برای دیگر کاربردها را ببینید. شهری از توابع در است. در رضوانشهر زبان‌های و رایج است.
 بر پایه در جمعیت این مکان ۱۹٬۵۱۹ نفر (۶٬۲۱۲ خانوار) بوده‌است. 
 نام اصلی رضوانشهر، به تالشی رَزوَند یا رزونده یا رزوندی (razvandi) بوده‌است که بعداً به صورت رضوان‌ده و رضوانشهر درآمد. این محل تا سال‌های ۱۳۰۰ خورشیدی چندان رونقی نداشت. 
در دوران ، جادهٔ موسوم به شاه‌عباسی بازسازی و بهره‌برداری دوباره شد. . 
 پیرامون سال ۱۳۱۵ نیز جاده به آستارا ساخته شد و درست در محل کنونی رضوانشهر جاده شاه‌عباسی را قطع نمود. 
چهارراهی که به این‌صورت پدید آمد محلی شد برای ایست مسافران و حمل بار و بنهٔ آنان و شهرتی پیدا کرد. زمین‌های این محل هم‌اینک نیز با نام چهارراه شهرت دارند.
با گذر زمان چهارشنبه‌بازار روستای بیگ‌زاده که در سه کیلومتری شمال تالشدولاب تشکیل می‌شد به این چهارراه منتقل شد و این امر باعث شد این محل به سرعت گسترش یافته به صورت شهر کنونی درآید و بعد از آن به سمت توسعه جمعیتی و داری بافت مدرن شهری شد، این شهر مکان مناسبی برای زندگی از جهت امکانات، زیر ساخت‌ها می‌باشد، آب و هوای بسیار مناسب تابستان و زمستان کمی سرد، این شهر یکی از زیباترین طبیعت‌های ایران را دارا می‌باشد و با داشتن همزمان کوه، دریا و جنگل مکانی مناسب برای تفریح و سرگرمی سالم می‌باشد. این شهر مردمی بسیار مهمان نواز، خون‌گرم و مهربان دارد.
شهرستان رضوانشهر به علت نزدیک بودن به دریا و جنگل و همچنین کوهستان دارای شرایط اقلیمی متفاوتی می‌باشد و همچنین به علت قرار گرفتن در شاهراه ارتباطی محل مناسبی برای سرمایه‌گذاری و ایجاد بازار کار و درآمد می‌باشد. 
 در اسناد و منابع پیش از اسلام کلمهٔ تالش دیده نشده‌است. برخی از پژوهشگران، تالش را با قوم «کادوس» که از آن بارها در منابع یونان و روم باستان یاد شده‌است، یکی می‌دانند. 
در منابع سده‌های نخست هجری از این قوم با نام «طیلسان» یاد کرده‌اند. یاقوت ذیل مادهٔ طیلسان، به نقل از اصمعی می‌گوید که طیلسان با تالشان یکی است. 
واژهٔ طیلسان ظاهراً از اواسط سدهٔ ۷ق متروک، و به جای آن کلمهٔ «تالش» تدریجاً وارد منابع تاریخی و جغرافیایی ایران شد. نام طیلسان معرب واژه تالشان (طالشان) می‌باشد. 
 سرزمین بَبَر در اواخر دوره ساسانی و اوایل دوره اسلامی، میان گیلان و تالش از یک سو و تالش و دیلم از سوی دیگر قرار داشت. نیز آن را نزدیک دیلم، گیلان، تالش و مغان آورده‌اند. سرزمین بَبَر محدودهٔ خلخال و منطقه مرزی تالش و گیلان را شامل می‌شود. 
برخی واژه «تالش» را برگرفته از طَیلَسان به معنی روپوش بلند پشمی می‌دانند و بر این باورند که مردم تالش را به دلیل جامه شان این چنین نامیده‌اند. طَیلَسان معرَّب تالسان، نوعی از ردا که مردم بر دوش اندازند.
 به نظر می‌رسد واژه «تالش» که تالشان آن را تِوِلِـش یا تِـوِلیش تلفظ می‌کنند، از واژهٔ «تول» و «تِـوِل» به معنی «گِـل» گرفته شده. مارسل بازن فرانسوی می‌گوید: «واژه تالش که خود آن را تالیش یا تِـوِلِش تلفظ می‌کنند، هم برای نامیدن دامنه خاوری رشته کوه و هم مردمانی به همین نام به کار می‌رود».
واژه تُول tūl و تِوِل tevel در زبان تالشی به معنی گِل می‌باشد و در زبان مازندرانی واژه تیل til به معنای گِل می‌باشد و در زبان گیلکی واژه گیل gil به معنای گِل می‌باشد. واژه طیلسان معرب واژه تالشان و تولشان می‌باشد.
 دکتر محمد معین با ارجاع به کسروی می‌نویسد: «تالش به قول برخی مبدَّل و محرَّف «کادوس» است و آن قومی بود که در زمان باستان بس انبوه بودند و در کوهستان شمال غربی ایران جایگاه داشتند و چون بارها به گردنکشی برخاستند و با پادشاهان هخامنشی از در نافرمانی درآمدند از اینجا نام ایشان در تاریخ آمده و امروز مترجمان «کادوش» را که تلفظ صحیح آن است، «کادوس» نویسند. جایگاهی که برای «کادوشان» در تاریخ یاد کرده‌اند امروز منطبق با جایگاه تالشان می‌باشد.»
 دکتر سیداحمد کسروی بر این باور است که بی گمان تالشان امروزی فرزندان و بازماندگان همان کادوسان می‌باشند و واژه «تالش» از «کادوس» است. او می‌گوید: «نخست باید دانست که رویه درست و ایرانی نام کادوس، کادوش یا کادِش می‌بوده که گادوش یا گادش نیز می‌گفته‌اند. چرا که می‌دانیم که یونانیان همچون تازیان واژه‌هایی را که می‌گرفتند، دیگر می‌گردانیده‌اند و از جمله «ش» ها را در آخر نامها «س» می‌کردند همچون کاسی که اصل ان کاشی است.
{"title": "رضوانشهر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B6%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B4%D9%87%D8%B1&oldid=34943782", "language": "fa"}