یکی از ۱۲ قدیم بوده‌است. این مقام همینک به صورت در موجود است.
 مقام حسینی یکی از دوازده مقام موسیقی ایرانی بود. همچنین، در موسیقی قدیم ایران یک به نام وجود داشت که از نظر فواصل با مقام حسینی یکسان بود و فقط به جای هشت درجه، هفت درجه داشت. 
 در رسالهٔ ، مقام حسینی دارای تأثیر «حزن و فتور و تأسف» توصیف شده‌است. همچنین، از این مقام با لقب « » (مقام صلح و خشم) یاد شده‌است. 
 پس از ، حسینی به صورت یک دستگاه حفظ نشد. نزدیک‌ترین دستگاه به حسینی از نظر دستگاه شور است. در موسیقی قدیم ایران نامی از «شور» (در قالب یک مقام یا آواز یا شعبه) برده نشده و به نظر می‌رسد که شور نام جدیدی باشد که از حدود دورهٔ معمول شده باشد. 
 گوشهٔ حسینی یکی از گوشه‌های دستگاه شور است که در اوج این دستگاه اجرا می‌شود. این گوشه یکی از گوشه‌های مهم دستگاه شور محسوب می‌شود و تکیهٔ آن روی درجات هشتم تا یازدهم شور است. در واقع حسینی در همان فواصل اول شور ولی یکی بالاتر اجرا می‌شود. پس از اجرای گوشهٔ حسینی، با کمک گوشه‌های دوبیتی، یا خارا به مایهٔ اصلی شور فرود صورت می‌گیرد. 
 گوشهٔ حسینی در دستگاه نیز اجرا می‌شود. در این دستگاه، گوشهٔ حسینی درجهٔ پنجم نواست که معادل درجهٔ هشتم شور است. در نوا نیز حسینی در اوج دستگاه اجرا می‌شود. 
 به گفتهٔ اجرای گوشهٔ حسینی در ردیف‌نوازی حدود یک تا دو دقیقه طول می‌کشد. وی همچنین نظریه‌از از را نقل می‌کند که طبق آن، حسینی در اوایل شکل‌گیری ردیف نقش مهم‌تری داشته و تدریجاً از اهمیت آن کاسته شده‌است. دورینگ نیز اشاره می‌کند که در ردیف و حسینی کوتاه‌تر از چیزی است که توسط و نت‌نویسی شده، و در ردیف و نسخه‌هایی از ردیف و که دورینگ بررسی کرده نیز اشاره‌ای به حسینی نشده بوده‌است.
{"title": "حسینی (مقام موسیقی)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86%DB%8C_(%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%85_%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%82%DB%8C)&oldid=28489533", "language": "fa"}