(زاده ۱۳۲۰ - درگذشته ۲۹ تیر ۱۳۹۸) با نام هنری و شعری ، ، ، و ایرانی بود. 
 زبیده جهانگیری در جلیل‌آباد ( کنونی) در خانواده‌ای از و مالکان روستاهای چشم به جهان گشود. در خردسالی، مادرش به صورتی اتفاقی با آشنا شد. دوستی آن دو چنان گرم شد که قمر برای زبیده، مانند بود و زبیده، قمر را "مامان قمر" صدا می‌زد. 
 به توصیه قمرالملوک، زبیده به رفت و هنرجوی شد. در همان آغاز، استادان هنرستان به قابلیت صدا و استعداد او در خوانندگی پی بردند و تصمیم گرفتند که روی خوانندگی او تمرکز کنند. بنابراین به جای ویلون، به او آموختند و برای خوانندگی تربیت کردند. اما او به این دو، علافه نداشت. با پافشاری زبیده، خانواده‌اش او را به فرستادند تا نزد آموزش ویلون ببیند. 
 اما در هنرستان ملی موسیقی هم استعداد خوانندگی اش کشف شد و او را علاوه بر آموختن ویلون، نزد فرستادند تا خوانندگی بیاموزد. او در دوران تحصیل در هنرستان ملی موسیقی، رابط میان قمرالملوک و دیگر هنرمندان شد که با مامان قمر پیوندی دیرین داشتند و احیانا فرصتی برای دیدار با او به دست نمی آوردند. از جمله این افراد و بودند. 
 استعداد شاعری زبیده جهانگیری هم در همان آغاز تحصیل در هنرستان کشف شد. در سیزده سالگی، یک از او در مجله روشنفکر چاپ کرد و سپس اشعار او در دیگر مجلات هم به چاپ رسید: همان زمان، ، از یکی ازشعرهای از زبیده جهانگیری برای دستمایه نمایشنامه‌ای استفاده کرد که در مجله فردوسی چاپ شد. در مدت کوتاهی، شعرهای زبیده جهانگیری در مطبوعات زیادی چاپ شدند. 
 زبیده جهانگیری در جوانی همکاری با مجلهٔ به صاحب امتیازی و سردبیری را از پانزده سالگی با فرستادن شعر و نوشته آغاز کرده بود. زبیده از هجده سالگی، در کنار نویسندگانی چون و ، ، و دیگران، کار می‌کرد. جهانگیری از انگشت شمار نویسندگان خواندنیها است که تا واپسین شمارهٔ مجله در که ناگزیر از عدم همکاری با آن و تعطیلی مجله شد در آن به کار اشتغال داشت. پس از تعطیلی خواندنیها، به ویراستاری پرداخت. 
 جهانگیری در جوانی مدتی به بازیگری در سینما و تئاتر مشغول بود. او از چهارده سالگی به بازیگری تئاتر پرداخت. چون نسبت به همسالانش جثه درشت تری داشت، نقش‌های مربوط به سنین بالاتر را هم می توانست بازی کند. او به سرعت بازیگری حرفه ای شد و با او قرارداد همکاری چند ساله بست. اما بازیگری او را از موسیقی بازداشت. این باعث گلایه حسن بنان، و و دور شدن او از درس و مدرسه شد. بنابراین هنرستان را ترک کرد." 
 و به همین سبب پس از آغاز به کار در سال ۱۳۳۷، او به عنوان نخستین زن بازیگر تلویزیون به همراه چند هنرمند دیگر، به اجرای تئاتر در تلویزیون پرداخت. نخستین نمایشی که او در آن بازی کرد نمایش «هزار و یک شب» بود که در آن با همبازی شد. بعدها هنرمندان دیگری، مانند ، ، ، و چندتن دیگر از جمله (همسر عزت‌الله مقبلی) به این گروه پیوستند این برنامه از شبکه تلویزیونی خصوصی به نام "تلویزیون ایران" پخش می‌شد که در آغاز، امواج آن، تنها، در تهران، ، و شهرهای تهران دریافت می‌شد. همکاری او با تلویزیون، شش سال ادامه یافت. 
 در نخستین حضور سینمایی خود در سال ۱۳۳۹ در فیلم « » به کارگردانی نقشی کوتاه و «افتخاری» بازی کرد. سپس در پنج فیلم دیگر بازی کرد. اما بازیگری سینما را هم یکی دو سال پس از قطع همکاری با تلویزیون کنار گذاشت. 
 با اینکه زبیده جهانگیری، حافظه شگفت‌انگیزی داشت اما بیشتر خاطرات خود را ننوشت. با این حال، از کتاب‌های او می‌توان به کتاب اشاره کرد که حاصل خاطرات و پژوهش‌های جهانگیری دربارهٔ زندگی و احوال است. همچنین او تاریخچهٔ همکاری خود با خواندنیها و نویسندگان آن را در کتاب نوشته‌است. 
 او ۲۳ تابلو از آثار همسرش استاد محمد قاضی اسداللهی را به عنوان هدیه به مردم ، به سپرد. همچنین در سال ۱۳۹۳ کتابخانهٔ نفیس خود را به اهدا کرد. 
 زبیده جهانگیری، دو بار ازدواج کرد. همسر نخست او هنرپیشه سینما و همسر دوم او اسداللهی و بود. 
 زبیده جهانگیری در اواخر زندگی خود در و فعال شد و دوستان بسیاری یافت. او می‌دانست و حتی این زبان را به هم حرف می‌زد و می‌نوشت. بیشتر نوشته‌های عربی زییده در فضای مجازی، اظهارنظر درباره اوضاع و دفاع از بودند. 
 زبیده جهانگیری در روز شنبه ۲۹ تیر ۱۳۹۸ چشم از جهان فروبست.
{"title": "زبیده جهانگیری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%DB%8C%D8%AF%D9%87_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C&oldid=32472375", "language": "fa"}