به معنای «شیرزرد» لقبی بود که شاهان قاجار به بعضی نزدیکان خود به سبب شجاعت و دلاوری اعطا کردند.
 نخستین بار این لقب را خطاب به برادر که یکی از است به کاربرد. او از سرداران و فرماندهان ایران در زمان بود و به همراه برادرش حسینقلی خان، برخلاف دیگر خوانین ایروان حاضر به همدستی با روسها نشدند و به مدت بیست سال در مقابل آن‌ها مقاومت نمودند. روسها خشم خود را از این برادران در ماده ۱۲ (شعبان ۱۲۴۳ ه‍. ق) نشان دادند که به موجب آن بنا به امر امپراتور روس ( ) از کلیه دارایی و املاک خود به کلی محروم شدند. 
ساری‌اصلان دو مدرسه، یکی در قزوین و دیگری در کربلا ساخت، که هر دو به «مدرسه سردار» معروف شدند و چون اولاد ذکور نداشت، تولیت این مدارس به دست افتاد. 
 از دیگر کسانی که به ساری‌اصلان ملقب شد، رحمت‌الله‌خان افشار از خوانین و حاکم است. رحمت‌الله‌خان نواده فرج‌الله‌خان افشار خمسه‌ای بود و در اوایل سلطنت سمت داشت. او پس از کشتن یک پلنگ با خنجر در شکارگاه تهران در حضور ناصر الدین شاه، از وی لقب «ساری‌اصلان» گرفت. رحمت‌الله‌خان همچنین لقب امیرتومان داشت و در فرامین سلطنتی «عمده‌الامراء عظام» خوانده می‌شد و در ارتش قاجار از سرکردگان بود. ساری اصلان در سن هشتادسالگی در سال ۱۳۱۶ قمری بر اثر پرت شدن از اسب جان سپرد. نوادگان ساری‌اصلان در کنگاور صاحب‌نام بودند و به حکومت این شهر و نمایندگی برگزیده شدند. آنان در دوره پهلوی نام‌خانوادگی «ساری‌اصلانی» را انتخاب کردند و بعضی از خویشاوندان سببی ایشان نیز همین نام را برگزیدند.
{"title": "ساری‌اصلان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%D8%A7%D8%B1%DB%8C%E2%80%8C%D8%A7%D8%B5%D9%84%D8%A7%D9%86&oldid=28347183", "language": "fa"}