یکی از شاخه‌های است که هنجارها و قواعد را بیان می‌کند.
 حقوق دیپلماتیک از قدیمی‌ترین بخش‌های حقوق بین‌الملل است که پیدایش آن به پیدایش و ضرورت برقراری ارتباط میان دولت‌ها برمی‌گردد. از دیرباز دولت‌ها برای ارتباط با یکدیگر گاه اقدام به تعیین نمایندگانی برای سفر به کشور دیگر می‌کردند. تنظیم روابط تجاری میان دو کشور و حمایت از مردم سرزمین خود که در آن سرزمین اقامت می‌کردند از مهمترین وظایف این نمایندگان بود.
 تحول مهم حقوق دیپلماتیک با تأسیس نمایندگی‌های دائمی در اواخر دوران در ایتالیا اتفاق افتاد. این دولت‌شهرها اهمیت ایجاد هیئت‌های دیپلماتیک حرفه‌ای را دریافته بودند و مهمترین وظایف آن‌ها کسب اطلاعات، حمایت از منافع سیاسی و نظامی دولت خود و گسترش روابط تجاری بود.
 قانون مزایای دیپلماتیک بریتانیا که در سال ۱۷۰۸ در دوران به تصویب رسید از اولین قوانین مربوط به حقوق دیپلماتیک بود.
 مقررات و قواعد حاکم بر مأموریت‌های دیپلماتیک تا قرن‌ها با توجه به تعیین می‌شد. از مهمترین ویژگی‌های بود که حتی در زمان میان دو کشور مورد احترام قرار داشت. اما از ابتدای دههٔ ۱۹۶۰ با تدوین کنوانسیون‌های : « » ۱۹۶۱ و « » ۱۹۶۳ که توسط کمیسیون حقوق بین‌الملل سازمان ملل نوشته و بسیاری از کشورها به آن پیوستند، این رشته از وضعیت عرفی به حالت مدون درآمد. ۳ کنوانسیون دیگر که اهمیت محوری در تعیین قواعد حقوق دیپلماتیک دارد شامل « » مصوب ۱۹۶۹ در ، « » مصوب ۱۹۷۳ در مجمع عمومی و « » مصوب ۱۹۷۵ در کنفرانس وین می‌شود.
{"title": "حقوق دیپلماتیک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82_%D8%AF%DB%8C%D9%BE%D9%84%D9%85%D8%A7%D8%AA%DB%8C%DA%A9&oldid=27233423", "language": "fa"}