(به : ) یکی از گویش‌های از است که در روستای از توابع رایج است. ارتباط دقیق زبان‌شناختیِ وفسی هنوز مورد پرسش می‌باشد. در حالی که به عنوان گروه تاتی  طبقه بندی شده است ( ، 1981)، به ویژه در ارتباط نزدیک با گویش‌های تاتی جنوبی ( )، دیگر محققان، وفسی را احتمالاً به عنوان یک گویشِ مرکزی  در نظر گرفته‌اند (مورگنستیرن  : 172). لکوک   (1989: 313) وفسی و دیگر گویش‌های ناحیه‌ی را دارای ویژگی‌های مشترک دستوری بسیار با گویش‌های مرکزی اما واژگان این گروه را بیشتر شبیه گویش‌های تاتی می‌داند. در واقع هیچ کس تا به حال خانواده‌ی تاتی را تعریف و وسعت دقیق این خانواده را تعیین نکرده و یا ارتباط دقیق آن با دیگر گروه‌های زبان‌های ایرانی شمال غربی را مشخص ننموده است. قبل از نسبت دادن هر ارتباط زبان‌‌شناختی به وفسی، باید یک تعریف رسمی ‌از داده شود و نحوه‌ی ارتباط و تفاوت آن با فلات مرکزی مشخص شود. در حال حاضر، ما باید وفسی را دارای ویژگی‌های هر دو خانواده بدانیم .
 
 موارد دستوری در این بخش شامل ساختواژه اسمی و فعلی، صفات، ضمایر و حروف اضافه در وفسی، نقش جنسیت و جانداری در نمود حالت دستوری و مطابقه، صفات و ضمایر وفسی، پیشوندهای فعلی، جهت دستوری، افعال کمکی و ایستا در وفسی، و چیدمان‌های واژ-نحوی وفسی می‌باشد .
 
 اسامی وفسی دارای دوجنس (مذکر و مونث)، دو شمار (مفرد و جمع)، و دو حالت (مستقیم و غیرمستقیم) می‌باشند که با توجه به پیکره‌ی زبان وفسی، استفاده از صورت جمع برای هر دو جنس کاملا عمومیت دارد (استیلو ، 2004، ص. 223).
 صفات در وفسی، غالبا به دنبال هسته‌ی اسمی‌ و بدون هیچ تکواژ مرتبط کننده می‌آیند. اما عموما صفات با هسته‌ی اسمی خود از لحاظ شمار، حالت (مستقیم و غیرمستقیم) و جنسیت مطابقت دارند.
 
 از ویژگی زبان‌های ایرانی از جمله وفسی، وجود ساختار حالت‌نمایی ساختواژی غنی و همچنین ساختار کنایی در آنها می‌باشد. ساختار کنایی در زبان‌های ایرانی زمان-مبنا بوده که شواهد مربوط به این ساختار ابتدا در اوستایی نو و سپس در پارسی باستان به طور گسترده مشاهده و مستند شده است (ویندفور ، 2009، ص. 31). علاوه بر حضور حالت‌نمایی کنایی دوجزئی در وفسی، نظام مفعول‌نمایی افتراقی حساس به دو ویژگی معنایی-کاربردی جانداری و معرفگی و نظام حرف اضافه‌نمایی افتراقی حساس به ویژگی جانداری نیز در آن نمود می‌یابد.
 
 استیلو (2006)، در مقاله‌ای با عنوان ساختارهای دو مفعولی در وفسی به بررسی  حالت‌نمایی مفعول بواسطه در ساختارهای دو مفعولی و مقایسه‌ی آن با نوع حالت‌نمایی مفعول صریح در وفسی می‌پردازد. وی در این مقاله نشان می‌دهد که حالت مفعول بواسطه‌ی وفسی همواره بواسطه بوده و مانند حالت مفعول صریح، حساس به دو ویژگی معرفگی و جانداری نمی‌باشد .
 حالت بواسطه در وفسی در سه پدیده‌ی دستوری زیر ظهور می‌یابد:
 الف) حالت تجربه‌گر در افعال تجربی، حسی، و یا شناختی.
 ب) حالت مفعول بواسطه.
 پ) حالت مفعول جاندار پیش‌اضافه‌‌های dœ (به) یا œz  (به) یا پس واژه‌بست -o (به) و یا پس‌اضافه‌ی ra (برای) در نقش پذیرا (مفعول بواسطه) .
{"title": "گویش وفسی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DA%AF%D9%88%DB%8C%D8%B4_%D9%88%D9%81%D8%B3%DB%8C&oldid=35051532", "language": "fa"}