(۹ اسفند ۱۳۰۹ – ۲۶ مهر ۱۳۸۶) بود. 
 حسین در متولد شد. پدرش سلطان‌مراد شاعر و اهل ادب بود. تحصیلات ابتدایی و سه سال اول دبیرستان را در گذراند. سپس در و تحصیل کرد و به خدمت درآمد. در ارتش در رستهٔ موتوری تخصص داشت. قبل از ، با درجهٔ از ارتش بازنشسته شد. 
 از سال ۱۳۲۶ با نشریهٔ همکاری می‌کرد و مطالبش را به صورت ناشناس با امضاهای ح-گ، شبگیر، الابابیل، ابابیل، باباآدم، ابوالفضول، ابوجلال، ابوحرب، ابوقبیس، میرزا نق‌نقو، علی شنبه، شهپر، مسعودبک، کبلای، دیده‌ور، سیاه، سیاه‌سوخته، بنی‌هندل، غایب، جنوبی، بزشناس، مورچه، ساخلوحضور، مرموز، اخفش، عمودالدوله، مسافرنژاد، واقعه‌نویس، تعزیه‌نویس، حاشیه‌پرداز، نکته‌گیر، میرزاغضنفر، گرمازاده و … برای چاپ به مجله می‌فرستاد. علت مخفی نگه داشتن نام واقعی‌اش این بود که شغلی نظامی داشت و نمی‌خواست برایش دردسر درست شود. 
 پس از انقلاب، همراه ، مسئولیت صفحهٔ «طنز هفته» در را عهده‌دار شد. از سال ۱۳۷۰ در فعالیت کرد که این همکاری تا آخر عمر ادامه داشت. کتاب‌های و برای نوجوانان از انتشارات گل‌آقا محصول همین دوره از فعالیت اوست. پس از درگذشت ، مسئولیت صفحهٔ کنزالطنز را بر عهده گرفت. 
 گلستانی در ۲۶ مهر ۱۳۸۶ درگذشت و در دفن شد. پس از درگذشتش، آثار او به کوشش همسرش در کتابی به نام گردآوری شد.
{"title": "حسین گلستانی (طنزپرداز)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86_%DA%AF%D9%84%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C_(%D8%B7%D9%86%D8%B2%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B2)&oldid=31636811", "language": "fa"}