(به : ) یا بخشی از است که بین و قرار دارد و بیشترِ گوارش و جذب مواد غذایی در آن انجام می‌شود. مواد ، (پانکرِآس) و (زَهره) به روده کوچک می‌ریزند.
 روده کوچک، دارای سه ناحیه مجزا است: (دوئودِنوم)، (ژِژونوم) و (ایلِئوم).
 روده کوچک طولانی‌ترین بخش دستگاه گوارش است که حدود ۵ تا ۶ متر طول دارد. چون قطر این است (فقط ۲ تا ۴ سانتیمتر) به آن روده باریک یا روده کوچک گفته می‌شود (در مقایسه با روده بزرگ که قطرش ۶ سانتی‌متر است).
 اولین قسمت از روده کوچک که بلافاصله پس از قرار دارد، اصطلاحاً نامیده شده‌است. دوازدهه کوتاه‌ترین بخش از روده کوچک است. دو بخش دیگر از روده کوچک، پس از دوازدهه قرار دارند. این دو قسمت به ترتیب عبارت‌اند از و .
 وقتی خوراک از معده وارد می‌شود، به علت آمیخته بودن با ترشی معده، هنوز اسیدی می‌باشد. در محل دوازدهه، یک شیره گوارشی قلیایی به نام به این غذا اضافه می‌گردد تا حالت اسیدی آن را خنثی نماید. این شیره گوارشی از ترشح می‌گردد و حاوی آنزیم‌هایی است که باعث ادامه گوارده شدن غذا می‌شود. لوزالمعده می‌تواند‌ تحت تاثیر هورمون قرار بگیرد و ترشح بی‌کربنات سدیم را افزایش دهد. نیز کمی پس از ورود معده به درون دوازدهه در همین محل به غذا اضافه می‌گردد. صفرا فاقد و ترکیبی است از ، ، ، و رنگ‌ها مثل و .
 در روده کوچک بر اثر عمل ، به ، کربوهیدرات‌ها به و سایر قندهای ساده‌، و چربی‌ها به و تجزیه می‌گردند. لیپیدها (گلیسرول، اسیدهای چرب و ) با قاعده انتشار از یاخته‌های پوششی روده کوچک عبور کرده و با کمک و این یاخته‌ها دوباره به صورت ساخته شده و سپس به همراه فسفولیپیدها و کلسترول‌ها و پروتئین‌ها به شکل ذرات با قاعده از یاخته خارج می‌شوند و جذب رگ‌های لنفی می‌گردند اما مستقیماً وارد کبد نمی‌شوند. سپس خوراک گوارش‌یافته از طریق دیواره روده کوچک به جریان خون جذب می‌شود. بر اثر انقباض‌های موجی‌شکل و منظم ماهیچه‌های دیواره روده‌ها، غذا در طول روده حرکت کرده و به جلو می‌رود. این حرکت را اصطلاحاً حرکت کِرمی (پریستالسیس) می‌نامند. علاوه بر این حرکت، حرکت قطعه قطعه کننده وجود دارد که به صورت انقباض‌های یک در میان می‌باشد.
 دیواره روده‌ها صاف نیست بلکه دارای میلیون‌ها چین‌خوردگی است. بر روی این چین‌ها ایجاد می‌شود. سطح غشای یاخته‌های پوششی روده کوچک در سمت فضای روده چین می‌خورد و ریزپرز را به وجود می‌آورد. پرزها باعث می‌شوند که سطح وسیعی در روده‌ها ایجاد شود تا جذب خوراک بهتر صورت گیرد.
 را نیز مثل سایر نقاط می‌توان به انقباضات مخلوط‌کننده و پیش برنده تقسیم کرد. با این وجود این تقسیم‌بندی چندان دقیق نیست چراکه عملاً کلیهٔ حرکات رودهٔ باریک لااقل تاحدودی موجب مخلوط شدن و به جلو رانده شدن غذا می‌شود. 
 هنگامی که قسمتی از رودهٔ باریک بوسیلهٔ متسمع می‌شود این اتساع (کشش) موجب بروز انقباضات موضعی می‌شود که به فواصل معین در طول به وجود می‌آیند. این انقباضات ریتمیک با ۱۱ تا ۱۲ بار در دقیقه یا فرکانس‌های تدریجاً کمتری تا ۷ بار در دقیقه در انتهای ایجاد می‌شود. طول هر انقباض در حدود یک سانتی‌متر است. 
 کیموس در روده به وسیلهٔ امواج دودی به جلو رانده می‌شود. این امواج در هر نقطه از رودهٔ باریک شروع می‌شوند وبا سرعت نیم تا ۲ سانتی‌متر در ثانیه(۷۲ متر در ساعت) به طرف سِیر می‌کنند. این امواج در قسمت‌های ابتدایی روده سریع تر و در قسمت‌های انتهایی آهسته‌تر حرکت می‌کنند. در حالت کلی این امواج، امواجی ضعیف هستند و معمولاً پس از مسافت حدود ۱۵ سانتی‌متر از بین می‌روند. 
 عمل امواج دودی در رودهٔ باریک نه فقط جلو بردن کیموس به سوی بلکه همچنین پخش کردن کیموس بر روی مخاط روده است.
{"title": "روده کوچک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%AF%D9%87_%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9&oldid=35023389", "language": "fa"}