(Quercus brantii یا Quercus persica) یا که با نام‌های (West oak) و (Zagros oak) نیز شناخته می‌شود گونه‌ای از است که بومی کشورهای ، شمال ، ، شرق و است. 
 این گونه در ایران مختص رویشگاه جنوبی است که شامل استان‌های ، ، ، ، و است اما با این حال از شمال غربی تا جنوب شرقی سلسه جبال زاگرس دیده می‌شود. 
 این درخت، سه واریته با نام‌های Brantii، Belangeri و Persica دارد که در استان‌های ، ، ، ، ، ، و می‌رویند. 
 این گونه از بلوط در ایران از شمال غربی تا جنوب شرقی رشته‌کوه زاگرس و در تمام جهات و ارتفاعات (از ۴۵۰ متر در مسجد سلیمان گرفته تا ۲۶۰۰ متر از سطح دریا در ارتفاعات لته‌کال ) و روی انواع خاک‌ها گسترش دارد (خاک آهکی را بیشتر می‌پسندد) که نشانه‌ای از انعطاف‌پذیری بیشتر آن نسبت به دیگر گونه‌های بلوط در ایران است. 
 درختی بزرگ با ارتفاع متوسط حدود ۸ متر، با برگ‌هایی یکنواخت و تخم‌مرغی با حاشیهٔ دندانه‌ای‌شکل است که بیشترین گسترش را در میان گونه‌های بلوط موجود در ایران دارد (بیشتر از ۵۰ درصد گونه‌های بلوط ناحیهٔ ) و از دره در تا ارتفاعات جنوبی روستاهای و چنار سوخته فارس گسترش دارد. 
 یکی از ویژگی‌های بسیار مهم این گونه که نقش بسیار اساسی در بقای آن داشته، قدرت خارق‌العادهٔ جست‌زنی آن (به دو صورت پاجوش و ریشه.جوش) است. 
 این گونه در زبان فارسی با نام بلوط ایرانی، برو یا برودار نامیده می‌شود ولی در مناطق مختلف آنرا به اسامی محلی متفاوتی مانند داربرو، شکین، هلوین، بلی و بلو و بلیط(بلیت) می‌خوانند.
{"title": "برودار", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D9%88%D8%AF%D8%A7%D8%B1&oldid=35069185", "language": "fa"}