(به : ) به معنای «دارنده جلال و شکوه و فروغ» ؛ نام یکی از ؛ این بخش‌ها که «ربع» نامیده می‌شده‌اند عبارتند از: ، ربع ریوند، ، . « » از نقاط شناخته شده ناحیه ریوند است. این ناحیه با جای‌نام‌های یاد شده در متون و تاریخی همچون: ، ، و دارای ارتباط و پیوستگی جغرافیایی، تاریخی و فرهنگی است. 
 ، قرن چهارم هجری، از سه تن مشایخ مؤلف ریوند به نام‌های ابراهیم بن احمد بن محمد بن عبدالله ریوندی، سهل بن احمد بن سهل ریوندی -ابوسعید مزکّی- و محمد بن احمد بن هارون ریوندی -ابوبکر شافعی نیشابوری- یاد کرده‌است. همچنین ، در کتاب خود دربارهٔ دو تن از دانشورزان ریوند؛ أبوسعید سهیل بن أحمد بن سهل الریوندی النیسابوری (دانشمند علوم حدیث، متوفی ۳۵۰ق) و محمد بن الحسن بن علی بن عبدالرحمن ابن التیلویه أبوالفضائل المعینی الریوندی الفجکشی (دانشمند لغت‌شناس و ادیب، متوفی ۵۳۷ق) نوشته‌است. همچنین حاکم، سه تن دیگر از اهالی سرشناس ریوند را چنین یاد می‌کند: «در اولِ اسلام، حکّام ، سه برادر بودند: محمد و عطریف و مسیّب، هر سه از ریوند. هر یک، در آن مملکت، درم و دینار بسیار زدند و آثار آن پیداست.» 
 چنان‌که در تعلیقات تاریخ الحاکم آمده‌است: ربع‌های نیشابور، از مرکز شهر (مسجد جامع) در جهت صحرا و کوه، به چهار طرف، کشیده می‌شده‌است. حدود ربع ریوند نیز از مسجد جامع در مرکز شهر، آغاز می‌شده و با گسترش در درازای سیزده‌فرسنگی به سوی غرب شهر نیشابور، به قریه احمدآباد در مرز (در غرب نیشابور) می‌رسیده. پهنای ناحیه ربع ریوند، پانزده فرسنگ و از مرز (در شمال شرقی نیشابور) تا مرز (یا کنونی، در جنوب نیشابور) بوده‌است.
{"title": "ریوند (ربع)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%AF_(%D8%B1%D8%A8%D8%B9)&oldid=33736490", "language": "fa"}