یکی از فرومایگی‌های اخلاقی است و در اسلام به استفادهٔ ابزاری از دین و اعمال دینی برای رسیدن به مقاصد دنیوی گفته می‌شود. فرد ریاکار تلاش می‌کند با به رخ کشیدن کار خود، مورد تشویق دیگران قرار گیرد. 
 در احادیث اسلامی ریا به عنوان یکی از خطرناکترین گناهان معرفی شده‌است. 
از نقل شده‌است که «خداوند عملی را که به اندازه ذره‌ای ریا در آن باشد قبول نمی‌کند.»
 —امام ششم —در این باره می‌گوید: «تمام ریا شرک است. کسی که برای مردم کار کند اجرش با مردم است و کسی که برای خدا کار می‌کند ثوابش به عهده خداست.»
 می‌گوید «ریاکار سه علامت دارد؛ وقتی عمل او را مردم می‌بینند نشاط بیشتری در عبادت دارد. آن گاه که تنهاست در عبادت بی حال است. دوست دارد که در تمام کارها او را ستایش کنند.»
در آیه ۳۸ دربارهٔ ریاکاران آمده‌است: «آنان که اموال خود را به ریا و خودنمایی می‌بخشند و به خدا و روز قیامت نمی‌گروند یاران شیطان هستند و هر که را شیطان یار باشد یار بسیار بدی خواهد داشت.» 
 در ، واژه‌ای قدیمی ست و همچنان در و ادبیات مذهبی در ایران کاربرد دارد به مفهوم ریاکار. دین‌فروشی ارتباطی با ندارد و شخص دین‌فروش ممکن است در باطن بی‌دین یا دیندار باشد. برای بسیاری، اصول اخلاقی دینی، ریشه نهایی برای یک زندگی پرمعنا از نظر اخلاقی می‌باشد. دین‌فروش اشاره به افرادی دارد که ظاهراً به یک دین و یک راه و روش اخلاقی معتقد هستند و حتی گاهی در آن دین تندروی نیز می‌کنند اما برای سود و منافع خودشان، رهنمودهای آن دین را زیر پا گذاشته یا آن را مطابق خواسته‌هایشان تحریف می‌کنند و به عبارتی دین را به دنیا فروخته‌اند و شاید بتوان آن را با مرتبط دانست. در فارسی معاصر گاهی (اندک شمار) به دین فروشی، سوداگرایی دینی نیز گفته می‌شود که نباید با مفهوم تجارت دینی(Religious business) در اشتباه شود. چند نمونه از استفاده از اصطلاح دین فروشی را می‌توان در سروده‌های ، و در نیز یافت.
{"title": "ریا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%D8%A7&oldid=33791642", "language": "fa"}