(۱۲۳۴–۱۲۷۴ه‍. ق/۱۸۱۹–۱۸۵۸م) معروف به و فرزند (وصال شیرازی)، ، طبیب و شاعر ایرانی در قرن سیزدهم بود.
او از مشاهیر شهر به شمار می‌رود. افزون بر پدر، پنج برادر او نیز از خوشنویسان و شاعران صاحب‌نام سده سیزدهم هجری هستند. میرزا محمود حکیم در خوشنویسی صاحب‌نام است. او متخلص به «حکیم» بود و از او دیوان شعری باقی است. 
 میرزا محمود فرزند دوم وصال شیرازی است و در سال ۱۲۳۴ ه‍. ق در به دنیا آمد. او در جوانی زیر نظر پدر کسب کمالات کرد و در فنون ادبی مهارت یافت و به تحصیل علم پرداخت. محمود در شاعری پیرو و بود. وی در ابتدا تخلص داشت و چون به آموختن حکمت الهی و طب یونانی پرداخت، تخلص کرد. او به (حاج زین العابدین قزوینی شیرازی قطب سلسله دراویش قبل از مونس‌علی‌شاه ذوالریاستین) دست ارادت داد و به سیر و سلوک پرداخت و رحمت علیشاه او را به دامادی خود برگزید. 
حکیم در زمان سلطنت به تهران آمد و مدتی با ، مؤلف ، دوستی و همنشینی داشت. سپس به زادگاه خود شیراز برگشت و در سال ۱۲۶۶ قمری با ، برادر بزرگترش، به سفر کرد و در آنجا « » را به خط خود نوشت که یک سال بعد در به چاپ رسید و پس از چندی به شیراز بازگشت. 
 محمود حکیم در سال ۱۲۷۴ و در چهل سالگی بر اثر بیماری در شیراز درگذشت و در مزار ، نزدیک به آرامگاه پدر خود، به خاک سپرده شد. 
 از وی «دیوان» اشعاری به‌جای مانده است.
 برخی از آثار خوشنویسی او عبارتند از:
{"title": "میرزا محمود وصال", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%88%D8%AF_%D9%88%D8%B5%D8%A7%D9%84&oldid=35020789", "language": "fa"}