، مرکز و روستایی از توابع در است که در فاصله ٧۰ کیلومتری واقع شده است. 
 این روستا در ۸۰ کیلومتری جنوب مرکز شهرستان شهرضا و ۱۶۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر واقع شده‌است و حدود ۳۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
این روستا میان یا و قرار دارد. مهم ترین سوغات این روستا است.‌
 ‌
 این روستا در ″۴۸′۴۹°۳۱ و ″۰′۳۰°۵۲ قرار دارد. 
این روستا از طرف شمال به: روستای مبارکه و مزارع مهمانچی، صالح‌آباد، حاجی آباد و ریزآباد و بعد از آن‌ها به روستای و سپس به شهر حسن‌آباد می‌رسد، جاده‌ای رامشه ـ اصفهان نیز در همین جهت شمالی و غربی قرار دارد. از طرف جنوب به: مزرعهٔ الله‌آباد و بعد مزرعهٔ چشمه ریزه ختم می‌شود، از طرف شمال شرق به: روستای احمدآباد، اسفنداران، فیض‌آباد و حارث‌آباد ختم می‌شود که آخرین روستاهای منطقهٔ جرقویه علیا هستند و با هم‌مرز می‌باشند. از طرف مغرب به: رشته‌کوه‌های سیاه‌کوه با ارتفاع ۲۸۰۸ متر و بعد مزارع اسدآباد و الله‌آباد و غار شاه قنداب می‌رسیم و بعد از آن قراردارد.
 روستاهای مجاور روستای رامشه شامل:
۱- مبارکه، ۲- ، ۳- اسفنداران، ۴-فیض‌آباد، ۵- حارث‌آباد می‌باشد
در اطراف رامشه چندین مزرعه کوچک و بزرگ وجود دارد که اسامی آن‌ها به قرار زیر می‌باشد:
۱- معز آباد، ۲- صفی‌آباد، ۳- مزرعه چی‌خان یا حسین‌آباد،۴- اسد آباد، ۵- الله آباد زند، ۶- چشمه‌ریزه، ۷- ریزآباد، ۸- ، ۹-چاه قلی، ۱۰- صالح‌آباد، ۱۱- مهمانچی، ۱۲-حاجی‌آباد،۱۳- علی‌آباد
 در کتاب در مقابل لغت (رامشه) چنین نگاشته شده‌است:
«رامشه (م ش یا ش (اخ) دهی است از دهستان جرقویه بخش شهرستان شهرضا واقع در ۹۵ هزار گزی جنوب خاوری شهرضا متصل به راه رامشه به حسن‌آباد. این ده در کوهستان واقع شده و هوای آن معتدل است. سکنه آن ۲۷۸۶ تن می‌باشد. آب ده از قنات و رودخانهٔ ایزدخواست تأمین می‌شود. محصول عمدهٔ آن غلات، پنبه و انار و شغل مردم کشاورزی و دامپروری است. زنان کرباس و قالی‌بافی می‌باشد. راه ماشین رو دبستان و در حدود ده باب دکان دارد.(از فرهنگ جغرافیایی ایران، جلد ۱۰) 
 با توجه به قرار داشتن رامشه در منطقه‌ای بیابانی و کویری، دارای آب و هوای خشک نیمه بیابانی است. یعنی تابستان‌های آن گرم و خشک و زمستان‌های آن سرد و خشک می‌باشد. با این وجود بعضی عوامل جوی و طبیعی تا حدودی باعث تغییرات آب و هوایی در رامشه می‌شود از جمله:
 
 
 مجموعه این عوامل باعث سرسبزی و خرمی رامشه گردیده‌است بطوری که برخی رامشه را (بهشت جرقویه) نامیده‌اند.
 بلندترین ارتفاعات رامشه در رشته‌کوه‌های سیاه‌کوه با ارتفاع ۲۸۰۸ متر در سمت غرب و جنوب رامشه قرار گرفته‌است. این رشته‌کوه‌ها، ادامه رشته‌کوه‌های ناپیوسته زاگرس می‌باشد و مربوط به دوران سوم زمین‌شناسی است.
هم‌چنین کوه الله‌آباد در سمت غربی رامشه به چشم می‌خورد که دریاچهٔ کوچه الله‌آباد در پشت سدی که بر آن بسته شده‌است در دامنه آن، قراردارد.
رامشه نسبت به روستاهای همجوار خود (احمدآباد و اسفنداران) در سطح پایین‌تری قرارداد. تپه‌های شنی احمدآباد در قسمت شرقی رامشه قرار گرفته‌است.
هر چه از جنوب رامشه به سمت شمال حرکت می‌کنیم به مناطق پست و گودتری می‌رسیم.
 برای مشاهده تصاویر ماهواره‌ای رامشه واحمد اباد جرقویه را کلیک کنید.
 تاریخ رامشه به عهد ساسانی باز می‌گردد ، وجود کلمات و لهجهٔ مردم جنوب کشورمان در بین مردم رامشه شاهدی بر این مدعاست كه از منطقهٔ فارس به رامشه آمده‌اند. 
وجود آتشکده در رامشه و نامیده شدن یکی از محله‌های قدیمی رامشه به نام محلهٔ گبرها (قلعه گبرها) و نوع معماری در پای گلدسته همه این‌ها عهد ساسانی را یادآور می‌شوند. 
نوع معماری امامزاده جعفر رامشه شبیه معماری عهد تیموریان می‌باشد، خط نوشته‌ها، طاق‌ها و ستون‌ها شبیه شهرضا، که در زمان تیموریان ساخته شده‌است، می‌باشد.
بر طبق شواهد و قرائن موجود به احتمال قوی اولین مکان‌های سکونت در رامشه (پای گلدسته) می‌باشد، هم‌چنین مکانی به نام قلعه چوری (قلعه‌چی) در نزدیکی پای گلدسته از اولین محل‌های سکونت در رامشه بوده‌اند. وجود قلعه و خانه‌ای بسیار قدیمی در محلهٔ (هسته کوشک) احتمال وجود اولین محل سکونت در رامشه را می‌دهد. 
(لازم به توضیح است محلهٔ قلعه کهنهٔ رامشه به رغم قدمت تاریخی آن بعد از ساخت و شکل‌گیری رامشه ساخته شده‌است.)
 رامشه چرا به این نام نامیده شده‌است؟
اینکه انسان بتواند جواب قطعی به این سؤال بدهد کار دشواری است. هنگامی که به سنگ قبرها و قباله‌های تاریخی برمی‌خوریم گاهی لفظ رامشه را به اشکال دیگر هم می‌بینیم. رمشه، رامشاه، رمشن، رامشیه و... در بسیاری از جاها دیده می‌شود، لذا یافتن دلیل اصلی نام‌گذاری رامشه کار مشکلی است و ما فقط به تعدادی از این دلایل اشاره خواهیم کرد.
 
 
 
 
 از میان این دلایل، ظاهراً دلیل سوم به حقیقت نزدیکتر است.
6- کلمه رامشه نام دیگر گشتاسب پادشاه اسطیری ایران است که در شاهنامه فردوسی، پدر اسفندیار است و بعید نیست که با توجه به روستای اسفنداران که احتمالاً از انام اسفندیار منشعب شده‌است نام رامشه هم نام پادشاه اساطیری باشد.
 مردم متدین رامشه در جهت احیای دین و دیانت در گذشته و حال مساجد زیادی را بنا کرده‌اند. امامان جماعت قدیم رامشه، شیخ صادق، شیخ علی و شیخ محمد حسین صادقی بوده‌اند. و بعد از آن‌ها امامت مسجد جامع رامشه بر عهدهٔ فقید سعید حضرت حجت‌الاسلام حاج سید عباس رستگار قرار داشت.
مساجد قدیم و جدید رامشه به شرح زیر می‌باشد:
 این مسجد در وسط آبادی رامشه وجود دارد و همه‌روزه در آن اقامه می‌شود در سال‌های اخیر این مسجد به همت خیرین و طراحی مهندس با اضافه نمودن حسینیه ای در سه طبقه بازسازی گردید. 
این مسجد بیش از ۳۰۰ سال پیش ساخته شده‌است و سازندهٔ آن شخص ثروتمندی بوده‌ که آن را با هزینهٔ شخصی خود بنا نموده‌است. شایع است که این شخص در بین یکی از ستون‌های مسجد مقداری طلا و اشرفی قرار داده، تا چنانچه زمانی مسجد احتیاج به احیا داشت، با آن مسجد را دوباره بسازند.
این مسجد دارای بنای تاریخی زیبایی است که در دو طبقه ساخته شده‌است و ۹ ستون دارد که شکل آن‌ها در طبقهٔ بالا به شکل استوانه می‌باشد و در طبقهٔ پایین به شکل می‌باشد و قطر آن‌ها حدوده ۱ متر می‌باشد. در طبقهٔ بالای آن ۴ ردیف سالن مشاهده می‌شود ولی در طبقهٔ پایین ۳ ردیف وجود دارد. علت آن این است که در یکی از سال‌هایی که بارندگی شدیدی شد، سیل به درون مسجد پایینی راه پیدا کرد و مردم هم جهت محکم ساختن بقیه مسجد یک ردیف ستون‌های مسجد پائینی را پر کردند.
 این مسجد در محلهٔ قلعه وجود دارد و بزرگترین مسجد رامشه از نظر مساحت می‌باشد و همه روزه در آن اقامه نماز جماعت می‌شود. این مسجد در سال‌های اخیر بازسازی شده‌است و در کنار آن حسینیهٔ بزرگی ساخته شده‌است.
 این مسجد در محلهٔ ممر بالا وجود دارد و بانی آن شخصی به نام عمو بوده‌است. این مسجد بازسازی و توسعه یافته‌است و همه‌ساله در ایام ماه مبارک رمضان مراسم ویژه‌ای در آن برگزار می‌گردد.
 این مسجد در محلهٔ پای تالار قرار دارد و به صورت دو طبقه ساخته شده‌است. در طول سال در آن مراسم روضه‌خوانی و سینه‌زنی برگزار می‌گردد.
 این مسجد در محلهٔ گلبید قرار دارد و اخیراً بازسازی شده‌است.
 این مسجد نیز در محلهٔ گلبید روبروی (علیه‌السلام) قرار دارد.
 این مسجد درسال‌های اخیر به همت آقای حاج حسین برزکار در نزدیکی دو راهی رامشه ساخته شده‌است.
 این مسجد در محله سعر قرار دارد و یکی از قدیمی‌ترین مساجد رامشه می‌باشد که بازسازی شده‌است.
 این مسجد بین کوچهٔ گلبید و محلهٔ در آسیاب قراردارد.
 مسجد کوچکی است که بانی آن علی گلدسته‌است. این مسجد در محلهٔ پاکنده قرار دارد.
 این مسجد در محله‌ده، در نزدیکی گلدسته قرار گرفته‌است.
 یکی از قدیمی‌ترین مساجد رامشه‌است که اکنون خراب شده. این مسجد دو قبله داشته‌است یکی به طرف بیت‌المقدس و دیگری به طر ف مسجدالحرام.
می‌گویند این مسجد در زمان (۳۲۲-۳۳۴ ه ـ ق) حدوداً ۱۱۰۰ سال پیش بنا شده‌است.
در سال ۱۰۷۶ میرزا صفی‌الدین که کدخدای رامشه بود این بنا را بازسازی کرد. بر روی سنگ‌نوشته‌ای که قبلاً بر روی دیوار مسجد نصب شده بود و اکنون مفقود شده‌است چنین نگاشته بودند:
 
 
 
 این مسجد در نزدیکی میدان تعزیه قراردارد.
 
تعداد خانوار: ۷۷۰
 
 
 
 
 
 
 
 
 سایت رامشه
{"title": "رامشه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%B4%D9%87&oldid=34615493", "language": "fa"}