(۵۸۹_۶۶۴هجری) معروف به از فقیهان بزرگ مذهب است و پیروان مکتب او امروزه با نام یا مذهب در ایران و عراق و شمال آفریقا ساکن هستند.
 نسب سید بن طاووس از جانب پدر به امام دوم شیعه و از جانب مادر به امام سوم شیعیان می‌رسد. و گفته می‌شود که سید بن طاووس دو مرتبه موفق به دیدار شده‌است. سید بن طاووس به خاطر قیام خود و همچنین آثار فراوانش که به عقیده ی تمام مذاهب شیعه دست نخورده و دور از بدعت باقی‌مانده است معروف است. 
 رضی الدین، ابوالقاسم و ابوالعلی علی بن موسی بن جعفر بن محمد ابن عباس ابن قاسم ابن محمد ابن اسحاق ابن حسن ابن سلیمان ابن داوود ابن حسن ابن علی ابن ابیطالب ملقب به و مشهور به در شبانگاه جمعه یکم سال ۳۷۰هجری در شهر متولد شد. نسبت او از جانب پدر به و از جانب مادر به می‌رسد، به همین خاطر به او «ذوالحسبین» نیز می‌گویند. 
 پدرش، موسی بن جعفر الزید، از راویان بزرگ است که بعدها ابن طاووس روایاتش را جمع‌آوری نموده با نام منتشر نمود. گفته می‌شود یکی از اجداد ابن طاووس یعنی «ابوعبدالله» سخی الدین محمد ابن عباس،یا سید محمد ابن اسحاق دارای چهره‌ای زیبا بود، به همین دلیل فرزندانش به ابن طاووس معروف شدند. 
 مادر ابن طاووس بانو عکرمه بنت علی الورام بن ابی فراس، از بزرگان بود، و مادر پدرش که همسر جعفر الرحیم بود نوه امام دهم شیعیان می‌باشد. 
 همسر وی علیا مخدرات زهرا خاتون دختر علی ابن حبیب والی همدان بود و دخترش علیا مخدرات
 که قبل از نه سالگی حافظ شد؛چونان مقام علمی بالایی داشت که پدرش به وی در کنار برادرانش سید علی الاکبر و سید عباس الصغیر اجازه روایت را داد. 
 گفته می‌شود که سید بن طاووس دو مرتبه موفق به دیدار شده‌است که هردو مرتبه در تایید او بوده است.
 او در روز جمعه بیستم ۴۳۶هجری در سن ۶۶ سالگی درگذشت و طبق وصیتش جانشینانش را در دفن او میان جدش یا زادگاهش مخیر کرد و بدلیل مخالفت خلیفه وقت در همان زادگاهش به خاک سپرده شد و بقعه او با نام یکی از عتبات مورد احترام شیعیان است . 
 ابن طاووس ابتدا در شهر و نزد پدر و جدش، ، علوم مقدماتی را آموخت. سپس برای تحصیل دانش از بلد به و سپس مهاجرت کرد.
 
او در اندک زمانی از هم شاگردی‌های خود سبقت گرفت چنان‌که در می‌گوید: او سپس به مدت دو سال و نیم به تحصیل پرداخت و پس از آن خود را از استاد بی‌نیاز دید و بقیه کتب فقهی عصر خویش را به تنهایی مطالعه نمود.از در سال ۴۹۰ هجری و مدت شش سال در آنجا به تربیت شاگردان و تدریس علوم مختلف پرداخت و چون بدلیل جایگاه پر نفوذ خود تحت فشار دولت قرار گرفته بود از بغداد به زادگاه خود بلد بازگشت و قیام نمود. 
 او پیش از آغاز قیام دو ماه را در به سر برد و سپس به مهاجرت کرد و حدود سه ماه هم در آنجا اقامت داشت. و در همان اقامت کوتاه در کربلا کتاب را به عنوان وصیتی برای فرزند ارشدش که در آن زمان نوزاد بود، نوشت. او در تاریخ۲۰صفر سال۳۹۷هجری قمری قیام نموده و با این قیام تلاش نمود تا تشیع را از بدعت خلافت فاطمی نجات داده علیه طاغوت زمان که خلافت عباسی بود قد علم کند. 
 
در دوران زعامت سید بن طاووس بر شیعیان پیروان او که خود را شیعه مبرا از بدعت و بر همان صراط دیگر ائمه می دانستند خود را شیعیان فضل به معنای برتر و سیدابن طاووس را می نامیدند و استدلال این دست شیعیان چون که در نامه ای به خلیفه وقت نامه نوشت چنین بود: سید بن طاووس اگرچه در زمان عباسیان هرگز منصب را نپذیرفت؛ اما بعدها خود به زعامت رسید و تا پایان عمر در بغداد باقی ماند. بنا بر نقلی از و می گوید که پذیرش امامت برای سید ابن طاووس اجباری بوده‌است و در صورت عدم پذیرش اصالت اسلام به خطر می‌افتاده است. رهبر شیعه، از بزرگان علمی و دینی سادات انتخاب می‌شد که کلیه امور مربوط به شیعیان را در عهد غیبت کبرا عهده‌دار بود. این وظایف شامل قضاوت مشاجرات، رسیدگی به مستمندان، سرپرستی یتیمان، اعلام جهاد و دیگر امور می‌شد. جریان قیام او به عنوان یک مسئله تاریخی-سیاسی در تاریخ معروف است؛ زیرا هنگام به‌دست خلفای فاطمی،اگر او قیام نمی نمود بدلیل آنکه خلافت فاطمی نام شیعه داشتند به یقین تمام تشیع دوچار انحراف اسماعیلیان می شد 
 به نوشته کلبرگ مشخص نیست که موضع واقعی وی نسبت به خلافت فاطمی و شخص چه بوده‌است و آیا در اثر شرایط تاریخی چنین اقدامی نموده است یا واقعاً آن طور فکر می کرده‌ که شخص الحاکم لیاقت خلافت بر تمام شیعیان را ندارد. 
 رهبر شیعیان دو قرن پس از سید بن طاووس پیرامون او می‌گوید: می‌گوید: عالمان مکتب فضلیه بر این عقیده هستند که رضی الدین سید ابن طاووس در بدو تولد دارای بوده است یعنی علمی که بدون تعلیم و تعلّم و بی‌ واسطه به دست آمده باشد و شخص سید ابن طاووس را مصداق عینی تعبیر آیهٔ  ۶۵  سورهٔ کهف می دانند: . . . وَ عَلَّمْنٰاهُ مِنْ لَدُنّٰا عِلْماً. اما در برخی منابع اساتیدی برای او ذکر شده است که او در دوران طفولیت قرآن را نزد آنها قرائت نموده یا احکام الهی که در قلب او بوده را نزدشان بازگو کرده و آنها بر صحت آنها و بی واسطه بودن این احکام از آنچه ائمه می گفته اند را تایید کرده اند:
 
 
 
 
 شاگردان وی عبارتند از:
 
 
 
 
 
 
 سید بن طاووس به خاطر کتابخانه و آثار فراوانش که دست نخورده از بدعت باقی‌مانده، معروف است.
 او حدود ۵۰ تألیف دارد که بسیاری از آن‌ها در موضوعات و است. اما از احادیث منقول خود او و آثار مرتبط به عصر او و پیرامون شیعیان پیرو او تاکنون بیش از ۱۵۰۰ کتاب نگاشته شده است. 
 حدود پنجاه کتاب و رساله از او نام برده شده‌است که معروفترین آثار چاپی وی عبارتند از:
 
 
 
 
 آنچه از آثار خطی سید بن طاووس به جای مانده، بدین قرار است:
{"title": "سید بن طاووس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%B7%D8%A7%D9%88%D9%88%D8%B3&oldid=34636220", "language": "fa"}