یا شهرت معروف به (۹۸۱ اصفهان–۱۰۴۷ دهلی) شاعر متخلص به روحُ الامین و گاه روحِ امین و گاه امین خانواده‌اش اهل سادات در بودند. دوران جوانی را در زادگاهش به تحصیل گذراند و در ۲۹ سالگی ۱۰۱۰ میلادی روانهٔ شد و در گلکنده به خدمت درآمد و ظاهراً در ۱۰۱۷ قه مقام میرجملگی (وزارت) رسید. پس از مرگ محمدقلی در گلکنده نماند و به بیجاپور رفت و پس از چندی به ایران بازگشت و در اصفهان به خدمت رسید اما از وی نیز خیری ندید تا آنکه در ۱۰۲۷ مجبور به فرار از ایران شد و بار دیگر به هند رفت و به ملازمت پذیرفته شد. در ۱۰۲۹ درجهٔ میرسامانی یافت و در عهد به مرتبهٔ میربخشی‌گری رسید.
 او شاعری بسیار پرکار بود و این ویژگی با توجه به اشتغالات دیوانی او، نشان از قوت طبع و مهارت در نظم دارد. زبان و بیانش ساده است و توانایی اش در مثنوی بیش از انواع شعر است. غزل‌هایش عمدتاً به و وصف حال وی در وصال و هجران است.
{"title": "روح‌الامین اصفهانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%AD%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=22269622", "language": "fa"}