(زاده اول سنبله (شهریور) ۱۳۰۸ برابر ۲۳ اوت ۱۹۲۹) از معاصر در عرصهٔ تاریخ و نقد ادبی کارآمد و (۱۹۹۳–۲۰۰۶) بود.
 عبدالغفور فرزند مرحوم مولانا عبدالباقی، در شهر چشم به جهان گشود. پدرش دبیر، دبیرستان استقلال بود. فرهادی در کنار آموزه‌های دینی به آموزش ادبیات پرداخت. هنوز شانزده ساله بود که ترجمه‌های او از ، به در روزنامه انیس کابل، چاپ می‌شد. در سال ۱۹۴۸ میلادی، از دبیرستان استقلال، در رشته ریاضی، فارغ‌التحصیل گردید و پس از آن در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه کابل پذیرفته شد.
 او در سال ۱۹۴۹ به مقصد تحصیل علوم سیاسی و روابط بین‌المللی از طرف وزارت امور خارجه به اعزام شد. وی در سال ۱۹۵۲ از شعبه روابط بین‌الملل علوم سیاسی پاریس فارغ تحصیل شد. او در سال ۱۹۵۵، دیپلم موسسه مطالعات عالی بین‌المللی را گرفت. او همزمان به این تحصیل در ادب پاریس، در زبان‌های قدیم چون و و عمومی پرداخت و دکترای خویش را در سال ۱۹۵۵ میلادی دربارهٔ افغانستان به دست آورد.
 دکتر روان فرهادی بعد از بازگشت به وطن مأموریت خود را در ، شعبه مدیریت ملل متحد ادامه داد و ضمناً در دانشکده حقوق دانشگاه کابل نیز تدریس می‌کرد. در ، چاپ کابل مقاله مهم و آموزنده السنه را نوشت و در سال ۱۹۵۶ و ۱۹۵۸ در سفارت افغانستان مقیم به حیث منشی اول مقرر شد و ضمناً سه سال پی در پی در جلسات سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، شرکت می کرد.
 دکتر فرهادی در سال ۱۹۶۱ به وطن آمد و مدیر ملل متحد و ضمناً مدیر روابط فرهنگی آن وزارت تعیین گردید. در سال ۱۹۶۲ در سفارت افغانستان در به وظیفه مستشار مقرر شد. در سال ۱۹۶۴ به وطن بازگشت و در زمان صدارت مرحوم دکتر محمد یوسف در مقام مدیریت عمومی سیاسی وزارت امور خارجه تقرر یافت که در تاریخ وزارت امور خارجه افغانستان، جوانترین مدیر عمومی سیاسی بود.
 در زمان صدارت وظیفه منشی مجلس عالی وزرا را بر علاوه خدمت در وزارت امور خارجه متکفل گردید؛ و این هر دو وظیفه در عهد صدارت نیز ادامه پیدا کرد. در سال ۱۹۷۲ به حیث سفیر افغانستان در مقرر شد، اما چند ماه بعد از کودتای سرطان ۱۳۵۲ از وظیفه معزول گردید.
 وی ترتیب، تنظیم و تدوین همه مقالات را بر عهده داشت که در چند صد صفحه تحت عنوان «مقالات »، در سال ۱۳۵۵ خورشیدی، به مناسبت هشتادمین سالگرد وفات علامه ، در کابل، اقبال نشر یافت.
 او، در سال ۱۹۷۸ یک ماه بعد از ، یعنی جوزای ۱۳۵۷ خورشیدی، از طرف رژیم ، در افتاد و در سال ۱۹۸۰ میلادی پس از بیست ماه حبس از زندان بیرون آمد. او پس از آن به نام مشاور وزارت امور خارجه، از طرف سردمداران آورده شده به وسیله اعلام شد. در این مدت در مرکز نسخه‌های خطی وزارت اطلاعات و فرهنگ به حیث عضو یک هیئت تعیین قیمت خریداری‌های نسخه‌های خطی به‌طور خدمتی کار می‌کرد، تا آن که در سال ۱۹۸۱ موفق به هجرت گردید و در به حیث استاد تاریخ ادب فارسی انتخاب شدد.
 او در سال ۱۹۸۵ به آمریکا دعوت شد و در واقع در به تدریس تاریخ ادب فارسی پرداخت، شش سال در این وظیفه بود. در سال ۱۹۹۱ مدت یکسال در انستیتیوت مطالعات عالی تمدن فرهنگ اسلامی در پایتخت ، تاریخ فرهنگ اسلام را تدریس کرد و سپس به عودت نمود.
 دکتر روان فرهادی در سال ۱۹۹۳ به اساس تقاضای رئیس دولت اسلامی افغانستان، به حیث و سفیر دولت اسلامی افغانستان در مقر نیویورک تقرر یافت و وظیفه‌اش در پایان سال ۲۰۰۶ میلادی با قدرشناسی از طرف وزارت امور خارجه پایان یافت. وی فعلاً در پاریس اقامت دارد.
 پروفیسور رسول رهین تألیفات و تراجم دکتر روان فرهادی را در کتابش «کی کیست در فرهنگ برونمرزی» چنین برشمرده‌است:
{"title": "عبدالغفور روان فرهادی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D8%BA%D9%81%D9%88%D8%B1_%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86_%D9%81%D8%B1%D9%87%D8%A7%D8%AF%DB%8C&oldid=33878285", "language": "fa"}