یا ، ( : : : : ؛ Bānglār nabajāgaraān) یک فرهنگی، ، فکری و در در بخش شرقی در دوره ، از قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم تحت سلطه هندوها بنگالی بود. می‌توان گفت که رنسانس بنگال با رجار رام موان روی (۱۸۷۵–۱۷۷۵) آغاز شده و با (۱۹۴۱–۱۸۶۱) به پایان رسید، گرچه بسیاری از متفکران مانند (۱۹۲۱–۱۹۹۲) میراث فکری و خلاق منحصر به فردی داشته‌اند. بنگال قرن نوزدهم ترکیبی منحصر به فرد از اصلاح طلبان، محققان، بزرگان ادبیات، روزنامه نگاران، هواداران و دانشمندان میهنی بود که همگی به شکل تصویری از رنسانس شکل می‌گرفتند و گذار از «قرون وسطی» به «دوران مدرن» را ممکن ساختند. 
 در طول این دوره، شاهد بیداری که در شانزدهم میلادی شبیه در اروپا بود، گرچه اروپایی‌های آن دوره با چالش و نفوذ بیگانه مواجه نبودند. این جنبش ارتدوکسی‌های موجود، به خصوص در رابطه با زنان، ازدواج، سیستم پاداش، و دین، مورد پرسش قرار گرفت. یکی از اولین که در طول این زمان ظهور کرد، جنبش جوان بنگال بود که و به عنوان مخرج مشترک رفتار مدنی در میان هندوها تحصیل کرده بود.
 جنبش موازی اجتماعی و مذهبی Brahmo Samaj در طول این مدت توسعه یافت و بسیاری از رهبران رنسانس بنگال را در میان پیروان خود شمرد. اما در سال‌های پیش، برهمو سامه، مانند سایر نقاط جامعه، در دوران فئودالی-استعماری، هندواری را که تحت تأثیر اروپایی (و حامیان آن در هند، ) بود، نمی‌توانست تصور کند، هرچند ریشه‌های فکری آن را به ردیابی کرد. نسخه آنها از هندوئیسم یا دینی جهانی (شبیه به ) است، گرچه از شیوه‌هایی مانند و که در جنبه‌های اجتماعی زندگی هندو افتاده بود، در نهایت یک اعتقاد غیرمستقیم سفت و سخت بود که در واقع کاملاً متمایز از ماهیت پلورالیسم و چند وجهی شیوه عمل مذهب هندو بود. رهبران آینده مانند Keshub Chunder Sen به همان اندازه از بودند که از ، و . برخی از محققان بر این باورند که جنبش براهما سامیج هرگز از حمایت توده‌ها دست نیافت و محدود به نخبگان شد، گرچه جامعه هندو بیشتر برنامه‌های اصلاحات اجتماعی برهمو سامه را پذیرفت. همچنین باید اذعان کرد که بسیاری از برهموس بعداً نیز رهبران .
 دوره رنسانس پس از شاهد یک انفجار باشکوه از ادبیات بنگالی بود. در حالی که رام موان روی و ایسوچ چاندرا ویدیاازگار پیشگام بودند، بعضی دیگر مانند بانکیم چاندرا چتتری، آن را گسترش دادند و بر آن ساخت. اولین نوشته‌های بانکیم چاندرا چارترجی، اولین یادگاری ناسیونالیستی رنسانس بنگال بود. نویسندگان بعد از دوره که بحث گسترده دربارهٔ مشکلات اجتماعی و اشکال ترجمهٔ بنگالی را به ادبیات اصلی ارائه دادند شامل Saratchandra Chatterjee است.
 خانواده تاگور، از جمله ، رهبران این دوره بودند و علاقه خاصی به اصلاحات آموزشی داشتند. مشارکت آنها در رنسانس بنگال چندجانبه بود. ۱۹۰۱ تاگور ، به عنوان یک نقد از مردان که استادانی که به پیروی از آرمان‌های رنسانس، اما موفق به انجام این کار در خانواده‌های خود نوشته شده‌است. نوشته‌های رابیندرانات تاگور (به ویژه اشعار و ترانه‌ها) را می‌توان به روشی از روح تحریک کرد. آثار او بارها و بارها به ایده‌های اوپانیاها در رابطه با روح، آزادی، مهاجرت و شاید اساساً در مورد روحیه ای که همهٔ آفرینش‌ها را برمی‌گزیند بر خلاف برمن یونانیان است. ترجمه انگلیسی Tagore از مجموعه ای از اشعار او در سال ۱۹۱۳ به دست آورد. او اولین که این جایزه را به دست آورد (و اولین فرد غیر اروپایی / غیر سفید «رنگ» برای برنده جایزه نوبل در هر رده). این تنها نمونه در آن زمان بود، اما سهم خانواده تاگور بسیار زیاد است. 
 کلمه «رنسانس» در تاریخ اروپا به معنای «تولد دوباره» بود و در زمینه احیای یادگیری گریکو-رومی در قرن‌های پانزدهم و شانزدهم پس از زمستان طولانی دوره قرون وسطی تاریک مورد استفاده قرار گرفت. مقایسه ای جدی با شخصیت‌های درامز رنسانس بنگال مانند کشب چاندرا سن، بیپین چاندرا پال و مین روی وجود دارد. در حدود یک قرن، آگاهی آگاهانه بنگال و دنیای مدرن در حال تغییر است که بیشتر از بقیه هندوستان پیشرفت کرده‌است. بنابراین، نقش بنگال در بیداری مدرن هند، با موقعیتی است که ایتالیا در رنسانس اروپا اشغال کرده‌است، قابل مقایسه است. بسیار شبیه ، جنبشی توده ای نبود؛ اما در عوض به طبقات بالا محدود می‌شود.
 گرچه رنسانس بنگال «نقطه اوج فرایند ظهور ویژگی‌های فرهنگی بود که در دوره حسین شاه آغاز شده بود، اما عمدتاً هندو و تنها بخشی از بود». با این وجود، نمونه‌هایی از روشنفکران مسلمان مانند ، مشارف حسین، ساکت دین محمود، و روکیا ساخوات حسین وجود داشت. جنبش آزادی عقل تلاش کرد تا دشمنی دینی و اجتماعی در جامعه مسلمان بنگالی را به چالش بکشد.
 
در طول علم رنسانس بنگال نیز توسط چندین دانشمند بنگالی مانند ز، آنیل کومار گین، رسانات چاندرا ماهالنوبیس، و . سر یک نمونه : ، ، ، و نویسنده . او پیشگام بررسی و ، سهم بسیار قابل توجهی به ، و پایه‌گذاری در ایفا کرد. او یکی از پدران علوم رادیویی است و همچنین به عنوان پدر علم تخیلی بنگالی در نظر گرفته شده‌است. او در سال ۱۹۰۴ اولین شخصی بود که از شبه قاره هند برای کسب ثبت اختراع آمریکا استفاده می‌کرد. Anil Kumar Gain و Prasanta Chandra Mahalanobis رهبران ریاضیدانان و آمارگیران زمان خود بودند. افزایش به دانشگاه Vidyasagar رسید، در حالی که Mahalanobis پایه و اساس مؤسسه آمار هند را تأسیس کرد. ز یک که متخصص . او برای کارهای خود در در اوایل دهه ۱۹۲۰ به خوبی شناخته شده‌است و پایه ای برای و تئوری . او به عنوان اسم افتخار دارد. اگر چه بیش از یک برای تحقیق در رابطه با مفاهیم بوزون، آمار بوز-اینشتین و مایع بوز-اینشتین - که اخیراً ۲۰۰۱ بود و برای ترویج تئوری مایع‌های بوز-اینشتین -Bose خود هرگز جوایز نوبل را دریافت نکرد. 
		 
		 
		 
		 
 
به گفته مورخ رمشه چاندر دات: 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
 
برجسته‌ترین شخصیت‌های مذهبی و معنوی بنگالی عبارتند از , Tilopa , Chaitanya Mahaprabhu، , Sree Sree Thakur Anukulchandra , Nityananda , Haridasa Thakur , Jiva Goswami , Ramprasad Sen , Lokenath Brahmachari، , Keshub Chandra Sen , Balananda Brahmachari, Vishuddhananda Paramahansa، ، لاهیری ماهاسایا، Bamakhepa، یوکتشوارگیری، Debendranath تاگور، سوامی Abhedananda , Bhaktivinoda تاکور، Bhaktisiddhanta ساراسواتی، ، Mohanananda Brahmachari به، Sitaramdas Omkarnath، رام تاکور، Lalon به، Tibbetibaba، سوهام سوامی، Nigamananda پاراماهانسا، Niralamba سوامی، Pranavananda، بیجوی کریشنا گاسوامی، ، پربخت رنجان سرکار، آنوکولچاندرا چاکراارتاتی، اناندامای م، هری هارناردا گری، انیروان و سری چینموی .
{"title": "رنسانس بنگالی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3_%D8%A8%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%84%DB%8C&oldid=34215212", "language": "fa"}