(به : ) (زادهٔ ۱۶ مه ۱۹۱۷ در ،  – درگذشتهٔ ۷ ژانویه ۱۹۸۶ در ) و است. وی از مهم‌ترین نویسندگان به‌شمار می‌رود. او تنها دو کتاب منتشر کرد: (رمان) و (مجموعه داستان‌های کوتاه) 
 در ۱۶ مه سال ۱۹۱۷ در در خانواده‌ای زمین‌دار زاده شد که زمین‌های آن‌ها در از بین رفت. دوران کودکی‌اش ناگوار بود؛ او در سال‌های ۱۹۲۶–۱۹۲۹ شاهد خشونت‌آمیزترین وقایع بود؛ در سال ۱۹۲۳ وقتی که شش‌ساله بود پدرش دو تن از عموهایش در کشته شد و در ۱۹۲۷ مادرش را نیز از دست داد. پس از چندی نیز انقلاب و جنگ به استان محل تولد او کشیده شد. همین موضوع‌ها زمینه و فضای آثار او را تشکیل می‌دهند. پس از مرگ والدینش مدتی را نزد مادربزرگش در دهکدهٔ « » به سر برد در ده سالگی به «مدرسه سوئیز سیلوا» سپرده شد و چهار سال (۱۹۲۸–۱۹۳۲) آن‌جا بود. 
 در تمام زندگی کتاب‌خوانی سیری ناپذیر بود. علاقه‌اش به وقتی هشت‌ساله بود به صورتی تصادفی بروز کرد؛ در آن زمان به دلیل وضعیت ناخوشایند که منجر به شورش‌های کاتولیکی شده بود، منطقه تمام کتابخانهٔ خود را نزد مادر بزرگ به امانت گذاشت و او تمام کتاب‌های آن کتابخانه را مطالعه کرد. 
 در ۱۶ سالگی قصد ثبت‌نام در را داشت که به دلیل طولانی دانشجویان، موفق به ثبت نام نشد؛ به رفت و در همان‌جا ماندگار شد. پدربزرگش وکیل دعاوی بود و می‌خواست که حقوق بخواند ولی او از عهدهٔ امتحان ورودی دانشگاه برنیامد و در ۱۸ سالگی در ادارهٔ مهاجرت وزارت کشور مشغول به کار شد. این کار ظاهراً بی‌ربط در نوشتن به او کمک کرد؛ ابتدا در محدودهٔ ایالت فعالیت می‌کرد، بعد فعالیتش به تمام کشور گسترش پیدا کرد. ، آداب و رسوم محلی را آموخت و بدین وسیله شناختی فرهنگی پیدا کرد و آن‌ها را در نوشته‌هایش به کار گرفت. 
 در سال ۱۹۴۸ با کارلا آپایچیو ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد. برای گذران زندگی خانوادگی شغل‌های گوناگونی داشت: از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ در ادارهٔ مهاجرت، از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳ در ، در سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۶ در Paoaloapan و از ۱۹۶۲ تا کمی پیش از مرگ، در انستیتوی زبان‌های بومی مشغول به کار بود که ارتباطی با نویسندگی نداشت. در سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۲ به عنوان تولیدکنندهٔ تلویزیون و توانست هم بنویسد و هم درآمد منظم داشته باشد. 
 در سال‌های پایانی زندگی، به مبتلا شد و در ۷ ژانویه ۱۹۸۶ به علت درگذشت.
 نویسندگی را از سال ۱۹۴۰ شروع کرد و اولین رمانش را از بین برد. در سن ۳۵ سالگی مجموعهٔ ۱۵ داستان کوتاه به نام « » را منتشر کرد: چشم‌اندازی بی‌رحمانه از دنیای پیرامونش، دختری که مجبور به می‌شود، شوهری قرمساق که در سفری زیارتی می‌میرد و مردمی که فقر آن‌ها را از پا انداخته‌است. در سال ۱۹۵۳ شروع به نوشتن رمان « » کرد. آثار او آنچه که « » می‌گویند را جمع‌بندی کرده‌است. 
 وی بعد از انتشار این دو اثر عملاً داستان‌نویسی را کنار گذاشت ولی به روش‌های دیگری چهرهٔ اصلی جهان ادبی مکزیک باقی‌ماند. در سال ۱۹۴۴ مجلهٔ ادبی « 
 در دههٔ ۶۰ دومین رمانش را به نام «La Cordillera» نوشت ولی بدون این‌که آن را منتشر کند یا به کسی نشان بدهد، از بین برد. 
 گرچه آثار او از نظر کمی مختصر است، هرگز کسی نسبت به کیفیت آن‌ها تردیدی نداشته‌است. رمان « » به چاپ بیستم و نهم رسیده و به هجده زبان ترجمه شده‌است. کتاب مجموعه داستان‌های کوتاه او به چاپ دوازدهم رسیده و به نه زبان ترجمه شده‌است. 
 داستان‌های در روستاهای مکزیک می‌گذرد و شرح رویدادهایی است از دوران پس از . دنیای دنیای تراژیک نفرت، خشونت و درماندگی است. 
 زبان در داستان‌هایش است و لحن داستان او برای همه لحنی آشنا. او راوی تقابل‌های دوگانه‌است. آثارش آکنده‌اند از و ، و و تاریکی و روشنایی. بیان داستانی او همانند شعر است. او در « » این فرم شعرگونه را رعایت کرده و توانسته در شهر مردگان، زندگی را جاری کند. 
 به پیروی از فرانسوی، با جریان غالب داستان‌سرایی مبارزه کرد؛ او تخیل و واقعیت را به هم آمیخت، از جملات کوتاه استفاده و به جای حالت ، توجه خود را به رفتار معطوف کرد و از داوری آشکار شخصیت‌هایی که توصیفشان می‌کرد خودداری کرد. آثار نشان می‌دهد که تحت تأثیر مثل ، ، (به : ) و (به : ) بوده‌است. همچنین در آثار ردپایی از و دیده می‌شود. 
 خصوصیت بارز داستان‌های رابطهٔ مشکل‌ساز پدر و پسر، به خشونت، وارونه، تصاویر به‌یادماندنی و سنگینی گناه و مرگ است. اغلب ، مثل است. شاعر مکزیکی ، دربارهٔ گفته‌است: «تنها رمان‌نویس مکزیکی که به جای تشریح، تصویری از پیرامون فیزیکی به ما می‌دهد.» 
 با وجود حجم کم آثار منتشر شده، برای آثار احترام فراوانی قائل شده‌اند به‌طوری‌که در سال ۱۹۷۰ برندهٔ شد و در سال ۱۹۸۰ به عضویت آکادمی زبان درآمد و در سال ۱۹۸۵ را برای دستاوردهای ادبی به او اعطا کرد. 
 (به : ) در کتاب خود «مکزیک: زندگی‌نامهٔ قدرت» می‌نویسد که دانشجویان جوان بسیار متعهد دههٔ ۱۹۶۰ «مبهوت رمز و راز جادویی نوشته‌های شده بودند، صفحاتی که در آن‌ها قدرت و اعتبار زمامداران مکزیک در تصاویر سنگ عظیم خرد شده، حک شده‌اند.» این «سنگ خرد شده» (فروپاشی جامعهٔ شبه‌فئودال) در تمام رمان جامعه‌شناختی « » به تصویر کشیده شده‌است. 
 رمان که پیشگام است، در سال ۱۹۵۵ منتشر و با استقبال سردی روبه‌رو شد و در طول ۴ سال بعد فقط هزار جلد از آن به فروش رفت. این رمان جسورانه ساختار جدیدی را بدعت می‌گذارد، داستان را ساکنین مردهٔ دهکده‌ای افسانه‌ای به نام «کومالا» نقل می‌کنند. رمان بعدها شناخته شد و عمیقاً در تأثیر گذاشت. 
 جمله‌ای از این کتاب را در « » خود گنجاند. همچنین «شهر ارواح» که ساکنینش اشباح‌اند، تا اندازه‌ای منبع الهام شهر افسانه‌ای شد. گفته‌است که بعد از نوشتن چهار کتاب اولش، به عنوان یک رمان‌نویس احساس کرد که متوقف شده‌است و کشف کتاب « » در سال ۱۹۶۱ زندگی او را تغییر داد و مسیر تألیف ، «صد سال تنهایی» را به او نشان داده و هموار کرد. دربارهٔ تمام آثار انتشار یافتهٔ می‌گوید: «نوشته‌هایی که به ۳۰۰ صفحه هم نمی‌رسند و معتقدم به همان حجم و ماندگاری آثار است.» 
 عکاس ماهری بود، گرچه در زمان حیاتش تعداد کمی از عکس‌هایش منتشر شد. در سال ۲۰۰۲ کتابی به نام «مکزیک خوآن رولفو» منتشر کرد که مجموعه‌ای از ۱۷۵ عکس است که تنها مجموعهٔ چاپ‌شده از عکس‌های است. عکس‌های این کتاب که عمدتاً بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۵ گرفته شده، تصاویری است از مردم و زمین‌هایشان، زنان در لباس‌های محلی، نوازنده‌ها با آلات موسیقی. او در این عکس‌ها، آرامش، سکوت و ریتم درونی مردم خارج از شهرها را ثبت کرده‌است؛ تصاویری از ساختمان‌های مخروبه و متروکه با دیوارهایی که از شلیک خراب شده‌اند که همه شرحی از تاریخ دردناک مردم مکزیک است. 
 
 
 ، ۱۳۷۹)
{"title": "خوآن رولفو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%A2%D9%86_%D8%B1%D9%88%D9%84%D9%81%D9%88&oldid=30689491", "language": "fa"}