یک روزنامه سراسری صبح چاپ ایران بود که اولین شماره آن در تاریخ ۲۵ آذر ۱۳۴۶ و از آن تاریخ به مدت یازده سال در تهران منتشر شد. بنیانگذار این روزنامه حسین آهاری، آن و اولین سردبیر آن می‌باشند. آیندگان در حقیقت محصول فکری داریوش همایون و تعداد دیگری از روزنامه‌نگاران مشتاق آن دوران برای تأسیس یک روزنامه سراسری، که در آن دوران در انحصار و بود، می‌باشد. 
 داریوش همایون در دیداری که با داشت ایده تأسیس روزنامه آیندگان را مطرح نمود ولی و به داریوش همایون اعتماد نداشتند از همین رو شرکت انتشارات آیندگان به نام خانم فریده کامکار شاهرودی مجوز انتشار گرفت که بعدها به نام تبدیل شد. در طول دوران فعالیت آیندگان پنج نفر به عنوان سردبیر روزنامه فعالیت کردند که بعد از صالحیار، جهانگیر بهروز و کوتاه مدتی حسین مهری، چهارمین سردبیر بود که بعد پنج سال جای خود را به هوشنگ وزیری داد. این روزنامه همچنین بخش جداگانه‌ای به نام آیندگان ادبی داشت که سردبیری جداگانه داشت. اولین سردبیر آیندگان ادبی بود و آخرین آن بود. 
 در دوران ۳۷ روزه نخست‌وزیری بختیار و در حالی که تمامی روزنامه‌های کثیرالانتشار آن دوران از آزادی بیان بی‌سابقه‌ای که توسط دولت بختیار به مطبوعات اعطا شده بود، در جهت پیش‌برد انقلاب استفاده می‌کردند روزنامه آیندگان در مقاله که به قلم در تاریخ ۱۷ بهمن ۱۳۵۷ منتشر شد به دفاع از پرداخت. در آن مقاله آمده‌است:
 در اواسط اردیبهشت ماه سال ۵۸ روزنامه آیندگان خبری دربارهٔ درگذشت و عوامل ترور وی منتشر کرد که به‌طور جدی نخستین بحران حوزه را پس از پیروزی کلید زد. شماره ۳۳۵۳ این روزنامه به تاریخ ۲۰ اردیبهشت ۱۳۵۸ با استناد به مصاحبه با نشریه ، احتمال دست داشتن گروه‌های چپ در ترورهای وقت را رد کرد. دفتر طی بیانیه‌ای ضمن تکذیب محتوای درج شده در روزنامه، اعلام کرد که خمینی این روزنامه را از این پس هرگز نخواهد خواند و مطالب مندرج در آن نیز هرگز مورد تأیید او نیست. اولین شماره آیندگان پس از این اطلاعیه، در چهار صفحه منتشر شد که سه صفحه آن سفید بود و تنها در صفحه اول آن مقاله‌ای با عنوان "آیا انتشار آیندگان باید ادامه یابد؟" آمده بود. از سطور پایانی این مقاله، چنین برمی‌آید که بیانیه دفتر ، اصل ادعا را رد کرده و انتشار چنین خبری در را ناشی از اشتباه در ترجمه دانسته‌است که روزنامه آیندگان نیز اتهام اصلی را متوجه و دانست که مترجم اصلی مصاحبه فوق بوده‌است. همچنین در این مقاله به رویاپردازی برخی عناصر وابسته به قدرت برای تصرف ساختمان روزنامه و حمله به برخی دفاتر روزنامه آیندگان در شیراز و بوشهر اشاره شده‌است. 
 در ۲۲ مرداد ۱۳۵۸ در مقاله‌ای از کشف اسناد حمایت از این روزنامه خبر داد. 
 در مصاحبه خود با به مسئله توقیف این روزنامه اشاره می‌کند: «چطور امکان دارد، الآن در کشور، کمونیستها و سایر اقلیتها- چه سیاسی و چه مذهبی و چه ملی- نمی‌توانند آزادانه اظهار بیان بکنند و اظهار اندیشه بکنند. چه دلیلی بود که مثلًا روزنامه‌های مخالف مخصوصاً آیندگان، بسته بشود؟» وی در پاسخ به این سؤال می‌گوید:
{"title": "آیندگان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86&oldid=34953334", "language": "fa"}