از زیر مجموعه‌های به حساب می‌آید. زبانهای جنوب غربی ایران که نقطهٔ کانونی آن است، بازمانده‌ای است از که در قلب کوه‌های صعب العبور دست نخورده تر مانده‌است. 
 گویش گلپایگانی نیز از زیر مجموعه‌های این حوزه (شاخهٔ جنوب غربی) به حساب می‌آید. اکثر کلمات و تلفظ‌های موجود در لهجهٔ گلپایگانی (آنچه که با متفاوت است) با مشترک است.
 رواج لهجه‌های مسلط از طریق وسایل ، و مردم منطقه مخصوصاً نسل جوان را متأثر و گویش مخصوص منطقه را داده‌است و امروز غیر از افراد مسن کمتر به گویش مخصوص گلپایگان صحبت می‌شود. (به اصطلاح «مربوطی» حرف می‌زنند!)
 (پکا بیار= کمی صبر داشته باش)، تپنه (تِه پِه نَه)، گندم (کُر چالی)، تپله، ریگ له‌پَر، چِه‌پَر، گل تغنه (جوجه تیغی)، پشوه، پسین... هرچون، چمچاره، چرنگی،... چولاری، چی شی، چُم (چمدونم=نمی‌دانم)، پ چکا (پس چرا)، بخ چیشی (برای چی، زورچپون، گالش، گورون، دلنگون (آویزان)، دیگوله (ظرف دیزی)، ریگوزل، ماست گلگونی.
 همچنین کلماتی مانند «آب»، «خواب»... به صورت «او»، «خو»... تلفظ می‌شود(در روستاهای اطراف). کلماتی مانند «هرچون=نوعی ابزار کشاورزی»، «ولگو= بند آب»، «چارشاخ=نوعی ابزار کشاورزی»، «کرتو= قطعه‌های زمین کشاورزی»، «کلکلون= محل نگهداری مرغ» و کلمه هاي بسياري از این دست با گویش‌های مرکزی و همچنين گويش بختياري مشترک است.
 کلماتی مانند (وخی=بلند شدن)، (اسادی=گرفتن)، (خُبی=خوبی) و... که با مشترک است دراین زبان زیاد دیده می‌شود.
 زبان مردم که ، یابقول برخی مردم این روستا نامیده می‌شود (و در آن واژه‌های اصیل فارسی کم نیست) ــ جزئی از گویش‌های ایران مرکزی و شمال غربی (از گویش‌های رایج در منطقه کاشان-گلپایگان - اصفهان) است و شباهت بسیاری به و میمه‌ای دارد.
 این زبان گونه‌ای از است (پهلوی اشکانی). آنچه وانشانی‌ها بدان صحبت می‌کنند، یک لهجه یا گویش نیست بلکه مطابق تعریف یک زبان است، چرا که هم در کلمات، هم در تلفظ و هم در با فارسی معیار اختلاف بسیار دارد. زبان یا یکی از گویشهای بسیار زیباست که متأسفانه در شرف فراموشی است کمتر کسی با این گویش کاملاً آشناست یا می‌تواند با آن صحبت کند. مثلاً فعل مضارع می‌خواهم در زبان اینگونه صرف می‌شود: =می‌خواهم =می‌خواهی =می‌خواهد =می‌خواهیم =می‌خواهید =می‌خواهند. 
 مردم روستاهای هنده، غرقن، هورستانه، حاجیله، و عباس‌آباد هم به گویش (تیرهٔ چهارلنگ) صبحت می‌کنند.
 در روستای کوچک ماکوله به تکلم می‌شود (ترکی تغییر یافته آن‌ها که همان است) آن‌ها در زمان از آذربایجان به این نواحی کوچانده شدند و در روستاهایی مانند ارجنک - کهرت ( ) ساکن می‌باشند.
 توضیح: ابیات زیر بخش کوتاهی از کل اشعار ( ) است:
 ۱
 تیره شد اون روزگارون اکه‌هی
 رفت از دستم بهارون اکه‌هی
 قد من همچون لوآس(ریواس) شمشه صاف
 تاشده چون قد مارون اکه‌هی…
 می‌دویدم عین آهو نرم نرم
 خشک شد پایم چو گورون اکه‌هی…
 ساز و سرنا بو و آتیش ونو
 کو دیه بوی کجارون اکه‌هی…
 من که امروزم در این میدون ولی
 یوسفی بودم به دورون اکه هی
 ۲
 دیه ولایتمون مثل اون قدیما نیست
 صفای پیرشو خوشرویی جوونش کو؟
 کجاست دومن صحرا و دشت سرسبزش؟
 بهار خرم و زیبائی خزونش کو؟
 گلی ز خنده‌روی لبی نمی‌بینی
 نگاه مهر به چشمون مردمونش کو؟
 نشون وجد و سروری به صورت کس نیست
 اگه که هست دل شاد پس نشونش کو؟
 ۳
 من احمد آخاله م از تبار گلفاگون
 که لک زده ست دلم بخ دیار گلفاگون
 جهنم است ز دود و دم هوا. تِیرون(تهران)،
 بهشت اگه طلبی برو به دیار گلفاگون
 به عطر پونهٔ تل سنجون دمی خوش باش
 نزدیک شاخوئی و سبزه زار گلفاگون
 به کوچری برو و پا مینکولی بنشین
 به اختخون هو ببین آبشار گلفاگون
{"title": "لهجه گلپایگانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%84%D9%87%D8%AC%D9%87_%DA%AF%D9%84%D9%BE%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=32510024", "language": "fa"}