رَموم، جمع «رَم»، واژه‌ای که در و قرون اولیه اسلامی به ایلات و عشایر گفته می‌شد. نامهایی چون «تنگ رم» (واقع در استان بوشهر، به معنی دره محل استقرار عشایر) یادگار این نام است. بعدها، با ورود طوایف و و به ایران واژه‌هایی چون «طایفه» (عربی)، «عشیره» و جمع آن «عشایر» (عربی)، «ایل» (ترکی- مغولی) جایگزین واژه «رم» شد. واژه «رمه» به معنی گروه گوسفندان نیز از «رم» اخذ شده‌است.
 در دوره ساسانی، و قرون اولیه اسلامی، فارس به پنج ولایت (کوره) و پنج ناحیه عشایرنشین (رم) تقسیم می‌شد.
 در این نواحی عشایری، یا «رَموم»، طوایفی می‌زیستند که مورخین قرون اولیه اسلامی از آنان با نام «اکراد پارس» یاد کرده‌اند. در آن دوران واژه «کرد» معنی امروزین را نداشت و همه عشایر و شبانکاره گان «کرد» خوانده می‌شدند.
 استخری و سایر مؤلفین قرون اولیه اسلامی گزارش می‌دهند که «جوم‌های کردان» در پارس بیش از پانصد هزارخانه بوده‌اند، استخری و ابن‌حوقل (حدود ۳۶۷ ه‍.ق) دقیقاً حدود جغرافیایی این «رموم» را ذکر کرده‌اند. تطبیق داده‌های فوق با فارس روشن می‌کند که
 
 
 
 
 تعمق در نام‌های بالا روشن می‌کند که رموم دوره ساسانی در قرنهای آغازین اسلامی به نام حکمرانان منطقه مربوط شهرت داشتند. برخی از این حکمرانان (مانند حسین بن صالح) عرب بودند و برخی (مانند جیلویه و شهریار) ایرانی.
 از طایفه‌های ، که نام آنان در متون قرون اولیه اسلامی درج شده، برخی تاکنون پابرجا هستند. طایفه‌های شش‌گانه سرخی (سهری و سهرکیه مندرج در متون فوق) و مهرکی و ، که در منطقه می‌زیند، بازماندگان «رم دیوان» عهد ساسانی‌اند.
 همچنین بازماندگان «رم کاریان» در قرون معاصر، به‌شمار می‌روند که امروزه در به زندگی کوچی خود ادامه می‌دهند. نام باصری معرب شدهٔ واژهٔ پاساری است که به افراد قبیلهٔ یکی از قبایل ده‌گانهٔ پارس‌ها در دوران هخامنشیان اطلاق می‌شده. پاسارگادیان که را در ایجاد سلسلهٔ یاری داده بودند در دوره‌های و به رم کاریان مشهور شدند. آنها به دلیل این که به نیز در تأسیس سلسلهٔ ساسانیان کمک کرده بودند؛ 
این نام در سده‌های آغازین اسلامی نیز کاربرد داشت. و پس از مهاجرت تعدادی از قبایل اعراب به فارس امور حکومتی رم کاریان در اختیار اعراب قرار گرفت. بر طبق سخنان مسعودی مورخ قرن چهارم در سرزمین فارس طایفه‌ای به نام پارسیان زندگی می‌کرده‌اند که بازماندگان همان رم کاریان بوده‌اند. آنها در زمان به دو گروه پاساری و بساسیری تقسیم گشته و به ترتیب ضمیمهٔ و گشتند. پاساری‌ها و بساسیری‌ها در زمان فتحعلی‌شاه قاجار دوباره با یکدیگر متحد شده و ایل باصری را تشکیل دادند که تا به امروز پابرجا مانده و آن را می‌توان سرسلسله و میراث‌بان فرهنگ و تمدن هخامنشی‌ها و کاریان دانست.
 
 ۱- عبدالله شهبازی، «نگاهی دوباره به رموم پارس»، ، تهران: نشر نی، ۱۳۶۹، صص ۸۷–۱۱۸.
 ۲- یاقوت الحموی، ، ج ۳. 
 ۳- احسان یوسفی، «عشایر پارس٬ایل باصری» ، ، شیراز، انتشارات قشقایی، ۱۳۹۳
{"title": "رموم فارس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%85%D9%88%D9%85_%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3&oldid=34772130", "language": "fa"}