یک از است که در شمال خاوری سخن گفته می‌شود. منچو زبان بومی مردمان و زبان رسمی (۱۶۳۶–۱۹۱۲). بیتشر منچوها هم‌اکنون به زبان سخن می‌گویند. بر پایه داده‌های از میان ده میلیون نفر تیره قومی منچو تنها ده سخنور بومی زبان منچو در جهان وجود دارد. 
 منابع زبان منچو دو کاربرد بنیادین برای تاریخ‌پژوهان چین به ویژه دودمان چینگ دارد. نخست این که اطلاعات را فراهم می‌کنند که به زبان چینی در دسترس نیستند، دو دوم این که زمانی که برای یک متن دو نگارش چینی و منچو وجود دارد، زبان منچو توان کنترل بیشتری را برای دریافت منابع چینی در دسترس قرار می‌دهد. 
 همانند بیشتر زبان‌هایی ریشه گرفته در مانند و ، منچو نیز یک است که اندکی را نشان می‌دهند. گفته شده‌است که این زبان عمدتاً از زبانی به نام جورچن ریشه گرفته‌است، گرچه بسیاری از از مغولی و چینی برگرفته شده‌است. خط این زبان به گونه عمودی نوشته می‌شود و از الفبای مغولی گرفته شده‌است (که آن خود به میانجی و برگرفته از است). 
 اگر چه زبان منچو آن گونه از جنسیت دستور زبانی که در بسیاری از هست را ندارد، با این حال برخی واژه‌ها مانند "اَمهَ" (پدر) و "اِمهِ" (مادر) با متفاوتی جدا می‌شود.
{"title": "زبان منچو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%85%D9%86%DA%86%D9%88&oldid=28161405", "language": "fa"}