(به : ) نقش معتدل و متواضعی در سیاست منطقه‌ای (اقلیمی) بازی می‌کند و به نقطه نظرات جامعه کشورهای عربی در رابطه با و مردم مشروط می‌باشد. بحرین از زمان استقلالش در سال ۱۹۷۱، روابط دوستانه‌ای بین خودش با اغلب همسایگانش و با حفظ کرده‌است. عموماً سعی در مشورت تنگاتنگی با کشورهای همسایه دارد و دنبال محدود کردن زمینه‌های اختلاف با سایرین می‌باشد. 
 وزیر خارجه بحرین می‌باشد که یک دیپلمات حرفه‌ای است. او در تحصیل کرده‌است و وقتی که دانشجو بود در تیم بسیج انتخاباتی سال ۱۹۸۰ عضو بود. معاونش عبدالله فیصل جبر الدوسری است که حقوق دان و کارشناس بخش مالی و سرمایه‌گذاری است که در سال ۲۰۱۵ به این سمت منصوب شد.
 در ژوئن ۲۰۰۶ بحرین برای ریاست انتخاب شد و هیا راشد آل خلیفه به عنوان رئیس مجمع برگزیده شد که اولین زن در و سومین زنی است که در تاریخ چنین منصبی را بعهده می‌گیرد. هیا یکی از وکلا و فعالین در امر پیشتاز در بحرین می‌باشد. در رابطه با وی گفت: «دیروز با او ملاقات کردم و او را خیلی تأثیرگذار یافتم. کلیه کشورهای عضو راغب به کار با او و کمک به او هستند و فکر می‌کنم که او ابعاد جدید از کار را در آنجا جلب خواهد کرد». این گام بدنبال سلسله‌ای از گماشتن زنان در مناصب بالا در این پادشاهی، برداشته می‌شود.
 بحرین یکی از اعضای می‌باشد. این کشور به‌ طور کامل همسو با کلیه اقداماتی بوده‌داست که کشورهای شورای همکاری خلیج فارس در رابطه با هماهنگی در زمینه رشد و دفاعی و برنامه‌ریزی اتخاذ کرده‌اند. بحرین در دسامبر ۱۹۹۴ با تصمیم کشورهای عربی حوزه خلیج فارس برای لغو تحریم‌های درجه دو و سه علیه موافقت کرده‌ است. این کشور در خیلی از زمینه‌ها توافقات دو طرفه خاصی منعقد کرده‌ است.
 در از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۱ بحرین جزء نیروهای ائتلافی بود که برای آزادسازی جنگید. نیروی هوایی پادشاهی بحرین و نیروی هوایی پادشاهی و نیروهای هوایی آمریکا برای تهاجمات هوایی در عراق از پرواز می‌کردند. کما اینکه نیروهای دریایی ائتلاف درخارج از پایتخت ( ) فعال بود. بحرین مورد اصابت قرار گرفت که از شلیک شدند. تعدادی از دانشجویان بحرینی که در و کویت درس می‌خواندند ضمن اقدامات خصمانه توسط پلیس نظامی مفقود یا کشته شدند.
 بعد از آزادسازی کویت بحرین روابطش با ایالات متحده را با امضاء توافقنامه‌ای بمدت ده سال در اکتبر ۱۹۹۱ تقویت نمود. در این توافقنامه نیروهای آمریکایی حق ورود به بنادر بحرین را بدست آوردند و به ایالات متحده اجازه داده شد که برای مقابله با بحران‌های آینده وارد کند. در تموز ۱۹۹۵ یک ستون پنجم آمریکایی در خلیج تشکیل شد که مقر آن در پایگاه هوایی آمریکایی بحرین در منامه می‌باشد. در سال ۲۰۰۳ رئیس‌جمهور آمریکا بحرین را به عنوان همپیمان اصلی خارج از برای آمریکا محسوب کرد. 
 بحرین عضو فعال در ائتلافی بود که برای براندازی رژیم در در سال ۲۰۰۱ تشکیل شد. در این رابطه پادشاهی بحرین کشتیهایی را برای ایجاد محاصره دریایی در برای مقابله با رزمندگان فراری طالبان و ، تحویل داد. با این حال پادشاهی بحرین مخالف هرگونه عملی یکطرفه علیه عراق در سال ۲۰۰۳ بود و برای نشان دادن مخالفتش با ، اعلام کرد که حاضر به پناه دادن به به عنوان راهی برای دوری کردن از جنگ می‌باشد.
 وزارت امور خارجه، در روز جشن تولد در ۲ اکتبر ۲۰۰۷، در مرکز بررسی و پژوهش بحرین با سفارت هند در کنفرانسی حول اهمیت فلسفه مهاتما گاندی برای دنیای عرب در قرن ۲۱ شرکت کرد. کنفرانسی که در آن آکادمیستهای عرب و هند و مسئولین سازمان ملل و دیپلماتها شرکت کرده بودند، حول آموزه‌های گاندی در اسلوب مسالمت‌آمیز و زاهدانه و روحانی وی بحث شد و به دنیای عرب امروز به‌طور خاص اشاره گردید. از میان سخنرانان یک آکادمیست لیبرال به نام عبدالله المدنی بود که روی دیدگاه اخلاقی گاندی تأکید کرد وگفت: «اگر به آدم‌ربایی و انفجار انتحاری و بریدن سر یا به بکارگیری شیوه‌های بربریت دیگر پناه برده شود، در آن صورت یاد و خاطره او (گاندی) در وجدان جهان دوام نمی‌آورد. با این اعتبار که صحت یک عمل در وضعیت شخصی نهفته‌است آنگونه که گاندی با خودش برخورد می‌کرد. اینکه کار قانونی را به کنار می‌گذاشت و از پوشیدن لباس به شیوه غربی امتناع می‌کرد و شیوه متواضعانه زندگی اش با لباس ساده اش ابراز می‌کرد و رژیم غذایی او گیاه‌خواری ساده بود و البته که اینها با رفتار رهبرانی مقاومت عربی که طرفداران خود را به تحریم غرب فرا می‌خوانند ولی درعمل برخوردار از زندگی و تولیدات و تکنولوژی غرب هستند، متفاوت است». 
 روابط بین بحرین و از زمان و کشف تلاش کودتا در بحرین در سال ۱۹۸۱ که توسط ایران طراحی و پشتیبانی شد، متشنج شد. کماکان بحرین نسبت به نقش ایران در آشوب‌های داخلی در قیام دهه هفتاد مشکوک می‌باشد. با این حال با عقب‌نشینی به عنوان یک نیروی منطقه‌ای، بحرین با افزایش هماهنگی و همسویی منطقه‌ای، شروع به اتخاذ گام‌هایی جهت بهبود روابطش با ایران کرد. این تلاش‌ها شامل تشویق تجارت بین بحرین و ایران می‌شد.
 اختلاف منطقه‌ای طویل‌المدتی با قطر پیرامون جزایر حوار و مرز دریایی در سال ۲۰۰۱ با حکم راه حل میانه توسط دادگاه عدالت بین‌المللی رفع گردید.
 در تابستان سال ۲۰۰۷ وقتی مشاور رهبر عالی انقلاب اسلامی و رئیس تحریریه ایران خواهان انضمام بحرین به ایران شد و (مشابه ادعای صدام حسین نسبت به در اواخر دهه هشتاد) آن را استان چهاردهم ایران دانست، تنش بین بحرین و ایران عملاً افزایش یافت. وزیر خارجه بحرین خالد بن احمد آل خلیفه این موضع ایران را «خیلی نگران‌کننده» نامید و افزود «حاکمیت قانونی کشورمان را خدشه دار می‌کند». اظهارات شریعتمداری، موجب تظاهرات اعتراضی در خیابان‌های بحرین شد و بدنبال آن وزیر خارجه ایران به سفرکرده که برای رفع و رجوع این اظهارات بود و اینکه این حرف‌ها تنها نظر شخصی شریعتمداری بوده‌است.
 روابط بین طوایف مختلف بحرین و ایران در ابتدا آنطور که بنظر می‌آید روی یک خط مستقیم پیش نمی‌رفت. بحرینی‌های که میزان نزدیکی شان به ایران زیاد است اما آن‌ها هوشیارند که هویت عربی خود را حفظ کنند؛ بنابراین نسبت به پیشنهادهای وابستگی دوگانه حساسیت نشان می‌دهند. (کما اینکه در سال ۲۰۰۶ وقتی مدعی شد که عرب‌های شیعه در ، ستون پنجم ایران هستند، این اظهار نظر طوفانی از انتقادات در بحرین ایجاد کرد بنحوی که نایب رئیس مجلس نمایندگان بحرین از وی خواست که عذر خواهی کند). ولیعهد بحرین تصمیم گرفت که در رابطه با اعتقاد دینی و سیاسی شیعه توضیح دهد و اینکه شیعیان بحرین وابستگی شان به دولت بحرین است و گفت: «ما اول از همه بحرینی هستیم چه اپوزیسیون چه غیر اپوزیسیون. یک دیپلمات خارجی در بحرین در نوامبر۲۰۰۷ نکته‌ای را گفت که روزنامه منعکس کرد، مبنی براینکه شیعیان بحرین وطن‌پرست و مخلص هستند و مصالح خاص خود را دنبال می‌کنند.» او روزنامه‌نگاران را نسبت به گمراه شدن برحذر داشت و نیز نسبت به اینکه وانمود کنند که آن‌ها (شیعیان بحرین) مزدور و بازیچه رژیم کینه‌ورز شیعه در ایران می‌باشند برحذر داشت. دین یا مردم را از هم جدا می‌کند یا متحد می‌سازد. بحرینی‌ها و ایرانی‌های شیعه در برخی رشته‌های دینی که به زمان برمیگردد از هم جدا هستند.
 یک تحلیلگر متخصص در امور خلیج فارس به نام ماکسیمیلیان تیرهاله می‌گوید: «عقیده شیعه در بحرین در نتیجه اختلاف بین شاخه معتدل اصولگرا با شاخه محافظ کار الاخباری بوجود آمده‌است.» این اختلاف و نزاع در اواخر قرن هیجدهم با پیروزی شاخه معتدل اصولگرا پایان یافت. اما با این حال مکتب محافظ کار بحرین را به عنوان مقر پیروانش برگزید. از آن زمان بحرین‌های شیعه، پیرو مذهب متفاوتی با تفاوت روشن نسبت به آنچه در ایران است می‌باشند. در خیلی از اوقات روحانی برجسته شیعه که نماینده مرجع دینی ایرانی خامنه‌ای در بحرین می‌باشد، این اختلاف بین دو مذهب را کمرنگ می‌کند. در هر حال این عامل یک عامل قوی برای تخریب نفوذ ایران می‌باشد. تنها اقلیت کوچکی از عناصر تندرو پیروی می‌کنند که در مرکز حقوق بشر بحرین متمرکز می‌باشد.
 بین بحرینی‌های سنی وضعیت در خیلی از اوقات پیچیده‌است و خیلی از خانواده‌های تجاری و سیاسی سنی که بیشترین نفوذ را دارند اصلیتشان به ایران برمیگردد که به دلیل شرایط اقتصادی و وضعیت آزادتر اجتماعی در طول ۱۵۰ سال گذشته به بحرین مهاجرت کرده‌اند ولی هنوز خیلی از آن‌ها در خانه‌هایشان صحبت به زبان فارسی می‌کنند. این جامعه معروف به الهوله با حکومت دین سالار در همسویی ندارد ولی تمایل به حفظ مصالح تجاری گسترده بین طرفین خلیج فارس دارند و به احتمال رشد بازرگانی بین ایران و بحرین چشم دوخته‌اند. نویسنده شیعه بحرینی توفیق الریاش با اشاره به واکنش دولت بحرین و سازمان‌های مدنی نسبت به اظهارات شریعتمداری با تمسخر نوشت: «من از خودم می‌پرسم که چرا این هیاهو را مردمی هدایت کنند که وقتی وارد خانه‌هایشان می‌شوند و خانواده خود را می‌بینند زبانشان از زبان عربی به زبان فارسی تغییر می‌کند.»
 رئیس سابق جمعیت سلفی اصالت اسلامی در بحرین، نماینده مجلس عادل المعاوده، نقطه نظر اسلامی سنی در ایران را چنین به روزنامه بیان نمود: «اگر ایران به عنوان یک نیروی اسلامی و نه به عنوان یک نیروی شیعه برخورد می‌کرد در آن صورت عرب‌ها آن را به عنوان یک نیروی اسلامی منطقه‌ای قبول می‌داشتند؛ ولی وقتی به عنوان یک نیروی شیعه و با طرح و برنامه شیعی می‌آید، دیگر موفق نخواهد بود و به یک نیروی قوی اما مکروه و ناچیز تبدیل می‌شود.»
 قبل از انتشار برآورد اطلاعات ملی توسط ایالات متحده پیرامون در اواخر نوامبر ۲۰۰۷، عدم خشنودی بحرین در رابطه با عواقب احتمالی درگیری بین ایالات متحده و ایران رو به افزایش بود. تهدید حمله نظامی آمریکا به موجب نگرانی هم دولت و هم اپوزیسیون که در کنترل شیعه است شده بود و هر دو طرف نگرانی‌های خود را ابراز داشته‌اند که نکند توافقات سیاسی حساسی که بین طرفین در زمان ملک حمد انجام شد را خراب کند.
 علی‌رغم آن وزیر خارجه بحرین خالد بن محمد آل خلیفه گفته‌است: «اگر جنگ شروع شود هر اتفاقی ممکن است بیفتد. ایران یک رژیم مذهبی مسلمان شیعه است. در صورت تهاجم به ایران، ساکت کردن شیعه در بحرین را با مشکل مواجه می‌کند. تضاد بین ایران و جهان در این منطقه یک فاجعه خواهد بود.» یک نکته هم نماینده اپوزیسیون در پارلمان به نام تأکید کرده‌است که: جنگ می‌تواند باعث نابودی مادی شود ولی تهاجم به ایران یعنی تهاجم به شیعه در بحرین. اختلافات مذهبی رشد خواهد کرد. اگر جنگ بشود هرچیز دیگری متوقف خواهد شد. امنیت در راس اولویت‌ها قرار خواهد گرفت.»
 به دنبال افزایش تنش، نمایندگان پارلمان بحرین در دسامبر۲۰۰۷ را بر آن داشت که مصوبه غیر ملتزمی را در مجلس به رای بگذارند که استفاده از خاک کشور (بحرین) در هرگونه تهاجم به ایران را منع می‌کند. انتشار گزارش اطلاعاتی پیرامون برنامه هسته ایران موجب افزایش تردید در خلیج فارس نسبت به اهداف سیاسی در منطقه شد. یک علامت از این درگیری بین وزیر کار بحرین مجید العلوی با وزیر دفاع آمریکا در انستیتوی بین‌المللی بررسیهای استراتژیک در در نشست سران حول امنیت در دسامبر ۲۰۰۷ بود، که طی آن علوی در مورد موضع ایالات متحده نسبت به زراد خانه هسته‌ای با طرح سؤالی به چالش کشید. سؤال این بود که «سلاح هسته‌ای صهیونیست‌ها (اسرائیل) آیا خطری علیه منطقه هست؟ که گیتس جواب می‌دهد که ایران تهدید است و نه اسرائیل. بگفته روزنامه «این جواب موجب خنده و تمسخر مردم و مسئولین خلیج فارس می‌شود.»
 
 
 
 
 
 
 
 بحرین به عنوان بخشی از با در سال ۱۹۸۸ توافقنامه همکاری را امضاء کرده‌است.
 بحرین دارای سفارت در و نیز یکی از چهار کشور اروپایی است که در سفارت دارد. بحرین استقلال خود را در سال ۱۹۷۱ از انگلستان بدست آورد ولی روابط دیپلماتیک و بازرگانی خود را با انگلستان حفظ کرده‌است.
 همپیمان نزدیک به بحرین است و به گفته مسئولین هندی این کشور در کنار پادشاهی بحرین و شرکایش در شورای همکاری شاخاب همیشگی پارس قرار دارد و عطف به تلاش‌های هند برای کسب کرسی دائمی در ، مسئولین بحرینی، هند را به ایفای نقش بیشتری در امور بین‌المللی برمی‌انگیزند. به عنوان مثال عطف به نگرانی از برنامه هسته‌ای ایران، ولی عهد بحرین خواستار ایفای نفش فعال در حل بحران مذکور شد. 
 روابط بین هند و بحرین به چند نسل برمیگردد؛ و شخصیتهای برجسته بحرینی موجب ایجاد روابط تنگاتنگی بین هند و بحرین بوده‌اند. مانند شاعر و قانونگذار در قران ۱۷ که در تربیت یافت و دو روحانی شیعه صالح الکرزکانی و جعفربن کمال الدین از شخصیت‌های مؤثر در مملکت بودند که مذهب شیعه را در انتشار می‌دادند.
 سیاسیون بحرینی به منظور تقویت این روابط از زمان‌های دور تلاش می‌کرده‌اند. رئیس پارلمان خلیفه الظهرانی در سال ۲۰۰۷ در راس یک هیئت پارلمانی و سرمایه داران با رئیس‌جمهور هند و رهبر اپوزیسیون براتیب‌ها باتیل ملاقات نمودند و با رسانه‌های آنجا مصاحبه داشتند. برای سیاسیون بحرینی تلاش برای آموزش و کسب مشورت از هند به نسبت ایالات متحده یا کشورهای غربی دیگر آسان‌تر است.
 در دسامبر ۲۰۰۷ «انجمن بحرین - هند» در منامه برای تقویت روابط بین دو کشور کارش را شروع کرد. این انجمن بریاست وزیر کار سابق عبدالنبی الشعله تلاش کرد که از این انجمن برای توسعه در جامعه مدنی و کار فعال برای تقویت روابط بین دو کشور استفاده نماید. براساس بیانیه افتتاحیه این انجمن، هدف انجمن صرفاً تقویت روابط بین دو کشور در زمینه روابط تجاری نیست بلکه هدف تقویت روابط در تمامی پهنه‌های زندگی سیاسی و امور اجتماعی و علوم و فرهنگ نیز می‌باشد. وزیر دولت درامور خارجه هندوستان احمد و همتای بحرینی اش نزار البحارنه در این انجمن حضور یافتند.
 پادشاه بحرین حمد بن در سفر رسمی به هند در فوریه ۲۰۱۴، ۴۵۰ میلیون دلار آمریکایی را برای تجارت دوجانبه و سرمایه‌گذاری بین دو کشور تأمین نمود.
 ۱۷ آوریل ۲۰۰۸: عملیات نهنگ عربی ۰۸ عبارت از مانور نظامی مشترک بین نیروهای دریایی و بحرین و آمریکا بود که روی جنگ با های دشمن متمرکز بود.
 بحرین و پاکستان از روابط دوستانه و عمیقی برخوردارند؛ ولی عهد در جریان سفرش به پاکستان از این کشور به عنوان «وطن دوم» خود اسم برد و گفت که بحرین، پاکستان را دارای جایگاه بسیار عالی به‌شمار می‌آورد. اقدامات مشترک بین دو دولت پاکستان و بحرین با افزایش معاملات بین طرفین همراه است. این معاملات در سال ۲۰۰۷ به سقف ۲۵۰ میلیون دلار رسیده‌است. سرمایه داران پاکستانی روی بازار و بنگاه‌های معاملاتی املاک در بحرین متمرکز هستند. کما اینکه سرمایه داران بحرینی معتقدند که پاکستان یک کشور مناسب برای است و دارای امکانات کشاورزی خوبی می‌باشد.
 در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۴ نایب وزیر در امور چند جانبه و جهانی «شین دونگ ایک» با سفیر بحرین «عبدالله عبداللطیف عبدالله» معاون وزارت امور خارجه پادشاهی بحرین در سفرش به کره جنوبی ملاقات نمود. در این ملاقات طرفین با همدیگر نظراتشان پیرامون راه‌های جدید برای تقویت روابط بین کره جنوبی و بحرین را مورد تبادل قراردادند و روی شیوه‌های کار در زمینه بحث کردند. نقطه نظرات مشترک بین دونگ ایک و عبدالله در جریان تبادل نظر ضروری در سطح بالا بین کره جنوبی و بحرین ادامه یافته‌است.
 در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۰ بحرین به طور رسمی را به رسمیت شناخت و با این کشور روابط دیپلماتیک برقرار کرد. 
 اولین سفر پادشاهی بحرین به در آوریل ۲۰۱۴ بود که پادشاه این کشور با رئیس‌جمهور قزاقستان ملاقات نمود و یک توافقنامه بزرگ بین دو کشور در زمینه بازرگانی و سرمایه‌گذاری به امضاء رسید. بحرین کمک به نمایشگاه اکسبو استانا ۲۰۱۷ را ابراز نمود. بحرین سرمایه داران محلی و بخش خصوصی را برای مشارکت در این حادثه بزرگ تشویق نمود. کشور قزاقستان شورای سرمایه داران بحرینی –قزاقستانی را تأسیس کرد و طرح و برنامه‌ای را برای امضای توافقنامه پیرامون تشویق و حفاظت از سرمایه‌گذاری و پرهیز از مالیات دوگانه و فرار مالیاتی را به اجرا درآورد.
 در ۱۹ مه ۲۰۰۹ بحرین رسماً کشور را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخت و در ۱۳ مارس ۲۰۱۴ بحرین با کوزوو روابط دیپلماتیک برقرار نمود.
 بحرین دارای سفارت در و مالزی دارای سفارت در منامه می‌باشد.
 روابط بین بحرین و رسماً در ۴ دسامبر ۱۹۷۳ بر قرار شد. روابط بین این دو کشور مثبت ارزیابی می‌شود. حجم بازرگانی بین آن‌ها به ۷۸٫۱ میلیون در سال ۲۰۰۶ بالغ شده‌است. سپس در سال ۲۰۰۳ به دو برابر افزایش یافت و در سال ۲۰۰۷ حجم تجارت بین دو کشور به ۱۸۶۶ میلیون دلار آمریکایی رسید. بحرین و ترکیه اکنون روابط سیاسی دوستانه ای ندارند.
 دارای سفارت در منامه است و بحرین نیز دارای سفارت در می‌باشد.
 بحرین دارای سفارت در و قطر نیز دارای سفارت در بحرین است البته اکنون بحرین و قطر قطع رابطه کرده‌اند.
{"title": "روابط خارجی بحرین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7_%D8%AE%D8%A7%D8%B1%D8%AC%DB%8C_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%DB%8C%D9%86&oldid=33168457", "language": "fa"}