه که برای اولین بار در مقاله‌ای در سال ۱۸۸۶ در فرانسیس ال. فرگوسن در مقاله‌ای بیان کرد. استدلال می‌کند که پذیرش اقتدار به این معنی است که با پیروی از دستورهای آن، موفقیت بیشتری کسب خواهد شد. راز معتقد است که این استدلال چه در پیروی از دستورهای موفق و چه در دستورهای اشتباه، صادق است. آنارشیست‌ها این انتقاد را رد می‌کنند؛ زیرا به چالش کشیدن یا سرپیچی از اقتدار، موجب از بین رفتن مزایای آن نمی‌شود و معتبر بودن مرجعی مانند پزشکان یا وکلا را تصدیق می‌کند و همچنین تسلیم کامل قضاوت مستقل نیست. ماهیت انسانی، طرد دولت و تعهد به انقلاب اجتماعی آنارشیستی توسط جامعهٔ علمی به ترتیب ساده‌لوحانه، بیش از حد ساده‌انگارانه و غیرواقعی دانسته شده‌است. آنارشیسم کلاسیک مورد انتقاد قرار گرفته، زیرا بیش از حد بر این اعتقاد متکی است که الغای دولت منجر به رونق همکاری بشری خواهد شد. 
 جان مولینوکس در کتاب می‌نویسد: «آنارشیسم نمی‌تواند پیروز شود»، زیرا او معتقد است که آنارشیسم توانایی اجرای صحیح ایده‌های خود را ندارد. انتقاد مارکسیست‌ها از آنارشیسم، این است که این نظریه بسیار آرمانی است، زیرا همهٔ افراد باید دیدگاه و ارزش‌های آنارشیستی داشته باشند، تا عملی شود. بر اساس دیدگاه مارکسیستی، ایده‌های اجتماعی مستقیماً از آرمان انسانی پیروی می‌کنند و از ارادهٔ آزاد افراد ماهیت آن شکل می‌گیرد. مارکسیست‌ها استدلال می‌کنند که این تناقض عامل ناتوانی آنارشیست‌ها در عمل است؛ چون در بینش آنارشیسم، تعارض بین آزادی و برابری از طریق هم‌زیستی و درهم آمیختگی حل می‌شود. مارکسیست‌ها همچنین آنارشیسم را غیرواقعی و بیش از حد ایدئالیستی می‌دانند. آن را به عنوان «حماقت بچه‌گانه» توصیف کرده.
{"title": "آنارشیسم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A2%D9%86%D8%A7%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%B3%D9%85&oldid=34401060", "language": "fa"}