(به : ) از مهم‌ترین رنگ‌ها در صنایع نساجی محسوب شده که عمدتاً به واسطه موجود در ترکیبشان با الیاف، شناسایی می‌شوند. رنگ‌های واکنشی به دلیل به منسوج، از خواص پایداری خوبی برخوردارند. همچنین در مقایسه با دیگر رنگ‌های نساجی، دارای بازدهی رنگی بالاتری هستند؛ زیرا گروه عاملی کروموفور (آمین) در پیوند با آب، منجر به و تشدید شدت رنگ می‌گردد.
 رنگ‌های واکنشی در رنگرزی الیاف پنبه، ویسکوز، ، و ابریشم کاربرد دارند.
 رنگ‌های واکنشی در اواخر قرن نوزدهم مورد استفاده بوده‌اند. در آن زمان رنگ (با عامل کروموفوری) را به یک شیمایی افزوده، آنرا فعال کرده و سپس به تثبیت رنگ روی سطح منسوج می‌پرداختند. بهره بری از کلروتریازین به عنوان بستر شیمایی این نوع رنگرزی، در اوایل دهه ۱۹۵۰، توسط شرکت امپریال، به صورت تجاری به جهان عرضه شد.
 تری کلروتریازین همچنان یک بستر محبوب برای رنگهای واکنشی است. کروموفور (با گروه عاملی آمین) رنگ، به تریازین متصل شده و ضمن تولید اسید کلریدریک «دی کلروتریازین» حاصل می‌گردد.
 
 
 یک کلر در دی کلروتریازین حاصل از واکنش فوق، با اتصال به گروه OH (به عنوان مثال در) (الیاف سلولزی مثل ) منجر به بروز رنگ منظور روی الیاف می‌شود:
 
 
 
 فرایند تثبیت در یک حمام انجام می‌شود.
 دیگر فرایند تثبیتی جایگزین که از نظر تجاری غالب تر است، استفاده از موادی با گروه‌های وینیل است. مانند کلروتریازین‌ها، یک کلر از ونیل سولفونیل به گروه هیدروکسیلی (OH) سلولز متصل شده و منجر به تثبیت می‌گردد. Remazol نام فناوری بهره گیرنده از این نوع تثبیت کننده هاست که یکی از مجبوب ترین‌های صنعت نساجی در دهه‌های اخیر بوده‌است.
 رنگهای واکنشی بر اساس گروه‌های کروموفوری به صورت زیر طبقه‌بندی می‌شوند: 
 مواد رنگی که فقط دارای یک گروه کروموفور هستند، معمولاً دارای تثبیت‌پذیری پایین هستند دارند. برای غلبه بر این کمبود، رنگهایی با دو عامل کروموفوری هم ساخته شده‌اند.
{"title": "رنگ واکنشی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%86%DA%AF_%D9%88%D8%A7%DA%A9%D9%86%D8%B4%DB%8C&oldid=33916133", "language": "fa"}