، ، ، یا مفهومی است که افراد دگرباش جنسی یعنی ، ، ، و ( ) باید به خود مفتخر باشند. این افراد در مواقع خاصی به خیابان آمده و به اینکه دگرباش جنسی هستند به صورت رژه و راه‌پیمایی افتخار می‌کنند. 
 در سال ۱۹۷۰، راهپیمایی‌های افتخار و اعتراض در ، ، و در زمان نخستین سالگرد برگزار شد. با گذر زمان این رویدادها سالانه شد و در سطح بین‌المللی رشد کرد. در سال ۲۰۱۹، در شهر و در کل دنیا به مناسبت گرامیداشت پنجاهمین سالگرد ، بزرگ‌ترین جشن بین‌المللی افتخار دگرباشان جنسی را جشن گرفتند. در این جشن، تنها در نیویورک پنج میلیون نفر حضور داشتند. 
 همچنین ببینید: ، ، و در سال ۱۹۶۵، جنبش اعتراضی در مراسم که توسط اعضای گروه و گروه مردان همجنسگرای سازمان یافته بود، برگزار شد. اعضای ماتاچین همچنین در تظاهرات حمایت از همجنسگرایان زندانی در شرکت داشتند. همهٔ این گروه‌ها در سال ۱۹۶۵ در و همچنین در مقابل تظاهرات کردند. اوایل صبح شنبه ۲۸ ژوئن ۱۹۶۹، در پی حمله پلیس به مهمانخانه استون وال، افراد در در محله شهر دست به شورش زدند. مهمانخانه استوان وال، یک بود و به بخش بزرگی از مراجعه کنندگان خدمات می‌داد، که در بین حاشیه نشینان جامعه دگرباشان مانند و جوانان بی‌خانمان محبوبیت زیادی داشت. 
 در روز شنبه، ۲۷ ژوئن ۱۹۷۰، همجنسگرایان آزادی‌خواه ، از به سمت برج آب در تقاطع خیابان‌های میشیگان و شیکاگو، که از ابتدا این مسیر را برنامه‌ریزی کرده بودند، یک راهپیمایی ترتیب دادند و سپس بسیاری از شرکت کنندگان به‌طور خودجوش به سمت حرکت کردند. آن روز به این دلیل انتخاب شد که رویدادهای استون‌وال در آخرین شنبه ماه ژوئن آغاز شد و به‌همین دلیل، سازمان دهندگان راهپیمایی می‌خواستند به حداکثر خریداران خیابان میشیگان برسند. رژه‌های بعدی شیکاگو در آخرین یکشنبه ماه ژوئن، مصادف با تاریخ برگزاری بسیاری از رژه‌های مشابه در سایر نقاط برگزار شده‌است.
 سواحل غربی ، شاهد راهپیمایی در روزهای ۲۷و۲۸ژوئن ۱۹۷۰ بود و راهپیمایی در در ۲۸ ژوئن همان سال برگزار شد. در لس‌آنجلس، (بنیانگذار جبهه آزادی‌خواه گی)، کشیش (بنیانگذار یاران جهانی کلیساهای متروپولیتن) و کشیش (بنیانگذار مأموریت ایالات متحده) برای برنامه‌ریزی یک بزرگداشت دور هم جمع شدند. آنها در رژه پایین بلوار هالیوود مستقر شدند، اما گرفتن مجوز کار ساده‌ای نبود. آنها نام سازمان خود را《کریستوفر استریت وست》 گذاشتند و در این باره می‌گویند:《باید تا آنجا که می‌توانستیم مبهمش می‌کردیم》، اما کشیش پری یادآوری می‌کند که رئیس پلیس وقت به وی گفت:《تا آنجا که به من مربوط است، اعطای مجوز به گروهی از برای رژه رفتن در بلوار هالیوود همان دادن مجوز به یک گروه دزد و سارق است. 》 کمیسیون مجوز را اعطا کرد، اگرچه هزینه‌هایی بیش از ۱٫۵میلیون دلار داشت. پس از ورود اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا، کمیسیون تمام الزامات خود را کنار گذاشت، اما هزینه ۱۵۰۰دلاری برای خدمات پلیس گرفته شد. اما وقتی دادگاه عالی کالیفرنیا به پلیس دستور داد که همان‌طور که هر گروه دیگری را محافظت می‌کند، گروه همجنسگرایان را نیز محافظت کند، این مقدار دریافتی نیز رد شد. در ساعت یازده، دادگاه عالی کالیفرنیا به رئیس پلیس وقت دستور داد با توجه به 《قانون اساسی آزادی بیان》، مجوز رژه را صادر کند. از همان آغاز، سازمان دهندگان و شرکت کنندگان رژه می‌دانستند که خطر خشونت وجود دارد. درست در صبح روز رژه تهدید به مرگ شد. برخلاف رژه‌های بعدی، اولین رژه بسیار آرام بود. راهپیمایان در مک کادن در دسته ای تشکیل دادند و به سمت شمال حرکت کردند و از سمت شرق به بلوار هالیوود برگشتند. گزارش داد:《بیش از ۱۰۰۰نفر از همجنسگرایان و دوستانشان نه تنها در یک راهپیمایی اعتراضی، بلکه در یک رژه تمام عیار در بلوار معروف هالیوود، به صحنه آمدند 》
 روز یکشنبه ۲۸ ژوئن۱۹۷۰، حوالی ظهر در ، گروه‌های فعال همجنسگرایان برای یادآوری وقایع سال پیش، رژه افتخار خود را برگزار کردند (که معروف شد به ). در ۲ نوامبر۱۹۶۹، ، همسرش فرد سارجنت، آلن برودی و لیندا رودز، پیشنهاد دادند که اولین رژه افتخار همجنسگرایان در برگزار شود (که با قطعنامه ای‌آرسی‌اچ‌او(ERCHO)برگزار شد). 
 
 
 همه شرکت کنندگان در نشست ECHO در به این راهپیمایی رأی مثبت دادند، به جز انجمن ماتاچین شهر که رای ممتنع داد. اعضای (GLF) باعنوان (HYMN)، به عنوان مهمانان گروه رودول، در جلسه شرکت کردند. 
 جلسات سازماندهی رژه در اوایل ماه ژانویه در آپارتمان در خیابان ۳۵۰ بلیکر آغاز شد. در ابتدا راه‌اندازی بعضی سازمان‌های مهم در مانند (GAA) برای اعزام نمایندگان مشکلاتی وجود داشت. ، همسرش فرد سرژانت، آلن برودی، ، و از ، گروه ، چتر(CSLDUC)، را تشکیل دادند. برای تأمین بودجه اولیه، گانیسون به عنوان خزانه‌دار خدمت می‌کرد، او از سازمان‌های ملی همجنسگرایان و حامیان مالی درخواست کمک می‌کرد، در همین حال سرژانت از طریق لیست پستی مشتری‌های ، و نیکسون با تلاش برای کمک گرفتن از سازمان GLF (که خودش خزانه‌دارش بود)، تلاش می‌کردند. دیگر ستون‌های اصلی کمیته سازماندهی GLF، جودی میلر، ، و بودند. با اعتقاد به اینکه افراد بیشتری در این رژه در روز یکشنبه شرکت می‌کنند، و به‌عنوان تاریخ شروع ، تاریخ اولین رژه را برای یکشنبه، ۲۸ ژوئن۱۹۷۰ تعیین کرد. با جایگزینی به‌عنوان رئیس گروه ماتاچین توسط مایکل کوتیس در آوریل۱۹۷۰، مخالفت گروه ماتاچین با این رژه نیز پایان یافت. 
 ، یک فعال ، به‌دلیل فعالیت در هماهنگی رژه، به‌عنوان 《مادر افتخار》 شناخته می‌شود. ، فعال بعداً گفت:《دفعه دیگر که کسی از شما پرسید چرا رژه‌های افتخار وجود دارد؟، یا چرا ماه ژوئن را انتخاب کردید؟، به آنها بگویید 《یک زن به‌نام برندا هوارد فکر می‌کرد که باید باشد.》 
 اولین راهپیمایی‌ها جدی و سرگرم‌کننده بود و در خدمت الهام بخشیدن به جنبش فعال درحال گسترش بود. راهپیمایی‌ها در سال‌های بعد تکرار شدند و راهپیمایی‌های سالانه بیشتری در شهرهای دیگر نقاط جهان آغاز شدند. در و شهر به این راهپیمایی‌ها راهپیمایی‌های آزادی همجنسگرایان و روز جشن «آزادی همجنسگرایان» گفته شد. در و به «راهپیمایی‌های آزادی همجنسگرایان» معروف شدند و این روز «روز آزادی همجنسگرایان» نامیده شد. همان‌طور که شهرهای بیشتر و حتی کوچکتر شروع به برگزاری جشن‌های خود کردند، این نام‌ها نیز گسترش یافت. در پی برگزاری این رژه‌ها ایدئولوژی قدیمی ، نیز مطرح شد و عده ای با هر عملی که همجنسگرایانه تلقی می‌شد مخالفت می‌کردند؛ و معتقد بودند که رژه این فرهنگ عجیب و غریب را وارد فضا می‌کند. این راهپیمایی‌ها در سطح بین‌المللی گسترش یافت، و به لندن رسید، جایی که اولین «تجمع افتخار همجنسگرایان» در ۱ ژوئیه ۱۹۷۲ برگزار شد، تاریخی که به عمد به مناسبت سه سالگی انتخاب شده بود.
 در دهه ۸۰ میلادی، تحول فرهنگی‌ای در جنبش همجنسگرایان ایجاد شد. فعالانی با ماهیت رادیکال کمتر شروع به تسخیر کمیته‌های افتخار در شهرهای مختلف کردند، و نام《افتخار همجنسگرایی》 را جایگزین 《آزادی همجنسگرایان》 کردند.
{"title": "رژه افتخار", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DA%98%D9%87_%D8%A7%D9%81%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%B1&oldid=35022879", "language": "fa"}