در ، یک یک است که حاوی به‌عنوان جزء آن است. این ماده، پیش‌ساز مولکولی در نظر گرفته می‌شود. نوکلئوتیدها بلوک‌های ساختمانی اصلی و هستند. ریبونوکلئوتیدها خود بلوک‌های ساختمانی مونومری اساسی برای آران‌ای هستند. که از احیای ریبونوکلئوتیدها با آنزیم ریبونوکلئوتید ردوکتاز (RNR) تشکیل می‌شوند، بلوک‌های ساختمانی ضروری برای هستند. چندین تفاوت بین دئوکسی ریبونوکلئوتیدهای و ریبونوکلئوتیدهای آران‌ای وجود دارد. نوکلئوتیدهای متوالی از طریق به یکدیگر متصل می‌شوند.
 ریبونوکلئوتیدها همچنین در سایر عملکردهای سلولی مورد استفاده قرار می‌گیرند. این ویژه هم در تنظیم سلولی و هم در همان‌طور که در (AMP) دیده می‌شود، استفاده می‌شوند. علاوه بر این، ریبونوکلئوتیدها را می‌توان به (ATP)، واحد انرژی موجود در تبدیل کرد. ریبونوکلئوتیدها می‌توانند به (AMP حلقوی) تبدیل شوند تا را در ، تنظیم کنند. در موجودات زنده، رایج‌ترین بازهای ریبونوکلئوتیدها (A)، (G)، (C) و (U) هستند. بازهای نیتروژنی به دو ترکیب اصلی و طبقه‌بندی می‌شوند.
 ساختار کلی یک ریبونوکلئوتید شامل یک گروه فسفات، یک گروه قند ریبوز و یک نوکلئوباز است که در آن نوکلئوباز می‌تواند آدنین، گوانین، سیتوزین یا اوراسیل باشد. بدون گروه فسفات، ترکیب نوکلئوباز و قند با عنوان نوکلئوزید شناخته می‌شود. نوکلئوبازهای نیتروژنی قابل تعویض از دو ترکیب اصلی پورین و پیریمیدین مشتق می‌شوند. نوکلئوتیدها هستند، یعنی حداقل دو عنصر شیمیایی مختلف را به‌عنوان اعضای حلقه‌های آن تشکیل می‌دهند.
 هم آران‌ای و هم دی‌ان‌ای حاوی دو باز اصلی پورین، آدنین (A) و گوانین (G) و دو پیریمیدین اصلی هستند. هم در دی‌ان‌ای و هم در آران‌ای یکی از پیریمیدین‌ها سیتوزین (C) است. با این‌حال، دی‌ان‌ای و آران‌ای در دومین پیریمیدین اصلی متفاوت هستند. دی‌ان‌ای حاوی تیمین (T) است در حالی‌که آران‌ای حاوی اوراسیل (U) است. موارد نادری وجود دارد که تیمین در و اوراسیل در دی‌ان‌ای نیز وجود دارند. 
 در این‌جدول ۴ ریبونوکلئوتید اصلی (ریبونوکلئوزید ۵'-مونوفسفات) که واحدهای ساختاری آران‌ای‌ها هستند، ذکر شده‌اند.
 در ریبونوکلئوتیدها جزء قندی است در حالی‌که در دئوکسی ریبونوکلئوتیدها جزء قندی، است که به‌جای یک گروه در دوم در حلقهٔ ریبوز، یک اتم جایگزین آن می‌شود.
 هر دو نوع پنتوز در دی‌ان‌ای و آران‌ای به‌شکل β-فورانوز (حلقهٔ پنج‌عضوی بسته) هستند و هویت یک اسید نوکلئیک را مشخص می‌کنند.
 در برخی موارد، و آران‌ای ممکن است حاوی برخی بازهای جزئی باشند. اشکال متیله از بازهای اصلی در دی‌ان‌ای رایج‌ترین هستند. در دی‌ان‌ای ، برخی از بازها ممکن است یا شوند. در آران‌ای، بازهای جزئی یا اصلاح‌شده بیشتر رخ می‌دهد. برخی از نمونه‌ها عبارت‌اند از ، ، فرم‌های اوراسیل، سیتوزین و گوانین، و همچنین نوکلئوزید پسودوریدین اصلاح‌شده. نوکلئوتیدهایی با گروه‌های در موقعیت‌هایی غیر از روی کربن ۵ نیز مشاهده شده‌اند. برای مثال می‌توان به مونوفسفات‌های حلقوی ریبونوکلئوزید ۲'،۳' که واسطه‌های قابل جداسازی هستند و ریبونوکلئوزید ۳'-مونوفسفات‌ها که محصولات نهایی هیدرولیز آران‌ای توسط ریبونوکلئازهای خاص هستند اشاره کرد. تغییرات دیگر عبارت‌اند از آدنوزین ۳'،۵'-منوفسفات حلقوی (cAMP) و گوانوزین ۳'،۵'-منوفسفات حلقوی (cGMP). 
 ریبونوکلئوتیدها برای تشکیل رشته‌های آران‌ای از طریق به یکدیگر متصل می‌شوند. گروه ۵'-فسفات یک نوکلئوتید به گروه ۳'-هیدروکسیل نوکلئوتید بعدی متصل می‌شود و ستونی متناوب از فسفات و بقایای پنتوز ایجاد می‌کند. هیچ پیوند فسفودی‌استری در هر انتهای پلی‌نوکلئوتید وجود ندارد. پیوندهای فسفودی‌استر بین ریبونوکلئوتیدها توسط آنزیم تشکیل می‌شود. زنجیره آران‌ای از انتهای ۵' تا انتهای ۳' سنتز می‌شود زیرا گروه ۳'-هیدروکسیل آخرین ریبونوکلئوتید در زنجیره به‌عنوان یک عمل می‌کند. به‌دلیل ویژگی‌های فیزیکی نوکلئوتیدها، ستون آران‌ای بسیار و قطبی است. در خنثی، اسیدهای نوکلئیک دارای بار زیادی هستند زیرا هر گروه فسفات، حامل بار منفی است. 
 در دی‌ان‌ای و آران‌ای پیوندهای فسفودی‌استر هنگامی‌که می‌شوند، مقدار قابل‌توجهی انرژی آزاد رها می‌کنند؛ بنابراین، اسیدهای نوکلئیک تمایل دارند خودبه‌خود هیدرولیز شوند و به مونونوکلئوتیدها تبدیل شوند. پیش‌سازهای آران‌ای عبارت‌اند از GTP, CTP, UTP و ATP که منبع اصلی انرژی در واکنش‌های انتقال گروهی است. 
 احیای ریبونوکلئوتیدها به دئوکسی ریبونوکلئوتید توسط کاتالیز می‌شود. ریبونوکلئوتید ردوکتاز (RNR) یک آنزیم ضروری برای همهٔ موجودات زنده است زیرا مسئول آخرین مرحله در سنتز چهار دئوکسی ریبونوکلئوتید (dNTPs) لازم برای و است. این واکنش همچنین به دو دیگر نیاز دارد: و . (NDP) توسط تیوردوکسین به دی‌اکسی ریبونوکلئوزید دی‌فسفات (dNTP) کاهش می‌یابد. 
 واکنش کلی عبارت است از: ریبونوکلئوزید دی‌فسفات + NADPH + H -> دی‌اکسی ریبونوکلئوزید دی‌فسفات + NADP + H O 
 برای نشان دادن این معادله، dATP و dGTP به‌ترتیب از ADP و GDP سنتز می‌شوند. آن‌ها ابتدا توسط RNR احیا می‌شوند و سپس توسط نوکلئوزید دی‌فسفات‌کینازها به dATP و dGTP می‌شوند. ریبونوکلئوتید ردوکتاز توسط فعل و انفعالات کنترل می‌شود. هنگامی‌که dATP به ریبونوکلئوتید ردوکتاز متصل می‌شود، فعالیت کلی کاهش می‌یابد، زیرا نشان‌دهندهٔ فراوانی است. این مهار بازخورد پس از اتصال ATP معکوس می‌شود. 
 در طول سنتز دی‌ان‌ای، باید در مقابل ریبونوکلئوتیدها، در سطوح بسیار بالاتر در مقایسه با دئوکسی‌ریبونوکلئوتیدها، انتخاب شوند. بسیار مهم است که گزینش‌پذیری وجود داشته باشد زیرا همانندسازی دی‌ان‌ای باید دقیق باشد تا جاندار حفظ شود. نشان داده شده‌است که سایت‌های فعال دی‌ان‌ای پلیمرازهای خانواده Y مسئول حفظ گزینش‌پذیری بالا در برابر ریبونوکلئوتیدها هستند. اکثر دی‌ان‌ای‌پلیمرازها همچنین مجهز به حذف ریبونوکلئوتیدها از محل فعال خود از طریق یک باقی‌ماندهٔ زنجیرهٔ جانبی حجیم هستند که می‌تواند گروه ۲'-هیدروکسیل حلقهٔ ریبوز را مسدود کند. با این‌حال، بسیاری از دی‌ان‌ای پلیمرازهای تکثیرکننده و ترمیم‌کنندهٔ هسته‌ای، ریبونوکلئوتیدها را در دی‌ان‌ای ترکیب می‌کنند، که نشان می‌دهد مکانیسم حذف کامل نیست. 
 ریبونوکلئوتیدها را می‌توان در جانداران از مولکول‌های کوچک‌تر از طریق مسیر de novo کرد یا از طریق مسیر نجات، بازیابی کرد. در مورد مسیر de novo، هم پورین‌ها و هم پیریمیدین‌ها از اجزای مشتق‌شده از پیش‌سازهای اسیدهای آمینه، ریبوز-۵-فسفات‌ها، و NH3 سنتز می‌شوند. 
 بیوسنتز نوکلئوتیدهای پورین نسبتاً پیچیده‌است و از چندین واکنش آنزیمی تشکیل شده‌است.
 پیش از مقالهٔ برجستهٔ و که ساختار را از طریق به تفصیل بیان می‌کرد، چندین دانشمند دیگر نیز در کشف آن مشارکت داشتند. ، پزشک سوئیسی، در سال ۱۸۶۹، برای نخستین بار مادهٔ هسته‌ای را از هستهٔ که بعدها «نوکلئین» نامید، جدا و شناسایی کرد و راه را برای کشف هموار کرد. ، بیوشیمی‌دان آلمانی، پیرو کار میشرز بود که در سال ۱۸۷۸ اجزای غیرپروتئینی «نوکلئین» را جدا کرد و پنج نوکلئوباز موجود در اسیدهای نوکلئیک را کشف کرد که شامل آدنین، سیتوزین، گوانین، تیمین و اوراسیل بود. اگرچه برخی از حقایق اساسی در مورد اسیدهای نوکلئیک به‌دلیل این اکتشافات اولیه شناخته شده بود، ساختار و عملکرد آن یک راز باقی ماند.
 تنها کشف نوکلئوتیدها در سال ۱۹۱۹ توسط ، بیوشیمیدان روسی-لیتوانیایی بود که دروازه‌های کشف دی‌ان‌ای را دوباره باز کرد. لیون برای نخستین بار مشخص کرد که جزء موجود در آران‌ای در واقع است. با این‌حال، تا زمانی که او کشف کرد که جزء کربوهیدرات موجود در اسید نوکلئیک نیز یک است اما فاقد یک اتم به‌نام است، کشف او به‌طور گسترده توسط جامعهٔ علمی مورد استقبال قرار گرفت. سرانجام، لیون توانست ترتیب درستی را که اجزای آران‌ای و در کنار هم قرار می‌گیرند، یک واحد پایهٔ فسفات-قند، که بعدها نامید را شناسایی کند. اگرچه ترتیب اجزای نوکلئوتیدی توسط لوین، به‌خوبی درک شده بود، ساختار آرایش نوکلئوتیدی در فضا و آن همچنان در طول سال‌های ابتدایی کار او یک راز باقی مانده بود.
{"title": "ریبونوکلئوتید", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%D8%A8%D9%88%D9%86%D9%88%DA%A9%D9%84%D8%A6%D9%88%D8%AA%DB%8C%D8%AF&oldid=35052570", "language": "fa"}