(۱۱۵۰ هجری قمری - ۱۲۲۰ هجری قمری) از اهالی خرات محله کجور ، از شاعران مشهور استان در به‌شمار می‌رود که به می‌سرایید. اشعار او همانند سروده‌های شیخ العجم در میان مازندران سینه به سینه نقل می‌شود. رضا خرات پس از امیر پازواری، تنها شاعر بومی سرایی بود که سروده‌هایش در میان مردم مازندران قبول عام یافت. 
 سروده‌های رضا خرات کجوری دارای مفاهیم مذهبی، اخلاقی، اجتماعی و برخوردار از بار عاطفی ویژه ای است. از لحاظ ساختمان زبانی و شیوه کاربرد صرفی و نحوی، فاصله چندانی با زبان طبری عصر حاضر ندارد و بدین دلیل که زبان طبری و آغاز به قدرت رسیدن آقا محمدخان قاجار، یعنی هنگام زندگانی رضا خرات، با بازمانده زبان طبری امروز قرابت و نزدیکی دارد. 
نوع مفاهیم و، تصاویر و لحنی که در سروده‌های رضا خراط مشاهده می‌شود دارای حال و هوای کوهستانی است و به‌طور واضح با سبک و شیوه امیر پازواری متمایز است. 
 mәn kә bәminә mәr bәverin me dimā
 onjә bәverin ruzi hәzārbār šimā
 attā xāl narges dakārin xāke dimā
 me mār kә bemu dune me xāk kәdimā
{"title": "رضا خرات", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B6%D8%A7_%D8%AE%D8%B1%D8%A7%D8%AA&oldid=33864589", "language": "fa"}