به پیشینه ۲۶۰۰ ساله فرهنگ و تمدن با گره خورده‌است. تعامل ایران و چین از دوره تداوم داشته‌است و در هنگام ایجاد این روابط به اوج رسید و پس از پیدایش این روابط توسعه پیدا کرد. نسخه‌های خطی فارسی فراوانی در چین وجود دارد و کتاب‌های تألیف در قرن دهم و نوشته در در سال ۱۶۶۰ میلادی شواهد متقنی برای اثبات این امر است. با ایجاد سلسله مغولی ، تعداد زیادی از مسلمانان و به مهاجرت کردند که ایرانی‌ها و فارسی‌زبان‌ها بخش قابل توجهی از آن‌ها بودند و به این ترتیب در این دوره یکی از سه زبان رسمی و زبان اول مسلمانان شد. 
 اولین نامه خاقان چین به به بوده‌است. ورود به توسط بوده و هنوز واژگان ، و جملات رسمی در به زبان فارسی بیان می گردد. همچنین بسیاری از اصطلاحات اسلامی که در به استفاده می‌شود، در چین به زبان فارسی بیان می‌گردد. در سنتی در ، و زبان اصلی آموزش زبان فارسی بود و گسترش و کاربرد زبان فارسی در بین مسلمانان و غیر مسلمانان چینی مورد تحقیق بسیاری از محققان چینی قرار گرفته است. 
 در زبان فرهنگی و دینی بوده‌است. در حال حاضر نیز در نظام آموزشی مسجدی در چین، به دانشجویان آموزش داده می‌شود. نشانه‌های تاریخی رواج زبان فارسی در اصطلاحات روزمره دینی و برخی از در ، همچنین در کتیبه‌ها و سنگ نوشته‌های تاریخی و نسخه‌های خطی فارسی قابل مشاهده است. 
 ۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. حدود ۸۴٪ ساکنان تاشقورغان از هستند که در چین نامیده می‌شوند اما مشابه پامیری‌های تاجیکستان و افغانستان هستند. آن‌ها به زبان تاجیکی صحبت نمی‌کنند و زبان بیشتر آن‌ها و عده کمتری است که هر دو از گروه در شاخه است.
{"title": "زبان فارسی در چین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%DA%86%DB%8C%D9%86&oldid=34655590", "language": "fa"}