(به : ) محیط اطراف می‌باشد که شامل اطراف آن، ، ، و (ECM) است. تومور و ریز محیط اطراف دائماً در تعامل نزدیک با هم هستند. تومورها می‌توانند با آزاد کردن سیگنال‌های خارج سلولی، القای و القای تحمل ایمنی موضعی، بر ریز محیط زیست تأثیر بگذارند، و همچنین مشخص شده‌است که سلول‌های ایمنی موجود در ریز محیط می‌توانند بر رشد و تکامل تأثیر بگذارند. 
 اهمیت ریزمحیط استرومایی، به ویژه "زخم" یا بافت در حال بازسازی، از اواخر دهه ۱۸۰۰ شناسایی شده‌است. اثر متقابل تومور و ریزمحیط آن بخشی از تئوری "بذر و خاک" استفان پیج در سال ۱۸۸۹ بود، که در آن او فرض می‌کرد که سرطان‌ها متناسب با نوع آن‌ها ("دانه") اغلب به بافت‌های خاصی ("خاک") متاستاز می‌دهند؛ که بر اساس شباهت جایگاه‌های توموری اصلی و ثانویه می‌باشد. 
 ۸۰–۹۰٪ از سرطان هستند از نوع کارسینوما، یا سرطان‌هایی هستند که از بافت پوششی تشکیل می‌شوند. این نوع بافت حاوی عروق نیست، که در نتیجه مانع از رشد تومورها به قطر بیشتر از ۲ میلیمتر بدون ایجاد رگ‌های خونی جدید می‌شود. برای تغذیه سلول‌های سرطانی افزایش می‌یابد، و در نتیجه عروق تشکیل شده باعث ایجاد بافت متفاوتی از بافت طبیعی می‌شود.
 یک کارسینوما، بافت همبند زیر تیغه پایه است. این شامل ها، ECM، سلول‌های ایمنی و سایر سلول‌ها و مولکول‌ها است. استروما در اطراف تومور همانند نحوه پاسخ به ، اغلب به حمله از طریق التهاب واکنش نشان می‌دهد. می‌تواند آنژیوژنز را تشدید کند، چرخه سلولی را سرعت ببخشد و از مرگ سلولی جلوگیری کند، همه این‌ها رشد تومور را تقویت می‌کنند.
{"title": "ریزمحیط تومور", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D9%85%D8%AD%DB%8C%D8%B7_%D8%AA%D9%88%D9%85%D9%88%D8%B1&oldid=29362862", "language": "fa"}