روستایی‌ست در که مردم آن در گذشته مانده‌اند.
 در کوچه‌های این روستا اثری از رد پای خودروها دیده نمی‌شود. مردم روستا، زندگی و آداب و رسوم گذشته را همچنان حفظ کرده‌اند. نه تنها شبها پای تلویزیون نمی‌نشینند که به شب‌نشینی هم اعتقادی ندارند. عروسی و عزا ندارند و مراسمی چون ، سالگرد ازدواج و… برای آنان معنا و مفهومی ندارد. مهمان نوازهستند به شرطی که احدی از زنان قصد ورود به روستای آنان را نداشته باشد. همان‌طور و که تا کنون کسی از دنیای بیرون زنان آنان را ندیده‌است. متمول هستند و از طریق فروش زمینهای پدریشان در تبریز روزگار می‌گذرانند. آنها شناسنامه ندارند و جزو آمار جمعیت ایران به حساب نمی‌آیند و هیچگونه خدمات دولتی دریافت نمی‌کنند. آنها بدون آب ، گاز، برق، درمانگاه، ماشین آلات، وسایل ارتباطی و … زندگی می‌کنند.
مردم روستا از پیروان هستند که در هر دو حیطه نظر و عمل، بسیار بر طرد مطلق اندیشه تجدد و دستاوردهایش تأکید می‌کرد و تا پایان عمر بر عدم جواز استفاده از ابزار تکنولوژیک و امور جدید و مدرن فتوی می‌داد.
{"title": "ایستا (طالقان)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7_(%D8%B7%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D9%86)&oldid=35058586", "language": "fa"}