در این مقاله، اول یا پدری است. نام خانوادگی دوم یا مادری نیز می‌باشد. (به : )؛ (زادهٔ ۹ فوریهٔ ۱۹۵۰ میلادی) معروف به یک و اهل است که آثارش طیف گسترده‌ای از رسانه‌ها را شامل می‌شود، از نقاشی و مجسمه‌سازی گرفته تا طراحی داخلی و محوطه سازی. او در فوریه ۱۹۵۰ میلادی در شهر در خانواده‌ای متشکل از یازده برادر و خواهر به دنیا آمد. او از سال ۱۹۷۰ میلادی در زندگی و کار می‌کند.
 زبان ماریسکال ترکیبی است، از ضرباتی اندک و بیانی بسیار. او تحصیل در مدرسۀ پیلار در والنسیا را آغاز کرد. پس از آن در مدرسۀ در بارسلونا در رشتۀ طراحی تحصیل کرد، اما به زودی آنجا را ترک کرد تا مستقیماً در محیط خود بیاموزد و انگیزه‌های خلاقانۀ خود را دنبال کند. اولین قدم‌های او در کمیک‌های زیرزمینی بود، کاری که خیلی زود با تصویرسازی، مجسمه‌سازی، طراحی گرافیک و طراحی داخلی ترکیب شد.
 او در سال ۱۹۷۹ میلادی لوگوی را طراحی کرد، کاری که باعث محبوبیت او شد. سال بعد، او اولین بار را در والنسیا با عنوان دوبلکس که توسط ماریسکال به همراه فرناندو سالاس طراحی شده بود، افتتاح کرد؛ که برای آن یکی از معروف‌ترین قطعات خود، چهارپایۀ دوبلکس، نمادی معتبر از دهۀ ۱۹۸۰ میلادی را طراحی کرد. در سال ۱۹۸۱ میلادی، کار او به عنوان یک طراح مبلمان باعث شد تا در نمایشگاه ممفیس، سبکی بین‌المللی در میلان شرکت کند. در سال ۱۹۸۷ میلادی نمایشگاهی در پاریس برپا کرد و در (سند کاسل) شرکت کرد.
 در طول دهۀ ۱۹۸۰ میلادی، او چندین مجموعۀ پارچه برای ماریتا و ترافیکه ده موداس (ترافیک مُد) طراحی کرد و در سالن در بارسلون به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۸۹ میلادی، به عنوان نماد انتخاب شد. این نماد به دلیل تصویر پیشتازش مرکز جنجال‌های بزرگی بود، اگرچه زمان نشان داد که حق با سازندۀ آن بوده‌ است و اکنون کوبی به عنوان سودآورترین نماد در تاریخ بازی‌های مدرن شناخته می‌شود. او بعداً مجموعه کارتونی را ساخت.
 او را در سال ۱۹۸۹ میلادی افتتاح کرد و در چندین پروژه با طراحان و معمارانی مانند: ، ، فرناندو سالاس، فرناندو آمات و پپه کورتس همکاری داشته‌ است. برجسته‌ترین آثار او شامل هویت‌های بصری برای حزب سوسیال دموکرات سوئد، ؛ ایستگاه رادیویی اسپانیایی ؛ باغ وحش بارسلونا؛ ؛ مرکز معماری و طراحی در گلاسگو، مرکز فرهنگی در ژاپن و شرکت تولید پست لندن، فریم‌استور است.
 در سال ۱۹۹۵ میلادی، به عنوان نماد برای نمایشگاه در انتخاب شد. موفقیت این نماد منجر به ساخت شد که در آن ستارۀ یک پیام‌رسان است و اکشن در اینترنت اتفاق می‌افتد. تویپسی به بیش از صد کشور فروخته شد. در سال ۱۹۹۵ میلادی، او همچنین مجموعۀ مبلمان آموروسوس (عاشقانه) را برای تولیدکننده ایتالیایی طراحی کرد که شامل یکی از موفق‌ترین مبلمان او، صندلی راحتی الکساندرا است، که در آن اشکال ارگانیک و استفاده او از رنگ، سبک حیاتی و برون‌گرا را که مشخصۀ اشیاء ماریسکال است، ارتباط می‌دهد.
 در سال ۱۹۹۵ میلادی، ماریسکال با دانش‌آموزان مدرسه‌ای در برای ایجاد یک مجسمۀ دیواری جمعی در روزهای اعتراض برای استفاده از در آموزش همکاری کرد. این نقاشی دیواری اکنون در دانشکدۀ معلمی قرار دارد و بازدید از آن برای عموم آزاد است.
 در سال ۲۰۰۱ میلادی، او صندلی اتاق خاطرات مورد درخواست را طراحی کرد که در قسمت دوم از استفاده شد. 
 در سال ۲۰۰۲ میلادی، حرفۀ چندرشته‌ای او با طراحی یکپارچۀ هتل گرن دومینه بیلبائو، بین و ریا، که مفهوم خلاقانۀ آن مبتنی بر بازتاب تاریخ طراحی قرن بیستم است، به اوج خود رسید. ماریسکال چیزهایی از یونیفرم گرفته تا نمای سر در طراحی کرد، از جمله تصویر گرافیکی و وب‌گاه آن. او طراحی داخلی جی‌اچ‌دی‌بی را با فرناندو سالاس انجام داد، او همچنین در پروژۀ کلوب کاله ۵۴ همکاری داشت، پروژه‌ای که نیز بخشی از آن است و فضای زنده‌ای را برای مادرید فراهم می‌کند که معتبرترین نوازندگان جاز لاتین مانند و در آن اجرا می‌کنند. مادرید همچنین خانۀ متعلق به گروه سیلکن است، پروژه‌ای که بهترین استودیوهای معماری و طراحی آن زمان در آن شرکت داشتند. استودیو ماریسکال و فرناندو سالاس مسئولیت طراحی داخلی طبقۀ یازدهم را بر عهده داشتند.
 نمونۀ دیگری از حرفۀ او، نمایش سمعی و بصری رنگ‌ها است که در سال ۱۹۹۹ میلادی در بارسلون به نمایش درآمد و ربات دیمیتری، یکی دیگر از مخلوقات ماریسکال، در آن نقش آفرینی کرد. فیلمنامۀ رنگ‌ها برای کنفرانس‌های مکرر طراحی که او در سرتاسر جهان برگزار می‌کند، به گونه‌ای تنظیم شده‌ است که به جای کنفرانس‌ها، نمایش‌های کوچک سرگرم‌کننده با طنز و لطافت نشان داده شود.
 در سال ۲۰۰۵ میلادی، او چندین شیء برای مجموعۀ کودکان ، توسط ساخت، همکاری پرباری که هنوز ادامه دارد. برخی از جدیدترین کارهای او، که او همچنان با وظیفۀ هنری خود ترکیب می‌کند، تصویر اسپانیایی، بانکاجا؛ ؛ برند جدید کیف‌های ، کامپر برای دست و همچنین طراحی داخلی رستوران ایکه‌آ در ویتوریا. در سال ۲۰۰۶ میلادی، او با مجسمۀ در شرکت کرد، که ادای احترامی به طراحی خوش‌بینانه دهه ۱۹۵۰ بود و راهی برای گفتن اینکه اعتماد به آینده منفجر شده‌ است، زیرا اکنون باید به این فکر کنیم که چگونه آینده را ممکن کنیم.
 در سال ۲۰۰۹ میلادی، از ۱ ژوئیه تا ۱ نوامبر، یک بازنگری بزرگ از آثار ماریسکال در بریتانیا در لندن به نمایش گذاشته شد که در آن بازدیدکنندگان از طریق تونلی وارد می‌شوند که ۶۴۰ نمونه از سبک طراح را از سال ۱۹۷۰ میلادی تا امروز نشان می‌دهد، از جمله او. همچنین یک نقاشی دیواری برای فضای بیرونی خود موزۀ طراحی ایجاد کرد. 
 ماریسکال با ، کارگردان برندۀ ، انیمیشن بلند اسپانیایی-بریتانیایی، محصول ۲۰۱۰ میلادی با عنوان: را طراحی و کارگردانی کرد. این فیلم موسیقی و فرهنگ را گرامی می‌دارد و داستان عاشقانه‌ای را در پس‌زمینۀ ، ، ، و در اواخر دهۀ ۱۹۴۰ و اوایل دهۀ ۱۹۵۰ میلادی به تصویر می‌کشد. این فیلم نامزد شد.
 در سال ۱۹۹۹ میلادی، ماریسکال جایزۀ طراحی ملی وزارت صنعت اسپانیا و کمک‌های مالی بنیاد بی‌سی‌دی را به منظور قدردانی از دستاوردهای یک پیشهٔ حرفه‌ای دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱ میلادی او برندۀ جایزه هیئت داوران ملی دانشجویی مجارستان برای در هفتمین شد.
{"title": "خاویر ماریسکال", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D9%88%DB%8C%D8%B1_%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%B3%DA%A9%D8%A7%D9%84&oldid=35010242", "language": "fa"}