برای همخوان در خوانندگی را ببینید. یا (عربی) یا حرفِ بی‌صدا، آن دسته از آواهای زبان هستند که هنگام تولیدشان بست یا تنگی در دستگاه گفتار وجود داشته باشد. به همخوان، و حرفِ بی‌صدا نیز گفته شده‌است.
 همخوان‌ها نمی‌توانند به‌تنهایی تلفظ شوند چون در هنگام تولید (در گذر از اندام‌های گویایی) به مانع برخورد می‌کنند و در نتیجه آوای تازه‌ای به آن افزوده می‌شود. 
 به عبارت دیگر، در دانش ، همخوان یک است که با بسته‌شدن کامل یا جزئی از فوقانی ایجاد می‌گردد. مجرای صوتی فوقانی به قسمتی از مجرای صوتی گفته می‌شود که بالاتر از قرار دارد.
 همخوان‌ها با توجه به شش شاخصهٔ سازوکارهای جریان هوا، واک، وضعیت نرمکام، مرکزی بودن/کناری بودن، جایگاه تولید و شیوه تولید توصیف می‌شوند. 
 از آن‌جایی که شمار صداهای در زبان‌های دنیا بسیار بیشتر از تعداد حروف همخوان در هر الفبایی است، سامانه‌هایی ایجاد کرده‌اند مانند (IPA) تا برای هر همخوانِ مشخص یک تعیین کنند. درواقع، ، که برای نوشتن انگلیسی و الفبای بسیاری از زبان‌های دیگر استفاده می‌شود، حروف همخوان کمتری نسبت به صداهای همخوان موجود دارد؛ بنابراین، تعدادی مثل "ch", "th", "sh" و "zh" برای توسعهٔ الفبای آن استفاده می‌شوند و بعضی دونگاره‌ها بیش از یک همخوان را نمایش می‌دهند؛ مانند تفاوت تلفظ حروف "th" در دو واژهٔ "thing" و "this". 
 ۲۳ صامت دارد که عبارتند از:
 ء (ع)، ب، پ، ت (ط)، ج، چ، ح (ه)، خ، د، ر، ز (ذ، ض، ظ)، ژ، س (ث، ص)، ش، ف، ق (غ)، ک، گ، ل، م، ن، و، ی.
 حرف‌های قراردادی که برای همخوان‌های زبان فارسی نهاده شده‌است:
{"title": "همخوان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%D9%85%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86&oldid=32459744", "language": "fa"}