همه ملت‌های جهان موضوعی است که به آسانی می‌توان آثار زیادی را با محور بودن یافت. خودکشی به مثابه عملی برای خلاص شدن از این دنیا آن هم به‌طور عمد، محور بسیاری از رمان‌های برتر جهان است. نویسندگان از خودکشی یک شخصیت برای به نمایش گذاشتن اعتراض، مقاوت، ناامیدی، عشق، افتخار و غرور بهره می‌گیرند. چه خودکشی به منزله آخرین اقدام شخصیت داستان برای نشان دادن وفاداریش باشد و چه نتیجه افسردگیش، این عمل کمینه در ادبیات انگلیسی به وفور یافت می‌شود.
 طبق نظر لورنا روث ویدمن، نخستین به‌کارگیری رمان‌گونه خودکشی از قرن ۱۹ به بعد رواج می‌یابد. او آثار قرن نوزدهمی را بر پایه ۵ پیرنگ طبقه‌بندی می‌کند: ، ، سن و خودکشی، و . 
کوین گراک معتقد است خودکشی در آثار قرن نوزدهم "کارکردی دوجنبه‌ای معنی‌گرا" دارد. نویسندگانی همچون ، و از خودکشی در پیرنگ نوشته‌هایشان بهره برده‌اند.
 شخصیت‌های نمایش‌نامه‌های در بیش‌تر داستان‌ها خودکشی می‌کنند. از جمله مشهورترین آن‌ها می‌توان به عشاق اشاره کرد که هر دو در پایان داستان خود را می‌کشند. خودکشی همچنین در نیز اتفاق می‌افتد؛ وقتی بروتوس و کاسیوس هر دو خود را می‌کشند. نیز پس از کشتن عشقش در یک جنایت عشقی، با خنجر به زندگی خود پایان می‌دهد. نمایش‌نامه با ۵ خودکشی به پایان می‌رسد؛ از جمله مرگ خود کلئوپاترا و آنتونی. 
اوفلیا نیز پس از مرگ پدرش دست به خودکشی می‌زند.
 که در داستان با محور بودن خودکشی، اندیشه‌اش را درباره خودکشی بیان می‌کند، خود نیز به روش به زندگیش پایان داده است. وی در رابطه با خودکشی می‌گوید: خودکشی، خود همواره موضوعی مناقشه‌برانگیز بوده‌است. شاید در ادبیات این عمل نمادین باشد ولی در دنیای واقعی این گونه نیست. به‌طور مثال رمان کیت جاپین به نام که در ۱۸۹۹ منتشر شد، سبب برانگیخته شدن بحث‌های فراوانی گشت. با نوشتن رمان‌هایی چون شهرت فراوانی کسب کرد. 
 برخی نویسندگان همچون شخصیت‌های داستان‌هایشان خودکشی کرده‌اند. به‌طور مثال برخی داستان‌های کوتاه ارنست همینگوی که در ۱۹۶۱ به خود شلیک کرد و مرد، پیرنگ اصلیشان خودکشی است. سیلویا پلث شاعر نیز در ۱۹۶۳ با خفگی خودکشی کرد.
 “چنانچه خودکشی به مثابه یک حقیقت رایج، یک کار ساده که همه آن را انجام می‌دهند بدون هیچ واهمه‌ای مثل زنا، در جوامع پذیرفته می‌شد، و نه به عنوان یک جایگزین به شیوه رومی، یا همچون گناه کبیره‌ای که در قرون وسطی بدان باور داشتند، یا جرمی که به سبب ارتکاب آن انسان را پیگرد قانونی کنند، آنگاه می‌ دیدید که این عمل به عنوان یک مشخصه ادبیات ظهور و بروز می‌کرد." - دیاز، ۱۹۷۱.
{"title": "خودکشی در ادبیات", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA&oldid=35038179", "language": "fa"}