نوعی است که تحت عنوان فواصل طبقه‌بندی می‌شود. کوچک‌تر از نیم‌پرده است. در ، مقدار دقیقی برای این فاصله تعیین نشده‌است، اما با توجه به تئوری اعتدالیِ ، می‌توان آن را معادل با ۵۰ (cent) گرفت. در تئوری موسیقی غربی فواصل ریزپرده‌ای (از جمله ربع پرده) تا قبل از موسیقی معاصر کاربرد نداشته‌اند.
 در ، به کسانی که می‌توانند گام‌های ایرانی را به درستی بخوانند، «ربعِ پرده‌خوان» گفته می‌شود. 
 در متون قدیمی، فاصله‌های (که کمتر از نیم‌پرده طول دارند، یا طولشان مضربی از نیم‌پرده‌ها نیست) بر اساس موقعیت انگشتان روی دستهٔ سازهایی مانند تعریف می‌شدند. به فواصل ریزپرده‌ای هم نام‌هایی نظیر «طنینی»، «مجنب» و «بقیه» داده می‌شد. طنینی معادل یک پرده و بقیه معادل نیم پرده بود و مجنب فاصله‌ای بین این دو بود اما اندازهٔ آن مضربی از یک چهارم پرده (ربع پرده) نبود. صفی‌الدین ارموی در کتاب هر فاصلهٔ اکتاو را شامل ۱۷ پرده نامید که برخی از آن‌ها فواصل ریزپرده‌ای داشتند. برای مثال، فاصلهٔ در این روش حدود ۱۸۰ به دست می‌آمد. 
 در دورهٔ و زمانی که رخ داد، تئوری موسیقی ایرانی هم تغییر کرد. در روش جدیدی که معرفی کرد، هر به ۲۴ ربع پردهٔ متکی بود («تئوری تقسیم اکتاو به ۲۴ ربع پردهٔ تعدیل شده») و در آن فاصلهٔ دوم نیم‌بزرگ دقیقاً ۱۵۰ سنت به دست می‌آمد. اما تحقیقات ، و روی سازهای نوازندگان نشان داد که کوک این سازها دقیقاً بر اعتدال مساوی منطبق نیست. برای مثال کیانی فاصلهٔ دوم نیم‌بزرگ را روی این سازها نزدیک به ۱۴۴ سنت اندازه‌گیری کرد و داریوش طلایی نیز آن را برابر ۱۴۰ سنت قرار داد. با این حال، لفظ «ربع پرده» و نشان‌های و کماکان برای توصیف این فواصل به کار می‌رود.
 به گفتهٔ ، اولین در بود که پیشنهاد تقسیم به بیست و چهار مساوی (بر اساس ) را داد، و به این ترتیب مفهوم ربع پرده را در موسیقی عربی وارد کرد. البته مشاقه در کتاب خودش اشاره می‌کند که استادش محمد العطار این تقسیم‌بندی را به کار می‌گرفته، اما خود العطار مطلبی در این‌باره منتشر نکرده بود.
{"title": "ربع پرده", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A8%D8%B9_%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D9%87&oldid=34769103", "language": "fa"}