مسیری در جهت شرق–غرب در بود که از دوران باستان مورد استفاده قرار می‌گرفت. این جاده که انشعابات فراوانی داشته است بخشی از شبکه بود که را به و از آنجا به ، و جنوب آسیا متصل می‌کرده است.
 ، و مسیر این شاهراه را در دوران با ذکر نام ایستگاه‌ها و فواصل آن‌ها و انشعابات مسیر توصیف کرده‌اند. جزئیات این شاهراه در دوران عباسیان بیش از هر مسیر دیگری توصیف شده است. 
 
 
 
 
 
 شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد در حدود سال‌های از این مسیر برای تجارت استفاده می‌شده است. 
 در دوران این راه در واقع دنباله شرقی بود. 
 در این دوران مسیر این راه چنین بود:
 
 
 
 
 
 از باختر جاده‌ای ( ) به منتهی می‌شده است. 
 در دوران نقش این جاده اتصال پایتخت خلافت یعنی بغداد با خراسان بوده است.
 مسیر جاده اصلی چنین بوده است:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 در استان جاده به دو انشعاب تقسیم می‌شده است:
 جاده شمالی به دلیل وجود روستاهای متعدد و فراوانی علوفه در ولایت جوین بیشتر مورد استقبال کاروان‌ها بوده است. 
 بعد از دز باد (به عربی قصر الریح) جاده دوباره به دو انشعاب تقسیم می‌شده است:
 جاده جنوب غربی به سمت و از آنجا به و ختم می‌شده است. جاده شمال شرقی به آسیای میانه می‌رقته است و مسیر آن چنین بوده است:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 در اینجا دوباره جاده به دو قسمت منشعب می‌شده است: جاده شمالی که با شاش ( امروزی) می‌رفته است و جاده شرقی که به و ختم می‌شده است. 
 از (مرورود) جاده‌هایی به ، و می‌رفته است. ار ترمذ نیز جاده‌هایی به ، ، بخارا و سمرقند می‌رفته‌اند. از آمل (ترکمن‌آباد) جاده‌ای به و می‌رفته است.
{"title": "شاهراه خراسان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B4%D8%A7%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%87_%D8%AE%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D9%86&oldid=34409641", "language": "fa"}