شهر مرکز در است. این شهر سطح دریا ۱٬۱۴۵ متر ارتفاع دارد و در سرشماری سال ۱۳۹۵، ۷٬۵۱۴ نفر جمعیت داشته‌است.
 این شهرستان ارتباط ویژه ای با 
این شهر در زمینه نیز به فعالیت می‌پردازد، به طوریکه گروهی متشکل از جوانان همین شهر، به اسم گروه هنری غوغای ققنوس در زمینه موسیقی مقامی، فعالیت می‌کنند. این گروه که تحت سرپرستی استاد علی مرادزاده، فعالیت می‌کند اولین فعالیت‌های حرفه موسیقی را در این شهر بوجود آوردند.
 شعر محلی(رُشغار) :
 بنازُم شهر رشغارِر، بنازُم
 بنازُم نوک و بَسفَرِر، بنازُم
 لب سرخ انارای شهرُمر بین
 تلاش مُردمای شهرِر، بنازُم 
 بنازُم مَندِسین حَج مرادِر
 بنازُم ماه نساءِر، ماه نساءِر
 خَنِه خانِ قراییر مو بنازُم
 که مِچِّد جامع نابِر بنازُم
 حَسِن خان و حَجی خانر بنازُم
 قِلِی سِنْگونِ رشغارِر بنازُم
 بنازُم کال سالارِر بنازُم
 بنازُم شاه سنجانِر بنازُم
 دِ مون شهرمو سیصد تا قصه
 سیصدتاشر هزاران بار بنازم
 بنازُم‌های بنازُم‌های بنازُم
 مو شهرِ نابِ رشغارِر بنازُم
 قِنات کلپوکر جانوم نگا کو
 هزار بار او قناتر مو بنازم
 قوام الدین نوْکِر(نوق) تو نگا کو
 خِدی الله‌اکبر اور صدا کو
 قِله جیزدر قِله عشقر بنازم
 که شهر ناب رشغارِر بنازم
 بر پایه در جمعیت این شهر ۷۵۱۴ نفر (در ۲٬۱۱۳ خانوار) بوده‌است. 
 شهرستان رشتخوار با گستردگی ۴۳۶۰ کیلومتر مربع وسعت و مرکزیت شهری به همین نام با دو بخش مرکزی و جنگل از شمال و شمال شرقی به زاوه و
از شمال غربی به تربت حیدریه و از جنوب غربی و جنوب به گناباد و از شرق و جنوب شرقی به خواف محدود می‌شود.
ارتفاع این شهرستان از سطح دریاهای آزاد ۱۱۴۰ متر است. شهرستان رشتخوار دارای ۲۱۷۲ هکتار زمین‌های عرصه جنگلی و ۵ هکتار فضای سبز می‌باشد. در شهرستان رشتخوار پرورش دام، زنبور عسل و کرم ابریشم رواج دارد و با حفر بالغ بر ۱۰۰ حلقه چاه عمیق و نیمه عمیق توانسته‌اند انواع محصولات مختلف زراعی را نیز در منطقه کشت نمایند. این شهرستان دارای آب و هوای خشک و کویری بوده و فاصله آن با مرکز استان خراسان رضوی حدوداً ۲۰۰ کیلومتر است.
 این شهرستان دارای ۷۰ روستا، مزرعه، آبادی در دو بخش و ۴دهستان می‌باشد.
 بخش مرکزی شامل شامل دهستان رشتخوار و آستانه می‌باشد و بخش جنگل شامل دهستان جنگل و شعبه می‌باشد.
 شهرستان رشتخوار از نظر وضع طبیعی و ساختمان زمین منطقه‌ای متنوع و گوناگون است زیرا ارتفاعات جنوبی جلگه زاوه بنام کوه دو شاخ و باخزر از شمال غربی به جنوب شرقی شمال دشت رشتخوار قرار گرفته و ار تفاعات خواف جنوب دشت را احاطه نموده و دشت معمور رشتخوار را در میان گرفته‌اند حال آنکه منطقه صحرائی و خشک جنگل که وسعت قابل توجهی از مساحت شهرستان (نزدیک به ۳/۲) را تشکیل می‌دهد در جنوب غربی آن شکل متفاوتی با مناطق کوهستانی جلگه‌ای یاد شده دارد؛ لذا از نظر زمین‌شناسی باید این منطقه که دو دشت متفاوت را دربر گرفته به صورت مجزا مورد مطالعه قرار دارد.
 منابع موثق از جمله کشفیات و بررسی‌های باستان‌شناسی موید وجود زیستگاه‌های انسانی در این ناحیه از دوران‌های ما قبل تاریخ و تاریخی است. بدون تردید سرزمین رشتخوار در دوران حیات خود همواره مسکن و مأوای ساکنین این منطقه بوده‌است. از جمله آثار برجای مانده در مناطق مختلف آن از دوره خوارزمشاهیان، تیموریان و صفویه بر رونق و آبادی این ناحیه در آن روزگار صحه می‌گذارد. علاوه بر آن رشتخوار در سده‌های دوازدهم و سیزدهم هجری نیز به دلیل توجه حاکم وقت سلطان علی خان قرائی در زمره مناطق آباد خراسان به‌شمار می‌رفت.
 در ۲۵ کیلومتری جاده آسفالته تربت حیدریه به خواف نزدیک به روستای سنگان رشتخوار، بقایای مسجد و مزار رکن الدین محمود سنجانی (۵۹۳–۴۷۸ هـ.. ق) جلب نظر می‌کند. وی از اولیاء و رهبران مسلک عرفان در سده ششم هجری است. مجموعه معماری بر جای مانده مشتمل بر دو بنا است که در ضلع شرقی مسجد و در ضلع غربی مزار شاه سنجان قرار دارد. از بنای مسجد تنها یک ایوان وسیع بر جای مانده‌است. بنای مزار نیز با پوششی گنبدی بر ساقه‌ای هشت ضلعی استوار بوده‌است. بر اساس ابنیه به سده نهم هجری می‌رسد.
 
 
 مقالهٔ اصلی: مسجد جامع رشتخوار
خانه قرائي
اسياب برج
ارمگاه پیر یاهو
مسجد جامع پیامبر اعظم
قلعه کریم اباد
قلعه سنگان 
قلعه جیزد 
و...
{"title": "رشتخوار", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B4%D8%AA%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B1&oldid=34962788", "language": "fa"}