(به : )؛ (زاده ۱۹۰۵ – درگذشته۱۹۸۳) ، ، و مفسر سیاسی فرانسوی بود.
 رمون آرون در سال ۱۹۲۴ در آزمون ورودی دانش‌سرای عالی قبول شد و چهار سال بعد با کسب رتبه اول، این دوره را به پایان رساند. او و در این دوره چهارساله با یکدیگر دوست شدند به گونه‌ای که با هم پیمان بستند هر یک زودتر درگذشت، یادداشتی در سوگ دیگری بنویسد.
 او در سال ۱۹۲۸ به خدمت نظام وظیفه رفت و دچار بحران روحی شد و همواره از پادگان محل خدمتش به عنوان «زندان نمور» یاد می‌کرد؛ بعد از آن در سال ۱۹۲۹ که بحران اقتصادی شکل گرفت و پدرش نیز ورشکسته شد، باعث شد او دو سال سخت را تجربه کند. آرون سال بعد یعنی سال ۱۹۳۰ به رفته و به عنوان مدرس زبان و دستیار بخش فعالیت کرد و دو سال بعد با سوزان گشن، دانش‌آموخته ادبیات کلاسیک از ازدواج کرد.
 آرون در سال ۱۹۳۴ به پاریس بازمی‌گردد و سرپرستی مرکز اسناد اجتماعی دانش‌سرای پاریس را برعهده می‌گیرد. او تا سال ۱۹۳۹ استاد در دانشگاه بود. در به در پیوست و از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ سردبیر روزنامهٔ فرانسهٔ آزاد بود. پس از بازگشت به فرانسه به تدریس در مدرسهٔ ملی مدیریت، دانشگاه (۱۹۵۵–۱۹۶۸) و (۱۹۷۰) پرداخت. در روزنامه‌نگاری نیز فعال بود و به مدت ۳۰ سال تا ۱۹۷۷، در روزنامهٔ مقاله نوشت و پس از آن به هفته‌نامهٔ پیوست.
 آرون به گفته یکی از شاگردانش، استنلی هوفمان، محدودیت‌هایش را می‌شناخت و در دهه ۱۹۳۰ و زمانی که در زندگی می‌کرد، تصمیم گرفت نشود و فکر می‌کرد کسانی مثل و و اریک ویل در این عرصه استعداد بیشتری دارند بنابراین بر آن شد که مطالعاتش را به ماهیت و شرایط موجود دانش تاریخی و سیاسی اختصاص دهد.
 دو رویداد تراژیک بر زندگی خصوصی آرون تأثیر گذاشت که هر دو در سال ۱۹۵۰ رخ داد. اولی، به دنیا آمدن لورانس، دختر سوم او با علائم عقب‌ماندگی زندگی بود و دومی، پنج ماه بعد اتفاق افتاد، زمانی که دختر شش ساله‌اش با نام امانوئل به خاطر از دنیا رفت.
 آرون یک بار در آوریل ۱۹۷۷ دچار شد و برای مدتی قدرت تکلم خود را از دست داد و بار دوم در هفدهم اکتبر ۱۹۸۳ با سکته‌ای دیگر درگذشت. مقبره وی در است.
 آرون با مخالفت سرسختانه علیه در تقابل با روشنفکران جناح چپ فرانسه، به‌ویژه قرار گرفت، آن هم با انتشار کتاب (۱۹۴۸) که گسست ایدئولوژیک و دیپلماتیک را در سطح جهانی بررسی می‌کرد. کتاب مهمش (۱۹۵۵) سازشگری چپگرایان و گرایش‌های استبدادی حکومت‌های مارکسیست را به نقد کشید. در اثر دیگرش با عنوان (۱۹۵۷) از استقلال دفاع کرد. آرون در بیشتر آثارش به مسئلهٔ خشونت و جنگ می‌پردازد؛ از جمله در کتاب (۱۹۶۲). همچنین کتابی دربارهٔ تاریخ نوشت با عنوان (۱۹۴۷). خاطرات او نیز در سال ۱۹۸۳ به چاپ رسید. آرون در زمان حیاتش، ۴۴ کتاب نوشت.
 انقلاب زودگذر (۱۹۶۸)، جامعه‌شناسی معاصر آلمان (۱۹۳۵)، جامعه‌شناسی کشورهای صنعتی (۱۹۶۲) تماشاگر متعهد (۱۹۸۱)، کلاوسویتس: (۱۹۷۶) برخی از دیگر آثار او هستند.
 کتب ترجمه شده رمون آرون به فارسی، به ترتیب حروف الفبا:
{"title": "رمون آرون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%85%D9%88%D9%86_%D8%A2%D8%B1%D9%88%D9%86&oldid=34977136", "language": "fa"}