اعتقاد به بودن در میان برخی از دین‌داران است. به معنای قضاوت و پاداش به است، یعنی باور به اینکه خداوند پاداش و جزای هیچ عملی را هرچند ناچیز و کوچک باشد ضایع نمی‌کند و بدون تبعیض به هر کس جزای عملش را خواهد داد. «عدل» یکی از و است.
و به همین خاطر خداوند به عدالت معروف است.اگر ما ادم های متمایزی را مشاهده می کنیم نقص از انسان است نه خداوند.
 دلیل انتخاب این اصل به عنوان یکی از اصول شیعه در اصل برداشت سیاسی و فلسفی از عدالت خداوند، نقش در تشخیص عدل و ظلم، و نیز حسن و قبح است؛ چرا که نیز به دادگری خداوند باور دارند.
 این اصل به این معنی است که قضاوت عقل در مورد حسن و قبح و نیز عدل و ظلم معتبر است و نمی‌توان با اتصال رفتار شخصی (به‌ویژه سلطان یا ) به خداوند، ظلم وی را توجیه کرد و عقل را ناتوان از درک درست مفهوم حسن و قبح دانست.
 البته برای مفهوم عقل در مباحث مختلف فلسفی، کلامی، فقهی و اصولی، و عرفی معانی متفاوتی وجود دارد و در این بحث، معنای منطقی و فلسفی عقل مد نظر قرار دارد.» 
 مطرح‌شدن این اصل در اعتقادات شیعه در پی اختلافات کلامی و فلسفی بین و رخ داد. اهل‌سنت امروزی دربرداشت از اصل عدالت خداوند به اشاعره نزدیک‌اند و معتزله نیز پیروان رسمی ندارند.
{"title": "عدالت خدا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%AA_%D8%AE%D8%AF%D8%A7&oldid=34875342", "language": "fa"}