در کامپیوتری برای ساخت رویه‌های صاف توسط زیربخش است. این الگوریتم توسط و جیمز اچ کلارک
در سال ۱۹۷۸ به عنوان عمومی سازی رویه‌های بی‌اسپلاین یکنواخت دومکعبی برای توپولوژی‌های دلخواه توسعه داده شد. در سال ۲۰۰۵ ادوین کتمول به همراه تونی دیروز و جاس استم به دلیل کارهای خود
در زمینه رویه‌های زیربخش و کاربردهای آنها جایزه دست‌آوردهای فنی را بدست آورد.
 رویه‌های کتمول-کلارک به صورت بازگشتی با پالایه‌های زیر تعریف می‌شوند:
با شبکه چند ضلعی یک چندوجهی دلخواه . تمام راس‌های این شبکه نقاط اصلی خوانده می‌شوند.
 
 
 
 P که در آن هر نقطه وسط متوسط دو راس انتهایی است در نظر بگیرید. هر نقطه اصلی را به نقطه:: ببرید
این نقطه P، R و F با وزنهای به ترتیب (n-3)، 2 و ۱ است.
 
 شبکه جدید شامل مربع‌هایی است که در حالت کلی مسطح نیستند. شبکه جدید نسب به شبکه قبلی صافتر به نظر خواهد رسید.
 تکرار زیربخش‌ها شبکه صافتری ایجاد می‌کرند و می‌توان نشان داد رویه محدود به دست آمده از این روند پالایش حداقل در راس‌های استثنایی و در شرایط دیگر . بعد از یک تکرار تعداد راس‌های استثنایی روی وجه ثابت باقی می‌ماند.
 فرمول مرکز ثقل که به دلخواه به نظر می‌رسد توسط کتمول و کلارک بر مبنای زیبایی سطح حاصل و نه بر مبنای اشتقاق ریاضی است. با این وجود تلاش زیادی از سوی کتمول و کلارک انجام شد تا نشان بدهند که این شیوه رویه‌های بی‌اسپلاین دومکعبی تولید می‌کند.
 محدودیت رویه‌های زیربخش کتمول کلارک را می‌توان به شکل مستقیم بدون پالایش بازگشتی ارزیابی کرد. این کار با استفاده از شیوه جاس استم ممکن است. این شیوه پالایش بازگشتی را به شکل یک مسئله ماتریس نمایی تبدیل می‌کند که به شکل مستقیم با استفاده از قطری‌سازی ماتریس قابل حل کردن است.
{"title": "رویه زیربخش کتمول-کلارک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%DB%8C%D9%87_%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D8%A8%D8%AE%D8%B4_%DA%A9%D8%AA%D9%85%D9%88%D9%84-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D8%B1%DA%A9&oldid=17914750", "language": "fa"}