(به : ) شرکت آمریکایی سازندهٔ است. دفتر اصلی این شرکت در ، ، قرار دارد. این شرکت پیشتر زیرمجموعه‌ای از شرکت‌های و بعدها بود. پس از خریداری شدن راکول توسط بوئینگ در سال ۱۹۹۶، این شرکت بخشی از بوئینگ شد. در سال ۲۰۰۵، راکت‌داین را به فروخت. این شرکت، راکت‌داین را با سیستم‌های سوختی پت اند ویتنی ادغام کرده و (پی‌وی‌آر) را ایجاد کرد.
 راکت‌داین توسط ، درست پس از پایان و برای مطالعهٔ موشک‌های و اضافه کردن اندازه‌گیری‌های اس‌ای‌ای و فعالیت‌های ایالات متحده در این زمینه، به وی-۲ شکل گرفت. ان‌ای‌ای برای ساخت موشک‌های از سیستم سوزاننده و تزریق‌کنندهٔ جدای موشک‌های وی-۲ بهره گرفت. این پروژه در دههٔ ۴۰ به عنوان پروژه‌ای بی‌ارزش یاد می‌شد و میزان کمی سرمایه‌گذاری در آن صورت گرفت. در دههٔ ۵۰ همه چیز را تغییر داد. در آن دوران ناواهو با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کرد و در اواخر دههٔ ۵۰ به کلی متوقف شد. اما راکت‌داین که به و معروف بودند، به خوبی کار طراحی شده بودند و برخلاف موشک‌های رداستون به درستی کار می‌کردند.از همین قرار موشک‌های رداستون دوباره طراحی شدند تا از موتورهای راکت‌داین استفاده کنند. با افزودن موتورهای جدید برد موشک‌های رداستون کاهش یافت، ولی در آزمایش‌ها نتایج خوبی به دست آمد. موشک‌ها در سال ۱۹۵۵ وارد چرخهٔ تولید شد. از همین رو نورث آمریکن اوییشن، راکت‌داین را به عنوان یک شرکت مجزا ثبت کرد.
 در سال راکت‌داین و نورث‌آمریکن با شرکت راکول ادغام شدند و شرکت نورث آمریکن راکول و بعدها را به وجود آوردند.
 ساختهٔ بعدی راکت‌داین، اس-۳دی، سیستم جدیدی بود، که هم‌زمان با توسعهٔ موشک‌های مشتق شده از فاو-۲ ایجاد شد. اس-۳ در طراحی موشک‌های و پس از آن استفاده شد. استفاده نهایی آن در موشک‌های بود. طراحی بزرگتری (ال‌آر-۸۹/ال‌آر۱۰۵) برای موشک‌های استفاده شد. تور استفادهٔ نظامی کوتاهی داشت، ولی در بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ ماهواره‌های ایالات متحده با این موشک پرتاب شدند. یکی از نسخه‌های موشک‌های تور، تور-دلتا، پایه‌ای برای ساختن موشک‌های شد. البته از پایان دههٔ ۱۹۶۰ موشک دلتا دیگر هیچ شباهتی به تور ندارد. موشک دلتا از سیستم تک موتورهٔ آراس-۲۷ استفاده می‌کند، که جایگزینی برای سیستم ۳ موتورهٔ اس-۳ استفاده شده در موشک‌های اطلس بود.
 موشک‌های اطلس هم کاربرد نظامی بسیار اندک در عین حالی فضایی بسیار بالایی داشتند. پروژه‌های و و همگی نسخه‌هایی از این موشک بودند. موشک هنوز برای پرتاب محموله‌های فضایی استفاده می‌شود.
 راکت‌داین، یکی از بزرگترین پشتیبانی کنندگان پروژه‌های بود. طراحی موتورهای موشک‌های ساترن و (نوا) توسط این شرکت صورت گرفت. موتور اچ-۱ راکت‌داین در مرحلهٔ اول موشک مورد استفاده قرار گرفت. پنج موتور ، به مرحلهٔ اول موشک قدرت بخشیدند. ۵ موتور جی-۲ در مرحلهٔ دوم موشک قرار گرفتند. در سال ۱۹۶۵، راکت‌داین تقریباً تنها تولیدکنندهٔ موتورهای موشک در آمریکا بود. تنها موتورهای موشک‌های توسط این شرکت تولید نمی‌شد. در این زمان تعداد کارمندان شرکت به ۶۵۰۰۰ نفر می‌رسید. این روند در دههٔ ۱۹۷۰ هم ادامه یافت. زمانی که راکت‌داین مسئولیت طراحی و ساخت را بر عهده گرفت. روند کاهش قرار دادهای نظامی و غیر نظامی باعث ضرر شرکت شد. در آن زمان ، تنها سرگرم ایجاد بود.
 با کاهش قراردادهای شرکت، تعداد کارمندان در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ کاهش یافت. در سال ۱۹۹۶ تمامی بخش‌های فضایی راکول اینترنشنال که شامل نورث آمریکن اوییشن و راکت‌داین می‌شد، به فروخته شد. راکت‌داین به بخشی از ملحق شد. در فوریه ۲۰۰۵، بوئینگ راکت‌داین را به فروخت.
 تعدای از محصولات راکت‌داین:
 
 
 
 
 
 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. « ». در ، بازبینی‌شده در ۱۱ اوت ۲۰۱۱.
{"title": "راکت‌داین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%DA%A9%D8%AA%E2%80%8C%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D9%86&oldid=34614284", "language": "fa"}