یا یا یا (به : ) یک با نماد و ۱۱۱ است که به افتخار فیزیکدان و برندهٔ ، (کاشف ) نام‌گذاری شده‌است. رونتگنیم یک اتم فوق سنگین بوده و در نتیجه بسیار ناپایدار است؛ به نحوی که پایدارترین ایزوتوپ آن نیمه‌عمری تنها معادل ۱۰ تا ۱۱ دقیقه دارد.
 رونتگنیم در و قرار دارد؛ که این باعث می‌شود تا سنگین‌ترین عنصر باشد. هرچند که هیچ آزمایشی برای تعیین خواص شیمیایی آن انجام نشده‌است؛ اما به نظر می‌رسد که خواص شیمیایی آن به عنوان نهمین عضو سری ۶d در ، شبیه به طلا باشد. این عنصر برای اولین بار در ۸ دسامبر ۱۹۹۴ در « » در ساخته شد. با برخورد چند اتم به ، در یک ، سه رونتگنیم ساخته شد که هر سه بودند. سرانجام، در نوامبر سال ۲۰۰۴ نام آن را انتخاب کرد.
 رونتگنیم ۷ دارد، که همه‌گی ناپایدار و مصنوعی هستند. این ایزوتوپ‌ها بسیار کوتاه، متغیر از ۳٫۸ میلی‌ثانیه تا ۶۴۰ ثانیه دارند؛ ازهمین‌رو تحقیقات بر روی رونتگنیم بسیار محدود است و با مشکلات زیادی همراه می‌باشد. با این حال پیش‌بینی‌ها حاکی از آن است که رونتگنیم بسیار کم باشد؛ به شکلی که حتی به‌عنوان یک شناخته‌شود.
 
 
 
رونتگنیم برای اولین بار در ۸ دسامبر ۱۹۹۴ در « » در ساخته شد. تیم آنها دو اتم و را در یک برخورد دادند؛ و درنهایت رونتگنیم-۲۷۲ سنتز و شناسایی شد. 
 
 این آزمایش توسط تکرار شد ولی آنها اتم رونتگنیم را شناسایی نکردند. در نهایت در سال ۲۰۰۱ کشف عنصر را به دلیل کمبود شواهد مبنی بر وجود عنصر رد کرد. اما تیم دوباره آزمایش را در سال ۲۰۰۲ انجام دادند و این بار وجود ۳ اتم رونتگنیم را گزارش کردند. نیز در سال ۲۰۰۳ وجود عنصر را تأیید کرد. 
 با استفاده از رونتگنیم با نام اکا- نیز شناخته می‌شد. در سال ۱۹۷۱ تصمیم گرفت که تا زمانی که عنصر کشف و تأیید نشده و نامی برایش تعیین نشده؛ عنصر را در با نام سیستماتیک آن‌ان‌انیوم و نماد Uuu قرار دهند. اگرچه این نام در بسیاری از جوامع شیمیایی، کتاب‌ها و حتیٰ کلاس‌ها استفاده می‌شد؛ ولی بیشتر دانشمندان آن را با نام‌های « » یا « » و حتی « » می‌شناختند. 
 نام رونتگنیم با نماد Rg توسط تیم ، به افتخار فیزیکدان آلمانی و کاشف در سال ۲۰۰۴ پیشنهاد داده‌شد. در نوامبر همان سال این نام را پذیرفت. 
 مقالهٔ اصلی: رونتگنیم و است که در تولید می‌شود و در نتیجه هیچ ندارد. نخستین ایزوتوپ شناسایی‌شدهٔ این عنصر رونتگنیم-۲۷۲ بود که در سال تولید و ردیابی شد. هرچند که شواهدی مبنی بر وجود ۱۵ ایزوتوپ رونتگنیم وجود دارد، اما تا کنون ۷ ایزوتوپ آن (از رونتگنیم-۲۷۲ تا رونتگنیم-۲۸۶) شناسایی و توسط آیوپاک تأیید شده‌اند که پایدارترین ایزوتوپ در این میان رونتگنیم-۲۸۶ با ۶۴۰ است که چیزی معادل ۱۰ تا ۱۱ دقیقه است. 
 تمامی ایزوتوپ‌های رونتگنیم به‌شدت و هستند. به‌طور کلی ایزوتوپ‌های سنگین‌تر از ایزوتوپ‌های سبک‌ترِ آن، پایدارتر هستند. پایدارترین ایزوتوپ شناخته‌شدهٔ رونتگنیم، رونتگنیم-۲۸۶ (سنگین‌ترین ایزوتوپ تأیید شده) است که نیمه‌عمری معادل ۱۰٫۷ دقیقه دارد؛ ولی از آنجایی که تحقیقات بر روی این ایزوتوپ ادامه دارد، برخی همچنان رونتگنیم-۲۸۲ را به عنوان پایدارترین ایزوتوپ می‌شناسند. به غیر از رونتگنیم-۲۸۶، رونتگنیم-۲۸۳ نیز از رونتگنیم-۲۸۲ —با نیمه‌عمری معادل ۵٫۳ دقیقه— پایدارتر است؛ ولی این ایزوتوپ هم به‌طور کامل شناخته نشده و تا به امروز تأیید نشده‌است. همچنین گزارش شده که دو ایزوتوپ رونتگنیم-۲۸۰ و رونتگنیم-۲۸۱ نیمه‌عمرهایی بیشتر از یک ثانیه داشته باشند. به جز ایزوتوپ‌های مذکور بقیه ایزوتوپ‌ها آنقدر ناپایدارند که نیمه‌عمر آن‌ها را با میلی‌ثانیه می‌سنجند. پیش‌بینی شده که ایزوتوپ ناشناخته رونتگنیم-۲۸۷ پایدارترین و تنها ایزوتوپ رونتگنیم باشد که با تجزیه می‌شود. همچنین پیش‌بینی شده که ایزوتوپ ناشناختهٔ رونتگنیم-۲۷۷ نیمه‌عمری معادل ۱ ثانیه داشته باشد.
 هرچند که در دیگر موارد، این چنین پیش‌بینی‌ها در رابطه با نیمه‌عمر با واقعیت تفاوت زیادی داشته‌اند همچون ۳ ایزوتوپ رونتگنیم-۲۸۲، رونتگنیم-۲۸۱ و رونتگنیم-۲۷۸ که نیمه‌عمرهای پیش‌بینی‌شده برای آنها ۱ ثانیه، ۱ دقیقه و ۴ دقیقه بود ولی بعد از سنتز شدن مشخص شد که نیمه‌عمرهایشان به ترتیب ۲ دقیقه، ۱۷ ثانیه و ۴ بوده‌است. چنین پیش‌بینی‌هایی در مورد رونتگنیم-۲۸۳ ناشناخته هم وجود داشت که نیمه‌عمر آن را حدود ۱۰ دقیقه تخمین می‌زد اما امروزه مشخص شده که نیمه‌عمرش حدود ۵ دقیقه خواهد بود. 
 رونتگنیم نهمین عضو سری ۶d است. از آنجایی که مشخص شده (عنصر ۱۱۲) عضو و است؛ پیش‌بینی می‌شود که عناصر از تا رونتگنیم چهارمین دورهٔ فلزات واسطه را تشکیل دهند. محاسبات انجام شده روی و رونتگنیم، خواص آن را تا حدود زیادی شبیه به جلوه می‌دهد؛ و این بدان معنا است که خواص شیمیایی رونتگنیم به دیگر تا حدودی شبیه است؛ هرچند که در برخی موارد اختلافات چشم‌گیری با این عناصر دارد.
 پیش‌بینی می‌شود که رونتگنیم یک « » باشد. انرژی یونش آن ۱۰۲۰ کیلوژول بر مول تخمین زده شده، که با گاز تقریباً برابری می‌کند؛ و تنها فلزی که از آن «نجیب‌تر» است کوپرنیسیم می‌باشد. پیش‌بینی می‌شود که رونتگنیم دو عدد پایدار ۵+ و ۳+ به همراه ۱+ ناپایدار باشد. پیش‌بینی شده که ۳+ در بین اعداد اکسایش رونتگنیم، پایدارترین آنها باشد. به نظر می‌رسد که واکنش پذیری رونتگنیم(III) به شبیه باشد و همین آن را در واکنش با بسیاری پایدار می‌کند. طلا به دلیل اثرات نسبیتی یک حالت ۱- پایدار تشکیل می‌دهد و پیش‌بینی می‌شود که رونتگنیم هم این‌گونه رفتار کند. پیش‌بینی می‌شود رونتگنیم معادل ۱٫۶ داشته باشد؛ که در مقایسه با طلا —با رقم ۲٫۳ — بسیار کمتر است؛ پس بیشتر ترکیبات رونتگنیم یا تشکیل نخواهند شد یا در صورت تشکیل، بسیار ناپایدار خواهند بود. اوربیتال‌های ۶d در عناصر پایانی سری چهارم فلزات واسطه ناپایدارند؛ که موجب افزایش عدد اکسایش رونتگنیم، به رونتگنیم(V) می‌شود که نسبت به واکنش‌پذیری کمتری دارد؛ با وجود تمامی این موارد پیش‌بینی می‌شود که دستیابی به ترکیباتی پایدار از رونتگنیم کاری بسیار سخت باشد. 
 خواص پیش‌بینی‌شدهٔ رونتگنیم توجه بیشتری نسبت به دو عنصر قبلی خود یعنی و دریافت کرده زیرا پیش‌بینی می‌شود که ظرفیت در رونتگنیم پر است. محاسبات بر روی یون Rg نشان داده که پیوند بین دو مولکول رونتگنیم و بسیار قوی است. در مورد ترکیبات X و RgX —در حالی که ، ، ، ، =X یا Rg باشد— مطالعاتی صورت گرفته‌است. پیش‌بینی شده که Rg فلزی بسیار نرم و حتی نرم‌تر از Au باشد؛ هرچند که مشخص نیست که آیا خواص آن اسیدی یا یا بازیست. در یون یک بار مثبت آن، [Rg(H O) ] تشکیل می‌شود که در آن یک بین رونتگنیم و اکسیژن به طول ۲۰۷٫۱ شکل می‌گیرد. همچنین پیش‌بینی شده که رونتگنیم با ، و تشکیل دهد.
 پیش‌بینی می‌شود که رونتگنیم به دلیل داشتن خود تحت شرایط عادی جامد باشد. پیش‌بینی شده که به علت ، رونتگنیم فلزی بسیار سنگین با ۲۸٫۷ بر می‌باشد؛ که در مقایسه سنگین‌ترین فلزی که تا به حال شناخته شده، ، که دارای چگالی ۲۲٫۶۱ گرم بر سانتی‌متر مکعب است، بیشتر است. پیش‌بینی شده که رونتگنیم ۱۳۸ باشد. 
 عناصر پایدار یعنی ، و همگی لایه آخرشان به شکل d ( +1)s است؛ که در حالت برانگیختگی آن‌ها به این شکل d ( +1)s درمی‌آید و همین اختلاف موجب تولید انرژی می‌شود. در این اختلاف انرژی بین و به کمترین حد خود می‌رسد و در نتیجه موجب می‌شود که فلز قرمز رنگ به نظر می‌رسد. برای نقره این اختلاف انرژی بیشتر می‌شود و در نتیجه فلز نقره‌ای رنگ به نظر می‌رسد؛ ولی در مورد طلا با افزایش عدد اتمی به دلیل اثرات نسبیتی، پایدارتر می‌شود و در نتیجه اختلاف انرژی، نسبت به نقره، تغییر چندانی نمی‌کند. همین پدیده، روشنگر آن است که طلا در واقع نقره‌ای رنگ است اما به دلیل اثرات نسبیتی رنگ آن، طلایی به نظر می‌رسد. پیش‌بینی شده که الکترون‌های لایه آخر رونتگنیم ۶d ۷s که حالت برانگیخته‌اش طبق این با ۶d ۷s برابر است. اختلاف انرژی بین حالت پایه و برانگیخته برای رونتگنیم شبیه به نقره است که احتمالات مبنی بر این که رونتگنیم نیز نقره‌ای رنگ باشد را قوی‌تر می‌کند. 
 به دلیل واکنش‌پذیری کم ایزوتوپ‌ها، هیچ مطالعهٔ قطعیی دربارهٔ خواص شیمیایی رونتگنیم تا به حال منتشر نشده‌است. برای انجام مطالعات بر روی یک ؛ باید حداقل چهار اتم با نیمه‌عمرهای بیش از یک ثانیه مورد بررسی قرار گیرد و در طول مطالعه حداقل یک اتم از عنصر در هفته سنتز شود. رونتگنیم-۲۸۲ نیمه‌عمری معادل ۱۰۰ ثانیه دارد که برای انجام مطالعات کافی است؛ ولی مشکل میزان تولید رونتگنیم است؛ تولید رونتگنیم هفته‌ها یا ماه‌ها طول می‌کشد و همین خطای آزمایش را زیاد می‌کند. جداسازی و شناسایی باید به‌طور مداوم تکرار شود تا دستگاه‌های پیشرفته بر فاز گازی و محلول‌های آن آزمایش انجام دهند. با وجود طرح فرضیه‌هایی مبنی بر تأثیرات نسبیتی بر روی پر شدن آخرین ، بر آزمایش‌ها روی رونتگنیم به اندازه عناصر دیگر همچون و تمرکز نشده‌است. رونتگنیم-۲۸۱ و رونتگنیم-۲۸۰ نیز برای این آزمایش‌ها مناسب هستند و پیش‌بینی شده که به عنوان محصولات واپاشی دو ایزوتوپ یعنی مسکوویم-۲۸۸ و مسکوویم-۲۸۹ تولید شوند؛ که بستری مناسب برای آزمایش‌های آینده را فراهم می‌کند.
{"title": "رونتگنیم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AA%DA%AF%D9%86%DB%8C%D9%85&oldid=29999137", "language": "fa"}