قطبیده شده‌است که (+) از فلز غیرفعال‌شده یا ساخته شده‌است که لایه عایق به عنوان خازن نیوبیم عمل می‌کند. یک جامد روی سطح لایه اکسید بعنوان الکترود دوم ( ) (-) خازن عمل می‌کند.
 خازن‌های الکترولیتی نیوبیم غیرفعال و اعضای خانواده هستند.
 خازن‌های نیوبیم به عنوان خازن‌های تراشه در دسترس هستند و در رده‌بندی‌های خاص ولتاژ و ظرفیت با خازن‌های تراشه رقابت می‌کنند. آن‌ها با یک الکترولیت جامد در دسترس هستند. خازن‌های نیوبیم با استفاده از اصول تولیدی، قطبیده شده‌اند و فقط در قطب صحیح فقط با ولتاژ قابل کار هستند. ولتاژ معکوس یا جریان بالاتر از مقدار مشخص شده می‌تواند دی‌الکتریک و در نتیجه خازن را خراب کند. تخریب دی‌الکتریک ممکن است عواقب فاجعه آمیزی داشته باشد. تولیدکنندگان برای طراحی ایمن خازن‌های نیوبیم قوانین ویژه طراحی مدار را تعیین می‌کنند.
 خازن‌های نیوبیم در دهه ۱۹۶۰ در ایالات متحده و همچنین در توسعه یافتند. از سال ۲۰۰۲ آن‌ها در غرب به صورت تجاری در دسترس بوده‌اند تا از هزینه پایین‌تر و در دسترس بودن بهتر نیوبیم در مقایسه با تانتالوم استفاده کنند.
 این پدیده که می‌تواند به صورت الکتروشیمیایی لایه اکسید را بر روی آلومینیوم و فلزاتی مانند تانتالوم یا نیوبیم تشکیل دهد و یک جریان الکتریکی را از یک جهت مسدود کند اما به آن اجازه دهد در جهت دیگری جریان یابد، در سال ۱۸۷۵ توسط محقق فرانسوی اوژن دیکوته کشف شد. وی اصطلاح «فلز دریچه‌ای» را برای چنین فلزاتی ابداع کرد. چارلز پولاک (متولد ) از این پدیده برای ایده «خازن مایع الکتریکی با الکترودهای آلومینیومی» استفاده کرد. در سال ۱۸۹۶، پولاک ثبت اختراع اولین خازن الکترولیتی را بدست آورد. اولین خازن‌های الکترولیتی تانتالومی با کاغذهای تانتالیومی پیچیده‌شده و الکترولیت غیر جامد در سال ۱۹۳۰ توسط در ایالات متحده توسعه داده شد و برای اهداف نظامی مورد استفاده قرار گرفت.
{"title": "خازن نیوبیم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D8%B2%D9%86_%D9%86%DB%8C%D9%88%D8%A8%DB%8C%D9%85&oldid=30723409", "language": "fa"}