(به : ) - است، که از دو شرکت خودروسازی و در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد و هم‌اکنون از هر ۱۰ خودروی تولید شده در جهان، یک خودرو به این شرکت تعلق دارد. در سال ۲۰۱۷ به اتحاد این دو شرکت پیوست. 
 اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی در حال حاضر دارای بیش از ۴۵۰٫۰۰۰ است و کنترل شرکت‌های خودروسازی ، میتسوبیشی موتورز، ، نیسان، رنو، ، و را در اختیار دارد. 
 دفتر مرکزی این شرکت در شهر ، قرار دارد و در سال ۲۰۱۲ شمار ۸٫۱ میلیون دستگاه خودرو به‌فروش رساند، که پس از شرکت‌های ، و به‌عنوان چهارمین شرکت خودروسازی جهان شناخته شد. 
 رنو، (به : ) است، که در زمینه ، و کلاس‌های مختلف خودرو، ، ، ، ، اتوریل، و فعالیت می‌نماید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر ، قرار دارد.
 شرکت رنو در سال ۲۰۱۱ پس از و به‌عنوان سومین خودروساز شناخته‌شد. این شرکت هم‌اکنون در رتبه از بزرگترین شرکت‌های خودروسازی جهان قرار دارد.
 شرکت رنو مالک اکثریت سهام شرکت رومانیایی ، شرکت ترکیه‌ای ، شرکت کره‌ای و شرکت ایرانی می‌باشد. این شرکت هم‌چنین ۴۳٫۴٪ درصد از سهام شرکت ژاپنی و ۲۵٪ درصد از شرکت روسی را نیز در اختیار دارد. در حال حاضر در جایگاه و رنو، عملأ سکان رهبری این شرکت فرانسوی را در دست دارد. وی همین مناصب را نیز در شرکت ژاپنی برعهده دارد.
 این دو کمپانی پس از مشارکت در راه‌اندازی گروه رنو-نیسان آلیانس، هم‌اکنون در قالب این گروه، به‌عنوان چهارمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته می‌شوند. با در اختیار داشتن ۱۵٪ درصد از سهام رنو، بزرگترین آن محسوب می‌شود.
 شرکت رنو فعالیت گسترده‌ای نیز در مسابقات اتومبیل‌رانی و موتوراسپرت داشته و تیم در طول سال‌های گذشته، یکی از موفق‌ترین تیم‌های بوده‌است. 
 کارآفرین و صنعتگر فرانسوی؛ بنیانگذار شرکت رنو می‌باشد، که نخستین اتومبیل او نام داشت و در سال ۱۸۹۸ ساخته شد. شرکت رنو به‌طور رسمی در سال ۱۸۹۹ توسط و برادرانش (مارسل و فرناند) با نام با یک سرمایه کوچک تأسیس شد.
 در ابتدای دهه ۱۹۰۰ میلادی، رنو ابداع جعبه دنده رانش مستقیم (به : ) را به نام خود ثبت کرد. با گسترش سریع شرکت، فروش سالانه آن‌ها بالا گرفت و با توسعه در سال ۱۹۰۲ توانستند وسعت کارخانه را به ۷٫۵۰۰ گسترش دهند. در همان سال، لوئی اقدام به ساخت اولین موتور تحت نام تجاری رنو، با چهار سیلندر و ۲۴ نمود و خیلی زود بعد از آن امتیاز موتور توربو را برای او دربرداشت.
 در سال ۱۹۰۳ در مسابقه‌ای که بین و انجام شد، در اثر تصادف، مارسل رنو در سن ۳۱ سالگی درگذشت. در این تصادف ۶ نفر کشته و ۱۵ نفر دیگر نیز آسیب دیدند. در این سال (۱۹۰۳) فرناند رنو، شروع به دایر کردن شبکه فروش محصولات رنو و تأسیس شرکت تجاری در خارج از فرانسه، در کشورهای ، ، ، و نمود.
 در سال ۱۹۰۵ این شرکت، سفارشی برای ساخت ۲۵۰ دستگاه دریافت کرد، که این قرارداد، در عمل، رنو را از یک کارگاه، به یک و سازنده شماره یک فرانسه تیدیل نمود. در سال ۱۹۰۷ در حدود نیمی از تاکسی‌های شهر ، رنو بودند. در سال ۱۹۱۹ لوئی رنو در صنایع اتومبیل اروپا به‌طور جداگانه در میان رقیبان آمریکایی رخنه کرد و با آن‌ها به رقابت پرداخت.
 در طول ، رنو نقش مهمی را ایفا می‌کرد، که دو واقعه آن روزها، قابل توجه بودند: نخست واقعه
تاکسی‌های وارنه؛ که به ۵۰۰ دستگاه تاکسی رنو اشاره دارد، که در خلال جنگ جهانی اول، برای حمل سربازان در استفاده شدند. دوم تانک سبکی که در سال ۱۹۱۷ طراحی شد و نقش کلیدی در پیروزی متفقین ایفا نمود.
 در پایان جنگ رنو با کارخانه‌هایی در بلژیک، انگلستان و اسپانیا، کماکان، تولیدکننده اصلی خودرو در فرانسه محسوب می‌شد. در سال ۱۹۴۰ پس از آنکه فرانسه به اشغال درآمد، لوئی رنو از ساختن برای سر باز زد و آلمان‌ها کنترل کارخانه را در دست گرفته و شروع به ساخت کامیون‌های بارکش نمودند.
 در آن زمان دولت موقت جمهوری فرانسه، لوئی رنو را، متهم به همکاری با آلمان‌ها کردند و بعد از آزادسازی ویشی فرانسه در سال ۱۹۴۴ وی را دستگیر نمودند و در زندان ، محبوس کردند. وی در اوضاع آشفته آن روزها، در سال ۱۹۴۵ در حالی که منتظر محاکمه خود بود، در زندان درگذشت.
 در اول ژانویه ۱۹۴۵ در پی حکم ژنرال دوگل، بر اساس اتهامی اثبات نشده، کمپانی از لوئی رنو سلب امتیاز گردید و کارخانه رنو، ملی اعلام شد. این شرکت، برای ۵۰ سال بعدی، تحت کنترل دولت باقی ماند. فلسفه اصلی تغییر نیافت و ابداعات متعددی همچنین در دنیای مسابقات نیز عرضه شد.
 این شرکت در سال ۱۹۹۰ کارخانجات را خریداری کرد و در حال حاضر نیز مالک آن می‌باشد. رنو در سال ۱۹۹۹ معادل، ۴۵٪ درصد از سهام را خرید و ۱۵٪ درصد سهام خود را به نیسان داد. در همین سال نیز به رنو پیوست و با مشارکت دو شرکت راه‌اندازی شد.
 در سال ۲۰۰۰ قراردادی بین و رنو امضاء شد که با واگذاری ۲۰٪ درصد سهام ولوو به این شرکت، رنو حضور فعالی در ساخت پیدا کرد. در سال ۲۰۰۱ ساخت دوچرخه‌های کوهستانی و خیابانی را آغاز کرد و مشارکت رنو و نیسان سبب شد که نیسان به سود دهی بیشتری برسد.
 رنو در سال ۲۰۰۵ با رانندگی به قهرمانی مسابقات دست یافت و در سال ۲۰۰۹ شروع به طراحی و ساخت خودروهای الکتریکی کرد. رنو با مشارکت اولین تولیدکننده اتومبیل «آدیس لاین» با سیستم ماهواره‌ای بوده و مدل «ول ساتیس» رنو به عنوان بی صداترین اتومبیل جهان شناخته شده‌است. دفتر مرکزی رنو در بیلانکورت واقع شده و بیش از ۱۲۴ هزار نفر در ۱۱۸ کشور دنیا برای رنو کار می‌کنند.
 در فهرست زیر عمده شرکت رنو، در انتهای ۲۰۱۱ با ذکر درصد مالکیت هر یک، درج شده‌است. 
 مقالهٔ اصلی: اسناد تأسیس به تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۰۴ توسط و رنو، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل ، مدیرعامل‌های وقت شرکت‌های ، و به امضاء رسید. از این تاریخ، فعالیت به عنوان یک شرکت مشارکتی، که مسئولیت هماهنگی و همکاری میان رنو و را به عهده دارد، آغاز گردید.
 تا سال ۲۰۱۳ مدل‌های زیر از رنو در ایران مونتاژ می‌شوند:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 کلیه خودروهایی که با برند رنو در ایران موجود می‌باشند، در قالب توسط شرکت رنو به کارخانجات سه شرکت ، و تحویل داده می‌شود و فرایند مونتاژ آن‌ها تحت نظارت رنو پارس انجام می‌گیرد و از طریق
 محصولات شرکت نیز که از شرکت‌های تابعه اسبق رنو می‌باشد و شامل کامیون و اتوبوس است، توسط شرکت و شرکت شهاب خودرو، در ایران مونتاژ می‌شوند.
 ، (به : ) و است، که دفتر مرکزی آن در شهر ، قرار دارد.
 ریشه‌های تأسیس این شرکت به زمان راه‌اندازی شرکت خودروسازی بازمی‌گردد، در پی خریداری شرکت داتسون توسط ، وی داتسون را در و تازه تأسیس خود، ادغام نمود و شرکت جدید را نیسان نامید.
 شرکت نیسان همانند و که به ترتیب شرکت‌های و را در تأسیس کردند، اقدام به راه‌اندازی شرکت نمود.
 از سال ۱۹۹۹ شرکت به یکی از سهامداران اصلی نیسان تبدیل شد، به‌طوری‌که تا سال ۲۰۰۸ مالک ۴۴٪ از آن گردید، در مقابل نیسان نیز ۱۵٪ درصد از سهام رنو را در اختیار دارد. هم‌اکنون به‌طور هم‌زمان، و هر دو شرکت نیسان و می‌باشد و از طریق شرکت رنو-نیسان آلیانس که حاصل مشارکت استراتژیک دو شرکت می‌باشد، سکان رهبری رنو و نیسان را در دست دارد. در سال ۲۰۱۲ نیسان پس از شرکت‌های ، ، ، و ، به‌عنوان ، شناخته شد.
 در سال ۱۹۱۱ ماسوجیرو هاشیموتو، شرکت (به : ) را تأسیس کرد و در ۱۹۱۴ این شرکت با سرمایه‌گذاری سه بازرگان ژاپنی، نخستین خودروی خود را طراحی و تولید نمود.
 این وسیله نقلیه ۲ سیلندری که تنها ۱۰ اسب بخار قدرت داشت، نامیده شد، که از حروف اول سه سرمایه‌گذار آن، گرفته شده بود. سرمایه‌گذاران این پروژه عبارت بود از:
 
 
 این شرکت در سال ۱۹۱۸ به تغییر نام داد و شروع به تولید کامیون‌های نظامی نمود.
 در سال ۱۹۱۹ شرکت ، به‌عنوان کمپانی کابوتا، در شهر راه‌اندازی شد. این شرکت بلافاصله شروع به تولید کامیون‌های سایز کوچک نمود، که قطعات مورد نیاز آن‌ها را، از وارد و در ژاپن مونتاژ می‌کرد.
 در سال ۱۹۲۵ شرکت کوایشینشا موتور به تغییر نام پیدا کرد. یک سال بعد در ۱۹۲۶ شرکت دات موتور و جیتسایو جیدوشا با هم ادغام شدند.
 در سال ۱۹۳۰ اتومبیل دات، دست‌خوش تغییر شد. خودروی کوچک جدیدی به نام (به معنی پسر دات) تولید شد، که چندی بعد، به تغییر نام داد. در سال ۱۹۳۱ این شرکت مدل را به بازار عرضه کرد. 
 در ۱۹۳۴ داتسون اقدام به مشارکت با اتومبیل‌ساز دیگری به نام نمود. این شرکت متعلق به و ژاپنی؛ بود. آیکاوا ابتدا اقدام به خریداری نمود، سپس با تصاحب چند شرکت خودروسازی کوچک و ادغام کلیه شرکت‌ها در کمپانی نیهون سانگیو، این کمپانی، به یک تبدیل گشت، که از ۷۴ شرکت صنعتی و غیرصنعتی تشکیل می‌شد و شرکت‌های زیرمجموعه آن، در حوزه‌های مختلفی فعالیت می‌کردند، از این شرکت‌ها می‌توان به: توباتا و اشاره نمود. در ابتدای دهه ۱۹۳۰ پس از ورود شرکت نیهون سانگیو به بازار ، این شرکت در مبادلات سهام، به‌اختصار از نام استفاده کرد، که مختصر شده هون گیو بود. این شرکت و زیرمجموعه‌های آن، هیچ‌یک تا سال ۱۹۳۳ عملأ در صنعت خودروسازی فعالیت نمی‌کردند. در سال ۱۹۳۳ در پی خریداری شرکت توباتا، مالکیت داتسون (که زیرمجموعه‌ای از توباتا بود) در اختیار نیسان قرار گرفت، که نیسان را به صنعت خودروسازی وارد کرد و یک سال بعد، در ۱۹۳۴ شرکت خودروسازی نیسان تشکیل شد. 
 آیکاوا که طرح عظیمی برای ۱۰ تا ۱۵ هزار دستگاه خودرو در هر سال داشت، شروع به عملی کردن این پروژه نمود. یک سال بعد و پیش از ، اولین داتسون‌های سایز کوچک در کارخانه مستقر در ، به فرستاده شد. 
 در طول تولید این وسیله نقلیه، به کامیون‌های نظامی و و قایق‌های اژدرافکن، تغییر پیدا کرد. شرکت نیسان تولید وسایل غیرنظامی را در سال ۱۹۴۵ از سر گرفت و ۲ سال بعد، با دریافت سفارش تولید خودروهای داتسون، بار دیگر برند داتسون وارد خط تولید گردید.
 در سال‌های نخست دهه ۱۹۵۰ نیسان به‌عنوان یک کمپانی خودروسازی موفق ژاپنی در ، در سطح جهانی مطرح شده بود. با پیشرفت صنایع خودروسازی، زمان ساخت اتومبیل الکتریکی فرا رسید. بهره‌گیری از انرژی دوگانه را مدنظر قرار داد، سپس نیسان اقدام به تولید خودروی الکتریکی تاما نمود و آن را روانه بازار کرد.
 به منظور جواب‌گویی به احتیاجات ارتش ژاپن، در سال ۱۹۵۱ اولین خودروی دو دیفرانسیل کمپانی نیسان به نام از خط تولید نیسان خارج شد. این خودرو از بسیاری جهات مورد توجه ژاپنی‌ها قرار گرفت و از نظر ظاهری نیز بسیار شبیه به اتومبیل ساخت بود.
 در سال ۱۹۶۶ شرکت نیسان با پرینس موتور کمپانی ادغام شد. پس از این ادغام نیسان وارد فاز جدیدی از تولید محصولات شد، که به ساخت و عرضه مدل‌هایی چون و انجامید.
 در دهه ۱۹۷۰ نیسان صادرات خودروهای خود را به ایالات متحده ادامه داد و بازاری برای خود فراهم کرد، که با فروش سالانه بیش از ۲۵۵ هزار دستگاه خودرو در سال ۱۹۷۱ ادامه یافت، ولی بحران عظیم سوخت در ایالات متحده آمریکا به عنوان یک کشور مصرفی باعث شد، که این کشور درخواست خودروهای کوچک‌تر، ارزان‌تر و با سوخت مناسب‌تری که همانند محصولات نیسان، و بود، را بدهد.
 در سال ۱۹۷۳ یک میلیون دستگاه در ایالات متحده به فروش رسیده بود و دو سال بعد از آن شرکت نیسان بزرگ‌ترین شرکت صادرکننده وسیله نقلیه به شمال آمریکا بود.
 در دهه ۱۹۸۰ دو مرکز بزرگ تولید خودرو را در و ایجاد کرد و در سال ۱۹۸۳ خودروهایی مانند سانی را تحت نام نیسان به بازار ارائه کرد. تا سال ۱۹۸۷ صادرات رو به افزایش این شرکت، به بیست میلیون دستگاه در سال رسید.
 در اوایل دهه ۱۹۹۰ نیسان خودروی میکرا را تولید کرد، که طراحی زیبایی داشت و سه سال بعد به عنوان خودروی سال انتخاب شد.
 در خلال دهه ۱۹۹۰ هر ساله نیسان ضرر می‌داد. و از دادن سفارش خودداری کردند، ولی موافقت کرد، که در برابر پذیرش ۴/۵ میلیارد بدهی، ۸/۳۶ درصد دارایی‌های خالص شرکت را دریافت کند.
 کارخانجات نیسان ظرفیت تولید بیش از یک میلیون خودرو را داشت، که قادر به فروش آن‌ها بود. هزینه‌های خرید ۱۰ تا ۲۰ درصد بیش از بود و با ۱۱ میلیارد بدهی، کمبود نقدینگی شدیدی وجود داشت. نیسان مبتلا به فقدان شفافیت در توجیه سود، تمرکز ناکافی روی مشتری‌ها، تمرکز زیاد برای بیرون کردن رقبا، فقدان فرهنگ کار همراه عملکرد، مرزها یا خطوط (به‌دلیل وجود بوروکراسی موجود) و عدم وجود دید همکاری بین افراد بود. در چنان وضعیت نابسامانی، نیسان برای نجات خود به‌دنبال یک ناجی می‌گشت.
 در ژوئیه ۱۹۹۹ به‌عنوان نیسان، فعالیتش را در این شرکت آغاز نمود. در ابتدای سال ۲۰۰۰ به ریاست هیئت مدیره شرکت و در ژوئیه ۲۰۰۱ به نیسان منصوب گردید.
 هنگامی‌که غصن سکان هدایت این شرکت ژاپنی را در دست گرفت، نیسان بالغ بر ۲۰ میلیارد دلار بدهی داشت و از ۴۸ مدل خودرویی که تولید می‌کرد، تنها ۳ مدل سود دهی داشت.
 نیسان را تحویل گرفت، چندین گروه درست کرد، که برای کمک به او در تهیه طرح احیاء در مورد عملکرد حیاتی مانند ساخت، خرید و مهندسی کندوکاو کنند. او جهت افزایش همکاری، کارمندان نمونه را در راس گروه‌ها قرار داد و هر یک از تیم‌ها را نیز به یک مدیر کلیدی سپرد، که از با او به ژاپن آمده بودند. طرح غصن در نیسان برای صنعت خودروسازی ژاپن، مثل یک زلزله بود، که آن را دگرگون ساخت. 
 غصن مخارج اضافی را نصف کرد و تعداد فروشندگان را به ۲۰٪ درصد افزایش داد، ولی زمینه‌های کاری را به احیای نیسان موکول کرد. او دست طراحان خودروهای نیسان را در طراحی بدون دغدغه و نگرانی دربارهٔ قابلیت ساخت، آزاد گذاشت. وی، «شیرو ناکامورا» را از ، برای شخصیت بخشیدن و هویت‌دادن به کامیون‌های نیسان، استخدام کرد.
 همین‌طور از یک پروژه مشترک با برای تولید اتومبیل‌های کوچک خبر داد و گفت که این ماشین جایگزین خط تولید نیسان‌های اروپایی خواهد شد.
 با افزایش سرعت تولیدات، فروش نیسان به ۲۷ سال پیش برگشت. فروش ۱۷٪ درصدی در سال ۲۰۰۰ نیسان را قادر ساخت، تا جلوتر از بایستد، که فروش ۱۳٫۸٪ درصد داشت، ولی در مقایسه با ۴۲٫۲٪ درصدی خیلی عقب بود. 
 نیسان با هشت مدل جدید به‌سوی نمایشگاه ۲۰۰۳ پیش رفت. «تاکیرو فوجی موتو» از و معاون سردبیر روزنامه خودروسازهای متحد می‌گوید: «داشتن استراتژیست درجه یک به‌عنوان مدیرارشد، موثرترین راه برای انتقال توانایی‌ها است.»
 عملکرد غصن در نیسان چنان چشمگیر بود، که در سال نخست سود خالصی معادل ۲٫۷ میلیارد دلار را عاید کمپانی کرد و تا سال ۲۰۰۵ کلیه بدهی‌های نیسان را پرداخت نمود.
 انتقال از به نیسان، در عمل کلیدی برای موفقیت این اتحاد بود. در ماه مه سال ۲۰۰۵ پس از انتصاب او به‌عنوان رنو، غصن درصدد بود، که یک مدیر اجرایی ژاپنی برای جایگزین کردن خود در نیسان بیابد، ولی همچنان در این شرکت ماندگار شد. غصن در ماه مه ۲۰۰۹ جانشین «شواتیزر» مدیرعامل اسبق گردید.
 هم‌اکنون نیسان دومین تولیدکننده اتومبیل، مجدداً را در بازار جهانی و نیز و به چالش می‌طلبد و را به‌طور چشمگیری پشت سر گذاشته‌است. کوریر ماتسومورا، معاون اجرایی و عضو نیسان می‌گوید: بزرگ‌ترین موفقیت غصن آن است که می‌تواند در عقاید مردم تغییرات ساختاری ایجاد کند.
 نیسان در سال ۲۰۱۲ میلادی درآمدی بالغ بر ۹۵ میلیارد دلار داشت و با بیش از ۱۵۵ هزار در سراسر جهان از بزرگ‌ترین خودروسازان به‌شمار می‌رود.
 در فهرست زیر، میزان فروش شرکت نیسان، در فاصله سال‌های مالی ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲ ذکر شده‌است.
 مقالهٔ اصلی: ، از شرکت نیسان است، که در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۸۹ فعالیت خود را با توزیع خودرو، در آغاز نمود. این شرکت، وظیفه تولید شرکت نیسان را بر عهده دارد.
 اینفینیتی در حال حاضر مالک شبکه‌ای از ۲۳۰ مرکز فروش در ۱۵ کشور جهان می‌باشد و در سطح اتومبیل‌های نیمه لوکس و لوکس طبقه‌بندی می‌شود، در حالی که محصولات عادیِ نیسان، جزئی از طبقهٔ و هستند.
 سه خودروساز بزرگ ژاپنی؛ ، و ، همواره رقابت تنگاتنگی با یکدیگر داشته‌اند. این سه شرکت، در بخش تولید خودروهای لوکس نیز با خلق برندهای (تویوتا)، (هوندا) و اینفینیتی، رقابت خود را در بازار خودروهای لوکس پی گرفته‌اند.
 از مدل‌های تولید شده این شرکت می‌توان به خودروهای ، ، ، ، ، ، ، و ، اشاره کرد.
 خودروهای نیسان، از اواسط دهه ۱۹۸۰ وارد بازار خودروی گردید. نخستین شرکتی که اقدام به مونتاژ و عرضه تولیدات نیسان نمود، شرکت بود، که از سال ۱۹۸۶ مونتاژ اتومبیل‌های مدل را آغاز نمود.
 مدل‌هایی از شرکت نیسان که هم‌اکنون در بازار خودروی ایران موجود می‌باشند، عبارتند از:
{"title": "اتحاد رنو–نیسان–میتسوبیشی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D8%AA%D8%AD%D8%A7%D8%AF_%D8%B1%D9%86%D9%88%E2%80%93%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%A7%D9%86%E2%80%93%D9%85%DB%8C%D8%AA%D8%B3%D9%88%D8%A8%DB%8C%D8%B4%DB%8C&oldid=34685622", "language": "fa"}