با اشتباه نشود. یا یکی از سه هستند. آن‌ها در کتیبه‌های کنعانی در سراسر منطقه مدیترانه مستند شده‌اند. گویش‌های آن در درجه اول با اشاره به جغرافیای نام‌گذاری شده‌اند: عبری، فنیقی/کارتاژی، عموری، عمونی، اکرونی، موابی و ادومی؛ این گویش‌ها برای یکدیگر قابل درک بودند و تفاوت‌های میان آن‌ها از تفاوت‌های گویش‌های نوین بیشتر نبود. این خانواده از زبان‌ها اولین گروه از زبان‌های تاریخی هستند که از برگرفته از برای نوشتن استفاده کردند.
 آن‌ها توسط باستان در مناطق و تکلم می‌شدند، که امروزه شامل ، ، ، ، ، و همچنین برخی مناطق حاشیه‌ای جنوب غربی ، جنوب غربی و شمال می‌شود. شامل ، ، ، ، ، ، (از جمله و )، (از جمله )، و می‌شوند. اگرچه عموریان در میان قوم کنعانیان گنجانده می‌شوند، اما زبان آن‌ها گاهی جزو خانواده کنعانی محسوب نمی‌شود.
 زبان‌های کنعانی حداقل تا قرن چهارم میلادی به صورت ادامه داشتند. امروزه تنها زبان زنده کنعانی است. این به دلیل استفاده مداوم از آن در توسط بسیاری از به عنوان یک و و همچنین در بود. این زبان همچنین در میان به عنوان یک زبان مذهبی باقی مانده‌است. عبری توسط فعالان سیاسی و فرهنگی یهودی، به ویژه ، در سراسر اروپا و ، به عنوان یک روزمره زبان در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ احیا شد. در اواسط قرن ۲۰، به عنوان زبان اصلی تبدیل شده بود و بعداً به عنوان شناخته شد.
 زبان‌ها یا گویش‌های کنعانی را می‌توان به موارد زیر تقسیم کرد: 
 
 
 
 سایر زبان‌های احتمالی کنعانی:
{"title": "زبان‌های کنعانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%DA%A9%D9%86%D8%B9%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34310930", "language": "fa"}