(به : ) اصلی مورد استفاده بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۸۰ بود. این قدرت پیشرانهٔ راکت‌های و ، ۲، راکت‌های و که در برنامه‌های ، و استفاده شدند، را تأمین می‌کرد. نام غیرنظامی آن اس-۳دی بود و برابر با ۱۵۰۰۰۰ پوند را با سوزاندن و ایجاد می‌کرد. 
 طرح اولیه موتور اس-۳ را بین سال‌های ۱۹۵۵–۱۹۵۶ برای ریخت. در سال ۱۹۵۶ ژوپیتر موشک مهمی برای نیروی هوایی ایالات متحده شد، از آنجا که این ارگان مسئولیت تمامی موشک‌های با برد بیش از ۲۰۰ مایل را بر عهده گرفت. اولین آزمایش موفقیت‌آمیز موشک‌های بالستیک آمریکا، با یک موشک ژوپیتر که از موتور اس-۳ استفاده می‌کرد، در ۵ می ۱۹۵۷ صورت گرفت. در سال ۱۹۵۹، در پرتاب ژوپیتر از کیپ کاناورال، فلوریدا دو میمون با نام‌های آبل و بیکر پروازی ۱۶ دقیقه‌ای با مسافتی ۱۷۰۰ مایلی و در ارتفاع ۳۶۰ مایل در ساب‌اوریت، داشتند. این دو اولین موجودات بودند، که پس از پرتاب به فضا زنده ماندند. 
 طراحی موتور اس-۳ در پایان به موتور اس-۳دی متصل شد. این موتور در ژوپیترهای آینده به کار رفت. تعدادی از موتورهای اس-۳، تغییراتی در پرتاب‌های ژوپیتر، تور و جونو ۲ ایجاد کردند. دستهٔ ۸تایی پیشرفتهٔ موتورهای اس-۳دی به مرحلهٔ اول پرتاب موشک‌های ساترن ۱ و ساترن ۱بی بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ کمک کرد.
{"title": "راکت‌داین ال‌آر۷۹", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%DA%A9%D8%AA%E2%80%8C%D8%AF%D8%A7%DB%8C%D9%86_%D8%A7%D9%84%E2%80%8C%D8%A2%D8%B1%DB%B7%DB%B9&oldid=27421382", "language": "fa"}