یا به دری ( : ) نام یک گیاه علفی یک‌سالهٔ گل‌داری است. گیاه خشخاش از تا گل می‌دهد. بخش‌های مختلف خشخاش به ویژه شیرهٔ خشک‌شدهٔ کاس‌برگ آن که به معروف است خاصیت آرام‌بخش، ضد درد و ضد دارد.
 از این گونه استخراج می‌شود که مصارف دارویی و صنعتی بسیاری دارد از جمله ، ، ، و چند آلکالویید مهم دیگر.
همچنین این گونه واریته و کولتیوارهای زیاد و گوناگونی نیز دارد.
پس از رسیدن میوه که به صورت کپسول است با خراشیدن آن شیرابه سفیدرنگی بدست می‌آید که با خشک کردن آن (آب آن گرفته شود) ماده‌ای قهوه‌ای رنگ به نام تریاک حاصل می‌شود.
 استفاده از روغن خشخاش به دوران کهن بازمی‌گردد. گیاه خشخاش در حدود ۳۴۰۰ سال پیش از میلاد در کشت می‌شده‌است. تصاویر روغن خشخاش در آثار باقی‌مانده از یافت شده‌اند. سومریان خشخاش را گیاه شادی (Hul Gil) می‌نامیدند. ساخت و استفاده از اپیوم در دوران شناسائی شده‌است. یونانی‌های باستان آن را اپیوم نامیدند.
 موارد مصرف: عمدتاً مصرف خوراکی دارد و دارای مزه‌ای تلخ که بر گرفته از طبیعت سرد و خشک آن است. در داروسازی نیز طیف مصرفی وسیعی دارد و به صورت استعمال بر اندام‌های خارجی و داخلی نیز کاربرد دارد.
 
 
 
 استرالیا، افغانستان، ترکیه و هندوستان تولیدکنندگان عمده خشخاش برای اهداف پزشکی و داروهای ساخته شده بر اساس خشخاش می‌باشند،
از قبیل مرفین و کدئین.
ایالات متحده آمریکا سیاست ذخیره‌سازی ۸۰٪ از مواد خام نارکوتیک خود از تولیدکنندگان تجاری اش، هندوستان و ترکیه را در پیش روی دارد.
 در صورت مداومت استعمال بر ناحیه پشت گردن باعث کند شدن فعالیت عصبی و کاهش حافظه می‌شود.
{"title": "خشخاش", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B4%D8%AE%D8%A7%D8%B4&oldid=34971458", "language": "fa"}