به معنای لفظی بازگشت، یکی از اساسی‌ترین باورهای و خصوصاً مذهب است که اصطلاحاً، به زنده شدن مردگان پس از مرگشان، در قیام اشاره دارد. به باور مسلمانان، این واقعه در امت‌های پیش از اسلام، تحقق یافته‌است و به این مطلب در ، بارها اشاره شده‌است. شیعیان با استناد به روایتی از که بر اساس آن، هر آنچه در امت‌های سابق تحقق یافته‌است، بر امت پیامبر نیز رخ خواهد داد؛ رجعت را یکی از وقایع گزارش کرده‌اند که در اسلام نیز رخ خواهد داد. این موضوع همواره از مسائل مورد اختلاف شیعه و بوده‌است و مناظرات و احتجاج‌های بسیاری در این خصوص بین این دو گروه صورت گرفته‌است.
 علاوه بر مسلمانان، ، و نیز به رجعت باور داشته‌اند. شیعیان برای اثبات رجعت، به ادله مختلفی اعم از آیات قرآن، ، و استناد کرده‌اند. در عقیده شیعیان، بر سر وقوع رجعت، اختلافی وجود ندارد و اجماع شیعیان در این خصوص، از جمله استدلال‌ها بر اثبات رجعت بشمار می‌آید. با این وجود، در میان شیعیان در شیوه و ویژگی‌های تحقق آن، اختلافاتی گزارش شده‌است. برخی از منابع شیعی، این واقعه را یکی از علائم آخرالزمان و قیام گزارش کرده‌اند و برخی آن را در یکی از وقایع در حین ظهور حجت بن الحسن دانسته‌اند. برخی منابع نیز از وقوع رجعت پس از قیام حجت بن الحسن یاد کرده‌اند.
 واژه از ریشه و ، به معنای «بازگشتی یکتا و ویژه» است. رجعت در اصطلاح از باورهای اسلامی است که جایگاه ویژه‌ای نزد دارد. در لغتنامه‌های و ، واژه‌های ، ، و به عنوان لغت‌های مترادف گزارش شده‌است. و در تعریف اصطلاحی رجعت به بازگشت به دنیا پس از اشاره کرده‌اند. بر اساس تعریف اصطلاحی ، به معنای بازگشت درگذشتگان از دنیا، پیش از است. به باور شیعیان، این واقعه همزمان با قیام و پیش از قیامت رخ خواهد داد. خوارزمی در ، معنای اصطلاحی در نزد شیعیان را بازگشت امام پس از مرگ یا پس از غیبت گزارش کرده‌است. بنا به گفته کیانیفرید در ، خوارزمی در این گزارش، در تعریف اصطلاحی رجعت و ، دچار اشتباه شده‌است. در برخی روایات و در منابع شیعی، از واژه یاد شده‌است که مترادفی برای بوده‌است. 
 ، هدف از رجعت را تحقق امری از پاداش یا کیفر در خصوص زندگی پیشین می‌داند. بر اساس آیه ۵۱ ، یکی از اهداف رجعت، یاری‌رسانی به و است که در زمان حیات خویش، نصرت نیافتند و کشته شدند. هدف ار بازگشت به دنیا نیز، بازخواست و انتقام بابت گناهان ارتکابی در زمان حیاتشان می‌باشد. اقوال شیعیان امامیه را در خصوص چرایی رجعت، در ، شرح داده‌است. از دیگر اهداف و حکمت‌های رجعت عبارتند از: 
 
 
 بر اساس برخی داستان‌های گزارش‌شده در قرآن، رجعت در امت‌های پیش از اسلام، رخ داده‌است. در آیات ۵۵ تا ۵۶ سوره ، به رجعت عده‌ای از قوم اشاره شده‌است که خواستار دیدن بودند. در تفاسیر شیعه و سنی، اتفاق نظر وجود دارد که هفتاد تن از که بر اثر صاعقه‌ای از دنیا رفتند، به اراده الهی به دنیا رجعت کردند. در آیه ۷۲ و ۷۳ سوره بقره، به داستان مرگ مردی توسط خاندانش اشاره شده‌است که پس از دستور خداوند در خصوص گاوی با مشخصات معین، زنده شد تا قاتل خویش را معرفی کند. در آیه ۲۴۳ سوره بقره نیز به رجعت گروهی از بنی‌اسرائیل اشاره شده‌است که با دعای ، زنده شدند. در آیه ۲۵۹ سوره بقره، به داستان زنده شدن اشاره شده‌است. در آیات ۴۹ سوره و ۱۱۰ سوره ، به زنده شدن مردگان به دست و به اذن الهی اشاره شده‌است. 
 غیر از آیات ناظر بر داستان‌های تاریخی در خصوص وقوع رجعت در امت‌های گذشته، آیاتی بر تحقق رجعت پیش از قیامت وجود دارد که به‌طور عام و بدون توضیح در خصوص خصوصیات و چگونگی وقوع رجعت، دلالت دارند. از جمله این آیات می‌توان به آیه ۸۲ و ۸۳ سوره اشاره کرد که بر اساس آن، پیش از قیامت، گروهی از تکذیب کنندگان قیامت، زنده می‌شوند. در این آیه از حشر گروهی از انسان‌ها پیش از قیامت اشاره شده‌است که به جهت نشانه بودن این حشر برای قیامت، بین آن و حشر همگانی در قیامت، تفاوت گزارش شده‌است. در آیه ۵ سوره ، از امامت یافتن مستضعفان یاد شده‌است که در تفاسیر شیعه به رجعت تفسیر شده‌است. همچنین در تفسیرهای شیعه، پس از تناظر دو عبارت «عذاب اکبر» و «عذاب ادنی» در آیه ۲۱ سوره ؛ منظور از عذاب ادنی، کیفری سبک‌تر نسبت به عذاب اکبر گزارش شده‌است که مربوط به کیفر در رجعت است. بر اساس این تفسیر، عذاب اکبر، مربوط به است. شبیه به این معنا، در تفسیر آیه ۷۲ سوره نیز مورد اشاره قرار گرفته‌است. شیعیان در این خصوص به آیات دیگری چون آیه ۴ و ۴۶ سوره ، آیه ۹۵ سوره ، آیه ۱۱ سوره ، آیه ۴۲ سوره و ۴۷ سوره استناد می‌کنند. بر اساس استدلال شیعیان، در آیه ۵۱ سوره غافر، از نصرت و یاری مؤمنان در زندگی دنیاییشان یاد شده‌است و این در حالیست که چنین وعده‌ای تا کنون هنوز تحقق نیافته‌است و از آنجا که بر اساس اعتقادات اسلامی تمام وعده‌های الهی محقق‌الوقوع هستند، این وعده در رجعت مومنان محقق خواهدشد. به گزارش کتاب ،‌ از جمله آیات مورد اتفاق شیعه در خصوص رجعت، آیه ۱۰۵ سوره انبیاء است که منظور از بندگان صالح که زمین را به ارث خواهند برد، امامان دوازده‌گانه می‌باشند. 
 اغلب مفسرین غیر شیعه، به آیات مربوط به رجعت، مروری سریع داشته‌اند و با تفاسیر کوتاه، از آیات گذشته‌اند. گروهی چون و بیضاوی، این آیات را مربوط به وقایع قیامت دانسته‌اند. گروهی دیگر همچون رازی نیز آن را از وقایع پس از قیامت دانسته‌اند. 
 همچنین ببینید: 
با توجه به شباهت بازگشت به حیات مادی در دنیا و زنده شدن مردگان در قیامت و همین‌طور با توجه به باور تمام مذاهب اسلامی به حشر و در قیامت؛ امکان بازگشت و رجعت مردگان، پیش از قیامت در باور تمام ، پذیرفتنی است. به گفته ، امکان بازگشت مردگان به دنیا مختص به گروهی خاص از فرقه اسلامی نیست و علاوه بر اعتقاد تمام مسلمین، اعتقاد موحدین نیز می‌باشد؛ اما اختلاف در این موضوع،‌ مربوط به اتفاق افتادن یا عدم اتفاق افتادن این واقعه است. مساله رجعت، همواره یکی از موضوعات مورد مناقشه بین شیعه و سنی بوده‌است و مناظرات و احتجاج‌هایی در این خصوص صورت گرفته‌است. 
 
 
 شیعیان امامی، رجعت را یکی از قطعی‌ترین اعتقادات شیعه می‌دانند و بر این مطلب، اتفاق نظر دارند. به عقیده شیعیان، رجعت یا کَرَّه، مخصوص گروهی خاص از مؤمنان و کافران خالصی است که تا روز قیامت، بازگشتی نخواهند داشت. متکلمان امامی، داستان‌های قرآنی در خصوص رجعت در امت‌های گذشته را مستندی قوی بر امکان رجعت دانسته‌اند. این در اثبات ادعایشان، به روایتی نبوی استدلال کرده‌اند که بر اساس آن، پیامبر اسلام از وقوع تمام آنچه در امت‌های گذشته رخ داده‌است، در امت خویش خبر می‌دهد. اولین بار در گفتگویی با ، به این روایت در اثبات تحقق رجعت در اسلام، استناد کرد. در کتاب ، دوازده دلیل را برای اثبات رجعت از دیدگاه شیعه ذکر می‌کند. مهمترین دلیل وی، روایات متواتر و کثیره و همینطور شیعیان است. ، ، ، ، و از جمله عالمان شیعی هستند که اجماع در خصوص اعتقاد به رجعت را گزارش کرده‌اند. 
 شماری از محدثان شیعه از جمله شیخ حر عاملی و محمدباقر مجلسی، به معنوی مجموع احادیث رجعت باور دارند. در باور علمای شیعه، علاوه بر آیات و روایات، اجماع از دیگر دلایل اعتبار و قطعی بودن رجعت است. بر این اساس، به جهت مسلم تلقی شدن رجعت نزد تمام شیعیان و نبود گزارش مخالف در این خصوص، رجعت یکی از آموزه‌های ضروری شیعه است. بر اساس برخی روایات شیعی؛ اعتقاد به رجعت از لوازم ایمان به حساب می‌آید. شیخ صدوق نیز با اشاره به روایتی از ، رجعت را از مشخصات پیروان اهل بیت می‌داند. با این همه، به دلیل تخصصی بودن این آموزه؛ گفته می‌شود که رجعت از مقولات ضروری نزد محدثان بوده‌است و از مقولات ضروری امامیه نیست. در همین راستا، — از شیعه — در پاسخ به ، انکار رجعت را خروج از دین و مذهب نمی‌داند. در منابع و روایات امامیه، سعی بر آن شده‌است تا بین و رجعت، تمایز و تفاوت داده‌شود. با این وجود، شیخ مفید از گروهی محدود در امامیه یاد می‌کند که منکر رجعت شده و آیات و روایات در این خصوص را تأویل می‌کنند. به گزارش شیخ مفید، از اتفاق امامیه در اعتقاد به رجعت یاد شده‌است؛ اما در میان این گروه، اختلافی در محتوای رجعت، وجود دارد. در این راستا گروهی از غیر شیعیان، همچون ، و ؛ تمام امامیه را قائل به رجعت معرفی کرده‌اند. از میان منابع شیعی، مجلسی، تعداد روایات رجعت را ۲۰۰ حدیث صریح ذکر کرده‌است و شیخ حر حاملی، این روایات را به حد تواتر دانسته و تعدادشان را ۵۲۰ حدیث گزارش کرده‌است اما محدث جزایری تعداد این روایات را ۶۲۰ حدیث ‌می‌داند. این روایات در سه قالب ، و گزارش شده‌اند. از میان زیارت‌‌نامه‌هایی که به رجعت اشاره شده‌است، می‌توان به ، ، ، و اشاره کرد. در ادعیه‌های چون و نیز از رجعت یاد شده‌است. 
 به گزارش پاکتچی،‌ یکی از مسائل نسبت داده‌شده به شیعیان، اعتقاد به زنده شدن مردگان به دست است. این نسبت ریشه در عدم احاطه سایر فرقه‌های اسلامی به اعتقادات شیعیان است. از آنجایی که ، از آشنایی با معنای حقیقی رجعت در شگفت آمد؛ مشخص می‌شود که معنای واقعی رجعت در میان شیعیان، جزء اسرار بوده‌است و همگان به معنای حقیقی رجعت، آگاهی نداشتند. از آنجا که در مذهب شیعه، حجت بن الحسن در آخرالزمان ظهور خواهد کرد، ظهور وی به معنای اصطلاحی رجعت نبوده و اگر در منبعی از ظهور وی، با عنوان رجعت یاد شده‌است، بر فرض انتساب به مذهب، به معنای غیر اصطلاحی به‌کار رفته‌است. در ، گزارشی را مبنی بر اعتقاد گروهی به معنای غیر اصطلاحی رجعت شرح می‌دهد که بر اساس آن، منظور از رجعت، بازگشت حکومت به در آخرالزمان است. نیز در مقاله‌ای، منظور از رجعت را همچون تناسخ، نوعی بازگشت به دنیا از طریق نظام دانسته‌است که فرد رجعت‌کننده، به صورت نطفه در مادری پرورش یافته‌است، اما خاطرات گذشته را به یاد نخواهد آورد. 
 به گفته برخی از بزرگان شیعه همچون مجلسی، رجعت یکی از ضروریات مذهب است. از جمله کسانی که چنین گزارشی را نقل کرده‌اند، شیخ صدوق در کتاب است که از جعفر صادق، گزارشی را مبنی بر رکن بودن رجعت برای ایمان نقل کرده‌است. شیخ حر عاملی، با تاکید بر ضروری بودن رجعت در مذهب امامیه، برای این ادعا خویش،‌ مدعی اجماع بین علمای معروف و مشهور شیعه شده‌است. وی در گزارشش مدعیست، کسی از عالمان شیعه را نمی‌شناسد تا به صراحت منکر رجعت شده‌باشد یا آن را تأویل کرده باشد. همچنین در -از آثار شیخ حر- گزارش شده‌است که ضروری بودن رجعت در کتاب ، مورد اشاره قرار گرفته‌است. 
 یکی از موارد مورد اختلاف در منابع شیعی، زمان رجعت است. برخی منابع این واقعه را مربوط به حجت بن الحسن، اما برخی منابع چون شیخ مفید، رجعت را از علائم ظهور دانسته‌است. بر اساس برخی روایات، واقعه رجعت پس از ظهور حجت بن الحسن رخ خواهد داد. 
 برخی از شیعیان غیر امامی همچون ، با توجه به روایات رجعت و منافی دانستن رجعت با اصل تکلیف، رجعت را به معنای ظهور امامی از نسل امامان پیشین دانسته‌اند. رجعت در اعتقاد نیز وجود دارد، اما چیزی همچون تناسخ تعبیر شده‌است. به گفته جریشه، غلات به زنده بودن امامان شیعه و خصوصا علی بن ابی‌طالب باور داشتند و معتقد بودند علی بن ابی‌طالب به آسمان رفته‌است و در آخرالزمان ظهور خواهد کرد. بر اساس روایتی از جعفر صادق، فرقه رجعت را به بازگشت حکومت سلب شده از ائمه به مهدی موعود است. 
 علاوه بر شیعیان امامیه، گزارش‌های در منابع اهل سنت، به مفهوم اصطلاحی رجعت اشاره دارد. از جمله سخن پس از مرگ پیامبر اسلام که مدعی شد، نمرده‌است و همچون به نزد خدا رفته‌است و دوباره رجعت خواهد کرد. عمر در این استدلال به آیه ۱۴۲ اشاره دارد. با این وجود، عمر، پس از بازگشت و گفتگو با وی، پذیرفت که محمد از دنیا رفته‌است. در برخی از کتب اهل‌سنت، به نقل از برخی از اصحاب علی بن ابی‌طالب، از جمله و ، قول به رجعت گزارش شده‌است. ، پیشینه اعتقاد به رجعت پیامبر اسلام را مربوط به قرن اول دانسته‌است و پیشینه اعتقاد به رجعت علی بن ابی‌طالب را به در قرن دوم نسبت می‌دهد؛ با این وجود، در منابع تفسیری، به ندرت آیه دوم سوره را به رجعت محمد تفسیر کرده‌اند. شیعیان، چه در عصر متقدم همچون و عصر معاصر همچون ، سعی نمودند تا با بررسی منابع اهل سنت، احادیث با موضوع رجعت را گردآوری نمایند. 
 از باور به رجعت، در فرهنگ مصر باستان؛ گزارشاتی وجود دارد که بر اساس آن، فلسفه کردن مردگان، باور به بازگشت آنان به دنیا بوده‌است. باور به رجعت در برخی ادیان دیگر همچون و نیز گزارش شده‌است. در همین خصوص در ، از زنده‌شدن بنی‌اسرائیل و زنده‌شدن مردگان در آخرالزمان یاد شده‌است. همین‌طور در ، به رجعت پس از مرگ و زنده‌شدن نیکان در قیامت اول، پیش از قیامت دوم، اشاره شده‌است. در آیین نیز از مفهومی همچون رجعت و بازگشت مردگان به زندگی یاد شده‌است. در کتاب ، از زنده شدن فریدون برای قتل و زنده شدن یاد شده‌است. 
 
گروهی از از جمله ، با استناد به دلایل عقلی، سعی در اثبات رجعت نموده‌اند. ، استدلال رفیعی را اینگونه گزارش کرده‌است: استدلال عقلی دیگری که در این خصوص گزارش شده‌است، با اتکا به آیاتی از قرآن در خصوص حکمت آفرینش شب و روز است. بر اساس این استدلال، خداوند موجبات زندگانی جسمانی در را فروگذار نکرده‌است، پس درخواست بازگشت ارواحی که استعداد رستگاری را در عالم دارند، رد نخواهد کرد. با این استدلال، خداوند، ارواحی را که استعداد و توانایی کمال‌یابی را در دنیا خواهند داشت را می‌شناسد، و برای رسیدن آنان به کمالی بیشتر، آنان را به دنیا باز خواهد گرداند تا کمال مطلوب خود برسند. 
 
 
 
 
 مبحث رجعت، از سده‌های متقدم مورد بحث‌های کلامی مناقشه برانگیز بود. مخالفان رجعت در این خصوص با استناد به آیاتی چون آیه ۱۰۰ سوره ، سعی نمودند تا منظور از زندگی پس از مرگ و پیش از را به مربوط سازند. سید مرتضی -از متلکمان شیعه- برای اثبات رجعت، به اجماع شیعه در این خصوص استناد کرده‌است و در مقابل شیخ مفید، به استنادات قرآنی اکتفا کرده‌است. در این راستا، شبهات و انتقاداتی در خصوص رجعت مطرح شده‌است که با پاسخ طرفداران این نظریه، مواجه شده‌است. این شبهات عبارتند از توبه کافران در زندگی پس از مرگ، مخالفت رجعت با تکلیف و برخورداری نعمت و عذاب پس از مرگ و پیش از قیامت است. 
 در نیمه نخست سده یازدهم ه‍.ق و در عصر حکومت ؛ به عنوان فیلسوف شیعه، به تدوین مبانی پرداخت و به مسئله رجعت توجه نمود. وی سعی نمود تا مسئله رجعت را با رویکردی فلسفی تبیین نماید. در نهایت، دیدگاه وی دربارهٔ نفس و کیفیت تعلق آن به بدن و همچنین تعریف او از تجرد و مراتب آن؛ مستلزم لوازمی بود که با خوانش سنتی شیعیان از رجعت، دچار اصطکاک شد و ایجاد چالش کرد. هرچند وی در رفع این تعارضات و چالش‌ها، کوشید؛ اما میزان رفع این چالش‌ها همواره مورد بحث و مناقشه باقی ماند. 
 
رجعت، مخصوص گروهی خاص از مومنان و کافران است که در کفر یا ایمانشان، ممحض بوده‌اند. بر اساس اعتقادات شیعه، اولین رجعت‌کننده به دنیا، است و پس از وی، و نیز رجعت خواهند نمود. در این خصوص می‌گوید: رجعت امری همگانی نیست و اختصاص به خالصین در ایمان و کفر دارد. شیخ مفید در توضیح خصوصیت رجعت‌کنندگان گزارش می‌کند که رجعت‌کنندگان مومن،‌ از طایفه‌ای هستند که به سبب کثرت اعمال نیک،‌ خدا آنان را برای درک دولت حق، زنده می‌نماید. در منابع شیعه، تاکید بر رجعت علی بن ابی‌طالب صورت گرفته است و وی را «صاحب الکرة» و «صاحب الرجعة» لقب داده‌اند. بنابر روایاتی از محمد باقر و جعفر صادق که به تفسیر آیه ۹۵ سوره پرداخته‌اند، رجعت‌کنندگان تنها گروهی منتخب از امت‌های پیشین هستند. بر اساس برخی روایات که در تفسیر آیه ۸۲ و ۸۳ سوره نمل گزارش شده‌است، منظور از ، علی بن ابی‌طالب است که در آخرالزمان به دنیا بازخواهد گشت. در منابع شیعی،‌ از برخی صحابه محمد یاد شده‌است که به جهت ظلم به خاندان محمد، از رجعت کنندگان خواهند بود. بنابر گزارش منابع شیعی، برخی از رجعت‌کنندگان عبارتند از: 
 به گزارش منابع شیعی، برخی از محمد که به دشمنی با محمد متهم هستند، پس از ظهور حجت بن الحسن، زنده می‌شوند و مورد بازخواست قرار خواهند گرفت. در روایات از ، و یاد شده‌است که حجت بن الحسن، آنها را پس از زنده کردن، بازخواست کرده و به دار می‌آویزد. 
 
علاوه بر مردان، زنان نیز از رجعت‌کنندگان هستند. بر اساس روایتی از جعفر صادق که توسط در گزارش شده‌است، سیزده زن از جمله یاران حجت بن الحسن هستند که وظیفه مداوا کردن مجروحان جنگی را عهده‌دار هستند. این افراد عبارتند از: 
 همچنین بر اساس روایتی از محمد باقر، زنی به نام حمیرا که را مورد اذیت و آزار قرار داده‌است، در قیام مهدی موعود رجعت می‌کند و توسط حجت بن الحسن، محاکمه خواهد شد. به گزارش شیخ صدوق در ، این زن،‌ — همسر محمد — است که توسط حجت بن الحسن،‌ بر او جاری خواهد شد. 
 اهمیت این باور در نزد شیعیان به قدری است که در بسیاری از ادعیه، به این باور و تحقق آن در قیام حجت بن الحسن اشاره شده‌است. دیگر دلیل بر اهمیت این واقعه، معجزه بودن آن برای اثبات حقانیت معاد و همینطور احقاق حق مظلومان از ظالمان است. 
 در طول دوره‌های مختلف و با توجه به اهمیت این موضوع، آثار مختلفی توسط دانشمندان شیعی نگاشته شده‌است. در این راستا، در قرون چهارم و پنجم ه‍. ق، عالمانی چون و ، به اثبات رجعت و رد استدلال‌های مخالفان و پاسخ به نقدهای وارد شده به این موضوع، در آثار خویش کردند. در عصر ، عالمان شیعی فرصت مناسبی برای ترویج مذهب تشیع یافتند و در این دوران آثار متعددی در تببین این باور شیعی، نگارش یافت. از آثار متقدم در خصوص رجعت، تنها کتاب از باقی مانده‌است. نیز کتابی با عنوان تألیف کرده‌است. کتابی با عنوان و حسن بن سلیمان حلی، اثری با عنوان را با موضوع رجعت تألیف کرده‌اند. در عصر صفویه، کتابی را با عنوان تألیف کرد. یکی از شاگردان کرکی با نام شرف الدین یحیی بحرانی نیز اثری در این خصوص نگاشته‌است. کتاب اثر رجبعلی تبریزی، از آثار فلسفی با موضوع رجعت است. از دیگر آثار تألیف شده در عصر صفوی با موضوع رجعت، اثری با نام ، تألیف یوسف بن قاسم استرآبادی، اثر و کتاب اثر جیلانی تنکابنی و اثر سید محمود بن فتح‌الله حسینی کاظمی را می‌توان یاد کرد. اثر اخیر که توسط یکی از شاگردان فاضل جواد کاظمی نوشته شده‌است، بر نقش عنصر انتقام در مسئله رجعت تمرکز کرده‌است و به گفته شیخ حر عاملی، متضمن مطالب غریبی در رجعت بوده‌است که نه تنها باعث بازایستادن از قبول رجعت توسط طیفی از شیعیان می‌شود، بلکه گاهی منجر به انکار رجعت نیز می‌گردد. همین امر سبب شد تا ، کتابی با عنوان تألیف نماید. بعدها ، اثری را با عنوان رجعت که با موضوع مهدویت و رجعت نوشت و آن را به اهدا کرد. دیگر آثار در این خصوص، اثر سلطان محمود بن غلام علی طبسی، اثر ، اثر و از مؤلفی ناشناس می‌باشد که در عصر صفویه به نگارش درآمده‌اند. 
 پس از سقوط صفویان و تا پس از بر سر کارآمدن ؛ رجعت از دایره مسائل مهم شیعیان خارج شده و تنها یک اثر با نام و توسط تألیف یافت. پس از آن و در عصر قاجار؛ آثار چندانی در موضوع رجعت نگارش نیافت و از نظر مضمون نیز، مطالب جدیدی را عنوان نکردند. از جمله آثار نگارش یافته در عصر قاجار، می‌توان به: از ، (به زبان فارسی) اثر ، از ، از سید احمد بن حسن بن اسماعیل موسوی، اثر احمد بن صالح ابن طوق بحرانی، اثر میر محمدعباس موسوی تستری، از علی بن محمدعلی بن حیدر شروقی و اثر علی بن حسن آل‌سلیمان بحرانی قطیفی اشاره کرد. مهمترین اثر در این دوره تاریخی، نوشته میرزا حبیب‌الله دشتی است که اثری کلامی محسوب می‌شود که نویسنده در آن، انکار رجعت را با انکار مساوی دانسته و با ضروری خواندن اعتقاد به رجعت، منکر آن را کافر قلمداد می‌کند. 
 پس از عصر قاجار و با روی کارآمدن جریان‌های بازاندیشی و تهذیب دینی، تألیف آثار در خصوص رجعت، رونق گرفت. نقطه عطف این جریان، سخنرانی بود که در آن، به انکار رجعت تأکید کرد. پس از آن، عبدالکریم حائری، در پاسخ به استفتایی، رجعت را یک باور صحیح دینی خواند اما منکر آن را منکر ضروری دین و مذهب ندانست. 
پس از آن، کتابی با عنوان توسط عبدالوهاب فرید تنکابنی -از شاگردان شریعت سنگلجی- تألیف یافت. تألیف این اثر سبب شد تا مدافعان سنتی رجعت، سعی در تألیف اثر و پاسخ به این کتاب شدند. برخی از این آثار عبارتند از: دحض البدعة من انکار الرجعة اثر محمدعلی بن حسن‌علی همدانی حائری، اثر سید علی‌نقی نقوی لکنوی، اثر ، اثر عبدالرزاق بن علیرضا حائری اصفهانی همدانی، اثر ، اثر غلامعلی عقیقی کرمانشاهی، از ، تألیف ، از ، ، اثر سید محمدعلی شرف الدین سنقری و اثر سید محمدحسین عرب‌باغی اورامیه‌ای. 
 در عصر معاصر، آثاری با موضوع رجعت به رشته تحریر درآمدند که از جمله آنها می‌توان به: اثری از مرکز الرسالة، اثر ، از و اثر اشاره کرد. کتاب الشیعه و الرجعة، از جمله کتاب‌های انتقادی به رجعت است که به زبان عربی به چاپ رسیده‌است.
{"title": "رجعت در باور شیعه دوازده‌امامی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%AC%D8%B9%D8%AA_%D8%AF%D8%B1_%D8%A8%D8%A7%D9%88%D8%B1_%D8%B4%DB%8C%D8%B9%D9%87_%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%DB%8C&oldid=33822888", "language": "fa"}