(۱۳۸۸ - ۱۳۸۵) تشکلی از دانشجویان در بود. پس از (۱۳۶۲-۱۳۵۹)، دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب نمایانگر ظهور دوباره‌ی فعالیت متشکل نیروهای چپگرا در سطح دانشگاه‌های ایران بودند. 
 در آذر ۱۳۸۶ دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب دست به برگزاری مراسم‌هایی به مناسبت زدند. بزرگترین مراسم در روز ۱۳ آذر در برگزار شد. پیش از شروع مراسم نیروهای شروع به دستگیری دانشجویان فعال کردند. بنا به گزارش , در جریان این سرکوب گسترده، بیش از چهل نفر از دانشجویان عضو این تشکل دستگیر و شکنجه شدند. 
 گرچه فعالین چپ از اوایل دهه هشتاد خورشیدی حضور چشمگیری در برخی دانشگاه‌ها داشتند، اعلام موجودیت دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب در سال ۱۳۸۵ صورت گرفت. در جریان اعتراضات دانشجویی خرداد ۱۳۸۵، طیفی از دانشجویان چپ با صدور بیانیه‌ای تحت عنوان «دانشگاه پادگان نیست» موجودیت تشکلی به نام دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب را اعلام کردند. 
 بر اساس مصوبات ، تشکل‌های غیر اسلامی امکان فعالیت در دانشگاه‌ها را ندارند. دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب چه پیش و چه پس از برگزاری مستقل مراسم در روز ۱۳ آذر ۱۳۸۶، یک «سازمان» به معنی عام آن نبوده بلکه شامل مجموعه‌ای از دانشجویان چپ که حول فعالیت‌های متعدد دانشجویی و سیاسی متشکل شده بودند، می‌شده‌ است. 
 در طول دوران فعالیتشان، دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب اقدام به سازماندهی دانشجویی، برقراری ارتباط با جنبش‌های کارگری و زنان، انتشار نشریات متعدد از جمله نشریه «خاک» و برگزاری مراسم‌ به مناسبت‌هایی همچون ، و کردند. 
 از جمله شعارهای دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب میتوان به «آزادی برابری»، «دانشگاه پادگان نیست»، «رهایی زن رهایی جامعه است»، «نه به جنگ»، «دانشجو کارگر اتحاد اتحاد»، «نه به سنگسار»، «نه به پوشش اجباری زنان» اشاره کرد. 
 در بیانیه این دانشجویان به مناسبت روز دانشجو در سال ۱۳۸۶ آمده بود:
 «نظامی و امنيتی شدن مسلم فضای دانشگاه، بيانگر ضرورت مقاومت همه جانبه دانشجويان در برابر سياست‌های عوامل سرکوب جنبش و تبديل دانشگاه به مقر نظامی و دفاعی جناحين حاکميت است؛ دانشگاهی که به اصرار و اعتقاد ما پادگان نيست!» 
 دستگیری گسترده‌ی دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب از چند روز پیش از برگزاری مراسم مستقل در ۱۳ آذر ۱۳۸۶ آغاز شد. این موج سرکوب در تهران با دستگیری ، ایلناز جمشيدی، انوشه آزادفر، مهدی گرايلو و بهروز کريمی‌زاده شروع شد و با دستگیری تعداد بیشتری از دانشجویان در روز ۱۳ آذر و روزهای پس از آن ادامه یافت. 
 طی این موج دستگیری فعالان و دانشجویان چپ‌گرا در سال ۱۳۸۶، تعداد زیادی از اعضای این تشکل دستگیر و شکنجه شدند. سازمان تعداد این دستگیری‌ها را بیش از چهل نفر میداند. پس از گذشت چند ماه در شرایط انفردای و تحت بازجویی و شکنجه ، اکثر این دانشجویان با قرارهای وثیقه سنگین آزاد شدند. برخی همچون محمد پورعبدالله در نهایت به احکام بلند مدت محکوم شدند. 
 انحلال تشکل دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب هیچوقت به صورت رسمی اعلام نشد، بلکه با صدور احکام و وثیقه‌های سنگین برای تعدادی از فعالین و خروج برخی دیگر از کشور و ادامه زندگی در تبعید، فعالیت تحت عنوان این تشکل دانشجویی به تدریج متوقف شد.
 در ۴ فروردین ۱۳۸۸، پس از یک دوره از اختلافات داخلی ، بخشی از زیرمجموعهٔ داب تحت نام ا صدور بیانیه‌ای با عنوان «پیش به سوی خودسازمان‌یابی کمونیستی» اعلام کرد «سبک کار پیشین در شرایط کنونی دستاوردی برای جنبش کمونیستی ایران نداشته و بالعکس سرزنده‌ترین و بالنده‌ترین محافل و حلقه‌های ستیز طبقاتی امروز را در اختیار دشمن طبقاتی می‌گذارد. از طرفی با مبارزه علیه انحلال‌طلبی و انفعال مبارزاتی، امر سازماندهی پیشگام دانشجویی را مهم‌ترین وظیفه دوره کنونی می‌دانیم … هیچ فردی که عضویت در سازمان‌های سیاسی موجود را داراست در سازمان‌یابی نوین ما راهی نخواهد داشت. ما سایت www.azady-barabary.com را نه سایت رسمی دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب، بلکه سایت برخی از رفقا می‌دانیم که سیاستی مغایر با این جمع اختیار کرده‌اند و به زودی انتشار ارگان سیاسی-تحلیلی خط خود را آغاز می‌کنیم». فعالیت «خط بازسازی» به صدور همین بیانیه محدود ماند.
 بهروز کریمی‌زاده و کاوه عباسیان در اردیبهشت ماه ۱۳۸۸ در دو نامهٔ مجزا به دلیل «خروج از ایران و دوری از محیط طبیعی فعالیت دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب»، از فعالیت‌های خود در این مجموعه کناره گرفتند. 
 در پاییز ۱۳۸۸، امین قضایی از اعضای این مجموعه در گفتگو با ، فعالیت با نام «دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب» را شکست‌خورده دانسته، اعلام کرد که «دیگر چیزی به نام دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب وجود ندارد». 
 
 محمد پورعبدالله که پس از آزادی با وثیقه به قعالیت‌های سیاسی‌اش ادامه داده بود، دوباره بازداشت شد و در سال ۱۳۸۸ به شش سال حبس محکوم شد. این حکم بعدها به سه سال کاهش پیدا کرد. علی عجمی نیز در سال ۱۳۸۸ دستگیر و محکوم به دو سال حبس شد. با وجود افول فعالیت تحت عنوان دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب، برخی اعضای آن در داخل و خارج از ایران همچنان به فعالیت‌های سیاسی خود ادامه دادند. به عنوان مثال بهروز کریمی‌زاده، کاوه عباسیان، حامد کیایی، بهزاد باقری، نسیم روشنایی و امین قضایی در خارج از کشور برای مدت کوتاهی اقدام به ادامه انتشار نشریه خاک در فضای مجازی کردند. همچنین امیرحسین محمدی‌فرد و ساناز الهیاری در دهه نود خورشیدی نشریه گام را منتشر کردند که در همان رابطه بازداشت شده و دست به اعتصاب غذا زدند. 
 ، سخنگوی دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب ، در تاریخ ۷ مرداد ۱۳۸۸ در سن ۲۶ سالگی، ۳ ماه پس آزادی از زندان به طرز مشکوکی در بیمارستان خورشید اصفهان درگذشت. 
 در اردیبهشت ۱۳۹۹، بدن بیجان علی عجمی در تبعید در دریاچه‌ای در شهر در ایالت پیدا شد.
{"title": "دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%AC%D9%88%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C%E2%80%8C%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87_%D9%88_%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C%E2%80%8C%D8%B7%D9%84%D8%A8&oldid=34541448", "language": "fa"}