(۹ اردیبهشت ۱۳۱۰ – ۲۲ تیر ۱۳۹۱) کارگردان و مترجم ایرانی بود. سمندریان از سرآمدان نسلی از کارگردانان نامدار نمایش چون ، ، ، ، به‌شمار می‌رفت که تئاتر را در ایران دههٔ ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ به پایگاه جدی‌تری رسانیدند.
 یکی از دو سالن در به نام سمندریان نامیده شده‌است.
 
حمید سمندریان در ۹ اردیبهشت سال ۱۳۱۰ در زاده شد. تئاتر را؛ هم‌زمان با تحصیل در دبیرستان، از کلاس‌های تئاتر و هنرپیشگی ، شباویز و که زیر نظر مدیریت می‌شد، شروع کرد. سمندریان همچنین می‌نواخت و از شاگردان ، برادر بزرگتر ، بود. او خود دربارهٔ این دوران و گرایشش به می‌گوید: وی پس از دبیرستان به اروپا سفر کرد و در دورهٔ را در گذراند؛ ولی پس از آن به رفت. برخورد با چنان جذبش کرد که مجالی برای نمی‌گذاشت و به همین خاطر موسیقی را کنار گذاشت. 
 سمندریان که در آلمان به جای مهندسی تأسیسات سر از درس درآورده بود، بعدها به مؤسسه پیوست تا تئاتر را جدی‌تر بیاموزد. او طی شش سال تحت آموزش ، که یکی از استادان برجستهٔ بود، اصول و مبانی و را آموخت و هم‌زمان در به صورت حرفه‌ای مشغول به کار شد. 
 وی پس از پایان این دوره به دعوت ایران به کشور برگشت. سمندریان در پی نمایش بود، ولی پس از این که راه خود را به خانه‌ها باز کرد، برنامه‌ای تلویزیونی به تیم او سفارش داده شد که سمندریان از این سفارش خشنود نبود. به این ترتیب، نخستین کار حمید سمندریان «جراحی پلاستیک» نوشته بود که در سال ۱۳۴۰ برای (ثابت پاسال) کارگردانی کرد. یک سال بعد او و تیمش در سالن ۵۰ تا ۶۰ نفری درست کردند که چند برنامه نمایشی در آن اجرا شد. سمندریان اولین اثر خود، نمایشنامهٔ « » نوشتهٔ را در همین تالار نوبنیاد روی صحنه برد و کار نمایش را پیوسته ادامه داد؛ همچنین با همکاری به تأسیس که وابسته به هنرهای زیبای کل کشور بود دست زد. 
 پس از آن حمید سمندریان به دعوت مهندس هوشنگ، و با همکاری را بنیان گذاشتند. و در سال ۱۳۴۸ تدریس در را آغاز کرد. 
 پس از و در پی و پاک‌سازی دانشگاه‌ها از بسیاری از استادان، حمید سمندریان نیز به دلیل سوءظن به گرایش به به دلیل ترجمهٔ « » از فعالیت دانشگاهی منع شد. در نتیجه به ناچار رستورانی باز کرد تا خود و چند نفر از دانشجویانش، اگر نه از طریق تئاتر، از راهی شرافتمندانه زندگی کنند. پس از مدتی با وساطت شاگرد سابق وی، که در آن دوران مورد وثوق بعضی از کسانی بود که به وارد شده بودند، از این اتهام تبرئه شده و قرار شد سمندریان به برگردد. 
 در نیمهٔ نخست دهه ۱۳۷۰ به پیشنهاد عباس لطفیان سرگزی ، رئیس از حمید سمندریان دعوت کرد تا گروه نمایش این دانشکده را راه‌اندازی کند و بدین ترتیب سمندریان پایه و اساس این گروه را گذاشت. 
 در سال ۱۳۷۳ به تأسیس دست زد که هنرجویان بسیاری از آن‌جا دانش‌آموخته شدند و به عرصهٔ حرفه‌ای هنر وارد شدند. 
 در اسفندماه سال ۱۳۸۶ سمندریان اجرای نمایش نوشته را از وصیت‌های هنری خود برشمرد. او متنی نو از این نمایشنامه فراهم کرده بود و از سال ۱۳۶۰ خورشیدی کوشش کرده بود تا آن را به نمایش درآورد. در دههٔ ۱۳۷۰ نخستین دورهٔ تمرین‌های را آغاز کرده بود. مقامات فرهنگی ایران نیز بارها به او قول همکاری دادند؛ از جمله در سال ۱۳۶۹ حتی سالنی برای اجرای نمایش تعیین شد و او در با گروه خود سخت مشغول کار و تمرین بود که ناگهان کار متوقف شد. سمندریان در سالیان بعد بارها برای اجرای این نمایش تدارک دید و زمانی هم قرار بود نقش اصلی آن را بازی کند؛ اما این اتفاق نیفتاد تا سرانجام سمندریان در مراسم بزرگداشت خود، در آخر فروردین‌ماه ۱۳۸۹ اعلام کرد که هفت سال پس از توقف تمرین‌های نمایش ، این اثر را در زمستان ۱۳۸۹ در به صحنه می‌برد. در حالی که سال پیش از آن یعنی در سال ۱۳۸۸ طی مراسم بزرگداشت حمید سمندریان در ، ، در حاشیه نامگذاری سالن شماره دو نیز به نام حمید سمندریان، اعلام کرد که شهرداری حمایت‌های مادی و معنوی را از تولید و اجرای نمایش به کارگردانی سمندریان خواهد داشت. 
 سمندریان که در این سال‌ها حسرت اجرای « » را با خود داشت، آخرین‌بار در سال ۱۳۸۹ سرگرم ترجمه و کار روی این نمایشنامه شاخص بود و قصد داشت اواسط تیرماه همان سال گروه بازیگران را مشخص کند تا بر اساس توافقات انجام شده با ، «گالیله» را از بهمن سال ۱۳۸۹ تا اردیبهشت ۱۳۹۰ در به صحنه ببرد، اما این آرزو هرگز محقق نشد. سمندریان خود در سال ۱۳۹۰ دربارهٔ دلیل اجرا نشدن این اثر گفت:
 سمندریان بارها اعلام کرده بود که دوست دارد این نمایش را روی صحنه برد. دلیلی که خود این‌گونه شرحش داد: « در واقع افراطی‌ترین درامی است که دوست دارم آن را اجرا کنم، اما شرایط به‌گونه‌ای نیست که بتوانیم زندگی او و سکوت تحمیلی پنجاه‌ساله‌اش را اجرا کنیم. از آن‌جا که طعنه‌های اندک من در نمایش « » مضر شناخته نشده و همین‌طور با اصراری که به ادامهٔ کارم وجود دارد، بار دیگر وسوسه شدم تا نمایش زندگی گالیله را به‌عنوان وصیتنامهٔ زندگی هنری خود اجرا کنم.» امری که هربار به دلایل مختلف انجام نگرفت تا سرانجام خبر از اجرای نمایش « » که او سال‌ها پیش به صحنه برده بود با همان بازیگران قبلی یعنی ، و اعلام شد. 
 سمندریان از بیماری رنج می‌برد، و سرانجام حدود ساعت ۵ بامداد روز پنج‌شنبه ۲۲ تیرماه ۱۳۹۱ در سن ۸۱ سالگی در خانهٔ خود درگذشت. هم‌زمان همراهان و شاگردانش تصمیم گرفته بودند برای بهتر شدن حال استادشان بار دیگر نمایش را که او سال‌ها پیش به صحنه برده بود با همان بازیگران، یعنی ، و ، پاییز همان سال به صحنه ببرند؛ و بخشی از تمرین اولیهٔ این نمایش نیز در منزل شخصی سمندریان آغاز شده بود. 
 که هنگام مرگ سمندریان در آمریکا به سر می‌برد، همان روز از درگذشت وی آگاه شد و یادداشتی با عنوان «یادمانِ سمندریان» در سوگش نوشت که در آخرین سطر آن آمده‌است: «نمایش داغ‌دارِ اوست!» 
 سمندریان در سال ۱۳۴۲ گروه تئاتری منسجمی به‌نام تشکیل داد که اعضایش عبارت بودند از ، ، ، ، ، ، ، ، ، و . سمندریان در این گروه همچون ، و یکی از بانیان کار می‌کرد. این گروه به شکل یک فعالیت می‌کرد و چون به خاطر رویکردشان به متون فرنگی حمایتشان نمی‌کرد، دست به دامان انجمن‌های و و و می‌شدند. در مورد تشکیل این گروه می‌گوید:
 سمندریان برخی از مهم‌ترین متون نمایشی از نویسندگان شاخص غرب همانند ، ، ، ، ، ، ، ، و را ترجمه و سپس کارگردانی کرد. از این منظر باید او را یکی از کارگردانان شاخص تئاتر در تاریخ تئاتر ایران به‌شمار آورد که سهمی جدی در آشنایی مردم و علاقه‌مندان تئاتر و نمایش با متون و آثار کلاسیک و برجستهٔ داشتند. 
 سمندریان از سال ۱۳۳۹ با اجرای خود را در جامعهٔ هنری مطرح کرد. پس از آن چند نمایش دیگر مانند را اجرا کرد. سال ۱۳۴۲ اولین اتفاق جدی و رسمی برای او به وقوع می‌پیوندد؛ در این سال را اجرا می‌کند که با مشکل ممیزی شدید روبه‌رو می‌شود به طوری که در برخی از شب‌ها مجبور می‌شود بعضی دیالوگ‌های این نمایش را حذف کند؛ اجرایی تند و تکان دهنده. در سال ۱۳۴۲ را با بازی و اجرا می‌کند. 
 او در سال ۱۳۴۶ با ارائهٔ اجرایی نو و به‌یادماندنی از « » نوشتهٔ تماشاکنان ایرانی را با نوترین دستاوردهای صحنه‌ای تئاتر اروپا آشنا کرد. در این اجرا در ایفای نقش اصلی (آندری) بازی دلنشینی عرضه کرد. او این اثر را ۱۰ شب اجرا کرد که در این کار مجبور به نوعی خانه‌به‌دوشی شد. سال ۱۳۴۷ و همچنین را به نمایش درآورد. 
 در سال ۱۳۵۰ را اجرا کرد که نقطهٔ اوج دیگری در کارگردانی سمندریان به‌شمار می‌آید. همچنین پس از آن نمایش‌های ، و را اجرا کرد. او سپس‌تر موفق به اجرای در سال ۱۳۶۸، در سال ۱۳۷۷، در سال ۱۳۷۸ و در سال ۱۳۸۶ نیز شد. همچنین در سال ۱۳۷۸ را برای تلویزیون کار کرد. 
 از اجراهای قابل‌توجه سمندریان می‌توان به دو اثر از دورنمات اشاره کرد که او در سال ۱۳۵۱ در (سالن نمایش وابسته به ) به روی صحنه برد. در نمایش به‌ویژه هنرنمایی در اجرای نقش اصلی برجسته بود. سمندریان چندی بعد در نمایش را کارگردانی کرد که در آن بازی استادانه‌ای ارائه داد. سمندریان سال‌ها بعد، پس از ، هر دو اثر را بار دیگر به روی صحنه برد، اما چه‌بسا گیرایی اجراهای اول را نداشت. در سال ۱۳۸۶ اجرای تازه‌ای از را به یاد و خاطرهٔ تقدیم کرد. سمندریان در سال ۱۳۷۸ نمایش‌نامهٔ را نیز بار دیگر در به روی صحنه برد. در این اجرا ، و بازی داشتند. 
 حمید سمندریان در تعدادی نمایش‌نامه را ترجمه کرده که کارگردانی آن را نیز به عهده داشته‌است:
 
 
 
 
 
 آثار اجرا شده در با ترجمه و کارگردانی حمید سمندریان:
 
 
 
 
 
 
 
 حمید سمندریان به دعوت رگن‌برگ، استاد و کارگردان تئاتر، به رفت و نمایشنامه‌های بسیاری با بازیگران آلمانی روی صحنه برد. این همکاری بین سال‌های ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۷ در جریان بود.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 این یگانه فیلمِ سمندریان را ناقدان نپسندیدند و بیش از حد «تئاتری» دانستند. او دیگر در سینما کاری نکرد؛ گرچه همسرش، ، از بازیگران برجستهٔ تئاتر و سینمای ایران بود و برای برخی از فیلم‌هایش نامزد دریافت جایزهٔ بهترین بازیگری زن شد. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 سمندریان تجارب زندگی خصوصی و هنریش را در کتابی به نام شرح داده‌است، که گفتگوی طولانی است با حمید سمندریان. این کتاب را منتشر کرده‌است. 
 همچنین وی یکی از کارگردانانی است که در کتاب فرانسوی با نام طرف گفتگو بوده‌است. 
 از جمله گفتگوهای منتشر شدهٔ سمندریان یکی در ویراستهٔ در سال ۱۳۴۶ است.
 حمید سمندریان پروردهٔ اروپا بود. در کارنامهٔ هنری او کارگردانی آثاری از و ، دو آمریکایی هم دیده می‌شود، اما او در اصل شیفتهٔ تئاتر اروپا بود. نخستین آثاری که پس از پایان تحصیل در آلمان و بازگشت به ایران اجرا کرد، از و و بودند. اما در میدان گستردهٔ تئاتر اروپا نیز سمندریان به علاقه داشت. او آثار بزرگ را می‌پسندید و در طول سالیان به ترجمهٔ برخی از آن‌ها پرداخت. با ترجمه‌های او بزرگی مانند و به جامعهٔ هنری ایران معرفی شدند. 
 حمید سمندریان از همان سال‌های ابتدایی دههٔ ۱۳۴۰ خورشیدی، خودش را به عنوان کارگردانی که بر اروپا و آمریکا و دانش روز هنر تسلط داشت معرفی کرد. او در سبک کارگردانی نیز پیرو بود. در کارگردانی به نقش بسیار اهمیت می‌داد، بیش از هر چیز بر رهایی بازیگر از متن، تسلط او بر صحنه و انضباط سخت تأکید داشت و همین امر، اجراهای او را در آن سال‌ها و در فضای متن‌محور تئاتر ایران بسیار متفاوت کرد. 
 آورده‌اند که سمندریان در کار با بازیگران اخلاص و صمیمیت داشت و آموزه‌های خود را با دلسوزی و احساس مسؤولیت به شاگردان بی‌شمارش در آموزشگاه‌های هنری ایران منتقل کرد. 
 وی با دانشجویانش رابطه‌ای نزدیک و صمیمانه برقرار می‌کرد. در اولین روز درس نام ده‌ها دانشجو را به خاطر می‌سپرد. آن‌ها را «تو» خطاب می‌کرد و همگی را به نام کوچک صدا می‌زد. استعداد هر شاگرد را به‌خوبی می‌شناخت، به‌زودی با آن‌ها دوست می‌شد، در جریان زندگی خصوصیشان قرار می‌گرفت و گاه مانند مددکار یا مهربان به سخنشان گوش فرامی‌داد. 
 سمندریان مرد صحنه بود و شاید اگر در ایران زندگی نمی‌کرد، هرگز دست به ترجمه نمی‌زد. او از کمبود متون خوب نمایشی در آگاه بود. بر این اساس، حمید سمندریان از آغاز بازگشت به ایران در سال ۱۳۴۰ به ترجمهٔ برخی از آثار مورد علاقهٔ خود پرداخت. او تنها می‌توانست از ترجمه کند؛ و به ترجمهٔ مکرّر، یعنی ترجمه از روی ترجمه‌هایی به زبان‌هایی غیر از زبان اصلیِ متن، بدگمان بود. 
 ویژگی اصلی ترجمه‌های سمندریان، آن‌هاست. او در تربیت به بسیار اهمیت می‌داد و طبعاً کارهای نمایشی را به گونه‌ای ترجمه می‌کرد که اجرای متن و ادای گفتگوها برای بازیگران راحت و آسان باشد. 
 سمندریان خود را و نمی‌دانست. در ، ترجمه‌های خود همواره از یاری دوستان صاحب‌نظر بهره می‌برد. او برای تنظیم اشعار دو متن نمایشی اش، و ، از همکاری استفاده کرد. در سفر خود به آلمان در اواخر سال ۱۳۳۶ تاحدی آموخته بود. او به یاری برادر اش نیز خود قطعاتی از شعر آلمانی را به فارسی ترجمه کرده بود. 
 حمید سمندریان به‌ویژه به آثار دو علاقه‌ای ویژه داشت و به ترجمهٔ آثار آنان به همت گماشت: (۱۹۲۱–۱۹۹۰) و (۱۹۱۱–۱۹۹۱). 
 علاقهٔ سمندریان به دورنمات از زمانی شروع شد که در تحصیل می‌کرد و تنها به آثار نمایشی این نویسنده نیز محدود نمی‌شد. سمندریان گفته‌است: «اولین ترجمهٔ من از آثار دورنمات « » بود که در دوران دانشجویی در آن را به فارسی برگرداندم و حدود سال ۱۳۷۰ در ایران به چاپ رسید.» قابل ذکر است که اثر یادشده در قالب یک است. سمندریان کمابیش تمام نمایش‌نامه‌های مهم را به فارسی برگردانده‌است که بیشتر این نمایش‌نامه‌ها را نخست خود او برای یا کارگردانی کرد. برخی از آن‌ها را نیز برای تمرین و اجرا در اختیار شاگردان خود گذاشت تا، اگر به حد قابل‌قبولی می‌رسیدند، برای اجرای عمومی به روی صحنه ببرند. 
 حمید سمندریان به کارهای نمایشی نیز علاقه داشت و چند نمایش‌نامه او را به فارسی برگرداند. 
 از دیگر علایق او آثار بود. میان نمایش‌نامه‌های بی‌شمار برشت، به نظر می‌رسد که حمید سمندریان به نمایش‌نامهٔ « » علاقه‌ای خاص داشت که آن از داستان‌های شرقی برآمده‌است. او این نمایش‌نامه را به فارسی ترجمه کرد و آن را به روی صحنه برد. 
 بسیاری از هنرمندان مطرح ایران از شاگردان او محسوب می‌شوند؛ از این جمله: ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، . 
 به باور بسیاری با وجودی که تئاتر نوین ایران توسط بنا شده بود ولی در زمان سمندریان جدی‌تر شد. به‌طوری‌که تمام کسانی که از دههٔ ۱۳۴۰ به بعد در زمینه تئاتر در دانشکده‌های تئاتر تهران تحصیل کرده‌اند از شاگردان سمندریان‌اند و در واقع کسی نیست که در عرصهٔ تئاتر ایران کار کند و به نوعی شاگردی وی را نکرده باشد. 
 حمید سمندریان جدا از آموزش تئاتر، شیوهٔ خاصی در کارگردانی داشت که بسیاری از کارگردانان پس از وی تحت تأثیر شیوهٔ کارگردانی او قرار گرفتند. او معتقد بود بازی در تئاتر باید باورپذیر باشد و به همین دلیل در کارهای او بازی‌های درشت و اغراق‌آمیز دیده نمی‌شد و بازی‌ها روان بود. اما شاید یکی از بزرگ‌ترین کارهای سمندریان در تئاتر ایران، تأثیر بر ایران از راه ترجمه و معرفی نمایش‌نامه‌نویسان متفاوت و مطرح جهان بود. تا پیش از حضور او تئاتر ایران متکی بر نمایش‌نامه‌نویسان فرانسوی و انگلیسی‌زبان بود؛ اما حمید سمندریان صداهای تازه‌ای را وارد تئاتر کرد. او با ترجمه و معرفی نویسندگان آلمانی به سهم خود تئاتر ایران را چندصدایی کرد. بدین ترتیب، اگر تئاتر نوین ایران با یا به گمان برخی دیگر با آغاز شد، با حمید سمندریان پوست انداخت. 
 از تأثیرات حمید سمندریان در تئاتر ایران این‌ها را برشمرده‌اند:
 
 
 همکاران قدیمی حمید سمندریان با این‌که او را کارگردانی سخت‌گیر و جدی معرفی می‌کنند، اما در عین حال بر شوخ‌طبعی و مهربانی او تأکید دارند. دوستی و رفاقت او با بازیگران و دیگر عوامل نمایش‌هایش همیشه زبانزد اهالی تئاتر بوده‌است. بسیاری به لبخند سمندریان و احوالپرسی‌های او با دانشجویانش اشاره کرده‌اند و این‌که او همواره با لبخند به دیدار شاگردانش می‌رفته‌است. 
 بسیاری بر این نکته تأکید دارند که سمندریان در تمام محافل و نشست‌ها جز از تئاتر و دربارهٔ آن از چیزی دیگری صحبت نمی‌کرد. حتی چند روز قبل از درگذشتش از گذشتهٔ تئاتر می‌گفت و مسائل امروزش و اظهار امیدواری کرده بود که اگر عمری باقی باشد، باز هم بتواند یک تئاتر به صحنه بیاورد. هم که خود را اولین شاگرد حمید سمندریان می‌داند و می‌گوید از سال ۱۳۳۸ که هر دو کارمند ادارهٔ هنرهای دراماتیک بودند با هم دوست شدند و هر روز مسیر خانه تا اداره را پیاده می‌رفتند تا از تئاتر بگویند. این دیدارها و گفتارها را کلاسی شفاهی برای خود دانست که باعث افزایش اطلاعات او از تئاتر شده و منجر به رفتن به و برای تحصیل در این رشته شد. شنگله یکی از مدرسان آموزشگاه سمندریان نیز بوده‌است. 
 سمندریان به تئاتر عشق می‌ورزید. وی همواره صحنهٔ تئاتر را خانهٔ خود می‌دانست، تا جایی که در یادداشتی نوشته بود:
 سمندریان اعتقادی به ایرانی نداشت و بر آن بود که درام‌نویس ندارد؛ بسیاری به این اندیشهٔ او نکته می‌گیرند.
 سمندریان همهٔ نمایشنامه‌های ، و را نخوانده بود. او از تنها را خوانده بود و معتقد بود اثری است ناموفق. همچنین برخی کارهای و را تا حدّی قابل نمایش و موفق می‌دانست. 
 سمندریان از آغاز فعالیت‌های تئاتریش در دههٔ ۱۳۴۰ هرگز حاضر به نمایش آثار ایرانی نشد. به اعتقاد او یکسره فاقد هنری به نام بوده‌است. او در گفتگویی در دههٔ ۱۳۵۰ در پاسخ به پرسنده که می‌پرسد آیا هنوز هم نمی‌خواهد نمایشنامه‌ای ایرانی به صحنه ببرد، قاطعانه پاسخ می‌دهد: «به هیچ وجه.» سمندریان مُصِر بود تا تئاتر مغرب‌زمین را در ایران پیاده کند. او معتقد بود کمک کردن به تکامل و جهت‌یابی نمایشنامه‌نویسان ایرانی نیاز به پذیرش کمک و روح قبول انتقاد و تعاون دارد؛ در حالی که به باور او هنوز چنین روحیه‌ای در ایران وجود نداشت. 
 سمندریان در گفتگوی دیگری وضعیت را نامناسب دانسته بود. او از نسل تحصیل‌کرده‌هایی بود که به ایران آمد و تمام‌قد در برابر موج تجربه‌هایی ایستاد که قصد داشتند ایران را صاحب تئاتر خاص خود کنند و در آن زمان به این کوشش‌ها «تئاتر ملی» می‌گفتند. به باور سمندریان هر نوع تلاش برای به صحنه بردن نمایشنامهٔ ایرانی یکسر بیهوده بود. با این وجود او حس تحقیری نسبت به «تئاتر ملی» نداشت، بلکه فقط به گفتهٔ خودش برای آن متأسف بود. سمندریان می‌گفت:
 در تاریخ شنبه ۸ اسفند ۱۳۸۸ و با همت معاونت اجتماعی و با حضور ، شهردار وقت تهران، در به پاس یک عمر حضور هنری حمید سمندریان به نام این چهرهٔ نامدار عرصهٔ هنر ایران نامگذاری شد. هم‌زمان با این اتفاق نمایشگاهی از نمایش‌های سمندریان در طول سال‌ها کارگردانی نیز در خانهٔ هنرمندان برپا شد و آن‌طور که محمدباقر قالیباف گفت، قرار بر این شد که تندیس این هنرمند هم در « » نصب شود. همچنین شهردار تهران از نمایشگاه پوستر و کاریکاتور سمندریان دیدن کرد و برای اجرای نمایش گالیله که سمندریان قرار بود اجرا کند، قول همکاری داد. علاوه بر این‌ها، در این روز از کتاب «این صحنه خانهٔ من است» سمندریان نیز رونمایی شد.
{"title": "حمید سمندریان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D9%85%DB%8C%D8%AF_%D8%B3%D9%85%D9%86%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86&oldid=34876817", "language": "fa"}