با اشتباه نشود. یا یک بزرگ بومی و بخش‌هایی از ، ، و جنوب هستند. امروزه ۱۱۷ میلیون زبان‌های آستروآسیایی در جهان می‌زیند. از این زبان‌ها فقط ، و دارای پیشینه نوشتاری طولانی و فقط ویتنامی و خمر دارای وضعیت رسمی (به ترتیب در و ) هستند. زبان مون نیز به عنوان زبان بومی در و به رسمیت شناخته شده‌است. نیز در میانمار دفاکتوی است. نیز یکی از ۲۲ هند است. سایر زبان‌های این خانواده توسط گروه‌های اقلیتی گفتگو می‌شوند و دارای وضعیت رسمی نیستند.
 ۱۶۸ زبان آسترونزیایی را برمی‌شمرد. این زبان‌ها سیزده شاخه را می‌سازند (و شاید چهارده شاخه با محاسبه که عضویت کاملاً پذیرفته نمی‌شود) که به دو گروه و تقسیم می‌شوند. دسته‌بندی‌های جدیدتر این زبان‌ها را به سه شاخه (موندا، مون-خمر هسته‌ای و ) تقسیم می‌کنند یا گاه همه گروه‌ها را زیرشاخه مون-خمر قرار داده و این نام را برابر با نام کل خانواده بر می‌شمرند. 
 زبان‌های آستروآسیایی در جنوب شرق آسیا و بخش‌هایی از هند، بنگلادش، نپال و شرق آسیا پراکنده شده و توسط دیگر زبان‌ها از یکدیگر جدا شده‌اند. به نظر می‌رسد که آن‌ها زبان بومی جنوب شرق آسیا (به جز ) بوده‌اند و خانواده‌های همسایه همچون ، ، و توسط مهاجرت‌های بعدی به منطقه وارد شده‌اند. 
 یک روش رایج برای دسته‌بندی این زبان‌ها به شرح زیر است:
{"title": "زبان‌های آستروآسیایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%A2%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D9%88%D8%A2%D8%B3%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=34896714", "language": "fa"}