(به : ) رمانی است از رمان‌نویس که اولین بار در سال ۱۹۲۳ توسط انتشارات موندادوری و پس از مرگ مؤلف به چاپ رسید.
 این با روایتی عاشقانه، داستان زندگی را روایت می‌کند که با مشکلات روحی و روانی خاصی دست و پنجه نرم می‌کند؛ مشکلاتی که سبب می‌شوند او نتواند با اطرافیان خود به‌درستی ارتباط برقرار کرده و در کارهای هنری خود نیز به مشکل برمی‌خورد. 
 شخصیت اصلی داستان «داریو گاوینای» نام دارد و وقایع داستان در شهر می‌گذرد. نویسنده رمان فضای وهم‌انگیزی را در شهر رم به تصویر کشیده و مشکلات شخصیت داستانش را به کمک همین فضا بهتر نشان می‌دهد. رمان نوعی کاوش در ذهن شخصیت‌هاست، کاوش در منطقهٔ تاریکی که روان نام دارد. 
 این اثر نیز همانند دیگر آثار نگاهی تلخ و ناامیدی بنیادینی دارد که در آثار وی مشاهده می‌شود. این تلخی و ناامیدی را می‌توان در شروع داستان نیز مشاهده کرد. راوی داستان از شخصیتی سخن می‌گوید که «بدبختی و فلاکت قصد داشت حتی به درون روحش نیز رسوخ کند»؛ فردی که «حتی تکه‌نانی برای خوردن نداشت» و «هرچه بیشتر رنج می‌برد و ضعیف‌تر می‌شد مسایل نیز آشکارتر و واضح‌تر و به مانند توهماتی بر او پدیدار می‌گشتند.» 
 این رمان یکی از آخرین آثاری است که به قلم نوشته شده‌است، با این حال نخستین اثری از وی بود که از وی در ایران ترجمه و منتشر شد. 
 در پایان این کتاب مقاله‌ای نیز با نام «دربارهٔ رمان نو» نوشته آمده و توضیحاتی افزوده‌است که می‌تواند به درک بهتر مخاطب از داستان کمک کند. نویسنده در این بخش تاریخ آغاز را همزمان با ظهور آثار می‌داند؛ نویسنده‌ای که نخستین ایراد و اعتراض را به روایت داشت. انتخاب این مقاله به آن دلیل بوده که در میانهٔ آن و در بررسی در ، نگارندهٔ مقاله به نویسندگانی چون و اشاره می‌کند و این دو را از پایه‌گذاران رمان نو در ایتالیا می‌داند. وی معتقد است نوعی زشتی سنگدلانه را بر شخصیت‌هایش اعمال می‌کند و با ذکر مثال‌هایی از آثار این نویسنده، دلایل خود را برای ادعاهایش بر می‌شمارد.
{"title": "خودخواهان (رمان)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%D8%A7%D9%86_(%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86)&oldid=34240412", "language": "fa"}