برای دولت حاکم بر ایران در سال‌های ۹۰۷ تا ۱۱۴۸ قمری را ببینید. دودمانی و بودند که در سال‌های ۸۸۰ تا ۱۱۱۴ (برابر ۱۱۴۸–۹۰۷ قمری و ۱۷۳۶–۱۵۰۱ میلادی) به مدت ۲۳۵ سال بر فرمانروایی کردند. شاهنشاهی صفوی را که در سال ۸۸۰ خورشیدی در تاجگذاری کرد، بنیان گذاشت و آخرین شاه صفوی، بود که در سال ۱۱۰۱ خورشیدی از شکست خورد و بعداً در سال ۱۱۱۴ خورشیدی سلسلهٔ صفویان را برانداخت. 
 دوره صفوی از به‌شمار می‌آید؛ چرا که با گذشت نهصد سال پس از نابودی شاهنشاهی یک دولت متمرکز ایرانی توانست بر سراسر ایران آن روزگار فرمانروایی نماید. بعد از اسلام، چندین پادشاهی ایرانی مانند ، ، ، ، و روی کار آمدند اما هیچ‌کدام نتوانستند تمام ایران را زیر پوشش خود قرار دهند و میان تمام نواحی و مناطق جغرافیایی ایران در آن دوران یکپارچگی پدید آورند. 
 
 
 مقالهٔ اصلی: از جنبه‌های ویژهٔ خاندان صفویه در دوران پس از اسلام ایران، رسیدن اصل و نسب و تبار آن‌ها به است. این جنبهٔ تمایز پادشاهی صفویه سبب مقایسه آن‌ها با پادشاهی پیش از اسلام می‌شود، دودمانی که پایه‌گذاران آن از ردهٔ موبدان بودند و دین زرتشتی را به عنوان دین رسمی کشور اعلام کردند. همچنین این نکته باید گفته شود که نیاکان خاندان صفویه اصالتاً نبودند بلکه آن‌ها پیرو مذهب بودند. تغییر آیین گروه صوفیان خاندان صفوی به گروهی نظامی–سیاسی شیعه گرا در زمان نوهٔ ، یعنی خواجه علی آغاز شد. 
 شاهان دودمان صفویه در زمان به شاهی رسیدنشان به زبان سخن می‌گفتند (به جز که از بدو تولد دوزبانه بود و به هر دو زبان و سخن می‌گفت و شعر می‌سرود) اما نیاکان آن‌ها در اصل ترکیبی از نژادهای ، ، و بودند. همچنین این شاهان ادعای نیز می‌کردند و اینکه از تبار هستند ولی با این وجود بسیاری از پژوهش‌گران در مورد درست بودن این گفته شک دارند. 
 در مورد زبان مادری صفویان می‌نویسند: «خاندان صفوی در اصل ایرانی زبان بودند - چنانچه از دوبیتی‌های شیخ صفی‌الدین، نیای بزرگ آن‌ها برمی‌آید - ترکیزه شدند و زبان ترکی را به عنوان زبان مادری خود پذیرفتند» 
 بر اساس گفتهٔ یکی از پژوهشگران جریان‌های دورهٔ صفویه:
 همچنین بر اساس سخنان ، خاورشناس :
 کهن‌ترین اثر نوشته دربارهٔ تبارنامه خاندان صفوی و نیز تنها نوشته‌ای در اینباره که به پیش از سال ۱۵۰۱ میلادی بازمی‌گردد کتابی با نام است و آن را نوشته‌است، که خود ایشان از مریدان شیخ صدرالدین اردبیلی پسر بوده‌است. بر اساس نوشتهٔ ابن بزاز «شیخ صفی‌الدین از نوادگان یک نجیب‌زاده به نام است.» نیاکان پدری خاندان صفوی بر اساس کهن‌ترین ویرایش خطی کتاب صفوه الصفا به شرح زیر است:
 شیخ صفی‌الدین ابوالفتح اسحق بن شیخ امین‌الدین جبراییل بن قطب‌الدین بن صالح بن محمد حافظ بن عوض بن فیروزشاه زرین‌کلاه. 
 شاهان صفوی برای هر چه بیشتر مشروعیت بخشیدن به پادشاهی‌شان در جهان شیعه، خودشان را از تبار برمی‌شمردند و برای همین نوشته‌های را دست‌کاری کرده و نشانه‌های اصالت در خاندان صفوی را تاریک و گنگ ساختند. 
 به نظر می‌رسد امروزه میان پژوهش‌گران و تاریخ‌دانان دودمان صفویه این هم‌رایی وجود دارد که اصالت خاندان صفوی به بازمی‌گردد که در سدهٔ یازدهم میلادی به کوچ کرده و در اردبیل جای گزیده‌اند. از این رو امروزه بیشتر پژوهش‌گران بر اساس اصالت شیخ صفی‌الدین اردبیلی، خاندان صفوی را از تبار می‌دانند و به همین روی، صفویان اصالتاً یک خاندان ایرانی‌زبان به‌شمار می‌رود. 
از سویی دیگر شیخ صفی‌الدین خود یک سنی بود، آیینی که امروزه بیشتر مردم کرد از آن پیروی می‌کنند. 
 با شیوه اردبیلی (که زبانی ایرانی است) زبان مادری نیای بزرگ صفویان، بوده‌است و اشعاری بدین زبان در کتاب و سروده‌است. شیخ صفی‌الدین اردبیلی همچنین به «پیر آذری» شهرت داشته‌است. پدر شیخ صفی‌الدین اردبیلی، (۶۵۰–۷۳۵ه‍.ق) و اجداد وی در حدود سه سده در قریه به شغل زراعت مشغول بوده‌اند. نوه شیخ صفی‌الدین اردبیلی و پسر ، در هنگام مواجهه با در حوالی جیحون موطن خود را اردبیل معرفی کرد. 
 مادر ، که نام مسیحی او «مارتا» بوده، دختر و بود.
 همچنین چندی دیگر از پژوهش‌گران نیز بر آذری بودن صفویان پای فشرده‌اند.
{"title": "دودمان صفویان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D9%88%D8%AF%D9%85%D8%A7%D9%86_%D8%B5%D9%81%D9%88%DB%8C%D8%A7%D9%86&oldid=34919817", "language": "fa"}