یک آمریکایی محصول سال ۱۹۲۷ به کارگردانی است که توسط ، و جولیان جانسون براساس داستانی از پرلی پور شیهان ساخته شده‌است. برای نقش آفرینی در این فیلم و اولین برنده در سال ۱۹۲۹ شد و آن سال تنها سالی بود که به بازیگری برای کارش در دو فیلم جایزه می‌دادند.
 این فیلم اکنون یک محسوب می‌شود. 
 در داستان، که در اوایل دهه ۱۹۰۰ شروع می‌شود، یانینگز نقش آگوست شیلر، کارمند بانکی در که هم از شغل و هم خانواده اش راضی است را بازی می‌کند. اما وقتی مقامات بانکی از او می‌خواهند که ۱۰۰۰ دلار را به ببرد، او در قطار با یک زن مو طلایی روبرو می‌شود، که می‌داند شیلر چه چیزی را با خود حمل می‌کند. او با شیلر عشق بازی می‌کند و او را متقاعد می‌کند که یک بطری شامپاین بخرد و او را به سالنی که توسط کلاهبرداری اداره می‌شود، برود. صبح روز بعد، شیلر به تنهایی در اتاق خواب ویران و بدون اوراق بهادار بیدار می‌شود. او زن را پیدا می‌کند و در ابتدا با او بهم می‌زند و بعد از آن دنبال اوراق مسروقه می‌گردد. او توسط صاحب سالن بیهوش می‌شود و به یک مسیر ریلی در نزدیکی قطار کشیده می‌شود.
 در حالی که کلاهبردار هرچیزی که منجر به شناسایی او شود را از بین می‌برد، شیلر به هوش می‌آید و در یک کشمکش کلاهبردار را به مسیر قطار می‌برد و او می‌کشد. وقتی در یک روزنامه می‌بیند که ظاهراً مرده‌است و جسد نامعلوم کلاهبردار به عنوان شیلر مشخص شده‌است، شیلر فرار می‌کند و ناامید می‌شود و تصمیم می‌گیرد که زندگی گذشته اش را رها کند. فیلم به بیست سال بعد رسیده و می‌بینیم که شیلر پیر شده و ژولیده شده و درحال برداشتن زباله در یک پارک مشغول به کار است. او می‌بیند که خانواده اش به یک قبرستان می‌روند و تاج گلی را بر روی مزارش قرار می‌دهند. پس از صحنه‌های دیگر در طوفان برفی کریسمس، شیلر راهی خانه سابق خود می شو، جایی که می‌بیند پسرش که به او نوازندگی ویولن را آموزش داده بود اکنون نوازنده موفقی است. او دور می‌شود و یک دلار را که پسرش به او داده‌است، در جیب خود می‌گذارد، پسرش نمی‌داند که آن ولگرد پیر پدرش است.
 این فیلم با رمان " " نوشته ارتباطی ندارد.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 این فیلم، یک فیلم در ژانر با بازی ، و است. یانینگز به دلیل بازی در این فیلم و (در تنها سالی که بازیگران برای بازی در چند فیلم می‌گرفتند) اولین برنده شد.
 تنها دو صحنه از این فیلم به صورت کامل در دسترس است، که هر دو یکی از صحنه‌های پایانی فیلم هستند، و این صحنه‌ها یانینگز را تنها برنده می‌کند که فیلمی که بخاطرش جایزه گرفته‌است، گمشده است. این فیلم، یکی از فیلم‌های بیشمار گمشده ویکتور فلمینگ از دهه ۱۹۲۰ است.
 در ۱۹۹۹ در زندگی‌نامه اش، ادعا کرد که ایده این فیلم از او و همسرش ارنست ماس دزدیده شده‌است. او گفت که این داستان براساس زندگی پدر شوهرش است که به همین ترتیب خانواده اش را پس از انجام اشتباهاتی وحشتناک در زندگی شخصی اش رها کرده‌است. آنها نام این فیلمنامه را "جوی بیف استیک" را گذاشتند و آن را به امیل یانینگز به عنوان همکار آلمانی-آمریکاییشان ارائه دادند. ارنست فکر کرده بود که یانینگز به آنها کمک می‌کند تا از فیلمنامه یک فیلم بسازند. در عوض، آنها از اینکه متوجه شدند این فیلمنامه سرقت رفته و بدون هیچ گونه اعتباری و پاداشی تولید شده، شوکه شدند. این واقعیت که این فیلم به برنده جایزه ای نیز شد، اوضاع را بدتر هم کرد. 
 
 این فیلم در ۱۹۴۰ توسط پارامونت پیکچرز بازسازی شد و بازیگران اصلی فیلم ، و بودند.
{"title": "راهی که همه می‌روند", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C_%DA%A9%D9%87_%D9%87%D9%85%D9%87_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF_(%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85)&oldid=34810590", "language": "fa"}