هواپیمای (به : )، با قابلیت مانور بالا ساخت مشترک کشورهای و است. این هواپیما از سیستم بهره می‌برد. این برنامه نشان‌دهندهٔ ارزش سیستم رانش برداری همراه با سیستم‌های کنترل پرواز پیشرفته، برای پروازهای کنترل شده در جنگ‌های نزدیک و بزرگ بود. قدرت مانور بالا برتری بود، که این جنگنده نسبت به دیگر جنگنده‌های معمولی داشت. برنامهٔ تحقیقانی روی ایکس-۳۱ امکان ایجاد اطلاعات فنی برای بالا را به وجود آورد. این اطلاعات مهندسان و طراحان هواپیما را قادر ساخت، اطلاعات مفیدتری در مورد ، اثربخشی کنترل‌کننده‌های پرواز و رانش برداری و جریان‌های هوا در زاویه‌های بالای حمله داشته باشند. این آموخته‌ها باعث ایجاد هواپیماهای امن‌تر و با قابلیت مانور بالاتر خواهد شد. 
 هواپیمای ایکس-۳۱ اولین هواپیمای بین‌الملی از سری ایکس است و زیر برنامهٔ ای‌اف‌ام (مانور پیشرفتهٔ جنگنده‌ها) در سال ۱۹۹۰ به پرواز درآمد. 
 ۲ مدل ساخته شده از ایکس-۲۱ در پالمدیل راکول اینترنشنال، کالیفرنیا و مرکز تحقیقات پرواز درایدن به پرواز درآمدند تا قابلیت مانور بالای جنگنده‌های نسل بعدی را به نمایش بگذارند. برنامه این پروازها از تاریخ ۱۱ اکتبر ۱۹۹۰ آغاز و در ژوئن ۱۹۹۵ به پایان رسید. 
 این هواپیما پروازهای خود را در ژانویه ۲۰۰۰ را با کمک ، و و (ای‌ای‌دی‌اس) از سر گرفت. هدف اصلی برنامهٔ وکتور نشان دادن بلند شدن‌ها و فرودهای سریع است و آزمایش پرواز در این برنامه‌ها ۳ مرحله دارد. فاز اول بررسی توانایی‌هایی فنی ایکس-۳۱ بود. این هواپیمای همراه با سیستم رانش برداری پرواز خود را ۱۷ مه ۲۰۰۲، در در از سر گرفت. فاز دوم بررسی نرم‌افزار کنترل پرواز ، دقت اندازه‌گیر موقعیت سیستم فرود بیکون، رایانه‌های اینس، و ، خلبان خودکار، عملگرهای استول و سیستم اطلاعات پرواز پیشرفته بود. مرحلهٔ ۳ نشان دادن قابلیت‌های نرم‌افزار استول بر روی باند بود. 
 یک گروه آزمایش‌کنندهٔ بین‌المللی که از ۱۱۰ نفر تشکیل شده بود و توسط (آرپا) مدیریت می‌شد، کنترل برنامهٔ پروازهای این هواپیما در را بر عهده گرفت. آرپا برای انتقال تحقیقات پرواز به این مرکز در فوریه ۱۹۹۲ درخواست داده‌بود. در کنار آرپا و ناسا سازمان آزمایش بین‌المللی شامل ، ، شرکت ، و (با نام قبلی و ) همکاری می‌کردند. در این پروژه ناسا مسئول اجرای تحقیقات، تعمیر هواپیما و تحقیقات مهندسی پس از انتقال آزمایش‌ها به درایدن بود. 
 اولین هواپیمای ایکس-۳۱ ساخته شده، در حادثه‌ای در ۱۹ ژانویه ۱۹۹۵ از بین رفت. خلبان آن، کارل هاینز۰لانگ از حمهوری فدرال آلمان، به سلامت خودش را به بیرون پرتاب کرد و هواپیما هم در مکانی بدون جمعبت سقوط کرد. 
 پروژه ایکس-۳۱ تعداد ۵۸۰ پرواز آزمایشی را انجام داد. که از آن‌ها ۵۵۵ پرواز تحقیقاتی بود و ۲۱ پرواز در اروپا برای انجام گرفت. ۱۴ خلبان از تمامی گروه آزمایشگران این هواپیما را راندند. 
 پدال‌های سه‌گانهٔ رانش برداری که از اپوکسی کربن ساخته‌شده‌اند در نازل اگزوز نصب شده‌اند و به جریان هوای خروجی از اگزوز جهت می‌دهند. کنترل بخشی از چرخش هواپیما از بالا به پایین یا از چپ به راست نیز بر عهدهٔ این پدال‌ها می‌باشد. این پدال‌ها تا حرارتی برابر با ۱۵۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد که در مواقعی ممکن است وجود داشته باشد، مقاوم هستند. ایکس-۳۱ همچنین از متحرک و طوقه‌های ثابت استفاده می‌کنند. کاناردها سازه‌های بال مانند کوچکی هستند که روی خط بال و بین دماغه و نوک بال نصب می‌شوند. طوقه‌ها روی همان خط ولی بین خط پایانی بال و اگزوز موتور نصب می‌شوند. هر دوی آن‌ها امکان کنترل در شرایط خاص را دارند. 
 مانور منوگوز مانوری است که برای اولین بار توسط هواپیمای ایکس-۳۱ انجام شد. این مانور ابتدا با جابه‌جا شدن کامل هواپیما به سمت چپ، سپس وارد کردن هواپیما به بالاترین زاویهٔ حمله و واماندگی که در آن هواپیما برای چندین ثانیه به صورت عمودی در هوا می‌ماند و سپس ایجاد فشار برای بازگشت به حالت استاندارد پرواز. این مانور در پاسخ به گئورگویچ پوگاچف (فلانکر) بود، که در آن این هواپیما مانند ایکس-۳۱ در هوا می‌ایستد و خلبان در زمان ایستادن می‌تواند با دقت بیشتر هدف‌گیری کند.
{"title": "راکول-ام‌بی‌بی ایکس-۳۱", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%DA%A9%D9%88%D9%84-%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D8%A8%DB%8C_%D8%A7%DB%8C%DA%A9%D8%B3-%DB%B3%DB%B1&oldid=35110923", "language": "fa"}