، یا خانواده زبان‌های است که در امتداد در منطقه مرکزی می‌زیند. این خانواده در کنار بخشی از خانواده پیشنهادی است که گفته می‌شود نشان‌دهنده وجود رابطه ژنتیکی مطابق با استانداردهای زبان‌شناسی و میان خانواده‌های زبانی دنیای قدیم و دنیای جدید هستند. تنها زبان بازمانده از این گروه امروز است.
 از داده‌های آب‌نامی و ژنتیکی به نظر می‌رسد زبان‌های ینی‌سئیایی در دوران باستان، در منطقه بسیار گسترده‌ای، از جمله بخش‌هایی از شمال چین و مغولستان، صحبت می‌شده‌اند. بیشتر پیشنهاد می‌شود که پراکندگی زبان‌های ینی‌سئیایی از قرن ۱۷ به بعد نشان‌دهنده کوچ نسبتاً اخیر آنان به سمت شمال است و آنان در جنوب قرار دارد. 
 ینی‌سئیایی‌ها با پیوند دارند و تصور می‌شود نخبگان حاکم آن به یک زبان ینی‌سئیایی جنوبی شبیه به صحبت می‌کردند. بر پایه داده‌های زبانی و قوم‌نگاری اعتقاد بر این است که نیز که سرزمین در شمال چین را اداره می‌کردند، به یک زبان پومپوکولی سخن می‌گفند. 
 با تجزیه و تحلیل متون موجود شیونگ‌نو در قالب می‌توان دریافت زبان ینی‌سئیایی شیونگ‌نو بسیاری از از زبان‌های و پذیرفته‌است، مانند ، ، و واژه به معنای «خدا» و «آسمان». 
 (پیش از سال ۵۰۰ پیش از میلاد؛ تقسیم حدود ۱ میلادی) 
 
 ، تنها زبان زنده ینی‌سئیایی، شمالی‌ترین زبان شناخته‌شده آن نیز هست. منابع تاریخی گسترش رو به شمال کت را در امتداد ینی‌سئی همزمان با ثبت می‌کنند. کت امروزه به‌طور عمده در منطقه توروخانسکی در شمال سیبری، در روستاهایی مانند و صحبت می‌شود. زبان یوغ، که اخیراً با انقراض روبرو شد، نیز از گرفته تا ، و بالای صحبت می‌شد.
 پراکندگی‌های نوین اولیه آرین، پومپوکول، کوت و آسان را می‌توان به آسانی دریافت. آرین در شمال رایج بود، در حالی که پومپوکول در شمال و غرب آن، در امتداد بالای کت صحبت می‌شد. کوت و آسان، یک جفت دیگر از زبان‌های نزدیک به هم نیز در منطقه جنوب کراسنویارسک و از شرق تا رایج بودند.
{"title": "زبان‌های ینی‌سئیایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%DB%8C%D9%86%DB%8C%E2%80%8C%D8%B3%D8%A6%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=34829697", "language": "fa"}