نیم‌کره‌ای از سطح کرهٔ است که به طور دائمی رو به سوی قرار دارد.
نیمه پنهان ماه برای زمینیان را می‌نامند.
 این‌که یک سمت از ماه همیشه رو به زمین می‌ماند به این خاطر است که این نیمه سنگین‌تر از نیمه دیگر است و زمین آن را رو به خود نگه می‌دارد.
 بیننده از زمین می‌تواند مجموعاً ۵۹ درصد از سطح ماه را ببیند و این به خاطر پدیده‌ای به نام است. البته مکان جغرافیایی انسان بر روی زمین نیز بر دیدی که از این سمت ماه دارد تاثیرهای دارد.
 سمت پیدای ماه مستقیماً توسط روشن می‌شود و بسته به جهتی که این نور از آن به ماه می‌تابد، ، هم‌چون هلال و بدر و غیره پدید می‌آیند. گاه به‌جز بخش‌های روشن ماه، بخش‌های ناروشن آن نیز با نوری خفیف کمی قابل دید می‌شوند که این پدیده در اثر به‌وجود می‌آید. زمین‌تاب به آن بخش از نور خورشید گفته می‌شود که پس از برخورد به سطح کره زمین بازتابیده و به ماه می‌رسد. 
 بر روی سمت پیدای ماه (که نیمه نزدیک‌تر ماه هم نامیده شده) لکه‌های بزرگ تیره‌رنگی دیده می‌شود که ستاره‌شناسان قدیم می‌پنداشتند که باید دریاهایی بزرگ باشند. برای این لکه‌ها نخستین بار در سده هفدهم میلادی نقشه‌هایی تهیه شد که به‌ویژه و اقدام اصلی در این زمینه را انجام دادند و برای این لکه‌ها نام‌هایی برگزیدند. از آنجا که پنداشته می‌شد که این لکه‌ها باید دریا باشند بیشتر این نام‌ها با واژه همراه هستند و اکنون با وجود این‌که دانشمندان می‌دانند که این سطوح تیره‌رنگ زمین‌های پوشیده از است هم‌چنان همان نام‌های قدیمی را برای این پدیده‌ها به‌کار می‌برند.
{"title": "سمت پیدای ماه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%D9%85%D8%AA_%D9%BE%DB%8C%D8%AF%D8%A7%DB%8C_%D9%85%D8%A7%D9%87&oldid=32796019", "language": "fa"}