مشهور به از ادب فارسی در سده هفتم هجری است. 
 
زجاجی در کتابش خود را شمس می‌خواند و می‌سراید: 
در جایی دیگر، خود را نصر و فرزندش را سلیم می‌نامد و می‌سراید: زجاجی تاریخ تولد خود را ۶۰۸ اعلام می‌کند و این نشان می‌دهد که او با سخنوران بزرگی چون ، و هم دوره بوده‌است.
 
وی در جایی از متن نیز از پیشه شیشه‌گری خود سخن می‌گوید: در دنباله آن، را می‌ستاید و خود را زجاجی می‌نامد: بنابراین، وی به سبب پیشه شیشه‌گری‌اش، به این نام معروف شده‌است.
 زجاجی در همایون نامه بیش از شصت هزار بیت در وزن متقارب سروده که در دو جلد نوشته شده‌است.
اکنون تنها جلد دوم آن وجود دارد.
 در جلد اول، احوال و او و رویدادهای دوران را تا خروج دربرداشته است.
 همایون نامه، تأثیر فراوانی از گرفته‌است و سراینده به اندازه‌ای به نزدیک می‌شود و در شعر او زندگی می‌کند که گاه مصراع یا بیتی را از شاهنامه در شعرهای خود می‌گنجاند یا ابیاتی را از او با پس و پیش کردن واژه‌ها، از آن خود می‌کند.
 الگوی ادبی این اثر از شاهنامه در سه بخش است:
{"title": "حکیم زجاجی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%DA%A9%DB%8C%D9%85_%D8%B2%D8%AC%D8%A7%D8%AC%DB%8C&oldid=33121207", "language": "fa"}