اشاره به روابط بین و . فرانسه نقش عمده ای در جانشینی عراق از و در نهایت آزادی از انگلیس داشت. روابط فرانسه و عراق اغلب با درگیری و صلح تعریف می‌شود، فرانسه در طول از عراق حمایت می‌کرد، از مداخله در عراق در حمایت می‌کرد و با در سال ۲۰۰۳ مخالفت کرد. از سال ۲۰۰۴، عراق سفارت خود را در حفظ کرد و فرانسه نیز سفارت خود را در . 
 استقلال معاصر عراق کاملاً ریشه در دارد، که نیروهای فرانسه، انگلیس و روسیه مطمئن بودند که در نتیجه در خاورمیانه در طول رخ خواهد داد. در واکنش به کاهش نسجام عثمانی پس از جنگ و امضای ، قدرت‌ها از طریق به دنبال احراز قلمروهای سابق عثمانی بودند و به آنها دست یافتند. فرانسه به و انگلیس و اعطا می‌شود. با این وجود، جنبش‌های استقلال طلبی در عراق در نهایت از نفوذ انگلیس در منطقه کاسته و امکان ایجاد یک کشور نیمه خودمختار فراهم شد. سایر مناطق مجاز نیز در همان زمان شورشهای مشابهی را تجربه کردند، یعنی سوریه، که موفق به یک شورش شد و مستقل سوریه را تأسیس کرد. در که پس از آن رخ داد، فرانسه را که شورش را برپا داشت، خلع کرد، که دولت انگلیس او را به عنوان شخصیتی محبوب می‌دید که به لطف معاملات قبلی با انگلیس قبل از جنگ جهانی اول، دوست انگلیس بود. بعلاوه، انگلیسی‌ها معتقد بودند که فیصل تاج و تخت مانع بازگشت وی برای جنگ برای سلطنت در سوریه می‌شود و این امر منجر به ایجاد تنش در می‌شود. سرانجام، عراق به عنوان در سال ۱۹۳۲ استقلال کامل یافت. 
 پس از استقلال عراق، فرانسه روابط رسمی خود را با پادشاهی عراق حفظ کرد، حتی دولتهایی که در نتیجه به وجود آمدند. در اواخر دهه ۴۰، و تأسیس در جریان را مجبور به تبعید کرد و همچنین دیگر عراق منجر به یک رژیم طرفدار آلمان شد که دو دولت را در تضاد قرار داد. . عملیات نظامی انگلیس سرانجام را در عراق برقرار کرد، که به عنوان نیروهای متفقین برای حمله به قلمرو ویشی در سوریه، که فرانسه آزاد به آن کمک می‌کرد، عمل کرد. پس از شکست محور، هر دو دولت فرانسه و عراق تبعید شدند و هر دو به پیوستند. چند سال بعد، فرانسوی‌ها در در سال ۱۹۴۸ از اسرائیل حمایت مخفیانه کردند. نه تنها به اجازه حمل اسلحه را می‌دهد، بلکه مانع فروش سلاح سوئیس با میانجیگری انگلیس به متحدان عراقی در درگیری می‌شود. بعداً، درگیری با دولت مصر بر سر اتحاد با سوریه، مخالفت انگلیس با ورود کویت به یک و افزایش ناآرامی‌ها منجر به دیگر شد که سلطنت عراق را برای تشکیل ، خلع کرد. 
 روزهای بعدی جمهوری عراق با انتخاب در سال ۱۹۵۸ شاهد تغییر جدیدی در روابط با فرانسه بود. از موقعیت ناآرامی پس از ، دوگل تلاش کرد تا روابط خود را با جهان عرب برقرار کند. گرچه حمایت فرانسه از در طول جنگ آشکار بود، دوگل دریافت که الجزایر دیگر قابل کنترل نیست و برای حفظ وضعیت فرانسه به عنوان یک نهاد سیاسی جهانی خارج از به حمایت عرب در خاورمیانه نیاز دارد. یا حوزه نفوذ . این دوره گرم شدن روابط و افزایش تجارت حتی پس از سقوط جمهوری عراق در ، کودتای سرانجام سرنگونی ژنرال وقت در و به دست گرفتن قدرت باتیست‌ها در . 
 پس از ، ، به ریاست آن زمان ، با حذف و از عراق سعی در تحکیم قدرت و تحقق اصول حزب داشت. این امر همزمان با سیاست رژیمها علیه نفوذ شوروی در حزب و تلاش برای جلب برای پذیرش رژیم بعث و ، با توجه به نگرانی ICP پس از موضع ضد کمونیستی حزب رژیم در سال ۱۹۶۳. فرانسه بسیار مایل بود که تحت این شرایط، خصوصاً در سیاست خارجی خود که متمرکز بر اتحاد جماهیر شوروی است، از رژیم حمایت کند، ناشی از کمکهای شوروی در و کمک به رژیم در طول ، موضعی که پس از توسط پذیرفته شد و سایر ملل غربی در طول از آن پیروی کردند. این بهبود مستمر روابط، سابقه حمایت فرانسه از دولت عراق را ایجاد کرد، که فروش و وام اسلحه را در سال ۱۹۷۵ تأسیس کرد، که شامل فروش جت ، بالگردهای ، ، و ، سهمی در تولید آینده ، موشک‌های و آموزش استفاده از تجهیزات گفته شده. علاوه بر این، اتکا فرانسه به نفت و تجارت عراق این روابط بیش از پیش تقویت کرد تأیید بیشتر وزارت دفاع فرانسه به عنوان یک سهم کنترل سیاست تجارت و صادرات فرانسه بر اساس برتری موشکی فرانسه در اروپا. این عرضه اسلحه نظامی اگرچه در ابتدا برای استفاده در درگیری در نظر گرفته نشده بود، اما سرانجام در جنگ پس از مورد استفاده قرار گرفت، که در ابتدا با استقبال دولت عراق به عنوان برکنار شدن شاه دست نشانده انگلیس مورد استقبال قرار گرفت، اما بعداً به درگیری میان سیاست ایران اسلامی پان اسلامی و عراق پان عربی آمد. اسناد و مدارک جزئیات مربوط به اینکه عراق از اوایل سال ۱۹۸۰ به دنبال بود، در سال ۱۹۵۹ توسط شوروی به رآکتورها پیشنهاد شد، فرانسه در سال ۱۹۷۵ دو رآکتور دیگر به آنها فروخت. با این حال، هنگامی که عراق از اجازه دادن به جایگزینی اورانیوم با کیفیت پایین‌تر برای تولید سلاح، خودداری کرد، اورانیوم بسیار غنی شده فرانسه مورد سؤال قرار گرفت. به رآکتور هسته ای اوزیراک، که فرانسوی‌ها در ساخت آن کمک کرده بودند، اغلب به عنوان پایان حمایت فرانسه از جاه طلبی‌های هسته ای عراق و توانایی هسته ای عراق نامیده می‌شود. با این حال، فرانسه همچنین از برنامه‌های تسلیحات شیمیایی عراق، در میان سایر کشورهای غربی، از جمله ایالات متحده، هلند، استرالیا، ایتالیا و فرانسه، و همچنین شرکت‌های خصوصی بی شماری در این کشورها پشتیبانی کرد. این سلاح‌ها برای جمعیت غیرنظامی در داخل ایران مورد استفاده قرار گرفت، اما جنگ با آتش‌بس در سال ۱۹۸۸ پایان یافت. عراق در مواجهه با افزایش بدهی‌ها و آشفتگی‌های اجتماعی ناشی از شکست درگیری‌ها، وضعیت خود را در برابر آغاز کرد. در نتیجه به اشغال کویت توسط عراق خاتمه یافت، که در نتیجه منجر به واکنش ائتلاف در و که فرانسه ۱۸۰۰ سرباز آن را متعهد کرد. اگرچه این درگیری تأثیر چندانی بر روابط بین عراق و فرانسه نداشت، اما در گذشته روابط بین عراق و را از بین برد، از جمله استقرار و و تصویب ، سیاست اخراج صدام حسین و بعثی‌ها از قدرت. این تنش پس از تصویب چندین قطعنامه شورای امنیت که به منع گسترش تسلیحات غیرمتعارف عراق پس از ، یعنی و ، که دولت عراق آنها را مورد آزار و اذیت و مانع قرار می‌داد، به اوج خود رسید تا سال ۱۹۹۸ هنگامی که همه همکاری‌ها به دلیل نگرانی آمریکایی‌های مستقر در آژانس‌های اطلاعاتی به ایالات متحده منتقل می‌شد، قطع شد. بعداً، این ادعاها درست می‌شود. به دنبال در ایالات متحده، یک سری ادعاها در مورد رابطه صدام به وجود آمد، که به عنوان ابزاری برای تکمیل سیاست قبلی ایالات متحده برای حذف بعثی‌ها از قدرت قبل از وقوع حملات ایالات متحده قطعنامه ای را به این منظور به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارائه کرد، که فرانسه نه تنها قطعنامه را رد و تهدید به استفاده از اختیارات وتو در برابر قطعنامه قبل از پس گرفتن آن نمی‌کند، اما از مشارکت خودداری کرد. پس از آن به تلاش‌های ائتلاف ایالات متحده
{"title": "روابط فرانسه و عراق", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7_%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87_%D9%88_%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%82&oldid=32012711", "language": "fa"}