(به : ) یک است که برای کدینگ از آن استفاده می‌شود. از خود رمزگذارها برای و فشرده سازی نمایش داده‌های با ابعاد بالا، یا به عبارت دیگر برای استفاده می‌شود.
 در یک خودرمزگذار می‌توان ۳ یا تعداد بیشتری لایه داشت:
 
 
 در ساده ­ترین حالت یک خودرمزگذار شامل یک encoder (رمزگذار) و decoder (رمزگشا) به همراه تنها یک لایه پنهان می­باشد. ورودی به encoder داده شده و خروجی از decoder استخراج می­شود. در این نوع شبکه به جای آموزش شبکه و پیش­بینی مقدار تابع هدف در ازای ورودی X ، خودرمزگذار آموزش می­بیند که ورودی خود را بازسازی کند؛ بنابراین بردار خروجی همان ابعاد بردار ورودی X را خواهد داشت؛ یعنی تعداد نورون­های موجود در لایه ورودی و خروجی با یکدیگر برابر است. همانطور که گفته شد در این شبکه خروجی بازسازی ورودی بوده و از الگوریتم پس ­انتشار[1] خطا برای یادگیری استفاده می­شود. خودرمزگذارها با حداقل کردن خطای بازسازی[2] شبکه را آموزش می­دهند. معمولا تعداد نورون­های موجود در لایه پنهان کمتر از لایه encoder/decoder می­باشد. لایه پنهان یا کد در حقیقت representation یا نمایش داده در فضای بعد کاهش یافته آن می­باشد و عملا متناظر با ویژگی های استخراج شده است. پس از آموزش شبکه بخش decoder حذف شده و خروجی میانی­ترین لایه پنهان[3] به عنوان ویژگی های استخراج شده در نظر گرفته می­شود. به منظور کاهش بیشتر ابعاد میبایست از تعداد لایه ­های پنهان بیشتری در شبکه استفاده کرد که در اصطلاح خودرمزگذار عمیق نامیده می­شود.
 [1] BackPropagation
 [2] Reconstruction
 [3] Innermost Hidden Layer
 
در صورتی که در لایه میانی تنها از توابع خطی استفاده شود یا اینکه تنها از یک لایه سیگموید استفاده شود، عملکرد شبکه مطابق با است. 
 یک شبکه عصبی خودرمزگذار با تنظیم مقادیر خروجی هدف برابر با مقادیر ورودی، را انجام می‌دهد و بدین ترتیب خودرمزنگار آموزش داده می‌شود تا اختلاف بین داده‌ها و بازسازی آن را به حداقل برساند (یعنی تفاوت بین بردار واقعی خروجی و بردار خروجی مورد انتظار، که در آن خروجی مورد انتظار همان بردار ورودی است). در نتیجه، خودرمزنگار‌ها قادر به یادگیری بدون معلم (ناظر) هستند.
{"title": "خودرمزگذار", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%B1%D9%85%D8%B2%DA%AF%D8%B0%D8%A7%D8%B1&oldid=34175078", "language": "fa"}