(زاده ۱۳۲۰ - درگذشتهٔ ۱۹ ۱۳۶۲) هم‌چنین مشهور با نام مستعار « » چپ‌گرا، فعال سیاسی اهل ایران، سردبیر روزنامهٔ در آستانهٔ ، سردبیر و عضو بود. وی در ۱۳۶۲ دستگیر و در ۱۹ تیر ۱۳۶۲ در به روایتی زیر شکنجه کشته شد، و به روایتی دیگر در سلول زندان خود را کشت. 
 پس از ترور هوشنگ تیزابی به دست ، نشریه «بسوی حزب» برای دوران کوتاهی با همت رحمان هاتفی که از نوجوانی با دکتر تیزابی دوست و تا حدود زیادی با او همفکر بود منتشر شد و سپس نشریه «نوید» جانشین آن شد و «سازمان نوید» به عنوان سازمان داخل کشور حزب توده ایران در آن دوران، به رهبری رحمان هاتفی شکل گرفت. 
 وی برای اولین‌بار در سال ۱۳۴۵ دستگیر شد و مدت یک سال را در گذراند. او بار دیگر در سال ۱۳۵۰ دستگیر شد و سال بعد آزاد گردید. 
 در سال ۱۳۵۲ هاتفی به حزب تودهٔ ایران پیوست و گروه آذرخش (یک گروه مخفی وابسته به این حزب) را ایجاد کرد. یکی دیگر از فعالیت‌های حزبی و روزنامه‌نگاری وی، همکاری با (رادیوی حزب تودهٔ ایران که از آلمان شرقی و سپس از بلغارستان پخش می‌شد) و نیز بنیان‌گذاری نشریه «نوید» بود که از سال ۱۳۵۶ در ایران منتشر می‌شد و از نشریات حزب تودهٔ ایران محسوب می‌شد. 
 در ۱۳۵۷ اکثر تیترهای کار او بود از جمله تیتر معروف مربوط به جمعی از همافران در در مقابل که به گفتهٔ تیمسار - رئیس آن زمان - این تیتر کمر حکومت شاهنشاهی را شکست. پس از درج این تیتر تیمسار قره‌باغی از خواست که یا در شمارهٔ بعد آن را تکذیب کند یا در انتظار توقیف روزنامه باشد. هاتفی در مقابل تصمیم گرفت که از دربارهٔ این واقعه تأییدیه بگیرد. در شمارهٔ بعد این تأییدیه را به‌چاپ رساند. این تیتر در واقع شروع کنندهٔ سلسله حوادثی بود که به قیام همافران نیروی هوائی و سقوط رژیم در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ انجامید. 
 او در تصفیه‌هایی که چند ماه پس از انقلاب در بهار ۱۳۵۸ در صورت گرفت، از کار برکنار شد.
 یکی از همکاران سابق وی، دکتر صدرالدین الهی دربارهٔ او می‌نویسد: «رحمان هاتفی روزنامه‌نگاری بود که مشخصات یک کار حرفه‌ای را از طریق تجربه در حد اعلا آموخته بود. او ارزشهای خبر و تیتر را خیلی خوب می‌شناخت. به فوت و فن روزنامه‌نگاری و پیچ و خم‌های آن به کمک استعداد درخشانش به‌خوبی آشنا شده بود… در کار آرایش صفحه و انتخاب تیتر و عکس، سلیقه‌اش بی‌مانند بود.» آقای آصفی به نقل از یکی دیگر از همکاران وی می‌نویسد: «رحمان هاتفی بچه‌ای نجیب و مهربان [بود]. یگانه بود. هر روز شوخی. یادم است لپم را می‌کشید و آن زمان که جوان هم بودم می‌گفت، پیرمرد چطوری؟ حتی یک نفر امروز نیست که از او دلخوری داشته باشد.» 
 نام مستعار و قلمی او حیدر مهرگان بود.
 رحمان هاتفی در ۷ اردیبهشت ۱۳۶۲ در تهران دستگیر شد و برای بازجوئی به برده شد. به روایتی زیر شکنجه کشته شد، و به روایتی دیگر در سلول زندان خود را با «جویدن رگ‌هایش» کشت. 
 بی‌بی کسرائی خاطره‌ای از پدرش را نقل می‌کند. «ما در افغانستان بودیم که خبر کشته‌شدن رحمان هاتفی را به پدرم دادند. بسیار گریست و هر بار که خواستیم آرامش کنیم گفت: هاتفی، دوم بود. این دوتا از دو نسل بودند، اما خیلی به هم شباهت داشتند. جگرم آتش گرفته، این اشک منو آرام می‌کنه، هرچند که حریف جگر سوخته‌ام نیست».
{"title": "رحمان هاتفی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%AD%D9%85%D8%A7%D9%86_%D9%87%D8%A7%D8%AA%D9%81%DB%8C&oldid=33608166", "language": "fa"}