، ویژگی‌های رنگ درک‌شده مربوط به شدت رنگی هستند. همان‌طور که به‌طور رسمی توسط کمیسیون بین‌المللی نورتابی (CIE) تعریف شده‌است، آنها به ترتیب سه جنبه مختلف شدت رنگی را توصیف می‌کنند، اما اصطلاحات اغلب به صورت آزاد و به جای یکدیگر در زمینه‌هایی استفاده می‌شوند که این جنبه‌ها به وضوح متمایز نیستند. معانی دقیق اصطلاحات بر اساس کارکردهای دیگری که به آنها وابسته هستند، متفاوت است.
 
 
 تعریف ساده سیرشدگی، کارکرد پاسخ آن را مشخص نمی‌کند. در فضاهای رنگی CIE XYZ و RGB، سیرشدگی بر حسب ترکیب رنگ افزودنی تعریف می‌شود و این خاصیت را دارد که با هر پوسته‌پوسته شدن در مرکز سفید یا نقطه سفید روشن متناسب باشد. با این حال، هر دو فضای رنگی از نظر تفاوت‌های درک‌شده از نظر روانی غیرخطی هستند. همچنین ممکن است – و گاهی پسندیده‌است– تعریف کمیتی شبیه اشباع که بر حسب ادراک روانی دیداری خطی شده باشد.
 کرومای رنگ در مختصات CIE LCh(ab) و CIE LCh(uv) این مزیت را دارد که از نظر روانی دیداری خطی‌تر است، اما از نظر ترکیب رنگ اجزای خطی مخلوط رنگ غیرخطی هستند. و بنابراین، کرومای رنگ در CIE 1976 Lab و فضاهای رنگی LUV بسیار متفاوت از حس سنتی «سیرشدگی» است.
 سیرشدگی یک رنگ با ترکیبی از شدت نور و میزان پراکندگی آن در طیف طول موج‌های مختلف تعیین می‌شود. خالص‌ترین (سیرترین رنگ) تنها با استفاده از یک طول موج با شدت بالا، مانند نور لیزر، به دست می‌آید. اگر شدت کاهش یابد، در نتیجه سیرشدگی آن کاهش می‌یابد. برای اشباع‌کردن رنگ با شدت معین در یک سیستم (مانند )، می‌توان سفید، سیاه، یا رنگ را افزود.
 همبستگی‌های گوناگونی از سیرشدگی در زیر می‌آید.
{"title": "رنگارنگی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%D9%86%DA%AF%DB%8C&oldid=34100329", "language": "fa"}