یا لارنگوسکوپی (Laryngoscopy) یک مداخله درمانی است که طی آن چین‌های مربوط به تارهای صوتی و چاکنای مشاهده می‌شود.
 وسیله‌ای که برای مشاهده و چاکنای به کار می‌رود لارنگوسکوپ (Laryngoscope) یا حنجره‌بین نامیده می‌شود.
 کلمه لارنگوسکوپ از دو جزء Larynx + Scope تشکیل شده‌است. این وسیله برای مشاهده حنجره، تارهای صوتی و مجرای بین آن‌ها استفاده می‌شود. دو نوع لارنگوسکوپ وجود دارد؛ نوع سخت و نوع قابل انعطاف.
 بعضی از مورخان (به عنوان مثال ، مورل مکنزی) اولین لارنگوسکوپ اختراع شده را به بنیامین گای بابینگتون (1866-1794) نسبت می دهند که دستگاه خود را "Glottiscope" نامیده بود [1]. فیلیپ وون بوزینی (1773-1809) [2 و 3] و گارینیارد د-لا-تور جزء اولین پزشکانی بودند که برای معاینه دهان و حنجره و هیپوفارنکس از آینه های دهان استفاده می کردند ]4[. در سال 1854 ، یک مربی آواز اسپانیایی به نام مانوئل گارسیا (1805-1905) اولین مردی بود که گلوتهای عملکردی و حنجره را در یک انسان زنده مشاهده کرد. گارسیا ابزاری را تولید کرد که از دو آینه استفاده می کرد و خورشید به عنوان منبع نور خارجی آن بود [5 و 6]. وی با استفاده از این دستگاه توانست عملکرد دستگاه گلوتایک خود و بالاترین قسمت بالای نای خود را مشاهده کند.{{Interventions infobox|
 این نوع لارنگوسکوپ برای مشاهده مستقیم استفاده می‌شود. دستگاه متشکل است از یک دسته بلند (که چند باتری در آن قرار می‌گیرد) و یک تیغه که در نوک آن منبع نوری کوچکی تعبیه شده‌است. تیغه‌ها بر دو نوعند. تیغه Macintosh که حالتی خمیده دارد و میلر (Miller) که مستقیم است. تیغه Macintosh آسان تر کار گذاشته می‌شود، در حالی که تیغه میلر (Miller) دید بهتری از تارهای صوتی در اختیار پزشک قرار می‌دهد. میلر (Miller) معمولاً در کودکان استفاده می‌شود برای جای‌گذاری لارنگوسکوپ بیمار باید به پشت دراز بکشد. سپس دستگاه از راه دهان وارد شده و از روی به سمت حنجره رانده می‌شود تا حدی که تارهای صوتی قابل مشاهده باشند.
 از لارنگوسکوپ سخت معمولاً در هنگام استفاده می‌شود. این فرایند غالباً بسیار دردناک و ناراحت‌کننده است و به همین دلیل در بیماری که به هوش باشد انجام نمی‌شود. یکی از مشکلاتی که ممکن است در اثر کارگذاری نادرست لارنگوسکوپ رخ بدهد، وارد آمدن آسیب به داندان‌های بالایی بیمار است. استفاده از حنجره‌بین در هنگام لوله گذاری، مرحله‌ای از محسوب می‌شود. لارنگوسکوپ توسط مانوپل گارسیا اختراع شد.
 این نوع از لارنگوسکوپ برای معاینه‌های داخل مطب استفاده می‌شود. در طی معاینه بیمار کاملاً به هوش است بنابراین می‌توان تارهای صوتی را حین صحبت کردن مشاهده کرد. این دستگاه ممکن است به ابزارهایی کوچک برای نمونه برداری از بافت‌های مشکوک مجهز باشد.
 از سال ۲۰۰۱ با اختراع و عرضه لارنگوسکوپ ویدیوئی امکان لوله گذاری آسان و کم خطر امکان‌پذیر شده‌است. در این حنجره بین، دوربین با کیفیت بالا در انتهای تیغه لارنگوسکوپ تعبیه شده‌است که دید وسیع تری را ایجاد می‌کند.
 
 
 
 2. Hunting, Penelope (2002). The history of the Royal Society of Medicine. RSM Press. p. 79. .
3. Koltai PJ, Nixon RE (1989). "The story of the laryngoscope". Ear, Nose, & Throat Journal. 68 (7): 494–502. 
4. Bailey B (August 1996). "Laryngoscopy and laryngoscopes--who's first?: the forefathers/four fathers of laryngology". Laryngoscope. 106 (8): 939–43. 
5. Stark, James (2003). Bel canto: a history of vocal pedagogy. University of Toronto Press, p. 5.
{"title": "حنجره‌بینی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D9%86%D8%AC%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%D8%A8%DB%8C%D9%86%DB%8C&oldid=33462184", "language": "fa"}