«اصلاح‌طلبان» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای دیگر کاربردها را ببینید. یا (ممکن است منظور همان باشد) باور به امکان تغییر ساختارهای سیاسی و نظام اقتصادی بنیادی یک از طریق تغییر تدریجی از درون نهادهای موجود است. این فرضیهٔ در مخالفت با ، که معتقد است، نوعی برای وقوع تغییرات ساختاری بنیادی لازم است ایجاد شد.
 اصلاح‌طلبی را باید از اصلاحات پراگماتیک متمایز کرد: اصلاح‌طلبی این فرض است که انباشت اصلاحات می‌تواند منجر به ظهور یک نظام اقتصادی اجتماعی کاملاً متفاوت از اشکال امروزین و شود، در حالی که اصلاحات پراگماتیک تلاش‌هایی برای حفظ وضع موجود در برابر تغییرات بنیادی و ساختاری را نمایندگی می‌کند.
 اصلاح‌طلبی سوسیالیستی یا سوسیالیسم تکاملی (به انگلیسی: Evolutionary Socialism)، برای اولین بار توسط ، که یک بود، مطرح شد. اصلاح‌طلبی بلافاصله مورد هجمهٔ سوسیالیست‌های انقلابی قرار گرفت. ، به عنوان یکی از رهبران این جریان ضد اصلاح‌طلبی، در مقاله‌ای تحت عنوان «اصلاح یا انقلاب؟» که در سال ۱۹۰۰ میلادی منتشر کرد، سوسیالیسم تکاملی برنشتاین را محکوم کرد. زمانی که در انقلاب درگذشت، اصلاح‌طلب‌ها خیلی زود توانستند خود را بازیابند و با احزاب و بلشویک‌ها در حمایت از پرولتاریا رقابت کنند.
 پس از پیروزی بلشویک‌ها در سال ۱۹۱۷ در جنگ داخلی و تثبیت قدرت در ، بلشویک‌ها کمپینی علیه جنبش اصلاح‌طلبان تشکیل دادند و حتی اصلاح‌طلبان را فاشیست‌های اجتماعی (Social Fashists) خواندند. بنابر کتاب نوشتهٔ که از تشکیل‌دهندگان و اعضای سابق حزب کمونیست آلمان بود و حزبش بزرگ‌ترین حزب کمونیست در اروپای غربی بود، با شوروی همراه شد و اعلام کرد حزب سوسیال دموکرات آلمان فاشیست هستند و بزرگ‌ترین دشمن آلمان همین فاشیست‌های اجتماعی‌اند.
 برخی از احزاب سوسیال دموکرات، مثل یا احزاب هنوز هم اصلاح‌طلب خوانده می‌شوند.
 اصلاح‌طلبی (به : ) مکتبی است که در آن از طریق نهادهای اجتماعی تغییراتی تدریجی و زیربنایی در ساختارهای اقتصادی یا ساختارهای سیاسی دنبال می‌شود. این جنبش در واقع واکنشی اعتراضی به انقلابی بود که معتقد بودند برای ایجاد تغییراتی انقلابی راهی جز انقلاب توده‌ها وجود ندارد. 
 اصلاح‌طلبی در در سال‌های ۱۹۵۰ پدیدار شد و پس از آن با جذب هوادارانِ اصلاح‌طلبی، به جناح راست حزب کارگر معروف شدند. در سال ۱۹۵۶ (Anthony Crosland) را نوشت که به عنوان مانیفست شخصی به بحث پیرامون اصلاح‌طلبی پرداخت. برای کراسلند، برای سوسیالیست‌ها به وسیلهٔ اشتغال همگانی کاهش می‌یابد و کنترل استثمار کاپیتالیستی را کاهش می‌دهد.
 در سال ۱۹۶۰ پس از سه‌بار پیروزی متوالی حزب کارگر در انتخابات عمومی، به عنوان یک اصلاح‌طلب تلاش کرد تا بخشی از را بر اساس مانیفست کراسلند اصلاح کند اما این تلاش‌ها با شکست مواجه شد.
 برخی از طرفداران جوان‌تر او از جمله روی جنکینس، بیل راجرز و شرلی ویلیامز حزب کارگر را در سال ۱۹۸۱ ترک کردند و حزب سوسیال دموکرات را تشکیل دادند. در نهایت اهداف و نظرات گایتسکل توانست در انتخابات پیروز شود و در سال ۱۹۹۵ توانست اصلاحیهٔ قانون اساسی در انگلستان را بر اساس نظر اصلاح‌طلبانی چون گایتسکل و کراسلند به تصویب برساند.
 مقالهٔ اصلی: اصلاح‌طلبی در ایران مفهومی متفاوت با مفهوم کلی اصلاح‌طلبی دارد. اصلاح‌طلبی در ایران با شاخهٔ پیوند نزدیکی دارد و اگر بخواهیم چارچوب مفهوم ایرانی اصلاحات را با مفهوم تاریخی آن مقایسه کنیم باید آن را بخوانیم. اصلاح‌طلبیِ ایرانی در اغلب مواقع در پی تغییراتی تدریجی است ولی تفاوت آن با مفهومی که سوسیال دموکرات‌ها در ابتدا پایه نهادند در آن است که اصلاح‌طلبیِ ایرانی اساساً درگیر تغییرات بنیادی نمی‌شود و تغییرات تدریجی فرهنگی را به تغییرات تدریجی اقتصادی و سیاسی اولویت می‌دهد. اثبات این مدعا، سابقه‌ای‌ست که تاریخ از اصلاح‌طلبی در ایران ارائه می‌کند.
 اصلاح‌طلبی یک حزب سیاسی نیست؛ یک جریان فکری است که بعد از جنگ‌های ایران و روس و شکست ایران، آغاز شده و تا امروز ادامه دارد.
 امروزه برای اصلاح‌طلبی و نیز تبیین معرفت‌شناختی وجود دارد به این معنا که این اعتقاد وجود دارد که دو دستگاه شناختی، موجب این دو رویکرد در حوزه‌های مختلف می‌شود. رویکرد متن‌گروی و نص‌گرایی معمولاً به اصول‌گراییِ صحیح منجر می‌شود و رویکردی که به تحولات علوم بیشتر اهمیت می‌دهد، می‌تواند به نوعی اصلاح‌طلبیِ صحیح منجر شود.
{"title": "اصلاح‌طلبی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D8%B5%D9%84%D8%A7%D8%AD%E2%80%8C%D8%B7%D9%84%D8%A8%DB%8C&oldid=34708997", "language": "fa"}