دو سال پس از به قدرت رسیدن در برنامه نگاه به خود را آغاز ساخت. وی در مهم‌ترین گام چند سال بعد قراردادی با منعقد کرد که به موجب آن توافق تجاری، مورد نیاز را در ازای فناوری، ماشین آلات صنعتی و تسلیحات جنگی تأمین می‌کرد. پس از این قراردادهای تجاری توافق‌نامه‌ای به نام بسته مولوتف - (به نام وزیران خارجه آلمان نازی و شوروی) بین دو کشور منعقد شد که به موجب آن دو کشور مناطق تحت نفوذ خود را در به رسمیت می‌شناختند.
 فاقد منابع طبیعی به خصوص در صنایع است و به همین دلیل از اواخر واردات مواد خام مورد نیاز خود را به‌طور پیوسته از آغاز کرد. قبل از سالانه معادل ۱٫۵ میلیارد مواد خام اولیه خود را از وارد می‌کرد. با این حال دو کشور قابل مقایسه با هم نبود، در حالی که فاقد مواد خام اولیه بود دومین کشور بزرگ صنعتی جهان به‌شمار می‌رفت و این در حالی بود که فاقد متخصص و صنعت پیشرفته بود. صادرات به در طول و پس از آن به شدت سقوط کرد علاوه بر آن پس از در سال دولت تمام صنایع سنگین، ، و سایر صنایع را ملی اعلام کرد. در سوی دیگر پس از جنگ در بحرانی بسیار عمیق فرورفته بود و با سیاست‌های جدید اقتصادی حتی صنایع بسیار کوچک هم رونق خوبی نداشتند. در سال روابط تجاری آلمان نوین و دولت نوپای کمونیستی از سر گرفته شد و در بهترین حالت دو کشور توانستند سطح همکاری‌های تجاری خود را تا ۴۳۳ میلیون بهبود ببخشند.
 در اوایل سال تجارت بین دو کشور رو به سقوط بود و سیاست‌های انزوا طلبی و همچنین چشم‌انداز خوبی برای تجارت دو کشور دیده نمی‌شد. اگر چه میزان تولیدات صنعتی به مقدار قابل توجهی افزایش پیدا کرد اما صادرات این کشور به به حدود ۲۳۳ میلیون سقوط کرد.
 پس از به قدرت رسیدن ، رئیس حزب اعلام کرد تا زمانی که بر چهارچوب‌های اقتصادی و حاکم باشند نمی‌توان امیدوار بود روابط اقتصادی سودمندی با آن کشورها داشت. اعلام کرد که با هیچ حکومت و و همچنین به عنوان بزرگترین کشور سرمایه داری روابط تجاری برقرار نخواهد کرد مگر آنکه آن کشورها در رفتارهای خود تجدید نظر کنند.
پس از به قدرت رسیدن رشد بین سال‌های تا بیش از ۷۰ درصد بود و این در حالی بود که رشد اقتصاد بین ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۸ تقریباً با شیبی بسیار کند در حال پیشرفت بود. با این حال رشد هم در سال‌های پایانی کند شده بود و این به دلیل سیستم حاکم بر هر دو کشور بود که دولت به واسطه اجرای این سیستم صنایع مولد و سنگین را به صورت مستقیم اداره می‌کرد.
در طول دهه تلاش بسیاری برای برقراری ارتباط تجاری و اقتصادی با کردند. نیت اصلی روس‌ها در واقع باز پس دهی بدهی‌های خود به بود. شخصاً مخالفتی برای برقراری ارتباط با دولت هیتلر نداشت، هیتلر موفق شده بود رکود بزرگ اقتصادی آلمان را نه تنها مهار کند بلکه را نیز برای آلمان به ارمغان بیاورد در این میان سازمان جاسوسی شوروی بیشترین مخالفت را با افزایش ارتباط با آلمان داشت.
در سال و به بهانه کمک به دولت وقت به جنگ‌های داخلی وارد شدند اما روس‌ها بیشتر ترجیح می‌دادند از اپوزیسیون جمهوری سوسیالیستی که تمایلاتی به داشت حمایت کنند. پس از پیروزی در اسپانیا، و قراردادی مبنی بر پیمان ضد کمونیسم منعقد کردند که یک سال بعد هم به جمع آن‌ها پیوست. این قرارداد و همچنین موضع گیری در از جمله مواردی است که بر روی روابط تجاری و اقتصادی بین دو کشور (آلمان و شوروی) تأثیرگذار بود.
در آن سال‌ها با بحران مواد اولیه مواجه شد سیاست‌های جدید وزیر ، تحولی در به وجود آورده بود و این رشد برق آسای اقتصاد وابسته به ادامه تولید صنعت بود و ادامه تولید صنعت به مواد اولیه نیاز داشت یکی از طرح‌های هیتلر طرح دفاع مبتنی بر اقتصاد بود. دو کشور آلمان و شوروی باعث گسترش بدهی‌های این دو کشور شده بود اما آلمان توانست با عرضه ۱۵٪ از بدهی‌های خود را پرداخت کند. یکی دیگر از مواردی که بر روی عملکرد تأثیر بسیاری داشت پاک سازی آنچه توطئه می‌خواند بود که در این پاک سازی تنها ۳۴٫۰۰۰ مأمور شدند. این پاک سازی دولت شوروی را ملزم به بر قراری ارتباط بهتر با همسایگان و قدرت‌های منطقه‌ای می‌کرد چون در هر صورت ارتش این کشور تقریباً خالی از افسران کار آمد شده بود.
 در اواسط در تصمیم‌گیری‌های کلان خود به این نتیجه رسید که آشتی اقتصادی با آلمان کمک بسیاری در پیشرفت اقتصاد این کشور می‌کند اما همچنان دربارهٔ تردید داشت. صادرات به در سال ۱۹۳۷ به ۴۷٫۴ میلیون رسیده بود یعنی یک پنجم از صادرات سال . با توجه به موانع بسیاری که بر سر راه تجارت دو کشور بود همچنان دو سوم ماشین آلات و شوروی را تأمین می‌کرد و در عوض شوروی همچنان سومین صادر کننده مواد خام اولیه و به آلمان بود. حتی بین سال‌های تا آلمان ۵۳ درصد از واردات مواد خام خود را از شوروی تأمین می‌کرد.
 هر دو کشور و در برنامه‌های چهار تا پنج ساله در تلاش بودند تا صنایع و تأسیسات نظامی، ، ، و هر آنچه به و مربوط می‌شد را بهبود بدهند. شوروی از بازار بزرگ درون کشوری برخوردار بود و می‌توانست صنایع تولید شده خود را به فروش برساند اما برای درآمدزایی و فروش محصولات خود به بازارهای خارجی وابسته بود در عوض رشد آلمان نسبت به شوروی بهتر بود چون شوروی از سوء مدیریت رنج می‌برد و همین امر باعث وارد آمدن ضررهای بسیاری به تجارت این کشور می‌شد.
 در ماه شوروی اعلام کرد که در ادامه برنامه‌های چند ساله اش قصد دارد تمرکز خود را بر ساخت و توسعه صنایع متمرکز سازد و کنترل این طرح را به یک داخلی واگذار کرد البته هدف از این کار بیشتر جلوگیری از بازار سیاه بود اما همچنان نقاطی از دید دولت پنهان بود و بازار سیاه همچنان وجود داشت. هیتلر در عوض در طرحی چهار ساله خواستار رشد گسترده کشور در برخی زمینه‌ها شد. طرح هیتلر از شش بخش اصلی تشکیل می‌شد:
 
 
 
 
 
 البته روند اجرایی این طرح کند پیش می‌رفت و دلیل آن سرمایه‌گذاری عظیم در ترمیم صنایع دفاعی آلمان بود و بیشتر مواد خام اولیه صرف بازسای کارخانه‌های آلمان می‌شد. حتی دولت آلمان آن قدر نسبت به برنامه‌های اقتصادی خود حساس و پی گیر بود که برای جرم کارشکنی و خرابکاری اقتصادی مجازات را در نظر گرفته بود.
 و طی توافقنامه‌ای که به توافقنامهٔ نام گذاری شد فاز جدیدی از همکاری‌های خود را آغاز کردند. هر دو کشور در راستای تقویت خود گام برمی‌داشتند و شوروی به شدت به صنایع نظامی آلمان نیاز داشت. ارسال تکنولوژی ساخت ، ساخت بمب افکن، ساخت تانک‌های پیشرفته همگی تکنولوژی‌های ارسالی بر اساس توافقنامه بود. در این مرحله روابط دو کشور بسیار بهتر از قبل پی گیری می‌شد، آلمان مراکز ساخت و در خاک ایجاد کرد و نیروهای شوروی برای آموزش نظامی به آموزشگاه‌های نظامی می‌آمدند. پس از مدتی این همکاری‌های نظامی را آشکار ساخت و دستور ساخت سریع کشتی‌های پیشرفته نظامی را صادر کرد و در تاریخ دستوری مبنی بر تقویت نیروهای سرویس جاسوسی آلمان به نیم میلیون نفر را صادر کرد که با اعتراضات و همراه بود.
هزینه ساخت سلاح در به شدت رو به رشد بود تا سال ۲۰ در صد از تمام کارگران صنعتی آلمان در صنایع نظامی به کار گرفته می‌شدند و این در حالی بود که در تنها ۱۳ درصد از در این صنایع به کار گرفته می‌شدند همچنین هزینه‌های ساخت تسلیحات آلمان از مقدار ۲ درصد از به بیش از ۲۳ درصد افزایش یافت.
 نیز صنایع خود را در جهت ساخت تسلیحات به حرکت درآورد وی پیش‌بینی کرده بود که احتمالاً جنگی عظیم بین و آغاز خواهد شد و احتمالاً دامنه این جنگ به کشورش نیز خواهد رسید بنابراین بهترین گزینه برای وارد کردن تکنولوژی بود. اگر چه در دهه بسیار سنگینی اقتصاد شوروی را فرا گرفته بود اما استالین بیشترین بودجه را به ساخت تسلیحات اختصاص داده بود. در مقایسه تسلیحات خود با به این نتیجه رسید که و شوروی نسبت به همتایان خود بسیار ضعیف است بنابراین تا سال ۱۷ درصد از تولید ناخالص ملی را به ساخت و تجهیز صنایع نظامی اختصاص داد. همچنین پرسنل نظامی خود را از ۵۶۲٫۰۰۰ نفر در سال به ۱٫۵ میلیون نفر در سال افزایش داد. اما شبکه شوروی بسار ضعیف بود و جابجایی این حجم از نیرو در این شبکه بسیار ضعیف بود.
 آلمان فاقد مواد اولیه خام است اما نکته بسیار مهم در این خصوص عدم دسترسی آلمان به فلزاتی مهم مانند سنگ معدن که تقریباً ۱۰۰٪ وارداتی بود یا فلزاتی دیگر مانند ، ، و که همگی در صنایع ساخت و سازی کاربردهای بسیاری داشتند. از طرفی عمده‌ترین صادر کننده این مواد خام عبارت بودند از ، و که البته از معادن به این مواد دسترسی پیدا کرده بود. دولت توسط پس از در خصوص مواد خام اولیه کلیدی و برخی تکنولوژی‌ها شده بود و نیز راهی به جز نزدیکی به دولت شوروی یا کشورهای نمی‌دید. البته هم در تأمین برخی مواد اولیه خود دچار مشکل بود برای مثال فلز را از و را از برای ساخت و ساز در خطوط وارد می‌کرد. این در حالی بود که به دلیل کند بودن در صنایع معدن نمی‌توانست به خوبی از منابع خود بهره‌برداری کند، شوروی بزرگترین معادن و دومین معادن و و سومین تولیدکننده بود.
 مشکل دیگر پیش روی دولت کمبود بود. و صنایع لاستیک سازی نقش بسیاری در ساخت تجهیزات و کارخانجات داشت و آلمان به سختی می‌توانست از طریق بازار جهانی نیازهای خود را برطرف کند. اما کشورهایی مانند با ایجاد کارخانه‌هایی در و به دور از دسترسی رقیبان اروپایی خود لاستیک سازی را ادامه می‌دادند. اما در عوض آلمان نسبت به شوروی در صنایع غذایی وضعیتی بسیار بهتر داشت. آلمان توانسته بود واردات بیش از ۳۵٪ در سال را تا سال به کمتر از ۱۳ ٪ برساند و این در حالی بود که شوروی در حوزه غلات بسیار ضعیف بود و عمده مصرف سالیانه خود را از طریق واردات تأمین می‌کرد.
 روس‌ها که تا سال مدام از پتانسیل بالای روابط با آلمان صحبت می‌کردند در و سال ۱۹۳۹ مذاکرات گسترده‌ای با و آغاز کردند که این مذاکرات در چهارچوب‌های سیاسی و نظامی نیز بود. اما دولت برای تأمین مواد خام اولیه خود از شوروی مجبور بود در خصوص این مذاکرات سکوت کند. روس‌ها مدام با بیان اینکه دولت‌های ما باید با اتحاد در مقابل سرمایه داران غربی ایستادگی کنند، مدام بر این نکته اشاره می‌کردند که نه ما نه آلمان هیچ وجه مشترکی با نظامی نداریم. روس‌ها همچنین بسیار بر این نکته تأکید می‌کردند که آلمان باید در خصوص حوزه سیاست هم دید خود را به بلشویک‌ها تغییر دهد.
 در تاریخ توافقنامه‌ای مابین و منعقد شده که بوسیله آن آلمان در ازای مواد خام تجهزات و تکنولوژی‌های نظامی در اختیار شوروی قرار می‌داد. ارزش این قرارداد تقریباً ۲۰۰ میلیون ارزیابی شد. شوروی متعهد شد تا ۱۸۰ میلیون مواد خام به تحویل دهد و نیز تعهد داد تا به ارزش ۱۲۰ میلیون به تجهزات و کارخانه ارسال کند. مقامات وزارت امور خارجه آلمان پیش‌بینی می‌کردند این قرارداد تا سقف ۱ میلیارد مارک نیز رشد کند. این قراردادها گام‌های بسیار مؤثری در شکل‌دهی مجدد روابط سیاسی دو کشور نیز به‌شمار می‌رفت. وزیر امور خارجه شوروی در ابراز نظری در خصوص این قرار داد این چنین گفت:
 در اوایل صبح توافق‌نامه سیاسی، نظامی همراه با توافقنامه تجاری معروف به پیمان مولوتف - (وزیران خارجه آلمان نازی و شوروی) به امضای دو طرف رسید که به موجب این قرار داد دو کشور تعهد دادند که علیه دیگری اقدام نظامی انجام ندهند و همچنین تعهدات اقتصادی خود را نیز در قبال طرف مقابل به نحو بسیار خوب انجام دهند؛ در واقع این روی آشکار پیمان بود و روی پنهان این قراداد دو کشور حوزه نفوذ خود را در شرق اروپا مشخص کردند. تلاش‌های بسیاری برای مختل کردن این مذاکرات انجام داد که همگی به شکست انجامید. از طرف دیگر شروع به تحریک سرمایه داران انگلیسی و در خصوص این پیمان سوسیالیستی کرد.
{"title": "روابط اقتصادی آلمان نازی و شوروی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7_%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF%DB%8C_%D8%A2%D9%84%D9%85%D8%A7%D9%86_%D9%86%D8%A7%D8%B2%DB%8C_%D9%88_%D8%B4%D9%88%D8%B1%D9%88%DB%8C&oldid=35105009", "language": "fa"}