شاخه‌ای از خانواده هستند که توسط جمعیتی در حدود ۵۱۵ میلیون نفر گویشور بومی در ، ، و گفتگو می‌شوند. ، با حدود ۲ میلیارد نفر گویشور، پرگویشورترین زبان ژرمنی در جهان است. تمام زبان‌های ژرمنی از ریشه گرفته‌اند که در در صحبت می‌شد.
 شامل سه زبان پرکاربرد ژرمنی هستند: با حدود ۳۶۰–۴۰۰ میلیون گویشور بومی، با بیش از ۱۰۰ میلیون گویشور بومی و با ۲۴ میلیون گویشور بومی. زبان‌های دیگر ژرمنی غربی شامل ، شاخه‌ای از هلندی، با بیش از ۷٫۱ میلیون گویشور بومی؛ با حدود ۰٫۳ میلیون گویشور بومی و احتمالاً ۶٫۷–۱۰ میلیون گویشور کل (حداقل ۵ میلیون نفر در و ۱٫۷ میلیون در هلند)؛ که پیش از توسط تقریباً ۱۳ میلیون در اروپا استفاده می‌شد و اکنون دارای تقریباً ۱٫۵ میلیون گویشور بومی است؛ ، با ۱٫۵ میلیون گویشور بومی؛ با تقریباً ۱٫۳ میلیون گویشور در مرزهای - - و با بیش از ۰٫۵ میلیون گویشور بومی در هلند و آلمان هستند.
 بزرگترین ، و هستند که تا حدی برای یکدیگر قابل درک و در مجموع حدود ۲۰ میلیون گویشور بومی در و پنج میلیون گویشور زبان دوم دارند. از زمان قرون وسطی، این زبان‌ها به شدت تحت تأثیر زبان آلمانی پایین میانه از شاخه ژرمنی غربی قرار گرفتند و واژگان این زبان حدود ۳۰–۶۰٪ از واژگان آن‌ها را با توجه به برآوردهای مختلف تشکیل می‌دهد. دیگر زبان‌های ژرمنی شمالی و هستند، که محافظه کارتر از سایرین بوده، هیچ تأثیر قابل توجهی از آلمان پایین نپذیرفته‌اند و دارای دستور زبان پیچیده‌تر و فهم متقابل کمتر نسبت به سایر زبان‌ها هستند.
 شامل ، و بود که اکنون همه آن‌ها منقرض شده‌اند. واپسین زبان آن بود که تا اواخر قرن هجدهم در برخی از مناطق منزوی صحبت می‌شد. 
 ۴۸ زبان مختلف ژرمنی زنده را فهرست کرده‌است که ۴۱ مورد از آن‌ها به شاخه غربی و شش زبان دیگر به شاخه شمالی تعلق دارند. شمار کل زبان‌های ژرمنی در طول تاریخ ناشناخته است زیرا برخی از آن‌ها، به ویژه زبان‌های ژرمنی شرقی، در طی یا پس از ناپدید شده‌اند. برخی از زبان‌های ژرمنی غربی همانند نیز نتوانستند دوره مهاجرت‌ها را پشت سر بگذارند. در نتیجه و پس از ، زبان آلمانی بسیاری از مناطق خود را از دست داد و همچنین چندین گویش آن در معرض نابودی و انقراض قرار گرفتند. در قرن بیست و یکم، به دلیل برتری یافتن ، گویش‌های آن در حال نابودی هستند. 
 نیای مشترک همه زبانهای این شاخه یا ژرمنی مشترک نامیده می‌شود که در اواسط هزاره نخست پیش از میلاد در عصر آهن در اسکاندیناوی صحبت می‌شد. نیاژرمنی، همراه با همه نوادگانش، دارای تعدادی ویژگی زبانی منحصر به فرد است که معروف‌ترین آن‌ها تغییر معروف به « » است. گونه‌های نخستین ژرمنیک زمانی وارد تاریخ شدند که در قرن ۲ پیش از میلاد از به سمت جنوب حرکت کردند و در شمال آلمان امروزی و جنوب دانمارک مستقر شدند.
 تصور می‌شود که همه زبان‌های ژرمنی از زبان فرضی منشعب شده‌اند، که با اتکا به تغییرات صدای و متحد شده‌اند. این‌ها احتمالاً در پیش از روم در شمال اروپا از حدود سال ۵۰۰ پیش از میلاد رخ داده‌است. خود به احتمال زیاد پس از سال ۵۰۰ سال پیش از میلاد گفتگو می‌شده‌است و سده ۲ میلادی و پس از آن به بازسازی نیاژرمنی بسیار نزدیک است.
 گونه‌های ژرمنی از زمان نخستین بررسی‌ها به سه گروه ، و تقسیم می‌شدند. تعیین دقیق رابطه آن‌ها از بین شواهد بر جای مانده در کتیبه‌های کمیاب رونی دشوار است.
 گروه غربی احتمالاً در اواخر شکل گرفته‌است و گروه شرقی نیز از گونه‌های سده یکم مشتق شده و جنوب سوئد را به عنوان محل اصلی گروه شمالی ترک کرده‌است.
 تقریباً در قرن دهم، گونه‌های ژرمنی به اندازه‌ای از هم جدا شدند که میان آن‌ها دشوار بود. تماس زبانی با ردپایی را در زبان انگلیسی به جا گذاشته و گمان می‌رود روند جابه‌جایی را با در سده ۱۲ تسهیل کرده‌است.
 زبان‌های ژرمنی شرقی از اواخر دوره مهاجرت به حاشیه رانده شدند. بورگوندی‌ها، گوت‌ها و وندال‌ها از نظر زبانی توسط همسایگان خود تقریباً در سده هفتم جذب شدند، و فقط گوتی کریمه‌ای تا قرن ۱۸ زنده ماند.
 در اوایل قرون وسطی، زبان‌های آلمانی غربی با توسعه جزیره‌ای انگلیسی میانه از یک سو و با تغییر همخوان‌های در قاره از سوی دیگرهمراه بودند. در اوایل دوران نوین، دامنه اختلافات میان زبان‌های ژرمنی بسیار گسترده‌تر شده و گونه‌های مختلف آن به سختی برای یکدیگر قابل درک بودند.
 از طرف دیگر، زبان‌های ژرمنی شمالی تا حدود ۱۰۰۰ سال پس از میلاد یکپارچه باقی مانده‌اند و در واقع زبان‌های اصلی اسکاندیناوی امروزه نیز همچنان دارای درک متقابل هستند. شکاف اصلی در این زبان‌ها بین زبان‌های سرزمین اصلی و زبان‌های جزیره‌ای در غرب به ویژه است که دستور زبان را تقریباً بدون تغییر حفظ کرده‌است، در حالی که زبان‌های سرزمین اصلی نسبت به آن بسیار متفاوت شده‌اند.
 جدول زیر توالی مراحل تاریخی مهم هر (به صورت افقی) و گروه‌بندی تقریبی آن‌ها را در زیرگروه‌ها (به صورت عمودی) نشان می‌دهد.
 
 
 
 
 همه زبان‌های ژرمنی زنده به شاخه یا تعلق دارند. گروه ژرمنی غربی بزرگ‌تر است و به دو شاخه و تقسیم می‌شود. آنگلو-فریسی شامل و تمام گونه‌های آن است، در حالی که شاخه قاره‌ای شامل آلمانی (معیار و گویش‌هایش)، و همچنین هلندی (معیار و گویش‌هایش) است.
 دسته‌بندی نوین این زبان‌ها به این شکل است:
 
 
 
 
 
 انگلیسی ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و مستعمرات سابق انگلیس در ، و است. این زبان همچنین به صورت دفاکتو در ، و رسمی و همچنین یک زبان اقلیت به رسمیت شناخته‌شده در و است. گویشوران بیشینه گویشوران بومی ژرمنی و بیشتر گویشوران شاخه غربی آن را تشکیل می‌دهند.
 آلمانی زبان ، ، ، ، و است و در ، ، و دارای وضعیت منطقه‌ای است. زبان آلمانی همچنین به عنوان یک زبان اقلیت توسط جوامع مهاجر در آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، آمریکای مرکزی، و استرالیا صحبت می‌شود. یک گویش آلمانی به نام ، در زندگی روزمره هنوز در میان جمعیت‌های مختلف آلمانی در ایالت آمریکا استفاده می‌شود.
 هلندی زبان رسمی ، ، ، ، و است. هلند استعمارگر نیز بوده‌است اما پس از وضعیت هلندی به عنوان زبان رسمی لغو شد و امروزه هلندی در آن کشور فقط توسط افراد کهنسال یا تحصیل‌کرده سنتی استفاده می‌شود. هلندی تا سال ۱۹۸۴ زبان رسمی در آفریقای جنوبی بود که در آن سال با ، هلندی و برای آن، جایگزین شد. 
 زبان آفریکانس یکی از ۱۱ زبان رسمی آفریقای جنوبی است و نیز به‌شمار می‌رود. این زبان در سایر کشورهای نیز استفاده می‌شود.
 مجموعه‌ای از گویش‌های بسیار گوناگون است که در شمال شرقی هلند و شمال آلمان صحبت می‌شوند.
 اسکاتس در و مناطقی از (جایی که گویش محلی با نام شناخته می‌شود) صحبت می‌شود. 
 فریسی در میان نیم میلیون نفر در حاشیه جنوبی در هلند و آلمان گفتگو می‌شود.
 لوکزامبورگی یک گویش فرانکونی موزلی است که عمدتاً در تکلم می‌شود و زبان رسمی آن به‌شمار می‌رود. گونه‌های مشابه موزلی در بخش‌های کوچکی از بلژیک، فرانسه و آلمان صحبت می‌شوند.
 ییدیش که زمانی زبان مادری حدود ۱۱ تا ۱۳ میلیون نفر بود، امروزه دارای حدود ۱٫۵ میلیون گویشور در جوامع یهودی در سراسر جهان، عمدتاً در آمریکای شمالی، اروپا، و دیگر مناطق با است. 
 در مناطق و ، در امتداد مرز هلند، بلژیک و آلمان، گفتگو می‌شوند.
 علاوه بر رسمی بودن در ، توسط فنلاند که بخش عمده‌ای از جمعیت ساحل غربی و جنوبی را تشکیل می‌دهند، به صورت بومی گفتگو می‌شود. سوئدی همچنین به همراه یکی از دو زبان رسمی فنلاند و تنها زبان رسمی در است. برخی از افراد در نیز به سوئدی گفتگو می‌کنند.
 زبان رسمی دانمارک و است و تا سال ۲۰۰۹ یکی از زبان‌های رسمی بود که امروزه در آنجا به عنوان زبان میانجی و آموزشی به کار می‌رود. دانمارکی، زبان اقلیت به رسمیت شناخته شده و بومی ایالت آلمان نیز هست.
 زبان رسمی . نروژی همچنین زبان رسمی در سرزمین‌های خارجی نروژ مانند ، ، ، و است.
 زبان رسمی است.
 زبان رسمی است و همچنین توسط اقلیتی در دانمارک نیز گفتگو می‌شود.
 نخستین شواهد در مورد زبان‌های ژرمنی نام‌هایی هستند که در سده یکم میلادی توسط ثبت شده‌اند اما نخستین نوشته‌های ژرمنی مربوط به قرن دو پیش از میلاد هستند. 
 تقریباً از سده ۲ میلادی، گروه‌های خاصی از گویشوران ژرمنی نخستین، شکل اولیه را توسعه دادند. کتیبه‌های نخستین رونی نیز تا حد زیادی محدود به نام‌های شخصی بوده و تفسیر آن‌ها دشوار است. برای نخستین بار در سده چهارم با ساخته شده توسط اسقف برای ترجمه ، نوشته شد. بعداً کشیش‌ها و راهبان که علاوه بر گونه‌های ژرمنی بومی خود به زبان نیز تسلط داشتند، آغاز به نوشتن زبان‌های ژرمنی با حروف اصلاح‌شده لاتین کردند. با این حال، در طول دوره ، الفبای رونی در اسکاندیناوی رایج باقی ماند.
 علاوه بر خط معیار ، بسیاری از زبان‌های ژرمنی از مختلف و حروف اضافی استفاده می‌کنند، از جمله ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و .
 ییدیش با استفاده از تطبیقی نوشته می‌شود.
 جدول زیر برای مقایسه واژگان زبان‌های ژرمنی ارائه شده‌است. چندین اصطلاح در آن دارای تغییر معنایی هستند.
{"title": "زبان‌های ژرمنی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%DA%98%D8%B1%D9%85%D9%86%DB%8C&oldid=35068184", "language": "fa"}