(به : ) شاخه‌ای از هستند که دو خانوادهٔ زبانی و را در بر می‌گیرند. زبان‌های بالتیک و اسلاوی دارای چندین ویژگی زبانی منحصر به فرد هستند که که در هیچ شاخه دیگر هند و اروپایی یافت نمی‌شود و که نشانگر دوره ای از پیشرفت مشترک است. اگرچه مفهوم وحدت بالتواسلاوی نیز مورد بحث قرار گرفته‌است. اکنون میان متخصصان زبان‌شناسی هند و اروپایی برای طبقه‌بندی زبان‌های بالتیک و اسلاوی در یک شاخه واحد اتفاق نظر وجود دارد و تنها در برخی از جزئیات ماهیت روابط آنها اختلاف است.
 زبان به وسیله روش‌های مقایسه‌ای از قابل بازسازی است. بعدها یک گویش نوآورانه از بالتی اسلاوی جدا شد و تبدیل به زبان نیا-اسلاوی شد، که همه زبان‌های اسلاوی از آن نشات گرفته‌اند.
 بیش از ۲۵۰ میلیون نفر در ، ، و بیشتر بخش‌های شبه‌جزیره ، به یکی از سخن می‌گویند. این گروه به زیرگروه‌های ( ، ، )، ( ، ، ، ، و ) و ( ، ، ) تقسیم می‌شود.
 گویشوران این خانواده زبانی در اصل در خاور و جنوب شرقی و می‌زیند. بیشتر این خانواده را به دو شاخهٔ خاوری که دربرگیرنده زبان‌هایی مرده‌است و باختری که دربرگیرنده زبان‌هایی زنده و مرده‌است بخش می‌کنند. زبان‌های زنده گروه خاوری دربرگیرنده و است.
 دو روش برای دسته‌بندی زبان‌های بالتواسلاوی وجود دارد. به‌طور سنتی این شاخه به دو زیر شاخه بالتیک و اسلاوی تقسیم می‌شود که شاخهٔ بالتیک مشتمل بر دو زیرشاخهٔ شرقی و غربی و شاخه اسلاوی مشتمل بر سه زیرشاخهٔ شرقی، غربی و جنوبی است. در روشی جایگزین که توسط گروه کوچکی از پژوهشگران مورد قبول است، این گروه به سه شاخهٔ همسطح اسلاوی، بالتیک شرقی و بالتیک غربی تقسیم می‌شوند.
{"title": "زبان‌های بالتواسلاوی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%A8%D8%A7%D9%84%D8%AA%D9%88%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%88%DB%8C&oldid=32739589", "language": "fa"}