(به انگلیسی: Gravity casting) یکی از ریخته‌گری‌هایی است که با قالب دائمی انجام می‌شود. در این نوع مذاب فلز با کمک زمین و وزن خود به درون قالب هدایت می‌شود.
 قالب قبل از ریژه ریزی (بارریزی)، معمولاً گرم می‌شود و برای تولید قطعات ریختگی مرغوب همواره بایستی قالب را کنترل نمود تا در ویسکوزیته مذاب تأثیر مخرب نداشته باشد. چگونگی خروج قطعه ریختگی از داخل قالب مهم می‌باشد. در قطعات ماهیچه‌دار، باید ماهیچه فلزی به سرعت از داخل قالب بیرون کشیده شود، در غیر اینصورت نیروی انقباض حاصل از انجماد مذاب به حدی خواهد بود که امکان خروج ماهیچه فلزی را غیرممکن می‌سازد بدین ترتیب در اغلب موارد به جای استفاده از ماهیچه فلزی از ماهیچه‌های ماسه‌ای یا گچی استفاده می‌شود که می‌توان آن را یک روش نیمه دائمی محسوب کرد.
 قالب ریژه از نوع قالب دائمی می‌باشد که برای تهیهٔ تعداد زیادی قطعهٔ یکسان به‌طور مکرر و پشت سر هم مورد استفاده قرار می‌گیرد. جنس این قالب‌ها معمولاً با توجه به درجه حرارت بارریزی مذاب، اندازهٔ قطعه ریختگی، تعداد قطعات ریختگی در هر قالب و قیمت مواد قالب انتخاب می‌گردد و معمولاً از چدن خاکستری، فولاد و برنز ساخته می‌شوند. نحوه پر شدن قالب‌های ریژه براساس مذاب می‌باشد. این قالب‌ها عموماً برای از طریق تهیه می‌گردند ولی برای تولید کم و پایین آوردن هزینه قالب سازی، این قالب را به روش ریخته‌گری ساخته و سپس به منظور دستیابی به ابعاد نهایی روی آن‌ها و انجام می‌شود. قالب‌های ریژه معمولاً دو یا چند تکه بوده و به وسیله پیچ، گیره، اهرم و … به هم جفت می‌شوند.
 بعد از اتمام عملیات قالب‌گیری، قطعهٔ تولید شده باید سرد شود که سرعت سرد شدن آن بستگی به ضخامت قطعه و روشی که برای خنک کردن انتخاب شده‌است، دارد. ابزار شکل دهنده محصول که قالب نامیده می‌شود به روش دستی یا با استفاده از سیستم‌های هیدرولیکی و پنوماتیکی انجام می‌شود.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 قالب ریژه به سه روش تولید می‌شود
 که برای تولید قطعات با ضخامت کم و با قطعات با ضخامت زیاد مورد استفاده قرار می‌گیرد و تمام مراحل به صورت دستی و بدون استفاده از دستگاه انجام می‌شود. این روش هنوز کاربردهای زیادی دارد.
 برای تولید قطعه در تعداد زیاد استفاده می‌شود و باز و بسته شدن قالب به وسیله سیستم‌های هیدرولیکی یا پنوماتیکی انجام می‌شود. اما قالب به صورت دستی پر می‌شود.
 در این روش تمام مراحل از جمله ریختن مواد، بستن قالب، انجماد و خارج کردن قطعه به صورت اتوماتیک و با دستگاه انجام می‌شود.
 در ریخته‌گری قالب ریژه از فلزها و آلیاژهای به خصوصی استفاده به عمل می‌آید که در ذیل به شرح آن می‌پردازیم:
 اگر بخواهیم قطعاتی که تقریباً وزن بین ۳۴۵ – ۷۰ کیلوگرم دارند را به تعداد زیاد تولید کنیم بایستی از آلیاژ آلومینیوم در قالب ریژه استفاده کنیم.
 از آنجایی که این نوع آلیاژ قابلیت کمی برای ریخته‌گری دارند برای قطعاتی که وزن ۳۰ – ۱۰ کیلوگرم دارند و قصد تولید تعداد بالا از آن را داریم مورد استفاده قرار می‌گیرند.
 استفاده از آلیاژ مس و برنج در قالب ریژه معمول است. از آنجایی که درجه انجماد آلیاژ مس بالا بوده که در نتیجه سرعت انجماد بالایی خواهد داشت باید به سرعت بعد از ریختن مواد مذاب و انجماد ماهیچه فلزی از قالب بیرون بیاوریم در غیر این صورت به علت انقباضی که رخ می‌دهد موجب ماهیچه در داخل قطعه می‌شود. آلیاژ مس برای تولید انبوه قعاتی که وزن کمتر از ۱۰ کیلوگرم دارند مورد استفاده قرار می‌گیرد.
 آلیاژ روی بیشتر در روش استفاده می‌شود و در روش ریژه به ندرت به کار می‌رود.
 برای تولید تعداد بالایی از قطعات که تقریباً وزن ۱۴ کیلوگرم دارند از چدن خاکستری در روش ریژه استفاده می‌شود.
{"title": "ریخته‌گری ثقلی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%D8%AE%D8%AA%D9%87%E2%80%8C%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D8%AB%D9%82%D9%84%DB%8C&oldid=34511643", "language": "fa"}