با اشتباه نشود. ملقب به و (زاده ۱۲۰۸ قمری – درگذشت ۱۲۷۸ قمری در ) از پیران بود که در علوم ظاهری و باطنی مقامی ارجمند داشت. او به دلالت دست ارادت به داد و پس از شیروانی مقتدای درویشان نعمت‌اللهی گردید. وی از جانب لقب نایب‌الصدر یافت و اداره وظایف فارس در اختیار او گذاشته شد. 
 میرزا زین‌العابدین فرزند حاجی معصوم (متوفی ۱۲۶۴ قمری) و نواده حاجی بود. جد اعلای او حاجی معصوم از تاجران ثروتمند بود که به رفت و درآنجا رحل اقامت افکند. سپس پسرش حاجی محمدحسن که در نزد تحصیل کرده بود، به شیراز آمد و به وعظ و ارشاد پرداخت. پسران حاجی محمدحسن هر سه، تحصیلات دینی داشتند و علاوه بر وعظ و امامت جماعت، به کار تجارت می‌پرداختند. 
 میرزا زین‌العابدین در شیراز خدمت (ملقب به مست‌علی‌شاه) به فقر نعمت‌اللهی مشرّف شد. چندی بعد برای درک محضر به رفت. پس از مدتی مجذوب‌علیشاه نامه‌ای به وی داد که به برساند، او از همدان بازگشته و در به مست‌علیشاه رسید که از شیراز با همسر و فرزندان تبعید شده بود. مست‌علیشاه نامه را خواند و فرمود «همه را به شما سپرده‌اند» و خود از کاروان‌سرا بیرون رفت. سواران حکومتی برای کشتن مست‌علیشاه سررسیدند و به جای او رحمت‌علیشاه را گرفتند و نزد پسر قاجار بردند. در خانه حاکم او را مورد شکنجه قرار دادند تا محل اختفای مست‌علیشاه را نشان دهد. چون امام جمعه اصفهان، ، از دستگیری رحمت‌علیشاه اطلاع یافت برآشفت و با جمعی به منزل حاکم رفت و گفت ایشان فرزند حاجی معصوم از فحول علمای شیراز است و او را خلاص کرد و در مجلس بالای دست خود نشانید. رحمت‌علیشاه چند روزی در اصفهان بود، پس از آن همسر مست‌علیشاه را به وطن مألوف رسانید. او بار دیگر در سال ۱۲۴۹ هجری قمری به قمشه و و سفر کرد. 
 چون به پادشاهی رسید به سبب ارادتی که به درویشان داشت وی را به عنوان نایب‌الصدر شیراز انتخاب و اوقاف و وظایف علما و سادات آن دیار را به او واگذار کرد. در زمان رحمت‌علیشاه، سلسله نعمت‌اللهی به اوج قدرت خود رسید و عده بسیاری در دیار اسلام به طریقت نعمت‌اللهی گرویدند. رحمت‌علیشاه مشایخ بسیاری را تربیت کرد که از آن جمله و را باید نام برد. رحمت‌علیشاه در سن ۷۰ سالگی، در شب یکشنبه ۱۷ صفر ۱۲۷۸ هجری قمری وفات یافت و در قبرستان وادی‌السلام مدفون گردید. 
 در کتاب تحولات تاریخی سلسله نعمت اللهی آمده است که پس از رحلت او دو نفر از مریدانش مدعی جانشینی وی شدند. اول حاج محمد کاظم اصفهانی که ملقب به درویش سعادت‌علیشاه بود که از مشایخ سلسله بود و بر اساس دستخط رحمت‌علیشاه که در سال ۱۲۷۶ برای او صادر کرده بود خود را جانشین می‌دانست و دیگری حاج آقامحمد مجتهد شیرزای عم رحمت‌علیشاه بود که به استناد نوشته‌ای که در سال ۱۲۷۷ قمری و ممهور به مهر رحمت‌علیشاه بود خود را جانشین و ملقب به منورعلیشاه می‌خواند. پیروان سعادت‌علیشاه مدعی‌اند که دستخط دوم جعلی و به خط میرزا محمدحسین نایب‌الصدر، پسر رحمت‌علیشاه است. پیروان منورعلیشاه در صحت صدور دستخط رحمت‌علیشاه برای سعادت‌علیشاه تردیدی ندارند ولی می‌گویند این دستخط اجازه شیخوخت است و نه جانشینی. 
 در کتاب گلستان جاوید آمده است که با رحلت جناب قطبیت سلسله نعمت‌اللهی به واگذار شد. با اعلام قطبیت و انتشار اجازه‌نامه‌هایی که از جانب داشت همه مشایخ این سلسله در داخل و خارج کشور با وی بیعت کردند. رحمت‌علیشاه دو نوبت برای اجازه‌نامه صادر کرده بودند. اجازه‌نامه اول در سال ۱۲۷۲ ه‍. ق؛ و به هنگامی نوشته شده که عازم سفر کرمان و ماهان بوده و و به احتیاط و اینکه کسالت داشت اقدام نوشتن آن اجازه‌نامه کرد. اجازه‌نامه دوم در تاریخ ۲۲ شعبان ۱۲۷۷ ه‍.ق نوشته شده‌است. (عین اجازه‌نامه دوم در کتاب چاپ شده است). 
تنها شیخ سلسله نعمت‌اللهی از اصفهان ملا محمد کاظم ملقب به سعادت‌علیشاه تسلیم نشد و اجازه‌نامه‌ای را که برای ارشاد و دستگیری فقرای اصفهان داشت به عنوان اجازه جانشینی قلمداد کرد. 
 صوفیان عقیده دارند که رحمت‌علیشاه در تمام عمر خود جز بیت دوم شعر زیر نظمی نسروده است:
{"title": "رحمت‌علیشاه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%AD%D9%85%D8%AA%E2%80%8C%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%87&oldid=34399683", "language": "fa"}