(به : ) (معنی واژگانی: توجه در حالت نشسته) به معنای در حالت نشسته به صورت چهار زانو است که توسط شاخهٔ ذن انجام می‌شود.
 هدف از ذاذن رستن از رنج‌ها است. ورزندهٔ ذاذن می‌کوشد تا از راه تحقق بخشیدن به یک آرام و بیدار که در هجوم و توهمات نیست به رهایی از برسد.
 به هنگام ذاذن زیادی به فکر انسان می‌آیند. منظور از تمرین ذاذن اینست تا فرد بگذارد این اندیشه‌ها بیایند و بروند بدون این‌که فرد اهمیت چندانی برای آن‌ها قائل شود یا در موردشان قضاوتی بکند. با بازگشت مکرر و آرام به موضوع مراقبه (تنفس، شمارش و معمای بودایی ) اندیشه‌ها خودبه‌خود نفوذ کم‌تری بر فرد خواهند یافت.
 بوداییان ذن‌گرا به تمرکز فکری نشسته که در ذن هر روز به مدت چند ساعت تمرین می‌شود اهمیت بسیاری می‌دهند.
مریدان ذن ساعات بسیاری از روز را به این تمرین اختصاص می‌دهند.
 برای انجام ذاذن، شخص به صورت تکی یا گروهی بر روی بالش در می‌نشیند. شخص، کمر را به حالت صاف نگه داشته و سر را کمی به جلو می‌آورد به طوری‌که چانه کمی به تو کشیده شود. دست‌ها به ارتفاع ناف به شکل یک (دست‌نشانهٔ) کیهانی نگاه داشته می‌شود به‌طوری که انگشتان دست چپ بر روی انگشتان دست راست قرار گیرند. شست‌ها کمی با هم تماس می‌گیرند. وضع قرارگیری دست‌ها کمکی است برای تعیین وضع روحی.
اگر شخص به حالت گرایش داشته‌باشد شست‌ها نیز جدا از هم رو به پایین قرار می‌گیرند و اگر فرد غرق در اندیشه باشد شست‌ها محکم به هم می‌چسبند و کمی رو به بالا قرار می‌گیرند.
 محل همگانی که ذاذن در آن‌جا انجام می‌شود ذِندو (zendo) نام دارد.
 سنت‌های گوناگونی در زمینهٔ انجام ذاذن وجود دارد از جمله:
 
 در برخی ذندوها شخص را با زدن ضربه‌های چوب به گردن و شانه بیدار نگه می‌دارند. بنا به نوع سنت، ذن‌ورزان می‌توانند خود انتخاب کنند که خواستار ضربه‌های بیدارکننده هستند یا نه.
{"title": "ذاذن", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B0%D8%A7%D8%B0%D9%86&oldid=30660832", "language": "fa"}