(چارلز گروین هایدن، جونیور، زاده. 3 فوریه 1938) ، فعال و آمریکایی است. او پس از مشارکت در جنبش‌های و ، تبدیل به یک فعال در مسئله شد. 
 ویکر در سال ۱۹۳۸ در با نام چارلز گروین هایدن، جونیور شد. او در فلوریدا توسط پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ شد. نخستین تماس او با جنبش هنگامی بود که او در در اواسط دهه ۱۹۵۰، یک نسخه از مجله وان(ONE) راپیدا کرد ویکر در سال ۱۹۵۸ به انجمن (MSNY) در ، در حالی که هنوز دانشجوی بود و تابستان خود را در این شهر می‌گذراند، پیوست تا با این سازمان همکاری کند. ماتاچین در کار خود برای موضعی محافظه کارانه اتخاذ کرده بود و ویکر، که جوان تر از رهبر و بسیاری از اعضای دیگر بود، در تلاش برای تر کردن گروه، به دیگر فعالان جوان مانند معاون رئیس انجمن ، ، پیوست. آرتور موول، رئیس وقت انجمن، دربارهٔ او می‌گوید: «بگذارید بگویم او یک دستاورد آزار دهنده برای جنبش بود.» ویکر پس از متقاعد کردن انجمن برای شروع تبلیغات در مورد رویدادهای انجمن، برای سخنرانی آینده آگهی‌هایی را چاپ کرد که منجر به حضور جمعیت زیادی شد. این امر همچنین باعث شد که پلیس صاحب سالن سخنرانی را ترغیب کند تا این گروه را از آن جا بیرون کند. 
 ویکر با فعال شدن بیشتر در جنبش، خانواده خود را از فعالیت‌هایش آگاه کرد. هایدن پدر، در حالی که نسبت به فعالیت‌های او به هر چیزی شک داشت، از او خواست تا از «چارلز هایدن» برای فعالیت خود استفاده نکند. او نام مستعار «راندولف هایدن ویکر» را برگزید و نام خانوادگی خود را به عنوان نام میانی جدید خود حفظ کرد تا ارتباط خانوادگی را حفظ کند. وی به‌طور قانونی نام خود را در سال ۱۹۶۷ تغییر داد. 
 ویکر در پاییز ۱۹۵۸ به بازگشت و سعی در ایجاد یک سازمان با نام داشت. WRS اصول گروه لزبین مستقر در را پذیرفت و در سراسر ، و فعالیت کرد. WRS کوتاه مدت بود، اما درخواست سازمان برای ادغام را رد کرد. وی همچنین در نیز فعال شد. ویکر برای ریاست هیئت دانشجویی نامزد شد اما در طول مبارزات انتخاباتی رئیس دانشگاه اطلاع داد که ویکر و هم اتاقی اش هستند. این به او کمک کرد تا متقاعد شود که باید دست به اقدامات مبارزاتی بزنند. 
 ویکر پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، برای همیشه به شهر نقل مکان کرد و روابط خود را با ماتاچین تجدید کرد. ویکر که از اقدامات رادیکال تحت نظارت ماتاچین خفه شده بود، در سال ۱۹۶۲ «لیگ همجنسگرایان نیویورک» را ایجاد کرد، یک که روی کاغذ وجود داشت، تا اجازه دهد ویکر با فاصله از ماتاچین کار کند. هنگامی که رادیو صحبت‌های هیئتی از را که از تئوری بیماری همجنس‌گرایی حمایت می‌کردند پخش کرد، ویکر مدیر ایستگاه رادیویی را ترغیب کرد تا او و چند نفر دیگر که به‌طور آشکار همجنسگرا هستند را روی آنتن ببرد تا دربارهٔ زندگی خود صحبت کنند، زیرا «همجنسگرایان مرجع واقعی همجنسگرایی بودند.» یک هفته قبل از پخش، جک اوبران، ستون نویس « » روزنامه ، به این اقدام به عنوان تلاشی برای ارائه «سهولت زندگی همجنسگرایان» حمله کرد. ویکر به ، و رفت و آنها را از پخش برنامه و حمله اوبریان به آن‌ها آگاه کرد. برنامه ۹۰ دقیقه ای که گمان می‌رود اولین برنامه در باشد، در ژوئیه ۱۹۶۲ پخش شد. چندین رسانه که توسط ویکر آگاه شده بودند، این پخش را پوشش دادند که در ، ، ، و برخورد مطلوبی روبرو شد. 
 در نتیجه این تبلیغات، از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ ویکر یکی از مشهورترین در بود. او با گروه‌های بی شمار کلیسایی و کلاس‌های دانشگاهی صحبت کرد و در ۳۱ ژانویه سال ۱۹۶۴، با حضور در نمایش ، اولین شخص بود که در تلویزیون ظاهر شد. ویکر همچنین سازمان دهنده اولین تظاهرات شناخته شده در است. ویکر همراه با فعال آزادی جنسی، جفرسون پولند و تعداد انگشت شمار دیگری از افراد در سال ۱۹۶۴ پس از نقض محرمانگی پیس نویس سوابق مردان همجنسگرا توسط سازمان ، را در خیابان وایت هال، ایجاد کرد. در سال ۱۹۶۵ وی به عنوان فرد مستقل برای دبیری در ماتاچین کاندید شد. او شکست خورد، اما توده ای از رادیکال‌ها که دیدگاهشان به او نزدیک بود، به‌طور مؤثر کنترل سازمان را در دست گرفتند. او با معشوق خود، پیتر اوگرن، از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ مغازه ای را اداره می‌کردند و از درآمد حاصل برای بازکردن یک فروشگاه عتیقه و روشنایی استفاده کردند. ویکر ۲۹ سال فروشگاه خود را اداره می‌کرد. 
 ویکر شاهد در ژوئن ۱۹۶۹ بود، که به عنوان آغاز شناخته شده‌است. وی بعداً یادآوری کرد که آشوبگران آتش‌سوزی درست کرده و بشکه‌های زباله در حال سوختن را از طریق پنجره در مغازه‌های انداختند. «تنها چیزی که فکر می‌کردم این بود که، خدای من، آنها قصد دارند یک خانم پیر ایتالیایی را بسوزانند یا اینکه بچه ای کشته شود و ما آدم گنده (مایه ترس و وحشت) دهه هفتاد خواهیم بود.» ویکر علی‌رغم فعالیت‌های اولیه خود، یک هفته بعد در یک نشست سازمانی این آشوب‌ها را نکوهش کرد و گفت که «پرتاب سنگ از پنجره‌ها، درها را باز نمی‌کند» و کنار گذاشتن رفتارهای «بی نظم» را به معنای تحمل اجتماعی دانست. او به‌طور موقت از جنبش همجنس گرایان فاصله گرفت، اما با نوشتن نامه ای در ۱۹۷۰ برای ، یک مجله، بازگشت و دوباره در ۱۹۷۲ بازگشت تا نام خود را به عنوان همکار نویسنده ، مجموعه ای از مشخصات رهبران جنبش اولیه، در کنار نام (با نام کی توبین) بنویسد، هرچند که لاهوزن با نوشتن سخنرانی عمومی موافق نبود اما همه آن را نوشت و ویکر به سادگی پذیرفت که کتاب را تبلیغ کند.
 ویکر بعداً به (GAA) پیوست، یک گروه فعال ساختارمندتر که در پاسخ به آنچه به عنوان افراط در جبهه آزادی‌خواهی همجنسگرایان دیده می‌شد، تشکیل شد. GLF(جبهه آزادی‌خواهی گی) تمایل خود را در میان بسیاری از فعالیت‌های مختلف سیاسی چپ‌گرا، از جمله مخالفت با و حمایت از ابراز کرد. اعضای می‌خواستند انرژی خود را منحصراً در مسائل متمرکز کنند. ویکر به عنوان یک عضو ، گاهی اوقات در تظاهرات‌ها شرکت می‌کرد و بعضی اوقات این رویدادها را برای رسانه‌های همجنسگرا مانند و پوشش می‌داد. 
 از سال ۲۰۰۹، وی به مستندسازی و شرکت کردن در جوامع جنون رادیکال(Radical Faerie) در و می‌پردازد. 
 
با اعلام شبیه‌سازی موفق در سال ۱۹۹۶، ویکر طرفدار شبیه‌سازی انسان شد. وی را تشکیل داد، و استدلال کرد که حق داشتن «دوقلوی همسان بعداً متولد شده» نه تنها یک مسئله حقوق ، بلکه یک مسئله است. او به‌طور ناموفق درصدد متقاعد کردن برای حفظ مواد ژنتیکی برای شبیه‌سازی در آینده بود. CRUF(جنبش متحد حقوق شبیه‌سازی) به عنوان بخشی از بیانیه مأموریت خود «منشور حقوق شبیه‌سازی» را تصویب کرد: 
 
 فصل ۲، قسمت ۱ « » دربارهٔ ویکر و است.
{"title": "رندی ویکر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%86%D8%AF%DB%8C_%D9%88%DB%8C%DA%A9%D8%B1&oldid=33810097", "language": "fa"}