(به سمنانی: )، یکی از است. زبان سمنانی از شاخهٔ است و در عین حال زبان انتقالی میان و به‌شمار می‌آید. گروه زبان‌های حاشیه دریای خزر به دو گروه و (طبری) تقسیم می‌شود و همچنین مشتمل است بر که در غرب در هر دو سوی مرز و گویشور دارد و همچنین که در نواحی جنوب و جنوب غربی قزوین و نواحی‌ای از و و گویشور دارد. می‌گوید که سمنانی‌ها فارسی را با « » تلفظ می‌کنند. به اعتقاد و ، زبان سمنانی با و پیوند دارد. 
 این زبان با وجود برخی واژه‌های متداول در خانوادهٔ زبان‌های ایرانی، خود زبانی مستقل و کم‌وبیش خودکفا می‌باشد. در گروه‌بندی زبان‌های ایرانی نو، زبان سمنانی متعلق به گروه زبان‌های مرکزی ایران است. این زبان دارای لهجه‌های گوناگونی است که هیچ‌کدام کار یک لهجه را یکسره تمام نکرده‌اند. 
 که در حدود سال دربارهٔ این زبان پژوهش نموده، می‌گوید: 
 سمنانی زبانی انعطاف‌ناپذیر است. واژه‌های بیگانه را به سختی می‌پذیرد و حتی به نظر می‌رسد که تا حدود یکی دو سال گذشته در مقابل ورود واژه‌های نیز مقاومت به خرج داده باشد. همچنین خاصیت ترکیب‌پذیری و ساخت واژه‌های نو در این زبان در مقایسه با فارسی بسیار ضعیف است. 
 زبان سمنانی در بهمن ۱۳۹۴ از طرف سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری، در فهرست میراث معنوی کشور ایران به ثبت ملی رسید. 
 برخی از این دستورها بر این پایه‌اند: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 در گویش سمنانی ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی. 
 در جدول زیر فعل (لازم) رفتن (bešeyn) بر اساس گویش سمنانی در زمان‌های مختلف صرف می‌شود. (نمونه زیر براساس گویش سمنانی می‌باشد)
 چندین گویش در اطراف سمنان رواج دارند که شامل ، ، ، و می‌باشد.
{"title": "زبان سمنانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D8%B3%D9%85%D9%86%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34055128", "language": "fa"}