مشهور به و (متولد ۱۲۳۴ قمری در - ۱۳۰۷ قمری در ) از حکمای قرن چهارده هجری قمری است.
 او فرزند ، از حکمای بزرگ اصفهان بود. او سه ساله بود که پدرش به سفارش از اصفهان به کوچید تا چراغ حکمت را در تازه و بیفروزد. آقا علی علوم متداول را نزد پدرش و علمای دیگر آموخت و به دلیل کسب تبحر در علوم عقلی و نقلی، از استادان برجسته و بزرگ در تهران به‌شمار می‌رفت. او نزدیک به شصت سال در تهران حکمت و فلسفه را تدریس و ترویج کرد و شاگردان بسیاری را نیز پرورش داد و چون اغلب شاگردان او خود در علوم گوناگون استاد شدند، از این رو به آقا علی، و لقب دادند. همچنین به دلیل این که او ابتکارات و نوآوری‌هایی را در حوزه علوم عقلی ایجاد کرد به نیز مشهور شده‌است. از آن‌جا که بیش‌تر عمرش را در تدریس علوم گوناگون سپری کرد به نیز معروف شده‌است. 
 وی از مشهورترین حکمای سده سیزده هجری و از مدرسان قدیم است. به دلیل استفاده از روش استدلالی خاص و مهارت فوق‌العاده اش در تدریس کلام و فلسفه و حکمت و ریاضیات به مدرس و استاد الاساتید مشهور شده‌است و به علت داشتن مکارم اخلاقی و معنوی با عنوان نیز نامیده می‌شده‌است. 
وی در جوار مدفون است.
{"title": "آقاعلی زنوزی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A2%D9%82%D8%A7%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%B2%D9%86%D9%88%D8%B2%DB%8C&oldid=34623172", "language": "fa"}