(به : ) ‏(۲۵ مه ۱۸۴۶ – ۲۰ اکتبر ۱۹۰۰) شاعر و نویسنده و مترجم سدهٔ نوزدهم و شاعر ملی شناخته می‌شود. او همچنین آخرین و بزرگترین شاعر پارسی‌گوی آلبانی در قرن نوزدهم به‌شمار می‌آید.
 محمدنعیم، در سال ۱۸۴۶ در روستای فراشر، حومهٔ داخلی بخش پرسمدی از ناحیهٔ مرکزی داغلی در جنوب در یک خانوادهٔ نامدار متولد شد. پدرش خالد بیگ و پدربزرگش دورموش بیگ از خاندان مشهوری بودند که از روستای برات به فراشر کوچ کرده بودند. او هنوز کودک بود که پدرش درگذشت. برادر بزرگترش عبدالله فراشری یکی از معروف‌ترین سیاستمداران و آزادیخواهان آلبانی تحت سلطهٔ بود، و برادر کوچکترش فراشری، صاحب فرهنگ جامع ترکی و از دانشمندان مشهور لغت و تاریخ و جغرافیا بود.
 نعیم آموزش‌های اولیه را در زادگاهش فراشر فراگرفت. معلم او در مکتب یک شیخ بود که به وی قرآن، احکام دین، دانش‌های پایه، و همچنین شعرهای فارسی و زبان را تعلیم می‌داد.
 در سال ۱۸۶۵ در نوزده سالگی همراه با برادرش برای ادامهٔ تحصیل به شهر که در آن زمان مرکز ولایت یکی از ممالک تابع امپراتوری عثمانی بود رفتند و در یک مدرسهٔ متوسطهٔ یونانی ثبت نام کردند. نعیم در این مدرسه زبان‌های ، و را به‌خوبی آموخت.
 در سال ۱۸۷۱ به رفت و پس از مدتی کوتاه که در آنجا می‌زیست و به کار نویسندگی اشتغال داشت، مبتلا به شد. در همین زمان بود که برادرش نیز به استانبول نزد وی آمد و با او در امر نویسندگی همکاری کرد.
 نعیم پس از بهبودی مجدداً به مراجعت کرد و در آن شهر بود که اولین شعر خود را به فارسی به نام «تخیلات» سرود. در وی ابتدا در ادارهٔ گمرک که جزء ادارات حکومت در بود مشغول به کار شد. در سال ۱۸۸۲ به لحاظ فعالیت‌های سیاسی و شرکت در جنبش‌های آزادی‌خواهانه و استقلال‌طلبانه، ناگزیر از ترک وطن و اقامت اجباری در گردید. پس از مدتی به علت ابراز استعداد و تألیف و ترجمهٔ کتاب، به مستشاری وزارت معارف منصوب شد و تا پایان زندگی در سال ۱۹۰۰ در آن شغل باقی بود. سال‌ها پس از مرگ او بود که بقایای جنازه‌اش را به بردند و در آنجا به خاک سپردند.
 نعیم فراشری یکی از برجسته‌ترین شاعران در دورهٔ تجدید حیات ادبی و فرهنگی است که در نیمهٔ قرن نوزدهم در آلبانی جریان داشت. وی آثار زیادی به زبان ( ) تألیف کرد. 
مجموعهٔ اشعار او به زبان آلبانی با عنوان‌های «گلهای تابستان»، «کربلا»، «تاریخ اسکندر بیگ» و «اونیورسوم» در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۸ سروده شد و تمام این آثار در ( ) چاپ و منتشر شد زیرا امکان انتشار آنها در وجود نداشت. 
 
آثار نعیم را در سه دسته تقسیم کرد:
 
 نعیم از پیروان بود که مؤسس آن ، سرحلقهٔ عارفان و صوفیان شیعهٔ در قرن سیزدهم میلادی بوده‌است. گرایش این طریقه به مذهب و به‌خصوص علاقهٔ بسیار پیروان آن به اثنی‌عشری آنها را از دیگر طریقت‌های در متمایز می‌ساخت. 
طریقت در قرن هجدهم میلادی توسط به آن کشور راه یافت. در سال ۱۸۲۶ زمانی که قشون را در منحل ساخت، بخش اعظم آنها که از پیروان بودند به مهاجرت کردند و از این راه در توسعهٔ زیاد یافت و بعدها برای آزادی و استقلال کشور آلبانی جنگیدند. در سال ۱۹۲۵ نیز زمانی که تمام و را در تعطیل کرد، عدهٔ قابل توجهی از سران به آلبانی کوچ کردند، و امروز کشور کوچک آلبانی در جنوب غربی شبه جزیرهٔ ، پایگاه اصلی طریقت بکتاشیه در جهان به‌شمار می‌آید.
{"title": "نعیم فراشری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%86%D8%B9%DB%8C%D9%85_%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%B4%D8%B1%DB%8C&oldid=33744524", "language": "fa"}