(۱۹۱۰-۱۸۳۱) یا و و از مشاهیر ادبیات سورانیست. وی فرزند از مشایخ است. از وی اشعاری به ، ، و به جا مانده است. بیشتر شهرت وی به خاطر شعرهای هجوی و هزلی است. 
 وی در نزدیکی به دنیا آمد. قرآن و علوم دینی را نزد پدر فرا گرفت. سپس فقه و بدیع و بیان را نزد علمای آن زمان یاد گرفت. وی پدر و برادرش شیخ علی محدث را که از مشایخ در بودند ترک کرد و سپس برای تحصیل علم به شهر رفت و پیش عمویش ماندگار شد. در آنجا از عمویش رنجید و به رفت و اشعار هجوی بسیاری برای عمویش نوشت. در استانبول در نهضت مشروطه خواهی شرکت کرد. وی بیشتر عمرش را در شهرهای و گذراند. در سال ۱۹۱۰ در بغداد درگذشت و در کنار مقبره به خاک سپرده شد. بنا بر وصیتش شعر فارسی زیر بر سنگ قبرش نوشته شد:
 شیخ رضا به زبانهای ، ، و تسلط داشت و از وی اشعاری بدین زبانها به جا مانده است. وی در شعرهایش تخلص می‌کرد.
 شعر زیر بخشی از یک غزل فارسی شیخ رضاست:
{"title": "رضا طالبانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B6%D8%A7_%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=33508389", "language": "fa"}