(فارسی میانه: zāmyād؛ اوستا: zam؛) یا مینوی و الههٔ آن است (وندیداد ۲، بندهای ۱۰ و ۱۸). زامیاد ایزد زمین است که گاهی در متون، او را همان سپندارمذ، موکل بر زمین می‌دانند. می‌گویند و زامیاد بر سر روان درگذشتگان را به ترازو می‌گذارند. او از ایزدان همکار امشاسپند است. گل «بانو » (ریحان) به این مینو تعلق دارد. یشت نوزدهم به این ایزد اختصاص دارد. 
 در که هر روز نامی بر خود دارد، روز بیست و هشتم هر ماه به نام زامیاد است. 
 زامیاد در لغت از دو بخش «زام» و «یاد» ساخته شده‌است. «زام» هم به معنای زمین و هم به معنی فرشتهٔ زمین آمده‌است. پسوند «یاد» که در اوستایی و فارسی‌باستان به ریخت «داتَ» آمده به معنی داده یا آفریده‌است. زامیاد همچنین گفته‌اند نام فرشته موکل بر حوران بهشتی است.
{"title": "زامیاد", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%A7%D8%AF&oldid=34926656", "language": "fa"}