کلمه‌ای و نامی پسرانه به معنی خشنود بودن، خرسندی، و تأیید است و در و تاریخ صدر اسلام کاربرد دارد.
 اگرچه در کلمهٔ رضا استفاده نشده‌است ولی کلمات هم‌ریشه مانند رضوان که به معنی خشنودی خدا از اعمال انسان است، به کار رفته‌است. در آثار ، رضا حالتی روحی است که انسان از خدا راضی است و بلعکس خدا نیز از اعمال انسان راضی.
 این کلمه اهمیت خاصی در به قدرت رسیدن داشت: تبلیغات ضد امویان برای به قدرت رسیدن فردی تحت عنوان «الرضا من آل محمد» انجام می‌گرفت که به معنی «فردی از خاندان محمد که مورد قبول همه است» بود. این اصطلاح مبهم باعث شد که هم و هم خاندان ادعا کنند که الرضا از آنان است.
 پس از آن، به تدریج کلمهٔ رضا به منسوب شد و مثلاً لقب گشت.
{"title": "رضا (تصوف)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B6%D8%A7_(%D8%AA%D8%B5%D9%88%D9%81)&oldid=26810682", "language": "fa"}