مشهور به حَلیمهٔ سَعدیّه دومین دایه ، پس از و مادر وی بود.
 پدر حلیمه، ابو ذُؤَیب عبداللّه بن حارث بن شِجْنَه سَعدی، از قبیلهٔ سعد بن بکر بن بود.
 همسر وی حارث بن العبدالعزی بود. فرزندان وی و حارث، پسری به نام عبدالله بن حارث و دو دختر به نام‌های انیسه بنت حارث و حذافه بنت حارث بودند.
 همسر حلیمه بود، ظاهراً یکی از دلایلی که پیامبر را می‌خواندند، همین بوده است.
 حلیمه در سالی که قحطی بزرگی میان افتاده بود، همراه با نُه تن از زنان قبیله، برای امرار معاش از طریق شیردهی به کودکان قبایل ثروتمند ، عازم این شهر شد، اما چون مرکب او از شدت تنگدستی و قحطی ناتوان و لاغر بود، از دیگران عقب افتاد و دیر به مکه رسید. در نتیجه، فقط نوه مانده بود که به دلیل یتیم بودنش، کسی حاضر نشده بود به او شیر بدهد، زیرا می‌ترسیدند دستمزد مناسبی دریافت نکنند. حلیمه دایگی محمد را بر عهده گرفت.
 حلیمه پس از ثُوَیبه، کنیز که چند روزی به پیامبر شیر داد، شیردادن به محمد را برعهده گرفت.
 پس از ظهور ، حلیمه و شوهرش نزد پیامبر و رفتند و اسلام آوردند و با پیامبر بیعت کردند.
 بنا به برخی روایت ها حلیمه قبل از (رمضان سال ۸ قمری) درگذشت. مقبره او در قسمت شمال شرقی قرار دارد.
{"title": "حلیمه سعدیه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%85%D9%87_%D8%B3%D8%B9%D8%AF%DB%8C%D9%87&oldid=34684981", "language": "fa"}