میرزا محمد رفیع ملقب به مشهور به (۱۶۱۸م - ۱۶۷۹م) فقیه و ادیب ایرانی در سدهٔ هفدهم میلادی/یازدهم هجری بود. وی از فرزندان مولانا و از علمای امامیه و از ادبا و فضلای سده یازدهم قمری است. او در وعظ و خطابه سرآمد بود و مدت‌ها در مسجد جامع قزوین وعظ می‌گفت. او از شاگردان بود. از علم معقول حظی فراوان داشت و اثر مشهورش در این باره (به : درهای بهشت) نام دارد. 
 به گفته قزوینی (مجتهد معاصر) واعظ، جد اعلای ایشان می‌باشد.
 ملا محمد رفیع واعظ قزوینی در ذیحجه۱۰۲۷ق در زاده شد. او در زمینه‌های و تحصیل کرد؛ در ادبیات فارسی، فقه شیعه، تفسیر قرآن، وعظ و خطابه ممتاز شد و به شهرت یافت. 
واعظ قزوینی در سال ۱۶۷۹م/ رمضان۱۰۹۰ق درگذشت و مدفنش در مدخل ورودی صحن در گوشه چپ قرار دارد؛ ماده‌تاریخ آن از نظمی تبریزی: 
 سبک او در شعر به سبک هندی نزدیک است، نسخ خطی دیوان واعظ در و نگهداری می‌شود. وی در بیشتر اشعارش به گفتن پند و اندرز می‌کوشد و توانگران را به دستگیری از بینوایان دعوت می‌کند و متخلص به است. او همچنین در ساختن ماده تاریخ برجسته بوده و ماده تاریخی در وفات فرزندش عبدالحسین (۱۰۷۲ق/۱۶۶۲م) نوشت؛ 
 در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۶/ ۴ آذر ۱۳۹۵ نخستین کنگرهٔ دوسالانهٔ شعر آئینی واعظ قزوینی در قزوین برگزار گشت؛ بیان شد که ۸۲۵ غزل از او برجای مانده که ۹ غزل به زبان ترکی و ۸۱۶ غزل به زبان فارسی است و کوتاهترین غزل وی سه بیت و طولانی‌ترینِ آن در ۲۱ بیت سروده شده‌است. او به سه زبان فارسی، ترکی و عربی تسلط داشته و این در شعر او نمایان است.
{"title": "محمد واعظ قزوینی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%88%D8%A7%D8%B9%D8%B8_%D9%82%D8%B2%D9%88%DB%8C%D9%86%DB%8C&oldid=34636186", "language": "fa"}