Place استانی در است که از طرف جنوب شرقی آن کمی با کرانهٔ مرز آبی دارد. مساحت استان خوزستان ۶۴٬۰۵۷ کیلومتر مربع است و با جمعیتی حدود ۵٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر (۱۳۹۵)، پنجمین استان پرجمعیت ایران محسوب می‌شود. در سال ۱۳۰۳ مرکز استان خوزستان از به منتقل شد. از آن زمان تاکنون شهر مرکز این استان است.
 از لحاظ تاریخی، خوزستان قدیمی‌ترین منطقهٔ محسوب می‌شود، که پیشینهٔ سکونت انسان در آن به ۲٬۷۰۰ سال و شکل‌گیری در ، بازمی‌گردد. خوزستان از شمال‌شرق به ، از شرق به ، از شمال‌غرب به ، از جنوب‌شرقی به ، از جنوب به و و از غرب به کشور محدود می‌شود. 
 استان خوزستان هم‌اکنون دارای ۱۸ نماینده در و ۶ نماینده در می‌باشد. (بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ نفت ایران)، ، و در استان خوزستان مستقر می‌باشند.
 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
 خوزستان یعنی سرزمین مردمان خوزی یا هوزی. در سنگ‌نوشته‌های که مربوط به ۲٬۵۰۰ سال پیش هستند برای نامیدن سرزمین (یعنی منطقهٔ جنوب‌غربی ایران امروز و دربردارندهٔ خوزستان امروز) واژه‌های -ʰŪja و -ʰŪvja ( اوجیا) به‌کار رفته‌است. این واژه‌ها ۲۴ بار در سنگ‌نوشته‌های و یک‌بار در سنگ‌نوشته‌ای از ثبت شده‌اند. همین واژهٔ -ʰŪja است که در زبان فارسی تبدیل به شده‌است. 
 واژه‌های -ʰŪjiya و -ʰŪvjiya نیز ۷ بار در سنگ‌نوشته‌های داریوش بزرگ به کار رفته‌اند که در واقع صفت و به معنای «خوزی یعنی اهل سرزمین -ʰŪja و -ʰŪvja» هستند. همین واژهٔ -ʰŪjiya است که در زبان فارسی تبدیل به شده‌است. 
 و از خوزستان به اسم اوکسی نام می‌برند. این استان با عیلامیان باستان و کم و بیش مرتبط است. نام ، و منعکس‌کنندهٔ ساکنان این منطقه در زمان عیلامیان بوده‌است. 
 نام خوزستان در ( ) و نیز در ( ) به صورت hūğestān (یعنی هوجِستان) یا hūžestān (یعنی هوژِستان) آمده‌است. سریانی‌ها به آن می‌گفتند. 
 بخشی از متنی بر روی دست‌نویس مانوی M 5569 که از زمان و مکان مرگ مانی می‌گوید و در سدهٔ سوم میلادی (سیصد سال پیش از اسلام) نوشته شده‌است:
آوانگاری به خطّ فارسی:
 آوانگاری به خطّ آوانگار بین‌المللی: 
 
 
 برگردان فارسی:
 به گفتهٔ در کتاب‌های تاریخ کلاسیک اسلامی، نام این استان، خوزستان بوده‌است. جغرافی‌دان قرن ۱۰ میلادی در کتاب «صورت‌الارض» در فصلی جداگانه، این استان را همراه با نقشه توصیف می‌کند و یاقوت در سدهٔ ۱۳ میلادی در جزئیاتی از خوزستان نوشته‌است. 
 در مورد خوزستان می‌نویسد: «خوزستان استانی ثروتمند و کم‌ارتفاع بود که دستِ کم به هفت کوره تقسیم می‌شد؛ بزرگ‌ترین جز آن هرمزداردشیر یا هرمزدشهر بود که عرب‌ها بدان سوق‌الاهواز می‌گفتند». 
 واژهٔ خوزستان به معنای سرزمین «خوزها» است و خوز را به صورت‌های «هوز» و «حوز» نیز می‌نوشته‌اند و جمع هوز در اهواز است که نام مرکز استان خوزستان است. (متوفای حدود ۳۰۰ ق) خوزستان را با همان اهواز یکی می‌داند و آنجا را سرزمینی وسیع، مشتمل بر هفت کوره برمی‌شمارد که با نام کور الاهواز می‌خواندش. 
 ، نظر دیگری دربارهٔ نام اهواز دارد. او نه فقط اهواز بلکه کل موقعیت جغرافیایی خوزستان امروزی را اهواز می‌داند. خوزستان را با همان اهواز یکی می‌داند و آنجا را سرزمینی وسیع، مشتمل بر هفت کوره برمی‌شمارد و به آن می‌گوید. سبب وجود همین هفت کوره در این سرزمین، ، آنجا را اقلیم هفت حوزه نام‌گذارده تا آنجا که مقدسی در قرن چهارم هجری، از رواج این نام خبر داده و پیروی خود را از آن، اعلام می‌دارد. همچنین او یادآور می‌شود که برخی از این حوزه‌ها از میان رفته‌است. 
 در و صفحه ۲۵۶ نوشته‌است:"و قیل آنه بلد من خوزستان؛ و لیس ذلک ببعید، غیر ان قول هرقل ملک الروم، حین هرب من انطاکیة الی قسطنطینیة، و التفت الی الشام و قال: «علیک السلام یا سوریة»، سلام مودع، لا یری آنه یرجع الیها ابداً، دلیل علی ان سورستان هی بلاد الشام."(ترجمه‌ی فارسی:گفته‌شده که (سورستان) بلد و شهری و قسمتی از خوزستان است و این سخن دور از صواب نیست ولی هنگامی که هرقل امپراتور رم هنگامی که از انطاکیه به قسطنطنیه می‌گریخت روی خود را به شام کرده و گفت سلام بر تو ای سوریه و این سلام، تودیع و خداحافظی کسی با توست که دیگر به تو بازنمی‌گردد پس گفتار قیصر رم دلیل بر آن است که سورستان شام است.)
 همچنین در صفحه‌ی ۳۶۷:"...فی الثالث و العشرین، ذکران مارجیورجس الشهید، و هو جرجیس المقتول مرارا بألوان العذاب؛ و فی الرابع و العشرین، ذکران مارقوس صاحب الانجیل الثانی؛ و فی الخامس و العشرین، ذکران ایلیا الجاثلیق بخراسان؛ و فی السابع و العشرین، ذکران خریسطفوروس؛ و فی الثلاثین، ذکران شمعون بن صباعی الجاثلیق، المقتول مع من کان معه من النصاری.(ترجمه‌ی فارسی: روز بیست و سوم ذکران مارجیورجس شهید است که به انواع عذاب چند مرتبه او را کشتند و روز بیست و چهارم ذکران مارقوس صاحب دومین انجیل است؛ و روز بیست و پنجم ذکران ایلیا جاثلیق خراسان است و روز بیست و هفتم ذکران خریسطفورس است و روز سی‌ام ذکران شمعون صباعی است که در خوزستان جاثلیق نصاری بوده و با دیگر مسیحیان که با او بودند کشته شد. )
 در ذکر مردم این منطقه و در بیان جغرافیا، بارها به نام‌های و اشاره‌کرده‌است. 
 استخری در کتاب المسالک و الممالک، خوزستان را بین و و و می‌داند. 
 در نیمهٔ دوم قرن چهارم ه‍.ق در کتاب از خوزستان و زبانِ خوزی نام برده است. 
 در کتاب (قرن چهارم هجری) نیز نام به‌کار رفته‌است. 
 استان خوزستان از شمال و شرق توسط احاطه شده‌است، با حرکت به سمت داخل استان از ارتفاع این کوه‌ها کاسته شده و جای خود را به تپه ماهورها می‌دهد. خوزستان شامل دو منطقه کوهستانی و جلگه‌ای است. دو پنجم کل مساحت این استان کوهستانی و سه پنجم آن جلگه‌ای می‌باشد. ، ، ، ، ، و ، از جمله کوه‌های خوزستان هستند. شیب کمی دارد و در برخی از نقاط آن موجود است که نقش عمده‌ای در شور کردن اراضی و آب‌ها دارد. 
 خوزستان پرآب‌ترین استان ایران است. پنج رود بزرگ که از سرچشمه می‌گیرند، زمین‌های جلگه خوزستان را سیراب کرده و به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم، به می‌ریزند. بزرگترین این رودها، بزرگترین رودخانه ایران است، این رود که از کوه‌های زاگرس مرکزی سرچشمه می‌گیرد، در نزدیکی به آب دز می‌پیوندد و در نزدیکی ورودی به خلیج فارس، به این رود می‌ریزد. سومین رود بلند ایران پس از کارون و است. این رود که از کوه‌های زاگرس سرچشمه می‌گیرد، پس از طی مسیری نزدیک به ۷۵۵ کیلومتر، در جهت جنوب غربی به در مرز ایران و می‌ریزد. نام کرخه از شهری در کوره شوش خوزستان به نام کرخا یا کرخه برگرفته‌شده‌است. آب دز از زاگرس مرکزی در ۲۰ کیلومتری شمال شرقی نزدیکی جریان می‌یابد از کنار شهر اندیمشکو پس از عبور از سد دز اندیمشک، از میان شهر می‌گذرد و در ۱۰۰ کیلومتری جنوب این شهر در به کارون می‌ریزد. این رود با حجم بالای آب در طول تاریخ شریان حیاتی در منطقه بوده‌است. از کوه‌های ، سفید و در ۵۳ کیلومتری شمال غرب سرچشمه می‌گیرد پس از تلاقی با در با نام به راه خود ادامه می‌دهد و پس از مشروب کردن دشت و و در کل پس از پیمودن مسافتی نزدیک به ۴۳۸ کیلومتر به و خلیج فارس می‌ریزد. رود هندیجان یا از سرچشمه می‌گیرد و دو سرشاخه اصلی آن دو رود آب شیرین یا خیرآباد و آب شور یا شولستان است، این رود پس از گذر از به خلیج فارس می‌ریزد. 
 مقالهٔ اصلی: «خوزستان» در دوران باستان، به ویژه در دوره به دو ناحیه تقسیم می‌شد: بخش‌های شمال و شمال شرقی که ( ) نام داشت و کوهستان‌ها و جنگل‌های فراوانی را شامل بود و ناحیه جنوبی که دارای آب و هوای گرم و مرطوب و دشت‌های حاصل‌خیز و جلگه‌ای جنوبی که دارای آب و هوای گرم و مرطوب و دشت‌های حاصل‌خیز و جلگه‌ای سرسبز و پرآب بوده‌است. بخش‌های جنوبی که « » نام داشته یادآور تمدن‌های دیرینه خوزستان است و بشدت تحت تأثیر فرهنگ « » بوده و جغرافیای وسیعی را شامل می‌شده که حد فاصل و و سواحل امروزی است.
 در سال ۵۵۸ پیش از میلاد پادشاهی (کوروش دوم) در ( ) و خوزستان آغاز شد و پایتخت به منتقل شد. 
 « » عهد باستان، خوزستان را از حاصل‌خیزترین جلگه‌های جهان می‌داند؛ زیرا رودخانه‌های زیادی این دشت را آبیاری می‌کرده که امکان کشاورزی و آبادانی را در این منطقه میسر می‌ساخته‌است. شاید بر همین اساس بوده که عده‌ای بر این باورند که نام این سرزمین «هند» یا «اند» بوده که به معنی «جایی با آب‌های فراوان» است.
 دربارهٔ آبادی مرکز خوزستان در کتاب « » تألیف «ابو عبدالله محمد بن احمد مقدسی» جهانگردی از آمده‌است:
 همچنین در سفرنامه « » جهانگرد می‌خوانیم:
 وجود مراکز علمی و فرهنگی همچون در این استان دال بر اهمیت و رونق این منطقه‌است که استادان بزرگ دانش را از ، ، و گرد هم آورده بوده‌است. این دانشگاه را بنیان‌گذاردند. این دانشگاه پزشکی که به دستور (۲۴۱–۲۷۱ م) به سبب وجود آب و هوا و طبیعت پربار و مناسب در گندی شاپور (نزدیک دزفول) ساخته شد. توسط (ذوالاکتاف) مرمت و بازسازی گشت و در زمان تکمیل و توسعه یافت. و بزرگی همچون ، که از ارکان شعر عرب است، ، منجم و فرزندانش، جورجیس پسر بختشوع گندی‌شاپوری و شاعران ، مانند و که با اشعار خود ولایت و امامت را پاس داشته‌اند و زبان به مقاومت گشوده‌اند از همین منطقه برخاسته و در این دیار زندگی می‌کرده‌اند.
 در سال ۲۲۴ میلادی، به وسیله حاکم فارس (بعداً اردشیر یکم ساسانی) در واقع در استان خوزستان کنونی، شکست خورده و کشته می‌شود. طی این رویداد پادشاهی ۴۷۱ ساله پایان می‌پذیرد. 
 والی در اوایل سال ۱۶ را از طرف خود مأمور فتح بلاد خوزستان کرد و به آسانی دهقانان ایرانی اهواز را به تسلیم و قبول واداشت. اما عمر به علت حرکت زشتی که از مغیره روایت کردند او را از حکومت بصره برداشت و را به جای او فرستاد. ابوموسی دنباله فتوحات پیشینیان خود را گرفت و پس از چند رشته جنگ، بلاد رامهرمز و شوش را فتح‌کرد. اما چون به شوشتر رسید به مقاومت والی آنجا که در قلعه شهر متحصن بود برخورد، ناچار از خلیفه کمک خواست و عمر دستور داد که از عمار بن یاسر با لشگریانی به یاری ابوموسی برود. 
 هرمزان و ایرانی‌های شوشتر مقاومت‌کردند و لشگر عرب با وجود زیادی بر ایشان پیروزی نیافتند تا آنکه با یاری یک ایرانی بر مقام زنان و اطفال مدافعین راه یافتند و این کیفیت پای هرمزان و اصحاب او را در مقاومت سست کرد و جمعی از ایشان برای آنکه به دست مسلمین نیفتند خود و عزیزان خود را کشتند. سرانجام هرمزان از ابوموسی امان خواست و ابوموسی قبول این تکلیف را به امر خلیفه موکول ساخت و هرمزان را به فرستاد. هرمزان به ظاهر، پیش خلیفه اسلام آورد و عمر برای او وظیفه‌ای نیر مقرر داشت، اما چون بعدها به شرکت در قتل خلیفه و همدستی با متهم شد مسلمین او را کشتند. 
 پس از تسلیم هرمزان، شوشتر و جندی‌شاپور و بلاد دیگر خوزستان همه مسخر ابوموسی شدند و به این ترتیب فتح قسمت جلگه‌ایِ ایران تماماً به دست مسلمین به انجام رسید. 
 به گفته به خاطر تأثیر قوی عرب‌زبان‌های مهاجر به جنوب غربی این استان (مخصوصاً مهاجرت بنی کعب و بنی لام) از قرن ۱۶ تا ۱۹ میلادی، نام عربستان به این ناحیه‌ از زمان صفویه اطلاق‌گردید تا اینکه در زمان با نام خوزستان جایگزین شد و خط پایانی بر آرزوهای تجزیه طلبانه ، رئیس قبیله کعب شد. 
 در اواخر قرن ۱۶ میلادی قبیله کعب از عراق به جنوب خوزستان مهاجرت کردند. در طی قرون موفقیت‌آمیز، قبایل عرب بیشتری از جنوب عراق به نوار مرزی جنوب غربی خوزستان مهاجرت کرده‌اند. 
 در گویش‌های و که در خوزستان و جنوب غربی ایران تکلم می‌شده (و هنوز می‌شود) «او» به «هو» قابل تغییر است؛ مانند «اورمزد» - «هورمزد» و «اوشمند» - «هوشمند» همچنانکه «هورداد و حورداد» را «خرداد» و «خورتات» نیز گفته‌اند. البته تا سال‌های اخیر این اسامی را با حرف (ح) نیز می‌نوشته‌اند. از سوی دیگر « » واژه «خوز» را با نام‌های «خوز» و «هوز» و «اهواز» و «هویزه» هم ریشه می‌داند. «اهواز» محرف واژه «آواز» و «اوجا» نیز هست که در کتیبه داریوش بیستون آورده شده و این نام در کتیبه نقش رستم «خواجا» یا «خوجا» حک شده که هزار سال پیش، مرکز حکومت‌نشین استان خوزستان بوده‌است. پس از ، در دوران اشکانی، ساسانی و تمام دوران اسلامی مرکز حکومتی خوزستان بوده‌است. در سال ۱۳۰۳ در پی شیوع بیماری وبا در شوشتر مرکز حکومتی خوزستان به شهر تازه تأسیس اهواز که در ان زمان به نام ناصرالدین شاه ناصریه خوانده می‌شد منتقل شد و تاکنون نیز است.
«به هر حال به وسیله بیگانگان برای تعمیم نام عربستان و فراموش شدن کلمه خوزستان سعی بسیار به کار رفت. این وضع تا سال ۱۳۰۳ه‍. ش؛ که حکومت مرکزی موفق شد پس از چندین سال غفلت از امور خوزستان به آن ناحیه توجه کند، باقی بود. در این تاریخ نام عربستان به کلی از فرمانها و مکاتبه‌های دولتی حذف و به {نام قدیمی آن} خوزستان تغییر نام یافت.» 
 در شاهنامهٔ فردوسی به تصحیح از این خطه با نام خوزیان یاد شده‌است. برای نمونه:
 «ابن منظور» به سال ۷۱۱ ه‍.ق در «لسان العرب» اشاره دارد: و الخوز جیل من الناس، اعجمی معرب، یعنی: «خوز» قوم یا قبیله‌ای از مردم عجم‌اند. از سوی دیگر «خوز» را به معنی « » و « » نیز معنا می‌کنند؛ زیرا خاک حاصلخیز و بارور خوزستان، استعداد ویژه‌ای برای رشد این گیاه داشته و آنجا بهترین محصول نیشکر را به دست می‌داده‌است.
 در کتاب «مجمع التواریخ و القصص» خوزستان به نام «حجوستان» و «حبوجستان و اجار» آمده‌است که به نظر می‌آید، برگرفته از با عناوین «حبوجستان» و حوجستان است. همچنانکه در بعضی از گویش‌های رایج در این استان، «بختیاری‌ها» برای ادای حرف «خ» از «ح» نیز بهره می‌گیرند؛ بنابراین واژگان «اوج»، «هوز»، «هوج»، «حوز» و «خوز» در سیر تحول و تطور لفظی با پسوند «ستان» و «اوجستان» به تدریج بر اثر سایش تلفظ، از «هوجستان» به «خوزستان» تغییری یافته‌است. در متون پارتی نیز واژه اشاره به همان نام خوزستان در دوران نوین دارد. 
 برپایه نتایج نهایی سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، جمعیت استان خوزستان ۴٬۷۱۰٬۵۰۹ نفر بوده‌است که از این تعداد ۷۵/۵ درصد در سکونتگاه‌های شهری و ۲۴/۵ درصد در سکونتگاه‌های روستایی زندگی می‌کردند. شمار در نواحی روستایی استان خوزستان در سال ۱۳۷۸ تعداد ۴۲۹۱۹۷ نفر برآورد شده که حدود ۳۸ درصد کل جمعیت روستایی استان را دربر می‌گرفت. 
 گویش‌های بومی خوزستان، مانند هرجای دیگر ایران، تحت تأثیر قرار دارند. عوامل مؤثر بر آن افزایش باسوادی، گسترش رسانه‌های جمعی، از جمله اینترنت، و رشد اقتصادی است. مورد آخر منجر به یک‌جانشینی عشایر، مهاجرت از روستا به شهر، و مهاجرت گسترده از دیگر نواحی کشور به درون استان شده‌است. باید به جابجایی جمعیت در نتیجهٔ جنگ ایران و عراق و انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ نیز اشاره کرد. همهٔ این عوامل منجر به کاهش سخنگویان به گویش‌های بومی می‌شود. پیش از وقوع مهاجرت گسترده در جریان قرن بیستم و پس از آن، جمعیت خوزستان غالباً از دو گروه زبانی تشکیل می‌شد: سخنگویان به ، که در نواحی کشیده شده از خلیج فارس و اروندرود به سوی شهر اهواز و بالاتر از شهر اهواز تا نزدیکی‌های مرز استان‌های همجوار و قبل از برخورد به روستاهای بختیاری زندگی می‌کردند، و سخنگویان به که در نواحی به سوی شمال غرب و کوهپایه‌های رشته کوه زاگرس ساکن بودند.
 عربی خوزستانی دارای لهجه‌های متفاوت بین مناطق مختلف آن می‌باشد اما در هر حال بیشترین شباهت را با لهجهٔ جنوب عراق دارد. گرچه ارزیابی زبانی از خوزستان تاکنون انجام نشده، گویش‌های صحبت شده توسط ایرانی زبانان استان به نظر بر سه نوع می‌رسد: - - ، که در آن سه شهر بدان صحبت می‌شود، و زبان لری که توسط مردمی که در مناطق کم ارتفاع خوزستان و کسانی که در روستاها و شهرهایی چون آغاجاری، مسجدسلیمان، باغ‌ملک، ایذه و … زندگی می‌کنند، صحبت می‌شود و زبان لری بالاگریوه ای که توسط مردم شهرستان اندیمشک و شوش صحبت می‌شود. زبانهای فارسی، عربی، لری، و دزفولی در شوش صحبت می شود. 
 استان خوزستان به علی وسعت زیاد دارای اقوام مختلفی می‌باشد که عبارتند از: قوم‌های ( ، و )، ، ( ) و هستند.)براساس تحقیقات جامعه شناسان بومیان خوزستان، مردم بومی ، ، ، ، ، ، ( )، ، ( ) و ( ) از بازماندگان مردم شهرنشین خوزستان باستان هستند و هر كدام گویش مخصوص به خود را دارند كه تا حدودی با هم متفاو‌ت‌اند. 
 
 
 ،تا پیش از عمده تمرکز جمعیتی عرب‌های خوزستان، بیشتر در شهرستان‌های ، و سکونت دارند. 
 در شهرستان‌های و و بخش‌هایی از شهرستان‌های و و در شهرهای از توابع و شهرهای و از توابع می‌باشند.استان خوزستان محل اسکان قشلاقی ایل بختیاری می‌باشد.
 لرهای فیلی یا همان لر کوچک در شهرستان‌های و و بخش‌های از شهرستان و ساکن هستند.
 جزوه ایالات کهگیلویه می‌باشند و در شهرستان‌های و استان خوزستان ساکن هستند. 
 ترک‌های قشقایی نیز در شهرهای و زندگی می‌کنند. 
 طی پژوهشی که به سفارش شورای فرهنگ عمومی در سال ۱۳۸۹ ش انجام شد و براساس یک بررسی میدانی و یک جامعه آماری از میان ساکنان ۲۸۸ شهر و حدود ۱۴۰۰ روستای سراسر کشور، درصد اقوامی که در این نظر سنجی نمونه‌گیری شد در استان به قرار زیر بود:
 
 
 استان خوزستان بالاترین نرخ به بیرون را در میان تمام استان‌های ایران دارد. تنها در چند سال پیش از ۱۳۹۷، ۴۰۰ هزار نفر از مردم بنا به دلایلی مانند آب ناسالم، ریزگردها و هوای نامطبوع، گرمای زیاد هوا و شرایط اقلیمی نامساعد همچنین بیکاری، فقر و گرانی، محل سکونت خود را ترک کرده و به شهرهای شمال ایران کرده‌اند. 
 در سال ۱۲۸۷ نخستین چاه ایران و ، توسط گروهی به سرپرستی در شهر در خوزستان حفر و نفت از آن استخراج شد. این چاه که به « » مشهور است، نخستین چاه نفت در جهان است که از آن در مقیاس صنعتی، نفت استخراج شده، و اولین گام در تأسیس صنعت نفت ایران و بوده‌است. هم‌اکنون به صورت موزه تحت مدیریت (NISOC) اداره می‌شود.
 اهواز، مرکز صنایع پخش و در خوزستان است. و و پتروشیمی ماهشهر از جمله صنایع وابسته به نفت در این استان هستند.
 کارخانجات ذوب و فولادسازی و محصولات آهنی و فولادی و لوله‌سازی از جمله صنایعی هستند که تأثیر بسزایی در اقتصاد منطقه و استان دارند. از جملهٔ این مجموعه‌ها می‌توان به ، گروه ملی صنعتی فولاد ایران، ، و اشاره کرد.
 گرمای بیش از حد و تمرکز صنایع بزرگ در استان خوزستان باعث شده‌است که این استان پس از بزرگترین مصرف‌کنندهٔ انرژی در ایران باشد. 
اين وضعيت كه بار مستقيم آن بر دوش صنعت برق است، تهديدی برای توسعه استان است زيرا با گرم تر شدن دما، بسياری از نيروهای متخصص و يا كارآفرين ترجيح می دهند كه به مناطق خوش آب و هوا تر كوچ كنند. همچنين افزايش دما تاثير نامطلوبی بر بخش های رفاهی، تفريحی ، صنعت و بخصوص كشاورزی دارد كه در دراز مدت می تواند آثار سوء خود را به رخ استان بكشد. اما بر اساس يك نظريه قديمی، هر تهديدی می تواند يك فرصت نيز بشمار رود.
گفته می شود در طول سال، حدود ۳۰۰ روز هوای آفتابی در ايران وجود دارد كه البته اين آمار در خوزستان بسيار بيشتر است. يعنی استان خوزستان در شمار بهترين مناطق ايران و جهان در زمينه استفاده از پتانسيل انرژی خورشيدی به حساب می آيد. 
نیروگاه‌های حرارتی و گازی استان عبارتند از ، ، ، و . 
 تا چندی پیش قابلیت کشتی‌رانی تجاری در تا بندری در شهر وجود داشت و بخشی از بار ترانزیت تجاری از این راه منتقل می‌شد. اما در پی عدم رسیدگی این کاربرد در حال حاضر منتفی است و کشتی‌رانی تجاری عملاً انجام نمی‌گیرد. و (با دسترسی از رود ) و و پیش از از لحاظ تجاری اهمیت فراوانی داشتند و مجموعهٔ این بنادر با - ، مسیر پراهمیتی برای حمل و نقل تجاری بود، اما در طول ، آسیب فراوانی دیدند و عملاً مخروبه و متروکه شدند و امروز با روندی بسیار کُند، به کسری از وضعیت سابق خود نزدیک می‌شوند.
 آب فراوان رودهای ، و (زهره)، ، ، و که اکثراً جزو پرآب‌ترین رودهای ایران هستند و ساختار جلگه‌ای استان خوزستان، قابلیت بالقوهٔ فراوانی در آن ایجاد کرده‌است. جدا از کشاورزی سنتی و نیمه مکانیزهٔ محصولات سنتی (مثل ، ، و )، هم به صورت صنعتی در قالب در ابعاد جغرافیایی وسیعی کاشته شده و مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد. از جمله صنایع جانبی قدیمی نیشکر در خوزستان، مجتمع کاغذسازی هفت‌تپه است که از دیرباز با استفاده از ضایعات نیشکر به تولید می‌پردازد.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 دارای ، ، و است.
 خوزستان دارای جزایر مختلفی است؛ که از جمله آن‌ها می‌توان به جزایر بونه و درا که به آن‌ها دیره و بنه هم می‌گویند و همچنین به و اشاره کرد. 
 مقالهٔ اصلی: این استان از ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ تا واپسین روز همواره صحنه عملیاتهای گوناگون برای بازپس‌گیری مناطق اشغال شده توسط نیروهای بود. در آغاز جنگ شهرهایی چون ، ، ، ، ، ، و که مرکز استان بود مرتباً هدف حملات و ارتش عراق قرار داشتند.
 خوزستان از جمله استان‌هایی است که در طول دچار آسیب و خسارت فراوانی شد. اشغال طولانی‌مدت برخی مناطق استان، موشک‌باران دایمی برخی شهرها و حملات هوایی و زمینی به شهرهای ، ، ، ، ، ، ، ، و بسیاری از مناطق دیگر، باعث آسیب‌های فراوان به سرمایه‌های طبیعی و و زیرساخت‌های فرهنگی، و آن شد.
 مقالهٔ اصلی: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 همچنین ببینید: در جریان سفر به خوزستان، نمایندگان این استان گزارش‌هایی از مشکلات این منطقه دادند که نشان‌دهنده بحران آب، بیکاری گسترده و وجود طرح‌های نیمه تمام بزرگ در استان خوزستان است. بر اساس گزارشی که روز ۱۵ شهریور ۱۳۹۹ منتشر شد، رئیس مجلس در نشست پایانی سفر گفت با وجود اینکه ۳۰ درصد منابع آبی ایران در استان خوزستان هستند، «۷۰۰ روستای این استان با تنش آبی» مواجه هستند. ، نماینده ماهشهر نیز در این نشست گفت که با وجود صنایع بزرگی که در این منطقه وجود دارد، «نرخ بیکاری این منطقه حدود ۲۵ درصد است». او همچنین از بحران آب و حاشیه‌نشینی به عنوان دیگر مشکلات این منطقه نام برده و گفت: «بیشترین پول و منابع اعتباری در حوزه انتخابیه من است، اما گردش پول در تهران است». 
 بحران آب روستاهای خوزستان در طول سال ۱۳۹۸ بارها مطرح شد و برخی نمایندگان مجلس از وجود بحران آب در ۸۰۰ روستای این استان خبر داده بودند. در خردادماه ۱۳۹۸، ساکنان در ۴۵ کیلومتری اهواز در که با برخورد نیروی انتظامی مواجه شدند. محمد مولوی، نماینده آبادان گفت که شرایط نامناسب زندگی در این استان باعث شده که ۲۰۰ هزار نفر از استان خوزستان به سایر مناطق کوچ کنند. در شهریور سال ۱۳۹۷ ، نماینده تهران خبر داد که در «چند سال اخیر»، حدود ۴۰۰ هزار نفر از این استان به شهرهای شمالی ایران مهاجرت کرده‌اند. ، نماینده رامهرمز و رامشیر در مجلس نیز در این نشست گفت که طرح ۵۵۰ هزار هکتاری به «موضوع سیاسی» تبدیل شده و «عمداً اجرایی نمی‌شود». 
 اشاره این نماینده به مجلس به طرح ۵۵۰ هزار هکتاری به طرحی بازمی‌گردد که سال ۱۳۷۵ و در جریان سفر به استان خوزستان مصوب شد. در این طرح ابتدا قرار بود برای توسعه کشاورزی در ۸۰۰ هزار هکتار از زمین‌های استان‌های خوزستان و ایلام برنامه‌ریزی شود ولی پس از مدتی اعلام شد که این طرح در ۵۵۰ هزار هکتار از این زمین‌ها اجرایی می‌شود. با وجود گذشت بیش از ۱۴ سال از تصویب این طرح، هنوز سرنوشت نهایی این طرح و زمان اجرای کامل آن مشخص نیست. 
 تاریخ در استان خوزستان با فوران اولین چاه در این استان ارتباط مستقیم دارد. در ساعت چهار صبح روز پنجم خرداد ۱۲۸۷ با فوران نفت از چاه شماره یک در ، نخستین اکتشاف نفت در خاورمیانه به وقوع پیوست وحیات اقتصادی و اجتماعی ایران را به کلی دگرگون کرد. در سال ۱۲۹۰ یعنی ۳ سال پس از فوران نفت از چاه میدان نفتون ، پالایشگاه آبادان ساخته شد. 
 برای تامین مورد نیاز جهت انتقال نفت از به از طریق تلمبه خانه ای در منطقه تمبی واقع در یک بخار با قدرت ۶۰۰  ساخته شد. این نیروگاه علاوه بر تلمبه خانه، روشنایی تاسیسات و معابر و نقاط مورد نیاز و برخی مناطق در شهر را نیز تامین برق می کرد. به این ترتیب می توان گفت که صنعت در استان خوزستان تاریخی به بلندی تاریخ کشف دارد و همزمان با گسترش صنایع مرتبط با نفت، صنعت نیز به عنوان یک زیرساخت ضروری گسترش و توسعه یافت و از حالت یک کالای صرفاً لوکس برای تامین روشنایی منازل بزرگان و اشراف خارج شد و ماهیتی زیربنایی و خدماتی به خود گرفت.از آن زمان تاکنون صنعت در استان خوزستان دوران بسیار پر فراز و نشیبی را طی کرده است. 
 حاج میرزا حسین خان موقر بوشهری که از تجار بزرگ در حدود سال های ۱۳۰۸ محسوب می شد و صاحب چندین نیز بود برای تامین برق کارخانه یخ تازه احداثش، از موتور استفاده کرد که آنرا روی نوعی قایق به نام دوبه نصب کرده بود و به این ترتیب اولین استفاده از انرژی رقم خورد. 
 میرزا حسین خان موقر بعدها نخستین کارخانه تولید را در ساحل شرقی ساخت. این منطقه اکنون محل استقرار بانک ملی مرکزی است و روبروی ترمینال ۲۴ متری کنونی می باشد. از آن زمان دارای شد و خانواده های نقشینه، حاجی خان دولتی، مرتضوی، جزایری، علوی، فتحی و شاهرودی که دارای تمکن مالی بودند منازل و معابر منتهی به منازل خود را با استفاده از روشنایی کارخانه روشن ساختند. با توجه به اینکه در آن زمان هنوز نیز استفاده نمی شد، روش محاسبه بهای نیز به این صورت بود که با توجه به تعداد شعله های ( ) و تعداد چراغ از مشترکان مبالغی دریافت می شد.
{"title": "استان خوزستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86_%D8%AE%D9%88%D8%B2%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=35133470", "language": "fa"}