(زادهٔ ۲۵ تیر ۱۳۱۲ – درگذشتهٔ ۵ شهریور ۱۳۹۵) ، و ایران بود. او بیشتر با نقش‌هایی مانند «آقا حسینی» در فیلم ، « » در سریال و هم‌چنین با بازی تأثیرگذارش در فیلم شناخته می‌شود. داوود رشیدی همراهِ ، ، و پنج چهرهٔ برجسته‌ای بودند که در دههٔ چهل شمسی از پا به عرصهٔ سینما گذاشتند. وی به‌خاطر فعالیت‌هایش نشان را دریافت کرده بود.
 داوود رشیدی در سال ۱۳۱۲ در کوچه آبشار در خانواده‌ای که ریشهٔ آن به شهر در استان و باز می‌گشت، متولد شد. پدر او دیپلمات بود و در چند کشور نیز سفیر شد. پدربزرگش، محمد حائری مازندرانی معروف به از روحانیان و جدش از عصر بود. 
 داوود رشیدی تحصیلات متوسطه را (به دلیل فعالیت‌های دیپلماتیک پدرش) در و به پایان رساند و تحصیلات دانشگاهی را در ادامه داد. 
حاصل ازدواج اولش با هما فریور تهرانی یک پسر به نام فرهاد است که پس از جدایی از هما فریور با مرضیه برومند ازدواج کرد 
وی فارغ‌التحصیل کنسرواترا ژنو در رشته کارگردانی و بازیگری تئاتر و همچنین لیسانس علوم سیاسی از دانشگاه ژنو بود. 
 او سپس دوره‌های تخصصی بازیگری را زیر نظر خانم لاشنال گذراند و زمانی که هفت ساله بود توسط دختر عمه‌اش به برای بازی در معرفی شد. در سال ۱۳۴۳ خورشیدی پس از اتمام تحصیلات در ژنو به تهران آمد و در اداره تئاتر آن زمان وابسته به استخدام شد. سپس را پایه‌گذاری نمود که هنرپیشگانی همچون ، ، ، ، ، ، ، به عضویت در این گروه درآمدند.
 رشیدی از سال ۱۳۵۰ خورشیدی با فیلم سینمایی « » وارد عرصه بازیگری سینما گردید که جایگاهش را به عنوان یکی از بهترین بازیگران نقش مکمل تثبیت کرد. او علاوه بر بازیگری چندین تله تئاتر از جمله کارهایی از غلامحسین ساعدی را کارگردانی کرد و چند نمایشنامه خارجی را نیز به فارسی برگرداند. او علاوه بر بازیگری و کارگردانی در سینما، تلویزیون و تئاتر به تهیه‌کنندگی سینما نیز روی آورد.
 در سال ۱۳۵۲ خورشیدی از اداره تئاتر به رفت و در سمَت مدیریت گروهِ نمایش‌ها و سرگرمی‌های آن سازمان (شامل: سریال‌ها، مسابقات، تئاترهای تلویزیونی) مشغول به کار گردید.
 فیلم دیگری بود که رشیدی در نقش «آقا حسینی» با در سال ۱۳۵۴ بازی کرد و اوج بازیگری او در سینمای پیش از انقلاب به‌شمار می‌رود. وی «کندو» را از موفق‌ترین فیلم‌هایش دانسته و گفته بود که حتی الان بچه‌های نوجوان هم به من «آقا حسینی» می‌گویند.
با آنکه داوود رشیدی در تعداد کمی از فیلم‌های ایرانی پیش از انقلاب بازی کرد، اما شهرت نسبتاً خوبی به دست آورد. با این حال بخش عمده از فعالیت‌های حرفه‌ای او صرف مدیریت گروه نمایش و سرگرمی در تلویزیون ایران می‌شد.
 با تحولات پس از پیروزی او را در سال ۱۳۵۸ از تلویزیون ایران اخراج کردند. او دربارهٔ سال‌های نخست پس از انقلاب ایران گفته بود: «سال ۵۸ خواستند از تلویزیون تقاضای بازنشستگی کنم، همین کار را کردم اول با تقاضای بازنشستگی موافقت شد و بعد اخراجم کردند تا حقوق نگیرم. بچه‌های جوان در گروه پاک‌سازی بودند، آمدند و گفتند ما شما را پاک‌سازی نمی‌کنیم، اخراج می‌کنیم تا جای دیگر بتوانید کار کنید. من هم خداحافظی کردم و رفتم.»
 با این وجود سال‌های نخستین پس از ، پرکارترین دوره فعالیت بازیگری او است. او در چهار-پنج سال اول انقلاب در نزدیک به ۲۰ فیلم بازی کرد. ، ، و از مشهورترین این فیلم‌ها بودند.
در سال ۱۳۶۳ و پس از بازی در دو فیلم ناگهان فعالیت سینمایی رشیدی قطع شد و نزدیک به ۹ سال متوقف ماند.
با این حال او همچنان در اواسط دهه شصت و اوایل دهه هفتاد خورشیدی در حالیکه اجازه فعالیت در سینما را نداشت، حضور پررنگی در سریال‌های تلویزیونی ایران داشت که رسانه به‌مراتب پرمخاطب‌تری از سینما بود. سریال‌هایی چون و و تله‌تئاتر (در نقش رئیس‌جمهور ایندولند) تماشاگران زیادی داشت.
اما مشهورترین نقشی که از او از آن سال‌ها در خاطره مردم مانده‌است، سریال ، به کارگردانی بود.
 ، ، ، ، و از دیگر کارهای تلویزیونی مشهور او در سال‌های گذشته بوده‌است.
 در سال ۱۳۷۰ او پیروزی در شیکاگو را در تهران به روی صحنه برد که به پرفروش‌ترین تئاتر ایران پس از انقلاب تبدیل شد.
در سال ۱۳۹۱ نشان درجه یک فرهنگ و هنر ایران از سوی ریاست جمهوری ایران به وی اعطا شد.
مهمترین ویژگی او فن بیانش بود که کلمات را با دقت خاصی و خیلی شمرده به زبان می‌آورد.
 مقالهٔ اصلی: داوود رشیدی فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۴۲ با تله‌تئاتر «در جزیره‌ای غریب» و حضور در کنار هنرمندانی از جمله منوچهر فرید و محمدعلی کشاورز آغاز کرد. از سال ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۹، داوود رشیدی در هفت تله‌تئاتر به عنوان کارگردان هنری حضور داشت. داوود رشیدی در سال ۱۳۵۱ با ایفای نقش در ۴ فیلم گذر اکبر، فدایی، جهنم + من و تجاوز یکی از پرکارترین سال‌های کاری‌اش را تجربه کرد. 
 او پس از بازگشت به ایران در دهه ۱۳۴۰ به اداره تئاتر وزارت فرهنگ و هنر پیوست. او در سال ۱۳۴۲ گروه تئاتر «امروز» را با حضور کسانی چون ، ، و تشکیل داد. در سال ۱۳۶۳ و پس از بازی در دو فیلم ناگهان فعالیت سینمایی رشیدی قطع شد و نزدیک به ۹ سال متوقف ماند. در سال ۱۳۷۰ او پیروزی در شیکاگو را در تئاتر شهر تهران به روی صحنه برد. این نمایش که با بازی خود و تعدادی از مشهورترین بازیگران سینما و تئاتر ایران بود، به پرفروش‌ترین تئاتر ایران پس از انقلاب تبدیل شد. 
 
		 
		 
		 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 رشیدی در سال‌های پایانی زندگی دچارِ شده بود 
و در بامداد ۵ شهریور ۱۳۹۵ در ۸۳ سالگی در پی در خانه‌اش درگذشت. ، ، ، ، و از جمله سیاست‌پیشگانی بودند که درگذشت رشیدی را تسلیت گفتند. و ، سینماگرانی بودند که در سوگش مطلب نوشتند.
 در ۷ شهریور ۱۳۹۵ مراسم تشییع پیکرش در تهران ( ) برگزار شد که نخستین سخنران آن بود؛ سپس و از او گفتند. خانوادهٔ او، و نیز در پایان سخنانی بیان کردند. او در به خاک سپرده شد. 
افراد سرشناس بسیاری به‌ویژه هنرمندان و سینماگران در تشییع پیکر او حضور داشتند. مراسم ختم داوود رشیدی عصر همان روز در تهران برگزار شد.
{"title": "داوود رشیدی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%A7%D9%88%D9%88%D8%AF_%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF%DB%8C&oldid=34875751", "language": "fa"}