(درگذشتهٔ ۹۲۹ ق ) فرزند چهارمین فرامانروا از خاندان است. او پس از مرگ برادرش قدرت را بدست گرفت و در بر بخشی از یعنی فرمان راند.
 امیر حسین در آغاز روابط خوبی با داشت ولی پس از شکست در در ۹۲۰ ق همراه با محمدزمان میرزا شده و در استرآباد فتنه انداخت. سرانجام محمدزمان میرزا کاری از پیش نبرد و به بلخ گریخت و سید حسین کمال‌الدین هم به بازگشت. با این رخداد امیر حسین را از نظر عنایت انداخت و انعام و سیورغالات را بست و را تیول ترکمانان قرار داد.
 البته رابطهٔ کمال‌الدین‌حسین با یک بار دیگر رو به بهبودی رفت و آن هنگامی بود که درمیش‌خان (یکی از کارگزاران ) به ضبط و نسق پرداخت و پس از آن به آمد و با استقبال و خدمتکاری و خدمات پسندیده میرحسین‌کمال‌الدین رویارو شد. درمیش‌خان در برابر این خدمات، متکفل کمال‌الدین شد و او را با خود به نزد برد و در صدد آن شد تا کمال‌الدین را انتظامی بخشد. ولی میرحسین‌کال‌الدین از گریخت و یکسره به (شاید از بیم جانش) بازگشت و در آنجا اظهار یاغی‌گری نمود. دو تن از سردارانش یعنی و اخی‌سلطان تکلو را برای گرفتن کمال‌الدین به فرستاد. کمال‌الدین پس از دو ماه دستگیر و کشته و سرش برای شاه اسماعیل فرستاده شد و زنان و فرزندانش را همراه خویش به که اقطاع او بود برد و ولایت به تیول اخی‌سلطان تکلو مقرر شد.
{"title": "سید کمال‌الدین هزارجریبی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%DA%A9%D9%85%D8%A7%D9%84%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D9%87%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%AC%D8%B1%DB%8C%D8%A8%DB%8C&oldid=29714410", "language": "fa"}