معروف به از محدثان برجسته عرب شیعی در سده دوم و سوم هجری بود. وی خراسانی یا بغدادی الاصل بود و دوران امامت ، ، و را درک کرد. وی دو فرزند به نام‌های محمد و علی داشت که هر دو آنها از راویان موثق و مورد اعتماد و از اصحاب و شاگردان علی بن محمد بودند.
 
 
 می‌گویند او از سخنوران دستگاه خلافت و از نزدیکان و خواص و صاحب سرّ وی بود. مأمون و فضل بن سهل نیز او را برای انجام کارهای خود مأمور می‌کردند. در حدیثی آمده است:
 حضور ریان در دستگاه خلافت به خاطر تقیه بود؛ زیرا بنی‌عباس علویان و شیعیان را مورد آزار قرار داده، اموال آنها را ضبط و برخی را از شهرهایشان آواره کرده بودند.
 درباره جایگاه و مقام فقهی ریان، کشی روایتی را به نقل از علی بن محمد قتیبی در کتاب رجال خود آورده است که دلیلی آشکار به منزلت فقهی اوست. بر اساس این حدیث، ریان به مذمت کسانی پرداخته‌است که مدعی فقاهت بوده‌اند و آنها را تشویق به تحصیل علم و فهم مسایل و احکام دین کرده است.
{"title": "ریان بن صلت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%86_%D8%B5%D9%84%D8%AA&oldid=34041435", "language": "fa"}