این مقاله دربارهٔ زبان‌های رسمی (قانونی) کشورها است. برای مفهوم زبانِ صوری (فرمال) در زبان‌شناسی و منطق را ببینید. به گفته می‌شود که به‌طور قانونی در یا منطقه‌ای از کشور که از توانایی وضع قوانین خاص آن منطقه برخوردار است، انتخاب شده‌است.
 معمولاً زبانی به‌عنوان زبان رسمی انتخاب می‌شود که اکثریت جمعیت به آن سخن گویند ( ). اما به‌دلیل وجود جامعه‌های چندزبانه یا به‌دلیل حفظ وحدت ملیِ یک کشور ممکن است این دو برهم، منطبق نباشند یا «زبان ملی» یکی از «زبان‌های رسمی» باشد.
 همچنین، برخی سازمان‌های جهانی، جهت سامان‌دهی ارتباطات و جلسات، برای امور خود زبان رسمی تعریف می‌کنند. برای نمونه، ، ( ، ، ، ، و ) به‌عنوان زبان رسمی تعریف کرده‌است. کشورهایی همچون ، ، ، ، ، و… دارای چند زبان رسمی هستند.
 مقالهٔ اصلی: این فهرست فقط شامل کشورهایی با سه زبان رسمی و بیشتر هستند و شامل کشورهای دو زبانه نیست: بیشترین تعداد زبان رسمی تصویب شده در به نام «بولیوی» واقع در است.
 همچنین ببینید: از لحاظ قانونی در قانون فدرال هیچ زبان رسمی وجود ندارد، ولی در بیش از ۲۷ زبان انگلیسی برای دادگاه‌ها و اداره‌های رسمی لازم می‌باشد. 
 با وجود اینکه استرالیا زبان رسمی ندارد، با این حال را که بخش عمده‌ای از افراد جامعه از آن استفاده می‌کنند به عنوان زبان استرالیا در نظر می‌گیرند. استرالیا کشوری است که با دربرداشتن ۱۶۰ زبان مختلف طیف وسیعی از فرهنگ‌ها و زبان‌ها را ارائه می‌دهد. زبان استرالیا دارای لهجه و لغت‌های منحصر به خود است.
{"title": "زبان رسمی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D8%B1%D8%B3%D9%85%DB%8C&oldid=35035741", "language": "fa"}