اشاره به بین و دارد. ژاپن جز اولین کشورهایی بود که حاکمیت پاکستان را به رسمیت شناخت، سه روز پس از استقلال این کشور در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ این کار را انجام داد. روابط دیپلماتیک این دو کشور پس از پایان اشغال ژاپن توسط متفقین به‌طور رسمی در آوریل ۱۹۵۲ برقرار شد. پاکستان نقش عمده ای در کمک به رفع اشغال و همچنین بازسازی از طریق صادرات گسترده و چشم پوشی از که ژاپن به این کشور بدهکار بود، ایفا کرد. روابط دو کشور از طریق به دلیل اتحاد پاکستان با تحت رهبری ، که ژاپن بخشی از آن بود، تقویت شد. روابط ژاپن و پاکستان به‌طور کلی پایدار مانده‌است، به استثنای دوره زمانی که و به دلیل آزمایش سلاح‌های هسته ای خود در سال ۱۹۹۸ تحت تحریم‌های ژاپن قرار گرفتند. پس از آن پاکستان بیش از ۲۶۰ میلیارد ین کمک و کمک از ژاپن و همچنین ۳ میلیارد ین سرمایه‌گذاری کرد. از سال ۲۰۱۵، حدود ۲۰۰۰ تبعه ژاپنی در پاکستان اقامت دارند در حالی که حدود ۱۲۷۰۸ تبعه پاکستانی در ژاپن اقامت دارند. حدود ۲۰٬۰۰۰ گردشگر ژاپنی بین سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ از پاکستان بازدید کرده و همچنان با تمرکز در سایتهای بودایی پاکستان ابراز علاقه می‌کنند. نمایندگان پاکستان در اول از طریق سفارت خود در و ژاپن از طریق سفارت خود در نمایندگی دارند. از سال ۲۰۱۵، تجارت دو جانبه بین ژاپن و پاکستان ۱٫۹ میلیارد دلار بود.
 تازه تأسیس پاکستان از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ نقش مهمی در تلاش برای برداشتن و بازگرداندن داشت. وزیر خارجه ایالات متحده، پاکستان را «برج قدرت» در معاهده سانفرانسیسکو توصیف کرد، پیمانی صلح که در ۸ سپتامبر ۱۹۵۱ بین ژاپن و متفقین در سانفرانسیسکو امضا شد. برخلاف بسیاری از کشورهای آسیایی، پاکستان برای کمک به کشور دوم در ساخت اقتصاد خود از جبران جنگ ژاپن چشم پوشی کرد. پاکستان همچنین در میان اولین کشورهایی بود که پیمان صلح ژاپن را تصویب کرد.
 و به ژاپن نقش اصلی را در احیای اقتصادی ژاپن پس از جنگ داشت زیرا منسوجات در واقع تنها صنعتی بود که در اشغال متفقین ادامه داشت. اولین مأموریت تجاری خود را به ریاست آر ایتون در ۱۹۴۸ به پاکستان فرستاد. دو ماه بعد، ژاپن یک قرارداد با پاکستان امضا کرد، که همچنین اولین توافق‌نامه تجاری بود که ژاپن با هر کشوری پس از جنگ امضا کرد. بیشتر صادرات پاکستان با پرداخت معوق بود زیرا ژاپن از نظر کمبود داشت. در عوض پنبه و جوت، پاکستان ماشین آلات نساجی را از ژاپن وارد کرد؛ بنابراین، یک رابطه تجاری سودمند متقابل بین آنها به‌وجود آمد. بعلاوه، یک آژانس رابط تجاری ژاپن در سال ۱۹۴۸ در کراچی تأسیس شد، که پس از جنگ نیز به عنوان منبع دیپلماتیک ژاپن خدمت می‌کرد. پاکستان در سپتامبر ۱۹۴۸ اولین مأموریت تجاری خود را به سرپرستی میرزا ابوالاسفاحی به ژاپن فرستاد تا صنعت منسوجات ژاپن را به سود پاکستان بررسی کند. یکی دیگر از مأموریت‌های تجاری به ریاست ای‌بی بلاتچلی در فوریه ۱۹۴۹ از پاکستان دیدار کرد و دو مأموریت تجاری دیگر به ترتیب به رهبری بی. دابلیو آدامز و ای‌بی اسنل از پاکستان دیدار کردند تا برای صنعت ژاپن پنبه و جوت را مذاکره کنند. این بازدیدها زمینه را برای بسیاری از هیئت‌های تجاری دیگر به پاکستان برای تقویت تجارت و ارتقا سایر فعالیت‌های اقتصادی بین دو کشور فراهم کرد.
 قبل از برقراری روابط منظم دیپلماتیک بین پاکستان و ژاپن، دفاتر رابط تجاری در و که از سال ۱۹۴۸ فعالیت می‌کردند، تنها منابع تجارت و روابط دیپلماتیک بودند. هر دو کشور در ۱۸ آوریل ۱۹۵۲، درست ده روز پس از تصویب پیمان صلح ژاپن، مأموریت‌های دیپلماتیک منظمی را ایجاد کردند؛ بنابراین، پاکستان از سال ۱۹۴۸ تماس‌های دیپلماتیک و تجاری خود را با ژاپن برقرار کرد؛ مدتها قبل از آنکه حاکمیت ژاپن توسط احیا شود.
 به منظور رفع کمبود شدید غذا در ژاپن که پس از جنگ ایجاد شد، پاکستان در سال ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ با حمل تابلوی راهنما «برنج اهدا شده به توسط دولت پاکستان» ۶۰٬۰۰۰ تن برنج را از طریق کشتی‌های «نیشیمن» به ژاپن حمل کرد. در دهه ۱۹۵۰ احساس ملی بین دو طرف چنین بود.
 
 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. « ». در ، بازبینی‌شده در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۱.
{"title": "روابط پاکستان و ژاپن", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7_%D9%BE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86_%D9%88_%DA%98%D8%A7%D9%BE%D9%86&oldid=34224421", "language": "fa"}