است که عمدتاً برای نگارش از حدود سدهٔ یکم میلادی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این الفبا یکی از خطوط محسوب می‌شود که از و گرفته شده‌است و مشابهت‌هایی با ، ، و دارد.
 سریانی از و به‌صورت افقی نوشته می‌شود. اکثر حروف آن به هم پیوسته‌اند ولی برخی حروف به حروف پیشین یا پسین خود نمی‌چسبند و هر واژه با یک فاصله از واژهٔ دیگر متمایز می‌شود.
 همهٔ ۲۲ حرف الفبای سریانی بی‌صدا هستند، اگرچه نشانه‌های متمایزکنندهٔ اختیاری برای نشان‌دادن و سایر ویژگی‌های زبانی وجود دارد.
 هنگامی که در به‌عنوان زبان غالب تثبیت شد، متون با زبان عربی و به خط سریانی نوشته می‌شدند. نیز به خط سریانی نوشته می‌شد و نامیده می‌شد.
 با انقراض دولت ، خط پالمیری به کلی از میان نرفت. زیرا به عقیدهٔ اکثر خط‌شناسان، از نیمهٔ اول قرن اول میلادی، خط دیگری از آن مشتق شد که در تمدن نقش عمده‌ای بازی کرد و هنوز به نام خط سریانی مورد استفاده است. ظاهراً نخستین اثری که به زبان سریانی در دست است، نوشتهٔ بسیار مختصری است که در یافت شده و به زبان سریانی یا آرامی است. این خط پنداری نقطه وصلی میان پالمیری و سریانی نخستین یا است.
 تحول استرانگلو پابه‌پای تحول مذهب پیش می‌رود. زیرا هنگامی که مسیحیان در شرق انتشار یافتند، برای ضبط آثار دینی یا برای تبلیغات خویش به سریانی روی آوردند. اولین دستهٔ این مسیحیان، پیروان بودند که از قرن پنجم میلادی به بعد در شرق قدرت عظیمی یافتند و خط استرانگلو را گرفته با اندک تغییری وسیلهٔ زبان خود که یک لهجهٔ سریانی شرقی بود، قرار دادند. همین خط است که امروز به خط یا خط مدنحایا معروف است.
 عکس‌العمل عقاید نستوریوس به‌صورت کلیسای یعقوبی در مصر جلوه کرد. یعقوبیان از خطی استفاده می‌کردند که ظاهراً از استرانگلوی نسخی مشتق است و سرتو خوانده می‌شود. این خط و نیز تمدن سریانی به‌خصوص توسط که شعبه‌ای از یعقوبیان‌اند به اروپاییان شناسانده شد.
 اغلب اشکالاتی که از نظر تشابه برخی حروف یا ضبط نکردن مصوت‌های کوتاه گریبانگیر خط عربی است، در سریانی نیز موجود است. سریانیان برای ظاهر کردن حرکات از روش نقطه‌گذاری استفاده کردند. اما این روش به‌زودی متروک شد و سریانیان آن را به منظور دیگری، یعنی برای روشن ساختن شکل‌های گوناگون صرفی به کار بردند. از قرن هشتم میلادی مجدداً نسطوریان از روش نقطه‌گذاری حرکات استفاده کردند. این نقطه‌ها که گاه به منظور صرف، گاه برای حرکات و گاه برای متمایز کردن برخی حروف از هم به کار می‌روند با وجود اینکه اشکالات و اشتباهات فراوانی را باعث می‌گردند، باز خط سریانی را بسیار کامل و دقیق ساخته‌اند. 
 الفبای سریانی سه گونهٔ متفاوت دارد، ( )، مدنحایا (' ) یا (گونهٔ شرقی)، و (Serṭā) (گونهٔ غربی).
 کهن‌ترین و گونهٔ کلاسیک الفبای سریانی، استرانگلو است که از واژهٔ در به‌معنای مشتق شده‌است. هرچند که ممکن است برگرفته از واژهٔ باشد. 
 اگرچه در حال حاضر از استرانگلو برای نوشتن سریانی استفاده نمی‌شود، اما این گونه از الفبا از سدهٔ دهم میلادی همواره مورد استفاده بوده‌است. امروزه نیز برخی از انتشارات آکادمیک همچون برای انتشار و یا انتشار از استرانگلو استفاده می‌کنند.
 لهجهٔ سریانی شرقی معمولاً به گونهٔ ( ‎، به‌معنای ) از الفبای سریانی نوشته می‌شود. دیگر نام‌های این گونه از خط عبارتند از ( ‎ به‌معنای ، معمولاً به‌صورت ترجمه می‌شود؛ بازتاب‌دهندهٔ این است که زبان آرامی نو به این خط نوشته می‌شود، ( ( ‎ به‌معنای , با نام سنتی برای اشتباه نشود)، ( ‎, به‌معنای ), و، اشتباهاً، « » (اصطلاحی که در اصل برای اشاره به در مورد استفاده قرار گرفته‌بود).
 مدنحایا نسبت به سرتو، شباهت بیش‌تری با استرانگلو دارد.
 خط شرقی از سیستمی برای استفاده می‌کند که با استفاده از نقطه‌هایی در بالا و پایین حروف، واکه‌ها را مشخص می‌کند:
 
 
 
 
 
 
 لهجهٔ سریانی غرقی معمولاً به گونهٔ ( ‎، به‌معنای ) ز الفبای سریانی نوشته می‌شود. دیگر نام‌های این گونه از خط عبارتند از ‎، به‌معنای ، یا خط ، یا (هرچند که لفظ «یعقوبی» توهین‌آمیز تلقی می‌شود). اکثر حروف مشخصاً از استرانگلو مشتق شده‌اند، ولی ساده‌تر شده‌اند. پیشینهٔ استفاده از این گونه به سدهٔ هشتم میلادی بازمی‌گردد.
 الفبای سریانی شامل حروف زیر است که گونهٔ الفبایی آن (در حالت غیر چسبیده) را نشان می‌هد. حروف , , و در حالت‌های مجرد و چسبیده متفاوت‌اند. حروف , , , , , , , و (و در استرانگلو حرف ) به حرف پس از خود نمی‌چسبند، این حروف با علامت * در جدول زیر مشخص شده‌اند:
 
 اگر در آخر کلمه پس از یا , بیاید، شکل مجرد را به خود می‌گیرد نه انتهایی را.
{"title": "الفبای سریانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D9%84%D9%81%D8%A8%D8%A7%DB%8C_%D8%B3%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34650465", "language": "fa"}