یا گروهی از و نزدیک به هم هستند که در امتداد در کشورهای ، ، ، و در گویش می‌شوند. به‌طور خاص، آن‌ها در شهرهای و رایج هستند. آن‌ها از زمان به عنوان در آن منطقه مورد استفاده گسترده قرار گرفته‌اند. در ، دولت گویش گائو (شرق ) را رسماً به عنوان یکی از گویش‌های مورد استفاده در آموزش ابتدایی پذیرفته‌است. 
 از نظر ، یکی از مهمترین موارد مورد توجه در زبان‌های سنغایی دشواری تعیین وابستگی ژنتیکی آن‌ها بوده‌است. مطابق تعریف در سال ۱۹۶۳، آن‌ها معمولاً به عنوان شناخته می‌شوند، اما این دسته‌بندی همچنان بحث‌برانگیز است. زبان‌شناسی به نام (۲۰۰۸) معتقد است که در حال حاضر بهترین گزینه یک خانواده زبان مستقل است. استدلال می‌کند که زبان‌های سنغایی و شاخه سنغایی-صحرایی را با یکدیگر در گستره وسیع‌تر نیلوصحرایی تشکیل می‌دهند.
 از نظر تاریخی، نام نه یک نام قومی و نه نام یک زبان بود، بلکه یک نام برای طبقه حاکم امپراتوری سنغای بود. سخنگویان سنغای در مالی تحت تأثیر استفاده از ، به‌طور فزاینده‌ای از سنغای برای نام زبان خود استفاده کردند. با این حال، گروه‌های دیگر سنغای‌زبان خود را با اصطلاحات قومی دیگر می‌شناسند.
 پژوهشگران زبان‌های سنغای را به دو شاخه اصلی جنوبی و شمالی دسته‌بندی می‌کنند. . سنغای جنوبی در پیرامون رودخانه نیجر متمرکز است. با دو یا سه میلیون گوینده، پرسخنگوترین زبان سنغای و زبان اصلی جنوب غربی از جمله پایتخت، ، است. سنغای شمالی بسیار کوچکتر و بسیار تحت تأثیر است و در گویش می‌شود. از آنجا که تأثیر بربری فراتر از واژگان به ریخت‌شناسی عطفی نیز گسترش می‌یابد، زبان‌های سنغای شمالی گاهی به عنوان دیده می‌شوند. 
 مقایسه اعداد در زبان‌های سنغایی:
{"title": "زبان‌های سنغایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%B3%D9%86%D8%BA%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=30652816", "language": "fa"}