سیزدهمین روزِ و از جشن‌های ایران است. در رسمیِ ، پس‌از ، این روز نامگذاری شده‌است و از تعطیلات رسمی است.
 به‌طور کلی در میان جشن «سیزده‌بدر» کمی مبهم است، زیرا مبنا و اساس دیگر جشن‌ها را ندارد. در کتاب‌های تاریخی اشارهٔ مستقیمی به وجود چنین مراسمی نشده‌است، اما در منابع کهن اشاره‌هایی به «روز سیزدهم فروردین» هست.
 گفته می‌شود ایرانیان باستان در آغاز پس از دوازده روز و شادی‌کردن که به یاد دوازده ماه سال است، روز سیزدهم را که روز فرخنده‌ای‌ست به باغ و صحرا می‌رفتند و شادی می‌کردند و درحقیقت با این ترتیب رسمی بودن دورهً را به پایان می‌رسانیدند. 
 شاید سیزده‌بدر سنت ایرانیان باستان به مناسبت پیروزی بر بوده و از پیش از (۱۸۰۰ پیش از میلاد) مرسوم بوده.
 در ایرانی، هر روز ماه، نام ویژه‌ای دارد. به‌عنوان مثال، روز نخست هر ماه، و روز سیزدهم هر ماه نامیده می‌شود و متعلق به ایزد است. تیر در «تیشتَریَه» خوانده می‌شود، و هم نام ، ایزد باران می‌باشد. با توجه به اطلاق گرفتن نام ایزد باران، می‌توان گفت که تیر در نزد ایرانیان باستان نمادی از رحمت الهی بوده‌است. 
 تیر در کیش مقام بلند و داستان شیرین و دلکشی دارد و جشن بزرگ تیر روز از تیرماه نیز که است به نام او می‌باشد. 
 در پس از برگزاری مراسم نوروزی سیزدهم که به ایزد باران تعلق داشت، مردم به دشت و صحرا و کنار جویبارها می‌رفتند و به شادی و پایکوبی می‌پرداختند و آرزوی بارش باران را از خداوند می‌نمودند. اکنون هم زرتشتیان از بامدادِ روزِ تِشتَر، سفره نوروزی را برمی‌چینند، خوردنی‌ها و مقداری آجیل و شیرینی‌های باقی‌مانده در سفره نوروز را با خود به طبیعت می‌برند، و شِشه سبزه‌های موجود در سفره را با خود برمی‌دارند و به دشت و صحرا و کنار چشمه‌ها یا آب‌های روان می‌روند.
سبزهٔ خود را در کنار جویبارها به آب روان می‌سپارند و آرزو می‌کنند که سالی پربرکت و خرم داشته‌باشند. تا پسین آن روز را بیرون از خانه هستند و در طبیعت و میان سبزه و صحرا به شادمانی می‌پردازند. 
 سیزده نوروز در ایران تعطیل رسمی است.
 در بخشنامه ۱۰۱۶ مورخ اول آبان ۱۳۴۷ نیز این روز تعطیل رسمی اعلام شده بود. 
 مشهور است که واژهٔ سیزده‌بدر به‌معنای «در کردن نحسیِ سیزده» است. اما برداشت دیگری نیز از این واژه می‌توان داشت. «در» می‌تواند معنای «دره» (و دشت) بدهد. به‌عنوان مثال، علامه دهخدا، واژهٔ «در و دشت» را مخفف «دره و دشت» می‌داند. 
 همچنین فردوسی که می‌سراید:
 یکی از معانی واژهٔ «به»، «طرف و سوی» است. مانند اینکه می‌گوییم «به فروشگاه».
 پس با نگاهی کلی می‌توان گفت شاید واژهٔ «سیزده‌بدر» به‌معنای «سیزدهم به‌سوی در و دشت شدن» باشد که همان معنی بیرون‌رفتن و در دامان طبیعت و سرکردن را می‌دهد. البته در مورد درستی معنی این واژه همچنان اختلاف نظر وجود دارد. 
 در کتاب‌های تاریخی پیش از اشارهٔ مستقیم و دقیقی به وجود چنین مراسمی نشده‌است اما در کتاب «از اسطوره تا تاریخ» خود اشاره‌ای کوتاه به جشن و پایکوبی مردم در اماکن عمومی و حتی بی‌روپوش و روبنده در خیابان آمدن زنان در دوران می‌کند که این موضوع نزدیک به آیین‌های می‌باشد.
 در کتاب چگونگی انجام این مراسم در را با جزئیات شرح داده‌است. 
 هم دربارهٔ مراسم سیزده‌بدر چنین می‌نویسد:
 
 
 این رویداد دارای آیین‌های ویژه‌ای است که در درازای تاریخ پدید آمده و اندک اندک چهره به خود گرفته‌است. از آن جمله می‌توان آیین‌های زیر را برشمرد.
 
 
 
 
 یکی از آیین‌های این روز سبزه گره‌زدن است که بیش‌تر جوانان در این روز این کار را انجام می‌دهند.
گره زدن سبزه به معنای گره‌زدن زندگی با طبیعت است که همیشه سبز و شاداب باقی‌بمانیم.
 افسانهٔ آفرینش در ایران و مسئلهٔ نخستین بشر و نخستین شاه و دانستن روایاتی دربارهٔ کیومرث حائز اهمیت زیادی است. در اوستا چندین بار از کیومرث سخن به میان آمده و او را اولین پادشاه و نیز نخستین بشر نامیده‌است.
گفته‌های در کتاب صفحات ۲۹–۲۳ و گفته‌های بر پایهٔ همان آگاهی است که در منابع پهلوی وجود دارد.
مشیه و مشیانه که دختر و پسر دوقلوی کیومرث بودند، روز سیزدهم فروردین برای اولین بار در جهان با هم ازدواج نمودند. در آن زمان چون عقد و نکاحی شناخته‌شده نبود آن دو به وسیلهٔ گره زدن دو شاخهٔ مورد، پایهٔ ازدواج خود را بنا نهادند و چون ایرانیان باستان از این راز به‌خوبی آگاهی داشتند، آن مراسم را - به ویژه دختران و پسران دم بخت - انجام می‌دادند و امروز هم دختران و پسران برای بستن پیمان زناشویی نیت می‌کنند و علف گره می‌زنند.
{"title": "سیزده‌بدر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%B2%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D8%A8%D8%AF%D8%B1&oldid=35141436", "language": "fa"}