(۵۴۹–۵۸۷ ق / ۱۱۵۴–۱۱۹۱ م)، رسالة الطیر را در تداوم و بسطِ، رسالة الطیر به زبان فارسی نگارش کرده‌است.
 سهروردی در رسالة الطیر، با به‌کارگیری زبان پرندگان که قبلاً نیز ، و آن را به کار برده بودند،
به زبان رمز شماری از تعالیم معرفتی را بیان
 می‌کند. 
 (ص) در موقع دیدن آیت کبرای الاهی دیدگانش منحرف نشد و سرپیچی نکرد. 
آواز برآمد که قصد رفتن باید کرد، ماندن عمر ضایع کردن است. گرچه زیبایی راه فوق‌العاده وسوسه انگیز است. 
 منظور سهروردی از به کار بردن " مرگ را دوست دارید تا زنده مانید " 
فنا صوفیانه است، مرگ و زادنِ مجددی است که سهروردی، آن را در شعری وصف می‌کند: 
 گر پیشتر از مرگ طبیعی مردی - بر خور که بهشت جاودانی بردی
 ور زانک درین شغل قدم نفشردی - خاکت بر سر که خویشتن آزردی
 بمیر ای دوست پیش از مرگ اگر می زندگی‌خواهی - که ادریس از چنین مردن بهشتی گشت پیش از ما -
سنایی 
 غزل ۹۴۱ دیوان شمس:
 به امرِ «موتوا من قبل ان تموتوا» ما - کنیم همچو محمّد غزایِ نفس جُهود 
 غزل ۱۱۳۳ دیوان شمس:
 چو در حیات خود او کشته گشت در کف عشق - بامر موتوا من قبل ان تموتوا زار 
 نظام معرفت شناختی سهروردی متکی بر آن نوع از حکمت است که با به‌کارگیری تعالیم ا 
حاصل می‌شود. 
 ادراک انسان افزون بر داده‌های حواس و بر برهان‌های منطقی و دانش مستلزم درونی و روشن‌شدگی و بینش درک جوهر جهانی اسرارآمیزی است که برای آسان شدن کار، دائو نامیده شده. 
 تغییرات سطح آگاهی و رسیدنِ به ، تجارب مختلفی از ادراک را بیان می‌نمایند. 
 حیطهٔ ادراک حسیِ مستقیم به وسیلهٔ جان و ذات آگاهی که مستقل از اندام‌های حسی جسمانی می‌باشد: در این حیطه فعالیت جسم انسان که خود حاوی اعضای حسی ادراکی می‌باشد به صورت موقت و توسط جان (و به علت تقویت، پرورش و غلبهٔ فعالیت و آگاهی جان) به حالت تعلیق در می‌آید و جان که بخشی از آگاهیِ کلی و مطلق است، به صورت مستقیم و به ذات خود (که آگاهی و دانستن مطلق می‌باشد) شروع به ادراکی بسیار وسیع تر و عمیق‌تر از ادراک‌های وابسته به حواس نموده و دریافت‌های حسی ادراکی آن مستقل از جسم و اندام‌های حسی جسمانی می‌باشد.
{"title": "رسالة الطیر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%84%D8%A9_%D8%A7%D9%84%D8%B7%DB%8C%D8%B1&oldid=29000710", "language": "fa"}