(به : Narratology) مجموعه‌ای از احکام کلی دربارهٔ ژانرهای روایی، نظام‌های حاکم بر روایت (داستان‌گویی) و ساختار است. روایت‌شناسی را از دیدگاه تاریخ آن می‌توان به سه دورهٔ پیش از ساختارگرایی (تا ۱۹۶۰)، دورهٔ (از ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰) و دورهٔ تقسیم کرد. با کمرنگ شدن رویکردهای ساختارگرا و ظهور پساساختارگرایی در اواسط نیمه‌ی دوم هشتاد و نیز نوتاریخ‌باوری آوازه‌ی مرگ روایت‌شناسی برخاست. اما مرگ روایت‌شناسی چیزی جز تجربه‌ تغییری چشمگیر نبود که حاصل آن تنوع‌بخشی، ساخت‌شکنی و سیاستمندی برای نظریه‌ی روایت معاصر بود. 
 خاستگاه روایت‌شناسی به کتاب برمی‌گردد که در فصل سوم آن میان بازنماییِ یا یک ابژه (سرگذشت، پدیده) توسط و بازنماییِ آن توسط شخصیت‌ها تمایزی قائل شد و این اولین قدم در عرصهٔ روایت‌شناسی به شمار می‌رود. آثار ، دربارهٔ تأثیر مهمی در گذاشت و او نشان داد که ساختارهای روایی اسطوره‌های منفرد به ساختار کلی و جامعی مربوط می‌شود که پی‌ریزندهٔ همهٔ آن‌ها است. روسی از شارحان از دیگر چهره‌های مطرح در تکوین روایت‌شناسی است. او کوشش نمود تا عناصر روایی مشترک در همهٔ قصه‌های عامیانه را به روشی مشابه با شیوهٔ لوی-استروس تعریف یا به تعبیر خود، کند. تلاش خود را روی تحلیل معناییِ ساختار عبارت‌ها می‌گذارد تا به دستور زبان کلی روایت دست یابد. ، ، و از دیگر چهره‌های برجستهٔ روایت‌شناسی هستند.
{"title": "روایت‌شناسی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C&oldid=33875508", "language": "fa"}