، در ( ، ، ) و در ( ، ، ) مورد نکوهش قرار گرفته است و دید منفی نسبت به آن وجود دارد. بنابر اعتقاد این ادیان، این عمل گناه بزرگی شمرده شده و سبب رنج، سختی و عذاب در دنیای بعدی می‌شود؛ چراکه فرد به بدن خود آسیب زده‌است. 
 دیدگاه‌های مربوط به خودکشی، تحت‌تأثیر درون‌مایه‌های زیستی متنوعی، نظیر ، و قرار دارند. ادیان ابراهیمی به‌طور سنتی خودکشی را و تلقی‌می‌کنند که دلیل این مسئله، اعتقاد به است. 
 خودکشی در به معنای عقب‌نشینی از نیل به غایت کمال و سقوط به وادی حسرت و ناکامی و شقاوت ابدی در است. بر پایه ، خودکشی از نظر عقلی، محسوب می‌شود. در ، خودکشی امری مذموم است و فرد را بدون آن ‌که برایش مراسم ویژه‌ای اجرا شود، در آرامگاهی جدا از دیگر افراد دفن می‌کنند. این امر از دیدگاه اسلام نیز از گناهان کبیره است. 
 در میان پیروان و سازمان های ، یک عمل به شمار می‌رود. آنان بر این باورند فردی که خودکشی میکند در واقع خود را پیش کش می‌کند و خشم او را فروکش می‌کند. طبق اخبار ضد و نقیض و غیر رسمی،هر ساله سازمان های فراماسونری مراسمی را برای پیش کشی کسانی که قصد خودکشی دارند برپا می‌کنند و افراد سرشناس و در این مراسمات حضور‌می‌یابند.
 در یهودیت خودکشی امری مذموم است و جسد فردی که خودکشی کرده است بی‌آن‌که برایش مراسم ویژه‌ای اجرا شود، در آرامگاهی جدا از دیگر افراد دفن می‌شود. در این دین از هر وسیله بهره گرفته می‌شود تا خودکشی مورد بخشش واقع شود؛ بنابراین، معتقدند که یا فرد خودکش اصلاً به سبب همین ارتکاب عمل خودکشی، ثابت می‌کند که عقلش را از دست داده و در آن لحظه نمی‌توانسته درست بیندیشد و از همین روی، باید گناهش بخشیده شود، یا این‌که فرد خودکش، خود پیش از انجام عمل خودکشی از کردارش به شدت پشیمان بوده اما دیگر دیر شده بوده‌‌است. 
 گاهی خودکشی در (قوانین یهودیت) مجوز دارد. به‌طور مثال، گرفتن جان خود به سبب رسیدن به خیری برتر همچون حفظ جان دیگری که از آن با عنوان یاد می‌شود، مانعی ندارد. بیش‌تر معتقدند که مجاز نیست مرگ فردی، از راه یا تسریع شود تا درد و رنج کم‌تری بکشد، اما در این رابطه به روشنی چیزی را بیان نکرده‌ است. هم‌چنین، کسی حق کمک کردن به فردی برای انجام چنین عملی را ندارد؛ چراکه نقض قوانین به حساب آمده و گناه بزرگی محسوب‌می‌شود. 
 با این حال، در این دین، تاریخی طولانی دارد و به دیگر گونه‌های خودکشی ترجیح داده می‌شود. طبق گفته‌های یک تاریخ‌نگار به نام به تاریخ نخستین قرن ، بنای را در ۶ سال (۳۱ تا ۳۷ گ. م) برای خود ساخت تا در هنگام شورش بدان پناهنده شود. در سال ۶۶ گ. م و در آغاز نخستین جنگ یهودیان با رومی‌ها، گروهی از یهودیان به نام «سیکاری» گاریسون رومی را از فرمانروایی ماسادا به زیر کشیدند. پس از نابودی در سال ۷۰ گ. م، دیگر اعضای سیکاری به همراه خانواده‌های بی‌شماری از یهودیان به گریخته و در دژ بالای تپه آن، ساکن شدند و از آن دژ به عنوان پایگاهی برای اذیت و آزار رومیان بهره بردند. اما اینان که شمارشان به ۹۶۰ تن می‌رسید، چون نتوانستند را شکست دهند، برای آن‌که به دست آن‌ها اسیر نشوند، اقدام به خودکشی گروهی کردند. در هر خانواده، مرد، زن و فرزندان خود را کشت و سپس، همه مردان گرد هم آمدند و با قرعه‌کشی یک‌دیگر را می‌کشتند تا آخرین مرد که خود اقدام به خودکشی‌نمود. 
 بر پایه خداشناسی ، خودکشی از نظر عقلی گناه محسوب می‌شود و نقض یکی از است که می‌گوید: «کسی را مکشید». با این حال، بزرگی این گناه و شدت آن، بسته به شرایط ممکن است کم و زیاد باشد. در رساله توضیح‌المسائل کلیسای کاتولیک، پاراگراف ۲۲۸۳ آمده‌‌است:
 همچنین، پاراگراف ۲۲۸۲ اشاره‌می‌کند که:
 در گذشته، کلیسای کاتولیک برای خودکش‌ها مراسم تدفین کاتولیکی و عزاداری دسته‌جمعی اجرا‌نمی‌کرد. اما اکنون، این‌چنین نیست. 
 پروتستان‌های محافظه‌کاری همچون و ، این چنین نتیجه‌گیری کرده‌اند که خودکشی در واقع گونه‌ای که فرد علیه خود مرتکب می‌شود، بنابراین گناهش به همان میزان گناه فردی است که فرد دیگری را کشته است. دیدگاه دیگر، این است که کسی که به دنبال رستگاری از سوی عیسی مسیح است، می‌بایست پیش از مرگش به رستگاری و نجات برسد. بیش‌تر پروتستان‌ها بدین باورند و از همین روی، معتقدند که فرد خودکش از آن‌جا که نمی‌تواند در دنیا به رستگاری برسد، بنابراین با مرگش این فرصت را از خود سلب کرده‌است؛ بنابراین گناه خودکشی نه به سبب خود این عمل، که به سبب امتناع از پذیرش فرصت نجات، صورت گرفته‌‌است. 
 بر این باور است که خودکشی یعنی امتناع از پذیرش هدیه خداوند که همانا جسم و زندگی این دنیایی است؛ بنابراین، این عمل ناشی از ناامیدی و نقض‌کننده فرمان ششم از ده فرمان، یعنی «کسی را نکشید»، بوده و در نتیجه، گناه محسوب می‌شود. این کلیسا هم‌چنین، مراسم تدفین مسیحی را برای خودکش‌ها به انجام نمی‌رساند. با این حال، گاهی در برخی موارد چنان‌چه کشیش از فرد خودکش شناخت داشته باشد و اطلاعاتش را با اسقف در میان گذارد، ممکن است اجازه برگزاری مراسم تدفین مسیحی برای فرد خودکش توسط اسقف صادر شود. در آموزه‌های ، ، و دیگران، خودکشی تقبیح شده‌ است. اما کسانی که به سبب مبتلا بودن به گونه‌ای خودکشی کرده‌اند، یا به سبب درگیر شدن در برخی موقعیت‌های استرس‌زای شدید، دست به این عمل زده‌اند، کلیسای ارتودکس در این موارد احساس هم‌دردی خود را بیان می‌دارد. 
 دیگر مذاهب مسیحیت، خودکشی را گناه در نظر نمی‌گیرند. حتی اگر خودکشی مذموم هم شمرده شود، کاراهایی همچون انگیزه فرد، شخصیت او و دیگر کاراها می‌بایست مدنظر قرار بگیرند. برخی پیروان این‌گونه می‌اندیشند. در خودکشی، عموماً عملی اشتباه در نظر گرفته می‌شود. با این حال، ممکن است بر پایه شرایط فرد خودکش به سبب ارتکاب این گناه مقصر یا گناه‌کار قلمداد‌نشود. 
 در سنت‌های کهن مسیحی، انگیزه‌های خودکشی متفاوت بوده‌اند. در میان شهدای ، سه زن وجود داشتند که برای پیش‌گیری از مورد تجاوز واقع شدن، دست به خودکشی زدند. با وجود آن‌که ویلیام فیپس این نمونه را به عنوان نمونه از خودکشی پیروزمندانه قلمداد می‌کند، آگوستین معتقد بود که: «با وجود آن‌که عمل آن سه زن در نظر خدا درست و شایسته بوده‌ است، اما آن زنان نمی‌بایست تصور می‌کردند که پاک‌دامنی آن‌ها با تجاوز از بین می‌رود». (در نظر آگوستین پاک‌دامنی امری انتزاعی و ذهنی است). در دوره‌ای که یهودیان، مسیحیان را تحت تعقیب و کشتار قرار می‌دادند، بسیاری از مسیحیان دست به خودکشی می‌زدند. خودکشی مسیحیان بدین روش چنان زیاد شد که یهودیان برگزاری مراسم عزاداری عمومی را برای کسانی که خودکشی می‌کردند، ممنوع کردند و اجازه تدفین آن‌ها در گورستان‌های مقدس را نمی‌دادند تا بتوانند جلو این پدیده را که داشت به شدت همه‌گیر می‌شد، بگیرند. 
 به‌علاوه این گفته که ("اگر به وارد شوم، آن‌جا خواهد بود: اگر رخت‌خوابم را در عالم ارواح بگسترانم، باز آنجا خواهد بود.") به این عقیده اشاره می‌کند که مردم به نمی‌روند، اگر فقط مرتکب شده‌باشند.
 همچنین ببینید: در و دیگر خودکشی محسوب می‌شود که با ارتکاب آن فرد در دنیای دیگر به جهنم میرود و عذاب میبیند. اسلام به طور سنتی خودکشی را و تلقی می‌کند که دلیل این مسئله، اعتقاد به مالکیت مطلق خدا بر نفس انسان و تقدس حیات است. خودکشی در فرهنگ اسلامی به معنای عقب نشینی از نیل به غایت کمال و سقوط به وادی حسرت و ناکامی و شقاوت ابدی در جهنم است. ]]
 ، در ( ، ، ) و در ( ، ، ) مورد نکوهش قرار گرفته است و دید منفی نسبت به آن وجود دارد.این عمل، گناه بزرگی شمرده می شود و سبب رنج، سختی و عذاب در دنیای بعدی می‌شود چون فرد به بدن خود آسیب زده است. 
 دیدگاه‌های مربوط به خودکشی، تحت‌تأثیر درون‌مایه‌های زیستی متنوعی، نظیر ، و قرار دارد. ادیان ابراهیمی به‌طور سنتی خودکشی را و تلقی می‌کنند که دلیل این مسئله، اعتقاد به است. طبق آیه‌ای در :
 بیش‌تر روحانیان مسلمان خودکشی و را اعلام کرده‌اند.
 ابو داوود چنین می‌گوید:
 عالمان این دین تأکید دارند که حمله انتحاری غیرشرعی است و هیچ ربطی به اسلام ندارد. 
 همچنین (گفته‌های را حدیث و جمع واژه‌ای آن را احادیث گویند) گوناگونی در تحریم خودکشی وجود دارد. به‌طور مثال:
 به‌علاوه از علیه السلام، شمشین شیعیان نقل است که: :
 
 
 خداوند در درباره قتل انسانی که کشتن اش واجب نشده شدیدا تهدید کرده و وعده عذاب جاوید داده است. چنانچه در آیه ۳۰ می فرماید:
 همچنین در آیه ۹۳ سوره نسا آمده است:
 در از نظر روحانی پذیرفته نیست. عموماً خودکشی، زیرپا گذاشتن قوانین به حساب می‌آید و بنابراین همچون کشتن دیگران، محسوب می‌شود. بر پایه برخی متون، مرگ با خودکشی (و هر نوع مرگ خشن دیگر) سبب می‌شود فرد به تبدیل شود و تا زمانی که قرار بوده زندگی کند، همین‌طور سرگردان در روی زمین باقی می‌ماند. 
 البته آیین هندو را از راه (مرگ با گرسنگی کشیدن) که مرگی غیر خشن به حساب می‌آید، پذیرفته‌است. اما پرایوپاوسا ویژه یوگی‌های پیری است که هیچ آرزو یا کار انجام نشده‌ای در این زندگی ندارند. همچنین، اگر فردی برای نجات جان دیگران کند، مرگش مورد پذیرش است.
 در ، خودکشی بالاترین گونه (خشونت) به حساب می‌آید و حرام است. مهم‌ترین آموزه آیین جین است. گونه‌ای خودکشی با گرسنگی کشیدن در یکی از مذاهب جینی وجود دارد که از آن با عنوان یاد می‌شود. طبق کتاب ، وقتی مرگ نزدیک است قول و قرار سالخانا با نزاک کردن بدن و آرزوها محقق می‌شود. همچنین در این کتاب آمده که سالخانا خودکشی نیست، چراکه مرتکب آن از همه آرزوها همچون دلبستگی بری می‌شود. 
 در کردار گذشته فرد بر آنچه اکنون تجربه می‌کند، بسیار مؤثر تلقی می‌شود. به همین ترتیب، کردار کنونی فرد به شدت بر تجربیات آینده فرد اثرگذار، در نظر گرفته می‌شوند. به این باور، گفته می‌شود. کردار مختارانه بازتاب در پی خواهند داشت. این بازتاب ناشی از تفاوت‌ها و شرایطی است که فرد در زندگی تجربه‌می‌کند.
 در آیین بودایی باور بر این است که در درجه نخست یا ناشی از اعمال بد گذشته فرد (دوکخا) است، یا ناشی از یک روند طبیعی است. از دیگر دلایل وجود رنج، می‌توان به و (یا ) اشاره کرد. از آنجا که هر چیزی به گونه‌ای غیر ابدی است، افراد ممکن است از حوادث سازمان‌یافته زندگی، احساس ناراحتی کنند. در آیین بودا برای شکستن ، توصیه می‌شود و خودکشی تقبیح می‌شود.
 از آنجا که نخستین پیامبر بودایی٬ افراد را از نابودی زندگانی، انذار کرده‌است، بودایی‌ها به خودکشی به عنوان عملی منفی نگاه می‌کنند. چنانچه کسی با خشم خود را بکشد، ممکن است در زندگی بعدی خود، در یک زمانه‌ی پر اندوه به دنیا پا بگذارد چرا که با افکاری منفی مرده است. با این حال، بر خلاف دیگر ادیان بودایی، به‌طور کلی خودکشی را تقبیح می‌کند چرا که اعتقاد بر این است که در اغلب موارد خودکشی، دلایل فرد خودکش منفی هستند؛ بنابراین، حتی خودکشی‌هایی که در ادیان دیگر استثناء هستند، در این دین، برایشان جایگاه ویژه در نظر گرفته نمی‌شود. بنابراین، در طول تاریخ بودایی استثناءهای بسیار کمی می‌توان مشاهده کرد.
 یکی از آن استثناءها داستان است که به سبب بیماری درد فراوانی می‌کشید. گفته می‌شود که وی برای پایان دادن به دردهایش خودکشی کرده‌است. در واقع او از راه از دنیا رفت.
 در آیین همچون آیین‌های توضیح مشخصی در رابطه با خودکشی وجود ندارد. برخی باورمندان این آیین خودکشی را زیر پا گذاشتن حریم زندگی می‌دانند و آن را نقض اصلی‌ترین باور ویکایی می‌دانند. با این حال چون باور به به جای باور به پاداش یا جزای ابدی برای فرد در این آیین وجود دارد، بسیاری معتقدند که خودکش‌ها نیز همچون دیگر افراد پس از مرگ دوباره متولد می‌شوند و از ظرفیت‌های زندگی‌های گوناگون که به آن‌ها داده می‌شود، بهره خواهند‌برد.
{"title": "خودکشی در ادیان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%A7%D9%86&oldid=35020369", "language": "fa"}