، یک ابدی است که همه چیز را و نگه می‌دارد. به خدای معتقدند که هم است (کاملاً غیروابسطه و مجزا از عالم مادی) و هم (در جهان مادی). تعالیم مسیحیت در مورد تعالی، همه‌جا حاضر بودن پروردگار و عشق او به بشر، این عقیده که خدا از همان ماده که کائنات را آفریده، ساخته شده‌است را مستثنی ساخته (رد ) ولی این که ماهیت ملکوتی خدا در یک واقعه بنام تجسد، در شخص با جوهر انسانی عجین شده‌است را می‌پذیرد. 
 دیدگاه‌های در و کیش‌های مسیحی بیان شده‌اند که در آن وجود و هر دو در یک جا در ( ) بیان می‌شوند: «چرا که حتی اگر خدایان بسیاری در آسمان و زمین باشند (واقعاً 'خدایان' یا 'اربابان' زیادی وجود دارند)، برای ما فقط یک خدا، یعنی وجود دارد که تمام چیزها را آفریده و ما را نیز بوجود آورده تا از آن او باشیم. همچنین می‌دانیم که فقط یک سرور و خداوند وجود دارد، یعنی عیسی مسیح، که همه چیز به وسیلهٔ او آفریده شده و حیات ما از اوست.» «با وجود این که شاخه یهودی و عیسوی در مخالفت با این عیسی اعتراض کردند، در حالی که خیل عظیمی از آنرا پذیرفتند.» اینجا بود که دیدگاه مسیحیت پولسی در رابطه با خدا از تعالیم سنتی یهودیت آن زمان جدا شد. 
 مربوط به ، از اولین روزهای عیسویت مورد بحث بود، در قرن دوم چنین می‌نویسد: «در بزرگی او هیچ کاستی وجود ندارد، اوست که شامل همه چیزاست». در قرن هشتم میلادی، ۱۸ صفت خداوند را فهرست کرد که تا امروز به صورت گسترده قابل پذیرش است. با گذشت زمان، دانشمندان خداشناسی، قهرست‌های نظام‌مندی در مورد این صفات را ایجاد نمودند که برخی از آنها براساس نوشته‌های انجیل بوده (مثلاً، بیان می‌دارد که در بهشت است) و برخی دیگر براساس منطق خداشناسی ایجاد گردیده‌اند. یک اصطلاح برجسته در است، در حالی که تقریباً هیچ توافق متفق‌القولی میان دانشمندان وجود ندارد که نشان دهد این یک عنصر کلیدی تعالیم عیسی بوده باشد و جهت تفسیر آن توافق اندک آکادمیک وجود دارد. 
 این مقاله اساساً خدا را از منظر «عیسویت نایسین» مورد بحث قرار می‌دهد. هرچند در کتب هیچ دکترین رسمی برای تثلیث وجود ندارد اما با وجود آن «مکرراً در مورد پدر، و … به گونه‌آی صحبت می‌کنند که یک فهم از خداوند به دست می‌دهد.» از این نوشته‌ها برداشت سه‌خدایی برداشت نمی‌شود، به عبارت دیگر از آن نتیجه نمی‌شود که سه خدا وجود دارد. در حدود سال ۲۰۰ میلادی، یک نسخه دکترین تثلیث را ترتیب کرد که الوهیت عیسی را تأیید نموده و به تعریف که توسط ارائه گردید نزدیک شد. دکترین تثلیث را می‌توان بدین شکل خلاصه نمود: «یک خدا در سه شخص و یک ماهیت وجود دارد. خدای پدر، خدای پسر و خدای روح‌القدس.» معتقدین به تثلیث که اکثریت عیسویان را شکل می‌دهند، دکترین تثیلیث را هسته ایمانی خویش بر می‌شمرند. آنهاییکه پدر، پسر و روح‌القدس را به طرق مختلف تعریف می‌نمایند. 
 اطلاعات بیشتر: نیز همچون و معتقدند که خداوند خود را بر هویدا ساخت. همه بر این نکته معتقدند که ابراهیم اولین کسی بود که را تأیید کرده و یک رابطه ایده‌آل با خداوند داشت. بر این عقیده هستند که خداوند در طول هزاره‌ها با اولادان حضرت ابراهیم در ارتباط بوده و این میثاق در ثبت شده که بسیاری از معتقدند که به کتاب اشاره دارد. 
 در مورد خدا (قبل از اینکه نوشته شوند) در رساله در ( ) که در ۵۳ – ۵۴ میلادی، یعنی حدود بیست سال بعد از نوشته، بیان شده‌است: 
 جدا از اثبات وحدانیت خدا، رساله پولس (که احتمالاً بر مبنای اعترافات پیش از پولس می‌باشند) شامل یک تعداد عناصر برجستهٔ دیگر نیز می‌باشد: او با یکی خواندن عیسی و پدرو با دادن لقب الهی «خدا» به و مسیح خواندن او، دین مسیحیت را از پیشینه یهودی آن‌زمان تفکیک کرد. 
 در ( )، در جریان «خطبه آرئوپاگ» که توسط پولس ارائه شد، خصوصیات تعالیم عیسویت وقت را بیشتر می‌شکافد: 
 در باره رابطه میان خدا و مسیحیان گفت: 
 رساله‌های پولس شامل یک تعداد منابع در مورد روح‌القدس نیز است قسمی که در ( ) آمده‌است «... خدا، همان خدایی که روح مقدس‌اش را به او می‌دهد» در تمام رساله‌هایش ذکر می‌شود. در عیسی چنین می‌گوید «روح‌القدس که پدر او را به اسم من می‌فرستد». 
 در انتهای قرن اول میلادی، به پدر، پسر و روح‌القدس مکرراً اشاره کرده و پدر را با خلقت ربط داده‌است، اول کلمنس ۱۹٫۲‏ بیان می‌دارد: «بیایید به صورت ثابت به پدر و خالق کائنات ببینیم». تا اواسط قرن دوم، در کتاب «Against Heresies» (کتاب چهارم، فصل پنجم) تأکید کرده‌است که همان «خدای یکتا» و «خلق کننده آسمان و زمین» است. این نوشته‌ها قبل از ارائه رسمی مفهوم توسط در اوایل قرن سوم میلادی بود. 
 عصر اواخر قرن دوم تا آغاز قرن چهارم (تقریباً ۱۸۰ – ۳۱۳) معمولاً بنام «عصر کلیسای بزرگ» و هم‌چنین عصر ماقبل نایسین یاد می‌شود، پیشرفت‌های چشم‌گیر خداشناسی و توحید و ترتیب تعدادی از تعالیم عیسویت در آن رخ داد.
 از قرن دوم میلاد بدینسو، با تصدیق عقیده به «خدای پدر (متعال)» آغاز یافته و بیان ابتدائی این اصطلاح به شکل «خدا در ظرفیت پدر و خالق کائنات» بود. این اظهارات نه‌تنها حقیقت «پدر ابدی کائنات پدر عیسی مسیح نیز بود» را نفی نکرد بلکه «پذیرفتن مؤمنان از روی لطف بحیث فرزندانش» را نیز اظهار داشت. (آنهایی که می‌دانیم بعداً ظهور کردند) با عقیده «خدای یکتا» ظهور کرده و همیشه با افزودن: «پدر متعال، سازنده تمام اشیای مرئی و نامرئی» یا کلمات مشابه به آن، توسعه یافت. 
 ، و سایرین، خدا را با اصطلاح لاتینی که می‌توان آنرا «موجودیت خود» ترجمه کرد، تعریف کرده‌اند. بودن خدا، باعث می‌شود که خدای مسیحیت به «یک موجود» تبدیل نشود، بلکه «موجودیت خودی» شده که می‌تواند با اصطلاحاتی همچون «ذاتی که برای موجودیت، اتکا به هیچ چیز خارجی ندارد» یا «ذاتی که همه چیز برای موجودیت به او نیاز دارند» آن را توضیح داد.
 با گذشت زمان، دانشمندان خداشناسی و فیلسوفان درک دقیق تر ماهیت خدا را توسعه دادند و مصروف ایجاد فهرست‌های نظام مندی از صفات (خصوصیات یا کیفیات) خدا شدند. صفات خداوند از لحاظ جزئیات متفاوت اند اما اساساً تحت در طبقه قرار می‌گیرند، آنهایکه بر مبنای نفی هستند (خدای فاقد حس درد) و آنهایکه بر مبنای مثبت متعالی بودن خداوند است (خدا بی‌اندازه خوب است). ایان رامزی پیشنهاد می‌کند که طبقه سومی نیز وجود دارد و برخی از صفات هم‌چون بی‌آلایشی و کامل بودن در مقایسه با صفاتی هم‌چون و ، دینامیک‌های منطقی متفاوتی نسبت به دارند زیرا از نوع اخیر، شکل‌های نسبی آن موجود است اما از نوع اولی خیر. 
 در طی پیشرفت ایده‌های مسیحیت در مورد خدا، در جهان غرب، انجیل «هم از لحاظ نظری و هم از لحاظ حقایق، تأثیرات غالبی داشته‌است».
{"title": "خدا در مسیحیت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%AF%D8%A7_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%D8%B3%DB%8C%D8%AD%DB%8C%D8%AA&oldid=33736631", "language": "fa"}