( : ‎؛ ۱۲ ژوئیه ۱۹۲۳ – ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۰۰) یک نامدار بود.
 او یکی از پیشگامان است و بدین واسطه شهرت دارد.
 رنه تحصیلات اولیهٔ پزشکی و تخصص خود را در «دانشگاه ملی پلاتا» در در سال ۱۹۴۹ به پایان رساند و سپس برای دورهٔ تکمیلی جراحی قلب به در رفت و زیر نظر «دونالد بی. اِفلر» رئیس دپارتمان جراحی قلب و عروق و « » مسئول بخش و سرپرست بخش بیماری‌های قلب، دوره‌های آموزشی لازم را گذراند.
 وی در آغاز بیشتر بر روی جراحی و ترمیم اختلالات دریچه‌ای قلب متمرکز بود؛ اما بعدها به سایر حوزه‌های بیماری‌های قلبی علاقه‌مند شد. او در پایان هر روز، با وجود خستگی مفرط ناشی از یک روز پُرمشغله و سنگین، ساعت‌های متمادی به مطالعه و بررسی آنها می‌پرداخت. با شروع سال ۱۹۶۷ میلادی، او به این فکر افتاد که شاید بتوان از در جراحی کرونر قلب استفاده کرد و در ماه مه همان سال، این کار را برای نخستین بار عملی کرد. با استانداردسازی این روش که ناحیهٔ مسدود شده در این شریان‌های حیاتی و کوچک قلب را دور می‌زند، این روش امروزه به نام شناخته می‌شود و نقش مهمی در درمان و ادامهٔ حیات بیماران قلبی دارد. کتاب مشهور او با عنوانِ « » در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
 رنه فاوالورو همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده‌است.
{"title": "رنه فاوالورو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%86%D9%87_%D9%81%D8%A7%D9%88%D8%A7%D9%84%D9%88%D8%B1%D9%88&oldid=33500281", "language": "fa"}