برای اعتراضات دراویش در ۱۳۹۶ را ببینید. به گفته می‌شود که در راه گام برمی‌دارد.
در ایران سوم اسفند به عنوان نامگذاری شده‌است.
 واژهٔ پارسی «درویش» از ریشه‌ای باستانی و برگرفته از واژه‌ای است که در به صورت « » (-drigu) به معنای «نیازمند، گدا» است. این واژهٔ ایرانی احتمالاً با واژهٔ « » (-adhrigu) هم‌ریشه باشد که صفتی با معنای نامشخص است که به گوناگونی اضافه شده‌است. این واژهٔ ودایی احتمالاً به صورت « » (-a-dhrigu) واکافت می‌شود که «نا دریگو» خواهد شد، شاید به معنای «نا فقیر»، به‌معنای «غنی». وجود این هم‌ریشهٔ ودایی نشان می‌دهد که بنیاد فقرای مقدس آنقدر در میان هندو-ایرانیان اهمیت داشته که در ایران آینده به صورت تاریخی در شکل و نیز در هند در شکل مکتاب مختلف سنیاسیان (sannyasis) وجود داشته‌است. 
 هرچند که واژه‌شناسی این واژه از دیدگاه مشخص نیست، اما تلاش‌هایی برای تفسیرپذیری اجزای واژه بر پایهٔ واژه‌های معاصر و بر پایهٔ مفاهیم عرفانی صوفی‌گری نیز صورت گرفته‌است. از آنجا که «در» در فارسی به معنای درب بوده، پس گفته می‌شود که «درویش» به‌صورت تحت‌الفظی به‌معنای «بازکنندهٔ در» معنی خواهد شد. از سوی دیگر برخی اصل واژه را «درویز» دانسته که «ز» به «ش» معجمه تبدیل شده و اصل واژه «درآویز» بوده به معنای کسی که هنگام گدایی از درمی‌آویزد (در را می‌گیرد) بنابراین گدا را درویش گفته‌اند. برخی دیگر از پژوهشگران گفته‌اند که اصل واژهٔ درویش، «دریوز» بوده که «ی» و «و» جابجا شدند و به «درویز» تبدیل شد، و «ز» نیز به «ش» تبدیل شد، و یوز از یوزیدن به معنای جستجو کردن می‌باشد. این واژهٔ فارسی همچنین در برخی زبان‌ها به معنای «زاهد، ریاضت‌کش» نیز آمده‌است، مثلاً در ، darwaishana thabiyath به معنای «خلق‌وخوی زاهدانه و مرتاضی» است. این واژه در به صورت «دَرویش» (Derviş) آمده‌است. دامنهٔ رواج این واژه تا آنجا پیش رفته که تا شمال نیز رسیده‌است، برای مثال در زبان قبائلی، «آدِرویک» (Aderwic) به معنای می‌باشد. همچنین واژهٔ درویش (ده‌روێش) در زبان کُردی گورانی به معنای در خود بودن است و بدین معناست که فرد در حال تزکیهٔ نفس خویش بوده و کاری به کار دیگران ندارد و در راه طریقت قدم نهاده و سلوک می‌کند.
در نیز 'وژ'یعنی خود، و حروف ژ و ش در لکی گاهی به هم تبدیل می‌شوند در+وژ (ش) به معنای در خود بودن است.
 دراویش نقش مهمی در سلطه بر ایفا نمودند و -ترکی را با خود به این منطقه بردند. یکی از مهم‌ترین گروه‌های دراویش در امپراتوری عثمانی بود که از طریق پیوندش با نیروهای به اهمیت بسزایی دست یافت. قدیمی‌ترین بنای باقیمانده از دوره امپراتوری عثمانی در بالکان، عمارت آشپزخانه عمومی غازی اِورنوس در شهر در کنونی است که اتاق‌هایی برای تجمع دراویش در خود داشت. 
 (به نقل از ): درویش کسی بود که او را دنیا و آخرت نبود، و نه در هر دو نیز رغبت کند، که دنیا و آخرت از آن حقیرترند که ایشان را با دل نسبت بود. 
 (به نقل از ): درویشان نه ایشان اند، اگر ایشان ایشان بودندی نه درویشان بودندی، اسم ایشان صفت ایشان است. هرکه به حق راه طلبد، گذرش بر درویشان باید کرد، که دَرِ وی ایشانند. 
 : درویشان در دوستی چون آب روان و در دفاع چون سنگ خارا هستند. 
 (به نقل از چهل کلام و سی پیام): قومی که از بیشهٔ حسد هرگز خاری به دامن ایشان نیاویخت، از بیابان نفس هرگز غباری بر گوشهٔ رداء اسلام ایشان ننشست و از هاویهٔ هوی هرگز دودی به دیده ایشان نرسید. سلاطین راهند در لباس درویشان، مَلکی صفتند به صورت آدمیان و روندگان در راه خویش خرامان. 
 ( ): ظاهر درویشی جامه ژنده است و موی سترده و حقیقت آن دل زنده و نفس مرده. 
 راگفتند: درویشی چیست؟ گفت آنکه کسی را در کنج دل خویش پای به گنجی
فرو شود، و در آن گنج گوهری یابد، آن را محبت گویند هر که آن گوهر یافت او درویش است. 
 ( ): درویش مصطلح آن است که دل مبارکش مهبط انوار تجلیّات الهی باشد و در تاب نور تجلی الهی از خود فانی گشته، به بقای حق باقی شده باشد.
 مقالهٔ اصلی: روز ماه ۱۳۸۷ به دلیل تحصن مقابل در تهران برای اعتراض به تخریب در (و آرامگاه ) و بازداشت تعدادی از آن‌ها توسط نیروهای انتظامی از سوی نورعلی تابنده به عنوان نامگذاری شده‌است. 
 مقالهٔ اصلی: سماع در لغت به معنای شنیدن و وجد و سرور و پای کوبی صوفیه است و به نوعی و چرخش بدن همراه با حالت برای اهداف معنوی می‌گویند. هرچند تاریخچه دقیق سماع روشن نیست اما به نظر می‌رسد که سابقه‌ای ولی غیر اسلامی دارد و بسیار دیرین است، با این وجود سماع در قرن سوم هجری قمری بین متصوفه ایران موسوم بوده‌است. 
 مقالهٔ اصلی: نام چله گرفته شده از عدد چهل به معنای چهل روزی است که دراویش به و می‌پردازند. اینکار با هدف تزکیه نفس انجام می‌شود، کسی که چله نشینی می‌کند، در این مدت به اصطلاح ترک حیوانی یعنی ترک فراورده‌های حیوانی می‌کند. 
 مقالهٔ اصلی: دراویش در ایران، بزرگترین اقلیت مذهبی به حساب می‌آیند، به نقل از ۲۰ سلسله دراویش در ایران شناسایی شده‌است. با این وجود فشارهای زیادی از جمله بازداشت، تخریب و دراویش را بر این اقلیت مذهبی وارد می‌کند. 
 گسترده‌ترین و شدیدترین سرکوب مذهبی در جمهوری اسلامی در رابطه با دراویش در خیابان پاسداران تهران رخ داد. این درگیری‌ها و منجر به اعدام یک نفر و کشته شدن ۶ نفر از هر دو طرف درگیر ماجرا شد. همچنین پس از این حوادث در حصر خانگی قرار گرفت و پس از گذشت دو سال در حصر درگذشت.
 درویشان طریقت و روش‌های دیگری را برای عبادت و نگاه به اصول دین برگزیده‌اند که از سوی مقامات جمهوری اسلامی و فقهای حکومتی همانند ، ، به عنوان در دین و مخالف رسمی همواره مورد تکفیر و مخالفت بوده‌اند.
{"title": "درویش", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%B4&oldid=35095093", "language": "fa"}