(به : )، (٣ اگوست ١٩٢٠ - ٢ دسامبر ١٩٤٢ ) شاعر ترک که در ٢٢ سالگی بر اثر بیماری جان خود را از دست داد. 
در سال‌های بعد از مرگش داستان زندگی کوتاه و شعرهایش به همراه داستان زندگی و مرگ دوست و همراهش که از شاگردان شاعر ترک بوده‌اند، در قالب مجموعه‌های ادبی به نام «شاعران » منتشر شد.
زندگی وی در فیلمی به نام بر روی پرده سینما به نمایش درآمده است.
 رشدی انور در ۳ اگوست ۱۹۲۰ در متولد شد. مادرش فکریه و پدرش محمدامین انور نام داشت و معلم یک روستا بود. رشدی فرزند ارشد خانواده بود و دو برادر به نامهای حسین و سِفِت داشت.
او در سال ۱۹۳۳ پس از اتمام تحصیلات ابتدایی در دورک، تحصیلات متوسطه خود را که در آغاز کرده و سپس به تحصیلاتش در دبیرستان محمت چلیکل ادامه داد.
 در ۱۹۳۸ به دلیل ابتلا به بیماری مجبور شد یک سال از مدرسه و آموزش فاصله بگیرد. به دلیل فاصله‌ای که از فضای آموزشی گرفته بود، پس بازگشت مجدد به تحصیل در سال بعد نیز موفق به ادامه تحصیل نشد. پس مدرسه را رها کرد و به عنوان دستیار مسئول مالی واردات در شرکت زغال سنگ ارگلی، مشغول به کار شد.
 سال‌های ۱۹۴۲–۱۹۴۱ را در حالی که با شدت گرفتن بیماری‌اش بین کار و بیمارستان طی می‌کرد، به همراه که در دبیرستان چلیکل به مدت یک سال معلم بود و دوست نزدیک شاعرش در روزنامه‌ها و مجله‌هایی که در چاپ می‌شد و در مجموعه حضور (به : ) که در استانبول انتشار می‌یافت، شعر و نوشته‌هایش را منتشر کرد.
 رشدی انور در پی وخامت اوضاع سلامتی‌اش به استانبول رفت و در بیمارستان مسلولین جزیره هیبلی تحت مداوا قرار گرفت. در رفت‌وآمدهای بین و در کشتی آنافارتالار با «مدیحا سس‌سیز» آشنا شد. مدیحا در سالی که دوره متوسطه را در دبیرستان کاندیلی به اتمام رسانده بود پس از موفقیت در آزمون استخدامی کارخانه فولاد کارابوک، برای مدتی در آنجا خدمت کرد. وی در کارابوک به طور ناگهانی بیمار شد و به دلیل عدم تشخیص نوع بیماری‌اش به استانبول رفت و در بیمارستان مسلولین جزیره هیبلی تحت درمان قرار گرفت. او از بیمارستان مرخص شد اما پس از آن بیماری‌اش شدت گرفت. دکتر احمد بیک پزشک اهل بیماری‌اش را التهاب شکم تشخیص داد اما کار از کار گذشته بود. بدین منوال مدیحا سس‌سیز که از ازدواجش با رشدی زمان زیادی نگذشته بود، درگذشت. از این روی بیماری رشدی انور هم رو به وخامت گذاشت و سپس در دوم دسامبر ۱۹۴۲ در خانه‌ای در کوچه «شاعر لیلا» در بشیکتاش، زندگی را بدرود گفت و در گورستان اورتاکوی به خاک سپرده شد.
 در سال ۱۹۵۶ «صالح بیرسل» شعرها و دیگر نوشته‌هایش رشدی انور را در کتابی به نام «رشدی اُنور» جمع‌آوری کرد.
 رشدی انور با این باور که به دلیل بیماری عمر کوتاهی خواهد داشت زندگی کرد و در شعرهایش نیز این احساس را بازتاب داد. نام او پس از مرگش همچون دوست شاعرش، ، که مانند او در جوانی مرده بود، در یادها باقی ماند.
{"title": "رشدی انور", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B4%D8%AF%DB%8C_%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B1&oldid=23586262", "language": "fa"}