(Rivāyatī Ēmēdī Ašawahištān) یکی از آثار اصلی دینی به زبان در اواخر سده نهم و اوایل سده دهم میلادی است. این اثر، مجموعه‌ای از قانون‌های مذهبی، اجتماعی و مدنی و بازتاب موثقی از آیین‌ها و عادات روزگار ایرانی است و به موضوعات گوناگون از جمله قانون خانواده، انواع ازدواج، مسائل طهارت و غیره می‌پردازد. روایت امید اشوهیشتان چهارمین و واپسین روایت از روایات پارسیگ به‌شمار می‌آید، که توسط موبدان دوره اسلامی نوشته شده است. نویسنده این کتاب، امید پسر اشوهشت، دوره خود و از نوادگان بود. روایت امید اشوهیشتان دربرگیرنده چهل‌وچهار پرسش است، که از سوی موبدی به نام ، پسر مهرآتش، نوه آذرگشنسب از امید اشوهیشتان پرسیده می‌شود. واژه عربی «روایت» در نام این کتاب و آثار مشابه در دوره پس از اسلام توسط زرتشتی به جای واژه پارسیگ (nigēz) به کار رفت. از این اثر تنها یک دست‌نوشته به جا مانده که متعلق به بود. دکتر این اثر را از پارسی میانه به فارسی ترجمه کرد و نشر مرکز در سال هزار و سیصد هفتاد شش اقدام به چاپ آن کرد.
{"title": "روایت امید اشوهشتان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF_%D8%A7%D8%B4%D9%88%D9%87%D8%B4%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=33668843", "language": "fa"}