برای افراد متصدی این منصب را ببینید. ریاست یکی از قوای سه‌گانه در دولت را بر عهده دارد. رئیس جمهور شاخه اجرایی دولت فدرال را هدایت می کند و فرمانده کل .
 قدرت ریاست جمهوری از زمان شکل گیری آن، همانند قدرت تمامی ارگان های دولت فدرال رشد کرده است. از اوایل قرن ۲۰ ریاست جمهوری با افزایش قدرت قابل توجهی در دوران ریاست جمهوری ، نقش پررنگ تری در صحنه سیاسی آمریکا داشته است. در دوران معاصر ، همچنین از رئیس جمهور بعنوان رهبر تنها ابرقدرت باقی مانده و به عنوان یکی از قدرتمندترین شخصیتهای سیاسی جهان یاد می شود. رئیس جمهور به عنوان رهبر ملتی با بزرگترین اقتصاد جهان، دارای قدرت سخت و نرم داخلی و بین‌المللی است.
 ماده دوم قوه مجریه دولت فدرال را تأسیس می کند و قدرت اجرایی را به رئیس جمهور می سپارد. این قدرت شامل اجرای قوانین فدرال و مسئولیت انتصاب مسئولان اجرایی، دیپلماتیک، نظارتی و قضایی فدرال است. بر اساس مقررات قانون اساسی که رئیس جمهور را قادر می سازد سفیران کشور را تعیین کند و سفیران دیگر کشور ها را بپذیرد و معاهدات را با قدرت های خارجی منعقد کند و قوانین مرتبط که بعداً توسط کنگره تصویب شده است، رئیس جمهور را به عنوان تعیین کننده اصلی سیاست خارجی ایالات متحده قرار می دهد.
 رئیس جمهور همچنین در قوانین فدرال و سیاستگذاری داخلی نقش اصلی را ایفا می کند. به عنوان بخشی از سیستم ، ماده اول، بند ۷ قانون اساسی به رئیس جمهور این اختیار را می دهد که قوانین فدرال را امضا یا وتو کند.
 در پی برگزاری ، هر ۴ سال یک‌بار در بیستم ژانویه، رئیس‌جمهورِ منتخب به‌همراه با ادای سوگند، مسئولیت اجراییِ دولت ایالات متحدهٔ آمریکا را بر عهده می‌گیرند. رئیس‌جمهور در حضور این‌گونه سوگند می‌خورَد: «من رسماً سوگند یاد می‌کنم که مسئولیت ریاست جمهوری ایالات متحده را صادقانه انجام دهم و تا آنجا که در توان دارم از صیانت، حمایت و دفاع کنم.» براساس ، که در سال ۱۹۵۱ تصویب شد ، هیچ شخصی که برای دو دوره ریاست جمهوری انتخاب شده باشد، نمی‌تواند برای دوره سوم نامزد شود.
 هم اکنون به عنوان رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا مشغول به کار است.
 جایگاه کنونی رئیس‌جمهور در نظام سیاسی ایالات متحده به مراتب با نظرات این کشور تفاوت دارد. تدوین کنندگان قانون اساسی درآخرین سال‌های قرن هجدهم به نهاد ریاست‌جمهوری به‌عنوان مجری و اداره‌کنندهٔ قوانین نگاه می‌کردند و وظایف اندکی را برای وی در قانون اساسی در نظر گرفتند. آنان امیدوار بودند کشوری را تأسیس نمایند که در آن قدرت واقعی در دست نمایندگان ملت و دولت‌های ایالتی باشد ودولت فدرال صرفاً به امور خارجی و هماهنگی میان ایالت‌ها بپردازد. قانون اساسی، ورود دولت فدرال به اقتصاد و وضع مالیات را منع کرده و همین دو مورد، بخش وسیعی از اختیارات را از رئیس‌جمهور سلب کرده‌است. تعداد بسیار اندک کارکنان و وزرای رؤسای جمهور اولیه، نظیر و ، بیانگر آن است که در سال‌های اولیهٔ حیات ایالات متحده تا چه اندازه رئیس‌جمهور و دولت وی فاقد اختیارات بودند. اما طی سالیان متمادی، این وضعیت دگرگون شد.
 اکنون رئیس‌جمهور از نقش چشمگیری در تحولات سیاسی و اجتماعی کشور برخوردار است. وی با انتخاب وزرا، آن‌گونه که خود صلاح می‌داند، می‌کند و در بسیاری از مواقع نیز، با استفاده از ، بر روند قانون‌گذاری کنگره تأثیر می‌گذارد. فرماندهی کل نیروهای مسلح و ادارهٔ دیپلماسی خارجی کاملاً در اختیار رئیس‌جمهور است و وی در صحنه بین‌المللی راساً تصمیم می‌گیرد. بعلاوه، با تأسیس تعداد زیادی وزارتخانه ( ) و سازمان‌های مستقل تحت‌نظرِ ، وی و مشاورانش در مسائلی نظیر آموزش، اقتصاد، محیط‌زیست، منابع زیرزمینی و حمل‌ونقل دخالت می‌کند. درحالی‌که در سالیان نه‌چندان دور، این موضوعات در حوزهٔ صلاحیت انحصاریِ دولت‌های ایالتی بود.
 ( و دیگر تجهیزات نظامی)
انتخاب افراد برگزیده در 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 حفاظت امنیتی از جان رئیس‌جمهور و خانوادهٔ رئیس‌جمهور و هم‌چنین رئیس‌جمهورهای سابق ایالات متحدهٔ آمریکا و خانواده‌شان بر عهدهٔ است.
{"title": "رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A6%DB%8C%D8%B3%E2%80%8C%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1_%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AA_%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%AF%D9%87_%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7&oldid=35099417", "language": "fa"}