(به : Self portrait) یک نقاشی   اثر هنرمند  ،  ، است. این اثر که احتمالاً آخرین ون گوگ است، در سپتامبر سال ۱۸۸۹ میلادی پیش از اینکه او   را ترک کند، کشیده شده‌است. 
 این نقاشی در   در   نگهداری می‌شود.
 ون گوگ حدود ۴۰ خودنگاره در مدت ۱۰ سال خلق کرد که بخش مهمی از فعالیت هنری او محسوب می‌شوند. او اغلب چهره خود را نقاشی می‌کرد زیرا پول کافی برای استخدام مدل نداشت. 
او این نقاشی را با خود به   برد و به   نشان‌داد. پل گاشه این نقاشی را دارای احساسات شدید توصیف کرد. 
 تاریخ‌دانان هنر بر سر این که آیا این خودنگاره یا  آخرین نقاشی ون گوگ است، اختلاف نظر دارند. اینگو اف والتر و ژان هولسکر باور دارند این خودنگاره آخرین نقاشی ون گوگ است. هولسکر باور دارد ون گوگ این نقاشی را پیش از این که به دلیل آسیب‌دیدن گوشش در بیمارستان بستری‌شود، کشیده‌است. رونالد پیک‌ونس فکر می‌کند خودنگاره بدون ریش آخرین نقاشی ون گوگ است. 
 ون گوگ این نقاشی را به برادرش   که دلال آثار هنری بود فرستاد. او به همراه این نقاشی نامه‌ای نیز برای برادرش فرستاد که در آن این‌گونه نوشته‌بود: «باید [به این نقاشی] نگاهی بیندازی. امیدوارم متوجه شوی حالات چهره‌ام بسیار آرام‌تر شده‌اند، گرچه چشم‌هایم همان احساس ناامنی گذشته را دارند، یا شاید تنها به گمان من می‌آید» 
 تاریخ‌دانان هنر، والتر و متزگر، تصور می‌کنند که «این خودنگاره یک ژست زیبا نیست و واقع‌بینانه نیز کشیده نشده‌است ... [این نقاشی] مخاطره و پریشانی بسیاری دیده که بتواند سراسیمگی و لرزش خود را کنترل کند.» طبق گفته‌های بِکِت، رنگ‌های وارفته و الگوهای آشفته به‌کار رفته در این نقاشی نشانی از تقلا و فشار و در اصل نمادی از وضعیت ذهنی هنرمند که تحت فشار روانی، جسمی و احساسی قرار دارد، هستند. 
  در پاریس که در سال ۱۹۸۶ این اثر را به‌دست آورد، بیان‌کرد که بی‌جنبشی مدل با موها و ریشی که به صورت موج‌وار حرکت می‌کنند و با آشفتگی نیرومندتر نقش‌های عربی پس‌زمینه، در تضاد است.
{"title": "خودنگاره ون گوگ", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%D9%87_%D9%88%D9%86_%DA%AF%D9%88%DA%AF_(%DB%B1%DB%B8%DB%B8%DB%B9)&oldid=33090871", "language": "fa"}