یک فیزیکدان جوان ایتالیایی به نام در سال ۱۹۶۸ در جستجوی مجموعه ای از روابط ریاضی بود که با آن بتواند را توضیح دهد.
 سرانجام ونزیانو معادلهٔ ریاضی ای یافت که می‌توانست کاملاً این نیرو را توصیف کند. آن معادله رابطهٔ سوئیسی بود که ۲۰۰ سال پیشتر آن را کشف کرده بود.
 ونزیانو توانست با روابط اویلر دامنه ای را که به نام خود او هم گذاشته شد ( ) برای قوی هسته ای بیابد.
 در سال ۱۹۷۰ آمریکایی دریافت که دامنه ونزیانو را می‌توان به ریسمان نسبیتی، نسبت داد؛ و مقاله ای را منتشر کرد که در آن تأکید کرده بود که رابطهٔ اویلر اگر دقیق تر بررسی شود، شکلی از ذرات را نمایش خواهد داد که به صورت یک ریسمان کشی در حال ارتعاش رفتار می‌کند، کاری که از عهده ذرات نقطه ای بر نمی‌اید.
 همان‌طور که اشاره گردید اولین بار در سال ۱۹۷۰ توسط نامبو و ساسکیند برای تفسیر در که از سوی ونزیانو پیشنهاد گردیده بود ارائه شد.
 آنها را به وسیلهٔ ریسمان‌های نوسان کنندهٔ یک بعدی توصیف کردند.
 البته این توصیف پیش بینی‌های دیگری به دنبال داشت که مستقیماً با آزمایش‌ها متناقض بودند.
 در سال ۱۹۷۴ جان شوارز و شرک طیف بوزونی این ریسمان‌های نوسان کننده را بررسی کردند و در آن تطابق دقیقی با خواص گراویتون‌ها یافتند.
 این نظریه ساده‌ترین نظریه ریسمان یعنی نظریه ریسمان بوزونی بود که می‌توانست توصیف کننده نیروها (بوزون‌ها) باشد.
 ذرات تشکیل دهنده ماده هستند که دارای اسپین یک دوم (به عبارتی غیر صحیح) می‌باشند که شامل کوارک‌ها و لپتون‌ها هستند.
 حاصل نیروهای بین فرمیون‌ها بوده و به ذرات تبادلی معروف هستند.
 اسپین این ذرات صحیح است.
 برخی از بوزون‌ها مانند فوتون و گلئون بدون جرم هستند و بعضی دیگر مانند Z و W و دارای جرم می‌باشند.
 
 کتاب یا نظریه ریسمان ها؟ نوشته محمد پرگلی، سمیرا الله وردی
{"title": "دامنه ونزیانو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D9%85%D9%86%D9%87_%D9%88%D9%86%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%88&oldid=34877923", "language": "fa"}