برای دیگر کاربردها را ببینید. (به : ) یک حالت و حالت تکرار شونده روزانه است که در آن فرد هوشیار بوده و درگیر پاسخ‌های و رفتاری منسجم با محیط بیرون است. بیداری برعکس حالت بوده و در حالت خواب بیشتر ورودی‌های خارجی که از طریق دریافت می‌گردد از پردازش عصبی حذف می‌شوند. 
 چرخه خواب و بیداری توسط بخش‌های مختلف مغز مانند هسته‌های ، ، و تنظیم و هماهنگ سازی می‌شود. هورمون‌های زیادی مانند ، ، ، و … نیز در این فرایند نقش دارند. 
 همچنین ببینید: و نیاز به خواب با مدت زمان بیداری افزایش می‌یابد و با زمان سپری شده در خواب از بین می‌رود، فرآیندی که به آن هموستاز خواب می‌گویند. هنگام بیداری میزان داخل مغز افزایش می‌یابد و در صورت رسیدن به حد مشخص، احساس خواب آلودگی در شخص ایجاد می‌شود. در مقابل، در زمان خواب و مصرف یا میزان آدنوزین مغز کاهش می‌یابد و احساس و نیاز به خواب از بین می‌رود. 
 مغز برای حفظ شرایط مناسب خود، نیاز دارد که فعالیت‌ها و شلیک‌های عصبی نورون‌ها پایین باشد تا در زمان نیاز، انرژی را برای بخش‌های به خصوصی از مغز که در زمان‌های خاصی مانند حل یک مسئله فعال می‌شوند، ذخیره کند. هر چه مغز بیشتر بیدار بوده باشد، سرعت شلیک همزمان پالس‌های الکتریکی بیشتر می‌شود و پس از دوره‌های خواب مداوم، سرعت و همزمانی شلیک‌های نورون‌ کاهش می‌یابد. 
 یکی دیگر از اثرات بیداری کاهش موجود در است که نورون‌ها را تأمین می‌کند. مطالعات نشان داده‌اند که یکی از عملکردهای اساسی خواب این است که منبع انرژیِ گلیکوژن را دوباره پر کند. 
 مقاله‌های اصلی: و بیداری توسط یک تعامل پیچیده بین چندین سیستم که در به وجود و از طریق ، ، و ساختارهای هسته ای پیش مغز ادامه می‌یابد، ایجاد می‌شود. هیپوتالاموس خلفی نقش کلیدی در فعال سازی ، که زمینه‌ساز بیداری است، ایفا می‌کند. چندین سیستم که در این قسمت از مغز منشأ می‌گیرند، تغییر حالت بیداری به خواب و خواب به بیداری را کنترل می‌کنند. نورون‌های در و هیپوتالاموس خلفی-جانبی مجاور آن، به کل مغز می‌رسند و مهم‌ترین سیستم تنظیم بیداری را تشکیل می‌دهند که تاکنون در مغز شناسایی شده‌است. سیستم زمانی شبانه را به وسیلهٔ در یک بازه ۲۴ ساعته بیان و فرایند چرخه خواب، ترشح و سایر عملکرد بدن را تنظیم می‌کند. سیستم کلیدی دیگر، سیستمی است که توسط ها (همچنین به عنوان هیپوکرتین شناخته می‌شود) نورون‌ها را طرح‌ریزی می‌کند. این در نواحی مجاور نورون‌های هیستامینی و مانند آنها، به‌طور گسترده در بیشتر نواحی مغزی وجود دارند و با برانگیختگی مرتبط هستند. کمبود اُرکسین یا تخریب نورون‌های تولیدکننده آن، یکی از دلایل بروز شناخته شده‌است. 
 تحقیقات نشان می‌دهد که نورون‌های اورکسین و هیستامین نقش‌های متمایز، اما مکملی را در کنترل بیداری ایفا می‌کنند. 
 مطالعات عنوان می‌کند که بیدار نیست و بیداری در به دلیل ناشی از تولد و فعال شدن آغاز می‌شود.
{"title": "بیداری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C&oldid=34260619", "language": "fa"}