در به نوع و تعداد و ترتیب قرار گرفتن دست و یا در جانداران ، یا داکتیلی ( : ) می‌گویند.
 بررسی نوع انگشت‌بندی جانداران بر پایهٔ تعداد انگشت‌ها نشان می‌دهد که می‌شود همه جانداران را به پنج دستهٔ یک‌انگشتی‌ها، دوانگشتی‌ها، سه‌انگشتی‌ها، چهارانگشتی‌ها و پنج‌انگشتی‌ها تقسیم کرد.
 انگشت‌بندی جانداران همچنین می‌تواند تحت تأثیر نقص‌های مادرزادی شکل گرفته باشد؛ نقص‌هایی چون انگشت‌چسبی، پُرانگشتی، کم‌انگشتی و خمیده‌انگشتی.
 به جاندارانی که در هر دست یا پا پنج انگشت دارند جانداران پنج‌انگشتی می‌گویند.
به‌طور سنتی باور بر این است که نیاکان همه زنده امروزی دست و پاهای پنج‌انگشتی داشته‌اند، اگرچه بسیاری از گونه‌ها در حال حاضر برخی یا تمام انگشت‌های خود را با فرایند از دست داده‌اند یا دچار دگرگونی شده‌اند. با این حال، این دیدگاه توسط در مقاله ۱۹۹۱ او به نام «هشت (یا کمتر) خوکچه کوچک» به چالش کشیده شد. او در این نوشتار، چندانگشتی بودن در چهارپایان اولیه را بررسی کرده و تخصصی شدن کار انگشت‌ها از طریق کاهش تعداد آن‌ها را توصیف کرده‌است.
 خزندگان امروزی پنج‌انگشتی‌اند. سگ‌ها و گربه‌ها در پنجه‌های خود چهارانگشتی‌اند اما با حساب شست کوچکی که بالاتر از انگشتان خود دارند و به معروف است، می‌توان آن‌ها را هم پنج‌انگشتی به‌شمار آورد.
 به گونه چینشی در دست و پای جاندار می‌گویند که شامل چهار انگشت باشد، مانند بسیاری از ، و .
 از نمونه‌های جانوران سه‌انگشتی می‌تواند و نیاکان اسب مانند 
 و از دوانگشتی‌ها هستند. در انسان از این نام برای نوعی ناهنجاری جسمانی استفاده می‌شود که در آن انگشت‌های میانی دست یا پا موجود نباشد و تنها انگشت شست و انگشت پنجم یا انگشتان بزرگ و کوچک باقی مانده باشند. پستانداران شکافته‌سُم (مانند گوزن، گوسفند و گاو - ) و همچنین دوانگشتی هستند.
 اسب‌های امروزی و سایر گروه و همچنین کانگوروهای یک‌انگشتی هستند. تک‌انگشتی‌بودن کارکردمحور نیز در جانداران رخ می‌دهد بدین معنی که وزن بدن تنها روی یکی از انگشتان چندگانه آن‌ها قرار می‌گیرد که به نام نمونه آن است. به نام نیز روی اندام جلویی خود تنها یک انگشت بالی داشت که با این وصف می‌توان او را هم یک‌انگشتی دانست.
 مقالهٔ اصلی: وضعیتی است که در آن دو یا چند انگشت با هم جوش خورده و یکی شده باشند. انگشت‌چسبی به‌طور معمول در برخی از مانند و بیشتر مانند دیده می‌شود. بروز انگشت‌چسبی در انسان یک وضعیت غیر معمول به‌شمار می‌آید.
 مقالهٔ اصلی: به وضعیتی می‌گویند که یک اندام دارای تعداد انگشت‌های بیش از حد معمول باشد. این امر می‌تواند در نتیجه ناهنجاری مادرزادی در یک حیوان پنج‌انگشتی معمولی رخ بدهد. پرانگشتی در بین گربه‌های خانگی بسیار رایج است.
 پرانگشتی در آبزیان چهارپای اولیه، مانند خارتاق ( ) گوناری حالتی معمول بود. پرانگشتی همچنین به‌طور ثانویه در برخی از چهاراندامان بعدی مانند دیده می‌شود. این‌که استفاده از اصطلاح پرانگشتی معمولاً برای نقایص مادرزادی اختصاص یافته نشان می‌دهد که در آن زمان به عنوان یک ناهنجاری در نظر گرفته می‌شد، زیرا اعتقاد بر این بود که تمام چهاراندامان امروزی پنج‌انگشتی هستند یا اجدادشان پنج‌انگشتی بوده‌است.
 مقالهٔ اصلی: به معنای داشتن تعداد انگشتانی کمتر از معمول است، در صورتی است که ناشی از قطع عضو نباشد. گاهی اوقات به آن اشتباهاً (هیپوداکتیلی) می‌گویند و گاه نیز با (آفالانژی) اشتباه گرفته می‌شود. بی‌بندی فقدان در یک یا (معمولا) تعداد بیشتری از انگشتان است. هنگامی که بر روی دست یا پا هیچ‌یک از انگشتان وجود نداشته باشد، به آن (آداکتیلی) گفته می‌شود. 
 مقالهٔ اصلی: که به عنوان ناهنجاری شکاف دست نیز شناخته می‌شود، عدم وجود مادرزادی یک یا چند انگشت مرکزی دست و پا است. در نتیجه، نوعی از کم‌انگشتی به‌شمار می‌آید. ، گوینده رادیویی، احتمالاً شناخته شده‌ترین فرد مبتلا به این ناهنجاری است که از هر ۹۱۰۰۰ نفر یک نفر را مبتلا می‌کند. دست خرچنگی آشکارا در میان ساکنان وادوما در رایج‌تر است.
 مقالهٔ اصلی: یک اصطلاح پزشکی است که انحنای یک انگشت (انگشت یا پا) را در صفحه کف دست، معمولاً انگشت پنجم ("انگشت کوچک") به سمت انگشت چهارم مجاور ("انگشت حلقه") توصیف می‌کند. این یک ناهنجاری منزوی نسبتاً رایج است که اغلب مورد توجه قرار نمی‌گیرد، اما در ترکیب با سایر ناهنجاری‌ها در برخی از سندرم‌های ژنتیکی مانند ، و نیز رخ می‌دهد.
{"title": "انگشت‌بندی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B4%D8%AA%E2%80%8C%D8%A8%D9%86%D8%AF%DB%8C&oldid=33927061", "language": "fa"}