نام کتابی‌است که بر اساس و روایات اسلامی، بر نازل شده‌است. 
 بنا بر روایت وجه تسمیه این کتاب آن است که به صورت مجموعه‌ای مکتوب بر الواح فرود آمده‌است. برخی نیز زبور را به معنی مکتوب دانسته‌اند. بعضی پژوهشگران زبور را از ریشه زمره (זימרה) که هم به معنی قدرت و هم به معنی آواز یا سرود است، دانسته‌اند.
 در سوره‌های ، و قرآن زبور نام برده شده‌است.
 
 
 با این که قرآن به اعطای زبور به داوود اشاره کرده‌است، برخی از مفسرین اهل سنت آن را به‌طور مطلق کتب انبیاء معنی کرده‌اند. بر اساس ، کتاب زبور احکام شریعتی خاصی نداشته و آیین جدیدی نیاورده‌است. در تفسیر نمونه، زبور دلیل برتری داوود بر دیگر پیامبران دانسته شده‌است. در این تفسیر همچنان ذکر شده که بخش‌هایی از زبور از تحریف مصون مانده‌اند. 
 در روایتی از نقل کرده‌است که زبور یکی از ۱۰۴ کتابی‌است که بر مردم جهان نازل گشته‌است. در ، از نقل کرده‌است که خواندن زبور بر داوود آسان گشته بود و چون به خادمانش می‌فرمود اسب‌ها را زین کنند؛ پیش از آن‌که اسب‌ها زین شود زبور را به پایان می‌برد.
 برخی پژوهشگران زبور مذکور در قرآن را با مزامیر در / برابر دانسته‌اند. با این که مزامیر بیش‌تر به عنوان کتاب دعا و تسبیح شهرت دارد؛ زبور و بخش‌های بزرگی از مزامیر به منسوب‌اند. در قرآن از زبور آورده شده‌است که بندگان نیکوکار خداوند وارث زمین خواهند شد. در مزامیر داوود، آیه‌ای با معنی مشابه آمده‌است:
 برخی نیز آیه قرآن در سوره انبیاء را با این بخش مزامیر تطبیق داده‌اند.
 آیات دیگری از مزامیر نیز مفهومی نزدیک با آنچه در قرآن آمده‌است دارند:
 برخی از علمای مسلمان که زبور را اشاره‌ای به کتب انبیای پیشین و نه فقط کتاب داوود می‌دانند، این آیه قرآن را با آیه مشابهی در برابر دانسته‌اند.
 با این حال در این مورد که منظور از زبور، همان مزامیر است، اطمینان وجود ندارد. یهودیان و مسیحیان خود معترف‌اند که از ۱۵۰ مزمور در ، تنها ۷۱ یا ۷۳ مزمور را می‌توان به داوود نسبت داد و دیگر در سالیان دیگر افزوده شده‌اند.
{"title": "زبور", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D9%88%D8%B1&oldid=34432071", "language": "fa"}