( : 吴语، : 吳語، : wúyǔ) گروهی از گویش‌ها و زبان‌های است که در ، استان ، نیمه جنوبی استان و مناطق همجوار کاربرد دارد. وو همچنین در جوامع چینی دور از وطن بسیاری که از ، ، و مهاجرت کرده‌اند، کاربرد دارد.
 به‌طور سنتی مرکز زبانی وو بوده‌است و احتمالاً اولین جایی است که گونه‌هایی وو از بدنه جدا شدند. گویش سوژو به‌طور گسترده‌ای به عنوان نماینده خانواده شناخته می‌شود و پایهٔ بیشتر ووی است که در شانگهای توسعه یافته و به نام شناخته می‌شود. شانگهایی به دلیل مرکزیت اقتصادی شانگهای و داشتن بیشترین جمعیت در بین سخنوران وو، بیشترین توجه را به خود جلب کرده‌است. به دلیل تأثیر شانگهایی، وو به‌طور کلی به اشتباه به سادگی «شانگهایی» معرفی می‌شود اما در واقع وو اصطلاح دقیق‌تری برای گروه‌بندی بزرگتری است که گونهٔ شانگهایی بخشی از آن است.
 زبان‌های وو، به ویژه ووی جنوبی، میان زبان‌شناسان به دلیل تنوع بسیار نسبت به سایر و اندک بین زیرگروه‌ها معروفند. برای سخنوران سایر زبان‌های چینی، وو اغلب زبانی نرم، سبک و روان به نظر می‌رسد. اصطلاحی در وجود دارد که به‌طور خاص این خصوصیات گفتار وو را توصیف می‌کند: 吴 侬 软 语 که به معنای «سخنرانی دلپذیر وو» است. از طرف دیگر، برخی از گونه‌های وو مانند ونژویی به دلیل تفاوت بسیار با سایر زبان‌های وو و غیر وو مشهورند. این تفاوت ونژویی به حدی است که در جنگ جهانی دوم برای جلوگیری از استراق سمع ژاپنی‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. ووزبانانی همچون و به موقعیت‌های مهمی در فرهنگ و سیاست چین نوین به دست آوردند.
{"title": "چینی وو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DA%86%DB%8C%D9%86%DB%8C_%D9%88%D9%88&oldid=30658842", "language": "fa"}