( : )، که عمدتاً به عنوان شناخته شده (؟ – 969) ( : ) اهل روستایی به نام بین و در بود، که مرکز بود. او عضو یک خانواده خوب و تحصیلکرده بوده و روابط نزدیکی با یازدهمین شیعیان امامیه، ، داشت. همچنین خصیبی با یکی از عالمان مهم نصیری، که در حال حاضر در حال حاضر ، جنوب و شمال حضور دارند، نزدیک بود.
 الخصیبی مدتی به اتهام قرمطی بودن در بغداد زندانی بود. به گفته علویان، وی پس از استقرار در ، تحت حکومت ، حمایت و کمک حاکم آن، ، را در گسترش تعالیم خود جلب کرد. او بعداً کتاب به حامی خود تقدیم کرد. او در حلب درگذشت و بر مزارش که به زیارتگاه مقدس تبدیل شد، نام شیخ یبرق نوشته شده‌است.
 او چندین باور منحصر به فرد را آموزش و تبلیغ کرد. یکی از این باورها این بود که ، هر یک از پیامبران از تا ، و همچنین شخصیت‌های دیگری مانند ، ، برخی از بوده‌اند. به همین ترتیب، دیگر شخصیت‌های تاریخی تجسم و شمرده شدند.
 او و آثارش مورد ستایش عالم بانفوذ شیعه ایرانی قرار گرفته.
 اولین آشنایی خصیبی با تعالیم ابن نصیر، از طریق عبدالله الجنان بود که شاگرد محمد بن جنداب بود که خود او نیز شاگرد نصیر بود. خصیبی که از طریق الجنان وارد این دکترین شد، اکنون «پسر روحانی» یا مرید الجنان به حساب می‌رفت. اما با مرگ الجنان، خصیبی ابزاری برای ادامه تمرین و مطالعه این دکترین نداشت. این دوره خشکی بعداً با برخورد او با علی بن احمد که ادعا می‌کرد شاگرد مستقیم نصیر است، پایان یافت.
 به این ترتیب، خصیبی هم از الجنان و هم از علی بن احمد نقل می‌کرد و بدین ترتیب به انتقال عقاید نصیری ادامه داد. خصیبی لزوماً معتقد نبود که نماینده یک گروه شورشی و منشعب از شیعیان است، بلکه معتقد بود که او دارای دکترین واقعی شیعیان است.
 خصیبی، مؤسس فرقه علوی در دوران حکومت خود، از حمایت بهره‌مند شد. خصیبی را به مرکز ثابت فرقه جدید خود تبدیل کرد و با تعالیم خود مبلغانی را از آنجا تا ایران و مصر فرستاد. اثر اصلی کلامی او، کتاب ، به حامی او، فرمانروای حمدانیان، تقدیم شد. ترویج فعال را شروع کرده بود که به موجب آن، در قرن ۱۲ میلادی، میزبان یک جمعیت شیعه بزرگ شد.
{"title": "خصیبی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B5%DB%8C%D8%A8%DB%8C&oldid=33704394", "language": "fa"}