، یا روشی برای تبادل پیام («نامه») بین افرادی است که از وسایل الکترونیکی استفاده می‌کنند. اولین استفادهٔ محدود از رایانامه در دههٔ ۱۹۶۰ به وقوع پیوست، در آن زمان کاربران فقط می‌توانستند برای کاربران همان رایانه، ایمیل ارسال کنند. برخی از سیستم‌ها همچنین نوعی ارائه می‌کردند، طوری که فرستنده و گیرنده باید همزمان می‌بودند. به عنوان مخترع رایانامهٔ شبکه‌ای (امروزی) شناخته می‌شود. او با استفاده از علامت (اَت ساین) نام کاربری را با مقصد پیوند داد و در سال ۱۹۷۱ اولین سیستمی را ساخت که قادر به ارسال پیام بین کاربران در مختلف در سراسر بود. در اواسط دهه ۱۹۷۰، این روش به عنوان رایانامه شناخته شد.
 رایانامه در و کار می‌کند. سیستم‌های امروزه بر اساس مدل فعالیت می‌کنند. رایانامه پیام‌ها را می‌پذیرند، ارسال و ذخیره می‌کنند. نه کاربران و نه رایانه‌های آنها ملزم نیستند همزمان آنلاین باشند. آنها معمولاً برای ارسال یا دریافت پیام یا بارگیری آن به یک یا متصل می‌شوند.
 رایانامه‌های اولیه در ابتدا فقط متنی بودند، بعدها رایانامهٔ اینترنتی توسط ( ) گسترش یافت تا متن را در سایر کاراکترها و پیوست‌های محتوای چندرسانه ای حمل کند. ، با آدرس‌های رایانامهٔ بین‌المللی شده با استفاده از ، استاندارد شده، اما به‌طور گسترده پذیرفته نشده‌است. 
 سابقه سرویس‌های رایانامه مدرن اینترنتی به ( ) برمی‌گردد. اولین استانداردهای رمزگذاری پیام‌های رایانامه در سال ۱۹۷۳ منتشر شد ( ). یک رایانامه ارسال شده در اوایل دهه ۱۹۷۰ مشابه یک رایانامهٔ ساده‌ای است که امروزه ارسال می‌شود.
 واژهٔ مرکب انگلیسی electronic mail به شکل به بسیاری از زبان‌های جهان راه یافته‌است. هر یک از دو واژهٔ این ترکیب جداگانه به زبان‌های مقصد برگردانده شده و سپس در آن زبان‌ها واژهٔ مرکبی شکل داده‌اند؛ برای نمونه در به courrier électronique، در به elektronische Post، در عربی به ، در روسی به электронная почта و در فارسی به و برگردانده شده‌است.
 طولی نکشید که واژهٔ مرکب انگلیسی electronic mail در خود این زبان به صورت email درآمد و کاربرد گسترده یافت. از آن پس همین صورت کوته‌نوشت هم به بسیاری از زبان‌های دیگر راه یافت (نگاه کنید به صفحهٔ مربوط به همین واژه در ویکی‌پدیای دیگر زبان‌ها). این در فارسی به صورت و نوشته می‌شود.
 واژه‌های و از جمله پیشنهادهای فرهنگستان برای نام‌گذاری این پدیده در فارسی هستند که البته هنوز به تصویب نهایی نرسیده‌اند. تا تاریخ ۱۰ آبان ۱۳۹۲ وبگاه فرهنگستان برابر تصویب‌شده‌ای برای این عبارت منتشر نکرده‌است. با این حال در همین وبگاه، در صفحهٔ ارتباط با فرهنگستان، به جای email واژهٔ به کار رفته‌است. 
 در واژهٔ جزء کوتاه‌شدهٔ است (مانند e که کوتاه‌شدهٔ electronic است). به سخن دیگر، بدین‌سان در انگلیسی و فارسی برای ساختن واژه‌های اینترنتی و رایانه‌ای یک پیشوند ساخته شده‌است. به این فرایند می‌گویند. پیشوند «رایا-» هم در فارسی مانند پیشوند -e در انگلیسی نشان‌دهندهٔ رایانه‌ای و اینترنتی بودن چیزی است.
 از زمرهٔ نهادها و مرجع‌های رسمی که واژهٔ را پذیرفته‌اند، است که در «واژه‌نامهٔ مرجع برای ترجمهٔ محیط لینوکس»، Electronic Mail را و E-mail را ترجمه کرده‌است. 
 برای ارسال رایانامه‌ها از شیوه‌نامهٔ استفاده می‌شود. این شیوه‌نامه مشخص می‌کند که چگونه یک باید یک نامه را از کاربر ارسال‌کننده دریافت کرده و آن را به کاربر گیرنده تحویل دهد. رایج‌ترین پیاده‌سازی‌های این شیوه‌نامه برنامه‌های و هستند. همچنین دو شیوه‌نامهٔ رایج دیگر به نام‌های و وجود دارند که کاربر گیرنده با استفاده از این شیوه‌نامه‌ها می‌تواند به صندوق پستی خود متصل شده و نامه‌های خود را بخواند. پیاده‌سازی‌های مختلفی از این دو شیوه‌نامه وجود دارد که از میان معروف‌ترین آنها می‌توان به اشاره کرد.
 برای فرستادن و دریافت رایانامه، گوناگونی رایج است از جمله که تحت است و همچنین نرم‌افزار یا Kmail که تحت مبتنی بر مانند کار می‌کند یا سرویس‌های مبتنی بر وب مانند و .
 از جمله سرویس دهندگانی که به صورت رایگان به افراد، یک پست الکترونیک (رایانامه) ارائه می‌دهند می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
{"title": "ایمیل", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%DB%8C%D9%85%DB%8C%D9%84&oldid=34768115", "language": "fa"}