یا (به جاوه‌ای: Bhāṣa Kawi) کهن‌ترین مرحله تأییدشده است. این زبان از قرن ۹ تا ۱۵ در بخش شرقی امروزی و همه بخش‌های در کشور رایج بود. کاوی همچنان به عنوان زبان ادبی در سرتاسر جزیره جاوه و همچنین جزایر ، و کاردبرد داشت. این زبان دارای وام‌واژگان بسیاری از بود اما در آن زمان هنوز گونهٔ رسمی پدید نیامده بود.
 نام کاوی از واژه سانسکریت (कवि) به معنای «شعر» آمده‌است. گرچه دو نام کاوی و جاوه‌ای باستان می‌توانند به جای هم استفاده شوند، اما کاوی بیشتر به جاوه‌ای باستان که امروزه هم تا حدی به عنوان زبان ادبی کاربرد دارد اشاره دارد و جاوه‌ای باستان نشان‌دهنده زبان تاریخی و نیای جاوه‌ای نوین امروز است.
 نخستین اثر مکتوب به جاوه‌ای باستان مربوط به کتیبه سوکابومی مربوط به سال ۸۰۴ پس از میلاد واقع در شرق جاوه می‌شود. سامانه نوشتاری این زبان مشتق از بود. نزدیک به نیمی از واژگان یافت‌شده در ادبیات جاوه‌ای باستان دارای ریشه هستند و همچنین این زبان دارای حجم زیادی از وام‌واژگان زبان‌های همسایه در است.
 گاه به نوشته‌های جاوه‌ای باستان از قرن ۱۴ به بعد در «جاوه‌ای میانه» گفته می‌شود. هر دو گونه جاوه‌ای باستان و میانه از اوایل قرن شانزدهم دیگر به‌طور گسترده در جاوه استفاده نمی‌شوند. با این حال، آثار قدیمی جاوه و سنت شعری همچنان در بالی حفظ می‌شود، و از این گونه برای اهداف مذهبی نیز استفاده می‌شود.
{"title": "زبان کاوی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D8%A7%D9%88%DB%8C&oldid=33544692", "language": "fa"}