یا دقیق‌تر ، یک (e-cap) با یک جامد از یک است. چهار نوع مختلف وجود دارد:
 
 
 
 خازن‌های الکترولیتی پلیمر نیز در ساختاری ترکیبی موجود هستند. خازن‌های الکترولیتی پلیمری ترکیبی یک الکترولیت جامد پلیمر با یک الکترولیت مایع. این نوع با مقدار ESR کم مشخص می‌شود، اما دارای جریان نشتی کم و غیرحساس به گذار هستند، با این حال آن‌ها طول عمر وابسته به دما مشابه خازن غیر جامد الکترونیکی دارند.
 آلومینیومی (Al-e-cap) با مایع در سال ۱۸۹۶ توسط اختراع شد.
 با جامد (MnO ) الکترولیت‌های در اوایل 1950s اختراع شد بود، به عنوان یک خازن کم ولتاژ کوچک‌شده و قابل اطمینان‌تر برای تکمیل به تازگی اختراع شده، ببینید را.
 به خازن‌هایی با کم و اندوکتانس سری معادل کم (ESL) برای خازن‌های بای‌پس و دی‌کوپلینگ مورد استفاده در خطوط منبع تغذیه مورد نیاز بود. 
 این موفقیت در سال ۱۹۷۳ رخ داد و با کشف ای هیگر و اف ودل 
 یک پلیمر رسانای جدید برای خازن‌های پلیمر تانتالومی توسط در کنفرانس "1999 Carts" ارائه شد. این خازن از پلیمر رسانای آلی به تازگی توسعه یافته PEDT (پالی (۳،4- etylenedioxythiophene))، که همچنین به عنوان پی‌ایی‌دی‌اوتی (نام تجاری Baytron®) نیز شناخته می‌شود، استفاده کرد. 
 مزایای استفاده از در برابر :
 
 
 
 
 مضرات در برابر :
 
 
 مزایای استفاده از :
 
 
 معایب :
 مزایای استفاده از و خازن‌های الکترونیکی آلومینیومی در برابر MLCCs (سرامیکی):
{"title": "خازن پلیمری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%A7%D8%B2%D9%86_%D9%BE%D9%84%DB%8C%D9%85%D8%B1%DB%8C&oldid=32421790", "language": "fa"}