(به : E-waste) به دستگاه‌های الکترونیکی مصرف شده و قطعات آنان همچون تلفن‌ها و ، و غیره گفته می‌شود که حاوی فلزات خطرناک مانند ، و هستند که در صورت رهاسازی در طبیعت پس از پایان عمر مفید و عدم صحیح، آلوده‌کننده خطرناک به‌شمار می‌روند. 
 با اینکه و در راس آنان آمریکا بزرگترین تولیدکننده این تجهیزات به‌شمار می‌روند، اغلب این دستگاه‌ها پس از مصرف به کشورهای جهان سوم ارسال می‌شود. بازیافت غیراصولی زباله‌های الکترونیک در کشورهای به آلودگی‌های گسترده منجر گردیده‌است. طبق معاهده‌ای که در سال ۱۹۸۹ برای کنترل روند صادرات خطرناک از کشورهای توسعه یافته به کشورهای فقیر اعلام کرد؛ هر کشوری می‌تواند به‌طور یکجانبه واردات این کالاها را ممنوع کند و کشورهای صادرکننده باید موافقت مشور واردکننده را جلب کنند. هیچگاه این قرار داد را امضا نکرد و کشورهایی همچون به امید دستیابی به درآمدی ناچیز از محل بازیافت این تجهیزات از امضای این قرار داد خودداری کردند. هند، چین و بنگلادش به زباله‌دان‌های الکترونیک جهان مبدل شده‌اند و نگرانی‌ها درمورد مشکلات زیست‌محیطی این امر روبه افزایش است] هم‌اکنون ۷۰٪ رایانه‌ها و موبایل‌های جهان در چین بازیافت می‌شود. در سال ۲۰۰۸ وزرای ۱۷۰ کشور جهان در گرد هم آمدند تا راه‌های بازیافت زباله‌های خطرناک از جمله زباله‌های الکترونیک را بررسی کنند. هم‌اکنون هیچ آماری از وضعیت زباله‌های الکترونیک در ایران در دست نیست و هیچ سازمانی نیز متولی رسیدگی به زباله‌های الکترونیک نیست. سازمان محیط زیست برای دفع زباله‌های الکترونیکی در کشور اقدام کند]
{"title": "زباله الکترونیک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%84%D9%87_%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%D8%B1%D9%88%D9%86%DB%8C%DA%A9&oldid=33486255", "language": "fa"}