مفهومی قدیمی است که پیشینه آن به بازمی‌گردد. در بزم، توانایی شاه در سرگرمی و لذت‌های دنیوی چون خوراک و غذا و موسیقی و رقص به نمایش گذاشته می‌شد؛ در رزم، باید قدرت و شجاعت و دلاوری اش را در شکست دشمنان کشور اثبات می‌کرد. رزم و بزم از به هم راه پیدا کرد. در بر سویه «رزم» تأکید شده و در بر «بزم». 
 ضیافتی آیینی همراه با نوشیدن ساعت‌ها همراه با ، و است. به نظر می‌رسد که ریشه آن به مراسم کهنی برمی‌گردد که خون گاو نر مصرف می‌شده که نشانگر عمل نهایی پادشاه و قدرت او به‌شمار می‌آمده‌است. بعدها شراب جایگزین خون گاو نر شد؛ شراب در ظروف طلایی، نقره‌ای یا سرامیک صرف می‌شد. 
 جنگجویان و شاهزادگان با شرکت در بزم به حقانیت خود در همنشینی با داستان‌های قهرمانان افسانه‌ای و تاریخی پارسی مشروعیت می‌بخشیدند. 
 بزم می‌توانست خصوصی یا در محیط‌های عمومی با صدها میهمان برگزار شود. تصاویر بزم منبعی برای نظم و نثر فارسی در دوره‌های متفاوت تاریخی بود. 
 در و ، نماد مبارزه و پیروزی است. یک به عنوان یک جنگجوی دلاور و نترس با مهارت در سوارکاری و شکار مورد پذیرش قرار می‌گرفت. 
 از زاویه تاریخی در اشعار و نثر فارسی این پادشاه و شاهزادگان هستند که با شکست دشمن و پیروزی‌های افسانه‌ای مورد ستایش قرار می‌گیرند؛ چنین برداشت باشکوهی بر قدرت و حقانیت آنان بر سنت قهرمانی می‌افزود. 
 تصاویر و مملو از صحنه‌های میدان‌های جنگ است که منبعی با ارزش برای مطالعه، ابزار و پیکرنگاری سنت رزم محسوب می‌گردد.
{"title": "بزم و رزم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%D8%B2%D9%85_%D9%88_%D8%B1%D8%B2%D9%85&oldid=32535714", "language": "fa"}