(به : ) در است و در یا به آن اشاره شده‌است. برپایه روایت‌های یهود٬ پیش از دریافت الواح عهد از ، چهل شبانه‌روز در روزه گرفت و از خوردن و آشامیدن پرهیز کرد. تعنیت در شریعت یهود، یکی از راه‌های نزدیکی به خداوند است. در عبری به معنای رنج دادن جان نامیده می‌شود. در شش روز ادای روزه٬ واجب در نظر گرفته شده‌است. 
 داوود در هنگام بیماری پسرش از بت‌شابع زن ، روزه گرفت. یهوشافط پس از پیروزی یهودیه بر موآبی‌ها و عمونیان چهل روز روزه گرفت. و نیز برای دور کردن خشم خدا به مردم دستور به روزه گرفتن دادند. مردخای و و پیروانشان نیز از دیگر از شخصیت‌های عهد عتیق هستند که پس از فرمان وزیر اخشورش برای قتل‌عام یهودیان چندین شبانه‌روز روزه گرفتند. 
 امروزه چند نوع تعنیت در بین یهودیان رواج دارد. آنچه که در تورا آمده و آنچه که روزه‌هایی هستند که پس از ویرانی معبد از طرف انبیا و علمای بنی‌اسرائیل به نشانه سوگواری برای این جامعه مقرر شدند.
 
 
 
 
 
 
 
 
 هر چند که روزه در یهود (تعنیت) معنای تحت‌اللفظی «رنج دادن جان» را داراست، اما هدف اصلی آن همانگونه که ذکر شد، یادآوری موضوع‌های معین در شرایط ویژة روزه است. لذا آمادگی جسمانی برای روزه بسیار با اهمیت شمرده شده‌است. به خصوص دربارهٔ روزه بزرگ یوم کیپور، در احکام دینی، صرف خوراک مفصل قبل از شروع این روزه، بسیار باارزش و مستوجب ثواب مضاعف شمرده شده‌است، زیرا فرد را برای اجرای یک فرمان الهی آماده می‌سازد.
 دربارهٔ روزه‌هایی که جنبه توبه دارند، تنها مختص روابط است و چنانچه انسانی، نسبت به همنوعان خود گناهکار باشد، تا زمان رفع کدورت و احقاق حقوق آنها، روزه و توبه او به درگاه خداوند بی‌اثر خواهد بود.
{"title": "روزه در یهودیت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87_%D8%AF%D8%B1_%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%DB%8C%D8%AA&oldid=33791467", "language": "fa"}