یا که از آن با (به : ISP، ) نیز یاد می‌شود، واسطهٔ دسترسی به است. این شرکت‌ها از برای دریافت حجم بالای اطلاعات اینترنت و فرستادن داده‌های ارسالی کاربران به سرورها بهره می‌برند.
 در ایران با ارائه دو نوع مجوز به نام‌های (FCP) و (SERVECO) ارائه خدمات اینترنتی را کنترل و پایش می‌کند.
 خدمات اینترنتی معمولا توسط ISP ها ارائه می شوند که شامل ، ، ثبت ، سرویس هستند .
 ISP ها معمولاً به عنوان دروازه ای هستند که به کاربران اجازه دسترسی به همه چیزهای موجود در اینترنت را می دهند 
 درابتدا از اینترنت (در اصل ابتدا بوده ) به عنوان شبکه ای استفاده میشد که اتصال بین آزمایشگاه های تحقیقاتی دولت و بخش های شرکت کننده دانشگاه ها را فراهم می کرد. سایر شرکت ها و سازمان ها می توانستند با اتصال مستقیم به یا با هماهنگی و استفاده از طریق سایر شرکت هایی که به اینترنت متصل بودند به اینترنت وصل می شدند ، گاهی از ابزارهای شماره گیری مانند UUCP استفاده می کردند . در اواخر دهه 1980 فرآیندی برای استفاده عمومی و تجاری از اینترنت آغاز شد.مدت کوتاهی پس از معرفی برخی از محدودیت های سال 1991 برداشته شد. 
 در طول دهه 1980 ، ارائه دهندگان خدمات آنلاین مانند ارائه دهنده های CompuServe و (AOL) شروع کردند تا بتواند قابلیت های محدود برای دسترسی به اینترنت ارائه بدهند مانند مبادله پست الکترونیکی اما هنوز دسترسی كامل به اینترنت به راحتی برای هرکس امکان پذیر نبود.
 در سال 1989 ، اولین شرکتهای ارائه دهنده اینترنت در و ایالات متحده تاسیس شدند ، این شرکت ها دسترسی مستقیم عموم مردم به اینترنت را با پرداخت پول ماهیانه فراهم می کردند. اولین ISP های جهان در بروکلاین ، ماساچوست ساخته شدند. اولین مشتری آن نیز در نوامبر 1989 موفق به سرویس دهی شد. این شرکت ها معمولا با استفاده از شبکه تلفن عمومی مخابرات برای ارائه ارتباط به مشتریان خود ، اتصالات را به روش ISP های شماره گیری کم بود و به همین دلیل بسیاری از ارائه دهندگان ISP های جدید نیز ساخته شدند.
 با این حال ، قبل از ظهور اینرتنت شرکت های مخابراتی تلفن و شرکت های تلویزیون های کابلی به مشتریان خود اتصال سیمی داشتند و می توانستند با استفاده از فناوری و (DSL) ،اینترنت را با سرعت بسیار بهتری نسبت به روش ارائه اینترنت با شماره گیری ارائه دهند. در نتیجه، این شرکت ها اغلب ISP هایی در مناطق خدمات خود تبدیل شد، و این باعث شد بازارهایی ISP که روزی بسیار رقابتی شود در کشورهایی که بازار ارتباطات دور تجاری مانند ایالات متحده را دارند ، به طور انحصاری در بیایند.
 در سال 1995 ، آخرین محدودیت های استفاده از اینترنت حذف شدند و با ایجاد نقاط دسترسی به شبکه NSFNET شبکه ملی بنیاد ملی از رده خارج شد تا امکان هماهنگی بیشتر بین ISP ها فراهم شود.
 ISP های ارائه دهنده اینترنت برای برقراری اتصال با کاربران دسترسی اینترنت به اینترنت را استفاده از انواع وسیعی از فناوری های موجود فراهم می سازند. فناوری های موجود شامل مودم های رایانه ای با سیگنال های صوتی و یا استفاده از کابل خطوط تلفن ، کابل تلویزیون CATV، شبکه بی سیم و فیبر نوری است.
 برای کاربران و استفاده های کوچک ، گزینه های در دسترس بیشتر شامل سیم های مسی برای ارائه ، DSL ها ، (ADSL) که نوعی از DSL است ، مودم کابلی یا (ISDN) (معمولاً رابط نرخ پایه ) است. استفاده از برای استفاده کنندگان انتهایی شبکه نامیده می شود. 
 افرادی که استفاده و نیاز بیشتری دارند (مثل مشاغل متوسط تا بزرگ یا سایر ISP ها) می توانند از DSL های با سرعت بالاتر (مانند خط مشترک دیجیتال پرسرعت تک جفت ) ، ، اترنت گیگابایت اترنت شهری ، ، ISDN ، ، و و (SONET) استفاده کرد.
 روش دیگر است که شامل و اینرتنت ماهواره ای می شود.
 ارائه دهندگان ایمیل سازمانی است که خدمات میزبانی (Host) دامنه های ایمیل را با هدف دسترسی به فضای ذخیره شده صندوق های ایمیل ارائه می دهد و برای ارسال ، دریافت و ذخیره ایمیل برای یا سایر سازمان ها فراهم می کند.
 بسیاری از ارائه دهندگان خدمات ایمیل ، ارائه دهندگان دسترسی نیز هستند ، در حالی که بعضی از آن ها اینطور نیستند (مثلا ، ، ، ). تعريف ارائه شده در شامل و همچنين بخش های مربوطه شامل شركت ها ، دانشگاه ها ، سازمان ها ، گروه ها و افرادی است كه سرورهای ایمیل خود را مديريت می كنند. معمولا این کار با استفاده از پیاده سازی (SMTP) و احتمالاً دسترسی به پیام ها از طریق دسترسی به پیام اینترنت (IMAP) ، ایمیل یا پروتکل اختصاصی انجام می شود. 
 ایمیل ، میزبانی وب یا ذخیره سازی آنلاین را ارائه می دهند. سایر سرویس ها سرویس های ابری یا مانند سرور فیزیکی عمل می کنند مانند . 
 همانطور که مشتریان اینترنت هزینه اینترنت را به ISP ها پرداخت می کنند ، ISP ها نیز باید هزینه به ISP بالادستی برای دسترسی به اینترنت پرداخت کنند. یک ISP بالادست معمولاً دارای شبکه بزرگتری نسبت به ISP پایین تر دارد یا قادر است دسترسی ISP پایین تر (که با ISP بالا قرارداد دارد) را به قسمتهایی از اینترنت فراهم کند که ISP طرف قرارداد به خودی خود نمی تواند به آن قسمت ها دسترسی داشته باشد. 
 در ساده ترین حالت ، اتصالی یکتا به یک ISP بالادستی برقرار می شود و انتقال داده ها به مناطق فراتر از شبکه اینترنت خانگی فراهم می شود. این حالت اتصال اغلب تا رسیدن به یک حامل ردیف 1 شبکه چندین بار پایین می آید تا به ISP پایینی برسد. اما در بیشتر حالت ها اوضاع پیچیده می شود . ارائه دهندگان اینترنت که بیش از یک نقطه حضور PoP دارند ممکن است چندین نقطه اتصالات جداگانه ای داشته باشند که به یک ISP بالادستی وصل شده باشند ، یا حتی ممکن است مشتریان خدمات اینترنت خود نیز چندین ISP بالادستی باشند و یا حتی ممکن است در هر یک از نقاط حضور با هر یک از آن ISP های بالایی نیز ارتباط داشته باشند. ISP های حمل و نقل مقدار زیادی برای اتصال ISP های میزبان و دسترسی به سایر ISP ها فراهم می کنند. 
 ISP مجازی (VISP) فرآیندی است که خدمات را از ISP های دیگر خریداری می کند ، که این فرآیند امکان دسترسی به اینترنت را با استفاده از خدمات و زیرساخت های تحت مالکیت ISP فروخته شده را به مشتری می دهد. VISP یا ISP های مجازی شبیه و شرکت حمل و نقل محلی رقابتی برای ارتباطات صوتی نیز هستند.
 ISP های رایگان خدمات اینترنت را به صورت رایگان ارائه می دهند. بسیاری از ISP های رایگان هنگام اتصال کاربران تبلیغات رایگان پخش می کنند. مانند های تجاری ، به تعبیر دیگری آنها توجه کاربران به تبلیغات پخش شده را می فروشند. سایر ISP های رایگان که به آنها freenets نیز گفته می شود ، به صورت خصوصی و معمولاً با کارکنان داوطلب اداره می شوند. 
 (WISP) خدمات اینترنت را به وسیله شبکه های بی سیم ارائه می دهند. این فناوری ممکن است شامل شبکه های بی سیم Wi-Fi یا تجهیزات اختصاصی طراحی شده برای کار با باندهای مختلف باشد.
{"title": "رساننده خدمات اینترنتی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%86%D8%AF%D9%87_%D8%AE%D8%AF%D9%85%D8%A7%D8%AA_%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AA%DB%8C&oldid=32894141", "language": "fa"}