نامی است که به طورسنتی در تاریخ‌نویسی عربی به نبردی که در سال ۷۲۴ میان و در کرانهٔ رود درگرفت، داده می‌شود.
 ارتش ، به فرماندهی ، در اردو زده بود که از پیشروی آگاه شد. خیلی زود، اعراب عقب‌نشینی شتاب‌زده‌ای به سمت آغاز کردند، که از سوی مورد پیگرد و آزار قرار گرفتند.
 سرانجام، پس از ۱۱ روز، ارتش به رسید، جایی که میان و نیروهای شاهزادگان بومی گرفتار شد. با این همه، اعراب توانستند از بگذرند و به بروند.
 شکست ، به فروپاشیِ فرمانرواییِ مسلمانان بر بخش بزرگی از انجامید، که تا نزدیک سال ۷۴۰ همچنان سرزمین مورد مناقشه ماند و اعراب و برای چیرگی بر آن درگیر شدند.
 به دنبال پیشروی اعراب در و ، سرزمین نیز در میانه‌های سده هفتم ازسوی نیروهای مسلمان زیر فرماندهی در هنگام خلافت (پیرامون ۷۰۵–۷۱۵)، گشوده شد.
 سال ۷۱۹ شاهزادگان فرارودی با فرستادن نامه ای به و از آنها برای ایستادن در برابر اعراب درخواست کمک کردند بدین ترتیب وفاداری باشندگان ایرانی و ترک و فرمانروایان خودگردان بومی به عربها همچنان ناپایدار بود. با شروع یک سری حملات علیه مسلمانان در فرارود، از سال ۷۲۰، به نامه پاسخ داد. این یورشها با ضدخلافت در میان همراه بود.
 ، فرماندار ، به سختی ناآرامی‌ها را سرکوب کرد و موقعیت مسلمانان را تقریباً به همان وضعیتی که در زمان بود بازگرداند، به جز که کنترل آن بیرون از دست مسلمانان مانده بود.
 
 در سال ۷۲۳ ، به عنوان فرماندار جایگزین شد. او در اواخر سال ۷۲۴ تصمیم گرفت تا با هدفِ گرفتن لشگركشی ای را آغاز كند.
 این لشگرکشی در گام‌های نخست خود ، هنگامی‌که خبر به تخت نشستن خلیفه جدید ، و گماشته شدن خالد قصری ، استاندار جدید عراق ، به دست آمد ، با مشکلاتی روبرو شد.
 این مسئله ، رقابت‌های قبیله‌ای اعراب را که مدت‌ها درهم می‌جوشید ، نمایان ساخت:
 نیروهای یمنی (عرب‌های جنوبی) در در آغاز از پیوستن به این لشگرکشی خودداری کردند ، زیرا انتظار فراخوانده شدن قریب‌الوقوع (که از عرب‌های شمال بود) ازسوی رژیم جدید را داشتند.
 تنها پس از آنکه نیرویی از موداریان (اعراب شمالی) را علیه یمنی‌ها رهبری کرد و آنها را در باروقان شکست داد، یمنی‌ها به ارتش کلابی پیوستند.
 سرانجام این لشگرکشی در حالی پیش رفت که خالد قصری استاندار عراق به کلابی فراماندار پیشین خراسان نامه نوشت و از وی خواست تا این كار را ادامه دهد تا جایگزین وی ، اسد بن عبدالله قصری ، برادر خالد قصری ، به برسد.
 با این وجود ، ۴۰۰۰ نیرو از قبیلهٔ عضد از ارتش بیرون رفتند.
 کلابی ارتش خود را در راستای درهٔ به سوی رهبری کرد و در حالی که پیرامون را ویران می کرد ، را محاصره کرد.
 در این مرحله ، ارتش آگاه شد که خاقان یعنی با ارتشی نیرومندتر از اعراب در برابر آنها به پیش می‌راند.
 با ترک محاصره ، ارتش مسلمان چنان شتابان به سمت جنوب عقب‌نشینی کرد که ادعا شد دوری‌ای برابر با سه روز سفر عادی را طی یک روز پیمودند.
 روز دوم ، پس از گذر اعراب از رودخانهٔ وادی الصبوح ، ارتش با آنها درگیر شد و جدای از نیروی اصلی اعراب به اردوگاه دومی که ازسوی عبدالله بن ابی عبدالله برپا شده بود، حمله کرد.
 بر اعراب و هم‌پیمانان آنها تلفات سنگینی بار شد (برادر فرمانروای سمرقند ، در میان کشته شدگان بود) ولی توانستند حمله را دفع کنند.
 اعراب هشت روز دیگر به عقب‌نشینی خود ادامه دادند و طی آن پیوسته ازسوی سواران مورد آزار قرار گرفتند.
 در روز نهم ، اعراب به رسیدند تا راه خود را در وضعیتی که ازسوی دشمنان‌شان یعنی نیروهای پادشاهی‌های بومی و و بقایای شورش (که آنها را سرکوب کرده بود) بسته شده بود ، بیابند.
 اعراب برای شب اردو زدند و همه باروبنه خود را که گویا به ارزش یک میلیون درهم بود ، برای آماده‌سازی برای جنگ سوزاندند.
 روز آینده ، اعراب ناامید با اینکه از تشنگی رنج می‌بردند و میان تورگش‌ها در پشت‌سر خود و نیروهای جلوی خود گرفتار شده بودند ، توانستند خطوط دشمن را بشکنند و از بگذرند.
 همان‌گونه که می‌نویسد ، هنگامی که اعراب به امنیت نسبی در رسیدند ، "از گرسنگی و خستگی رنج می‌بردند ، نیروها با بی نظمی پخش شدند"
 در آنجا ، رهبری ارتش به طور رسمی به عبدالرحمن بن نعیم غامدی منتقل شد ، که بازماندگان ارتش را به سوی رهبری کرد.
{"title": "روز تشنگی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%AA%D8%B4%D9%86%DA%AF%DB%8C&oldid=33010777", "language": "fa"}