(زادهٔ سال ۱۳۴۰خ) نمایندهٔ ( ) و یکی از نامزدهای بود. بشر دوست فرزند محمد علی در در یک خانوادهٔ کارمند دولتی چشم به جهان گشود. دورهٔ ابتدایی و متوسطه را در ولایت غزنی و شهر میمنه به پایان رسانیده باقی را در کشورهای خارج از وطن به پایهٔ اکمال رسانید.
او پس از تحولات سال ۱۳۸۰ و دولت نوین افغانستان وارد صحنهٔ سیاسی کشور گردید. در دوشنبه ۱۸ حوت سال ۱۳۸۲ به صفت وزیر پلان در حکومت آقای کرزی شروع به کار نمود. در سال ۱۳۸۳ شروع به تدریس در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی و دانشکدهٔ شرعیات دانشگاه البیرونی ولایت کاپیسا نمود. در سال ۱۳۸۴ به‌عنوان نمایندهٔ ملت در پارلمان انتخاب شد و تا امروز به عنوان نمایندهٔ مردم کابل و استاد افتخاری در دانشگاه البیرونی ایفای مسئولیت می‌نماید.
 بشر دوست دورهٔ ابتدایی و متوسطه مکتب را در افغانستان به پایان رسانید و دو ماه بعد از به ایران مهاجرت نمود. پس از گرفتن دیپلم از ایران به پاکستان هجرت نمود. در سال ۱۳۶۰ از پاکستان به فرانسه هجرت نموده درخواست کرد. در سال ۱۳۶۱ شروع به آموختن زبان فرانسوی کرد. پس از دو سال تحصیل در دانشکدهٔ ادبیات شهر دیژن «تصدیق‌نامهٔ عملی زبان فرانسوی» را حاصل نمود. در ۱۳۶۴ وارد دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شهر گرونوبل فرانسه شد و در سال ۱۳۶۸ ماستری خویش را در رشتهٔ حقوق به‌دست آورد. در سال ۱۳۶۹ در رشتهٔ دیپلوماسی موفق به اخذ «دیپلم تحصیلات عالی تخصصی» از دانشگاه ژان‌مونی پاریس شد؛ و پایان‌نامه‌اش را دربارهٔ دیپلوماسی و جنگ در آفریقای شمالی نوشت. در سال ۱۳۷۱ وارد دانشگاه تولوز شد و موفق به اخذ «دیپلم تحصیلات عمیق» (مافوق ماستری) گردید. یک سال پس از ورود به این دانشگاه پایان‌نامهٔ دوم خود را نوشت. در سال ۱۳۷۲ شروع به نوشتن تز دکترای خود کرد و در سال ۱۳۷۴ موفق به اخذ دکترای در رشتهٔ حقوق و علوم سیاسی از این دانشگاه شد. بشردوست از آکادمی زبان انگلیسی O.I.S.E آکسفورد و آکادمی زبان انگلیسی G.E.O.S برایتون گواهینامه‌های زبان انگلیسی دارد. در میان سال‌های ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۲ در دانشگاه‌های پاریس به‌عنوان استاد تدریس می‌کرد؛ و همکاری‌هایی با دار وکاله‌ها پاریس هم داشت.
 بشردوست در سال ۱۳۸۱ کارمند سفارت افغانستان در فرانسه شد. او به کشور عودت نموده به حیث معاون دپارتمانت سازمان ملل متحد در بخش کنفرانس‌های بین‌المللی گماشته شد و پسانتر مدیر دپارتمانت سیاسی کشورهای اروپای غربی در وزارت امور خارجه شد. در اواخر سال ۱۳۸۲ به عنوان وزیر وزارت پلان (برنامه‌ریزی) حکومت کرزی مقرر گردید.
 بشردوست پس از ده ماه کار خود در وزارت پلان گذاری مصمم شد تا به تعداد ۱۹۳۵ دفترهای سازمان‌های کمک‌کنندهٔ خارجی و (NGO) را انحلال نماید اما موفق به این کار نشد و در پی آن از وزارت برنامه‌ریزی استعفا داد. پس از آن برای مدت کوتاهی به تدریس حقوق و علوم سیاسی در دانشگاه کاپیسا در شمال کابل پرداخت. در انتخابات پارلمانی ۱۳۸۴ شرکت کرد و با رأی بالایی به عنوان نمایندهٔ کابل به دور پانزدهم مجلس نمایندگان راه یافت. وی در ۱۳۸۹ برای دور شانزدهم مجلس نمایندگان خود را کاندید کرد و دوباره از سوی مردم کابل برای ۵ سال انتخاب شد.
تا اکنون وی عضو و استاد افتخاری دانشگاه البیرونی می‌باشد. 
آقای بشردوست از منتقدان سرسخت حکومت و دولت موجوده است. او از موجودیت فساد در ادارات دولتی و پرداخت حقوق بالا به کارمندان ارشد دولتی و مشاوران خارجی به شدت انتقاد کرده‌است. بدین مناسبت او دیگر در دستگاه دولت راه نیافت.
 رمضان بشردوست یکی از نامزدهای در سال ۱۳۸۸ خورشیدی بود که با ۲۴۴۵۰ شماره کارت رأی دهی و امضای هوادارانش رسماً وارد رقابت‌های انتخاباتی شد. 
 رمضان بشردوست در پس از حامد کرزی و نفر سوم گردید. در نتایج نتوانست در برابر حریفان خود بالا بجهد، حامد کرزی بالاترین رأی اعتماد را به‌دست آورد.
 در سال ۱۳۸۲ بشردوست کتابی زیر عنوان قوانین اساسی، تاریخ، نظام‌های سیاسی و روابط دیپلماتیک افغانستان از عهد احمد شاه بابا تا اکنون نوشت. در این کتاب ۴۴۳ صفحه‌ای تمام قوانین اساسی افغانستان، نظام‌های سیاسی و روابط بین‌المللی افغانستان بررسی، تجزیه و تحلیل شده‌است. این کتاب در سال ۱۳۸۱ برندهٔ جایزهٔ آکادمی علوم سیاسی و اخلاقی فرانسه شد. 
 از همان اوایل شکل‌گیری دولت وحدت ملی به رهبری و آقای بشردوست اعتراض‌های گسترده‌ای نسبت به نوع شکل‌گیری و ناکامی‌های آن در بخش‌های اقتصادی، سیاسی و امنیتی این حکومت کرد و در هر فرصت پیش آمده از حکومت غنی و عبدالله انتقاد کرد.
{"title": "رمضان بشردوست", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%85%D8%B6%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%B4%D8%B1%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA&oldid=33642738", "language": "fa"}