رمان حیاط خلوت نوشته یک ست که در سال ۱۳۸۲ در منتشر شد. 
 به گواه جوایز و نامزدیها، حیاط خلوت یکی از بهترین رمانهای فارسی دربارهٔ بازماندگان و دوره پس از است.
 
 
 
 
 این رمان دربارهٔ چند دوست است که در زندگی می‌کردند و دوران کودکی خود را در شهر آبادان گذراندند. با شروع جنگ ایران و عراق، هر کدام از این نوجوانها به شهری مهاجرت کردند و از هم دور افتادند؛ ولی بعد از ۱۲ سال با انتشار یک آگهی که عکس «آشور» را به عنوان گم شده و دچار اختلال حواس معرفی می‌کرد، همه دوستان دوباره در آبادان دور هم جمع شدند. «آشور» شخصیت اصلی داستان جانباز است. خاطرات و شخصیتش چنان با جنگ آمیخته که هم جدایی از جنگ برایش در حکم مرگ است و هم ماندن در آن. او به همراه خواهرش، شریفه، و پسر ۱۱ساله ای که شاهد نام دارد و او را برادر خود معرفی می‌کند، در آبادان و در مدرسه‌ای متروکه، زندگی می‌کنند. برخلاف آشور، دوستان‌اش که در جنگ نبوده‌اند، هرکدام به نحوی و در جاهایی دور از هم به زندگی‌شان ادامه می‌دهند و به آن عادت هم کرده‌اند. به همین سبب است که نمی‌توانند و حتی نمی‌خواهند دوباره به شهرِ جنگ‌زده‌شان، که دیگر همان نیست که در جوانی‌شان بود، بازگردند. 
 ، منتقد ادبی دربارهٔ این رمان گفته: همچنین نقد محمود رنجبر با نام «خوانش باختینی حیاط خلوت» که دربارهٔ این رمان نوشته شده در چهاردهمین دوره برگزیده شد. چکیده این نقد به شرح زیر است
{"title": "حیاط خلوت (رمان)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%DB%8C%D8%A7%D8%B7_%D8%AE%D9%84%D9%88%D8%AA_(%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86)&oldid=33743278", "language": "fa"}