معروف به رفعت سمنانی ( - خورشیدی) از شاعران است.
 وی در زاده شد و پس از تحصیل در آغاز جوانی به رفت. پس از سفر به حج در سلک دراویش سلطان‌شاهی درآمد و مدتها در از محضر استفاده کرد. روزگاری نیز در ، و به‌سر برد.
 او بیش از هر چیز به دیدار و مصاحبت با عرفاً مایل بود، به‌طوریکه در آثارش مشهود است در برخی کشورهای آسیایی و عربی به سیر و سیاحت پرداخت.
 اشعار رفعت، در «نامهٔ سخنوران» تالیف اسداللّه ایزد گشسب، ۴۵٬۰۰۰ بیت تخمین زده شده است. اما رفعت در مقدمه‌ای که بر کتاب «سرالاسرار» خویش نوشته، آثار خود را ۵۰٬۰۰۰ بیت ذکر کرده است. به‌هرحال اکنون تنها حدود ۱۱٬۰۰۰ بیت از آثار او باقی‌مانده است. یعنی در حدود ۷٬۰۰۰ بیت در دیوان اشعار و ۶٬۰۰۰ بیت در سرالاسرار (تفسیر ).
 رفعت در افکار، قصیده‌ها و غزل‌ها نوآور نبود، همان‌طور که در اشعار یکنواخت و یکسان دورهٔ و ابتدای مشروطیت ابتکار کم بود. دکتر در مقدمهٔ دیوان اشعار رفعت، ضمن ستایش از برخی از شعرها و تفکرات عارفانهٔ او، به مواردی از خطاهای شاعر در کاربرد واژه‌ها و ایجاد ترکیبات درست اشاره کرده و دلیل آن را دور بودن رفعت از محیط‌های رسمی و کلاسیک ادب دانسته است.
{"title": "رفعت سمنانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%81%D8%B9%D8%AA_%D8%B3%D9%85%D9%86%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34625243", "language": "fa"}