یا ( : 𐬛𐬀𐬉𐬎𐬎𐬀 , دوا : देव ) یکی از واژه‌های کهن و قدمت آن به دوران می‌رسد. دیوان گروهی از پروردگاران آریائی بوده‌اند. پس از جدائی ایرانیان از هندوان و ظهور پروردگاران مشترک قدیم یعنی دائوا که مورد پرستش هندوان بودند، نزد ایرانیان گمراه‌کنندگان و شیاطین خوانده شدند. چنان‌که در آئین کلاً به مردم بدمنش هم اطلاق می‌شود. به این خاطر واژه که ریشه در واژه دائوا دارد در فارسی امروز به معنی موجودی پلید و منفی دانسته می‌شود.
 واژهٔ دیو در به صورت دَئوَ و در دِو و در فارسی دیو گفته می‌شود. در زبان باستان دِوَ یا دَئوه به معنی فروغ و روشنائی و نام خداست. اشتقاق این واژه در میان اقوام آریائی نیز معنی خدا دارد چنان‌که در یونانی و در لاتینی در فرانسه و در انگلیسی و در ایرلندی بکار می‌رود. 
 (به : ) در دین به معنی و است. در هندوئیسم مدرن، می‌توان آن را آزادانه به هر موجود خیرخواه خارج از جهان مادی اطلاق کرد. دیوها همچنین نابرادری به شمار می‌آیند که قدرتی هم پایه دارند. دیوها همواره با در حال جنگ هستند. 
 (به : ) و (به : ) برابر است؛ این واژه در آئین هندو به جای یا نمود مادینه خداوند به کار می‌رود. او همتای مادینه‌ای است، که بدون وی، نمود نرینه، که نمایانگر هوشیاری و پرواگری است، ناتوان و ناپایاست. دِوی، گوهر و هسته همه ایزدبانوان هندوست. سه نمودگار شناخته شده مادر جاودانه در آئین هندو، (خدای دارایی و توانگری)، (خدای مهر و امید مینوی) و (خدای دانش، شناخت و هنر) هستند.
{"title": "دائوا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D8%A6%D9%88%D8%A7&oldid=34926581", "language": "fa"}