خودرو جنگی پیاده‌نظام (به : ) خانواده‌ای از آمریکایی است که در دو مدل اصلی ( ) و (خودرو جنگی سواره‌نظام) تولید شده‌است. برادلی در سال ۱۹۸۱ به پیوست و تاکنون ۶۷۲۰ دستگاه از آن برای نیروهای مسلح آمریکا و عربستان تولید شده‌است. نام این خودرو به افتخار از فرماندهان آمریکا در جنگ جهانی دوم انتخاب شد که هم‌زمان با ورود برادلی به در سال ۱۹۸۱ درگذشته بود.
 برادلی پاسخ آمریکایی‌ها به شوروی‌ها بود که در سال ۱۹۶۶ به ارتش سرخ پیوسته بود. هر دو آن‌ها به این منظور طراحی شده بودند که بتوانند را تحت حفاظت زرهی به میدان نبرد منتقل کرده و را برای آن‌ها فراهم کرده و با سربازان و خودروهای زرهی دشمن درگیر شوند. ام۲ برادلی در ارتش آمریکا جایگزینی برای نفربرهای در مأموریت‌های خط مقدم بود (هرچند استفاده از ام۱۱۳ در نقش‌های حمایتی تا به امروز هم ادامه دارد). برادلی نسبت به‌ام۱۱۳ از زره بسیار مناسب‌تر و قدرت آتش بسیار بالاتری برخوردار بود و قدرت تحرک بالاتری هم داشت تا بتواند تانک‌های را، که هم‌زمان با برادلی به ارتش آمریکا پیوسته بودند، همراهی کند.
 ام۲ برادلی از سه خدمه شامل فرمانده، راننده و توپچی استفاده می‌کند و ظرفیت کافی برای حمل ۶ سرباز کاملاً مسلح را دارد. اما ام۳ بردلی مأموریت‌های و دیده‌بانی را بر عهده دارد و به عنوان خودرو پیشاهنگ نیروهای زرهی ایفای نقش می‌کند. به همین دلیل به جای حمل شش سرباز، دو دیده‌بان همراه با بی‌سیم‌ها و تجهیزات رادیویی و مهمات اضافی در آن مستقر می‌شوند.
 راننده در سمت چپ قسمت جلویی برادلی قرار می‌گیرد و افراد داخل آن برای دیدن محیط پیرامون خود تنها می‌توانند از استفاده کنند. کابین راننده به تنهایی دارای چهار پریسکوپ است و پریسکوپ مرکزی آن نیز توانایی دید در شب را دارد. فرمانده در سمت چپ برجک نشسته و یک برای حفاظت از گازهای سمی در کنار او قرار دارد. توپچی نیز در سمت چپ برجک می‌نشیند. کابین مخصوص قرارگیری سربازان در عقب برادلی تعبیه شده‌است. این کابین شامل یک دریچه یک‌تکه در سقف و یک در عقبی هیدرولیکی است که پس از بازشدن به صورت شیب‌دار بر روی زمین قرار می‌گیرد. برادلی مجهز به سیستم ردیابی و سرکوب آتش است و اتاقک مرکزی آن در برابر حملات اتمی، بیولوژیکی و شیمیایی ایمن است.
 وزن مدل‌های ابتدایی برادلی ۲۷ تن بود که در مدل‌های بعدی به بیش از ۳۰ تن افزایش یافته‌است. این خودرو از یک بدنه آلومینیومی تشکیل شده که نقاط حساس آن با یک زره فولادی چندلایه و فاصله‌دار حمایت می‌شوند. در مدل ام۱آ۲ از زره فولادی تکه‌دوزی هم استفاده شده‌است. برای نصب هم پیش‌بینی لازم شده‌است، هرچند اصولاً در ارتش آمریکا از این نوع زره استفاده نمی‌کنند. زره بردلی در مقابل راکت‌های و گلوله‌های زره‌شکاف ۳۰ میلی‌متری مقاومت کامل دارد.
 همه مدل‌های برادلی به دو ردیف چهارتایی پرتابگر برای ایجاد پرده دود در دو طرف برجک مجهز هستند و امکان تجهیز آن‌ها به (گمراه‌کننده حرارتی) و (گمراه‌کننده راداری) هم وجود دارد.
 شیب قسمت جلوی بدنهٔ برادلی به گونه‌ای است که شنی‌ها در جلوترین قسمت خودرو قرار بگیرند، درست برعکس روس‌ها که بدنه‌ای قایقی شکل دارد و البته مشابه آلمانی‌ها. این شیوهٔ طراحی بدنه مقاومت خوبی را در مقابل انفجار و بمب های کنار جاده‌ای ایجاد می‌کند اما باعث افزایش ارتفاع خودرو شده که با بالابردن مرکز ثقل خودرو از سرعت و قدرت تحرک آن کاسته و برای حرکت بر روی آب یک نقطه ضعف محسوب می‌شود.
 نیروی محرکه این خودرو زرهی را یک موتور ۸ سیلندر دیزلی ساخت شرکت کامینز به قدرت ۵۰۰ اسب بخار تأمین می‌کند که در مدل‌های جدیدتر با موتوری پرتوان‌تر به قدرت ۶۰۰ اسب بخار جایگزین شده‌است. حداکثر سرعت آخرین مدل این خودرو یعنی ام۲آ۳ و ام۳آ۳ در جاده ۷۱ کیلومتر است و بر روی آب هم توانایی حرکت با سرعت ۶٫۵ کیلومتر را دارد. مدل‌های مختلف برادلی گنجایش سوختی بین ۶۶۲ تا ۷۴۶ لیتر دارند که برد عملیاتی آن‌ها را به ۴۸۰ کیلومتر می رساند.
 سلاح اصلی ام۲ برادلی یک ۲۵ م‌م است که ۹۰۰ فشنگ در داخل خودرو برای آن حمل می‌شود. این تیربار را برای استفاده در همین خودرو طراحی کرده‌است. ام۲۴۲ توانایی غلبه بر اغلب خودروهای زرهی و حتی برخی انواع را دارد. برادلی به یک لانچر شلیک همراه با هفت تیر موشک به عنوان سلاح ضدزره دوربرد و یک با ۲۲۰۰ فشنگ هم به عنوان سلاح هم‌محور تیربار اصلی مجهز شده‌است.
 سلاح‌های ام۳ برادلی هم همین موارد هستند با این تفاوت که میزان بیشتری مهمات برای آن‌ها حمل می‌شود (۱۵۰۰ فشنگ ۲۵ م‌م، ۴۴۰۰ فشنگ ۷.۶۲ و ۱۲ موشک تاو) و دو لانچر برای شلیک در خودرو نصب شده‌است.
{"title": "ام۲/ام۳ برادلی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D9%85%DB%B2/%D8%A7%D9%85%DB%B3_%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D9%84%DB%8C&oldid=33625564", "language": "fa"}