یا یکی از بوده‌است که توسط که امروزه بیشتر در سکونت دارند، صحبت می‌شده‌است. گویشوران این زبان سربازانی بودند که از بقایای ارتش در قرن سیزدهم در منطقه باقی مانده‌بودند. تعداد این مردم تا سال ۱۹۷۰ (میلادی) ۲٬۰۰۰ نفر بوده‌است. این زبان امروزه به گزارش پایگاه اطلاعات کتابشناختی نابود شده‌است و گویشوری از آن باقی نمانده‌است 
 یک قرن پیش جهانگردی ژاپنی از دیدن کرد، وی در قریه اوبه سه کتاب از فردی که به نام ملا عبدالقادر پسر عبدالروف یاد می‌شد خریداری کرده، با خود به ژاپن برد و به چاپ رساند؛ این جهانگرد در مقدمه یکی از کتاب‌ها از مرگ نویسنده به تاریخ ۱۳۴۸ خبر می‌دهد. آن سه کتاب شامل ، و یک می‌شد. دیوان شعر ملا عبدالقادر دارای اشعاری مغولی بود که وی خود برگردان فارسی آنرا نیز درج کرده بود و به زبان‌های دری، مغولی و عربی مسلط بود.
 
 برگردان
 در غریبی بمانده‌ام وای برمن در جدایی بمرده‌ام وای برمن بیاید گریه کنید برسرم خاک ریزید در زیرزمین بگزاریدام وای برمن
 
 برگردان
 به بینید دنیا دو روز است به بینید ما در غم و جور هستیم بالای همین قادر قیامت می‌شود به بینید فردا عذاب سختی است
 
 برگردان
 بیا بیا به‌پیشم از وصل بده کامم نامم را فراموش کرده‌ای بیا بیا به پیشم بشنو ناله‌های شب‌ها و روزهای مرا به‌من نگاه کرده بیا بیا به‌پیش من در صحراها می‌گردم وصف تورا می‌کنم تورا اما نمی‌بینم بیا بیا به‌پیشم من غریب‌زاده‌ام از غم افگار شده‌ام به کوه‌ها فراری شده‌ام بیا بیا به پیش من جان من از غم بسوخت به فغانم آورد نباشم یا باشم بیا بیا به‌پیشم قادر مانند فرهاد از غم شیرین دارد کوه می‌کَند بیا بیا به پیش‌من
{"title": "زبان مغولی (افغانستان)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%BA%D9%88%D9%84%DB%8C_(%D8%A7%D9%81%D8%BA%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86)&oldid=34771821", "language": "fa"}