با اشتباه نشود. یا (به : ) و در جمع یا ، به نماز و نیایش روزانهٔ گفته می‌ شود. توضیحات دقیق در این خصوص را می‌ توان در یا بخش‌ های کتب سنتی دعای دیانت یهودی جست.
 یهودیان معمولا در هر روز سه نماز می‌ خوانند و در روز و سایر روز های مقدس، فرقه‌ های و محافظه‌ کار یک نماز اضافی، به نام موساف می‌ خوانند. نماز پنجمی هم به نام نئیلا وجود دارد که اکنون تنها در دهمین روز از ماه که اوایل پاییز است خوانده می‌ شود. می‌ توان نماز را فرادا یا به جماعت یا به همراه منیان خواند، مثل نماز اسلامی، در یهودیت هم ارجح است و بخش‌ هایی هم دارد، که جز در جماعت اجرا نمی‌ شود.
 اکثر مراسم آیینی در یهودیت با یک سنتی به نام نیگون به حالت آوازی قرائت می‌ شود. در هر ، سکویی کم ارتفاع وجود دارد که بر فراز آن این مناجات را رهبری می‌ کند.
 یهودیان شرقی فعلی، دارند که داون Daven نام دارد و همان معنای نماز خواندن می‌ دهد، بسیار از آن استفاده می‌ کنند.
 در دو الف از رسالهٔ تعنیت با اشاره به می‌ گوید: « 
 می‌ نویسد: 
 میمونید نماز را تکلیف عبادی تورایی می‌ شناسد ولی زمان و تعداد آن را نه.
 زنان اگر نماز برایشان واجب باشد تنها یکی از نماز ها و ترجیحا صبح را لزوما باید بخوانند و باقی اختیاری است. شرکت نکردن زنان در دیگر نماز ها، نوعی معافیت محسوب می‌ شود.
 در (ماسخت براخوت ۲۶ب) دو دلیلی برای سه گانه بودن نماز می‌ آورد:
 
 و هم سه بار در روز نماز می‌ خواندند.
 در آمده‌ است: « »
 در کتاب آمده: «پنجره اش رو به باز بود و او سه بار در روز زانو می‌ زد و عبادت می‌ کرد و همیشه خدایش را شکر می‌ کرد »
 یهودیت ارتدوکس می‌ گوید فقه یهود ایجاب می‌ کند مرد یهودی هر روز سه نماز در و روز های مقدس چهار بار و در یوم کیپور پنج بار نماز بگذارد.
 زنان یهودی ارتدوکس ملزم به ادای تنها یکی از نماز ها آن هم بدون رعایت زمان هستند. در یهودیت محافظه‌ کار هم تعداد نماز ها اجباری تلقی می‌ شود. از سال دو هزار قرار بر این شد که زنان هم همان تعداد نماز ها را به جماعت در همان زمان که مردان می‌ خوانند باید بخوانند به استثنای گروه‌ های سنتی و افراد جدا از قوم و جمع. در یهودیت اصلاح طلب الزام‌ آور نیست و زمان نماز ها اختیاری است.
 (میشنه تورا ۱:۴) می‌ گوید یهودیان تا قبل از تبعید بابلی نماز ها را خودشان ترکیب می‌ کردند و می‌ ساختند و ادا می‌ نمودند. اما بعد از تبعید دانایان سنهدرین نتیجه گرفتند که دیگر افراد نمی‌ توانند خودشان نماز بسازند لذا آن‌ ها سیدور از جمله امیدا را تهیه کرده و نوشتند.
 زبان این بخش‌ ها به وضوح متعلق به دوران هیکل دوم است اما اصطلاحات تورایی هم در آن یافت می‌ شود و بر اساس فتوای ربایان در نماز نباید اصطلاح میشنایی یا ربایی جز آن چه در آمده وجود داشته باشد. ظرف دو هزار سال گذشته تفاوت‌ های جزئی بسیاری در نحوهٔ نماز گزاردن فرق مختلف یهودیت به وجود آمده ‌است و هر فرقه‌ ای نوساخ یا متون عملی و عبادی خودش را دارد. بزرگ‌ ترین تفاوت‌ ها علی‌ رغم وجود گروه‌ های دیگری چون یهودیان خصیدی و یمنی بین و اشکنازیم وجود دارد.
 می‌ گوید تمام نماز های فرادی و جماعت باید به هر زبانی که نمازگزار می‌ فهمد خوانده شود با این حال بسیاری از کنست‌ های ارتدوکس اشکنازی زبان -عبری اشکنازی- را برای نماز هایشان ترجیح می‌ دهند. به استثنای برخی نماز ها مثل کادیش که از ابتدا به زبان آرامی خوانده می‌ شده ‌است و مواعظ که به زبان محلی صورت می‌ گیرد. ارتدوکس‌ های سفاردی زبان لادینو یا پرتقالی و کنست‌ های محافظه‌ کار و اصلاح‌ طلب هم زبان محلی را را به کار می‌برند.
 نماز فرادی مقبول است اما بهتر است با حداقل ده نفر بالغ یعنی مرد یهودی بالای سیزده سال خوانده شود که گرفته باشد. معمولا زنان چون ملزم به نماز نبودند جزو این مینیان یا جماعت شمرده نمی‌ شدند و حساب نبودند اما در ۱۹۷۳ یهودیت محافظه کار آن‌ ها را جزو جماعت شمرد و برخی فرق پذیرفتند و برخی نه. فرقهٔ اصلاح طلب که جماعت را اجباری می‌ گیرند، زنان را در برخی نماز ها می‌ شمرند ولی در فرقه ارتدوکس زنان تنها در برخی نماز ها از جمله بیرخات هاگومل که برای زن و مرد به صورت جمعی لازم است، شمرده می‌ شوند. بهتر است هر کسی همیشه در مکان ثابتی از کنست به عبادت بایستد که برای او موسوم به ماقوم قاووئاست.
 کاوانا یا تمرکز برای ادای نماز لازم است. خط اول دعای اسراییل و بند اول نوزده بند امیدا اگر بی کاوانا ادا شود باطل است.
 شحریت نماز صبح است. هلاخا می‌ گوید شحریت در سه -شمع- یا -امیدا- چهار ساعت اول روز باید خوانده شود. ساعت یعنی یک دوازدهم زمان بین طلوع و غروب آفتاب که ممکن است تابستان و زمستان از چهل و پنج دقیقه تا یک ساعت و ربع یعنی به مقدار نیم ساعت تغییر کند.
 با برخاستن از خواب دعایی خوانده می‌ شود تلیس کوتون و تلیت بر سر انداخته می‌ شود و تفیلین بر سر و دست بسته می‌ شود. ابتدا بیرخوت هَشَخَر (دعای صبح‌ گاهی) خوانده می‌ شود. در یهودیت ارتدوکس بعد از این، نوشته‌ های ربینی و تورایی و بعد کادیش خوانده می‌ شود. سپس پسوکی دزیمرا که مزامیر ۱۰۰ تا ۱۴۵ یا ۱۵۰و دعای یهی خوود و دعای دریا۱۴ و ۱۵ از سفر خروج توراست خوانده می‌ شود.
سپس شمع و امیدا یا اسره شمونه که نوزده دعا در خورد دارد خوانده می‌ شود. سپس تا خانوم اما فقط روز هایی که جشن نیست خوانده می‌ شود.
 دوشنبه و سه شنبه بعد از این بخشی از توراه و بعد تاخانوم بلندی خوانده می‌ شود.
سپس دعای آخر و علینو و بعد کادیش عزاداران خوانده می‌ شود.
 نیم ساعت بعد از ظهر هلاخایی مینحا خوانده می‌ شود. مینحا گدولا بعد از مینحا کاتانا که دو و نیم ساعت هلاخایی بعد از آغاز شب خواند می‌ شود. خوب است نماز پیش از غروب به پایان برسد اما برخی ادای آن را تا شب تجویز می‌ کنند.
 یهودیان اسپانیا و ایتالیا مینحا را با ایهٔ پنج مزمور هشتاد و چهار و کوربانوت ایات یک تا هشت از باب بیست و هشت سفر اعداد شروع می‌ کنند و با پیتوم هاکتورت ادامه می‌ دهند. بخش آغازین با ایات سه و چهار ملاکی شروع می‌ شود اشکناز های غربی تنها قوربانوت (به معنی قربانی) را می‌ خوانند. 
اَشرِی شامل آیهٔ پنج باب هشتاد و چهار مزامیر و کل مزمور صد و چهل و پنج خوانده می‌ شود و بلافاصله پس از آن خاتزی کادیش -کادیش تا نیمه-و شمونه اسره یا به جای آن امیدا خوانده می‌ شود. سپس ذکر خاص تاخانوم یا تضرع صورت می‌ گیرد و سپس کل کادیش خوانده می‌ شود. سفاردیم مزمور ۶۷ یا ۹۳ را هم می‌ خوانند و پس از آن کادیش سوگوار را. در بسیاری فرق مدرن پس از این علینو قرار دارد و اشکنازیم پس از آن کادیش سوگوار را می‌ خوانند.
 در که نهم ماه آو و زمان روزهٔ سالیانه‌ است برای خواندن مینحا تلیت و تفیلین پوشیده می‌ شود و امام جماعت هم در زمان نماز و در طول ایام روزه باید تلیت بر سر و تن کند.
 در بسیاری فرقه‌ ها نماز ظهر و عصر بلافاصله خوانده می‌ شود تا مردم لازم نباشد مجدد راهی کنست شوند. ویلنا گائون با این طریقه مخالف بود و پیروانش معاریو را پس از آغاز شب می‌ خوانند.
 این نماز با بارخو یا اذان یهودیان که ندایی برای فراخواندن مومنین به نماز است آغاز می‌ شود سپس یک دعا بعد و بعد از آن باز دعایی دیگر. اشکناز های خارج از اسراییل بعد از آن دعای باروخ آودنای لعولام را می‌ خوانند.
 سپس نیم کادیش بعد شمونه اسره یا امیدا و بعد کادیش کامل. سفاردیان بعد از آن مزمور ۱۲۱ بعد کادیش سوگوار بعد بارخو و بعد علینو را می‌ خوانند. اسکناز های خارج از اسراییل نه مزمور ۱۲۱ می‌ خوانند و نه بارخو را تکرار می‌ کنند بلکه مستقیم علینو و بعد کادیش سوگوار را می‌ خوانند و اگر در اسراییل باشند بعد از کادیش سوگوار بارخو می‌ خوانند.
 نماز هنگام جمعه شب با مینحا شروع می‌ شود و در بعضی فرق غزل ها (نوشته شده توسط سلمان) خوانده می‌ شود که کوچک‌ ترین کتاب تنخ و ۱۱۷ ایه بیشتر ندارد و بعد در اکثر فرق شبات (قبول کردن شنبه) خوانده می‌ شود که مقدمهٔ عرفانی مراسم شبات است و قبالاییان در قرن شانزدهم آن را تنظیم نموده‌اند. این کلمهٔ عبری یعنی دریافت شبات و در برخی جوامع یدید نفش که خود غزل ایینی معروفی است معرف آن معناست. حاوی شش غزل است ۲۹ و ۹۵ و ۹۶ و ۹۷ و ۹۸ و ۹۹ که نماد شش روز هفته‌ است و سپس لخا دودی به معنای بیا عزیزم خوانده می‌ شود شعری که شلومو هالوی آلکابتز در قرن شانزدهم بر اساس سخنان هانینا تنظیم نمود. برای خواندن آن می‌ ایستند و رو به در باز می‌ کنند تا ورود شبات را تبریک گفته و استقبال کنند.
 کابالات شبات با خواندن مزمور ۲۹ -که اشاره به پذیرش الزامات شبت دارد- و بعد مزمور ۹۳ به پایان می‌ رسد. بسیاری گروه‌ ها قسمتی را برای مطالعه در این مقام در نظر می‌ گیرند مثل بامه مادلیکنی یا امار ریبی العازار و بعد از آن هم که زمان خواندن معاریو است برخی گروه‌ ها می‌ گویند آن مطالعات زمانش بعد از ادای معاریو است در بعضی گروه‌ ها هم در اینجا خواندن قسمتی از زهر را تجویز می‌ کنند که مجموعه‌ ای است از کتب قبالایی.
 دعای شمع که جمعه شب خوانده می‌ شود کمی با همان دعا که در سول هفته خوانده می‌ شود فرق دارد بیشتر در قسمت پایانی هاشکیونو و حذف باروخ ادونای لعولام در فرقه‌ هایی که اگر آن را نخوانند این را می‌ خوانند. بین یهودیان ایتالیا نسخه‌ های مختلفی از دعای معاریو عاراویم -آغاز عاشر کیلا در جمعه شب- و اهاوات عولام وجود دارد.
 بسیاری افراد در این زمان شبات را با وشمرو -ایات ۱۶ و ۱۷ از باب ۳۱ خروج- جشن می‌ گیرند. این یک سنت قبالایی لورانی است که در این زمان تورا بخوانند و تا پیش از قرن شانزدهم اتفاق نمی افتاد و لذا در فرقه‌ هایی که کمتر از قبالا تأثیر پذیرفته‌ اند مثل یهمنی‌ های بلدی و مخالفین قرائت سیدور اضافی بر اساس قبالا مثل پیروان ویلنا گون کمتر دیده می‌ شود.
 امیدا در شبات کوتاه و تنها یک بار اما به صورت کامل خوانده می‌ شود. بعد حذان خلاصه‌ ای از امیدا را به نام شامل هفت دعا تکرار می‌ کند.
 در این جا در برخی کنست‌های اشکنازی ارتدوکس بخش دوم رسالهٔ شبات میشنا به نام بامه مادلیکین در اینجا خوانده می‌شود و نه زود تر. در کنست‌ های اشکنازی و برخی کنست‌ های سفاردی کیدوش خوانده می‌ شود. سپس علینو می‌ خوانند. بیشتر کنست‌ های اشکنازی و برخی سفاردیم با ییگدال مراسم را به پایان می‌ برند که برداشت شعری از است و حوای سیزده اصل ایمان یهودیان. سایر به جای آن ادون عولام می‌ خوانند.
 شحریت شبات با روز های معمول هفته زیاد فرقی نمی‌ کند. فقط مزمور صدم مزمور لتودا حذف می‌ شود چرا که در روز های هیکل ییروشالاییم نمی‌ شد قربانی شکرگزاری تقدیم کرد. اشکنازیم به جای ان مزامیر ۱۹ و ۳۴ و ۹۰ و ۹۱ و ۱۳۵ و ۱۳۶ و ۳۳ و ۹۲ و۹۳ را می خوانند. سفاردیم دستور های دیگری دارند مزامین دیگری می‌خوانند و دو غزل دینی دیگر. در انتهای پسوکی دزیمرا دعای نیشمات خوانده می‌ شود. دعا های قبل از شمع مفصل تر می‌ شوند و سرود ال ادون را هم که معمولا گروهی خوانده می‌ شود در بر می‌ گیرد. چهارمین دعای شحریت امیدا با ییسمخ موشه شروع می‌ شود. تومارر تورا از هخال خارج می‌ شود و بخش هفتگی آن قرائت می‌ شود و بعد هفتارا که گزینه‌ ای از متون تورایی که شمال اعترا فبه سیزده اصل ایمان یهوی سات را می‌ خوانند.
 بعد از خواندن تورا س هدعا برای جامعه خوانده می‌شود. دو دعای اولی یکوم پورکان است که در بابل به آرامی ساخته شده‌ است و شبیه می‌ شبراخ است که پس از آن می‌ آید و در مورد خدام کنست است. سفاردیم بخش بزرگی از یکوم پورکان را نمی‌ خوانند. سپس در بیشتر کنست‌ ها دعایی برای دولت آن کشور، برای صلح و برای کشور اسراییل خوانده می‌ شود.
 سپس آشری خوانده شده و تورا در کنست می‌ گردد و به هخال باز می‌ گردد. برخی فرقه‌ ها اجازه می‌ دهند کودکان تومار تورا را در زمان حرکتش به دور کنست ببوسند. در برخی کنست‌ های اتدوکس در این زمان ربای یا یک مومن تعلیم دیده برای مردم در مورد تورا موعظه‌ ای می‌ کند. در یشیوا ها وعظ شنبه شب ایراد می‌ شود.
 موساف با آرام خواندن امیدا شروع می‌ شود. سپس مجددا جمعی خوانده می‌ شود و کدوشا هم به آن اضافه می‌ شود. سپس تیکانتا شبت در مورد تقدس شبات و بعد بخش‌ هایی از سفر اعداد در مورد قربانی‌ هایی که در هیکل بت همیقداش صورت می‌ گرفت. سپس ، ، و خوانده می‌ شوند. پس از کامل و بعد این که الوهینو خوانده می‌ شود.
 ارتدوکس‌ ها بعد از این بخشی از تلمود را می‌ خوانند که در مورد پیتوم ها کتوره‌ است و نیز مزامیر روزانه‌ ای را که در هیکل بت همیقداش خوانده می‌ شد. یهودیان محافظه کارآگاهی و تجدد طلبان همیشه این دعا ها را حذف می‌ کنند.
 نماز موساف باکادیش ربای، علینو و سپس کادیش سوگوار به اوج می‌ رسد. برخی کنست‌ ها بعد از این آنئیم زمیروت می‌ خوانند سرود شکوه، کادیش سوگوار، مزمور روزانه و بعد ادون عولام یا ییگدال.
 مینخا با آشری و دعای اووا لزیون شروع می‌ شود که بعد از آن قسمت هفتگی بعدی از تومار تورا خوانده می‌ شود. سپس امیدا که دعای وسطی آن با اتا اخاد شروع می‌ شود.
 برخی گروه‌ ها در زمستان –از سوکوت تا پسح- بعد از امیدا، بارخی نفشی یا مزامیر ۱۰۴ و ۱۲۰ تا ۱۳۴ را می‌ خوانند. در تابستان –از پسح تا روش هاشانا- هر شبات به جای بارخی نفشی یک بخش از عاووت خوانده می‌ شود.
 معاریو هفتگی شب شبات خوانده می‌ شود که با ویهی نوئام وییتن لخا و هاودالا به پایان می‌ رسد. اما روحانی آلمانی می‌ گوید بر اساس تلمود این حرکت باید صورت بگیرد چنان که ربای آکیوا چنان با قوت شوکلن می‌ کرد که در پایان نماز در به طرف دیگر اتاق رسیده بود-ماسخت براخوت تلمود- در بسیاری فرقه‌ ها تزداکه یا صدقه در زمان نماز صبح و بعد از ظهر داده می‌ شود.
 در لیبرال‌ ترین اشکال یهودیت ارتدوکس زنان و مردان باید جدا از هم بنشینند و مخیتزا یا حجابی بین ایشان باشد. یهودیان محافظه کار یا مازورتی و اصلاح طلب و تجدد طلب همه می‌ گویند زنان و مردان به صورت مختلط بنشینند.
 یهودیان هاردی و مدرن می‌ گویند زنان نمی‌ تواند امام نماز جماعت باشند اما یهودیان محافظه کار اعتقاد دارند امامت نماز بر مکلفین به نماز ممکن است و زنان مکلف نبوده‌ اند با این حال زنان یهودی این دوران خود به صورت داوطلبانه این مسئولیت را پذیرفته‌ اند لذا امامت نماز جماعت برایشان بلامانع است.
 جناح روشن فکر یهودیت ارتدوکس مدرن در بابا نقش تاریخی و امروزین زنان در کنار متون هلاخایی این سه فرض را مطرح می‌ کند:
{"title": "نماز (یهودیت)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%86%D9%85%D8%A7%D8%B2_(%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%DB%8C%D8%AA)&oldid=35153942", "language": "fa"}