جت شخصی سه موتوره (به : ) از ارتقای طرح به وجود آمد. یکی از اهداف مهم ساخت فالکون ۵۰، توانایی پرواز در مسافت‌های طولانی همچون عبور از پروازهای بین قاره‌ای بود. با وجود استفاده از فالکون ۲۰ به عنوان پایه و اساس طرح، رسیدن به برد ۶۰۰۰ کیلومتری متسلزم ایجاد تغییراتی در بود. در طرح جدید از سه موتور توروبوفن Garrett TFE731 استفاده شده‌است. در حالیکه در فالکون ۲۰ از دو موتور CF700 استفاده شده بود.
 از ویژگیهای دیگر فالکون ۵۰ طراحی بالهایی با مقطع فرابحرانی است که در ساخت دومین پیش نمونه از آن استفاده شد. ضمن آنکه بدنه فالکون ۵۰ به همان دماغه و فالکون ۲۰ و ۲۰۰ مجهز است. اولین پرواز فالکون ۵۰ در نوامبر ۱۹۷۶ و اولین پرواز دومین هواپیمای پیش نمونه با بالهای جدید در ۱۸ فوریه ۱۹۷۸ انجام شد. گواهینامه صلاحیت پروازی FAA نیز در ۷ مارس ۱۹۷۹ به آن اعطاء و در ژوئیه ۱۹۷۹ اولین فالکون ۵۰ به مشتری تحویل داده شد. در آوریل ۱۹۹۵ اعلام کرد مدلی از فالکون ۵۰ با برد پروازی طولانی‌تر به میزان ۷۴۰ کیلومتر، ظرفیت سوخت بیشتر، همراه با الکترونیک پروازی جدیدتر و استفاده از توربوفن‌های TFE73140 را در نظر گرفته‌است. این طرح فالکون 50EX نام گرفت. فالکون 50EX اولین پرواز خود را در ۱۰ آوریل ۱۹۹۶ انجام داد. گواهینامه‌های فرانسوی و آمریکایی نیز در نوامبر و دسامبر ۱۹۹۶ به آن اعطاء شد. اولین هواپیمای تولید شده در ژانویه همان سال و به شرکت خودروسازی تحویل شد. به سفارش نمونه‌ای برای این نیرو و با تغییراتی در رادار آن ساخته شد. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 ↑ صنعت هواپیمایی کشور aviationnews.ir
{"title": "داسو فالکون ۵۰", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D9%88_%D9%81%D8%A7%D9%84%DA%A9%D9%88%D9%86_%DB%B5%DB%B0&oldid=28469545", "language": "fa"}