(به : ) یک مدل است که در آن و سایر سیارات به دور نسبتاً ثابت در مرکز می‌گردند. این مفهوم برخلاف آنچه در اینجا نامیده‌شده، نیست، بلکه مدل است. 
 از نظر تاریخی، مدل خورشیدمرکزی در تقابل با بود که زمین را مرکز فرض می‌کرد. مفهوم زمینی که به دور خورشید می‌گردد، نخست در قرن سوم پیش از میلاد و توسط پیشنهاد شد (به احتمال قوی، پیش از اریستارخوس ساموسی، از اصحاب اکادمیای افلاطون این مدل را مطرح کرده‌است). 
مدل خورشیدمرکزی آریستارخوس، حداقل در دنیای پسا-باستان توجه اندکی به خود جلب کرد؛ شاید به دلیل ازبین‌رفتن آثار علمی دوران ، تا اینکه آن را احیا و تشریح کرد. 
 ارائه یک کامل برای مفهوم خورشیدمرکزی تا قرن شانزدهم میلادی به طول انجامید، یعنی زمانی که نیکلاس کوپرنیک، ، و روحانی کاتولیک لهستانی با پیشنهاد این مدل باعث شد. در قرن بعد، مدل را تشریح کرد و گسترش داد تا شامل مدارهای شکل نیز باشد و همچنین مشاهدات تجربی برای این مدل با استفاده از ارائه داد.
 با مشاهدات ، و دیگران، اخترشناسان فهمیدند که خورشید آن‌گونه که در زمان کوپرنیک پنداشته می‌شد در مرکز جهان قرار ندارد. در دههٔ ۱۹۲۰، نشان داد که خورشید تنها بخشی از یک است که خود تنها یکی از میلیاردها کهکشان موجود است.
{"title": "نظریه خورشیدمرکزی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%86%D8%B8%D8%B1%DB%8C%D9%87_%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2%DB%8C&oldid=33867522", "language": "fa"}