دانشی بس‌گیرا در در بوده‌است و این علم نزد مسلمانان به‌طور گسترده ، و نامیده می‌شده‌است. این علم، شامل پیشرفت‌های ساخته شده در به ویژه در (قرن ۸–۱۵ است) و عمدتاً نوشته شده به است. این تحولات عمدتاً در ، ، و بوده و سپس در و اتفاق افتاده‌است. این موازی است با نحوهٔ پیدایش دیگر که در آن از اخذ اندوخته‌ها و تجارب علمی دیگر اقوام (ایران قدیم، هند و یونان) و بازسازی و توسعه آن در ایجاد یک علم صورت می‌گیرد نجوم اسلامی بعد از آن تأثیر قابل توجهی در نجوم بیزانس و اروپا داشته‌است (این علوم اسلامی توسط آنان در قرن ۱۲ به لاتینی ترجمه شده‌است) و همچنین نجوم چینی و نجوم مالی (کشور )). 
 ستاره‌شناسی در دوران اسلامی بر اساس ستاره‌شناسی پایه نهاده شد و غالباً مباحث را دارد. نخستین ستاره‌شناسان مسلمان، در نیمهٔ دوم قرن سوم هجری در پدیدار شدند. آثار اخترشناسی دانشمندان مسلمان بیشتر برپایه زیج‌های ایرانی و هندی بنا شد. که به دستور در ایران نگاشته شده بود، توسط به عربی ترجمه شد؛ و نخستین اثر ستاره‌شناسی در دوره اسلامی تألیف گشت. نخستین ستاره‌شناسی رسمی عباسیان، بود. شخص دیگری که در شناساندن نجوم هندی به مسلمانان سهم مهمی داشت، بود؛ او اثر موسوم به را که نوشته بود، به عربی ترجمه نمود.
 خلیفه عباسی دستور داد که کتاب را از یونانی به زبان عربی ترجمه کنند. همچنین مأمون دستور به تهیه داد. در نیمه دوم سده سوم، شرحی بر المجسطی نوشت و اثری دربارهٔ تألیف کرد. ثابت بن قرة، حرکت نوسانی (اعتدالین) را نپذیرفت اما فاصله اوج خورشید را از زمان بطلمیوس تا زمان خودش کشف کرد، وی همچنین کتابی دربارهٔ و نوشت. به دستور فهرستی از ستارگان تهیه شد. نخستین ستاره‌شناسی در کشورهای اسلامی را تدوین کرد، و در آن از حرکت سیارات و گردش زمین به دور خورشید نوشت.
{"title": "اخترشناسی در سده‌های میانه اسلامی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B1%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D8%B3%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C&oldid=27816520", "language": "fa"}