در ، یا رَجم است، که در خصوص مرد و زن زناکار تحت شرایط بسیار خاص اعمال می‌شود. دست کم ۱۰ شرط باید محقق شود تا فردی محکوم به سنگسار شود. برای اجرای حد شرعی لازم است شرایط اثبات زنا محقق گردد. (از جمله شهادت چهار مرد عادل بر دیدن لحظه زنا) 
 به گفته جان بورتان، مجازات در مورد با مجازات سنگسار تفاوت می‌دارد. برخی از فقیهان قدیمی دقیقاً به همین دلیل مجازات سنگسار را رد می‌کردند اما در کل تقریباً متفق‌القول بین فقیهان در مورد مجازات سنگسار برای وجود داشت. برای بسیاری پذیرش اینکه رفتار و گفتار یک انسان (حتی اگر باشد) بتواند جایگزین کلمات خدا بشوند وجود نداشت، و به همین دلیل اینگونه استدلال می‌کردند که حتماً می‌بایست آیه سنگساری بوده که در قرآن قرار داده نشده اما حجیت آن باقی مانده‌است. در تفاسیر قدیمی روایاتی منتسب به ابی ابن کعب، ، و غیره نقل شده که مضمون آن‌ها کنار ماندن برخی از آیات در قرآن تدوین شده می‌باشد. لازاروس یافِه (به استناد تفسیر سوره مائده، آیات ۴۲–۴۹ و ، ) یکی از موارد تحریف تورات توسط یهودیان معاصر را کتمان سنگسار برای مجازات زنا می‌داند 
 بر اساس این احادیث برخی از علمای اهل سنت(برخلاف اصول و مبانی اسلامی در باب نبوت) به صورت سنتی معتقد بودند که محمد تحت نظارت برخی از آیات را در قرآن قرار نداده اگرچه آن آیات هنوز حجیت خود را داشتند. 
 جان بورتان معتقد است که اصل ماجرای ظهور سنگسار در اسلام به عنوان مجازات ممکن است به قضاوت‌های محمد دربارهٔ که به نزد او آورده شده‌اند بازگردد. مواردی که در آن محمد، یهودیان را به کتمان آنچه در آمده متهم می‌کند. بورتان با اشاره به اینکه تفاسیر قدیمی قرآن تنها به مجازات سنگسار در آیات مربوط به بحث میان محمد و یهودیان اشاره می‌کنند، می‌گوید که ممکن است ظهور مجازات سنگسار نتیجه تلاش مفسرین برای فهم آیاتی از قرآن بوده باشد که پایه قضاوت محمد در مورد یهودیان را تشکیل می‌داده‌است. معتقد است که یهودیان مدینه وجود مجازات سنگسار در را انکار می‌کردند و به نظر می‌آید که محمد به صورت عملی وفاداری خود به تورات را از طریق انجام سنگسار نشان داده‌است. اگر چه قرآن نیز به صراحت در مورد مجازات زناکار صحبت کرده. (مانند سوره نور ) 
 طبق گفته در به صراحت آیه‌ای که بر تشریع سنگسار دلالت کند، وجود ندارد و هیچ‌یک از مفسران نیز نخواسته‌اند حکم رجم را از قرآن استنتاج کنند. 
 اما برخی از ، آیه ۴۱ سوره را در ارتباط با این موضوع دانسته‌اند. بنا بر این دیدگاه این آیه مربوط می‌شود به زنای محصنه زن و مردی که وقتی داوری را نزد پیامبر آوردند، حکم به سنگسار ایشان کرد. به هر حال این آیه در اینجا در صدد تشریع حکم رجم نیست، بلکه در پی بیان داوری درست پیامبر است. گروهی با استناد به که عمدتاً از ، نقل شده‌است، مدعی شده‌اند که در قرآن آیه‌ای دربارهٔ رجم وجود داشته که در نسخه فعلی قرآن نیامده است. از آنجا که این دیدگاه مبتنی بر تحریف قرآن است، لذا این احادیث مقبول علمای اسلام نیست. 
 حکم سنگسار در حدود ۹۰ روایت صحیح آمده‌است. 
 سنگسار در اسلام دارای شرایطی می‌باشد از جمله اینکه چهار فرد عادل، شهادت بدهند که به چشم خود دیدند که دو نفر زنا کرده‌اند یا اینکه باید باشد. زنای محصنه هنگامی رخ می‌دهد که فرد زناکار علاوه بر اینکه عاقل و بالغ و هوشیار باشد و با اختیار خود زنا کرده باشد دارای همسری باشد که اولاً سالم باشد و ثانیاً در دسترس او باشد. 
 به گفته مجازات در با مجازات سنگسار تفاوت دارد. برخی از فقیهان قدیمی دقیقاً به همین دلیل مجازات سنگسار را رد می‌کردند اما در کل تقریباً بین فقیهان در مورد مجازات سنگسار برای وجود داشت. برای بسیاری پذیرش اینکه رفتار و گفتار یک انسان (حتی اگر باشد) بتواند جایگزین کلمات خدا بشوند وجود نداشت، و به همین دلیل اینگونه استدلال می‌کردند که حتماً می‌بایست آیه سنگساری بوده که در قرآن قرار داده نشده اما حجیت آن باقی‌مانده‌است. در تفاسیر قدیمی روایاتی منتسب به ، ، و غیره نقل شده که مضمون آنها کنار ماندن برخی از آیات در قرآن تدوین شده می‌باشد. بدین سان برخی از علمای اهل سنت به صورت سنتی معتقد بودند که پیامبر اسلام تحت نظارت برخی از آیات را در قرآن قرار نداده اگرچه آن آیات هنوز حجیت خود را داشتند. 
 عمر بن خطاب مدعی است که آیه سنگسار بر محمد نازل گشته‌است اما بعدها در قرآن حذف شده‌است. 
 زمانی که از عمر پرسیده شد که اگر این آیه جزو قرآن بوده پس چرا آن را به متن قرآن اضافه نمی‌کند، اینگونه پاسخ داده که تنها دلیلی که این کار را نمی‌کند ترس از این است که مردم بگویند «عمر به قرآن کتاب خدا مطلبی را افزوده‌است». در روایتی زر بن حبیش به عبدالله بن ابی (از صحابی محمد) می‌گوید که زمانی که آیه سنگسار جزو قرآن بود را بیاد دارد و این آیه در بوده‌است 
 به گفته دوتان وجود حدیثی در خطاب به نشان دهنده حضور گروهی بوده که با مجازات سنگسار مخالف بوده‌اند؛ آن‌ها را گروهی از و معرفی کرده‌است. 
 جان بورتان معتقد است که اصل ماجرای ظهور سنگسار به عنوان مجازات ممکن است به قضاوت‌های محمد دربارهٔ که به نزد او آورده شده‌اند بازگردد. مواردی که در آن محمد، یهودیان را به کتمان آنچه در آمده متهم می‌کند. بورتان با اشاره به اینکه تفاسیر قدیمی قرآن تنها به مجازات سنگسار در آیات مربوط به بحث میان محمد و یهودیان اشاره می‌کنند، می‌گوید که ممکن است ظهور مجازات سنگسار نتیجه تلاش مفسرین برای فهم آیاتی از قرآن بوده باشد که پایه قضاوت محمد در مورد یهودیان را تشکیل می‌داده‌است. 
 از دیدگاه (شهید اول)، شرایط اثبات آن مطابق با شرایط عمومی اثبات زنا در اسلام است؛ بدین ترتیب که یا خود شخص در چهار نوبت کند در حالی که کامل، مختار و آزاد باشد، یا چهار مرد، سه مرد و دو زن یا دو مرد و چهار زن دهند که با چشم دیده‌اند که همچون ورود میل به سرمه دان رخ داده‌است و همگی بر فعل واحد در مکان و زمان واحد اتفاق نظر داشته باشند و از سببی که موجب حلال بودن بین متهمان باشد بی اطلاع باشند. لازم است شاهدان حتماً در حضور یکدیگر شهادت دهند. چنانچه زناکار مدعی شود علم به زنا نداشته و احتمال صحت این ادعا باشد، ساقط می‌شود. هچنین اگر زناکار قبل از آمدن گواهان توبه کند، حد ساقط می‌شود. 
بنا بر نظر (شهید اول)، زنای محصنه آن است که ابتدا زناکار بنا بر احتیاط شرعی، «صد ضربه شلاق» می‌خورد. سپس وی سنگسار می‌شود. سنگسار بدین صورت است که مرد تا کمر و زن را تا سینه در خاک دفن می‌کنند و او را با سنگ‌های کوچک می‌زنند تا بمیرد. ابتدا شاهدان سنگسار را آغاز می‌کنند و اگر شخص خود اقرار کرده باشد آغاز می‌کند. گفته شده که حضور گروهی لازم است که حداقل یک نفر یا سه نفر و بنا بر گفته دیگر ده نفر هستند. کسی که خود حد شرعی بر گردن دارد نباید سنگسار کند. پس از اجرای حکم، زناکار را و می‌کنند. بر او نماز می‌خوانند و سپس می‌کنند. 
 
 ، دربارهٔ اجرای مجازات سنگسار، با استفتا از شش روحانی ایران، از آنها خواسته‌است که نظر خود را دربارهٔ جایگزین کردن مجازات‌های دیگر به جای سنگسار اعلام کنند. متن سؤال ایسنا چنین است: "با عنایت به این‌که در حال حاضر اجرای مجازات سنگسار از سوی دشمنان اسلام و قرآن دستاویزی جهت وهن احکام شرعی قرار گرفته، خواهشمند است نظر خود را در خصوص اجرای مجازات رجم در شرایط کنونی بیان فرموده و با توجه به این که این حد مبنای ظاهری در قرآن ندارد، آیا به نظر حضرتعالی این مجازات جزء حدود لایتغیر الی الابد تلقی می‌شود یا احتمالاً می‌توان به اقتضای زمان و مکان جایگزینی برای آن قرار داد؟"
پاسخ تعدادی از مراجع به شرح زیر است:
 
 
 
 
 
 
 
 از فقهای اهل سنت ، متوفای ۲۰۴هـ در کتاب «الأٌم» و «جماع العلم» به این مخالفتها اشاره می‌کند: «نَصَّ بَعْضُ النَّاسِ علماء عَلَی أَنْ لَا رَجْمَ عَلَی زَانٍ لِقَوْلِ اللَّهِ تَعَالَی {الزَّانِیَةُ وَالزَّانِی فَاجْلِدُوا کُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ} [النور: ۲]: بعضی‌ها مناقشه کرده‌اند که زانی، سنگسار نمی‌شود به خاطر کلام خدا: به زن زناکار و مرد زناکاری صد تازیانه بزنید» (جماع العلم ص۲۵) همچنین دینوری بخشی از کتاب خود را به نقد نظر فقهایی اختصاص داده که را مخالف می‌دانستند (تأویل مختلف الحدیث صص۱۵۴تا۱۵۶ ـ المکتب الاسلامی) 
 اما در دوران معاصر نیز مخالفانی از میان فقهای و دارد. از میان سنیان ، استاد سابق دانشگاه ، را مخالف اسلام می‌داند و معتقد است که چنین تشریعی حتی در تورات حقیقی هم وجود نداشته‌است 
 فقیه معاصر، طه جابر العلوانی، رئیس پیشین مرکز جهانی اندیشه اسلامی و از دانش آموختگان ، را سنتی دانسته و جایگاهی در تشریعات اسلامی برای آن قائل نیست. 
 حسن ترابی، فقیه سودانی و از رهبران ، نیز را عقوبتی غیر اسلامی می‌داند 
 مصطفی الزلمی، فقیه عراقی از دیگر دانش‌آموختگان و استاد دانشگاه ، در تحقیقی مفصل به اثبات غیر اسلامی بودن حکم دست یازیده‌است. 
 محمد الشحرور، قرآن‌شناس سوریه‌ای هم معتقد است، حکم از تحریفات یهودیان یثرب بوده که به تدریج وارد فقه مسلمانان شد. شحرور معتقد است که سنگسار خیلی قبل‌تر از شریعت اسلام توسط عیسی نسخ شد الشحرور در فصل دوم کتاب «فقه المرأة» سنگسار را مخالف نصوص قرآنی مربوط به زنا می‌داند. 
 همچنین برخی از فقیهان سنی ایران مانند و منکر بودند. جمال البنا و ابوزهره هم از دیگر مخالفان حکم در میان می‌باشند.
 قرآن‌شناس مصری در کتاب (دوائر الخوف ص۱۹۲) دربارهٔ اینکه مجازات جزء تشریعات اسلام باشد تردید کرده‌است.
 عبدالله العلایلی از فقیهان نیز در اواخر عمر این حکم را خارج از تشریعات اسلام و در تضاد با معرفی کرد (أین الخطأ ص۸۰ ـ دارالجدید) شیخ عبدالله العلایلی معتقد است که تنها مستمسک موافقان ، احادیثی است که از درجه حَسَن عبور نکرده‌اند. او دربارهٔ حدیث رجم ماعز می‌نویسد: «این حدیث با عبارت (طهرنی یا رسول‌الله!: مرا تطهیر کن!) وارد شده. این نوع استعمال سخن، از تعبیرات اسلامی نبوده بلکه در میان ملل سابق شناخته شده بود» (أین الخطأ ص۸۱)
 انکار رجم، رأی بزرگترین ، و شاگردانش می‌باشد. غالب فقهای ی متقدم، تخصیص با را جایز ندانسته (المحصول فی اصول الفقه ص88) و از این رو با مخالف بودند.
 و برجسته ، قرطبی(۴۶۳هـ) در شرح طویل خود بر ، انکار را به و عده‌ای از نسبت داده‌است (الإستذکار۷/۴۷۹،480) او این نظریه فقهی را به تمام خوارج و اکثریت معتزله منسوب می‌کند: «الْخَوَارِجُ کُلُّهَا وَکَثِیرٌ مِنَ الْمُعْتَزِلَةِ یُکَذِّبُونَ بِهَذَا کُلِّهِ: تمام خوارج و بسیاری از معتزله تمام این موارد را تکذیب می‌کنند[اشاره به احادیث و روایات نقل شده درباره سنگسار]» (الإستذکار7/490)
{"title": "سنگسار در اسلام", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%D9%86%DA%AF%D8%B3%D8%A7%D8%B1_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85&oldid=34925429", "language": "fa"}