(به : ) از روش‌های اندازه‌گیری مقاومت است که برای اولین بار توسط مهندس ایرانی، ابداع شد و مورد توجه مجامع بین‌المللی علمی و مهندسی قرار گرفت. این روش از در تعیین مقاومت است و با آسیب جزئی سازه تخمین مناسبی از عدد مقاومت را به دست می‌دهد. 
 این روش شامل قراردادن مغزهٔ کوچکی با قطر ۵۰ میلی‌متر و تا عمق ۲۵ میلی‌متر از سطح بتن، و سپس نصب گیرهٔ فلزی بر روی این مغزه و تثبیت آن توسط پیچ‌های طرفین، و اعمال نیروی پیچشی با یک معمولی به صورت یکنواخت که تا مرز گسیخته شدن مغزهٔ جزئی ادامه یافته و که باعث گسیخته شدن می‌شود ثبت شده و با استفاده از ، مقاومت بتن مورد آزمایش به دست می‌آید. در این روش به دلیل اینکه سطح شکست زیر سطح بتن قرار دارد و نتایج آزمایش نسبت به روش‌های تعیین سختی سطح یا روش‌هایی که به‌طور غیرمستقیم از روی دیگر خواص بتن مقاومت فشاری آن را تخمین می‌زنند، از اعتبار بیشتری برخوردار است، به‌طوری که دقت زیاد، ضریب تغییرات کم و هزینه اندک روش انتقال اصطکاک، این روش را در مدت اندکی به یکی از قابل اعتمادترین تبدیل کرد. 
 روش انتقال اصطکاک که آن را ابداع کرده‌است، می‌تواند یک تخمین قابل قبول از مقاومت درجای بتن ارائه کند. این روش همچنین می‌تواند جهت اندازه‌گیری مقاومت چسبندگی سیستم‌های ترمیمی و محافظتی، با حداقل ضخامت ۵ میلی‌متر موفق باشد. آزمایش انتقال اصطکاک می‌تواند به سادگی و با سرعت در مکان‌های خشک، مرطوب، سرد و گرم یا موقعیت‌های زیر آب انجام پذیرد. 
 
 بتن - دکتر - شابک: ۳-۷۸-۸۱۷۵-۹۶۴-۹۷۸
{"title": "آزمایش انتقال اصطکاک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A2%D8%B2%D9%85%D8%A7%DB%8C%D8%B4_%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%82%D8%A7%D9%84_%D8%A7%D8%B5%D8%B7%DA%A9%D8%A7%DA%A9&oldid=30932043", "language": "fa"}