(به : Psychodermatology) روشی درمانی برای بیماری‌های با استفاده از راهکارهای و با پرداختن به تعامل بین ذهن و پوست است. اگرچه از نظر تاریخی پشتیبانی علمی قوی برای این روش وجود ندارد، شواهد فزاینده‌ای وجود دارد که درمان‌های رفتاری ممکن است در مدیریت اختلالات پوستی مزمن مؤثر باشد. 
 انجام روانپزشکی پوست مبتنی بر تعامل پیچیده بین سیستم‌های عصبی، ایمونولوژیک، پوستی و است که به طور متناوب به نام شبکه NICE، NICS و سایر کلمات اختصاری مشابه شناخته می‌شود. تعامل بین سیستم عصبی، پوست و ایمنی با آزادسازی واسطه‌ها از شبکه توضیح داده شده است. در جریان چندین بیماری التهابی پوستی و شرایط روانپزشکی، شبکه عصبی غدد درون ریز - ایمنی - جلدی بی ثبات می‌شود.
 اختلالاتی که طرفداران این روش درمانی آن را به عنوان بیماری‌های سایکودرماتولوژیک طبقه‌بندی می‌کنند به سه دسته کلی تقسیم می‌شوند: اختلالات روانی فیزیولوژیک، اختلالات روانپزشکی اولیه و اختلالات روانپزشکی ثانویه. طرفداران اغلب ادعا می‌کنند که درمان برای: ، ، ، تناسلی و دهان، ، ، پوستی، ، احساس سوزش و ریزش مو. تکنیک‌های درمان روان‌درماتولوژیک شامل ، ، آرامش، ، ، ، و . 
 اختلالات روانی-فیزیولوژیکی شرایطی هستند که با تجربهٔ هیجانات استرس‌زا تشدید یا بدتر می‌شوند. این شرایط همیشه به استرس مربوط نمی‌شود و در بسیاری از موارد به دارو پاسخ می‌دهد، اما در برخی موارد استرس می‌تواند یکی از عوامل مؤثر باشد. 
 در سال ۲۰۱۳ مقاله‌ای در ، مجلهٔ رسمی آکادمی بین‌المللی پوست زیبایی منتشر شد، حقایق و اختلافات این موضوع با این نتیجه بررسی شد: 
 هریت هال خاطرنشان می کند که این تخصص ممکن است اصلاً مورد نیاز نباشد زیرا پزشکی در حال حاضر رویکردی کل‌نگر برای درمان بیماران دارد. بررسی سال ۲۰۰۷ از ادبیات تولید شده از ۱۹۵۱ تا ۲۰۰۴ نشان میدهد که بیشتر متخصصان پوست و روانشناسان به جای مراجعه به متخصص دیگر، ترکیبی از درمان را توصیه می‌کنند.
{"title": "روانپزشکی پوست", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%DB%8C_%D9%BE%D9%88%D8%B3%D8%AA&oldid=34813568", "language": "fa"}