وسیعی است که در شرق ، شمال غربی و جنوب قرار دارد. نقطه تلاقی این سه استان در ناحیه‌ای در نزدیکی شمال ریگ یلان قرار دارد. ریگ یلان شکلی شبیه به مستطیل و گستره‌ای شمالی- جنوبی دارد. فاصله شمال تا جنوب این ریگ حدود ۱۵۰ کیلومتر و فاصله شرقی- غربی آن حدود ۷۰ کیلومتر است. این از غرب به چاله مرکزی ، از شمال به ، از شرق به ، ارتفاعات اسپی و اوخوران و از جنوب و جنوب غربی به و کال شور لوت محدود می‌گردد و تا بلوچ آب ادامه می‌یابد. ارتفاع کف دشت از در نواحی حاشیه غربی ریگ یلان، در حدود ۵۵۰ متر و در نواحی شرقی در حدود ۸۳۰ متر است. 
 این منطقه از خانواده تپه‌های عرضی بوده و اساساً از رشته‌های نامتقارن تشکیل شده‌است؛ و تقریباً اکثر اشکال تراکمی ماسه مانند در شرق ریگ، ، تپه‌های طولی در جنوب غرب ریگ و عرضی در شرق ریگ، هرم‌های ماسه ای به هم پیوسته (جنوب ریگ) و تپه‌های ماسه ای قیفی شکل در وسط ریگ دیده می‌شود. 
 از دیرباز بسیاری از محققان داخلی و خارجی تمایل داشته‌اند که به ریگ یلان سفر کنند اما به دلیل پیچیدگی عوارض و موانع طبیعی بسیار سخت، تنها و موفق شدند از ۱۸ تا ۲۱ مارس ۱۹۶۹ میلادی به بخش کم‌ارتفاع جنوب شرقی ریگ یلان وارد شوند.
همچنین استاد در طول سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۱ خورشیدی در طرح مشترک بررسی مناطق خشک با همکاری دانشگاه تهران و فرانسه حضور داشت و با ارائه کتاب ریگ‌زارهای مهم ایران، تلاش مؤثری در معرفی زمین‌چهره‌های ماسه بادی کشور به عمل آورد. فرج‌الله محمودی با کمک تصاویر و نقشه‌های هوایی به این نتیجه رسید که در ریگ یلان بلندترین تپه‌های ماسه بادی دنیا قرار دارد.
{"title": "ریگ یلان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%DA%AF_%DB%8C%D9%84%D8%A7%D9%86&oldid=33791748", "language": "fa"}