نام کتابی از است.
 یونگ روان را سرچشمه شناخت می‌داند. او در فصل اول این کتاب دربارهٔ لزوم درک و بی‌پایان بودن روان نوشته‌است و آن را دربرگیرنده بالاترین ارزش‌ها می‌داند. او در این کتاب نیز همانند کتاب دیگرش بحث خودآگاه و ناخودآگاه را مطرح می‌کند. او ناخودآگاه را نخست‌تر از خودآگاه می‌داند و ناخودآگاه را و دارای می‌نامد.
 یونگ در فصل دوم کتاب دربارهٔ لزوم پرداختن به و روابط انسانی بحث کرده‌است. او شرط کارایی را چشم‌انداز انسانی می‌داند. از نظر یونگ درمانگر باید اعتقاد محکم داشته باشد و اگر وی فرد بیمار را محکوم کند اعتماد را از بین می‌برد.
 یونگ سرزمین ارزش‌ها را جایی می‌داند که در آن تصویرهای نخستین را شکل می‌دهد. او خوداندیشی و درست‌یابی به خودآگاهی را لزوم داشتن زندگی حقیقت‌گرایانه می‌داند. او هر تجربه باارزشی را خواهان رنج می‌داند.
 یونگ در فصل چهارم کتاب این نکته را که تصویر از جهان با خود او تغییر می‌کند مطرح می‌کند. او جهان‌بینی را ذهنی می‌داند و شرق را جایی می‌داند که درک دیگری از زندگی به آدمی داده‌است. او غرب را در جستجوی اعتلا و شرق را خواهان فرورفتن و ژرفای بیشتر می‌داند. از نظر یونگ آگاهی‌های شرق و غرب باید یکدیگر را کامل کنند.
{"title": "روح و زندگی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%AD_%D9%88_%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C&oldid=34744018", "language": "fa"}