(به : ) (۱۵ نوامبر ۱۸۹۱–۱۴ اکتبر ۱۹۴۴) نظامی، فیلدمارشال و نظریه‌پرداز جنگی آلمانی بود. وی فرماندهی یگان‌های مختلفی را در طول بر عهده داشت. او به رفتار مناسب با زیر دستان، و دشمنانش شناخته می‌شود و هیچگاه متهم به جنایات جنگی نشده‌است .
 اروین یوهانس اویگن رومل روز ۱۵ ماه نوامبر سال ۱۸۹۱ به عنوان دومین فرزند خانواده در در متولد شد. پدر و مادر او هر دو بودند. پدر او معلم ریاضی دوره راهنمایی بود و خانواده‌اش از مزیت طبقه اجتماعی و نظامی خاصی بهره نمی‌برد. رومل به پرواز علاقه داشت و به شکل جدی کار در کارخانه در را از نظر گذراند. با این حال، پدرش که خود در گذشته افسر توپخانه بود، او را به پیوستن به ارتش وورتمبرگ توصیه کرد. پیوستن به سلک افسران مخصوصاً در رسته سواره‌نظام و حتی توپخانه، برای شخصی در جایگاه او کار ساده‌ای نبود. رسته‌های توپخانه و مهندسی درخواست او را رد کردند. ماه مارس سال ۱۹۱۰ هنگ ۱۲۴ پیاده‌نظام خواهان دریافت گزارش آزمایش‌های پزشکی رومل شد. پزشکان را در او شناسایی کردند. پدرش ترتیب عمل جراحی لازم جهت حل این مسئله را داد. رومل شش روز پس از مرخصی از بیمارستان، روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۱۰ در هجده سالگی به عنوان افسر دانشجو به هنگ مذکور در ملحق گردید. پس از ۸ ماه آموزش، ماه مارس سال ۱۹۱۱ به دانشکده جنگ در فرستاده شد. رومل در تمام زمینه‌ها در سطح متوسط بود؛ جز رهبری که در آن نمره «خوب» دریافت کرد. روز ۱۵ نوامبر همان سال فارغ‌التحصیل شد و با بازگشت به هنگ خود، ژانویه سال ۱۹۱۲ به درجه دومی ترفیع یافت و خدمت در نیروی زمینی را آغاز کرد. رومل تا روز ۱ مارس سال ۱۹۱۴ در این هنگ باقی ماند سپس به هنگ ۴۹ توپخانه صحرایی در پیوست و تا روز ۳۱ ژوئیه در آتشبار ۴ آن خدمت نمود. 
 با آغاز ، به هنگ ۱۲۴ پیاده‌نظام بازگشت و دو روز بعد با یگان خود در قالب ارتش پنجم، عازم شد. به جهت مأموریت تدافعی ارتش پنجم، هنگ او مدتی را در نزدیکی مرز صرف آموزش نیروهای خود کرد. در این موضع رومل چند هفته را درگیر درد شکم بود. به هر صورت، با آغاز پیشروی ارتش پنجم از روز ۱۸ اوت سال ۱۹۱۴، رومل عموماً در مأموریت‌های شناسایی و پیام‌رسانی مشارکت می‌نمود. از روز ۲۱ اوت به عنوان فرمانده یک در ناحیه در جبهه وارد میدان‌های نبرد گردید. رومل مأمور به تصرف یک روستا در جنوب غربی بود. این مأموریت با وجود مه‌آلود بودن هوا و جدا افتادن دسته او از مابقی گردان، با موفقیت انجام گرفت. رومل در رزمگاه عملکرد قابل توجهی از خود نشان داد. اوایل ماه سپتامبر به عنوان گردان انتخاب شد. هنگامی که در مأموریت شناسایی و پیام‌رسانی نبود، معمولاً با گروهان‌های جلودار همراه می‌شد. بیشتر درگیری‌های چند هفته آینده در اراضی جنگلی اتفاق افتاد و تجربیات خوبی در زمینه فرماندهی در این محیط به رومل بخشید. رومل روز ۲۴ سپتامبر در حال فرماندهی یک یگان ۲۰ نفره در جنگل‌های شمال غربی وردون، هنگامی که پس از اتمام خشاب تفنگش سعی در تهاجم با سرنیزه آن داشت، از ناحیه ران پا مجروح گردید. او پشت یک درخت بلوط پناه گرفت و مدت کوتاهی بعد توسط نیروهایش نجات داده شد. رومل به آلمان بازگردانده شد و روز ۳۰ سپتامبر نشان درجه ۲ به او اعطا گشت. 
 رومل با زخم کاملاً التیام نیافته پیش از روز کریسمس از بیمارستان خارج شد. او می‌بایست به گردان جایگزینی با مسئول آموزش سربازان جدید و مراقبت از مجروحان پیش از اعزام مجدد، ملحق می‌شد اما ماه ژانویه سال ۱۹۱۵ به خواست خودش مجدداً به هنگ خود بازگشت. رومل فرماندهی گروهان ۹ هنگ را در جریان تهاجم دیگری در وردون بر عهده گرفت. شرایط محیطی در این موضع با وقوع نبرد ثابت سنگرها، کاملاً متفاوت از تجربیات پیشین رومل بود. وظیفه نخست او بهبود شرایط سنگرها و امنیت‌بخشی بیشتر به آن‌ها در برابر آتش توپخانه بود. یگان او در جریان تهاجم روز ۲۹ ژانویه به محاصره نیروهای فرانسوی افتاد اما رومل توانست با شکستن مواضع دشمن به خطوط خودی بازگردد. این مسئله نشان درجه ۱ صلیب آهنین را روز ۲۲ مارس برای رومل، به عنوان نخستین ستوان هنگ خود، به ارمغان آورد. ماه ژوئن یک دسته را در تهاجمی در فرماندهی کرد. ماه ژوئیه زخمی جزئی در ناحیه پا برداشت و به سبب آن برای مرخصی به خانه رفت. رومل ماه سپتامبر به درجه ستوان یکمی ترفیع یافت. ماه اکتبر سال ۱۹۱۵ به عنوان فرمانده یک گروهان، به گردان جدید کوهستان وورتمبورگ منتقل گشت. رومل با این یگان ابتدا در و سپس در سال ۱۹۱۷ در جبهه به خدمت ادامه داد. با درخشش در تصرف در جریان ، نشان را ماه دسامبر سال ۱۹۱۷ دریافت کرد. رومل تا پایان جنگ به درجه رسید. 
 پس از جنگ به ملحق گشت. سال ۱۹۲۹ به عنوان مدرس پیاده‌نظام وارد دانشکده جنگ در شد. ماه آوریل سال ۱۹۳۲ به درجه ترفیع یافت. ماه اکتبر همان سال به فرماندهی هنگ ۱۷ پیاده‌نظام منصوب گشت. پس ترفیع به درجه ، ماه مارس سال ۱۹۳۵ به دانشکده جنگ در پیوست. همین زمان کتابی در ارتباط با تاکتیک‌های پیاده‌نظام تحت عنوان نوشت. 
 
 
 
 سال ۱۹۳۷ به درجه نائل آمد. ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ هنگام ورود نیروهای آلمانی به منطقه ، موقتاً به عنوان فرمانده یگان محافظ ، برگزیده شد. ماه بعد به فرماندهی دانشکده جنگ در رسید. ماه مارس سال ۱۹۳۹ مجدداً به مقام فرماندهی یگان محافظ پیشوا بازگشت. همان سال به درجه ترفیع گرفت. 
 روز ۱۵ فوریه سال ۱۹۴۰ برای مشارکت در به فرماندهی منصوب گردید. این یکی از چهار لشکر «سبک» بود که فصل زمستان به تبدیل شده بودند. لشکر رومل در قالب تهاجم ثانویه طرح عملیاتی ، تنها یک هنگ زرهی با مجموع ۲۱۸ تانک، به جای دو هنگ معمول، داشت. بیش از نیمی از این تانک‌ها ساخت بودند. با آغاز تهاجم به از روز ۱۰ مه، لشکر رومل به عنوان بخشی از با گذر از رود تا روز ۲۱ مه خود را به رساند. نیروهایش را همواره به دور از ستاد لشکر و اغلب با وجود تهدید جانی برای خود، مستقیماً از خط مقدم رهبری می‌نمود. روز ۲۶ مه مفتخر به دریافت نشان گردید. لشکر او روز ۶ ژوئن به ساحل رسید و با چرخش به جانب شمال، به را به محاصره درآورد. این لشکر تا روز ۱۸ ژوئن تا پیش رفت. او و نیروهایش در جریان نبرد فرانسه بیش از ۱۰۰ هزار نفر را اسیر کرده و ۳۰۰ توپ و ۴۵۰ را به غنیمت گرفته یا منهدم نمودند. 
 ماه ژانویه سال ۱۹۴۱ به درجه ترفیع یافت و ماه فوریه فرماندهی نیروهای اعزامی آلمانی در پشتیبانی از قوای ایتالیایی در را بر عهده گرفت. بدین منظور روز ۱۴ فوریه وارد شد. چند روز بعد عملیات علیه نیروهای بریتانیایی در را آغاز نمود. چند هفته بعد به برلین فراخوانده شد. روز ۱۹ مارس برگ‌های بلوط به نشان شوالیه آهنین او افزوده گشت. پیش از آن که به آفریقا بازگردد، نیروهایش العقیله را تصرف نمودند. بر خلاف فرمان صریح مبنی بر عدم آغاز هیچ تهاجم عمده، با هدف سلطه بر تمام ، حمله غافلگیرانه موفقیت‌آمیزی علیه مواضع بریتانیایی‌ها در صورت داد تا با تصرف و ، خود را به دروازه‌های برساند. تلاش دو روزه جهت دستیابی به این بندر راهبردی روز ۱۱ آوریل به نتیجه‌ای نرسید. تهاجم مجدد از اواخر این ماه تا ۲ ماه مه برای عقب راندن بریتانیایی‌ها نیز ثمر بخش نبود. این رو تصمیم گذر از آن و ادامه پیشروی به سمت شرق گرفت. روز ۱۵ ژوئن نیروهای او ضد حمله دشمن را دفع و با از دست دادن تنها ۱۲ تانک، بیش از ۲۰۰ تانک طرف مقابل را منهدم نمودند. روز ۱ ژوئیه به درجه (ژنرال نیروهای زرهی) نائل آمد. با اتمام تدارکات به‌ناچار وادار به گرفتن حالت تدافعی و عقب‌نشینی تدریجی به سمت بریقه شد. 
 توانایی آلمانی‌ها در انتقال منابع به بعد از تثبیت کردن جبهه شرقی در ژانویه ۱۹۴۲ و تغییر مسیر منابع بریتانیا برای مقابله با تهدید نیروهای ژاپنی در بعد از ۷ دسامبر ۱۹۴۱، به رومل این امکان را داد تا حمله دیگری را در ۲۱ ژانویه آغاز کند. طی دو هفته، سربازان محور به الغزاله در غرب توبروک رسیدند. در ۲۶ ۱۹۴۲، سربازان آلمانی و ایتالیایی دست به حمله دیگری به نام "ونیزیاً زدند و توانستند توبروک را محاصره و را به مرز مصر عقب برانند. در ۲۱ ژوئن، توبروک سقوط کرد و نیروهای رومل بریتانیایی‌ها را تا مصر دنبال کردند. هیتلر برای قدردانی از او به وی درجه فیلد مارشالی داد. فیلد مارشال اروین رومل تنها رهبر نظامی در جنگ جهانی دوم بود که نه تنها ایده‌آل افراد تحت امرش بود بلکه شدیداً مورد ستایش دشمنانش نیز بود، از او به عنوان ژنرالی بزرگ چنین یاد کرد: «تحرک و جرئت او در شمال آفریقا، فجایع هولناکی را بر ما وارد کرد.»
 از او به عنوان یک نابغه نظامی یاد کرد که در شمال آفریقا به عنوان قهرمانی برای سربازان که با او می‌جنگیدند درآمده بود. او اضافه می‌کند در طول قرن‌ها تاریخ جنگ در مقایسه با وی تنها چنین تأثیری بر روی وی داشته‌است. لقب روباه صحرا که به وی داده بودند نه به خاطر تحقیر، بلکه در ستایش زیرکی، سرعت عمل و قدرت آنی او بود. گزارش‌ها و شرح شجاعت‌های حماسی رومل در جنگیدن، جهانی شده بود. با وجود عقب‌نشینی‌های تاکتیکی که او گاهی انجام می‌داد، او ارتش هشتم متفقین را مداوم به سوی شرق عقب می‌راند. شهرت او چنان به اوج رسید که یک فرمانده بریتانیایی لازم دید تا به سربازانش گوشزد نماید که: «رومل نه جادوگر است و نه یک سوپر من». در نبوغ نظامی و استثنایی بودن رومل همین بس که فرمانده ارتش هشتم متفقین در مورد او گفته بود: «بزرگ‌ترین افتخار دوران نظامی ام این است که، هم‌رزم من مارشال رومل بود.»
 در ژوئیه ۱۹۴۲، بریتانیایی‌ها را در متوقف کردند. به رغم موفقیت بریتانیایی‌ها در متوقف کردن رومل، ، وینستون چرچیل فرماندهان نظامی ارشد خود در خاورمیانه را تغییر داد و ژنرال را به عنوان نیروهای بریتانیایی در و را به عنوان فرماندهٔ ارتش هشتم منصوب کرد. در ۳۰ اوت ۱۹۴۲، نیروهای محور آخرین حملهٔ خود در صحرای غرب را انجام دادند. در ۳ سپتامبر، بریتانیایی‌ها واحدهای محور را در نبرد علم الهلفا در جنوب العلمین متوقف کردند. مونتگومری بعد از جمع‌آوری سربازان و تجهیزات از جمله تانک‌های جدید آمریکایی در ۲۳ اکتبر ۱۹۴۲ به نیروهای رومل در العلمین حمله کرد. ده روز بعد، نیروهای محور مجبور به عقب‌نشینی شدند. نبرد العلمین جایی است که مسیر جنگ جهانی دوم تغییر کرده و متفقین از نیرویی مدافع به نیرویی مهاجم تبدیل می‌شوند. گفته می‌شود رومل فقط به خاطر ضعف تدارکاتی شکست خورد و نه ضعف تاکتیکی و فرماندهی. رومل به امید حفظ نیروهای رزمندهٔ خود برای نبرد در یک موقعیت استراتژیک بهتر، به سرعت به لیبی عقب‌نشینی کرد و در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۳ پایتخت لیبی را ترک کرد و یک هفته بعد به مرز رسید.
 در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ « » (Von Stauffenberg) که یکی از افسران زیردست رومل در آفریقا بود و در شمال آفریقا چشم چپ، دست راست و دو انگشت از دست دیگرش را از دست داده بود، بمبی را در جلسه توجیهی صبحگاهی هیتلر منفجر کرد. هیتلر از این واقعه با جراحات مختصری جان سالم بدر برد.
حمایت افراد عمده ارتش آلمان از کودتا اهمیت بالایی برای کودتاچیان داشت. محبوبیت رومل در بین مردم آلمان و رده نظامی بالای او در ارتش آلمان (فیلد مارشالی) کودتاچیان را به جلب حمایت او مایل کرده بود. رومل مخالف قتل هیتلر بود اما اعتقاد داشت که برای نجات آلمان باید او را دستگیر و محاکمه کرد. در پایان رومل موافقت کرده بود که در صورت کودتا در برلین از کودتاچیان حمایت کند و گفته بود که «کودتاچیان برلین می‌توانند روی او حساب کنند.»
بنا به گفته شایرر، ژنرال (General von Stuelpnagel)، از شرکت کنندگان در کودتا، پس از تلاش جهت خودکشی و در وضعیتی غیر هوشیار بر روی تخت بیمارستان، از رومل نام برده بود. علاوه بر این، کلنل فون هوفاکر (Colonel von Hofacker) زیر شکنجه شدید گشتاپو در بازداشتگاه خیابان پرنس آلبرشت برلین (Prinz Albrechtstrasse)، محل ساختمان اصلی گشتاپو، به شرکت رومل در توطئه اعتراف کرده بود و از رومل نقل کرده بود که «[به توطئه گران] در برلین بگویید که آنها می‌توانند روی من حساب کنند.» این جمله‌ای بود که روی هیتلر بسیار اثر داشت و باعث شد او تصمیم به قتل ژنرال محبوبش بگیرد.
یک مرکب از سه ژنرال ارتش آلمان به‌طور غیابی رومل را محاکمه و محکوم به خیانت کرد. 
 از آنجا که رومل از افسران محبوب و معتبر ارتش آلمان بود، محاکمه او به اتهام خیانت می‌توانست به ضرر هیتلر تمام شود. از این رو هیتلر ترجیح می‌داد که او در سکوت خودکشی کند و مرگ او به دلیل بیماری ناشی از جراحات جنگی اعلام شود. 
روز ۱۴ اکتبر سال ۱۹۴۴ دو ژنرال آلمانی، (Wilhelm Burgdorf) و دستیارش (Ernst Maisel)، به بهانه بررسی مأموریت جدید رومل با او ملاقات کردند. 
آنها به او اطلاع دادند که او متهم به خیانت است، اتهامی که او با گفتن یک «البته» این اتهام را تأیید کرد. بورگدورف به او اطلاع داد که او دو گزینه دارد یا محاکمه نظامی را بپذیرد یا در قبال تضمین امنیت خانواده‌اش و حفظ افتخارات نظامی اش تن به بدهد. رومل خودکشی را برگزید. بعد از خداحافظی با همسر و پسرش به همراه دو ژنرال و یک راننده خانه‌اش را ترک کرد و در جنگل مجاور منزل اش یک را بلعید و به زندگی خود خاتمه داد. او پنجاه و دو سال عمر کرده بود.
 
 
 
 
 رومل همیشه به خاطر تواضع و رفتار انسانی با زیر دستانش مشهور بود، می‌گویند او همیشه با دشمنانش و حتی سربازانی که به اسارت می‌گرفت محترمانه و مناسب رفتار می‌کرد، ، فرمانده انگلیسی که با زیرکی موفق شد در آفریقا رومل را شکست دهد و همیشه دشمن خونین او بود، نه تنها با احترام درباره‌اش صحبت می‌کند بلکه از رومل تمجید هم می‌کند و می‌گوید:(آرزو داشتم در جنگ هوش و ذکاوت رومل را داشتم. هیچ‌کس نیست که مثل رومل مشتاق باشم از او درس نظامی گری و جنگ یاد بگیرم)
 با اینکه در جنگ جهانی دوم از او شکست خورده بود می‌گوید: «رومل شایسته ستایش است و هر وقت نام او به میان بیاید کلاه از سر برمی‌دارم.»
{"title": "اروین رومل", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D9%88%DB%8C%D9%86_%D8%B1%D9%88%D9%85%D9%84&oldid=35062713", "language": "fa"}