یک یا است که می‌تواند به عنوان با آن رابطه برقرار گردد، برخلاف «نیروی » مانند مفهوم فلسفی، «همه» یا «زمینه هستی».
 در متون مقدس ، به عنوان خالقی شخصی توصیف شده‌است، که به صورت اول شخص صحبت می‌کند، احساساتی مثل خشم و تکبر بروز می‌دهد و گاهی در اشکال ظاهر می‌شود. برای نمونه در ، خدا با پیامبران خود صحبت کرده و به آن‌ها فرمان می‌دهد، و دارای اراده، احساسات (مثل خشم، غم و شادی)، تندی و دیگر ویژگی‌های انسانی است.
 روابط شخصی با خدا ممکن است به طریق مشابه روابط بین انسان‌ها (مثل پدر در یا دوست در ) توصیف شود. 
 بر اساس یک نظر سنجی در مرکز پژوهش پیو(Pew) در ایالات متّحده، 60% از بزرگسالان معتقداند خدا شخصی است و افراد می‌توانند با او ارتباط برقرار کنند. 25% دیگر نیز خدا را نیرویی غیرشخصی تلقّی کرده‌اند. بر اساس نظر سنجیِ دیگری در مرکز پژوهش دیدگاه ملّی، 67% از بزرگسالان ایالات متّحده به خدای شخصی اعتقاد دارند. 
 سنت‌های Vaishnava و Saiva هندویی در اعتقاد به ماهیت شخصی و غایی برای خدا اشتراک دارند. Vishnu Sahasranama شخص را Paramatma ( اعلی) و Parameshwara (خدای اعلی) قلمداد می‌کند؛ در حالی که (Rudram) همین نسبت را برای عنوان می‌کند. در محور (کریشنا اکثراً گونه‌ای از در نظر گرفته می‌شود به استثنای Gaudiya Vaishnavas) عنوان Svagam Bhagavan منحصرا برای تشخیص صورت شخصی کریشنا استفاده می‌شود که اشاره به Gaudiya Vaishnava ، Nimbarka Sampradaya و پیروان Vallabha دارد. در حالی که شخص و چیزهایی هستند که از آن‌ها به عنوان خدای شخصی اصلی دیگر سنت‌های Vaishnava یاد می‌شود. 
 الهیدان مسیحی می‌نویسد که دلایل روشنی حاکی از مسلّم بودن مفهوم خدای شخصی در بینش مسیحی وجود دارد اما باید دانست که این در حقیقت یک است. "بیان اینکه خدا شبیه یک شخص است برای نشان دادن توان و اشتیاق الهی برای ارتباط با دیگران است. این نکته مستلزم انسان بودن خدا یا قرار گرفتن او در نقطهٔ خاصّی از جهان نیست." 
در مقوله مسیحی، بر سر این مسئله که آیا خدایی غیرشخصی است _که گاه توسط عده‌ای نیرویی مرتبط با قوّه تلقّی می‌شود _ یا خدایی شخصی مشاجره‌های بسیاری وجود دارد. عالمان روح‌شناسی در بحث روی این مسئله، یسوع (خدای پسر) و خدای پدر را دو شخص یا جنبه از یک خدای واحد در تصوّر می‌آورند: یسوع از Ousia یا جوهره‌ای همچون آن ِ خدای پدر می‌باشد که در سه شخص یا متجلّی گشته است. (پدر، پسر و روح‌القُدُس)
 علاوه بر این اعتقادات و نیز دلالت بر فهم ناحیه‌ای از دین دارد که در اکثر موارد فراتر از حدود شخصی درک می‌شوند و در نزد الهیدانان از آن با عنوان "پیکر عرفانی" یاد می‌شود.
 مسیحیان ناتثلیثی منکر این هستند که یسوع اقنوم یا شمایل خدا باشد.
 الهیات یهود خدا را شخصی نمی‌داند. از سویی اشاره‌هایی به مشخصه‌های انسان‌گونه خدا در مانند "دست خدا"، وجود دارد اما یهود معتقد است این‌ها صنایع ادبی هستند و هدف از آن‌ها تنها ملموس‌تر کردن خدا برای خواننده بوده‌است. خدا فراتر از فهم بشر است و راه‌های بسیاری برای تعریف او وجود دارد. گفته شده‌است که خدا می‌تواند هم شخصی و هم غیرشخصی باشد؛ از سویی او با آفرینش خویش ارتباط دارد و از سویی وجود او فراتر از تمام روابط است. 
 در اکثر منابع اسلامی از خدا به عنوان عرضه‌کنندهٔ شفقت و عدالت یاد شده‌است. قرآن مسلمانان را امر به گرایش سوی خدا برای کسب یاری، راهنمایی و پشتیبانی می‌کند. اسلام همچنین خدا را وجودی فراتر از ادراک بشری معرّفی می‌کند و بهترین راه برقراری ارتباط با خدا را اجرای فرمان‌هایش می‌داند. 
 از وجود حقیقتی مطلق و یگانه سخن می‌گوید که برتر از جهان است؛ وجودی واحد و نادیدنی که مستقل از تمام آفرینش است. قرآن به روشنی با هر گونه مانند کردن خدا به آفریده‌ها مخالفت می‌ورزد؛ به عبارتی هرآنچه یک به عنوان خدا در تصوّر خویش می‌آورد خدا نیست؛ چرا که خدا در حقیقت وجودی ماورائی و فراتر از تجربه است. 
 طبق بیان قرآن:
 (سوره 112 : 4-1):
 قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ ﴿١﴾ اللَّهُ الصَّمَدُ ﴿٢﴾ لَمْ یَلِدْ وَلَمْ یُولَدْ ﴿٣﴾ وَلَمْ یَکُنْ لَهُ کُفُوًا أَحَدٌ ﴿٤﴾
 بگو که خدا یکتاست (1) آن خدایی که بی‌نیاز است (2) نه زاده است و نه زاییده شده‌است (3) و نه هیچکس مثل و همتای اوست (4)
 دو مذهب اسلامی و در اینباره اختلافی فاحش با یکدیگر دارند. اکثر اهل تسنّن به خدایی شخصی معتقداند. 
 بعضی علمای اهل تسنّن عقایدی را ابراز کرده‌اند که دلالت بر تصوّر برای خدا دارد؛ اما نه از نوعی که همه می‌شناسیم. اکثر اهل تسنّن صورت، دست و پای را به عنوان اندام‌های جسمانی تفسیر نمی‌کنند. به واقع شماری حدیث در کتاب وارد شده‌است که بیان می‌دارد خدا نشانه‌ای بر ساق پای خود دارد و ساقش را بر دوزخ قرار می‌دهد و ادامه مطلب. به عنوان مثال در صحیح بخاری، نسخه انگلیسی-عربی آن، حدیث 9532، خدا با نشانه‌ای روی ساقش معرّفی شده‌است و هنگامی که ساقش را آشکار کند افراد او را خواهند شناخت. یا در همان نسخه، حدیث 9604 و 9510، گفته می‌شود الله دارای انگشتانی است. این مطالب با عناوین استعاری بکار رفته‌اند و به انگشت، دست و ساقِ حقیقی اشاره ندارند. 
 خدای شخصی توسط مذهب تشیّع شدیداً مورد ردّ و انکار قرار گرفته‌است. به عنوان مثال در کتاب ، یکی از بزرگترین کتاب‌های تشیّع، چنین آمده‌است:
{"title": "خدای شخصی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AE%D8%AF%D8%A7%DB%8C_%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C&oldid=33569414", "language": "fa"}