( : ، : ‎) یا (دیواناگری: ، به اردو: ‎) و است. این زبان در طول تاریخ تاریخی به نام‌های هندویی، هندَوی، زبان ، زبان ، ( )، و نیز شناخته می‌شده‌است. گویش‌های منطقه‌ای آن در جنوب هند به ، در گجرات به زبان گوجری و در اطراف دهلی به زبان دهلوی یا شناخته می‌شوند. هندوستانی یک است و پایه آن گویش ، که به آن می‌گویند، می‌باشد. هندوستانی یک ، با دو و است. 
 نخستین شعر نوشته شده به این زبان، به صورت است که به سال ۷۶۹ میلادی بازمی‌گردد. در دوره ، که بیشتر هندوستان، پاکستان شرقی، نپال جنوبی و بنگلادش تحت پوشش آن قرار داشت و منجر به تماس فرهنگ هندو و اسلامی شد، وام‌واژه‌های وارد هندی باستان شد و این زبان به شکل کنونی هندوستانی درآمد. 
 این زبان از (از نوادگان ) است که از فارسی و (از راه فارسی) وام‌واژه‌های بسیاری بدان وارد شده‌است. شمار گویشوران آن را فقط می‌توان تخمین زد. در سال ۲۰۱۹ گزارش کرد که و ، با داشتن ۷۸۵ میلیون گویشور زبان مادری و دوم، با هم را پس از انگلیسی و ماندارین می‌سازند هر چند این شامل میلیون‌ها نفر است که در سرشماری هند زبان خود را «هندی» معرفی کرده‌اند، اما به غیر از هندوستانی به دیگر صحبت می‌کند. تعداد کل هندی-اردوزبانان در سال ۱۹۹۵ بیش از ۳۰۰ میلیون نفر گزارش شده‌است که هندوستانی را به سومین یا چهارمین زبان پرگویشور در جهان تبدیل می‌کند.
 گونه نخستین هندوستانی کنونی در قرن ۷ تا ۱۳ میلادی از در از گویش دهلوی از زبان‌های هندوآریایی ایجاد شده‌است که به معروف است. پس از ورود حکومت اداری اسلامی به شمال هند، هندی باستان وام‌واژگان بسیاری را از و دریافت کرد که منجر به پیشرفت آن شد. در قرن هجدهم، نسخه‌ای به شدت فارسی‌شده از هندوستانی به نام پدید آمد. اهمیت روزافزون زبان هندوستانی در هند استعماری و ارتباط اردو با مسلمانان، هندوها را بر آن داشت تا نسخه سانسکریت‌شدهٔ هندوستانی را به کار برند که منجر به شکل‌گیری هندی نوین معیار یک قرن پس از ایجاد اردو شد. 
 گرچه هندوستانی شمال هند و پاکستان در جنوب آسیا است، هندوستانی توسط بسیاری از جوامع دور از وطن اهل جنوب آسیا و فرزندان آن‌ها در سراسر جهان، از جمله (برای نمونه هندوستانی از نظر سرعت رشد در کانادا اول است)، و گفتگو می‌شود.
 
 
 
 مقالهٔ اصلی: هندی-اردو دارای یک پایه هندی است که از گرفته شده‌است، که آن نیز به نوبه خود از گرفته شده‌است. هندی-اردو همچنین دارای مقدار قابل توجهی وام‌واژه از و (از راه فارسی) است. هندوستانی شامل حدود ۵٬۵۰۰ واژه با اصالت فارسی و عربی است.
 هندوستانی در طول تاریخ با الفباهای ، و نوشته شده‌است. کیتهی و دیواناگری دو خط بومی هند هستند، در حالی که الفبای اردو از خط فارسی-عربی مشتق شده و به شیوه نوشته می‌شود.
 امروز، نوشتن هندوستانی با الفبای اردو همچنان در پاکستان ادامه دارد. در هند، گونه هندی رسماً به خط دیواناگری و اردو با الفبای اردو نوشته می‌شود، تا حدی که این دو گونه معیار با خطشان تعریف می‌شوند. با این حال، در انتشارات مشهور هند، اردو به خط دیواناگری نیز نوشته می‌شود.
 نمونه‌ای از یک گفتگوی محاوره‌ای هندوستانی:
{"title": "زبان هندوستانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%87%D9%86%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=32894754", "language": "fa"}