از شخصیتهای شهر سجاس از توابع در می‌باشد. سجاسی مراد و مرشد است که روزی رکن‌الدین سجاسی شمس‌الدین را گفت: «ترا می‌باید رفت و در رم سوخته‌ای است، آتش در وی می‌باید زد» و این اشاره‌ای است عرفانی به دیدار و مولانا جلال الدین بلخی و از مریدان و تربیت یافتگان دیگر شیخ رکن‌الدین سجاسی، شیخ اوحدالدین کرمانی و شیخ شهاب‌الدین اهری هستند. 
رکن الدین سجاسی در کنار شمس الدین سجاسی در مقبره الشعرای تبریز مدفون گشته‌اند.
 از آنجا که سجاسی در مکتب عرفان و عمل نقش داشته‌است لذا آثار مکتوب علمی از او بیادگار نمانده است. شعر زیر منتسب به رکن الدین سجاسی است:
 ((مردان خدا میل به هستی نکنند خودبینی و خویشتن پرستی نکنند
 آنجا که مجردان حق می‌نوشند خم خانه تهی کنند و مستی نکنند
 غواصی کن، گرت گهر می‌یابد غواصی را چهار هنر می‌باید
 سررشته به دست یار و جان بر کف دوست دم نازدن و قدم زسر می‌باید)).
 در تذکره کتاب سلسله الذهب و سلسله الاولیاء آمد ه است :رکن‌الدین السجاس کان من اکابر الاولیاء و المرشیدین و متکلمات و الریاضیات و المشاهدات و المعانیات وله زعامت احکام الشریعه و آداب الطریقه و هوشان کبیر: رکن‌الدین سجاس قدس سره از بزرگان اولیاء خدا و مرشدان و از بزرگان احوال مکاتبات بی‌هدایت کشفیات، با سختی‌ها و مشاهده‌های غیرعادی و معانیات بود. وی دارای رهبری در احکام دین و آداب طریقت فقه اسلامی و مقامی بلند بود که منزلت و شان بسیار داشت.
{"title": "رکن‌الدین سجاسی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DA%A9%D9%86%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D8%AC%D8%A7%D8%B3%DB%8C&oldid=32681839", "language": "fa"}