«خوزی» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها را ببینید. زبان قدیمی خوزستان را گویند.
 زبان رایج را زبان خوزی دانسته، می‌نویسد: «بنا به اقرار صریح اهل آن عصر، نه به زبان عربی ارتباطی داشته‌است نه به زبان پارسی، حتی الفبای عربی برای تلفظ و تحریر آن کافی نبوده و خطا نیست که این لهجه ویژه از آخرین بقایای به حساب آوریم». 
 
بنابرگفته و سوجک خوزی‌ها احتمالاً از نسل بوده‌اند. و زبان خوزی تا چند قرن بعد از فتح خوزستان توسط مسلمانان زبان محلی مردم خوزستان بوده‌است. سوجک گفته استخری(قرن دهم میلادی) در مورد مردم خوزستان در کتاب را به عنوان نمونه نقل می‌کند: هم می‌گوید که با وجود زبان عربی و فارسی، خوزی به زبان دیگری سخن می‌گویند که نه سریانی است و نه عبری. 
 به استناد روایتی که کتاب از سخن داشته، می‌گوید که ایرانیان در اواخر دوره ساسانی ۵ زبان داشتند :
 
 
 
 
 زبان شناسان اتفاق نظر که دو زبان خوزی و ایرانی نمی‌باشند؛ زبانی آرامی است که در آن ایام زبان رایج مردم میان‌رودان بود و خوزی که احتمالاً بقایای زبان ایلام قدیم بوده‌است. به گفته منابع تاریخی قرون نخستین اسلامی، تصویر کلی از به دست ما نمی‌دهند اما گردآوردن اطلاعاتی پراکنده از جغرافی‌نویسان و مورخان ممکن است. (در قرون نخستین اسلامی) زبان خوزی در خوزستان دوام آورد. گفته می‌شود که این زبان حتی با الفبای عربی قابل نگاشتن نبود. 
 در مورد زبان خوزی آورده است: می‌گوید که جغرافی‌دانان قرن ۱۰ میلادی که به زبان عربی می‌نوشتند، از وجود زبان خوزی در کوهستان زاگرس خبر دادند که ادامه زبان باستان ایلامی تفسیر شده‌است. 
 می‌نویسند: نویسنده احسن التقاسیم گفته‌است که آن‌ها (خوزی زبان‌ها) کمی از زبان عربی و فارسی را مخلوط کرده‌اند برای مثال، آن‌ها می‌گویند: «این کتاب وصله کن»، "این کار قطعه کن " آن‌ها به خوبی عربی و فارسی را استفاده می‌کنند و پیچیدگی و کشیدگی در انتهای کلماتشان در سخن گفتشان وجود دارد. 
 به گفته زبان خوزی احتمالاً زبان درجه دوم در حکاکی‌های سنگی توسط است.
{"title": "زبان خوزی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D8%AE%D9%88%D8%B2%DB%8C&oldid=33813432", "language": "fa"}