یا (به : ) (/ˈɡeɪɡən/) (زادهٔ ۸ ژانویهٔ ۱۸۶۶ در ، ، ، درگذشتهٔ ۲۷ اکتبر ۱۹۴۳ در ) نخستین انگلیسی‌زبان، اولین مترجم به (۱۸۸۹)، و شهیر ایرلندی‌الاصل انگلیسی بود که بعدها به تابعیت آمریکا درآمد.
 گیگن در سومین سال زندگی‌اش از پله‌ها افتاد و در نتیجهٔ این تصادف در طول مابقی عمرش معلول بود و به‌زحمت و با کمک عصاهای زیربغل راه می‌رفت. گوئی به‌خاطر این معلولیت فیزیکی، از جوانی توانائی‌های ذهنی خارق‌العاده‌ای از خود نشان داد - به‌ویژه در ارتباط با فراگیری زبان‌های گوناگون. هنگامی که ۱۷ سال داشت به زبان‌های شرقی علاقه‌مند شد و در سال ۱۸۸۴ برای تحصیل در رشتهٔ زبان چینی وارد شد. از آنجا که دانش‌جوئی برجسته بود، موفق به دریافت دو بورس نیز گردید، ولی مدرک دانشگاهی اتمام دورهٔ زبان چینی به او اهدا نشد، چرا که تا سال ۱۹۳۶ برای اتمام رشتهٔ زبان چینی در اصولاً مدرکی داده نمی‌شد.
 در همان پائیز سال ۱۸۸۷ (هنگامیکه به‌تازگی در جهان منتشر شده بود)، گیگن مقاله‌ای راجع به زبان جدید اسپرانتو خواند، و فوراً با دکتر ، مبدع اسپرانتو، به لاتین مکاتبه کرد. در پاسخ به این نامهٔ او، زامنهوف روایت آلمانی خود را برای او ارسال کرد. گیگن توسط این کتاب زبان اسپرانتو را به‌خوبی آموخت، و پس از مدت کوتاهی روایت انگلیسی این کتاب را نیز از زامنهوف دریافت کرد. این ترجمه، که توسط یکی از اهالی و با نام مستعار «J. St.» (که نام واقعی‌اش Julian Steinhaus بود) انجام شده بود، همراه با اشتباهات و کج‌فهمی‌های زیادی بود. گیگن در پاسخ به دکتر زامنهوف، ضمن ابراز این موضوع، گفت که این روایت تنها باعث به استهزاء گرفتن اسپرانتو توسط خوانندگان انگلیسی‌زبان آن خواهد شد. در نتیجه، زامنهوف از گیگن درخواست کرد تا خودش ترجمهٔ مناسبی از روایت آلمانی این کتاب به انگلیسی بکند. گیگن این کار را به انجام رسانید، و به این ترتیب ترجمهٔ اشتینهاوس جمع‌آوری و ترجمهٔ گیگن در سال ۱۸۸۹ منتشر گردید. در شمارهٔ گیگن ۲۶۴ است.
 ریچارد گیگن در پایان سال ۱۸۸۷ را به قصد ترک کرد و در آن‌جا معلم شد و در سال ۱۸۹۱ هم‌راه با مادر بیوه و برادران و خواهرانش به ده‌کدهٔ واقع در گوشهٔ شمال‌غربی آمریکا، مهاجرت کرد. از آن‌جا که در محیط ماهی‌گیری-زراعی این منطقه کار مناسبی برای او یافت نمی‌شد، در سال ۱۸۹۳ به در ایالت رفت و به کار برای اسقف و سپس کنسول انگلستان و در آن‌جا مشغول شد. در همان زمان با چند تن از دیگر، را تأسیس کرد و خودش آثار باارزشی را دربارهٔ ارتباط بین سامانه‌های نوشتن زبان‌های شرقی و آمریکایی و هم‌چنین سامانه‌های گاه‌شماری تألیف نمود.
در سال ۱۹۰۳ دعوت قاضی معروف را پذیرفت و برای تندنویسی در دادگاه به مهاجرت کرد. در سال ۱۹۰۵ (سال برپائی در فرانسه)، گیگن به‌عنوان رئیس ، که به‌تازگی تأسیس شده بود، انتخاب شد و لی به‌خاطر دوری خود، قادر به ریاست آن نگردید.
 علی‌رغم آب‌وهوای سخت آلاسکا، سبک زندگی غیررسمی آن و امکان مطالعهٔ زبان و دیگر زبان‌های بومی منطقه از نزدیک، ماندن در آن‌جا را برای گیگن خوشایند می‌ساخت. او زندگی ساده‌ای داشت و اغلب در کلبه‌های چوبی ساکن بود و اکثر ساکنان نمی‌دانستند که هم‌سایهٔ آن‌ها مشهور است، که بر ده‌ها زبان جهان تسلط دارد و با بزرگ‌ترین زبان‌شناسان و مجلات زبان‌شناسی دنیا در ارتباط است.
گیگن بزرگی بود و در آغاز تأسیس اسپرانتو (۱۹۰۵)، که بعدها به تبدیل شد، به‌عنوان عضوی از آن انتخاب گردید.
استفادهٔ او از اسپرانتو، به‌خاطر دورافتاده بودن محل اقامتش، اکثراً به‌صورت کتبی بود و نخستین که با او صحبت شفاهی می‌کرد، (Wilhelm Heinrich Trompeter) بود (دههٔ ۱۸۹۰).
متآسفانه بسیاری از کتاب‌ها و نامه‌نگاری‌های باارزش او با بزرگانی مانند و مطالب نایاب بسیاری در مورد زبان‌های ناشناخته، هنگام آتش‌سوزی خانه در سال ۱۹۰۶ از بین رفتند.
به احتمال قوی، برجسته‌ترین اثر گیگن در زمینهٔ زبان‌شناسی تدوین واژه‌نامه و گرامر زبان جزایر آلاسکا است، که از سال ۱۹۰۳ بر روی آن کار می‌کرد و تنها یک سال پس از فوتش، در سال ۱۹۴۴ منتشر گردید، که هنوز هم اصلی‌ترین اثر به زبان انگلیسی در این زمینه به‌شمار می‌آید.
{"title": "ریچارد اچ. گیگن", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%DA%86%D8%A7%D8%B1%D8%AF_%D8%A7%DA%86._%DA%AF%DB%8C%DA%AF%D9%86&oldid=34861761", "language": "fa"}