برای دیگر کاربردها را ببینید. جوی را گویند که بر صورت، چانه، اطراف لب پایین، زیر گلو و گونه‌ها و بر می‌روید. معمولا از سن رشد می‌کند. از ریش برای زیبایی صورت استفاده می‌شود.معنای لغوی واژه ی ریش نیز به معنی زینت است و آرایش که به معنی زینت دادن و زیبا شدن است جمع مکسر واژه ی ریش است. ریش پس از بلوغ بر صورت پسران و مردان می روید و اگر کوتاه نشود خارش پوستی به همراه دارد البته پس از کوتاهی هم مقداری خارش دارد که با لوسیون های مرطوب کننده قابل رفع است
 افزایش ترشح هورمون در دوره بلوغ، بخشی از این هورمون به نام دی هیدروتستسترون موجب تحریک فولیکول‌های موی صورت شده و رویش ریش آغاز می‌شود. در بزرگسالان، رویش ریش در سریع تر صورت می‌گیرد. 
 انسان‌های نخستین ریش خود را نمی‌تراشیدند. قدیمی‌ترین وسایل کوتاه کردن (و نه تراشیدن) ریش، که تاکنون به دست آمده‌است، مربوط به ۴۰۰۰ سال پیش است. 
در ، ریش اهمیت خاصی داشته‌است. در حدود سال‌های ۳۰۰۰ تا ۱۵۰۰ قبل از میلاد در ، ابزار و لوازمی همچون نخ برای آرایش ریش به کار می‌رفته‌است. همچنین در نیز برای تعهد پرداخت بدهی‌های خود، ریش گرو می‌گذاشته‌اند. در زمان ، تراشیدن ریش در باب شد. 
 
		 
		 
 در ، نخستین بار تراشیدن ریش از دوران باب شد. تا پیش از آن، تراشیدن ریش برای مردان، نوعی مجازات محسوب می‌شد. در دوران به وسیله انبرک‌هایی یا پیچیدن بخش‌هایی از ریش به دور حلقه‌هایی، قسمت‌هایی از ریش را فر می‌دادند. 
 با ، مردان مجدداً به گذاشتن ریش روی آوردند. در عصر ، موقتاً ریش بی‌اعتبار شد. پس از مغولان و تا عصر ریش گذاشتن برای مردان فراگیر بود. در عصر صفویه و در سال ۱۰۰۷ شمسی، فرمان تراشیدن عمومی ریش را صادر نمود. بر اساس این فرمان همه مردان حتی روحانیون موظف به تراشیدن ریش خود شدند. پس از دوران صفویه داشتن یا نداشتن ریش در ایران اجباری نبوده‌است. 
در شعر فارسی مکرراً از ریش با عنوان خط یاد شده‌است. در ادبیات فارسی می‌بینیم که معشوق (که غالباً مرد است) تا وقتی که خط (ریش) بر نیاورده است زیباست و بعد از آن باید رهایش کرد چون معتقد بودند که ریش نو دمیده معشوق صورت چون ماه او را می‌پوشاند.
دعوی خوبی تو چو باطل نشد به خط***معلوم شد که رونق گل، خار نشکند (ظهیرالدین فاریابی& ۵۰)
چنان‌که نیل بود مانع رسیدن چشم***به خط رخ تو امان یافت از پریدن چشم/ شب گذشته کجا بوده‌ای که خوابیده‌است*** بساط سبزهٔ خط تو از چریدن چشم/
(صائب)
 در بسیاری از ادیان و مذاهب، ریش نقش مهمی دارد. ، در همواره با ریش تصویر شده‌است. در ، ریش بخش جدایی ناپذیر هویت یک مرد بوده و بخشی از عظمت، شرافت، عزت و مردانگی یک مرد محسوب می‌شود. در ، ریش نشانگر زندگی ساده و زاهدانه‌است. از دیدگاه اسلام ( )، ریش باید متعادل باشد. بر اساس نظر همه ، تراشیدن ریش حرام یا بنابر احتیاط واجب حرام است. و همچنین بلند گذاشتن ریش بیشتر از یک قبضه(یک وجب دست) نیز 
بر اساس فتوای اکثر حرام و برخی مکروه است.
 مقالهٔ اصلی: در ، بر اساس آموزه‌هایی از ، محدودیت‌هایی برای نگهداری و تراشیدن ریش وجود دارد. نوع وسیله‌ای که ریش با آن اصلاح می‌شود، در این محدودیت‌ها دخیل است. صرفنظر از ، بسیاری از عادی نیز حداقل طی سی روز نخست از دست دادن عزیزانشان، ریش خود را نمی‌تراشند. 
 بسیاری از چهره‌های دین ، از جمله با ریش تصویر می‌شوند. در در طول تاریخ داشتن ریش و تراشیدن آن، به تناوب مجاز و ممنوع شده‌است. امروزه برخی از اعظای جوامع کاتولیک، از ریش به عنوان یک نشانه حرفه‌ای استفاده می‌کنند. مسیحی ، با تراشیدن یا نتراشیدن ریش خود، وضعیت تأهل خود را نمایش می‌دهند. 
 مسلمانان داشتن ریش را سنت می‌دانند. بنابر گفته مراجع تقلیدِ شیعه، تراشیدن ریش «حرام» یا «بنابر احتیاط واجب حرام» است. در بین مراجع تقلید زنده، برخی از علما، همانند تراشیدن ریش را حرام می‌دانند برخی دیگر مانند تراشیدن ریش را به احتیاط واجب حرام می‌دانند. تراشیدن ریش را بنا بر احتیاط حرام می‌داند. 
 برخی حفظ ریش چانه را واجب می‌دانند مثلاً ریش پروفسوری را در صورتی که عرفاً صدق ریش کند، مانعی نمی‌داند؛ و نیز و را بدون اشکال می‌داند. 
 در سال ۱۳۷۵ و همزمان با حکومت بر ، فرمانده این گروه شبه نظامی، اعلامیه‌ای در منع تراشیدن ریش برای عموم مردان افغان صادر نمود. 
 امروزه برخی از جهان، قوانین خاصی برای ریش نیروی انسانی خود دارند. جنگجویانی که در معرض ناشی از سلاح‌های خود هستند، اغلب از داشتن ریش منع می‌شوند. ، از دیگر گروه‌هایی هستند، که با ممنوعیت داشتن ریش مواجه می‌باشند. همچنین داشتن ریش در برخی ورزش‌ها مانند و ، دارای محدودیت است. 
 ریش در ضرب‌المثل‌های زیر به کار رفته‌است:
{"title": "ریش", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%D8%B4&oldid=35131252", "language": "fa"}