(زادهٔ ۱۳۱۷ – درگذشتهٔ ۱۳۸۴) حقوق‌دان و سیاستمدار ایرانی بود. او اولین دادستان انقلاب تهران، معاون وزیر کشور (هاشمی رفسنجانی)، دبیرشورای امنیت کشور، نماینده در مجلس شورای اسلامی (از ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۶) وِ عضو حقوقدان و قائم مقام دبیر (از ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۴)، رئیس (از ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۶) و نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری در دوره‌های سوم و هفتم بود. زواره‌ای در سال ۱۳۵۹ به مدت ۲ هفته با حفظ سمت، نیز شد. 
 متولد ۱۳۱۷ در روستای حصار کوچک ورامین، تحصیلات ابتدایی را در روستای محل تولد گذراند و پس از اتمام دانش‌سرای کشاورزی به کسوت معلمی درآمد. وی در عین حال تحصیلات خود را ادامه داده و ضمن ورود به در رشته حقوق قضایی فارغ‌التحصیل و به عنوان وکیل مشغول به کار شد. در سال ۱۳۵۵ به عضویت در شورای مرکزی و هیئت اجرایی درآمد.
 صلاحیت وی در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری (خرداد ۸۴) توسط که خود سال‌ها عضو و دبیر آن بود، رد شد. وی در واکنش به رد صلاحیتش طی نامه‌ای به دبیر نوشت: «برایم جای بسی افتخار است که بعد از ۲۷ سال خدمت در مسئولیت‌های مختلف، مخالفین با استفاده از تمام ظرفیت و امکانات در اختیارشان مذبوحانه به موضوعاتی متمسک شده‌اند که هر انسان باشرفی با مطالعه این افترائات بی‌پروا، پی به ضدیتشان با حقوق ملت و پوشالی بودن قدرتشان می‌برد. اگر امروز حقایق در پرده ابهام نگاه داشته شود، یقیناً از دید تاریخ و تحلیل آیندگان این قبیل اعمال مخفی نخواهد ماند.» 
رضا زواره‌ای اندکی بعد در شهریور ۸۴ بر اثر سکته قلبی درگذشت.
{"title": "سید رضا زواره‌ای", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%AF_%D8%B1%D8%B6%D8%A7_%D8%B2%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C&oldid=35141766", "language": "fa"}