(زاده ۱۷۱۹ - درگذشته ۱۷۴۷ میلادی/۱۱۲۶ خورشیدی در )، فرزند ارشد بود.
 هنگامی که به می‌رفت رضاقلی خان را به نیابت سلطنت برگزید، وی در غیاب پدر و بیشتر اعضای خانواده‌اش را در سبزوار کشت و امید داشت که پس از مراجعت پدر مقام خود را حفظ کند و سلطنت را برای خود نگاه دارد. پس از مراجعت نادر به ایران آنگاه که برای جنگ با لزگیان از راه و عازم گردیده بود در ضمن عبور از جنگلهای مورد سوء قصد قرار گرفت و گلولهٔ یکی از آن دو بازوی راست او را خراشید و دستش را زخمی کرد.
 نادر تصور کرد که رضاقلی میرزا مسبب این توطئه‌است. شاهزاده محاکمه شد و حتی بدو قول دادند که اگر اعتراف کند معاف خواهد شد اما او به بیگناهی خود مُصِر بود. پس از لشکرکشی لزگیها حکم شد رضاقلی را کور کنند و چنین کردند اما نادر بعدها از این عمل خود پشیمان گردید. برادرزادهٔ نادر که بعد از نادر خود را پادشاه خواند و به علی شاه (عادل شاه) شهرت یافت رضاقلی میرزا و دیگر شاهزادگان را که در کلات بودند یک روز به قتل رسانید و فقط زنده ماند. 
 هدایت او را در شمار گویندگان آورده گوید: گاهی بیتی می‌گفته‌است و این رباعی از آن جمله است:
 رضاقلی میرزا به سال ۱۱۶۰ ه‍.ق (۱۱۲۶ خورشیدی) کشته شد.
{"title": "رضاقلی میرزا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B6%D8%A7%D9%82%D9%84%DB%8C_%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7&oldid=34402625", "language": "fa"}