یا (به : ) به پراکنش می‌گویند. این پدیده را ، در سال کشف کرد.
 وقتی نور از یک یا پراکنده می‌شود، بیشتر کشسان پراکنده می‌شوند ( ). این فوتون‌ها ، و یکسانی با فوتون‌های فرودی دارند؛ ولی نسبت کمی از فوتون‌ها (تقریباً یک فوتون از ده میلیون) با طول موج متفاوت (بیشتر معمولا) و انرژی و فرکانس متفاوت(معمولا کمتر) پراکنده می‌شوند. 
 در سال نخستین مقالهٔ خود را در این باره به نام «پراکندگی مولکولی نور» منتشر کرد. او سرانجام با کمک همکارانش تابشی را که به نامش نامگذاری شد کشف کرد. این پدیده نخستین بار در سال توسط دو گروه مستقل (که رامان نیز عضو یکی از آن دو بود) در آزمایشگاه گزارش شد. رامان به خاطر این کشف سال را از آن خود کرد.
 پدیده پراکندگی رامان دارای علامت ضعیفی است. به همین خاطر تا سال ۱۹۸۲ این پدیده شناخته نشده بود. چندین سال قبل از کشف پدیده پراکندگی رامان، پراکندگی نور به وسیله جامدات، مایعات و گازهای شفاف مورد بررسی قرار گرفته بود. چند ماه پس از کشف رامان، فیزیکدانان روسی به‌طور مستقل در زمینه وجود این اثر در بلورها به نتایج جالبی دست یافتند و این پدیده را به جای اثر رامان، پراکندگی مرکب نامیدند.
 برهم‌کنش نور با ماده در ناحیه زیر قرمز می‌تواند به دو صورت جذب و پراکندگی انجام گیرد. این دو پدیده اساس شناسایی و اندازه‌گیری ترکیبات به دو روش طیف نورسنجی جذبی زیر قرمز و پراکندگی رامان را تشکیل می‌دهند.
{"title": "پراکندگی رامان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D8%A7%DA%A9%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C_%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%86&oldid=33186879", "language": "fa"}