( : ) نوعی های بومی آسیا و است.
گورکن رودک حیوانی اجتماعی است که از طیف گسترده‌ای از مواد غذایی گیاهی و حیوانی تغذیه می‌کند.
 نام این حیوان در زبان‌های مختلف متفاوت است، به‌طوری‌که این جانور در ترکمنی؛ سَقار تُورسَق، در ترکی؛ پورسُوخ،در بلوچی گورکوچ، در کردی؛ بَرخِه کَیفیَلِه، در لری؛ کَجل و در مازندرانی؛ سیاتَشی نام‌گذاری شده‌است.
 جثهٔ این حیوان به اندازه یک سگِ متوسط است، دست و پای آن کوتاه، ناخن‌هایش بسیار بلند، به گونه ای که با پنجه‌ها و آرواره‌های بسیار قدرتمندی دارد که هر دشمن طبیعی را از رویارویی با خود دچار تردید جدی می‌کند، دمی کوتاه و کلفت، رنگ پشت خاکستری و زیر شکم و پاها تیره‌تر است. بر روی سر نوارهای پهن سیاه و سفید دارد. نوار سیاه که از پوزه شروع می‌شود تا گوش‌ها ادامه داشته و چشم‌ها را می‌پوشاند، نوار سفید چسبیده به نوار سیاه است. در رودک استخوان فک پایین از جمجمه جدا نمی‌شود.
 اندازه‌ها: طول سر و تنه ۵۶ تا ۹۰ سانتی‌متر، دم ۱۱ تا ۲۰ سانتی‌متر، ارتفاع ۳۰ سانتی‌متر، وزن ۱۰ تا ۱۶ کیلوگرم، در فصل پاییز ۳۰ تا ۳۴ کیلوگرم
 گورکن‌ها عموماً حیوانات خجالتی و شبگرد بوده و روز را در لانه‌های زیرزمینی می‌گذرانند و شب‌ها برای شکار و تغذیه بیرون می‌روند. گورکن‌ها هم انفرادی و هم گروهی زندگی می‌کنند. رودک ها مانند سایر انواع گورکن‌ها مهارت زیادی در حفر کردن زمین دارند و با استفاده از چنگال‌های دراز پاهای جلوی خود، زمین را می‌کنند تا غذا به دست آورند یا نقب بزنند. گورکن‌ها بطور کلی موجوداتی بی‌آزارند و با وجود دندان‌های قوی بیشتر از طعمه‌های کوچک و گیاهان تغذیه می‌کنند. بینایی آن‌ها ضعیف است، ولی حس بویایی و شنوایی بسیار بالایی دارند. 
 زیستگاه این جانور دارای پراکندگی فراوانی است و در سطح جهانی، قاره‌های اروپا، آسیا و آفریقا را دربرمی‌گیرد. مناطق جنگلی و استپی با خاک‌های نرم بهترین محیط برای زندگی رودک است.
 محیط زیست این حیوان در ایران از مناطق شمال غربی خراسان تا مازندران، سمنان، تهران، آذربایجان، کردستان، لرستان و فارس پراکنده است. همچنین یکی از حیوانات منطقه محافظت شدهٔ نیز رودک است.
{"title": "رودک (جانور)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%AF%DA%A9_(%D8%AC%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B1)&oldid=33282599", "language": "fa"}