(نبرد مرس الکبیر) در ۳ ژوئیه ۱۹۴۰ و در جریان ، حملهٔ دریایی بریتانیا به کشتی‌های در پایگاه دریایی ، واقع در در سواحل بود. این حمله بخش اصلی بود که از سوی بریتانیا طراحی شده بود و هدف آن ازکارانداختن یا نابودکردن کشتی‌های فرانسوی و پیشگیری از افتادن آنها به دست ، پس از شکست در ، بود. در بمباران این پایگاه به‌دست بریتانیا، ۱۲۹۷ نیروی نظامی فرانسه کشته شدند، یک غرق شد و پنج کشتی دیگر آسیب دیدند. در جبههٔ بریتانیا، پنج هواپیما ساقط و دو نفر خدمه کشته شدند. 
 پس از امضای بین فرانسه با و که در ۲۵ ژوئن اجرایی شد، تصمیم گرفت از طریق هوا و دریا به مرس الکبیر حمله کند. کشتی‌هایی که در این حمله برای بریتانیا اهمیت بالایی داشتند پنج ناو جنگی در کلاس و ، و دو ناو جنگی تندرو در کلاس بودند که پس از ناوگان نیروی دریایی بریتانیا، بزرگ‌ترین ناوگان در اروپا محسوب می‌شدند و کابینهٔ جنگ بریتانیا بیم داشت که این کشتی‌ها به دست بیفتد. دریاسالار ، فرمانده نیروی دریایی فرانسه، به بریتانیا اطمینان داد که حتی پس از امضای آتش‌بس فرانسه با آلمان و ایتالیا، ناوگان دریایی فرانسه تحت کنترل این کشور باقی خواهد ماند اما قضاوت و کابینهٔ جنگ او این بود که خطر بسیار جدی است.
 حملهٔ بریتانیا، در فرانسه تقریبا به طور کامل محکوم شد و باعث شد سال‌ها رنجش و خشم نسبت به آنچه که خیانتِ متحد سابق آنها تلقی می‌شد، در فرانسه وجود داشته باشد. فرانسوی‌ها فکر می‌کردند که تضمین‌های آنها شرافتمندانه و محترم بوده و قاعدتا باید برای بریتانیا کفایت می‌کرده است. مارشال که در ۱۶ ژوئن به عنوان نخست‌وزیر فرانسه منصوب شده بود، روابط دیپلماتیک فرانسه با بریتانیا را در ۸ ژوئیه ۱۹۴۰ قطع کرد. فردای آن روز، نمایندگان در گرد هم آمدند و به تجدیدنظر در قانون اساسی رأی دادند و به این وسیله به پایان دادند. پتن با اختیارات کامل به عنوان رهبر منصوب شد.
 به تلافی این حمله، هواپیماهای فرانسوی را بمباران کردند و کشتی‌های فرانسوی چندین بار دست به تبادل آتش با کشتی‌های انگلیسی زدند تا آنکه بالاخره آتش‌بس ضمنی در غرب مدیترانه برقرار شد. در ۲۷ نوامبر ۱۹۴۲، پس از آغاز و حملهٔ متفقین به مستعمرات فرانسه در شمال آفریقا، نیروی دریایی فرانسه (عملیات آلمان و ایتالیا برای تصرف کشتی‌های نیروی دریایی فرانسه در ) را خلع سلاح و بدنهٔ کشتی‌های فرانسوی را سوراخ کردند.
 پس از سقوط فرانسه در ۱۹۴۰ و بین فرانسه و آلمان نازی، کابینهٔ جنگ بریتانیا از افتادن ناوگان دریایی فرانسه به دست آلمان بیمناک بود. ادغام نیروی دریایی فرانسه و آلمان می‌توانست تعادل قوا در دریا را به‌کلی بر هم بزند و واردات بریتانیا از طریق و ارتباطات این کشور با سایر نقاط را مختل کند. در بند دوم از مادهٔ ۸ آمده بود که دولت آلمان به‌هیچ‌وجه قصد ندارد در جریان مذاکرات صلح درخواستی درخصوص ناوگان دریایی فرانسه مطرح کند و در قرارداد ترک مخاصمهٔ فرانسه با ایتالیا هم مفاد مشابهی ذکر شده بود اما بریتانیا این را تضمین کافی برای پیشگیری از افتادن ناوگان فرانسه به دست آلمان قلمداد نمی‌کرد. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰، دریاسالار به چرچیل اطمینان داد که چنین اتفاقی نخواهد افتاد. چرچیل دستور داد رسما از نیروی دریایی فرانسه خواسته شود که یا ناوگان این کشور به نیروی دریایی بریتانیا ملحق شود یا کشتی‌ها را به نحوی خلع سلاح کنند که افتادن کشتی‌ها به دست منتفی شود. 
 به پیشنهاد ایتالیا، شرایط قرارداد ترک مخاصمه با فرانسه اصلاح شد که به موجب آن، کشتی‌های فرانسوی موقتا اجازه پیدا کردند در بندرهای شمال آفریقا بمانند. بنابراین ممکن بود که این کشتی‌ها به تصرف نیروهایی ایتالیا از دربیایند. بریتانیا تصمیم گرفت احتیاط پیش بگیرد و عملیات منجنیق را برای دفع خطر ناوگان فرانسه در اواسط ژوئن طراحی کرد. در این مقطع روشن شده بود که مارشال در حال تشکیل دولت برای پایان‌دادن به جنگ است و این احتمال وجود داشت که ناوگان فرانسه به تصرف آلمان درآید. چرچیل در سخنرانی‌ای در پارلمان بریتانیا یکبار دیگر تکرار کرد که ، خیانت به توافق متفقین مبنی بر عدم صلح جداگانه با دشمن است و مفاد آن هیچ تضمین معتبری به دست نمی‌دهد و ممکن است هر لحظه نقض شود. 
 ناوگان دریایی فرانسه در شرکت چندانی نداشت و تقریبا کاملا سالم مانده بود. از نظر تُناژ، حدود ۴۰ درصد ناوگان این کشور در (در نزدیکی )، ۴۰ درصد در شمال آفریقا و ۲۰ درصد در (تحت کنترل بریتانیا) و مستقر بودند. هرچند چرچیل می‌ترسید که ناوگان فرانسه از سوی نیروهای محور استفاده شود، اما مدیریت، حفاظت و تسلیح کشتی‌های فرانسوی مستلزم تجهیزاتی بود که با تجهیزات آلمانی و ایتالیایی مطابقت نداشت و لذا این احتمال را بعید می‌کرد. 
 (نیروی دریایی آلمان نازی) و پیشنهادهایی دربارهٔ تصرف ناوگان فرانسه مطرح کردند اما می‌ترسید که تلاش برای تصرف این کشتی‌ها، ناوگان فرانسه را تحریک کرده و بار دیگر به دامان بریتانیا بیندازد. هم چرچیل و هم هیتلر، ناوگان فرانسه را یک تهدید بالقوه می‌دیدند. رهبران فرانسه از ناوگان دریایی (و احتمال پیوستن دوبارهٔ آن به متفقین) به عنوان ابزار چانه‌زنی علیه آلمانی‌ها و برای بیرون نگه‌داشتن آنها از بخش‌های اشغال‌نشدهٔ فرانسه (منطقهٔ آزاد) و مستعمرات فرانسه در شمال آفریقا استفاده می‌کردند. قرارداد ترک مخاصمه مشروط به حق فرانسه برای مدیریت کشتی‌های خود بود و دریاسالار ، فرمانده نیروی دریایی فرانسه، به ناوگان مستقر در اقیانوس اطلس دستور داده بود که به رفته و نیروهای خود را مرخص کنند، و اگر آلمانی‌ها تلاشی برای تصرف ناوگان کردند، بدنهٔ کشتی‌ها را سوراخ کنند. 
 بریتانیا تلاش کرد مقامات فرانسه در شمال آفریقا را متقاعد کند که یا به جنگ ادامه بدهند یا ناوگان دریایی خود را تحت کنترل بریتانیا دربیاورند. یک دریاسالار بریتانیایی در ۲۴ ژوئن به رفت و (وزیر اطلاعات بریتانیا) هم در ۲۷ ژوئن برای مذاکره به سفر کرد. بندرهای فرانسوی در اقیانوس اطلس به دست آلمان افتاده بود و بریتانیا نیاز داشت که اولا ناوگان آلمان را بیرون از مدیترانه نگه دارد، ثانیا ناوگان ایتالیا را به منطقهٔ مدیترانه محدود کند، و ثالثا بندرهایی را که هنوز تحت کنترل فرانسه بود محاصره کند. نیروی دریایی بریتانیا به قدر کافی کشتی نداشت که هم پایگاه‌های فرانسه در شمال آفریقا را محاصره کند و هم راه‌های دریایی اقیانوس اطلس را باز نگه دارد، و همین موضوع باعث می‌شد خطر تصرف ناوگان دریایی فرانسه توسط آلمان و ایتالیا، بزرگ و جدی باشد. از آنجا که ناوگان فرانسه در تحت نگهبانی کامل توپخانهٔ ساحلی بود، نیروی دریایی بریتانیا تصمیم گرفت به پایگاه فرانسه در شمال آفریقا حمله کند. 
 قدرتمندترین کشتی‌های جنگی فرانسه در منطقهٔ مرس‌الکبیر مستقر بودند از جمله کشتی‌های جنگی قدیمی و ، کشتی‌های جنگی و در اسکادران جدید ، یک به نام ، شش و یک ناوچهٔ توپدار از کلاس ، تحت فرماندهی دریاسالار مارسل برونو جنسول. دریاسالار جیمز سامرویل، فرمانده «نیروی H» در نیروی دریایی بریتانیا که در مستقر بود، دستور گرفت به فرانسوی‌ها ضرب‌الاجلی بدهد که مفاد آن برخلاف مفاد بین فرانسه و آلمان بود. سامرویل وظیفهٔ ابلاغ ضرب‌الاجل را به کاپیتان سدریک اولاند، فرمانده ناو محول کرد که به زبان فرانسه مسلط بود. در جریان مذاکرات روشن شد که رسیدن به توافق بعید است. فرانسوی‌ها تمهیداتی اندیشیدند و ۴۲ هواپیما را تجدید سلاح و برای پرواز آماده کردند. دریاسالار ، فرمانده نیروی دریایی فرانسه، روز ۳ ژوئیه در خانه بود و نتوانستند با او تماس بگیرند؛ و جنسول به دولت فرانسه اطلاع داد که گزینه‌های پیش روی فرانسه، توقیف ناوگان این کشور یا بازگشت به جنگ با آلمان است اما گزینهٔ انتقال ناوگان به را حذف کرد. دارلان به جنسول دستور داده بود که در صورت تلاش یک قدرت خارجی برای تصرف کشتی‌های فرانسه، ناوگان را به آب‌های ایالات متحده آمریکا منتقل کنند. 
 علاوه بر کشتی‌های فرانسوی که در مناطق شهری مستقر بودند، برخی از کشتی‌های فرانسه به بندرهای بریتانیا یا رفته بودند. هدف از عملیات منجنیق، درآوردن این کشتی‌ها تحت کنترل بریتانیا یا نابودکردن آنها بود. کشتی‌های فرانسوی مستقر در و هم در شب ۳ ژوئیه ۱۹۴۰ بدون هشدار به تسخیر نیروهای بریتانیا درآمدند. که بزرگ‌ترین زیردریایی جهان در زمان خود بود و از ژوئن ۱۹۴۰ در پلیموث پهلو گرفته بود نیز مورد تهاجم نیروهای بریتانیا قرار گرفت. خدمهٔ این زیردریایی در برابر نیروهای بریتانیا مقاومت کردند که منجر به کشته‌شدن سه نفر از نیروی دریایی بریتانیا از جمله دو افسر، و یک سرباز نیروی دریایی فرانسه شد. کشتی‌های فرانسوی دیگری که به تصرف بریتانیا درآمدند عبارت بودند از دو کشتی جنگی قدیمی به نام‌های و کوربت، ناوشکن‌های ، هشت ، پنج زیردریایی و تعدادی کشتی کوچک‌تر. اسکادران فرانسوی مستفر در اسکندریه (به فرماندهی دریاسالار رنه امیل گودفروی) مشتمل بر کشتی جنگی ، و سه ناو سبک مدرن، بنا به توافق محلی خلع سلاح شدند. 
 نیروهای بریتانیا در این حمله متشکل از ، ، ، ناو هواپیمابر همراه با اسکورت چند ناو و ناوشکن بود. مزیت بریتانیا در این بود که جای مانور داشت در حالی که کشتی‌های فرانسه در یک بندر کم‌عمق لنگر انداخته بودند و خدمهٔ آنها هم انتظار حمله را نداشتند. تسلیحات اصلی و در سینهٔ کشتی مستقر شده بود و امکان انتقال فوری آنها به جلوی کشتی وجود نداشت. بریتانیا مجهز به ۱۵ مسلسل بوده و آتش جانبی سنگین‌تری از نبردناوهای فرانسوی داشتند. در ۳ ژوئیه ۱۹۴۰، قبل از آنکه مذاکرات دو کشور رسما پایان بگیرد، شش بریتانیا با اسکورت سه جنگندهٔ بلک‌برن اسکوا که از ناو هواپیمابر برخاسته بودند، در خروجی بندر مین‌های مغناطیسی انداختند. پنج فرانسه راه را بر نیروهای بریتانیا بستند و یک جنگندهٔ بلک‌برن بریتانیا ساقط شد و به دریا افتاد. دو نفر خدمهٔ این جنگنده کشته شدند و این تنها تلفات بریتانیا در این عملیات بود. 
 به نبردناوهای فرانسه که در و مستقر بودند دستور داده شد که برای پشتیبانی به راه بیفتند اما به‌موقع به مرس‌الکبیر نرسیدند. در ساعت ۰۵:۵۴ بعدازظهر، چرچیل به کشتی‌های بریتانیا دستور داد که آتش بگشایند و بریتانیا گلوله‌باران را از ۱۶ کیلومتری شروع کرد. سومین گلوله‌باران به هدف اصابت کرد و یک انبار مهمات در عرشهٔ منفجر شد. این نبردناو با ۹۷۷ نفر خدمه، در ساعت ۰۶:۰۹ بعدازظهر غرق شد. پس از ۳۰ نوبت گلوله‌باران، کشتی‌های فرانسوی دست از شلیک برداشتند. نیروهای بریتانیا برای اجتناب از آتش سنگرهای ساحلی فرانسه تغییر مسیر دادند اما نبردناوهای و ، ناوشکن موگادور و دو ناوشکن دیگر آسیب دیده و به گل نشستند. ۴ فرانسه از راه رسیدند که تعدادشان از جنگنده‌های بلک‌برن بریتانیا بیشتر بود. ۹ جنگندهٔ فرانسوی دیگر هم در ساعت ۰۷:۱۰ بعدازظهر وارد شدند و نبرد سختی درگرفت که در جریان آن یک و یک آسیب دیدند. سه هواگرد کورتیس پی-۳۶ هاوک دیگر وارد شدند و مجددا درگیری ایجاد شد. 
 ، سه ناوشکن و یک ناوچهٔ توپدار فرانسه موفق شدند از مین‌های مغناطیسی عبور کنند و زیر بمباران بریتانیا، به آب‌های آزاد بگریزند. کشتی‌های فرانسوی با آتش ضدهوایی پاسخ دادند و دو سوردفیش را سرنگون کردند. خدمهٔ این دو هواگرد توسط ناوشکن نجات یافتند. یک فرانسوی نیز یکی از ناوشکن‌های بریتانیایی را بمباران کرد. بمباران بریتانیا اثر چندانی نداشت و در ساعت ۰۶:۴۳ بعدازظهر، دریاسالار سامرویل به کشتی‌هایش دستور تعقیب داد و ناوهای سبک و با یک ناوچهٔ توپدار فرانسوی درگیر شدند. در ساعت ۰۸:۲۰ بعدازظهر، سامرویل دستور به توقف تعقیب داد چون احساس می‌کرد کشتی‌ها به قدر کافی آمادهٔ درگیری شبانه نیستند. پس از یک حملهٔ ناموفق دیگر توسط هواگرد سوردفیش، در ۴ ژوئیه به رسید. 
 ناوچهٔ توپدار فرانسه که در مسیر بود با «نیروی H» بریتانیا مواجه شد و به سوی رفت، اما ناوهای سبک و به ترتیب از فاصلهٔ ۱۱ و ۱۶ کیلومتری به این ناوچه شلیک کردند و هم چندین بمب به سوی آن پرتاب کرد. ناوچهٔ فرانسوی چند بمب شلیک کرد و سپس از سوی مورد اصابت قرار گرفت. روز بعد، ی بریتانیا در آب‌های نزدیک با این ناوچه روبه‌رو شد، آن را با یک ناو اشتباه گرفت و غرقش کرد. نیروی هوایی فرانسه دست به حملات تلافی‌جویانه علیه زد از جمله یک حملهٔ شبانه در ۵ ژوئیه که البته بسیاری از بمب‌ها در آب فرود آمدند. 
 بریتانیا باور داشت که آسیب‌های وارده به نبردناوهای دانکرک و پروانس به قدر کافی جدی نیست و در صبح ۸ ژوئیه، در عملیاتی به نام «عملیات اهرم»، دوباره با یک از ناو هواپیمابر به مرس‌الکبیر حمله کرد. یک اژدر به اصابت کرد که به موازات نبردناو دانکرک لنگر انداخته و پر از (بمب زیرآبی) بود. این شناور گشتی به‌سرعت غرق شد و بمب‌های زیرآبی آن منفجر شدند که خسارات جدی به دانکرک وارد کرد. یک حملهٔ دیگر هم در ۸ ژوئیه توسط هواپیمایی از ناو هواپیمابر ، علیه در انجام شد و خسارت جدی به آن وارد ساخت.
{"title": "حمله به مرس الکبیر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D9%85%D9%84%D9%87_%D8%A8%D9%87_%D9%85%D8%B1%D8%B3_%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%A8%DB%8C%D8%B1&oldid=34090183", "language": "fa"}