(۱۳۰۷ - ۱۳۹۱) معروف به گوینده و (دائرةالمعارف شعر و موسیقی ایران) بود.
 روشنک در سال ۱۳۲۷ وارد خدمت در رادیو ایران شد و تا سال ۱۳۳۴ در بخش‌های مختلف گویندگی می‌کرد. او گوینده بود و بسیاری از مردم ایران این برنامه را با صدای او که اشعار را به درستی دکلمه می‌کرد، می‌شناسند و تاثیر گویش ایشان در فراگیری اشعار برای مردم هم چنان در اذهان، به عنوان یک خاطره زیبا باقی‌مانده‌است.
 تکیه کلام روشنک «پیوسته دلت شاد و لبت خندان باد»، بود.
 
خانم روشنک در مصاحبه ای در سال ۱۳۵۴ چنین می‌گوید: طاعت از دست نیاید گنهی باید کرد
 در دل دوست به هر حیله رهی باید کرد
 شب که خورشید جهان تاب، نهان از نظر است
 طی این مرحله با نور مهی باید کرد
 نخست موعظه پیر می‌فروش این بود 
 که از معاشر ناجنس احتراز کنید
 اما حالا پس از گذشت چند سال اگر قرار باشد مطالبی بنویسم، این شعر را هم اضافه می‌کنم
 از امروز کاری به فردا ممان
 چه دانی که فردا چه آید زمان
 
 روشنک در ۲۱ام خردادماه سال ۱۳۹۱ درگذشت و در روستای به خاک سپرده شد. 
 در برنامه گلها به جز او افراد زیر هم گویندگی می‌کردند:
 ، ، ، ، ، مهناز، ایراندخت پرتوی، ، کوکب پرنیان، سرور پاک نشان، رضا معینی، قدسی رهبری، ، ، اسداله پیمان، مرتضی اخوت، اکبر مشگین، بهرام سلطانی، محمد سلطانی، امیر نوری و پسر خردسال ...بوده اند. یکی از جامعه مهندسین شهرستان سامان بنام امین قاسمی نیز با او در ارتباط بوده و نقشی مهم در گردآوری برنامه های گلهای رنگارنگ داشته و جمع آوری نموده است و آرشیو مهمی در این باره گردآوری نموده است.
 در
{"title": "روشنک (گوینده)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B4%D9%86%DA%A9_(%DA%AF%D9%88%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87)&oldid=33472203", "language": "fa"}