که نیز نامیده می‌شود، یکی از بنیادین ایران و بخش اصلی است. راندگی اصلی زاگرس با شمال باختری-جنوب خاوری و سازوکار فشاری، بر زمین‌درز میان پهنهٔ - در شمال خاوری و زاگرس بلند در جنوب باختری منطبق است. این گسل مرز شمالی پهنه زاگرس بلند یا زاگرس مرتفع به‌شمار می‌رود و این پهنه را از پهنه سنندج-سیرجان جدا می‌سازد.
 بر پایه تقسیم‌بندی‌های ساختمانی ، پهنه زاگرس بلند با پهنای متوسط ۸۰ کیلومتر در میان دو پهنه زمین‌شناختی سنندج-سیرجان در شمال و پهنه زاگرس چین‌خورده در جنوب قرار دارد و بلندترین بخش‌های رشته‌کوه زاگرس را در خود جای داده‌است. راندگی اصلی زاگرس یک بزرگ است که مرز شمالی پهنه زاگرس بلند به شمار می‌رود و این پهنه را از پهنه سنندج-سیرجان جدا می‌کند. نیز مرز جنوبی پهنه زاگرس بلند محسوب می‌شود و این پهنه را از زاگرس چین‌خورده جدا می‌سازد.
 زمین‌شناسان راندگی اصلی زاگرس را به دو بخش قسمت می‌کنند. بخش اول تا شرق در کشیده شده و دارای راستای شمال‌غربی – جنوب‌شرقی (N130E) و به سمت شمال‌شرقی است. بخش دوم راندگی اصلی زاگرس با نام‌های خط عمان، گسل زندان و نیز نامیده می‌شود. این بخش با طول حدود ۲۵۰ کیلومتر و راستای شمال‌غربی – جنوب‌شرقی (N170E) از به سمت جنوب ادامه می‌یابد و شیب آن به سمت شرق و شمال‌شرقی است. 
 راندگی اصلی زاگرس از نوع گسل‌های راندگی - فشاری است و نقش چشم‌گیری بر لرزه‌خیزی ایران دارد. بر اساس مطالعه برو و ریکو (۱۹۷۱)، راندگی اصلی زاگرس یک گسل معکوس کم‌شیب است که بخش اصلی را تشکیل داده و قدمت بیشتری دارد. جابه‌جایی افقی این گسل حدود ۴۰ کیلومتر است. 
بخش جدیدتر گسل سراسری زاگرس، گسل اصلی عهد حاضر یا نام دارد. این روراندگی، زاویه قائم دارد و راستگرد است. و در اصل مجموعه‌ای از چندین قطعه گسل کوچکتر در امتداد یکدیگر است.
{"title": "راندگی اصلی زاگرس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C_%D8%A7%D8%B5%D9%84%DB%8C_%D8%B2%D8%A7%DA%AF%D8%B1%D8%B3&oldid=33845995", "language": "fa"}