به گونهٔ رسمی از طریق پروژه‌های خط‌آهن و که در سال میلادی طرح‌ریزی شده بود، آغاز شد. به غیر از دو خط کوتاه مرزی از سمت شمال، در حال حاضر خط راه‌آهن فعال در افغانستان امروز وجود ندارد. راه‌آهن‌هایی طرح‌ریزی شده بودند، و حداقل یکی از آن‌ها نیز ساخته شده بود اما در حال حاضر از کار افتاده‌اند.
 در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی، سه کوچک را از ، از خریداری نمود و آن‌ها را در مسیری ۷ کیلومتری از سمت به کاخ دارالامان به کار انداخت. واگن برقی در تاریخی نامشخص بسته شد اما لوکوموتیوها هنوز در موزهٔ کابل نگهداری می‌شوند. 
 بیش از یک‌ونیم دههٔ پیش، پیشنهادهای بسیاری در مورد ساختن خط‌آهن در افغانستان داده شد. در اوایل ۱۸۸۵م، در مورد پیشنهاد وصل کردن خط‌آهن ترنس‌کاسپین روسیه به هند بریتانیایی از طریق ، و خبر داد. پس از تکمیل، پروژه می‌توانست به افسران بریتانیایی اجازهٔ رفت و آمد از لندن به هند را، بیشتر از طریق ریل در ۱۱ تا ۱۲ روز بدهد (که البته باید از ، و توسط کشتی عبور می‌کردند). 
 در حدود سال‌های ۱۹۲۸م، پیشنهادهایی در مورد وصل کردن به مطرح شد که سرانجام باید به شهر وصل می‌گردید. مسیرهایی که به سوی و هدایت می‌شدند، پسانترها باید اضافه می‌شدند. با آمدن تحولات انقلابی، این نقشه‌ها همه بی‌نتیجه ماندند.
 در دههٔ ۱۹۵۰م، در ، شرق کابل ساخته شد. در ۱۹۵۱م، سه هنشل، چهار چرخ ۶۰۰ میلی‌متر -گیج با هیدرولیک دیزلی برای این نیروگاه برق تهیه شدند.
 در ۱۹۷۹م شرکت معدن‌کاری و ساختن لوکوموتیو آلمانی پنج عدد لوکوموتیوهای هیدرولیک‌های دی۳۵/۶ دو میل ۶۰۰ میلی‌متر -گیج را به مشتری ناشناسی در افغانستان تهیه کرد. سرنوشت تمام این لوکوموتیوها نامعلوم ماندند.
 مسیری ۱۰ کیلومتری از در تا شهر در افغانستان توسط ساخته شده بود. ترفیعی از نوسازی این خط در سال ۲۰۰۷ آغاز گردید. 
 خط‌آهن دومی به اندازهٔ ۱٬۵۲۰ میلی‌متر گیج، توسط ساخته شده بود که ۱۵ کیلومتر را از در تا افزایش می‌داد و پس از از آن به و در مسیر ادامه می‌یابد. 
 کار مسیری ۷۵ کیلومتری میان افغانستان و ازبکستان در ژانویهٔ ۲۰۱۰ آغاز شد، و تاکنون در حال اجرا است و احتمال می‌رود تا پایان همان سال ختم گردد. خطی از پایانهٔ حمل‌ونقل به سوی نیز توسط شرکت ملی خط‌آهن ازبکستان، «اوزبیکستان تیمیر یوللری» (به : ) آغاز شده‌است. 
 مقالهٔ اصلی: نزدیک‌ترین در ایران، پایانه‌های مسیر ۱٬۴۳۶ میلی‌متر گیج باربری، در می‌باشد. این خط در حال حاضر به اندازهٔ ۲۰۲ کیلومتر به سوی شرق امتداد داده می‌شود. در ۱۷ آوریل ۲۰۰۷، وزیر خارجهٔ افغانستان اعلام کرد که بهره‌برداری از (فقط باربری) در سال ۲۰۰۶ آغاز شد. 
 دو براد گیج (ریل راه‌آهن دور از یکدیگر) ۱٬۶۷۶ میلی‌متر از مسیرهای با شیبی به سوی مرز به پایان رسیده‌اند. در جولای ۲۰۱۰، پاکستان و افغانستان را به‌خاطر درست کردن مسیرهای نو میان دو کشور به امضاء رسانیدند. کار روی پروژه‌های مذکور ۴ ماه بعد قرار است آغاز شود. این مسیرها قرار است پایتخت را به در ترکمنستان از طریق جنوب ، و به از طریق ، و پیوند دهد. در میان مذاکرات، وزیر راه‌آهن پاکستان افزود که خرج این راه‌آهن میان هر دو کشور نیم خواهد شد و راه‌آهن افغانستان پاکستان که با نام تجاری «موافقت‌نامهٔ تجاری افغانستان-پاکستان» (APTTA) شناخته می‌شود، به زودی فعال می‌شود. مقام بلندمرتبهٔ وزارت تجارت پاکستان نیز ابراز کرد که کشورش ۲ میلارد دلار تجارت را به خاطر اجازه دادن صدور مواد از هند به افغانستان از دست خواهد داد. موضوع نیز در همین نشست مطرح شده بود. 
 در مهٔ ۲۰۱۰، وزیر معادن افغانستان از نقشه‌هایی برای ساختن و استانداردسازی مسیرهای راه‌آهن از طرف شمال افغانستان سخن گفت؛ از ، از طریق نیدآباد جایی که این خط به مسیر ۱۵۲۰ گیج ازبکستان (زیر بازسازی) وصل خواهد شد و پس از آن از طریق وارد هرات می‌شود. در هرات نیز همراه با نقشه‌هایی به خط ایرانی وصل می‌شود. 
 در سپتامبر ۲۰۱۰، (به : ) (به : 中国冶金科工集团公司) ، قراردادی با وزیر خارجهٔ افغانستان در رابطه با خطوط ریل شمال‌جنوبی کشور به امضاء رسانید. این خط از حیرتان (در آنسوی مرزهای ازبکستان) آغاز شده و به سوی شمال پاکستان می‌رود. MCC اخیراً قراردادی را در نزدیکی همین راه‌آهن‌ها در معادن مس از طرف دولت افغانستان برنده شده‌است. 
 هیچ پیوندی میان مرزهای و نیست، اگرچه پیشنهاد اتصالی در سال ۲۰۰۸ عرضه شده بود.
{"title": "راه‌آهن در افغانستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%D9%87%E2%80%8C%D8%A2%D9%87%D9%86_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D9%81%D8%BA%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=33177757", "language": "fa"}