اصلی است اخلاقی استوار بر این باور که این را دارد که زندگی کند و هیچ انسان دیگری حق کشتن وی را ندارد. حق زندگی در محور بسیاری مجادله‌ها همچون ، ، ، و قرار دارد.
 حق مردن در بیش‌تر طول تاریخ زندگی بشر، به عنوان حقی که فرد ذاتاً دارا بوده و نه اینکه از سوی جامعه یا صاحبان قدرت به عنوان یک مزیت فرد تفویض شده باشد، وجود نداشته‌است. با پیشرفت در جوامعی که یا به وفور در آن رواج داشته، به گونه‌ای که اربابان حق کشتن بردگان را دارا بوده‌اند، حق زندگی پدیدار شده و رشد کرده‌است. با پیشرفت و تکامل در نقاط گوناگون جهان، حق زندگی نیز که یکی از اساسی‌ترین حقوق نخستین بشر است، به آرامی رشد و نمو پیدا کرده‌است؛ به ویژه در هزاره اخیر بیش‌تر قوانین در کشورها این حق را به رسمیت شناخته‌اند که نمونه‌هایی از آن را می‌توان در و ) ملاحظه کرد.
 برانداخت‌گرایان معتقدند مجازات اعدام حق زندگی را تضییع می‌کند. آنان ادعا دارند که حق زندگی اساسی‌ترین حق است که اعدام آن را بی‌دلیل زیر پا می‌گذارد و موجب شخص محکوم می‌شود.
 مقالهٔ اصلی: حق هر فرد برای خاتمه دادن به زندگی خود آن گونه که خود مایل است نام دارد. در حالی که مخالفان قانون اوتانازی از آن با عنوان یاد می‌کنند. 
 همچنین ببینید: برخی باورمندان معتقدند «حق زندگی» بسته به شرایط است و نه عضویت در یک به خصوص. یکی از طرفداران مهم این نظر است. برای او حق زندگی به معنای توانایی آزادانه برنامه‌ریزی کردن هر فرد برای آینده خودش است. این باور، حق زندگی را به دیگر موجودات غیرانسانی چون بسط می‌دهد. اما به گفته سینگر، از آنجا که جنین‌های مرده، نوزادان و برخی معلولین توان‌خواه ذهنی این توانایی برنامه‌ریزی برای آینده را ندارند، در برخی شرایط ویژه، سقط جنین یا حتی مانعی ندارد. به‌طور مثال زمانی که پزشکان اطمینان یابند که جنین در صورت تولد معلول خواهد بود، یا پدر و مادرش قادر به بزرگ کردنش نباشند و هیچ‌کس دیگر هم نخواهد که او را بزرگ کند.
{"title": "حق زندگی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D9%82_%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C&oldid=32630879", "language": "fa"}