از خاندان‌های معروف ایرانی دوران است. اصل این خانواده از نشات گرفته است و اعضای آن در دربار قاجار دارای مشاغل بوده‌اند.
 نخستین نیای شناخته شده خاندان محمودی، میرزا محمدباقر از اعیان و فضلای بود. او در حدود سال ۱۲۲۲ قمری درگذشت و از خود فرزندانی چند باقی گذاشت، از جمله دختری که یک سال پس از وفات وی به ازدواج درآمد و پسری موسوم به میرزا احمد (۱۲۱۲–۱۲۶۱ هجری قمری) که پس از اتمام تحصیل در ، در حدود سال ۱۲۳۰ قمری به عنوان منشی داخل دستگاه ذوالفقارخان شد. پس از درگذشت ذوالفقارخان، میرزا احمدخان به تهران رفت و در شمار منشیان دربار درآمد. او رفته رفته نزد اعتبار بسیار یافت و مورد اعتماد شاه قرار گرفت تا جایی که در ۱۲۴۸ قمری از جانب وی به حکومت گماشته شد. او در دوران محمدشاه، چند سال (تا ۱۲۵۴ قمری) به سمت استیفا و تحریرات در خدمت حاکم کاشان بود. او سال‌های بعد را به دور از مشاغل دولتی، گاه در تهران و گاه در قم زیست و ۱۲۶۱ قمری در چهل و نه سالگی در قم درگذشت. از هشت فرزند او، چهار تن به سنین بزرگسالی رسیدند که عبارت بودند از: میرزا یوسف، که در ۱۸ سالگی به هندوستان رفت و بازنگشت، (۱۲۴۳–۱۳۱۵ قمری) خیرالنساء خانم و (۱۲۵۰–۱۳۳۸ قمری) 
 میرزا خانلر خان در ۱۷ محرم ۱۲۴۳ قمری متولد شد. از سن پانزدسالگی به اصفهان رفت و تا مرحله اجتهاد تحصیل کرد. او با فوت پدرش به قم بازگشت و کفالت مادر و برادر و خواهرش را برعهده گرفت. وی مدتی در قم به منشی‌گری مشغول بود و پس از آن به مشاغلی از جمله متصدی انشای فرامین خراسان (در حکومت ) منشی فرامین احکام وزارت امور تجارت و صنایع، مأمور انشای وقایع روزنامه دولتی ایران در رسید. وی به موجب شغل اخیر به مدت چهارده ماه در لندن اقامت کرد و پس از بازگشت، در ۱۲۸۸ قمری به فرمان به ریاست اداره انگلیس در وزارت امور خارجه منصوب شد. او در خطاطی از شاگردان و بود و با تخلص «صفی» شعر می‌سرود. خانلرخان سه همسر اختیار کرد که دومین آن‌ها «بی‌بی‌جهان» (درگذشته ۱۳۰۲ قمری) از شاهزادگان قاجار و دختر جهانگیر میرزا پسر بود. اعتصام‌الملک مجموعا از سه ازدواج صاحب هفت فرزند بود. 
 از همسر اولش بالا خانم که در هنگام اقامت در تبریز با او ازدواج کرده بود، یک فرزند داشت:
 از بی‌بی‌جهان دختر جهانگیر میرزا چهار فرزند داشت:
 
 
 
 خانلرخان چندسال پس از درگذشت بی‌بی‌جهان، با دختری به نام سکینه خانم که از اهالی تهران بود ازدواج می‌کند و از او دختری به نام طوبی (متولد ۱۳۱۵ قمری، درگذشته ؟) داشت که از فارغ‌التحصیل شده و نزد برادر بزرگش میرزا حسین‌خان به بیرجند رفت و در تدریس می‌کرد. 
 ، آخرین فرزند میرزا احمدخان، در سال ۱۲۵۰ قمری متولد شد و در هنگام فوت پدر یازده‌ساله بود. او تحت نظارت اعتصام‌الملک در قم و تحصیل کرد. سپس در ۱۲۷۲ قمری وارد شد و سه سال بعد جزو چهل و دو نفر محصلینی که بنا به فرمان به اروپا گسیل داشتند، به رفت. وی مدت هفت سال در آنجا به تحصیل اشتغال داشت. در آخرین سال، برای نگارش پایان‌نامه تحصیلی به سفر کرد و موفق به کشف و رصد سیاره‌ای شد که در کتب نجوم به نام «سیاره محمودی» ثبت گردیده است. او در زمان صدارت به سفارت ایران در مأمور شد و سپس به عنوان کارپرداز به سفارت ایران در رفت. وی در ۱۳۲۴ قمری در دوره اول از طرف مردم تهران به نمایندگی انتخاب شد و در ۱۳۳۸ قمری در تهران درگذشت. او مدتی ریاست (دیوان عالی کشور) را عهده‌دار بود. محمودخان از دو ازدواج صاحب نه پسر و یک دختر بود از جمله:
{"title": "خاندان محمودی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF%DB%8C&oldid=33912087", "language": "fa"}