مربوط به اواخر است و در ، بخش برخوار، شهر خورزق، محله دلیگان، بلوار ولی عصر، کوچه مسجد جامع، کوچه حسینیه واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۲ آبان ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۱۹۸۵۲ به‌عنوان یکی از به ثبت رسیده‌است. 
 در این حسینیه به مناسبت ایام شهادت اباعبدالله مراسم تعزیه برگزار می گردد حسینیه در دو طبقه می‌باشد. حسینیه به شکل مربع بوده و در هر ضلع آن پنج حجره وجود دارد حجره‌های پایین مربوط به مردان و حجره‌های بالا مربوط به زن‌ها می‌باشد هر حجره مرتبط با یکی از خاندان‌های ساکن در این ده بوده‌ است و افرادی در این حجره‌ها در روز مراسم تعزیه از مردم و بستگان خود پذیرایی می نمایند اصولا زنان آن خاندان حجره بالا و روبرویی را در اختیار دارند. ورودی زنان از درب کوچه کناری می‌باشد و ورودی مردان از درب اصلی تکیه می‌باشد. سقف تکیه باز بوده و در روزهایی خاص مانند تاسوعا و عاشورای حسینی و اربعین که مراسم تعزیه هم در صبح تا قبل از ظهر و هم از بعد از ظهر تا سر شب هست از چادری قدیمی که منقش به تصاویری از جمله شیر و خورشید و شمشیر است پوشیده میشد که بخاطر وجود چند مجلس تعزیه در یک روز از عزادارن در مقابل نور خورشید یا غیره در طول روز محافظت شود.که بر روی سه تیر قدیمی که از درختان کهنسال بود نمونه ای از یک خیمه قدیمی و زیبا و عمود و بلند را به وجو می اورد . در گذشته سه عدد تیرک که از چوب درختان تنومندی (ظاهرا چنار) بود در مرکز چادر و وسط حسینیه برای برپایی چادر استفاده می شد.که تقریبا از اوایل ده 90شمسی این سه تیر و چادر قدیمی کنار گذاشته شد و متاسفانه سقف این بنای تاریخی را با قوطی فلزی آهن کشی کرده و از چادرهای و پوشش پلاستیکی امروزی برای سقف آن استفاده میشود.
 در کنار حسینیه مکینه و حمام عمومی بود که در ساله‌ای اخیر تخریب گردید و به جای آن فضای سبز و پارکینگ خودروها برای منظم تر کردن مراسمات ایجاد شده است.همچنین در کنار حسینه تعدادی خانه های قدیمی اما با ظاهری نامناسب وجود دارد که گاها متروکه شده است که قسمتی از آنها جهت پارکینگ و فضای سبز و یا به فضای جدید حسینیه اضافه و جهت سرویس بهداشتی منظور گردیده است.
 در روبروی حسینیه مسجد جامع تاریخی این محل قرار دارد که حتی قدمت این مسجد از حسینیه هم بیشتر برآورد میشود که دارای شبستان های خشتی بود که متاسفانه بافت تاریخی که نمایانگر قدیمی بودن آن بود در اثر تصمیمات غلط مسولان محلی مسجد در حدود دهه 80 شمسی جهت بازسازی تخریب و و رها شد و به غیر از بافت امروزی چیزی دیگری در دست رس نیست.
 در کنار مسجد جامعه هم امامزاده میر ابن احمد ابن زید ابن حسن ابن ابیطالب (نوه اما حسن مجتبی ) وجود دارد که این محل از مسجد و حسینیه هم قدیمی تر به نظر میرسد. 
 از تعزیه خوان ههای معرف این حسینیه حاج سید رسول میرعلایی (شبیه اباعبدالله )حاج اسماعیل معینی(شمر) و (ابوالفضل العباس و حر) می‌باشند. پدر از اساتید تعزیه و نقش آفرین بی بدیل شمر بوده که همراه سید رسول میرعلایی در کنار امامزاده ده مدفون هستند
 هر ساله جمعیت بی‌شماری در روز تاسوعا و عاشورا برای تماشای مراسم تعزیه به حسینیه می آیند و ظهر عاشورا توسط هیت امنا و یا خیرین نیز پذیرایی می‌شوند.
 و یکی از قطب های تعزیه در ایران هست که بخاطر فضای قدیمی و قدمت کهن در حوزه هنر جهانی تعزیه برای ضبط و پخش از شبکه های تلوزیونی این مکان جزء اولین انتخاب های مستند سازان و برنامه سازان در حوزه نمایش جهانی تعزیه قلمداد میشود.
{"title": "حسینیه دلیگان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C%D9%87_%D8%AF%D9%84%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%86&oldid=32865702", "language": "fa"}