دودمانی از امامان بودند که از سرزمین فعلی به مهاجرت و در به پایتختی (تاهَرت) از ۷۷۷ تا ۹۰۹ میلادی یک اباضی برپا نموده و قصد قیام و براندازی حاکم را داشتند رستمیان از حمایت شمال آفریقا موسوم به برخوردار بودند. نام این دودمان از گرفته شده‌است. 
 مقالهٔ اصلی: تا سال ۷۱۹ م. شاخه ای از به نام جنبش اباضیه وارد شده بود. از پیشاهنگان ایشان سلما ابن سعد، از طرف جماعت اباضیه به شمال آفریقا اعزام شد. در سال ۷۴۰ م. تلاش تبلیغی ایشان در جلب قبیله‌های بزرگ اطراف و کوهستان در نتیجه داد. در ۷۵۷ م. (۱۴۰ ه‍. ق) یک گروه چهار نفره از مبلغین بصره که شامل عبدالرحمان بن رستم بود، اعلام اباضی نمود، که آن را در ۷۶۱ سرکوب کردند. سرانجام در ۷۷۷ م. عبدالرحمان بن رستم در به عنوان امام انتخاب شد. عبدالرحمان بن رستم در شمال آفریقا از نیایی ایرانی به دنیا آمده و به اباضیه گرویده بود؛ و بدین سان حکومت در بین فرزندان عبدالرحمان باقی ماند. اباضیه پیشوا ماندن این خاندان را این‌گونه توجیه می‌کرد که چون ایشان از هیچ قبیله‌ای نیستند، به نفع هیچ‌کدام از قبیله‌ها تمایل پیدا نمی‌کنند.
 در ۸۱۲ م. رستمیان با که به دولت عباسی وابسته بودند جنگیدند. نیای اغلبیان هم از خراسان است، البته عرب و از قبیله . به هرحال نتیجه این جنگ، رسیدن به حالت تحمل کردن طرف مقابل بود.
 پس از عبدالوهاب، رستمیان از نظر نظامی ضعیف شدند و در ۹۰۹ م. مذهب مصر به راحتی ایشان را برانداختند.
 رستمیان، محیط فرهنگی آزادی برای ادیان فراهم نموده بودند که در آن مسیحیان و مسلمانان غیر هم مذهب ایشان به راحتی زندگی می‌کردند. 
 
 
 موسی، احمد، نوشتاری از عجم با استفاده از: پیوندهای تاریخی و فرهنگی ایران و مغرب؛ فصلنامهٔ پارسی، سال ۵، شمارهٔ ۴.
{"title": "رستمیان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86&oldid=34460470", "language": "fa"}