، ، ، ، ، ، ، ، در نامِ یکی از روز و هم نامِ ایزدِ سرپرستِ هنگامهٔ است. زمانی است که اسطورهٔ آفرینشِ زرتشتی، پیرامونِ آن شکل می‌گیرد و نیز در همین گاه کامل می‌شود و جهانِ کامل، درست مانندِ شکلِ آغازینِ خود، دوباره زنده می‌شود. به همین دلیل ساعاتی از روز که بزرگترین تجلی نور یعنی خورشید، به اوج روشنایی و گرمای خود می‌رسد، نامیده‌شده‌است.
 در نوشته‌های زرتشتی آمده‌است که بر هریک از بخش‌های پنج‌گانه روز ایزدی نظارت دارد و هریک از این ایزدان همکارانی مینوی نیز دارند: «او روز را نیز به‌طور متوسط هر یک به پنج هنگام بخش کرد، بر هر هنگامی مینویی گمارد چنان‌که بامدادگاه را ، نیمروز گاه را رپیهوین مینو،... او اینان را نیز به همکاری (امشاسپندان و ایزدان) بخش کرد؛ او هاون را به ، رپیهون را به ... برای همکاری گماشت.» 
 در اسطوره آفرینش زرتشتی آمده‌است:
 «تا پیش (از آن) که آمد، همیشه نیم‌روز بود که رپیتون است. با (یاری) ، به رپیتون (گاه) مینوی یزشن را فراز ساخت به (هنگام) یزشن کردن همه آفریدگان را بیافرید.». 
 در میان فصول سال، فصل از آنِ ایزد رپیتون است. وی در آغاز تابستان بزرگ (هفت‌ماهه) به روی زمین می‌آید و در آغاز زمستان بزرگ (پنج‌ماهه) به زیر زمین می‌رود تا در سرمای زمستان ریشه درختان و آب‌های زیرزمینی را گرم نگاه دارد. 
 قبل از حملهٔ اهریمن و ورود شر، زمانی که خورشید در آسمان ساکن بود، در پایگاه رپیثوین بود به همین دلیل او را سرور جهان آرمانی می‌دانند. در پایان جهان، زمانی را که به رپیثوین نسبت می‌دهند، همان زمان رستاخیز به وقوع می‌پیوندد و به همین دلیل او تنها سرور جهان اولیه نیست بلکه سرور زمانی که جهان دوباره بازسازی می‌شود نیز هست.
رپیثوین زمانی که دیو سرما به جهان حمله می‌کند او به زیر زمین می‌رود تا آب‌های زیر زمینی را گرم نگه دارد و مانع مرگ گیاهان و درختان شود، او در بهار از زیر زمین بیرون می‌آید، این ورودش نشانه ای از پیروزی خیر است که بر شر چیره شده‌است. 
 زرتشتیان به یمن بازگشت ایزد رپیتون در آغاز ، را برگزار می‌کنند. مراسم اصلی این جشن در (روز اردیبهشت از ماه = سومین روز ماه فروردین) برگزار می‌شود. زیرا مهم‌ترین همکار ایزد رپیتون، (اردیبهشت امشاسپند) است زیرا این پاسدار و نگهبان آتش یا عناصری است که بازگو کنندهٔ طبیعت آتش هستند.
 در کتاب زمان این جشن، نه در فروردین، بلکه در ماه اردیبهشت گفته شده‌است: «از روز تا را روز رپتون گویند. ظهر روز که وقت نماز رپیتون است، موبدان و بهدینان در جمع شوند وبا خواندن درون و یشت و رپتون، جشن را برگزار می‌کنند.» اما به نظر می‌رسد روز سوم فروردین درست باشد. 
 ویژگی مهم این جشن این بوده‌است که مانند ، همه مردم شرکت در این جشن را کاری واجب به شمار می‌آوردند. در جشن رپیتون که معمولاً در یک تالار عمومی در برگزار می‌شد، همه موبدان و مردم حضور داشتند. در این مراسم دو به عنوان و ، را به جای آورده و بقیه دور تا دور سالن قرار می‌گیرند. در این مراسم سه آفرینگان به خشنومن ایزدان اردیبهشت، و خوانده می‌شود و در پایان با خواندن ، انجام می‌گیرد.
در ایران، رپیتون را با مراسم ویژهٔ دیگری نیز می‌شناسند که همه بهدینان در روزهای آغازین سال نو آن را برگزار می‌کردند. زرتشتیان در این روزها از ساعت دوازده تا سه پس از نیم‌روز یعنی در گاه رپیتون، در پرهیز کامل تنها به خواندن و نیایش می‌پرداختند. آنان در این سه ساعت حواس خود را به‌طور کامل بر روی متمرکز می‌کردند و به احترام کلام سپندینه ، هیچ حرکت اضافه‌ای انجام نمی‌دادند و هیچ سخنی نمی‌گفتند. 
 ارزش نهادن به لحظه لحظه زمان و ستایش اهورامزدا به خاطر آفرینش حرکت و پویایی در بستر زمان همیشه مورد توجه بهدینان بوده‌است و جشن رپیتون به عنوان جشنی که برای ایزد زمان آرمانی برگزار می‌شود، جایگاه ویژه‌ای در آیین‌های زرتشتی پیدا کرده‌است.
{"title": "رپیتون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%BE%DB%8C%D8%AA%D9%88%D9%86&oldid=34926634", "language": "fa"}