که با نام ، یا نیز شناخته می‌شود، یک و است. از او به عنوان اولین کسی که نظام طبقه‌بندی را به غرب معرفی کرد یاد شده‌است. 
 خاچی در تهران تحصیل کرد و سپس به آلمان رفت و در آنجا گرفت. او در زمینهٔ موسیقی ایرانی پژوهش کرد و مقاله‌هایی به فارسی و آلمانی در مورد موسیقی ایرانی منتشر کرده‌است. وی مدتی نیز مدرس موسیقی بود. خاچی جزو گروهی اقلیت در موسیقی‌دانان ایرانی است که تعداد موسیقی ایرانی را ۱۲ عدد می‌دانند (بر خلاف اکثریت، که تعدادشان را ۷ عدد می‌دانند).
 
 
 خاچی در تهران تحصیل کرد. سپس به رفت و در در مقطع فارغ‌التحصیل شد. موضوع دکترای وی «دستگاه: مطالعات روی موسیقی نوین ایرانی» بود که در آن محتوای را توضیح داده بود. او برای این پایان‌نامه، ماریوس اشنایدر بود. 
 خاچی بعدها برای بیش از ده سال در مدرسهٔ موسیقی و آواز باد بیرنباخ تدریس کرد. او در سال ۲۰۱۴ بایگانی خود را به همین مدرسه بخشید. 
 خاچی نوازندهٔ بود و پیش از رفتن به آلمان با موسیقی غربی آشنا شده بود. در مقابل آشنایی او با موسیقی ایرانی محدود بود، چنان‌که در متونی که به آلمانی نوشته بود گاهی از اشتباه استفاده کرده بود (مثلاً نام گوشهٔ قَرَچه از را به صورت قِرچه نوشته بود). 
 از خاچی در کنار ، ، ، ، و به عنوان پژوهشگرانی یادشده‌است که از بنیانگذاران تجزیه و تحلیل موسیقی معاصر ایران بودند. همچنین از خاچی در کنار هاکوپیان به عنوان اولین ایرانیانی که در خصوص پژوهش کرده‌اند یاد شده‌است. 
 خاچی همچنین عضو هیئت داوران نخستین دورهٔ عالی موسیقی بود؛ از جملهٔ هنرآموزان این دوره می‌توان به اشاره کرد. او همچنین در دوره عالی موسیقی‌شناسی درس «مطالعه مقایسه‌ای خصوصیات موسیقی شرقی و غربی» را در دو دوره (سال‌های ۴۴ و ۴۹) تدریس کرده‌است. 
 خاچی در مقاله‌ای به زبان آلمانی با عنوان « » که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد، فواصل به کار رفته در این را بررسی و چنین نتیجه‌گیری کرد که در این دستگاه چارچوبی هماهنگ برای فواصل به صورت یک وجود ندارد. این مقاله جزو آثار مهم وی تلقی می‌شود که از سویی توسط برخی محققین نظیر حائز اهمیت دانسته شده اما از سوی دیگر توسط کسانی همچون درستی آن به چالش کشیده شده‌است. 
 خاچی چندین مقاله در نوشت که بخشی از آن‌ها متمرکز بر نقد موسیقی معاصر ایرانی بودند. این شامل موسیقی غربی که در ایران اجرا شود نیز می‌شود، که از این دست می‌توان به مطلبی از وی در شمارهٔ ۱۰۲ (آبان ۱۳۳۹) با عنوان « » اشاره کرد که در نقد یک پیانو و یک بود که به ترتیب از سوی و اجرا شده بودند. وی همچنین به تحلیل آثار دیگر موسیقی‌شناسان معاصر خود نیز می‌پرداخت، که پاسخش بر مقاله‌ای از محمود خوشنام با عنوان « » از آن جمله است. 
 به گفتهٔ جلال اندرمانی‌زاده، خاچی در اولین کنگرهٔ که با نام در سال ۱۳۳۲ در شهر برگزار شد، عضو هیئت دبیران بود و نقش دبیر هنر را بر عهده داشت. 
 نوشته‌های خاچی گاه مورد انتقاد دیگر موسیقی‌شناسان قرار گرفته‌است. به‌طور ویژه، پایان‌نامهٔ او که به صورت یک کتاب هم منتشر شد، حاوی اشتباه‌های قابل توجه دانسته شده‌است از جمله این که برخی از مطالبی که خاچی از آثار اقتباس کرده بود، به اشتباه به خود فرصت نسبت داده شده (در حالی که فرصت صرفاً مطالب گذشتگان را نقل می‌کرده) و نیز تعداد در این کتاب به اشتباه ۱۰ عدد ذکر شده، در حالی که متن مرجع گفته بود که مقام‌ها ۱۲ عدد هستند و صرفاً سه‌تایشان ( ، و ) از نظر با هم شباهت دارند اگر چه از مختلفی از آن گام مشترک شروع می‌شوند. همچنین قسمت‌های عمده‌ای از این اثر، تکراری بر آثار پیشین و دانسته شده‌است. 
 همچنین خاچی تعداد دستگاه‌های موسیقی ایرانی را ۱۲ عدد می‌دانست، که ممکن است ناشی از ناآشنایی او با موسیقی ایرانی و ناتوانی از تفکیک دستگاه‌ها از ملحقاتشان باشد (نظیر این که جزو ملحقات دستگاه است و یک دستگاه جداگانه نیست). با این حال، این دیدگاه او بعداً توسط هرمز فرهت و هم به کار گرفته شد، اگر چه آن‌ها ظاهراً طبقه‌بندی دوازده‌گانه را صرفاً به خاطر سادگی‌اش ترجیح می‌دادند. 
با این حال، این نظریه مورد قبول بیشتر موسیقی‌شناسان نیست تا آنجا که که چند سال بعد در دانشگاه کلن شاگرد ماریوس اشنایدر بود هم، تقسیم‌بندی هفت دستگاه و پنج آواز را به کار گرفت.
{"title": "خاچی خاچیک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%DA%86%DB%8C_%D8%AE%D8%A7%DA%86%DB%8C%DA%A9&oldid=32909324", "language": "fa"}