روند آگاه‌سازی، آموزش، به‌اشتراک‌گذاری و افزایش دربارهٔ موضوعات مرتبط با است. رسانشِ دانش را می‌توان به دو دستهٔ کلی طبقه‌بندی کرد 
 
 دانش‌رسانی به مردم امروزه یک رویکرد فرارشته‌ای (transdisciplinary) است. رسانش دانش می‌تواند اهداف مختلفی داشته باشد، به عنوان مثال حمایت از یا یا اطلاع‌رسانی به سیاستگذاران حوزه‌های سیاسی و اخلاق. در رسانش دانش به جای اکتفا به شرح یافته‌های علمی، بر تبیین روش‌ها تأکید بیشتری می‌شود. این کار به خصوص در مقابله با اطلاعات نادرست علمی که به سادگی گسترش می‌یابند اهمیت دارد چرا که اطلاعات نادرست مشمول محدودیت‌های نیستند. می‌توانند از و شامل ، و استفاده کنند. این افراد می‌توانند برخی از تکنیک‌های را یاد بگیرند و از آنها برای بهبود مهارت‌های دانش‌رسانی خود استفاده کنند. 
 در سال 1987 Geoffrey Thomas و John Durant در مقاله‌ای، دلایل مختلفی را برای افزایش درک عمومی از علم یا کردند. مهندسان آموزش‌دیده‌تر و دانشمندان می‌توانند موجب شوند تا ملتی به لحاظ اقتصادی قوی‌تر شود. علم همچنین می‌تواند به نفع افراد باشد. علم می‌تواند حتی جذابیت زیبایی‌شناسی داشته باشد (به عنوان مثال، یا ). با تکنولوژیک‌تر شدن هرروزهٔ زندگی، ایجاد بستر آگاهی عمومی می‌تواند به گفتگوی دربارهٔ فناوری کمک کند. نمونه‌ای از حوزه ای است که پژوهش در آن می‌تواند پیامدهای مستقیم و آشکاری برای افراد داشته باشد. دولت‌ها و جوامع نیز می‌توانند از سواد علمی بهره ببرند، چراکه یک رأی‌دهندهٔ آگاه موجب ارتقاء می‌شود. علاوه بر این، علم می‌تواند منجربه تصمیمات آگاهانه‌تر در زمینۀ سیاست‌گذاری در حوزهٔ اخلاق شود (به عنوان مثال، پاسخ به سؤالاتی در مورد اینکه ، چگونگی تأثیر فعالیت‌های نوع بشر بر آب و هوا یا حتی علم اخلاق).
 در سال ۱۹۹۰، استیون هیلگارتنر، پژوهشگر حوزهٔ ، از برخی تحقیقات دانشگاهی در حوزهٔ درک عمومی از علم انتقاد کرد. وی گفت آنچه که او «دیدگاه غالب» درمورد عمومی‌سازی علمی می‌خواند، حاکی از اتصالی محکم حول کسانی است که می‌توانند دانش واقعی و قابل اعتماد را بیان کنند. به گفتۀ هیلگارتنر، دانشمندان با تعریف یک «کمبود عمومی» به عنوان گیرندۀ دانش، باید بر هویت خود به عنوان متخصص تأکید کنند. با چنین فهمی، رسانش دانش شاید صریحاً برای مرتبط کردن دانشمندان به بقیۀ جامعه وجود دارد، اما رسانش دانش همچنین می‌تواند ارتباط بین عموم و متخصصان را تقویت کند (طبق پژوهش برایان وین در سال 1992 و ماسیمیانو بوچی در سال 1998 ). در سال ۲۰۱۶، مجلهٔ علمی پژوهشی مسابقهٔ مقاله‌ای را با عنوان "مدل کسری" یا "مفهوم کسری" ارتباطات علمی برگزار کرد و مجموعه‌ای از مقالات را منتشر کرد که در پاسخ به سؤال "در ارتباطات علمی، چرا ایدهٔ کسری عمومی وجود دارد؟" همیشه برمی گردی؟ " به روش‌های مختلف به عنوان مثال، مقالهٔ کارینا کورتاسا استدلال می‌کند که مدل کسری ارتباطات علمی فقط یک مورد خاص از یک مسئلهٔ همه‌جانبه است که در معرفت‌شناسی اجتماعی شهادت مورد بررسی قرار گرفته است، مسئلهٔ «عدم تقارن معرفتی» است، که هر زمان بروز می‌کند که بعضی از افراد دربارهٔ برخی اطلاعات بیشتری کسب کنند. چیزهایی نسبت به افراد دیگر ارتباطات علمی فقط یک نوع تلاش برای کاهش عدم تقارن معرفتی بین افرادی است که ممکن است بیشتر بدانند و افرادی که شاید کمتر دربارهٔ یک موضوع خاص بدانند.
 رندی اولسون زیست‌شناس در سال ۲۰۰۹ گفت که گروه‌های ضد علمی اغلب آنقدر باانگیزه و دارای تأمین مالی مناسب هستند که بی‌طرفی سازمان‌های علمی در سیاست می‌تواند به بحران‌های درک عمومی از علم منجر شود. وی برای تأیید نگرانی خود نمونه‌هایی از (به عنوان مثال، ) را ذکر کرد. روزنامه‌نگار نیز در سال ۲۰۰۸ استدلال کرد که داستان‌هایی که دانشمندان می‌گویند با تلاش افرادی همچون ، ی ترکیه، رقابت می‌کند. توضیح داد که هزاران جلد از کتاب‌های جذاب، آسان برای خواندن و ارزان (علی‌رغم تلاش‌های جدی سکولار آنها) با تلاش‌های اوکتار در مدارس ترکیه به فروش رسید دیوید موریسون، اخترزیست‌شناس از اختلال در کارش توسط پدیده‌های مردمی ضدعلمی صحبت می‌کند که از او خواسته شده ترس مردم را از فاجعه‌ای قریب‌الوقوع دربارهٔ اشیاء سیاره‌ای نادیده ابتدا در ۲۰۰۸، سپس در ۲۰۱۲ و دوبار در ۲۰۱۷ کم کند. 
 این مطالعات نشان می‌دهد که مقالاتی که دربارهٔ آنها بسیار توئیت شده‌است، یازده برابر بیشتر از مواردی که کمتر کسی توییت کرده‌است، بسیار زیاد استناد شده‌است.
{"title": "ارتباط علمی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B7_%D8%B9%D9%84%D9%85%DB%8C&oldid=33732340", "language": "fa"}