(نام علمی: )، گونه‌ای روز فعال از است که در کوهستان‌های غربی یافت می‌شود.
 خرگوش بی‌دم آمریکایی که در سدهٔ نوزدهم آنرا «خرگوش کوچولوی رئیس» (به : ) می‌نامیدند بدنی کوچک و دارد که قهوه‌ای رنگ سرتاسر آن را پوشانده است. گوش‌هایشان بزرگ و گرد و دمشان ناپیداست. خرگوش بی‌دم آمریکایی بدنی به طول ۱۶۲ تا ۲۱۶ میلی‌متر داشته و اندازهٔ پاهای عقبش ۲۵ تا ۳۵ میلی‌متر است. همچنین وزن این جانوران معمولاً به ۱۷۰ گرم می‌رسد.
 خرگوش بی‌دم آمریکایی در بخش‌های کوهستانی غرب ، از نواحی مرکزی در تا ایالات ، ، ، ، ، ، ، ، و در پراکنده است.
 این جانوران معمولاً در نواحی سنگی نزدیک یا بالاتر از خط جنگلی زندگی می‌کنند. خرگوش‌های بی‌دم مناطق شمالی که تحمل دمای بالا را در طول روز ندارند، در مناطق نزدیک به می‌زیند اما خرگوش‌های بی‌دم مناطق جنوبی را نمی‌توان در ارتفاعی کمتر از ۲۵۰۰ متر مشاهده نمود. خرگوش‌های بی‌دم در شکاف میان صخره‌ها لانه می‌کنند و باوجودی‌که زندگیشان گروهی است، اما هر خرگوش بی‌دم آمریکایی قلمرو خودش را دارد و از آن در برابر بقیه دفاع می‌کند.
 خرگوش بی‌دم آمریکایی روزفعال است و بیشتر طول روز را به جستجوی خوراک و محافظت از قلمروی خود می‌پردازد و در عین‌حال مراقب است که شکار شکارچیانی همچون ، ، ،
 و نگردد.
 خرگوش‌های بی‌دم آمریکایی جانورانی صدادارند و می‌توانند از طریق آواها و نداهای مختلف بایکدیگر در ارتباط باشند. هتگامی که خطری را احساس کنند با ندایی یکدیگر را آگاه می‌سازند و به هنگام جفت‌گیری (تنها جانور نر) و در پاییز (هر دو جانور نر و ماده) به تولید اصوات آهنگین می‌پردازند.
 خرگوش بی‌دم آمریکایی است و از انواع مختلفی از گیاهان سبز شامل انواع ، ، و نوعی کاهوی کوهی تغذیه می‌کند. این جانور هنگامی که غذایی را می‌یابد، تنها بخشی از آن را خورده و بقیه‌اش را کرده و برای فصل انبار می‌کند. خرگوش بی‌دم برای محافظت از این کپهٔ آذوقه در برابر تغییرات جوی آن را مرتب جابجا می‌کند و پس از اینکه کامل خشک شد آن را به درون لانه‌اش می‌برد.
اما شب هنگام چهره او تغییر کرده و از مغز پرندگان یخ زده تغذیه می‌کند
خرگوش بی‌دم آمریکایی در طول فصل از علف‌های کوتاه واقع در ارتفاعات و اندوختهٔ غذاییش در زمستان تغذیه می‌کند اما اگر ذخیرهٔ غذایی او ناکافی باشد به دنبال گشته و از آنها تغذیه می‌کند.
 هرچند وضعیت بقای خرگوش بی‌دم آمریکایی طبق جدول ICUN هنوز نگران‌کننده نیست اما تحقیات انجام گرفته در سال‌های اخیر نشان می‌دهد که جمعیت آنها رو به کاهش گذاشته است و همین امر سبب شد تا دولت در فوریهٔ گروهی را مسئول بررسی وضعیت این گونهٔ جانوری نموده و مشخص نمایند که آیا خرگوش بی‌دم باید تحت حمایت قانون گونه‌های در خطر انقراض آمریکا قرار گیرد یا خیر.
 عوامل مختلفی می‌تواند این کاهش جمعیت را سبب شده باشد و مهم‌ترین آنهاست. از آنجا که خرگوش بی‌دم آمریکایی در ارتفاعات خنک کوهستانی زندگی می‌کند نسبت به افزایش دما حساس است و چون درجه حرارت زیستگاهش رو به افزایش گذاشته مجبور است تا به بخش‌های بالاتری از کوهستان پناه ببرد. تحقیقات زیست‌شناسان نشان می‌دهد که اگر دمای محیط اطراف خرگوش‌های بی‌دم به بالاتر از ۲۳ درجهٔ سانتی‌گراد برسد این جانور در عرض یک ساعت خواهد مرد.
{"title": "خرگوش بی‌دم آمریکایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%B1%DA%AF%D9%88%D8%B4_%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D8%AF%D9%85_%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=33898897", "language": "fa"}