دو نوع توافقی در و حقوق اسلامی است که در آن زن با واگذاری مالی به شوهر از وی طلاق می‌گیرد. این طلاق مربوط به زمانی است که زن از شوهر به قدری تنفر پیدا کرده باشد که حاضر شود با پرداخت پول از قید همسری وی رها شود. این مال ممکن است زن یا معادل آن باشد، به همین جهت در از عبارت «مهرم حلال و جانم آزاد» در اشاره به این نوع طلاق استفاده می‌کنند.
 مالی که در طلاق خلع و مبارات به شوهر پرداخت می‌شود یا نامیده می‌شود. این طلاق از نوع است یعنی شوهر حق رجوع ندارد، مگر آنکه زن پشیمان گشته و مال خود را پس بگیرد. زن در مدت حق رجوع به عوض را دارد که اصطلاحا به آن (( )) گفته می شود و در صورت این کار طلاق بائن به تبدیل خواهد شد.
 خُلع از ریشه از به معنی کندن و درآوردن است. در طلاق خلع شوهر و زن نامیده می‌شود. مالی که زن به شوهر می‌دهد ممکن است مهریه، معادل مهریه یا مبلغی کمتر یا بیشتر از آن باشد.
ماده ۱۱۴۶ قانون مدنی ایران طلاق خلع را اینچنین تعریف کرده‌است:
 مُبارات به معنی بیزار شدن از یکدیگر است. تفاوت این طلاق با طلاق خلع این است که در مبارات تنفر زن و شوهر دوجانبه است، از همین رو عوض طلاق نمی‌تواند از مهریه بیشتر باشد. در این نوع طلاق زوجین باید بر سر تمام موضوعات از جمله ، مهریه، جهیزیه و... توافق کنند. در غیر این صورت دادگاه در مورد آن ها تصمیم گیری خواهد کرد.
{"title": "طلاق خلع و مبارات", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B7%D9%84%D8%A7%D9%82_%D8%AE%D9%84%D8%B9_%D9%88_%D9%85%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA&oldid=33538355", "language": "fa"}