، متخلص به ، از و مشهور اصفهان در سده‌های دهم و یازدهم بوده‌است. شفایی اصفهانی به شوخ شفابخش نیز معروف بوده‌است.
 او در سی و ششمین سال پادشاهی در سال ۹۹۶ قمری در به دنیا آمد. روزگاری که دولت نوپای صفوی هنوز چندان قوام نیافته بود و شاه طهماسب، برای پاسداری از مرزهای ایران پیوسته به سمت غرب و شمال شرقی ایران در سفرهای جنگی بود تا از یک سو ترکان عثمانی را از آذربایجان و از سوی دیگر ازبکان را از خراسان فراری دهد.
 هم دوره اش نیز شاعری را دون مقامات معنوی او می‌دانستند. ، در بیتی او را نبض‌شناس سخن نامیده‌است.
 شفایی اصفهانی، گذشته از مهارتی که در بیان معانی عرفانی داشت، در طنز و شوخ‌طبعی و هجو و بدیهه پردازی نیز از نام آوران شعر فارسی بوده‌است. شاه عباس صفوی نیز به شاعران طنزگو و نکته پرداز توجه خاصی داشت و شفایی گذشته از آن که پزشک مخصوص شاه بود، به شیرینی سخن هم در نزد وی مشهور بود. از این روی پیوسته محترم می‌زیست. با این همه آگاهی و دانش شفایی شناخته‌ترین شاعر هجوپرداز ایران در روزگار صفویان است.
 از شاعران گذشته تأثیر کسانی چون انوری، ، ، و آشکارا در شعر شفایی پیداست و بیشتر غزل‌های بابافغانی را استقبال کرده‌است. در شعر شفایی، پس از دانش پزشکی اصطلاحات فلسفی به وفور یافت می‌شود. 
 از تألیفات او ، مثنوی ، مثنوی و را می‌توان نام برد. او در انواع نظم، در و و ، طبع‌آزمایی کرده‌است. کلیات آثار وی در حدود ۱۵٬۰۰۰ بیت است.
 دلیل اصلی شهرت: خاندان شفایی، همه پزشک بودند و او نیز از دانش آنان بهره برده بود. شفایی، حکمت نظری آموخت و گذشته از این، مردی با همت بلند و پرتلاش بود که صفویان، به پاس خلقیات و دانشش، او را احترام می‌کردند، چنان‌که باری شاه عباس، به احترام او، از اسب پیاده شده‌است.
{"title": "شفایی اصفهانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B4%D9%81%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=33191106", "language": "fa"}