(زاده مه ۱۹۷۸) یک دیپلمات است که به عنوان اولین سفیر زن افغانستان در ایالات متحده آمریکا و در ، ، و از دسامبر ۲۰۱۸ تا ژوئیه ۲۰۲۱ خدمت کرده‌است. او از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ به عنوان اولین سفیر زن افغانستان در اندونزی، اولین سفیر در و سفیر آکردیته در خدمت کرد. او پیش از این در به عنوان مشاور برنامه‌ریزی و ارزیابی کار می‌کرد. او بعداً به پیوست، ابتدا به عنوان مشاور ارشد معاون وزیر امور خارجه، سپس به عنوان مدیر کل ابتکارات همکاری منطقه ای منصوب شد. قبل از ورود به دولت، او برای چندین سازمان غیرانتفاعی کار می‌کرد که عمدتاً بر حقوق زنان و آموزش فعالیت داشتند. او مدرک لیسانس را از در سال ۲۰۰۳ و مدرک کارشناسی ارشد در مدیریت دولتی و حقوق بین‌الملل را در به سال ۲۰۰۹ دریافت کرد. رحمانی متأهل و دارای یک دختر است که به سال ۱۳۹۳ شمسی به دنیا آمده‌است. دین او اسلام است. 
 رحمانی در سال ۱۹۷۸ در به دنیا آمد، یک سال قبل از . پس از خروج شوروی در سال ۱۹۸۹, کشور افغانستان وارد شد. به دلیل اصابت موشک‌ها به شهر، مدرسه او برای ماه‌ها تعطیل بود. در سال ۱۹۹۳، خانواده او به مهاجرت کردند. او در خاطراتش از این دوران می‌نویسد: «از دهه ۹۰، قحطی و خشکسالی بود، و در طول جنگ داخلی ۱۹۹۲–۱۹۹۶، ما به معنای واقعی کلمه از خانه‌هایمان رانده شدیم. یادم می‌آید خانواده‌مان همدیگر را در آغوش می‌گرفتند و فکر می‌کردند این آخرین شب زندگی ما خواهد بود.» 
 زمانی که در بود، به مدرسه‌ای رفت که توسط برای پناهندگان تأمین می‌شد، و بعداً به خاطر می‌آورد که به دلیل ازدحام بیش از حد، یک سال تحصیلی کامل در پشت بام درس خوانده‌است. رحمانی در مورد تجربیات خود گفت: «به عنوان یک زن افغان، خیلی زود، مانند بقیه همگروهانم، یادگرفتیم که باید تلاش کنی تا از آنچه که داری بهترین بهره را ببری.» رحمانی در سال ۱۹۹۸ به کابل بازگشت، اما به‌توجه به اجبار ، به جای پوشیدن ، از ترک خانه خودداری کرد. او در سال ۱۹۹۹ بورسیه ای از خدمات دانشگاه جهانی دریافت کرد و به رفت و در آنجا مدرک لیسانس خود را در رشته مهندسی نرم‌افزار دریافت کرد. رحمانی پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۲۰۰۴ به افغانستان بازگشت و برای سازمان‌های غیرانتفاعی مختلفی کار کرد و در نهایت تصمیم گرفت تمرکز شغلی خود را تغییر دهد و به تحصیل بازگردد. او در سال ۲۰۰۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مدیریت دولتی و حقوق بین‌الملل در در دریافت کرد. او یک کارشناس در شناخته می‌شود. 
 رحمانی پس از فارغ‌التحصیلی با مدرک خود در سال ۲۰۰۴، به افغانستان بازگشت و برای چندین سازمان غیرانتفاعی با تمرکز بر حقوق بشر، توانمندسازی زنان و آموزش کار کرد. او همچنین به‌عنوان کارشناس موضوعی با مرکز آموزش نیروهای مشترک ، و مشاور ، مشاور در نیویورک، مشاور وزارت تجارت و امور بین‌الملل کارهایی را عهده‌دار شد. در این مدت رحمانی روی سند ازدواج در کار کرد که حقوق عادلانه را برای خانواده تضمین می‌کرد و به جمع‌آوری داده‌ها در سطح ملی کمک می‌کرد. او در سال ۲۰۰۷ جایزه بهترین را از به خاطر کارش بر روی این سند دریافت کرد. 
 رحمانی ابتدا در و سپس به عنوان مشاور ارشد معاون وزیر امور خارجه در سال ۲۰۱۱ به دولت افغانستان پیوست. وی از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ به عنوان مدیر کل همکاری‌های منطقه ای افغانستان شروع به فعالیت کرد. در این پست، او ابتکارات همکاری منطقه‌ای مهمی مانند فرایند قلب - را آغاز و ترویج کرد. 
 از ژوئن ۲۰۱۶ تا دسامبر ۲۰۱۸، رحمانی به عنوان اولین سفیر زن افغانستان در ، سفیر غیر مقیم در ، و اولین سفیر در خدمت کرد. او دومین زنی بود که توسط به عنوان سفیر منصوب شد. این انتصاب بابت شعار اشرف غنی در خصوص قول انتخاباتی او برای پست‌های بیشتر به زنان صورت گرفت. او گفت که زنان مسلمان می‌توانند روایتی از یک «مسلمان پویا» باشند و ثابت کنند که دین اسلام یک نیروی ثابت نیست. 
 در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۸، رحمانی از سوی رئیس‌جمهور غنی به عنوان سفیر در ایالات متحده منصوب شد که اولین زنی بود که این سمت را به دست آورد. او درست زمانی که اعلام کرد قصد دارد را از کشور افغانستان خارج کند، این سمت را بر عهده گرفت. او گفت: «با زنان مانند یک اقلیت رفتار شده‌است، اما آنها اقلیت نیستند. زنان و جوانان با هم در واقع اکثریت هستند و حاضر نیستند از حقوق خود چشم پوشی کنند. آنها حاضر نیستند حقوق انسانی خود را زیر پا بگذارند و به روزگار گذشته بازگردند.» او جایگزین شد که سه ماه پیش از آن استعفا داده بود تا مشاور امنیت ملی شود. رحمانی همچنین به عنوان سفیر غیر مقیم افغانستان در ، ، و خدمت کرد. 
 رحمانی چندین سال را در سازمان‌های غیرانتفاعی که بر حقوق زنان و آموزش متمرکز بودند کار کرد. در این زمان، کار او به ویژه بر اصلاح قانون خانواده در زمینه مسلمانان متمرکز بود. او ضمن خدمت به عنوان سفیر در اندونزی، در افتتاحیه کنگره علمای زن اندونزی نیز شرکت کرد. پس از سفیر شدن در ایالات متحده، او به دفاع از حقوق زنان، به ویژه نقش زنان در روند صلح ادامه داد. او به‌طور مداوم این گفته را که یک توافق صلح که نیمی از جمعیت را نادیده می‌گیرد، کارساز نخواهد بود، در مجالس متفاوتی می‌گوید. او استدلال می‌کند که نقش اساسی زنان در روند صلح باعث می‌شود که حقوق زنان نه تنها یک موضوع اخلاقی، بلکه یک موضوع امنیت ملی باشد. 
 رحمانی در ماه می ۲۰۱۹ پس از اینکه سفیر آمریکا در گفتگوهای مستقیم با طالبان شرکت کرد، از انتقاد کرد و گفت: «آنها دولت ما نیستند، آنها نمایندگان ما نیستند» او تأکید کرد که خواهان پایان دادن به این مذاکرات است. از رحمانی به عنوان «یک مدافع سرسخت صلح در شرایط افغانستان» یاد کرد. او بارها در مورد نیاز طالبان به تعامل مستقیم با جامعه و دولت افغانستان در صورت تبدیل شدن به بخشی از آن صحبت کرده‌است. به گفته رحمانی، «اگر خواهان صلح هستند، باید با دولت بنشینند.» 
 
 
 
 با انتشار یک سلسله گزارش‌های رسانه ای، اتهاماتی را علیه رحمانی از جمله در مورد پروژه ساختمانی در سفارت دی سی منتشر کرده‌است. با پرداختن به اتهامات خاص پژواک، ادعای آنان را به‌طور کامل رد کرد. 
 رحمانی با انتشار مقاله ای از طریق پلتفرم رسانه ای افغانستان ۸ صبح، این اتهامات را رد کرد و خواستار تحقیقات کامل شد. او در این مقاله گفت که گزارش پژواک مغرضانه است، نتیجه‌گیری آنها با اسنادی که منتشر کرده بودند در تضاد با هم هستند و برای تخریب شخص او به دلیل زن بودن منتشر شده‌است. او همچنین مدعی شد که حملات مکرر بی اساس از سوی خبرگزاری‌های محلی را تحمل می‌کند.
{"title": "رویا رحمانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%A7_%D8%B1%D8%AD%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34268009", "language": "fa"}