که (به : ) و (به : ) نیز خوانده می‌شود، تهاجم نظامی به از ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹ در غالب عملیات موسوم به بود که در نزد اکثر تاریخ‌دانان نقطه شروع دانسته می‌شود. این تهاجم که قریب به یک ماه به طول انجامید، در نهایت با پیروزی آلمان به پایان رسید.
 با بین سه امپراتوری ، و ، این کشور برای بیش از ۱۲۰ سال از روی نقشه حذف شد. با شکست در و تحمیل بر گرده ، کشور مستقل مجدداً توانست به کمک به صحنه حیات بازگردد. 
 جانشینان سه امپراتوری همگی همچنان مدعی بخش‌های بزرگی از اراضی که کشور جدید لهستان در آن قرار داشت، بودند. این مسئله در کنار ابراز بی‌علاقگی قدرت‌های غربی نسبت به تعیین دقیق محدوده مرزها در مناطقی با ترکیب جمعیتی پیچیده از ملیت‌های مختلف در اروپای شرقی، موجب بروز درگیری‌های مرزی با کشورهای مختلف شد. در این میان تعیین محدوده نهایی مرز آلمان و لهستان به انجام محول گشت. هر دو طرف از نیروهای شبه‌نظامی به منظور تأثیر گذاری بر نتایج این مسئله به نفع خود استفاده نمودند. با وجود پیروزی لهستانی‌ها در این همه‌پرسی، درگیری با آلمان همچنان ادامه پیدا کرد. اقلیت آلمانی قرار گرفته در محدوده سلطه لهستان نیز کاملاً با شرایط خود مخالف بودند. 
 ارتش در ابتدای تأسیس آن ترکیبی از گروه‌های کوچک ، نیروهای دفاع محلی و یگان‌های ایجاد شده با کمک دولت‌های خارجی بود. مهم‌ترین این قوا از منظر عددی، نیرویی به فرماندهی ژنرال بود که در قالب شش لشکر در فرانسه شکل گرفت. بیشتر نفرات این نیرو را افراد لهستانی تشکیل می‌دادند که در جریان جنگ جهانی اول به خدمت ارتش‌های امپراتوری آلمان و امپراتوری درآمده و در نهایت در جبهات فرانسه و اسیر متفقین شده بودند. قریب به ۲۵ هزار نفر از داوطلبان لهستانی-آمریکایی نیز در کانادا جذب شده و آموزش دیده بودند. ماه فوریه سال ۱۹۱۹ تشکیل را به تصویب رساند. اغلب نفرات این نیرو را قوای لهستانی حاضر در ارتش امپراتوری اتریش-مجارستان تشکیل می‌دادند. انتقال یگان‌های هالر در ماه آوریل همان سال به لهستان و پیوستن نیروهای لهستانی ارتش امپراتوری روسیه به آن، موجب تقویت نیروی زمینی لهستان گشت. 
 همانند آلمانی‌ها، برخی فرماندهان نظامی در لهستان اهمیت سرعت و تحرک در میدان‌های نوین نبرد را درک کرده بودند. با این حال، با توجه به مشکلات اقتصادی، کوته‌نظری رهبران و پایبندی سرسختانه به سنت، لهستان همچنان به شدت به جهت دستیابی به این تحرک متکی بود. رهبری نظامی لهستان در زمینه اتخاذ سیاست توسعه ادوات و تاکتیک‌های نیروهای زرهی کندتر از سایر ملل عمل می‌نمود. 
 قرار گرفتن لهستان بین دو دولت قدرتمندتر آلمان و و شرایط متشنج و بی‌ثبات داخلی و خارجی، موجب گشت لهستانی‌ها به دنبال کسب پشتیبانی، درصدد اتحاد با کشورهای دیگر برآیند. اختلافات مرزی با و و ناتوانی و ضعف اقتصادی و نظامی ، سبب شده بود لهستان در موقعیت جغرافیایی خود در جایگاه نامطلوبی قرار بگیرد. از این رو این کشور وادار شد روی به غرب و مخصوصاً که در آن زمان برجسته‌ترین قدرت نظامی اروپا به حساب می‌آمد و خود روابط مناسبی با آلمان و شوروی نداشت، به عنوان تنها گزینه واقع‌بینانه، آورد. در این شرایط لهستان به عنوان یک کشور تازه استقلال یافته، به شدت به پیمان‌های دفاعی برای حفاظت از سرزمین خود وابسته بود. 
 در ابتدا با توجه به محدودیت‌های نظامی اعمال شده بر و شرایط اقتصادی این کشور، لهستان خطر چندانی از جانب آلمان احساس نمی‌کرد و با اتکا به حمایت فرانسه، تمرکز خود را صرف شوروی به عنوان بزرگ‌ترین خطر، نمود. در ادامه با امضای در سال ۱۹۳۲ و به قدرت رسیدن حزب در آلمان، لهستانی‌ها مجدداً متوجه همسایه غربی خود شدند. با مشاهده باز گذاشته شدن دست آلمان در در ماه مارس سال ۱۹۳۸، اعتماد و اطمینان لهستان به وعده‌های فرانسه متزلزل گشت. با سلطه آلمان بر تمامی چکسلواکی، لهستانی‌ها شروع به اجرای تمهیدات لازم با اتکا به توان خود کردند. با تنظیم دو طرح ، برآورد می‌شد لهستان قادر به سازمان‌دهی تنها ۳۷ لشکر در مقابل ۷۰ لشکر آلمانی بود. همین لشکرهای لهستان نیز از منظر نفرات و تجهیزات ضعیف‌تر از لشکرهای طرف مقابل بودند. 
 مقدار پایین آمادگی لهستان در مقابل تهدید تا حدود زیادی در اثر سیاست خارجی فرانسه و بود که از این کشور می‌خواست از دست زدن به هر اقدامی که موجب افزایش تنش با آلمان می‌شود، خودداری کند. این دو کشور نگران بودند بسیج نیروهای لهستانی موجب تحریک آلمان به آغاز جنگ بشود. بهار سال ۱۹۳۹، داده‌های اطلاعاتی خبر از حرکت ۳۶ لشکر آلمانی به سمت مرزهای غربی لهستان می‌داد. لهستان زیر فشار عدم بسیج نیروها جهت جلوگیری از تحریک آلمان، در مقابل تهدید مسلم، از ماه مارس شروع به اجرای طرح بسیج مخفیانه خود کرد. تحت پوشش رزمایش تابستانی، نیروهای ذخیره از طریق ارسال نامه پستی به خدمت فراخوانده شدند. 
 اواخر بهار سال ۱۹۳۹، فرانسه و بریتانیا که از بی‌نتیجه بودن سیاست در مقابل آلمان مطمئن شده بودند، شروع به حمایت نظامی از لهستان کردند. در همین زمان یک پیمان دفاع دو جانبه بین بریتانیا، فرانسه و لهستان به امضا رسید. بر مبنای این تفاوت طرفین متعهد شدند در صورتی یکی از آن‌ها مورد تهاجم واقع شود دو کشور دیگر بلافاصله در دفاع از آن وارد میدان گردند. بر این مبنا فرانسه وعده داد اگر به لهستان حمله شود، بسیج کامل نیروهای خود را آغاز کند و در عرض ۱۵ روز به شکل همه‌جانبه به آلمان از مرزهای غربی یورش ببرد. بریتانیا نیز پذیرفت اهداف نظامی آلمان را بمباران نماید. تصور می‌شد چنین پیمانی دستاورد بزرگی در زمینه دیپلماسی باشد و از اقدامات مهاجمانه آلمان جلوگیری کند. تمامی این دخالت‌ها در صورت درگیری نظامی کامل قابل اجرا بود. از همین رو لهستان با نگرانی از طفره رفتن بریتانیا و فرانسه از پایبندی به وعده‌ها همانند مسئله چکسلواکی با سلطه آلمان بر بخشی از اراضی آن، سعی کرد با پخش کردن نیروهای اندک خود در حداکثر اراضی ممکن احتمال درگیری را افزایش دهد. برای لهستان با بودجه نظامی بسیار کمتر از آلمان، مسلم بود که هیچ امیدی جهت ایستادگی انفرادی آن در مقابل تهاجم همسایه غربی وجود ندارد. تنها امید لهستان در این شرایط دفاع و به تاخیر انداختن حرکت آلمانی‌ها به اندازه‌ای بود که بریتانیا و فرانسه مرزهای غربی آلمان با دفاعی ضعیف را مورد تهاجم قرار دهند؛ اگر این چنین می‌شد لهستانی‌ها مطمئن بودند در مقابل نیروی تقلیل‌یافته آلمان تاب خواهند آورد. 
 با وجود تجمع نیروهای آلمانی در مرز سابق چکسلواکی و لهستان و با این حال که خود بریتانیا از ۲۳ اوت شروع به بسیج کرده بود، فرانسه و بریتانیا تا ۳۰ اوت از لهستان می‌خواستند دست به بسیج کامل نظامی نزند. با این حال، لهستان در نهایت روز ۳۱ اوت رسما اعلام بسیج عمومی نمود. حتی در این زمان نمایندگان دیپلماتیک فرانسه و بریتانیا از فرماندهی عالی لهستان خواستند فرمان بسیج عمومی را پس بگیرد. 
 نیروهای آلمانی پس از ، بامداد روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با گذر از مرز مشترک، تهاجم خود به لهستان را آغاز کردند. این اقدام موجب شروع شد. تهاجم آلمان به لهستان نخستین مظهر ، جنگ برق‌آسای نیروهای مکانیزه در جهان بود. تهاجم از سه جهت شمال، غرب و جنوب صورت پذیرفت. با پیشروی نیروهای آلمانی، لهستانی‌ها به سمت داخل کشور جهت ایجاد مواضع دفاعی پایدارتر عقب‌نشینی کردند اما پس از شکست نیروهای لهستان در در میانه سپتامبر برتری کامل را به دست‌آورد. پس از آن نیروهای لهستانی به سمت مرز رومانی عقب‌نشینی کردند تا در این ناحیه را به امید رسیدن کمک‌های فرانسه و بریتانیا برنامه‌ریزی کنند. هرچند که علی‌رغم اعلان جنگ این دو کشور به آلمان در ۳ سپتامبر هیچ وقت کمک جدی برای لهستان ارسال نشد.
 در ۱۷ سپتامبر با آغاز تهاجم ارتش سرخ از سمت شرق به زودی مشخص شد که هم دیگر بی‌فایده است و دستور عقب‌نشینی همه نیروها به خاک که در آن زمان بی‌طرف بود صادر گشت. در ۶ اکتبر و پس از شکست در نیروهای آلمان و شوروی تسلط کامل بر خاک لهستان پیدا کردند و پایان یافت هرچند که لهستان هیچگاه به صورت رسمی تسلیم نگشت.
 دو روز بعد در ۸ اکتبر دولت آلمان به صورت رسمی مناطق غربی لهستان را ضمیمه خاک خود و در قسمت باقی مانده را ایجاد کرد. پس از اشغال کشور به سرعت دست به ایجاد زدند و دولت لهستان که به غرب فرار کرده بود را تأسیس کرد تا مقاومت ادامه پیدا کند.
{"title": "تهاجم آلمان به لهستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AA%D9%87%D8%A7%D8%AC%D9%85_%D8%A2%D9%84%D9%85%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%87_%D9%84%D9%87%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=34319786", "language": "fa"}