( : ؛ ۳۰ دسامبر ۱۹۱۸ – ۱۵ اکتبر ۱۹۷۸) آمریکایی بود. او به دلیل بی‌توجهی و رعایت نکردن استانداردهای حرفه‌ای و به نمایش کشیدن عکس‌های واضحی از خشونت‌ها در شهرت فراوانی یافت.
 او سه بار برندهٔ شد و همچنین در ۱۹۵۹ برنده جایزه کنفرانس سالانه ASMP در بخش و نیز توسط مجله معروف و پرمخاطب عکاسی جزء ۱۰ عکاس برگزیده جهان انتخاب شد. 
 از عکس‌های معروف او می‌توان به «قدم به »، «قابله و پرستار»، « »، «پزشک دهکده»، « »، «سرباز خط مقدم با قمقمه» و «شب زنده‌دار اسپانیایی» اشاره کرد.
 و در سال ۱۹۱۸ در ایالت به دنیا آمد و در دوران دبیرستان در یک روزنامه محلی به کار پرداخت. در سال ۱۹۳۶ با استفاده از یگانه بورسی که برای رشته عکاسی وجود داشت، وارد شد. پس از یک نیمسال تحصیلی، به خاطر اشتباه استادش در نمره درس ، آنجا را به قصد ترک کرد. بعد از همکاری کوتاهش با نشریه ، در سال ۱۹۳۹ به پیوست؛ اما به دلیل رضایت نداشتن از وظایفی که مجله لایف به او می‌سپرد و استفادهٔ سطحی آن‌ها از عکسهایش، پس از ۲ سال از آنجا استعفا داد.
 علاقه او به عکسبرداری از وقایع به فعالیت مستقلش پایان بخشید و پس از آن که مأموریتش را برای چند نشریه مختلف انجام داد و تجربیاتی اندوخت، بار دیگر در سال ۱۹۴۴ به عنوان خبرنگار مجله لایف در ، همکاری خود را با این نشریه از سر گرفت.
 یوجین اسمیت از سال ۱۹۴۷ تا۱۹۵۴ برای چندین گزارش مصور عالی تهیه کرد. بهترین این گزارش‌ها از نظر خود اسمیت گزارشی بود دربارهٔ یک که در یک ناحیه روستایی در کار می‌کرد خود اسمیت دربارهٔ آن گزارش می‌گفت: آن گزارش نتیجه بخش‌ترین کار عکاسی من بود اما به اعتقاد بسیاری دیگر، بهترین و گویاترین گزارش مصور اسمیت، دهکده اسپانیایی بود که به صورت ترکیبی عالی از عکس و کلام در سال ۱۹۵۱ تهیه شد. عکسهای این گزارش از روستای دورافتاده‌ای در غرب گرفته شد که مردم آن در ، و زندگی خود را سپری می‌کردند دیگر گزارش‌های مصور اسمیت نیز با ارزش‌های والای مشابهی تهیه شد یکی از آن‌ها دربارهٔ در آفریقا بود که باعث شد اسمیت در سال ۱۹۵۴ برای بار دوم از مجله لایف کناره‌گیری کند؛ زیرا او با نحوه انتخاب و کادربندی مجدد و صفحه‌آرایی عکس‌های آن توسط سردبیر مخالف بود.
 پس از این ماجرا او به پیوست و با انجام چند گزارش تصویری مستقل، تدریس و آماده‌سازی کتاب قدم به باغ عدن که باید مجموعه آثارش را دربرگیرد، شهرت و اعتبار خود را تثبیت کرد. اسمیت در دهه ۷۰ میلادی، آخرین گزارش مصور مهم خود را دربارهٔ شهر در جنوب و ماهیگیران تهیه کرد مردم آن ناحیه قربانیان در اثر ضایعات یک کارخانه مواد شیمیایی بودند؛ قربانیانی که با درد، ، تغییر شکل‌های مادرزادی و مرگ دست به گریبان بودند. انتشار آن عکس‌های و مستند باعث شد که به توجه بیشتری شود و برای جبران خسارات قربانیان آن، کوشش‌هایی صورت بگیرد.
 یوجین اسمیت هیچ جنبه شاعرانه‌ای به صحنه‌هایش نمی‌بخشد و نمی‌کوشد تا آن‌ها را زیبا جلوه دهد با این حال جنبه‌ای دوست داشتنی و لطیف در پدیده‌هایی که او عکاسی می‌کند، وجود دارد او برای گرفتن عکس‌هایش آنقدر شور و نیرو دارد که نتیجه کار چیزی فراتر از عکاسی برای هنر و امثال آنهاست او همیشه آرزو می‌کرد که عکس‌هایش بتواند کسی را به تحرک وادارد و منشأ عمل و اثر بشود یا چیزی را تغییر بدهد؛ اتفاقی که از طریق عکسهایش صورت گرفت و موجب ویرانی یک بازداشتگاه، ساخته شدن بیمارستان برای یک قابله، مبارزه علیه بیماری، آلودگی محیط زیست و نژادپرستی شد.
 یوجین اسمیت در سال ۱۹۷۸ پس از۴۰ سال عکاسی، در درگذشت و میراثی گرانبها از خود به یادگار گذاشت او خود را جدا از آدمها حس نمی‌کرد و در مقابل کسانی که او را به اصرار شخصیتی افسانه‌ای می‌خواندند، خود را معمولی و کم‌اهمیت می‌دانست یوجین اسمیت دربارهٔ خود می‌گوید:
{"title": "دابلیو. یوجین اسمیت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D8%A8%D9%84%DB%8C%D9%88._%DB%8C%D9%88%D8%AC%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D8%B3%D9%85%DB%8C%D8%AA&oldid=34704046", "language": "fa"}