تشریفاتی است که مشخص می‌کند افرادی که مدعی برای خود هستند یا اختلافی در امور مدنی با یکدیگر دارند چگونه می‌توانند این حقوق را به موقع اجرا در آورند.
 به بیانی دیگر آیین دادرسی مدنی، قواعدی است که اصحاب دعوا اعم از خواهان و خوانده، محاکم و اشخاص وابسته به آن‌ها در امر قضا، در جریان از آغاز تا فرجام رسیدگی دادگاه و صدور حکم باید رعایت کنند. منظور از اشخاص وابسته به دستگاه قضایی، مدیران دفاتر، مأمورین اطلاع و اجرای احکام، ، کارشناسان و مترجمین رسمی هستند.
 وجود این مقررات بیان‌گر این واقعیت است که افراد نمی‌توانند برای احقاق خود و اجرای به‌طور شخصی و به میل خود اقدام کنند.
 آئین دادرسی گاه خوانده می‌شود و دربرابر قرار داده می‌شود. منظور از این اصطلاح اینست که قوانین ماهوی وجود حق را مشخص می‌کنند، اما آئین دادرسی به شکل و روش اثبات و اجرای این حق می‌پردازد. 
 قوانین مربوط به آئین دادرسی مدنی به جهت ماهیت خود که برای تسهیل کار دادگاه‌ها تنظیم می‌شوند و شرایط موجود در نحوه اجرای آن‌ها تأثیر بسزایی دارد، معمولاً به سرعت تغییر می‌کنند. اولین قانون آئین دادرسی مدنی در در سال ۱۳۱۶ با نام «اصول محاکمات حقوقی» از تصویب گذشت و بارها مورد تجدید نظرکلی و جزئی قرار گرفت. در حال حاضر قانون سال ۱۳۷۹ معتبر است که تحت عنوان « قانون ائین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی» در ۵۲۹ ماده روز ۲۱ ۱۳۷۹ به تصویب رسیده‌است.
امروزه قانون آیین دادرسی مدنی به پایان کار خود نزدیک می‌شود و حقوقدانان بسیاری در حال تدوین قانون جدیدی هستند.
{"title": "آئین دادرسی مدنی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A2%D8%A6%DB%8C%D9%86_%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D8%B1%D8%B3%DB%8C_%D9%85%D8%AF%D9%86%DB%8C&oldid=26363075", "language": "fa"}