(زادهٔ – درگذشته ) (به – ) خواننده ایرانی‌تبار بود.
 (ربابه اشراقی) در ۲۲ مارس ۱۹۳۳ م درشهر در محله عالی قاپوی کوچه دربندلر یا دربندلی این شهر ( یکی از محلات قدیمی محسوب می‌شود و همان محله‌ای است که بقعه در آنجا قرار دارد) و درخانواده‌ای مذهبی متولد گردید. او در سنین نوجوانی در گروه‌های تئاتر و موسیقی اردبیل شرکت می‌نمود. پدرش میرزاخلیل (mirza khalil)روحانی خوش صدایی بود که را به نیکویی قرائت می‌کرد. زمانی که ربابه از رادیو ترانه‌های آذربایجانی را می‌شنید آرزو می‌کرد که ای کاش من هم خواننده می‌شدم. پدرش که علاقه او را می‌دید به او قول داده بود که او را به دانشگاه موسیقی بفرستد. شایان ذکر است که ربابه دو خواهر بنام طاهره مرادوا و ماهرخ مرادوا نیز دارد. 
 در سال به دنبال دستگیری پدرش و بعد از اتفاقات آذرماه سال ۱۳۲۵ ربابه به اجبار و با دو برادر، سه خواهر و مادرش به و به شهر مهاجرت می‌کنند. او در تئاتر آن شهر شروع به فعالیت می‌کند. در سال یک گروه فرهنگی جهت اجرای برنامه‌های فرهنگی از باکو به آن شهر اعزام می‌شوند. در آن گروه، گروهی بود که تئاتر اجرا می‌کرد. از قضا خانمی که نقش خرامان خانم را ایفا می‌کرد بیمار می‌گردد و مسئول شهر علی بایراملی به ربابه پیشنهاد بازی در آن نقش را می‌نماید و او با شوق می‌پذیرد. در راستای اجرای این نقش آوازی در می‌خواند که نظر را جلب می‌نماید.
 که استعداد ربابه را لمس کرده بود به او پیشنهاد کرد برای موفقیت بایستی به باکو برود. ربابه پیشنهاد او را می‌پذیرد. او در محضر استادان بنام موسیقی آذربایجانی از جمله تحصیل می‌نماید. از همکلاسان ربابه می‌توان به اشاره کرد. در سال ۱۹۵۳م از کالج باکو فارغ‌التحصیل می‌گردد. او از سال ۱۹۵۴م در سازمان اپرای آذربایجان و تئاتر Ballet شروع به فعالیت می‌نماید. او شروع به ایفای نقش‌های اپرایی می‌نماید که تا ابد از ذهن‌ها فراموش نخواهد گشت. نقش‌های لیلی (اپرای لیلی و مجنون) و اصلی (اپرای اصلی وکرم) را برای چند سال متوالی ایفا می‌کند. به اعتراف و هیچ‌کس به زیبایی و ظرافت ربابه ایفای نقش ننموده‌است. خود ربابه گفته‌است: «من نقش لیلی را اجرا نمی‌کنم، بلکه بهانه‌ای است که من بخت و اقبالم را اجرا کنم. آنچه که من می‌خوانم درفراق زادگاهم اردبیل است…». 
 خواهر ربابه که خود از خوانندگان موسیقی آذربایجانی است خاطراتی از ربابه به شرح ذیل نقل می‌کند:
ربابه دلتنگ اردبیل بود. او برای شب‌های زیبای اردبیل دلتنگ شده بود. برای زمستان اردبیل، برای بهار اردبیل.
او همیشه بخاطر دوری از اردبیل سوخت و ساخت و گریست. می‌گفت: کاش راه‌های - باز بود و من به هر زحمتی که شده‌است خود را به می‌رساندم. هر ذره از خاکش را بوسیده و در آنجا می‌مردم.
 از کارکنان مرزی نقل می‌کند:
ربابه برای نزدیکی به اردبیل اکثر کنسرتهایش را در نوار مرزی آذربایجان و در همسایگی اردبیل اجرا می‌نمود. روزی که به (آستارای شوروی) آمده بود از مرزبان خواست تا مرز را برای او باز نمایند تا او خود را به نزدیک حس کند. مرزبان با وجود خفقان شدید دولت با مسئولیت خویش مرز را فقط به خاطر حرمت و ارزش ربابه باز می‌نماید. ربابه خود را به روی پل ارتباطی بین آستارای ایران و آستارای شوروی می‌رساند و باصدای حزینی ترانه را آنچنان برای زمزمه می‌کند که اشک از گونه‌های خود و دیگر مرزبانان جاری می‌گردد(تنها کسی که در آواز قراگیله نام کوچه ی زادگاه خود را آورده است:دریند آراسی کونلوم یارالی....اشاره به دربندلی و جایی که خاطره هایی با نامزد خود در اردبیل را داشته است که به هنگام مهاجرت به باکو از هم دور ماندند)
. طاهره مرادوا عضو که این گروه از استادان موسیقی آذربایجان تشکیل شده، در تاریخ۱۹/۰۴/۱۳۸۳در (ارسباران) برنامه‌ای اجرا کردند. 
 او در اواخر عمر به بیماری دیابت مبتلا گردید. از او یک دختر بنام به یادگار مانده‌است که اکنون در باکو در قید حیات است. به نقل از خواهرش طاهره، او در چند ماه آخر حیاتش دربستر بیماری افتاد و در سال ۱۹۸۳م در باکو همچنان که در حسرت اردبیل می‌سوخت درسن ۵۰ سال و ۵ ماه داشت، دارفانی را وداع و از جهان فروبست. وصیت نموده بود که درمراسم تدفین وی استاد بنوازد؛ و همچنین به خواهرش طاهره وصیت نموده بود که یک مشت خاک از حیات منزلشان در بر روی قبرش بریزند تا قلب نا آرامش که در فراق اردبیل دلتنگ است آرام بگیرد. 
او این وصیت را کرد که :"Öləndə bir ovuc Ərdəbil torpağını qəbrim üstə səpərsiniz"
{"title": "ربابه مرادوا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D9%87_%D9%85%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D9%88%D8%A7&oldid=34608246", "language": "fa"}