، معروف به «خواجوی کرمانی» (زاده: ۶۸۹ ه‍.ق در – درگذشت: ۷۵۲ در ) یکی از شاعران نیمهٔ اول قرن هشتم است. در است. وی از شاعران عهد مغول است و اشعاری در مدح سلاطین منطقه فارس در کارنامهٔ خود دارد.
 خواجوی کرمانی که به نخل‌بند شاعران نیز شهرت دارد، در اواخر سدهٔ هفتم هجری در زاده شد. زمان زایش او را به اختلاف بین ۶۶۹–۶۸۹ هجری قمری ثبت کرده‌اند. او در دوران جوانی خود جدا از کسب دانش‌های معمول روزگار مسافرت را نیز پیشه نموده و بازدیدهایی از مناطق ، ، ، ، و نیز داشته‌است. او لقب‌هایی مانند خلاق المعانی و ملک الفضلا نیز داشته‌است. او در نیمهٔ سدهٔ هشتم هجری در شهر درگذشت و در تنگ الله اکبر این شهر نزدیک رکناباد به خاک سپرده شد.
 شعر خواجوی کرمانی شعری است. مضامین عرفانی در غزلیات وی صریحاً بیان می‌شود امّا در این اشعار که بر شاعران بعدی خود مانند تأثیرگذار هم بوده مبارزه با زهد و ریا و بی‌اعتباری دنیا و مافیها از موارد قابل ذکر است. او در شعر به سبک غزل‌سرایی می‌کرده و در مثنوی نیز سعی داشته به تقلید از فردوسی حماسه‌سرایی داشته باشد. خواجو را وابسته به سلسلهٔ می‌دانند. او را در طب و نیز صاحب نظر می‌دانند. طنز و هزل و انتقادات اجتماعی از شرایط ادیان در آن روزگار در اشعار خواجو متداول است. 
او در ، ، و طبعی توانا داشته، به‌طوری‌که گرایش به شیوهٔ سخن‌پردازی خواجو و شباهت شیوهٔ سخنش با او مشهور است. خواجو از قرن هشتم و اهل تصوف و عرفان ( ) است.. 
 از خواجوی کرمانی آثار زیادی، بیشتر منظوم، به جای مانده‌است که مضامین و محتوای آن‌ها عموماً متفاوت هستند.
 
 ، ، ، و .
این پنج مثنوی بر روی هم خمسهٔ خواجو را تشکیل می‌دهد
سال‌ها بعد گویندهٔ ناشناس و پرسخنی منظومهٔ همای و همایون خواجو را با تبدیل و تغییر و حذف اسامی و افزودن افسانه‌هایی، منظومهٔ را پدیدآورده‌است. 
آثار خواجوی کرمانی رساله‌های چهارگانه‌ای است، با نثری و مصنوع، و بسیار بیش از شعر او آراسته به آیات قرآنی. 
رسایل چهارگانهٔ خواجو بدین ترتیب‌اند:
{"title": "خواجوی کرمانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%AC%D9%88%DB%8C_%DA%A9%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34813093", "language": "fa"}