گویشی است که توسط کلیمیان در مرکز صحبت می‌شود. این گویش یکی از گویش‌های است که خود جزئی از است. در دوران باستان گونه زبانی شهر اصفهان احتمالاً به این گویش بسیار شبیه بوده که در میان اجتماع کلیمیان بر جا مانده اما در بین اجتماع مسلمان ، با بر جا گذاشتن تأثیراتش روی نوع پارسی اصفهان، از بین رفته‌است.
 واکه بسته پسین گرد اولیه، حتی در وام‌واژه‌های عربی، عموماً به واکه پیشین ناگرد به پیش رانده شده همان طور که در («خون»)، («پسر»)، («موش»)، («دود»)، («قرمز، سرخ»)، («عروس»)، («حسود»)، («طول») با این وجود، این تغییر در گویش کلیمیان اصفهان همه‌شمول نیست: ، («می‌سوزد»)، («می‌دوشاند»)، («گوشت»).
 واکه باز پسین گرد اولیه پیش از همخوان‌های خیشومی به u تبدیل میشود: («آمد»)، («داماد»)، («مان/ماند»)، («آن»)، («آنجا»).
 
 
 
 نمونه صرف فعل برای «بُردن»:
{"title": "زبان یهودی-اصفهانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=31130071", "language": "fa"}