(همچنین به عنوان خونتای عالی مرکزی، شورای عالی و خونتای سویا شناخته می‌شود؛ به : ‎) به‌طور رسمی بود که در زمان ، اختیارات اجرایی و مقننه را تجمیع کرد. در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۱۸۰۸ پس از پیروزی اسپانیا در و پس از اعلام بی‌اعتبار بودن با استعفای و در بایون، خونتای مرکزی در اوایل ماه مه برقرار شد و از آن پس تا ۳۰ ژانویه ۱۸۱۰ فعال بود. در ابتدا توسط نمایندگان خونتاهای استانی تشکیل می‌شد و برای اولین‌بار نشست آن در به ریاست کنت فلوریدابلانکا، با ۳۵ عضو تشکیل جلسه داد. 
 خونتای عالی مرکزی از سردرگمی سیاسی ناشی از کناره‌گیری مجلس بوربون سر برآورد. دولت اسپانیا، از جمله شورای کاستیا، در ابتدا را در مورد اعطای تاج اسپانیا به برادرش پذیرفت. با این حال، جمعیت اسپانیا تقریباً به صورت یک‌صدا برنامه‌های ناپلئون را رد کردند و این مخالفت از طریق دولت‌های محلی شهرها و استان‌ها ابراز گردید. نظریه بنیادین سیاسی در اسپانیای سنتی این بود که سلطنت یک قرارداد بین شاه و مردم است (نگاه کنید به ) لذا دولت‌های محلی برای مواجهه با بحران، خود را به دولت‌های منفصل (واژه اسپانیایی برای "شورا"، "کمیته"، یا " هیئت مدیره ") بدل کردند.
 با این وجود، این تحول منجر به سردرگمی بیشتر شد، زیرا هیچ مرجع مرکزی وجود نداشت و اکثر نظامیان ادعای برآمدن رهبران نظامی دیگر را برای نمایندگی از سلطنت کشور به رسمیت نمی‌شناختند. به ویژه خونتای شهر سویا به دلیل نقش تاریخی این استان در تاریخچه تشکیل امپراتوری، ادعای اقتدار بر امپراتوری خارج از کشور را داشت. با درک این که برای هماهنگی تلاش‌ها علیه فرانسه و مقابله با کمک انگلیس به وحدت نیاز است، چندین خونتای استانی - ، ، و - خواستار تشکیل یک شورای مرکزی و واحد شدند. پس از یک سری مذاکرات میان خونتاها و شورای بی‌اعتبار کاستیا، خونتا مرکزی عالی نهایتاً در نشست رسمیت یافت. خونتای مذکور برای پادشاه غایب و دولت سلطنتی آن نقش جانشین را داشت و به فراخوانی نمایندگان استان‌های محلی و متصرفات خارج از کشور پرداخت تا حضورشان در نشست «مجلس فوق‌العاده و عمومی ملت اسپانیا» را جلب کند و در این کار موفق هم شد. این یک نهاد قانونگذار واحد برای کل امپراتوری و در عین حال بدنه‌ای منفک برای ایجاد قانون اساسی بود.
 شورای سلطنتی اسپانیا و هندها تقریباً با پذیرش تمامی نواحی سرزمین اصلی اسپانیا و مستعمرات را تشکیل داد و پیش نویس را تهیه کرد. این شورا متشکل از ژنرال ؛ مشاوران ایالت، آنتونیو د اسکانئو، و استبان فرناندز د لئون؛ و اسقف ، پدرو دو کوئدو و کوینتانو بود، که هیچ‌یک از آن‌ها در خونتای مرکزی عالی خدمت نکرده بودند. در نمایندگی ، به دلیل سلامتی نماینده پیشین، میگل د لاردیزابال و یوریبه عضو تعویضی خونتا شد. هنگامی که مجلس در ۲۴ سپتامبر ۱۸۱۰ شروع به کار کرد، اختیارات قانونگذاری و نظارت بر منطقه را به عهده گرفت.
 انحلال حکومت عالی مرکزی یک نقطه عطف مهم در بود. بیشتر آمریکایی‌های اسپانیایی-آمریکایی دلیلی برای به رسمیت شناختن یک دولت دست و پاگیر که هر لحظه در معرض تهدید فرانسوی‌ها بود، نمی‌دیدند و برای ایجاد خونتاهای محلی و حفظ استقلال منطقه‌شان از فرانسه شروع به کار کردند. جنبش‌های خونتای مستقل در ، ، و موفق بودند. جنبش‌های کمتر موفق ولی جدی، در نیز حادث شدند. اگرچه خونتاها ادعا می‌کردند اقدامات خود را به نام پادشاه مخلوع انجام می‌دهند، درست همان‌طور که قبلاً خونتای شبه جزیره این کار را کرده بود، ایجادشان فرصتی برای افرادی بود که استقلال کامل را مد نظر داشتند تا برنامه‌های خود را به‌طور علنی و ایمن تبلیغ کنند و باعث ایجاد بیست و پنج درگیری طی یک سال شد.
{"title": "خونتای عالی مرکزی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D9%86%D8%AA%D8%A7%DB%8C_%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C_%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%B2%DB%8C&oldid=32229049", "language": "fa"}