( : ) فرمانروایان سومین ، به عنوان جانشینان ، پیامبر اسلام، بودند. خاندان عباسی از نسل عموی محمد، ، بودند و بر این اساس «عباسیان» نامیده می‌شوند. حاکمان خاندان عباسی پس از آن که توانستند طی در سال ۷۵۰ میلادی (۱۳۲ )، موجب اضمحلال شوند، قادر به فرمانروایی اکثر فتوحات مسلمان شدند. نخستین مرکز خلافت عباسی در ابتدای امر شهر بود ولی سپس در ۷۶۲ میلادی، شهر را در جوار پایتخت سابق ، ، بنا نهاد. با روی کار آمدن خلفای عباسی، دستگاه خلافت برای کنترل بر قلمرو وسیع خود و ورود چشم‌گیر به متکی به دیوانسالاران ایرانی شد. رسوم ایرانی به شکلی گسترده توسط طبقهٔ حاکم پذیرفته شد و موجب حمایت از هنرمندان و دانشمندان گردید. بغداد در این دوره، که به نام شناخته می‌شود، به مرکزی برای ، فرهنگ، فلسفه و ابداعات بدل گشت. 
 علی‌رغم مشارکت‌های ابتدایی، خلفا در اواخر قرن هشتم میلادی هر دو گروه و دیوان‌سالاران ایرانی را وانهادند. خلافت وادار شد نواحی (اسپانیای امروزی) را در ۷۵۶ به ، را در ۷۸۸ به ، و را در ۸۰۰ به ، و در حدود ۸۷۰ و را به و را به ، و همچنین در ۹۶۹ میلادی را به خلافت به نام واگذار کند. 
 پایان حکومت عباسیان در در سنهٔ بدست رغم خورد. بازماندگان آل عباس به رفتند و در سال حکومت را دوباره در قاهره برپا کردند ولی در این دوره خلیفه تنها نمادی از اتحاد امت اسلامی و مردم و مذهب بود و حکومت در دست قرار داشت. ادامه خلافت عباسی وجود داشت تا سال ، زمانی که ارتش دولت عثمانی و را فتح کرد و خود را خلیفه نامیده و شهر را مرکز خلافت قرار داد. 
 
 پس از در جریان ، ابتدا أبو العباس «الحاکم» أحمد بن الحسن در ۱۲۶۱ میلادی، مقر خلافت را به شهر در منتقل کرد. پس از او دیگر خلفای عباسی تحت سیطرهٔ مملوکان مصر، در شهر ، مقام خلافت را نگهداشتند.
{"title": "فهرست خلفای عباسی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA_%D8%AE%D9%84%D9%81%D8%A7%DB%8C_%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3%DB%8C&oldid=32130970", "language": "fa"}