یکی از روستاهای است. این روستا در قرار گرفته‌است. 
در روستای تقریباً بی سوادی به صفر رسیده‌است. از حدود تقریباً ۹۰ سال پیش در روستا وجود داشت که در سال۱۳۲۵ شمسی دبستان دولتی به شماره ۲۸۷ در کل کشور در این روستا افتتاح گردید و تا سال ۱۳۵۷ نیز به همین نام مشهور بود و بعد از به نام «آیت الله صدوقی» نامیده شد. 
یکی از دلایلی که باعث گسترش سطح سواد در روستا شده‌است، وجود شغل مکتب داری و معلمی در این روستا بوده‌است. همچنین هم جواری با استانهای و و وجود بسیار در این مناطق دیگر عوامل بالا بردن سواد اهالی بوده‌است. 
 اهالی مهران هستند و به با صحبت می‌کنند. 
طالقانی ها به دو زبان (مازنی) و سخن می گویند.به عقیده برخی از صاحبنظران ، گویش مردم طالقان به دو دسته مازندرانی و تاتی تقسیم می شود. روستاهایی که بین و کوه های کندوان قرار گرفته اند به سخن می گویند. از جوستان به سمت باختر "تات" زبان اند. لهجه تاتی آن ها هم فارسی ولایتی است و چندان واژه های کهن را نگه نداشته اند. 
 
 از تاریخ پیدایش ساکنین اولیه روستای نوشته‌ای مستند در دسترس نمی‌باشد، ولی با مطالعه کتاب و و چگونگی حکومتهای سادات - در با حدس و گمان به ریشه‌های برخورد می‌کنیم که می‌تواند مبنای واقعیت باشد. 
سلسله سادات علویان که مدت هشتصد سال در طبرستان رویان و آمل حکومت داشتند و جغرافیای حکمرانی آن‌ها در قلب سلسله جبال بود که از و شروع می‌شود وتا و فعلی ادامه داشت. این سلسله به حاشیه که پوشیده از بود دسترسی نداشتند و در قسمت حاشیه جنوبی که و ، ، و غیره در آن قرار دارد بعلت و بیابان بودن هیچ رفت و آمدی در آن نداشتند و مسیر رفت و آمد آن‌ها بدین طریق بود: 
از مسیر آمل رودخانه یوش - - - - - - - و مسیر دیگر از - - - - یا به یا و - - - - - و از آنجا به سیاهکل رفت و آمد داشتند و مراجعت گروه دسته سپاه در حوزه حکمرانی از اشکور تا دیلمان از همین مسیر بوده‌است. 
سلسله سادات علویان کثیرالولاد بودند، هر کدام چند همسر داشتند و در فصول گرم تابستان از محل حکمرانی آمل یا رویان به نقاط ییلاقی می‌رفتند و همچنین آن عده که در سپاه خدمت می‌کردند با زن و فرزند در حوزه‌های خدمتی خود به صورت مأمور رفت و آمد می‌کردند. اگر مکانهای خوش آب و هوایی را در مسیر پیدا می‌کردند در آنجا ساکن می‌شدند. 
چون زمین‌های حاشیه و رودخانه پرآب برای کشاورزی برای مناسب بوده و به علت مرتفع بودن و دو کوه بلند گذر چال و دوهاله باد کمتری داشت در آنجا سکونت اختیار می‌کردند یا به علت زمستان زودرس و بسته شدن گردنه‌های برفگیر علم کوه، تخت سلیمان و هزارچم اجباراً زمستان و بهار را در آنجا می‌ماندند و این ماندن دایمی شد و خانواده‌های دیگری که در لوچکان ساکن بودند و خرابه‌های منزل آن‌ها باقی است و همچنین چند خانواری که در مزرعه مزراع ساکن بودند بعلت اینکه این دو مزرعه در ارتفاع قرار داشت و پیوسته پوشیده از مه بود به طرف چشمه و آبادی فعلی حرکت کردند تا هم از شر مه و هم از سوز سرما و آزار حیوانات آسوده باشند و در این مکان زندگی مسالمت آمیزی را با هم شروع کردند.
 از جمله مشاهیر نام‌آور روستای مهران می‌توان به بزرگ اشاره کرد. 
 ، و شهیر ایرانی است. او متخلص به «مجید» بود و بزرگترین خوشنویس در تاریخ خوشنویسی ایران به‌شمار می‌رود. وی در خط شکسته مانند در استاد بوده‌است.
 مکان‌های دیدنی این روستا عبارت است از: چشمه‌های زلال و متعدد، مقبره یادبود درویش عبدالمجید، باغ‌ها و دشت‌های سرسبز، کوه‌های سنگی ویژه صخره‌نوردی و…
{"title": "مهران (طالقان)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86_(%D8%B7%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D9%86)&oldid=33952168", "language": "fa"}