(به : Polynesian languages) یک گفتاری در جغرافیای است که از نقاط دورافتاده جنوب مرکزی تا جزایر کوچک در شمال شرق و همچنین سخن گفته می‌شود. آرایه‌شناسان زبانی این شاخه را به عنوان هموندی از شاخه خانواده بزرگتر و گوناگون‌تر دسته‌بندی می‌کنند. پلی‌نزیایی‌ها دارای بسیاری ویژگی‌های خاص فرهنگی هستند که فقط در حدود ۱۰۰۰ سال پیشرفت مشترک، از جمله پیشرفت مشترک زبانی، در مناطق و در طول هزاره اول پیش از میلاد حاصل شده‌است.
 تقریباً چهل زبان پلی‌نزیایی وجود دارد. برجسته‌ترین آن‌ها ، ، ، و هستند. از آنجا که بشر به نسبت اخیراً در جزایر پلی‌نزی ساکن شده‌است و تنوع زبانی داخلی فقط در حدود ۲۰۰۰ سال پیش آغاز شده‌است، زبانهای پلی‌نزیایی دارای اشتراکات بسیار زیادی هستند. هنوز هم بسیاری مشترک واژگانی در سراسر جزایر مختلف وجود دارد.
 تمام زبان‌های پلی‌نزیایی شباهت‌های زیادی به ویژه در واژگان دارند. واکه‌ها (تقریباً همیشه a ,e، i ,o و u) غالباً در زبان‌های نواده باقی مانده‌اند. همخوان‌ها کاملاً منظم است؛ مثلاً سرزمین افسانه‌ای بسیاری از مردم پلی‌نزیایی، که به عنوان بازسازی شده‌است، در زبان مائوری به صورت (جایگزینی س با هـ)، در به صورت (جایگزینی س با )، در ، بزرگترین جزیره در ، (جایگزینی س با هـ و ک با )، ، بزرگترین جزیره در (جایگزینی ک با ) و همچنین در (جایگزینی س با هـ و ک با ) نمود یافته‌است. 
 زبان‌های پلی‌نزیایی به دو شاخه و تقسیم می‌شوند. و شاخه تونگی را تشکیل می‌دهند. سایرین همه بخشی از شاخه پلی‌نزیایی هسته‌ای هستند.
 
 
 

 برای نوشتار خط زبان‌های پلی‌نزیایی از استفاده می‌شود. بیشتر زبان‌های پلی‌نزیایی دارای پنج هستند که تقریباً با واکه‌های در لاتین برابر است. با این حال، قراردادهای املایی برای که به راحتی با خط معیار لاتین نوشته نمی‌شوند، ایجاد شده‌است. دستور خط زبان‌های نانوشته پلی‌نزیایی برای نخستین بار تحت تأثیر مبلغین مذهبی و قوانین نوشتاری زبان‌هایی که با آن‌ها آشنایی داشتند، ابداع شد. اما این دستورها میزان کشیدگی واکه‌ها یا را مشخص نمی‌کردند. زمانی که با روش‌های امروزی‌تر راهی شدند، از قبل با توجه به سیستم املایی توسعه‌یافته توسط مبلغین، حداقل برای زبان‌های اصلی، چاپ شده بود و مردم خواندن و نوشتن را بدون نشانه‌گذاری میزان کشیدگی واکه‌ها یا انسداد زبانی یادگرفته بودند.
 این وضعیت در بسیاری از زبان‌های پلی‌نزیایی ادامه دارد. علی‌رغم تلاش‌های بسیار برای اصلاح دستور خط توسط آکادمی‌های محلی، یک مقاومت عمومی محافظه‌کارانه در برابر تغییر نوشتار منجر به بروز پیامدهای متفاوتی در زبان‌های پلی‌نزیایی شده‌است که یکی از آن‌ها وجود چندین شیوه نوشتاری برای یک زبان است. با این حال در متداول‌ترین روش، از برای نشان دادن یک واکهٔ بلند استفاده می‌شود، و واکه‌های بدون آن کوتاه هستند، به عنوان مثال، در مقابل . در مواردی نیز برای یک واکهٔ بلند دو واکهٔ کوتاه استفاده می‌شود مثلاً مائوری به صورت نوشته می‌شود.
{"title": "زبان‌های پلی‌نزیایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%BE%D9%84%DB%8C%E2%80%8C%D9%86%D8%B2%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=33764044", "language": "fa"}