( : ) و اهل است، که هم‌اکنون به عنوان رئیس فعالیت دارد. 
وی پیشتر رئیس بود. 
 رامیز مهدی‌اف در ۱۷ آوریل سال ۱۹۳۸، در شهر سابق زاده شد. پدرش اصالتاً اهل بود. وی در سال 1942 در جنگ جهانی دوم در جبهه کریمه کشته شد. دوران دشوار کودکی و آشفتۀ جوانی را به سرپرستی پدربزرگ مادریش حاجی‌بالا علی‌اف در نخجوان گذراند. او در «مکتب دریایی باکو» (اکنون: ) تحصیل گرفت و در سال ۱۹۵۷ دانش‌آموخته گردید. 
 رامیز مهدی‌اف همزمان با اینکه در سال ۱۹۵۷ به عنوان در «ناوگان دولتی » استخدام شد، در شعبه محلی نیز حضور فعال‌تری یافت. در سال ۱۹۶۱ وارد دانشکده شد. به دلیل فعالیت‌هایش در کومسومول مورد توجه مقامات شوروی قرار گرفت، به نحوی که در سال ۱۹۶۵ به مشاوری دانشجویان در «سازمان پیشگامان به اسم » ارتقاء مقام یافت. 
 در آن بازه زمانی بود که، با ، که اهل بود و یک مقام بلندپایه در آذربایجان واقع در انتهای خیابان قرارگیری دانشگاه یادشده داشت، آشنا شد. در سال ۱۹۶۷، وی به دبیری شاخه حزب کمونیست در آذربایجان رسید. او در سال ۱۹۶۸ وارد مقطع دکترای رشته شد.
 هنگامی که مهدی‌اف در دانشگاه درس می‌خواند، در سال ۱۹۶۹ حیدر علی‌اف به عنوان دبیرکل کمیته مرکزی حزب کمونیست آذربایجان انتخاب شد. با دفاع از خود، با عنوان ولادیمیر لنین در تعامل‌های و ، مهدی‌اف خود را در ماه مه سال ۱۹۷۲ دریافت کرد. بلافاصله به باکو بازگشت و به عنوان استاد به بخش علمی دانشگاه دولتی باکو استخدام شد. 
از سال ۱۹۷۲، وی در گروه کمونیسم علمی دانشگاه دولتی آذربایجان، ابتدا به عنوان معلم و سپس به عنوان معلم ارشد مشغول به کار شد. در سال ۱۹۷۴ بود که وی به عنوان سخنران بخش و تبلیغات و نیز دستیار رئیس کمیته علم و آموزش و پرورش حزب کمونیست آذربایجان تعیین شد. در سال ۱۹۷۸، به مقام دبیری کل اداره «۲۶ کمیسر باکو» رسید. در دسامبر سال 1993، رامیز مهدی‌اف برای دریافت درجۀ دکترای علوم فلسفه از رساله خود با عنوان «روابط بین‌الملل: مشکلات نظری و سیاسی» دفاع نمود. 
 
 در سال ۱۹۸۸، به سکانداری بخش «انستیتوی تحقیقات سیاسی» آکادمی ملی علوم آذربایجان رسید. رامیز مهدی‌اف در طی سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰ در دو دوره «شورای عالی آذربایجان» (پارلمان) نماینده بود. در پی استقلال آذربایجان از شوروی، در سال ۱۹۹۵ نیز به مجلس ملی راه یافت.
 رامیز مهدی‌اف به فرمان حیدر علی‌اف مورخ ۷ فوریه سال ۱۹۹۵ به عنوان رئیس نهاد ریاست جمهوری این کشور منصوب گردید، که تا به حال در این سمت ابقا شده‌است. او از سال ۲۰۰۷ عضویت حقیقی در آکادمی ملی علوم این کشور دارد. زمامداری مجله «فلسفه و علوم اجتماعی و سیاسی»، وابسته به «انجمن فلسفه و علوم اجتماعی و سیاسی آذربایجان» نیز به عهده رامیز مهدی‌اف است.
 رامیز مهدی‌اف بیش از ۲۵۰ علمی پیرامون پدیده‌های اجتماعی، توسعه و فلسفه و با تمرکز بر توسعه دوران پساشوروی آذربایجان به نگارش درآورده است. وی همچنین بیش از ۲۰ منتشر ساخته‌است، که ۷ جلد از آنها به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌است. همان کتاب‌ها شامل «روابط بین قومی در اواخر قرن بیستم» (موضوع دکترای دومش)، «واقعیت‌های »، «دیالکتیک رشد آذربایجان»، «آذربایجان: میراث تاریخی و فلسفه استقلال»، « فلسفی»، «جمهوری آذربایجان: فرا خوان‌ها برای جهانی شدن»، «انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۵: تحلیل مقدماتی، ایده‌ها، گشایش راه‌ها به »، «در مسیر ایدئولوژی ملی»، «دولت‌داری و استقلال در دو جلد»، «در مسیر و تنظیم توسعه: خط مشی نوسازی» است. 
 رامیز مهدی‌اف از سال ۲۰۰۱ در آکادمی علوم عضویت دارد. در آوریل ۲۰۰۷ عضو حقیقی آکادمی ملی علوم آذربایجان انتخاب گشت. وی همچنین رئیس گروه سیاستگذاری پرسنل و انتخاب کارمند دولت آکادمی مدیریت دولتی وابسته به ریاست جمهوری آذربایجان است.
{"title": "رامیز مهدی‌اف", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B2_%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C%E2%80%8C%D8%A7%D9%81&oldid=33397155", "language": "fa"}