، یکی از اصیل‌ترین رقص‌های پارتیان آریایی یا همان بزرگ که در شمال شرق ایران می‌زیستند بود؛ که از دیرباز در این منطقه حفظ شده‌است.
آنچه امروزه به عنوان شناخته می‌شود، ادامهٔ رقص شمشیر است که ایرانیان باستان به خصوص سپاهیان و گذشته برای استمرار آمادگی دفاعی مبارزان خود در زمان صلح با این رقص شمشیر به تقویت روحیه و آمادگی دفاعی نیروهای خود کمک می‌کردند. رقص شمشیر که ابتدا با یک نوع رقص معنوی و چرخش آغاز می‌شود در اصل همان چرخش حول محور وجود است که در فلسفهٔ رقص‌های آمده‌است. دستان رو به آسمان و چرخش‌های مرتب و منظم هر یک دارای معانی خاص خود است. 
 
 خراسانی استمرار رقص شمشیر خراسانی است. 
 در رقص محلی چوب و شمشیر با رو به رو هستیم، یعنی رنگ لباس‌ها (سفید) به مثابهٔ ، چوب و (ابزار در جنگ) به مثابهٔ در مبارزه با بدی‌ها می‌باشد که این دو نیرو را در برابر یکدیگر قرار می‌دهند و به نظر می‌رسد یکی از باورهای جهان‌بینی زرتشتی خراسانیان است که در آن، جهان را صحنهٔ برخورد میان شر و خیر می‌بینند. 
همچنین لباس‌های پرچین به هنگام نشستن و برخاستن و دور زدن در یک دایره نمایانگر پویایی و حرکت تمام نیروها در زندگی است.
کمربند موجود در لباس، آمادگی افراد را برای نشان می‌دهد. به‌طور کلی نوعی زبان ایماء و اشاره در این به کار گرفته می‌شود تا افراد از طریق ارتباط پیام‌های گوناگون صلح، شادی و غیره را با توجه به کارکردهای مختلف در طول زمان القا نمایند. به عبارت دیگر یکی از رقص‌های آیینی و است که از پیشینهٔ تاریخی برخوردار است، به این معنا که مناسک گرد هم آیی افراد را در سیستم کنش‌های اجتماعی می‌توان مشاهده نمود.
 در نیمهٔ شمال‌شرقی خارج از مرزبندی‌های سیاسی امروزی، بزرگ یکی از مهدهای اصلی ایران در رقص‌های آیینی و باستانی آریاییان بوده و است.
خراسان سرزمینی است که ساکنانش چه در اسطوره‌های و چه در تاریخ همواره کمربستهٔ دفاع از مرزهای بوده‌اند. آن‌ها سربازان آمادهٔ ایران بودند و رقص شمشیر نیز نمادی از همین پیشینهٔ تاریخی است.
رقص آیینی شمشیر در خراسان رقص دیرپایی است که پیشینهٔ آن به بیش از سه هزار سال پیش می‌رسد که سینه به سینه به نسل‌های بعد منتقل شده‌است.
پژوهشگرات رقص را دارای قدرت اجتماعی بسیار زیادی می دانند که می‌تواند شمار بسیاری از مردان و زنان و جوانان را در حرکت‌های منظم و بر اساس قواعدی ثابت، موزون و معینی متحد سازد.
به همین دلیل تأثیری اجتماعی دارد و می‌تواند بهترین شکل آمادگی برای جنگ باشد. جز این رقص معنای جادویی-آیینی و دینی بسیار مهمی دارد و ایفای همان نقشی را در باور اقوام ابتدایی می کند که دعا در فرهنگ‌های پیشرفته انجام می‌دهد.
آنچه امروزه به عنوان چوب بازی در رقص‌های خراسانیان شناخته می‌شود، ادامهٔ رقص شمشیر است که پارتیان یا همان خراسانیان گذشته برای استمرار آمادگی دفاعی مبارزان خود در زمان با این رقص شمشیر به تقویت روحیه و آمادگی دفاعی نیروهای خود کمک می‌کردند.
رقص آیینی شمشیر در سیستان جنبهٔ کاملاً دفاعی دارد و داستان دو پهلوان رو در روی یکدیگر است که هر دو سپر به سپر شده و رزم پهلوانی آغاز می‌شود تا یکی شکست بخورد و برای فرد پیروز سرنا یا همان ساز و موسیقی پیروزی می‌زنند.
بسیاری از نقش‌هایی که در سنگ‌ها و غارهای خراسان دیده می‌شود نشان از قدمت چندین هزار ساله این رقص باستانی در این منطقه دارد.
{"title": "رقص شمشیر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%82%D8%B5_%D8%B4%D9%85%D8%B4%DB%8C%D8%B1&oldid=33706434", "language": "fa"}