(به : )، شاه ، پسر و جانشین بود که از سال ۷۳۵ تا ۷۱۴ پادشاهی کرد. 
 او که یک پادشاهی کاملاً نابود شده را به ارث برده بود، تلاش می‌کند هرچه زودتر تا هنگامی که با در صلح است و هنوز ، پادشاه تازه، درگیری‌هایش را آغاز نکرده‌است، سرزمینش را بازسازی کند. این درگیری‌ها در هنگامهٔ پادشاهی (۷۲۲ تا ۷۰۵ پیش از میلاد) بیشتر هم می‌شود.
 سارگون دوم در نخستین لشگرکشی‌اش به اورارتو، تمام تلاش‌های روسای نخست در آبادانی سرزمینش را روبه نیستی برد. این درگیری‌ها در سال ۷۱۴ پیش از میلاد و در هشتمین لشگرکشی سارگون دوم که در یادها هم مانده‌است، به اوج خود می‌رسد. جزئیات این نبرد در نامه‌ای که شاه برای خدای آشور می‌نویسد در دسترس است.
 سارگون در آن به خوبی شرح می‌دهد که پس از یورش به یک بخش از این منطقه به چه گنجینه‌هایی دست یافت: یک تُن طلا، پنج تن نقره و هزاران شیء گران بهای دیگر. با وجود همهٔ این کامیابی‌ها، سارگون دوم هنوز احساس نمی‌کند که به یک پیروزی کامل دست یافته‌است؛ چرا که دژهای اورارتو را هنوز تصرف نکرده بود و تنها ویرانگر بخشی از این پادشاهی بود. هیچ‌یک از این جنگ‌ها نتوانست سلسله یا سرزمین اورارتو را از میان بردارد. روسای یکم در جریان (یا اندکی پس از آن) از دنیا می‌رود و پسرش جانشین او می‌گردد.
 در سال ۷۱۴ پیش از میلاد، شاه آشور قدرت اورارتو را درهم شکست و در نزدیکی کرانهٔ شرقی ، از نزدیکی ، اورارتویی‌ها را شکست داد و روسای یکم، از سر ناامیدی خودکشی کرد. سارگون در روزگارنامهٔ خود با تمسخر می‌گوید: «دشنهٔ آهنین خود را در قلبش فرو برد، همچون یک خوک.»
{"title": "روسای یکم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B3%D8%A7%DB%8C_%DB%8C%DA%A9%D9%85&oldid=34178581", "language": "fa"}