(متولّد ۱۵ خرداد ۱۳۱۲)، و متفکر ایرانی و استاد بازنشستهٔ گروه است. داوری اردکانی، از ابتدای تأسیس (۱۳۶۸) عضو دائم این فرهنگستان است و از سال ۱۳۷۷ ریاست آن را بر عهده دارد. او بیش از شصت جلد کتاب در حوزه‌های مختلف فکری منتشر کرده‌است و از چهره‌های شاخص در حوزهٔ نظریه‌پردازی فرهنگی و ایران به‌شمار می‌آید. او همچنین عضو سابق و عضو فعلی شورای عالی علمی می‌باشد. داوری اردکانی از منتخبان جشنواره جمهوری اسلامی ایران است. 
 داوری از متفکران بحث‌برانگیز سال‌های پس از بوده‌است و گاه به عنوان «فیلسوف جمهوری اسلامی» از او یاد می‌شود. او یک طرف درگیری معروف - در ایران دهه ۷۰ بود؛ چنان‌که پوپری‌هایی چون او را به دشمنی با آزادی و دفاع از متهم می‌کردند. وی با رد این اتهامات اعلام می‌کرد که نمی‌توان هم به معتقد بود و هم را تأییدکرد. 
 
 
 رضا داوری اردکانی زاده خردادماه ۱۳۱۲ در است. او تا دوره متوسطه را در گذراند و در سال ۱۳۳۰ از دیپلم گرفت و به استخدام درآمد. داوری اردکانی از سال ۱۳۳۲ تا ۱۳۳۴ در که جزو بود مقدمات عربی و و را آموخت. در سال ۱۳۳۴ در رشته فلسفه وارد و در سال ۱۳۴۶ موفق به اخذ مدرک دکتری شد. عنوان رسالهٔ دکتری وی «حکمت عملی افلاطون و ارسطو و تأثیر آن در فلسفه سیاسی فارابی» به راهنمایی بود. 
 از استادان او می‌توان به بدیع الزمان فروزانفر، محمد فاضل تونی، سید کاظم عصار، غلامحسین صدیقی، یحیی مهدوی، علی اکبر سیاسی، محمدباقر هوشیار، صدیق اعلم، مظفر بقایی، جلالی، محسن هشترودی و احمد فردید اشاره کرد.
 داوری اردکانی در سال ۱۳۶۲ به درجه استادی نائل‌آمد. او همچنین در سال‌های ۱۳۵۰ و ۱۳۵۱ در ، در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ در دانشگاه کمبریج و در سال‌های ۱۳۶۹ و ۱۳۷۰ در آمریکا به مطالعه و پژوهش پرداخته‌است. 
 داوری متخلق به و آداب آن و مدافع جدی فلسفه است و از هیاهو گریزان است. آثار او پرسش محور است. او در استفاده از عنوان برای دیگران بسیار سخت‌گیر است و بین فاضل، عالم، شارح، محقق و فیلسوف که مرحله آخر است تمایز قائل است؛ لذا از نظر او فیلسوفان حقیقی اندک شمارند. از نظر او فلسفه پرسش از چیستی اشیاء است و این پرسش در فرهنگ‌ها و دوران مختلف صورت‌های مختلف می‌یابد. البته او معتقد است در دنیای مدرن فلسفه از شور سقراطی افتاده و دیگر مایه تذکار نیست؛ بلکه تبدیل به تتبع و روش شده‌است. از نگاه داوری اردکانی مهم‌ترین درماندگی بشر نبود تفکر است و دغدغه او ردیابی همین درماندگی در فلسفه و فرهنگ است. او معتقد است «فلسفه به‌صورتی که در یونان به وجود آمد و دو هزار و پانصد سال سیر کرد و به منزل تجدد رسید، آینده ندارد و مشکلات کنونی عالم با آن حل‌نمی‌شود.» 
 رضا داوری اردکانی، یک طرف جدال هایدگری-پوپری در ایران دهه ۷۰ بود. معروف است که او به فیلسوف آلمانی دلبستگی دارد و نقدهای هایدگر به عقلانیت ابزاری، علم جدید و تکنولوژی در آثار او انعکاس دارد. هایدگر در نظر داوری متفکر بزرگی است و هر که اهل فلسفه باشد به اندیشه او توجه می‌کند. اما او توصیف خود به «هایدگری» را قبول ندارد چون می‌گوید مرید و مقلد هایدگر نیست و فلسفه را حزب نمی‌داند که از فرد خاصی تبعیت کند. «من اگر به هایدگر اهمیت می‌دهم، از آن جهت است که او ما را با عالمی که در آن به سر می‌بریم و به تحولی که در وجود آدمی در دوران جدید پدید آمده، کم و بیش آگاه کرده‌است اما وقتی آثار او را می‌خوانیم، نمی‌توانیم و نباید از او بپرسیم که راه آینده ما چیست.» 
 از نظر داوری اردکانی سزاوار شهرتی که در ایران پیدا کرده نیست. او شهرت پوپر در ایران و در جهان را به علایق سیاسی و ایدئولوژیک مربوط می‌داند. او پوپر را کشف بزرگی نمی‌داند. انکار ماهیت از طرف او را با بحث‌های خود او در باب چیستی علم متعارض می‌داند. اینکه پوپر جهان غیرغربی را مبتلا به می‌داند به نظر داوری «کوششی برای شستن دست‌های آلودهٔ ارباب استیلا [ ]» است و این ادعا با آزادی‌خواهی نمی‌سازد. داوری منکر وجود توهم توطئه نیست؛ اما آن را مختص جهان غیرغربی نمی‌داند. تنبه به تأثیر زمینه‌های فرهنگی در علم و شناخت را نیز کشف پوپر نمی‌داند. او ضمن اذعان به این که اندیشه پوپر دارای بارقه‌ها و یافت‌های محدودی است آن‌ها را طرحی نو در فلسفه نمی‌داند و نام آوردن از او در کنار بزرگان فلسفه قرن بیستم را چندان موجه نمی‌داند. 
 
از نظر داوری آرای هیچ فیلسوفی از جمله پوپر نباید مطلق تلقی شود و راهنمای فکر و عمل در همه جا قرار گیرد. او معتقد است پوپر رویکرد جدلی، سیاسی و ژورنالیستی به فلسفه و فیلسوفان داشته و در قضاوت دربارهٔ فیلسوفان بزرگ تاریخ، مبادی فکری آن‌ها را در نظر نمی‌گرفته و مقاصد آن‌ها را تحریف کرده‌است. او پوپر را به خاطر ناسزاگویی و حمله به شخصیت فیلسوفان بزرگ در حالی که خودش می‌گفته در بررسی آرای فلاسفه می‌شود شخصیت آن‌ها را نادیده گرفت سرزنش می‌کند. او علی‌رغم بحث از اندیشه سیاسی به شدت از سیاست عملی و دادن پندواندرز سیاسی گریزان است و برای همین یک شخصیت سیاسی تأثیرگذار نیست. علت بدبینی او به سیاست پرهیز از روحیه استیلا طلبی موجود در سیاست مدرن است. به اعتقاد او نمی‌توان از آرای فارابی که مورد توجه او است، برنامه سیاسی-اجتماعی استخراج‌کرد. 
 همچنین ببینید: داوری در حوزه اندیشه سیاسی تحت تأثیر فلاسفه اسلامی به خصوص و طرح او است که بر اساس آن فیلسوف بر مدینه حکومت می‌کند که در حقیقت نبی است. منبع دیگر تأثیرگذار بر اندیشه سیاسی او نقادی فلسفه غرب است. تلاش اصلی او در نقادی فلسفه غرب نشان دادن پیوند آن با سیاست مدرن است. از نظر او فلسفه باطن غرب است و لذا تا فلسفه غرب را نشناسیم شناخت ظواهر آن نیز غیرممکن است. نظم غربی ابتدا در صورت سیاسی و اقتصادی ظاهر نشد؛ بلکه ابتدا در فلسفه و هنر بنیاد گذاشته شد. او معتقد است زوال تمدن غرب مشروط به زوال بنیان‌های فلسفی آن است که این امر چندی است آغاز شده‌است. 
 او معتقد است با ظهور و فلسفه در یونان، بشر جدیدی متولد شد و شعار سقراط که «خودت را بشناس» بود در سیر تاریخ، تبدیل به در اروپا شد و اساس غرب گردید. از نظر او عقل خودبنیاد و اساس فلسفه سیاسی و تمدن غرب است. غرب در اوتوپی به دنبال جهانی است که در آن با تکیه بر عقل خودبنیاد و علم—که تصور می‌کند همیشه در حال پیشرفت است—بر همه موانع و مشکلات فائق آمده و بهشتی زمینی را تحقق بخشد. از این نقطه است که متولد می‌شود که به معنی نظر کردن بی‌طرفانه به حقیقت نیست؛ بلکه در خود قصد تصرف را نهفته دارد. نظم، ، قدرت و تناسب از اجزای ذاتی اوتوپی است و شناخت آن‌ها از لوازم شناخت تمدن و سیاست مدرن است. این روحیه تصرف و استیلا، در سیاست جدید در پدیده دولت مدرن و خود را نشان می‌دهد و در علم جدید نیز با تغییر کارکرد ریاضی و تبدیل آن به وسیلهٔ تصرف اشیا و طبیعت. او نظریه برخورد تمدن‌های را تقابلی از شرق و غرب می‌داند که معلول همین روح سلطه‌گر غربی است. 
 
داوری اردکانی در سال‌های اخیر به مقوله و توسعه‌نیافتگی پرداخته‌است؛ چرا که می‌پندارد سرنوشت بشر معاصر به توسعه وابسته شده‌است. او می‌گوید جهان در حال توسعه باید با میل و برنامه‌ریزی و استفاده از اطلاعات و قهراً بدون در نظر داشتن شرایط تناسب اجزای مدرنیته به خود صورت متجدد بدهد و البته این کار دشوار از عقل‌های عادی بر نمی‌آید. چنان‌که غرب نیز اگر می‌خواست با برنامه‌ریزی به سمت توسعه رود موفق نمی‌شد؛ چرا که توسعه در غرب به صورت یک فرایند اورگانیک و طبیعی بروز کرد. او می‌گوید جنبش‌های و استقلال‌طلبی بعد از جنگ جهانی دوم شکست خورند؛ چرا که مسئله توسعه‌نیافتگی را سهل انگاشتند و با وجود رویکرد ضداستعماری مثل غرب به دنبال علم و آزادی و تکنولوژی و حقوق بشر غربی بودند. غافل از این که تجدد برای غرب یک امر اقتضایی بود و تحقق آن در دیگر نقاط دنیا نیازمند مقدمات و شرایطی بود؛ اما جهان توسعه‌نیافته چون این امور را سهل می‌انگاشت حاضر نبود در شرایط تحقق آن اندیشه کند. او پرسش از شرط امکان انواع نظام‌های سیاسی را از مهم‌ترین مسائل می‌داند و معتقد است در کشورهای توسعه‌نیافته، چنین پرسشی نادیده گرفته می‌شود و این کشورها اساساً اسیر هستند: او در گفتگو با ماهنامه مدیریت ارتباطات می‌گوید: «در باب سیاست جز این نمی‌دانم که حکومت، دو نوع است؛ حکومتی که مسائل و مشکلات را می‌یابد و کم و بیش آن‌ها را حل و رفع می‌کند و حکومتی که صرفاً برای حفظ خویش می‌کوشد و البته این حکومت موفق‌نمی‌شود.» 
 
در ۲۴ فروردین ۱۳۹۸ در مقاله‌ای در نوشت که ایران در حوزه‌های مختلف اعم از اداری، اقتصادی و اجتماعی پر از مشکل است؛ اما چون به عمق و ریشه آن‌ها پی نبرده‌ایم فکر می‌کنیم حل مشکلات آسان است و علت عدم حل آن‌ها صرف وجود دولت‌های نالایق است بدون توجه به این که با وجود مدیران لایق نیز پیچیدگی امور اصلاحات را دشوار می‌کند. آن‌ها هم که از مشکلات می‌گویند صرفاً برای مخالفت سیاسی است. در گفتارهای سیاسی فقط از ایده‌آل‌ها و ایدئولوژی و مردم سخن گفته می‌شود اما جایی برای تبیین این که کشور کجا است و با چه راهی به کجا باید برود وجود ندارد. او نوشت در اقبال به تجدد در ایران به جایگاه و نظم عناصر مختلف تجدد و ارتباط آن با فرهنگ بومی توجه نشده‌است. او هم در مورد ایده تمدن نوین اسلامی نیز گفت: در مورد وضعیت فعلی ایران نوشت: داوری به خصوص در سال‌های پس از انقلاب ۱۳۵۷، مورد انتقاد برخی از افراد قرار گرفته‌است. 
 در ۲۳ آذر ۱۳۹۱ نوشته‌ای را تحت عنوان «بیا کاین داوری‌ها را به نزد داور اندازیم» منتشر کرد و در آن به مذمت داوری پرداخت. چند روز بعد، مقاله‌ای تحت عنوان «رهبری تمدنی و نه رهبری سیاسی» در پاسخ به این نوشته منتشر کرد. در مصاحبه‌ای با ، نظرات داوری دربارهٔ را مورد انتقاد قرار داد. 
 بیژن عبدالکریمی در مراسم پاسداشت مقام علمی داوری اردکانی گفت «کینه و بی‌مهری همگان و فهم متعارف با هر گونه تفکری که آن‌ها را به پرسش و مهمیز نقد گیرد، از شاخصه‌های تفکیک‌ناپذیر تاریخ و فلسفه و تفکر است. بخش قابل ملاحظه‌ای از بی اعتنایی بل بی‌مهری و حتی کینه‌توزی نسبت به داوری حاصل تقابل تفکر با فهم متعارف است.» او همچنین گفت «تلقی من این است که ما مسئله نداریم بلکه بحران داریم و کمتر کسی این موضوع را جدی گرفته‌است. این درحالیست که ما برای فهم احتیاج به مسئله داریم. از میان متفکران معاصر تنها کسی که به این موضوع توجه دارد که فهم جهان یک امر دم دستی نیست و احتیاج به تفکر دارد، دکتر داوری و آثار ایشان است.» 
 داوری اردکانی دارای مناصب علمی و سازمانی و جوایز و تقدیرهای متعددی بوده‌است. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 مقالهٔ اصلی:
{"title": "رضا داوری اردکانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B6%D8%A7_%D8%AF%D8%A7%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D8%A7%D8%B1%D8%AF%DA%A9%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=35157101", "language": "fa"}