پیشینه حضور در به دوره ۲۰۰ ساله حکومت به خصوص خراسانی‌ها و بازمی‌گردد هنگامی که ترکمانان در بیابان‌های شمالی حضور داشتند، با برقراری ارتباط و مترجمی میان خراسانی‌ها و دیگر اقوام ترک، عنوان ترجمان یا را یافتند و اولین روابط سیاسی، اجتماعی و فرهنگی میان این دو برقرار شد، همچنین پیشینه در آن سرزمین‌ها را باید در دوره جستجو کرد که زبان رسمی این دیار و نگارش کتاب، سرودن شعر، آموزش و پرورش و نامه‌نویسی در دستگاه فرمانروایان این خاندان، به زبان فارسی بود. البته در عرصه‌های فرهنگ، زبان و ادبیات، چون ترکمانان فاقد ادبیات بودند، نتوانستند تأثیر مهمی در روند تعالی زبان فارسی و فرهنگ و تمدن ایرانی بگذارند و اگر سال‌ها برنامه‌های قانون‌گذاران ترک، راه و رسم پالایش زبان ترکی از واژگان بیگانه نبود، بی‌گمان واژگان فارسی در زبان ، بیش از پیش نمود می‌یافت. 
 در سال‌های اخیر اقدام به برگزاری کلاس‌های آموزش زبان فارسی در ترکمنستان می‌کند. 
 رسول اسماعیل‌زاده رایزن فرهنگی ایران در ترکمنستان، در مهرماه ۱۳۹۳ اعلام کرد که تاکنون بیش از ۲۰ هزار علاقه‌مند به زبان و فرهنگ فارسی، این زبان را در ترکمنستان آموخته‌اند. 
 از هنرمندان مشترک میتوان از نام برد که در ترکمنستان و ایران هم زمان میزیسته اگرچه ابوالخیر تابستان ها در نیشابور زندگی می کرد اما زمستان به "مِیهَنه" در ترکمنستان امروزی می رفته که زمانی جزو خاک ایران بود.
{"title": "زبان فارسی در ترکمنستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D8%AA%D8%B1%DA%A9%D9%85%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=28633017", "language": "fa"}