است که به طور مرتب و منظم (معمولا روزانه) تهیه، چاپ و پخش می‌شود و بی هیچ قید و شرطی در دسترس مردم قرار می‌گیرد. روزنامه نه است و نه ، بلکه به نشر و در زمینه‌های گوناگون و و اصلاح‌اندیشی در امور عمومی می‌پردازد.
 در جزوه‌ها و اوراق اطلاعاتی برای نخستین بار در به طور روزانه چاپ و پخش می‌شد. پس از پایان تعداد خوانندگان روزنامه‌های اروپایی افزایش یافت و به هزاران یا میلیون‌ها نفر رسید. روزنامه‌های اولیه، بسیاری از انواع اطلاعات را در قطعی محدود و قابل تکثیر جای می‌دادند. روزنامه‌ها اطلاعاتی را دربارهٔ امور جاری، و در یک‌جا ارائه می‌کردند.
 چاپ مطبوعات روزانه ارزان در ، به سال ۱۸۹۲ میلادی برمی‌گردد. این روزنامه‌ها نخست فقط در توزیع می‌شد، اما پس از مدتی در تمام شهرهای بزرگ شرق توزیع گردید. در نخستین سال‌های ، روزنامه‌های شهری یا منطقه‌ای پدیدار شد که اکثر مناطق ایالات متحده آمریکا را پوشش می‌داد. در دوران مهاجرت انبوه، روزنامه‌های بسیاری به زبان‌های خارجی در آمریکا منتشر شد. در سال ۱۹۱۱، نود و هفت روزنامه به در شهرهای غربی و شمال شرق آمریکا منتشر می‌شد. ایالات متحده آمریکا، امروزه و بر اساس آمار سال ۲۰۱۸ میلادی، ۱۲۷۹ روزنامه دارد. 
 نخستین روزنامه‌های معتبر و بودند. در دیگر کشورهای اروپایی، این دو روزنامه به عنوان الگو مورد توجه قرار می‌گرفتند. روزنامه‌های بخش ممتاز بازار، تبدیل به نیروی سیاسی عمده‌ای شدند.
 در سال ۱۹۶۰ هر روز در بیش از یک روزنامه به ازای هر خانواده به فروش می‌رسید؛ به طور متوسط ۱۱۲ روزنامه برای هر ۱۰۰ خانواده، اما این نسبت از آن پس پیوسته کاهش یافته‌است به گونه ای که امروزه کم‌تر از ۹۰ روزنامه برای هر ۱۰۰ خانواده به فروش می‌رسد.
 کشورهای اروپایی، هر کدام تعدادی روزنامه‌های سراسری، خصوصی و دولتی دارند. روزنامه‌های اروپا اغلب دیدگاه‌های سیاسی متفاوتی دارند، موضوعات متفاوتی را در بر می‌گیرند و امکان انتخاب برای خواننده فراهم می‌کنند. در آمریکا، هم‌چنان انتشار روزنامه‌های محلی به صورت یک پیشه انحصاری درآمده‌است. اگر چه روزنامه‌ها در آمریکا محلی هستند، اما به هیچ وجه تماماً در مالکیت افراد محلی قرار نمی‌گیرند. بیش از ۷۰ درصد این روزنامه‌ها به وسیله شرکت‌های انتشاراتی زنجیره‌ای کنترل می‌شوند. در بعضی از این روزنامه‌ها، همانند بسیاری از روزنامه‌های ، مالکان خط مشی‌ها و سیاست‌های سرمقاله‌ها را تعیین می‌کنند و سردبیران و روزنامه‌نگاران خود را به پیروی از این سیاست‌ها متعهد می‌دانند. در زنجیره روزنامه‌های ، هر روز چندین سرمقاله برای سردبیران هشت روزنامه عمده فرستاده می‌شود، که بعضی از آن‌ها باید مورد استفاده واقع شوند، در حالی که بعضی دیگر می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند.
بسیاری از اقدام به جلوگیری تملک روزنامه‌ها به وسیله شرکت‌های زنجیره‌ای بزرگ کرده‌اند تا تلاش کرده‌اند را به تحمیل کنند. در سال ۱۹۷۰ در ، برنامه‌ای برای متعادل کردن میان روزنامه‌هایی که نماینده جناح‌های مختلف سیاسی بودند آغاز شد، و بیشتر اجتماعات محلی در آن کشور تنها دو یا چند روزنامه دارند که دیدگاه‌های گوناگون را در مورد اخبار ملی و بین‌المللی ارائه می‌کنند.
 با ظهور و به تدریج تعداد روزنامه‌ها افزایش یافته و از آن‌ها کاسته می‌شود. فناوری جدید و تولید روزنامه‌ها را بسیار آسان‌تر از گذشته ساخته‌است.
 واژه «روزنامه» در متون کهن به کار رفته‌است و منظور از آن، بیان رویدادهای مهم دربارهٔ پادشاهان و شرح زندگانی وزیران و بزرگان بوده و در یک نسخه منتشر می‌شده‌. 
 این واژه تا روزگار آغازین نیز به همین مفهوم بوده‌است، چنان‌که مجموعه‌هایی از این روزنامه‌ها در زبان فارسی موجود است که آخرین مجموعه مستقل از این نوع، روزنامه میرزامحمد کلانتر شیراز در شرح رویدادهای زندیان، و روزنامه خاطرات است. 
 در دوره قاجاری در معنی واژه روزنامه تغییری پدید آمد. به گزارش‌های وقایع‌نگاران دولتی که از شهرستان‌ها اخبار جاری را به دولت مرکزی می‌نوشتند نیز روزنامه گفته می‌شد. 
 نزدیک به شصت سال پیش از چاپ نخستین مطبوعات در ایران و هم‌عصر با ، در ، چاپ مطالب به در روزنامه‌های و سپس انتشار روزنامه‌های تمام فارسی در آن کشور آغاز شده بود. از جملهٔ این روزنامه‌ها، می‌توان ، و را نام برد. ، نامور پارسی‌سرای آن زمان در شعرهایش را به چاپ می‌رساند. 
 نخستین روزنامه در سال ۱۸۲۸ هم‌زمان با سلطنت در منتشر شد و نامش «الوقایع المصریه» بود. سه سال پس از آن روزنامه‌ای ترکی به نام «تقویم وقایع» منتشر گردید و هشت سال بعد در ایران روزنامه « » (ترجمه کلمه Newspaper) به اهتمام یکی از نخستین دانشجویان اعزامی به انتشار یافت.
 روزنامه‌ها در آستانه رونق گرفت. یکی از خاورشناسان می‌نویسد: «رستاخیز ملت ایران در آغاز قرن بیستم رستاخیز ادبی بود که بیشتر از طریق روزنامه‌ها متجلی گردید.» 
 یک سال پس از انقلاب (۱۲۸۶ خورشیدی- ) هشتاد و چهار روزنامه در ایران منتشر می‌شد، نفوذ این روزنامه‌ها بر افکارعمومی به قدری بود که و دوتن از روزنامه‌نگاران نامی آن روزگار توسط قاجار به جوخه اعدام سپرده شدند. فشار بر روزنامه‌ها در دوران نیز ادامه پیدا کرد، در این دوران هم و بر سر این کار جان باختند.
 درخشانترین دوران مطبوعات ایران دهه ۱۳۲۰ بود که فضای باز سیاسی رشدی بی‌سابقه را در روزنامه‌ها پدید آورد. تنها در طول سالهای ۲۰ تا ۲۶ تعداد ۴۶۴ نشریه منتشر می‌شد که ۴۳۳ عنوان به و بقیه به زبان‌های ، ، ، ، ، و بود. 
 این روزنامه‌ها امور داخلی را با نهایت آزادی مورد بحث قرار می‌دادند، (امورخارجی توسط سانسور می‌شد) اکثر این روزنامه‌ها نیز از انقلاب اجتماعی دم می‌زدند و حمله به را وظیفه خود می‌دانستند. اما پس از کودتای ۱۳۳۲ روزنامه‌ها در ایران در محاقی طولانی افتادند که تا امروز ادامه دارد. در دوران پهلوی تنها نشریه‌ای که گاه خشم شاه را برمی‌انگیخت بود و جز در دو دوره کوتاه؛ یکی پس از در سالهای ۱۳۶۰–۱۳۵۷ و دیگری پس از ریاست جمهوری در سال‌های ۷۷ و ۷۸ مطبوعات ایران همواره از انعکاس آزادانهٔ اخبار و انتقاد از حکومت محروم بوده‌اند. یک اصل اخلاقی مهم اخلاق ی است که در آن گفته میشود روزنامه نگار باید در گزارش داستان های خبری بی طرف و بدون سو گیری باشد . این اصل را اغلب برای کاربرد متناسب جوامع دموکراتیک لازم میدانند .
 
 
 
 
 
 
 
 تیمونی هیونز آماندا، دی.لاتز ، 1396 ، ترجمه احسان شاه قاسمی ، قم، نشر لوگوس
{"title": "روزنامه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87&oldid=34855283", "language": "fa"}