با اشتباه نشود. (به : ) به استفاده از در برای تشخیص معنای واژه یا دستور، یعنی برای تشخیص یا کلمات گفته می‌شود. همه زبان‌ها برای بیان عواطف و سایر اطلاعات پیرامون زبان از زیر و بم واژگان استفاده می‌کنند و تأکید، تضاد و دیگر ویژگی‌های این‌چنینی را در آنچه نامیده می‌شود، ارائه می‌دهند؛ اما همه از نواخت شیبه به هم‌خوان‌ها و واک‌ها برای تشخیص کلمات یا صرف آن‌ها استفاده نمی‌کنند. به زبان‌های این‌چنینی گفته می‌شود. زبان‌های نواخت‌بر در شرق و جنوب شرقی آسیا، اقیانوس آرام، آفریقا و آمریکا متداول هستند. حتی می‌توان گفت هفتاد درصد از زبان‌های جهان نواخت‌بر هستند.
 زبان فارسی زبانی نواخت‌بر نیست اما در آن ویژگی نواخت‌بری به گونه‌ای محدود به‌کار می‌رود. یک نمونه مشهود از خاصیت نواخت‌بری واژگان در فارسی واژهٔ «گویا» است که بسته به نحوه ادای آن می‌توان معنی‌های «روان و سلیس» یا «انگار» را برداشت کرد. از مشهورترین زبان‌های نواخت‌بر است. در دیگر زبان‌های شرق آسیا همچون ، و بیشتر زبان‌های همچون ، ویژگی نواخت‌بر واژگانی یا دستوری به صورت گسترده به‌کار می‌رود.
 بیشتر زبان‌ها از زیر و بم واژگان برای انتقال و استفاده می‌کنند اما این ویژگی آن‌هارا نواخت‌بر نمی‌کند. در زبان‌های نواخت‌بر هر یک زیر و بم ذاتی دارد و بدین ترتیب جفت‌های حداقل (یا مجموعه‌های بزرگتر) بین هجاها با همان ویژگی‌های بخشی (همخوان‌ها و واک‌ها) اما نواخت‌های مختلف وجود دارد.
 برای نمونه ۵ نواخت دارد که به شرح زیر است:
 
 
 
 
 به عنوان مثال هجای ma در نواخت اوّل معنی مادر را می‌دهد و بدین شکل نوشته می‌شود:(媽/妈). در نواخت دوّم معنای کَنَف را می‌دهد و بدین شکل نوشته می‌شود:(麻). در نواخت سوّم معنی اسب را می‌دهد و بدین شکل نوشته می‌شود:(馬/马). در نواخت چهارم معنای توامان سرزنش کردن و توهین کردن را می‌دهد و بدین شکل نوشته می‌شود:(罵/骂). در نواخت پنجم به عنوان جزء پایانی جمله سؤالی بکار می‌رود و جمله را سؤالی می‌کند و بدین شکل نوشته می‌شود:(嗎/吗).
 این ویژگی در جمله نسبتاً متناقض زیر ترکیب می‌شود:
 
 
 
 یک شناخته‌شدهٔ تایلندی به شرح زیر است:
 
 
 یا در ویتنامی با این مورد روبه‌رو می‌شویم:
 
 
 در کانتونی نیز چنین موردی را داریم:
{"title": "نواخت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%AE%D8%AA&oldid=34258709", "language": "fa"}