یا یا یک است که به ، و بسیار نزدیک است. این زبان دارای ۴٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ گویشور در عمان و ایران است. گستردگی این گویش در دو سوی است. این زبان تنها زبان ایرانی است که به‌طور انحصاری در گفتگو می‌شود.
 برخی منابع زبانی همچون آن را زبانی مستقل، برخی همچون آن را گویشی از زبان لری و عده‌ای آن را از گویش‌های زبان اچمی می‌دانند. ویژگی‌ها و واژگان مشترک بسیاری نیز میان این گویش با زبان وجود دارد. 
 به‌طورکلی، جغرافیای گویش‌وران کمزاری (کومزاری) در دو سوی است. بخشی از گویش‌وارن کمزاری در جنوب ایران و بخشی در شمال کشور ساکن هستند. کمزاری همچنین در روستای ، شهر و دبا در شبه‌جزیرهٔ در و نیز صحبت می‌شود. در این زبان هنوز شکل اصلی خود را حفظ کرده، ولی در ، و دبا به‌دلیل گستردگی استفاده از زبان عربی در اداره‌ها، مدرسه‌ها و رادیو و تلویزیون، در کمزاری تعداد زیادی واژهٔ عربی وارد شده‌است.
 کمزاری را یک زبان ایرانی جنوب‌غربی مستقل می‌داند. و ، گویش کمزاری را گویشی از معرفی می‌کنند. ، زبان‌شناس روس، عقیده دارد که کمزاری یکی از لهجه‌های است. همچنین پژوهشگر عمانی ، مکیه کمزاری بر این باور است که بیشترین نزدیکی زبانی میان کمزاری با زبان اچمی دیده می‌شود. با این حال، کمزاری شباهت‌های زیادی نیز با گویش دارد. از دیگر ویژگی‌های کمزاری این است که برای گویش‌وران لری قابل فهم می‌باشد. 
 در گسترهٔ پراکندگی کمزاری در عمان، عربی زبان رسمی است. ارتباط مستمر کمزاری‌ها با عرب‌ها در عمان، پیدایش مجموعه‌ای (بیش از ۳۰٪) از واژه‌های عربی در واژگان کمزاری و نیز پدیدهٔ تداخل آوایی (بیشکار از واژهٔ کهن‌ترِ «پیشکار»، «حین» از واژهٔ کهن‌ترِ «آهن»، و غیره) در آواهای آن را سبب شد. در کمزاری، همانندی‌هایی با زبان عربی دیده می‌شود که احتمالاً به‌سبب رشد همگراییِ این زبان‌هاست؛ مانند ساختارهایی با معنی «داشتن» با حرف اضافهٔ حالتِ بایی: وای مه («با من»، «من دارم»)، مقایسه کنید با: عربیِ مَعَهُ (با او)، و نیز در ترکیب صفت و موصوف که در زبان عربی، صفت ازلحاظ شمار و معرفه یا نکره بودن با اسم مطابقت می‌کند. 
 کمزاری دارای شماری همخوان است که همگی به جز ( ) جفت هستند. 
 کمزاری دارای در واکه‌هایش و دارای پنج واکه بلند و سه واکه کوتاه است. واکه‌ها هیچ‌گاه در مستقیم بیان نمی‌شوند؛ و توسط یک‌نیمه‌واکه همچون و /w/ یا یک ایست زبانی همچون ( ) جدا می‌شوند.
 کمزاری بسیاری از خواص زبان‌های کهن ایران را تاکنون محفوظ داشته‌است؛ مانند صرف نام‌ها در حالت‌های هفت‌گانه و به‌کاربردن پیشوندهای متعدد برای فعل‌ها.
 در گفتگوهای روزمره معمولاً «مَ» ، «تُو» و «یِ» (برای من، تو، او) به‌کار می‌رود.
 عناصر زبان فارسی در لارکی به‌فراوانی یافت می‌شوند، ولی بعضی اندکی تغییرشکل داده‌اند؛ مانند:
خانه = خانوغو، 
مرد = مردوکو
 چند جملهٔ کوتاه به زبان لارکی:
{"title": "زبان کمزاری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D9%85%D8%B2%D8%A7%D8%B1%DB%8C&oldid=34203720", "language": "fa"}