یک واژه به معنای تطهیر، تزکیه و تخلیص است که بعدها به یک واژه علمی برای محققان تبدیل شده‌است. این واژه از کلمه یونانی به معنی «پاک کردن» گرفته شده و در ادامه تطورش از حوزه مذهب، پزشکی و دیگر سنت‌های عالمانه یونانی به مباحث معاصر راه یافته‌است. فرهنگستان زبان و ادب فارسی «روان‌پالایی» را به ازای آن تصویب کرده‌است.
 
 
 آنچه در نظر ما اهمیت اجتماعی بسیار دارد هدفی است که برای معین می‌کند؛ یعنی ، که عبارت باشد از منزه کردن تماشاگران به وسیلهٔ تقلید اعمالی که ترس و ترحم برمی‌انگیزد. این تزکیه بر اساس عمل روانی خاصی انجام می‌گیرد: بر اساس استغراق تماشاگر در اشخاصی که رفتارشان توسط بازیگران تقلید می‌شود. 
 کاتارسیس در نزد ، همان یافتن نسبت حضوری انسان با عالم هستی از طریق است که به هنگام غفلت از خود و فراموشی اصل فردیت و در حالت وجد و جذبه و سرور تجلی می‌یابد. لذت تراژیک، در خلسهٔ دیونوسوسی آن نهفته‌است. با تراژدی، جذبه و خلسهٔ باطنی بر عقل و اخلاق چیره می‌شود. نیچه کاتارسیس را استغراق ناگزیر در درون هر شادی و رنجی که حیات به ما عرضه می‌کند و بصیرت همراه با آرامشی که نتیجۀ چنین تسلیم نفسی است می‌داند.
 میلتن این مفهوم را پالایش تراژیکی مبتنی بر اصل معالجۀ به مثل تعبیر می‌کند.
 وردزورث توجه را از شعر دراماتیکی به شعر غنایی منعطف و تعبیری انسان‌دوستانه ارائه می‌کند، بدین معنا که خوانندگان خاضع می‌شوند و فضایل انسانی کسب می‌کنند، از تعصب و کوردلی مولود از تفاخر و تظاهر پاک می‌شوند تا بتوانند به آفاق روحانی پر کشند.
{"title": "کاتارسیس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DA%A9%D8%A7%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C%D8%B3&oldid=34174030", "language": "fa"}