(به : ) به معنای «دارندهٔ جلال و شکوه و فروغ» ؛ نام دریاچه‌ای که بر پایه گفتار ، در حوالی در ، قرار دارد. در جنوب روستاهای و از توابع را بر مطابقت داده‌اند. 
 نام این دریاچه در « » نیامده است. بر پایه متون پهلوی؛ کوهی به نام «سِپَندیار» یا «سپندیاد»، در کنار و مُشرِف بر این دریاچه است. نام این کوه در « » از دفتر «اوستا» به صورت «سپنتودات» آمده‌است. سپنتودات به معنی «آفریده خرد مقدس» یا «آفریده وَرجاوَند مینوی» است. و ، جای سپندیاد (سپنتودات) را در محیط دانسته و ، آن را از متفرعات و شاخه‌های برشمرده است. 
 دریاچه ریوند؛ بر پایه متون پهلوی، در کنار کوه سپندیار در است. ، از این دریاچه، بر و در نزدیکی آتشکده (در پیرامون نیشابور) یاد کرده ، دربارهٔ این ناحیه، می‌گوید: در ۳۷ کیلومتری شمال باختری شهر (و ۱۱ کیلومتری شمال خاوری کان فیروزه نیشابور، بر سر کوره‌راهی که از کان فیروزه و کان گچ نیشابور به می‌رود)؛ در کوهپایه‌های شمالی (در جنوب روستاهای و )؛ چند برکه کوچک است که در میان روستاییان افسانه‌های بس شگفتی پیرامون آنها وجود دارد. بر پایه بررسی‌های جنیدی؛ آب این برکه‌ها، بویژه بزرگترین آن‌ها که سو (Sow) نامیده می‌شود، در چشم ایرانیان کهن، یکی از گرامی‌ترین آب‌های جهان بوده و از دورترین روزگاران، شناخته شده و مقدس بوده‌است. گفتنی است که جنیدی و بربریان، این ناحیه (در نزدیکی برزنون و در دامنه کوه‌های سی‌سر) یا (بر فراز ؛ میان و امروزین) را به عنوان « » (یاد شده در « » و « » که در نزدیکی بوده ) در پیش نگاه و گمان داشته‌اند.
{"title": "ریوند (دریاچه)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%AF_(%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DA%86%D9%87)&oldid=20379255", "language": "fa"}