یا از قالب‌های است که در به آن و چارانه نیز می‌گویند. رباعی در حقیقت تنها قالب کاملا فارسی می‌باشد و نوعی شعر است که در چهار مصراع جز مصراع سوم دیگر مصراع‌ها هم و یا . 
این قالب، یک است، که در زبان‌های دیگری (از جمله عربی و اردو) نیز مورد استفاده قرار گرفته‌است.
بیشترین تعداد ابیات رباعی توسط در کتاب قریب بر ۴۷۰۰ بیت می باشد.
 در مورد منشأ رباعی، در کتاب‌های تاریخی دو روایت متفاوت درج شده‌است:
 روایت اول، را ابداع کننده‌ی این نوع شعر (به صورت امروزی) می‌داند و گوید که وزن آن را از ترانه‌ای که کودکی که به هنگام گردو بازی می‌خوانده اقتباس کرده‌است. 
 طبق روایت دوم، ماجراست و همان جمله را از زبان جوانی می‌شنود که میدان شهر معرکه‌ای به راه انداخته بود و دستور داد شعرای دربار او این قالب شعری را اختراع کرده‌اند. 
 رباعی شامل دو (چهار ) است. رعایت در مصراع‌های نخست، دوم و چهارم الزامی و در مصراع سوم اختیاری است. شاعران ادوار اولیه، به گفتن رباعیات چهار قافیه‌ای گرایش داشتند، اما به تدریج و از اوایل سدۀ ششم هجری، شکل سه مصراعی قافیه در رباعی رایج شد.
 کتاب بدایع الافکار، رباعی را این‌گونه شرح می‌دهد: «از مخترعات بحر هَزَج است و رباعی از آن جهت گفتند که بحر هزج در اشعار عرب مربع الاجزاء آمده. پس هر یک بیت از این وزن به مثابه دو بیت مربع باشد و مجموع چهار بیت بود از هزج مربع الاجزاء ... اگر مصراع سوم نیز دارای قافیه باشد، آن را رباعی مُصَرَع گویند و اگر مصرع سوم بی‌قافیه باشد، آن را خصی خوانند.» 
 معروف‌ترین رباعی‌سرا در تاریخ ادب فارسی حکیم عمر نیشابوری است که مجموعۀ اشعار وی به مشهور می‌باشند. رباعیات ، ، ، و و از شاعران ‌اند که در سرودن رباعی شهرت دارند.
 پس از افول سبک عراقی و ظهور سبک هندی در عصر صفوی، شاعران منسوب به این سبک افزون‌بر غزل در رباعی هم نمونه‌های خوبی از خود به یادگار نهادند. از که یکی از بزرگترین شاعران سبک هندی است، تعداد زیادی رباعی در دست است. شاعران دیگری همچون و نیز در این عصر ظهور کردند که دستی بر آتش رباعی داشته‌اند. سحابی استرآبادی شاید از نظر تعداد رباعی با ۶٬۰۰۰ رباعی بزرگترین شاعر رباعی‌سرای تاریخ ادبیات باشد. 
 در ، به سرودن رباعی اشتیاق تمام از خود نشان داد و بیش از ۱٬۸۰۰ رباعی از او به‌جای مانده‌است. پس از نیما حیات دوبارۀ رباعی، از اواسط دهۀ پنجاه با انتشار مجموعۀ رباعیات کوچک، اما اثرگذار مرغ سحر سرودۀ (تهران، ۱۳۵۷ه‍.خ) و همچنین آغاز شد و در دهۀ شصت با رباعیات و به اوج خود رسید. این موج، با پایان یافتن ، به تدریج فروکش کرد. 
 موج دوم رباعی امروز، در اواخر دهۀ هفتاد آغاز شد و و در ایجاد آن نقش عمده‌ای داشتند. در اوایل دهۀ هشتاد، نیز به جمع این شاعران اضافه شد. موج سوم رباعی، در اواخر دهۀ هشتاد شکل گرفته و تا امروز توسط رباعی‌سرایانی از جمله عباس صادقی زرینی و همچنان ادامه دارد. 
 ( ) ( ) ( ) ( ) ( ) ( ) (نمونه رباعیات معاصرین)
 ( ) ( ) ( ) ( ) ( ) ( ) ( ) ( ) در فرهنگ عامه وزن رباعی را هم وزنِ عبارت دانسته‌اند اما عروض‌دانان، برای رباعی یک یا دو وزن اصلی قائل‌اند. عروض‌دانان قدیم، وزن رباعی را در دو شجره اخرب و اخرم قرار داده‌اند که از آن ۲۴ وزن منشعب می‌شود. ، برای رباعی یک‌وزن برشمرده و معتقد است از آن یازده وزن فرعی به‌دست می‌آید. برابر عروض علمی، اساس وزن رباعی بر «مستفعل مستفعل مستفعل فع» نهاده شده‌است، که با توجیه دو قانون اختیارات وزنی شاعری، به ۱۲ وزن تبدیل می‌شود: 
 
 مفعولن را می‌توان در هر سه رکن به کار برد. اما فاعلات فقط در رکن دوم می‌تواند به کار رود.
 به این ترتیب در ۱۲ وزن می‌توان رباعی سرود؛ که چنین‌اند:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 اما طبق عروض سنتی دوازده شکل دیگر نیز با افزودن یک حرف صامت به آخر هر یک از این انواع به دست می‌آید.
 افراد دیگری همچون طرح‌های دیگری برای وزن رباعی پیشنهاد داده‌اند.
{"title": "رباعی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B9%DB%8C&oldid=35040110", "language": "fa"}