(زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۳۶ – درگذشته ۱۳ نوامبر ۲۰۱۹) رکابزن حرفه‌ای سابق اهل بود که در رشتهٔ فعالیت می‌کرد. او توانست در سال ۱۹۶۴ برندهٔ شود.
 پولیدو هم‌دورهٔ دو رکابزن بزرگ یعنی و بود و با این که هشت بار روی سکوهای دوم و سوم ایستاد، هرگز نتوانست این دو رکابزن را شکست دهد و قهرمان تور شود. همچنین هیچ‌گاه تور را به تن نکرد.
 پولیدو در مسابقات قهرمانی جادهٔ جهان نیز چهار بار بر سکوهای دوم و سوم ایستاد، ولی قهرمانی را به دست نیاورد.
 وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شده‌است.
 پدر و مادر پولیدو کشاورزان کوچکی در حاشیهٔ در شرق بودند. پولیدو از خردسالی در مزرعه کار می‌کرد و به همین دلیل، در ۱۴ سالگی مدرسه را ترک کرد. یکی از دوچرخه‌فروشان محلی به نام آندره مارکت دوچرخه‌ای به او داد و او را با موتور خود به مسابقات می‌رساند.
 موفقیت در مسابقات محلی به سرعت فرا رسید و جایزهٔ پیروزی‌های او به درآمد خانواده افزوده می‌شد. پولیدو سه سال به صورت آماتور مسابقه داد و یک بار موفق به مغلوب کردن شد.
 نخستین بار در سال ۱۹۵۵ و در دوران خدمت سربازی با قطار سفر کرد. پیر شانی، خبرنگار فرانسوی که ۴۹ تور دو فرانس را پیگیری کرد، پولیدو را با مقایسه کرد که با این که تنها دو سال بزرگتر از پولیدو بود، در همان دوران، مدال را برای فرانسه به دست آورد و برندهٔ جایزه بزرگ ملل شد. 
 همزمان با ، ارتش پولیدو را به الجزایر اعزام کرد که در آنجا راننده بود. در سال ۱۹۶۰ دوباره به دوچرخه‌سواری بازگشت و نخستین پیروزی خود را با برتری ۶ دقیقه‌ای به دست آورد. جایزهٔ ۸۰ هزار فرانکی که برای دوم شدن در جایزه بزرگ پیرا-لو-شاتو به دست آورده‌بود، بیشتر از درآمد شش سال کار در مزرعه بود.
 پولیدو در سال ۱۹۵۹ توسط کشف شد. با پیشنهاد گوتیه به ، گوتیه به تیم مرسیه پیوست. پیشنهاد ۳۰ هزار فرانکی او ابتدا مورد موافقیت مانی قرار نگرفت، ولی مدتی بعد برای آن که رقیبی برای آنکتیل داشته باشد، پذیرفت. با پیروزی پولیدو در مسابقهٔ در سال ۱۹۶۱ اعتماد گوتیه تقویت شد.
 پولیدو سربالایی‌رو خوبی بود، ولی مهارت آنکتیل در را نداشت که معمولاً به خاطر زمان‌هایی که در مراحل تایم تریل به دست می‌آورد، برندهٔ تور می‌شد. سبک رکابزنی پولیدو تهاجمی بود، ولی آنکتیل ترجیح می‌داد در بخش‌های کوهستانی، مسابقه را کنترل کند و در تایم تریل، زمان کسب کند.
 بهترین فرصت پولیدو برای شکست دادن آنکتیل، در مرحلهٔ ۲۰ تور دو فرانس ۱۹۶۴ که در خاتمه می‌یافت، به دست آمد. آنکتیل در کنار پولیدو رکاب می‌زد و هر دو به اندازه‌ای خسته بودند که پولیدو تنها در چند صد متر پایانی توانست برتری نسبت به آنکتیل به دست آورد. پولیدو توانست اختلاف با آنکتیل را تا ۱۴ ثانیه کاهش دهد، ولی در تایم تریل پایانی مغلوب آنکتیل شد.
 با آن که آنکتیل همواره پولیدو را شکست می‌داد، ولی محبوب پولیدو بیشتر بود. پژوهش‌های روانشناسی بسیاری برای بررسی این پدیده انجام شد. برپایهٔ پژوهش‌ها در سال ۱۹۷۴ بیش از ۴۰۰۰ مقاله دربارهٔ پولیدو در روزنامه‌ها منتشر شده‌بود. هیچ رکابزن دیگری به اندازهٔ او موضوع پژوهش‌های روان‌شانسی و پایان‌نامه‌های دانشگاهی نبود. 
 پایان دوران آنکتیل فرصتی را برای پولیدو فراهم کرد تا برندهٔ تور دو فرانس شود؛ ولی مصدومیت در سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۶۸ و ظهور مرکس در سال ۱۹۶۹ این فرصت را از او گرفت. در تور ۱۹۷۳ پولیدو ممکن بود جان خود را از دست بدهد. در سرپایینی پس از گردنهٔ پورته آسپه به دره سقوط کرد و ضربهٔ شدیدی به سرش وارد شد؛ ولی توسط برگزار کنندهٔ مسابقه نجات یافت.
 پولیدو نخستین رکابزنی بود که در تور دو فرانس مورد آزمایش دوپینگ قرار گرفت. در تور ۱۹۶۶ نمونه‌گیران در وارد هتل رکابزنان شدند و نخستین رکابزنی که یافتند، پولیدو بود. در روز بعد، رکابزنان در میانهٔ مسابقه توقف کردند تا اعتراض خود به نمونه‌گیری را اعلام کنند. همچنین به پولیدو که با انجام آزمایش موافقت کرده‌بود، انتقاد کردند. به گفتهٔ پولیدو بی‌تفاوتی او نسبت به نمونه‌گیری‌ها و اعتراضات، باعث خراب شدن رابطه‌اش با رکابزنان هم‌دوره شد. 
 در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۷۳ نشان به پولیدو اعطا شد. همچنین به دلیل علاقهٔ پولیدو به گیاهان به‌ویژه گل رز، گونه‌ای از گل رز به افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
{"title": "رمون پولیدو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%85%D9%88%D9%86_%D9%BE%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF%D9%88&oldid=27643745", "language": "fa"}