( : ; ۱۶ اکتبر ۱۹۰۷ – ۶ آوریل ۱۹۷۳) بریتانیایی پیشگام در تحقیقات اجتماعی و آموزش آن بود. او رشته دانشگاهی مدیریت اجتماعی (که در حال حاضر تا حد زیادی در دانشگاه به عنوان شناخته می‌شود) را تأسیس کرد و جایگاه مؤسس این مبحث را در به دست گرفت.
کتاب‌ها و مقالات او در ۱۹۵۰ به تعریف ویژگی‌های بریتانیا بعد از و یک جامعه رفاه جهانی، در راه همکاری با سوئدی مؤثر بود.
 تیتموس در ۱۹۰۷ متولد شد. به عنوان فرزند دوم خانواده ای کشاورز، در بزرگ شد و در ۱۴ سالگی بدون هیچگونه مدرک رسمی مدرسه را ترک کرد. به عنوان یک خودآموخته، به مدت ۱۶ سال برای یک شرکت بزرگ بیمه کار کرد در حالی که به‌طور همزمان به دنبال علاقه به موضوعات اجتماعی از طریق مطالعه، بحث کردن و نوشتن بود. نگرانی‌های اولیه اش مسائلی مانند بیمه و ساختار جمعیت، مهاجرت، بیکاری و تجدید تسلیحات، و جنبش صلح بودند. در سال ۱۹۳۸ را که بر تفاوت‌های منطقه‌ای بین شمال و جنوب متمرکز بود منتشر کرد. در سال ۱۹۳۹، را به چاپ رساند. در این زمان، تیتموس در جامعه اصلاح نژاد بریتانیا نیز فعال بود.
در ۱۹۴۲، برای نوشتن قسمتی از سری مدنی ، با عنوان استخدام شد. کاری که اعتبار او را برای تأسیس کرسی جدید در به خوبی حفظ کرد. در این فرایند، به شدت از سوی جامعه‌شناس حمایت می‌شد.
در LSE ( )، آموزش مددکاری اجتماعی را دگرگون کرد و را به عنوان یک رشته دانشگاهی تأسیس کرد. او به تعدادی از کمیته‌های دولت در خدمات بهداشت و سیاست گذاری اجتماعی کمک کرده‌است. او همچنین مشاوره‌هایی را در به همراه پروفسور انجام داد. کسی که بعدها جانشین او در صندلیش شد. نگرانی‌های او عمدتاً بر مسائل مربوط به متمرکز بود.
 آخرین و شاید مهم‌ترین کتاب وی فلسفهٔ او را در جامعه و سیاست گذاری اجتماعی بیان می‌کند و مانند بسیاری از کارهای او، بر اولویت وی بر ارزش‌های بیش از اشکال شخصی یا تجاری از موضوع مراقبت تأکید می‌کند. کتاب تأثیرگذار بود و منجر به قانون در شد. وی برای خوانش ضعیف آثار کلاسیک مانند آثار مورد انتقاد قرار گرفت (هرچند او هرگز ادعا نمی‌کرد که یک جامعه‌شناس است) درحالی که ممکن است این موضوع تا حدودی منعکس کنندهٔ نا کافی وی باشد. در واقع این نتیجه بی علاقگی تیتموس به جامعه‌شناسی غیر مشارکتی و علاقه اش به تعامل با مسائل مربوط به سیاست گذاری اجتماعی معاصر و حتی برخی مؤسسات خطاپذیر این حیطه می‌باشد. برای مثال، او برای نقش خود به عنوان یک نایب رئیس کمیسیون مزایای تکمیلی دولت بسیار مورد انتقاد قرار گرفت. در مقابل تلاش برای تغییر وضعیت مؤسسات ناکارآمد به نفع فقرا را استدلال کار خود قرار داد که درگیری با آن‌ها باعث لکه دار شدن اعتبار او شد.
تیتموس صندلی خود در مدرسه اقتصاد لندن را از ۱۹۵۰ نگه داشت و پس از مدت کوتاهی و تا زمان مرگش در ۱۹۷۳ در کابینهٔ دولت و واحد تحقیق مشغول به کار شد.
 برخی آثار او هنوز خوانده می‌شوند و برخی نیز در ویرایش‌های جدید و با کشف ارتباطات آن‌ها با دورهٔ معاصر تجدید چاپ شده‌اند. در واقع بسیاری از نوشته‌هایش به عنوان سخنرانی‌های او در مدرسه اقتصاد لندن و پیش سخنرانی‌های عمومی شناخته شده می‌شوند. اگرچه بعدها بسیاری از این‌ها با عنوان خوانندگان یا مقالات جمع‌آوری شدند، او هرگز خلاصهٔ کار و فلسفه خود را در قالب یک شاهکار در سیاست گذاری اجتماعی کامل نکرد.
پروفسور ریچارد تیتموس بعد از مرگش شناخته شد. مانند تیتموس، جانشین فعلی او، پروفسور مشاور دولت در سیاست‌های بهداشتی است. اگرچه، تأکید او بر بازار خصوصی در به‌طور قابل توجهی باعث تمایز او از آنچه تیتموس به شدت به آن اعتقاد داشت شد. اعتقاد تیتموس بر اختصاص خدمات جهانی بر اساس نیازهای اساسی بود. (به جای درآمد یا اعتبار)
 تیتموس با یک مددکار اجتماعی به نام ازدواج کرد.
 تنها دختر آن‌ها برخی آثارش را برای انتشار مجدد ویرایش کرده‌است و زندگی‌نامه‌ای از والدینش با عنوان نوشته‌است.
 آثار مهم او عبارتند از:
{"title": "ریچارد تیتموس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%DA%86%D8%A7%D8%B1%D8%AF_%D8%AA%DB%8C%D8%AA%D9%85%D9%88%D8%B3&oldid=33787054", "language": "fa"}