با اشتباه نشود. ملقب به (؟ - ۱۰۲۷م) (نسب: ابراهیم بن محمد بن ابراهیم بن مهران) ، و در سدهٔ چهارم هجری بود. او را نخستین فقیهی دانسته که به او لقب داده‌اند. در اسفراین پرورش یافت، سپس به نیشابور رفت و مدرسه‌ای بزرگ برای او بنیان نهادند، در آن به تدریس پرداخت. به دیگر مناطق خراسان و بیشتر عراق سفر کرد و مشهور شد. در را در پنج جلد نگاشت. ای در اصول فقه را نیز نوشت. در روایت او را موثق می‌دانند. مناظراتی با معتزله داشته است. در نیشابور درگذشت و در اسفراین دفن شد.
{"title": "ابواسحاق اسفراینی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%AD%D8%A7%D9%82_%D8%A7%D8%B3%D9%81%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%86%DB%8C&oldid=33625546", "language": "fa"}