نام آلبومی است با صدای در . این اثر به صورت زنده در سال ۱۳۷۵ در اجرا شده بود. در این آلبوم، اثر است که تلفیقی از اشعار باباطاهر و است. این تصنیف در اجرا شده‌است.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
جزای آن‍که نگف‍تی‍م؛ شکر روز وصال
 
دگر به گوش فراموش عهد سنگین دل
 
تو بر کنار فراتی، ندانی این مع‍نی 
تو بر کنار فراتی، ندانی این معنی
 
اگر مراد نصیحت‌کنان ما این است
 اگر مراد نصیحت‌کنان ما این است
 
به خاک پای تو، دان‍د؛ که تا سرم ن‍رود
 
حدیث ع‍شق، چه حاجت، که بر زبان آری 
حدیث ع‍شق، چه حاجت، که بر زبان آری
 
سخن دراز کشیدیم و همچنان باقی است
 
 من از روز ازل، دیوانه بودم
 سرخوش از باده مستانه بودم
 نالان از تو شد، چنگ و عود من
 بی باده مدهوشم، ساغر نوشم
 مستی دهد ما را، گل رخسارا
 چون به ما نگری، غم دل ببری
 گرچه به خاک و خون کشیدی مرا
 بازآ که در شام غمم صبح امیدی مرا
 
 
 
 
 
گر از عشقت برون آیم، به ما و من فرو نآیم
 
ز بس که اندر ره عشق تو از پای آمدم تا سر 
ز بس که اندر ره عشق تو از پای آمدم تا سر، از پای آمدم تا سر
 
به هر راهی که دانستم فرو رفتم به کوی تو 
به هر راهی که دانستم فرو رفتم به کوی تو
 
دلی کو بود همدردم چنان گم گشت در دلبر
{"title": "رسوای دل", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B3%D9%88%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%D9%84&oldid=33326036", "language": "fa"}