(۱۱۰۳–۷۹/۱۶۹۱–۱۷۶۵) تاریخدان، شاعر و صوفی پارسی‌نویس اهل بود.
 وی نویسنده کتابی به زبان پارسی دربارهٔ تاریخ به نام « » است. کتاب وی به زبان هم ترجمه شده‌است. ددمری در شعر، «اعظم» تخلص می‌کرد هرچند هیچ‌یک از سروده‌های او به‌جا نمانده‌اند.
 او در در منطقه به‌دنیا آمد و از نوجوانی در مدرسه ملاعبید و عبدالرزاق در سرینگر دانش‌های سنتی اسلامی را آموخت. او به عنوان شاعری جوان از راهنمایی‌های نورالدین شارق (مرگ: ۱۱۲۷/۱۷۱۴) بهره برد و بعدها با محمدرضا مشتاق کشمیری (مرگ: ۱۱۴۳/۱۷۳۰) و ملا عبدالحکیم ساطع (۱۱۴۳/۱۷۳۰) تحصیل علم کرد.
 محمد اعظم ددمری در سال ۱۱۱۹/۱۷۰۶ به طریقت پیوست و به مدت دوازده سال تحت راهنمایی ملا محمدمراد نقشبندی (مرگ: ۱۱۳۱/۱۷۱۸) قرار داشت.
 وی در ددمر به خاک سپرده شد.
{"title": "محمد اعظم ددمری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%A7%D8%B9%D8%B8%D9%85_%D8%AF%D8%AF%D9%85%D8%B1%DB%8C&oldid=17742335", "language": "fa"}