( ) در اخترشناسی، فاصله ظاهری نسبت به خورشید از نگاه ناظر زمینی یا بعبارتی برابر با یک سیارهٔ درونی (که مدارش درون مدار زمین است) با از ناظر بعنوان مرجع است. بیشترین [زاویهٔ] کشیدگی سیارهٔ درونی زمانی رخ می‌دهد که سیاره در مسیری از مدارش به دور خورشید باشد که با خط واصل زمین مماس است. وقتی سیاره‌ای به حداکثر کشیدگی می‌رسد، بیشترین فاصله زاویه‌ای و دوری بصری از خورشید دارد و بنابرین در بهترین موقعیت رصدی قرار دارد.
 سیارات و نسبت به زمین دو سیاره درونی هستند که همیشه در اطراف خورشید (قبل یا بعد از آن) رؤیت می‌شوند و به هیچ وجه نیمه‌شب یا در میانهٔ آسمان رؤیت نمی‌شوند. زمانی که سیارهٔ داخلی بعد از دیده می‌شود در کشیدگی شرقی (در شرق خورشید) و هنگامی که قبل از طلوع خورشید دیده می‌شود در کشیدگی غربی (در غرب خورشید) است.
 بیشترین زاویهٔ کشیدگی برای بین ۱۸ تا ۲۸ درجه و برای بین ۴۵ تا ۴۷ درجه است. این بازهٔ متغیر به علت نسبتاً بیضی بودن مدار سیارات و زمین و شیب مداری آندو (وضعیت‌های مختلف مداری این دو سیاره نسبت به زمین) است. 
 در اخترشناسی به بیشینه کشیدگی سیارات درونی (زهره یا عطارد)، اصطلاحاً «اتصال یا پیوستن سیاره » یا «احتراق یا سوختن سیاره » (Aspect of Mercury or Venus) می‌گویند. در نزد بویژه و پیشگویان این کشیدگی‌ها عوامل مؤثری در پیشگویی بوده‌است.
 حداکثر کشیدگی‌های سال خورشیدی اخیر « » سیاره‌های درونی ( و ):
 به اعتباری برای ، و سیاره‌های کوتوله و زمین، پس از ؛ کشیدگی به ۹۰ درجه (تربیع) و نهایتاً ۱۸۰ درجه (مقابله) می‌رسد. بهترین زمان برای رصد سیاره‌های بیرونی در هنگام مقابله است زیرا در این زمان علاوه بر اینکه در نزدیکترین فاصله از زمین قرار دارند، در تمام طول شب هم در آسمان هستند.
{"title": "کشیدگی (ستاره‌شناسی)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DA%A9%D8%B4%DB%8C%D8%AF%DA%AF%DB%8C_(%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C)&oldid=34890500", "language": "fa"}