(به : ) یک و برای است که برای توسعه یافته‌است، اما می‌توان از آن به عنوان یک نیز استفاده‌کرد. تا ژانویه‌ی سال ۲۰۱۳ میلادی PHP روی ۲۴۴ میلیون و ۲٫۱ میلیون نصب شده‌است. این زبان در سال ۱۹۹۵ میلادی توسط (به : ) ساخته‌شد و در حال حاضر توسعهٔ آن بر عهدهٔ گروه پی‌اچ‌پی است. در ابتدا، پی‌اچ‌پی از عبارت (به : ) گرفته شده‌بود. اما اکنون این کلمه مخففِ بازگشتی به معنی است. 
 کدهای پی‌اچ‌پی توسط یک که پی‌اچ‌پی روی آن نصب باشد، می‌شود. دستورهای این زبان می‌توانند به صورت مستقیم در درون کدهای قرار بگیرند. زبان پی‌اچ‌پی از نسخهٔ ۴٫۳ به بعد قابلیت پشتیبانی از را نیز به امکانات خود اضافه کرد. این قابلیت می‌تواند برای ایجاد غیر وبی یا نرم‌افزارهایی با مورد استفاده قرار بگیرد. 
 پی‌اچ‌پی یک است که تحت انتشار یافته‌است. این مجوز به دلیل قرار دادن محدودیت روی استفاده از عنوان ، با (GPL) سازگار نیست. پی‌اچ‌پی را می‌توان روی اکثر نصب کرد. همچنین قابلیت نصب آن به صورت یک جداگانه روی تقریباً تمامی و (یا سکوها) وجود دارد. تمامی این استفاده‌ها رایگان است. 
 
 توسعه ی PHP از سال ۱۹۹۴ و زمانی آغاز شد که تعدادی به زبان نوشت تا صفحه‌ی خانگی خود را مدیریت کند. این اسکریپت‌ها که به صورت (به : ) نوشته شده‌بودند، مسئول انجام عملیات‌های ساده‌ای مانند نشان دادن رزومه‌ی و بررسی آمارهای بازدید از او بودند. با گسترش اسکریپت‌ها و افزودن توانایی تعامل با و ارتباط با ، نام (به : ) یا PHP/FI برای آن‌ها انتخاب شد. PHP/FI می‌توانست برای ایجاد استفاده شود. در ابتدا، لردورف برای یافتن خطاهای این اسکریپت‌ها و بهبود آن‌ها، در ۸ جون سال ۱۹۹۵ میلادی اسکریپت‌ها را با نام (به : ) تحت روی گروه خبری منتشر کرد. این نسخهٔ اولیه بسیاری از ویژگی‌های نسخهٔ کنونی این زبان را داشت. متغیرها به سبک زبان بودند، مدیریت فرم‌ها وجود داشت و می‌شد کدها را در درون کدهای قرار داد. پی‌اچ‌پی نیز از زبان پیروی می‌کردند، اما ساده‌تر، محدودتر و ناپایدارتر بودند. با شکل‌گیری یک گروه و بعد از انجام تست‌های فراوان روی و بازنویسی ، سرانجام PHP/FI نسخهٔ ۲٫۰ در نوامبر سال ۱۹۹۷ میلادی منتشر گردید. 
 و با بازنویسی در سال ۱۹۹۷ میلادی پایه و اساس نسخهٔ ۳ پی‌اچ‌پی را بنیان نهادند. این دو نفر با همراهی لردورف با تغییر نام پی‌اچ‌پی به (به : ) که یک مخفف بازگشتی است، در ماه جون ۱۹۹۸ میلادی رسماً پی‌اچ‌پی نسخهٔ ۳٫۰ را منتشر کردند. بعد از این اتفاق گاتسمن و سوراسکی شروع به نوشتن هستهٔ جدیدی برای زبان پی‌اچ‌پی کردند که منجر به به‌وجودآمدن در سال ۱۹۹۹ میلادی شد. آن‌ها همچنین شرکت را در کشور تأسیس کردند. 
 در تاریخ ۲۲ مه سال ۲۰۰۰ میلادی، پی‌اچ‌پی نسخه‌ی ۴ که از نسخه‌ی ۱٫۰ استفاده می‌کرد، منتشر شد. این نسخه تا ماه اوت سال ۲۰۰۸ میلادی توسعه یافت و به زیرنسخهٔ ۴٫۴٫۹ رسید. هم‌اکنون پشتیبانی این نسخه به پایان رسیده‌است و هیچ به‌روزرسانی برای آن منتشر نمی‌شود. 
 در ۱۳ ژوئیه سال ۲۰۰۴ میلادی، نسخه‌ی ۵ پی‌اچ‌پی که از موتور زند نسخهٔ ۲ بهره می‌برد، منتشر شد. نسخهٔ ۵ ویژگی‌های زیادی را به پی‌اچ‌پی اضافه کرد. پشتیبانی کامل از ، افزونهٔ PDO (به : ) (که دسترسی به را ممکن می‌ساخت) و بهبود بازدهی از جملهٔ این ویژگی‌ها محسوب می‌شد. از سال ۲۰۰۸ به بعد، با پایان یافتن پشتیبانی از تمامی نسخه‌های قدیمی‌تر پی‌اچ‌پی، نسخه‌ی ۵ تنها نسخهٔ در حال گسترش است.
 در کنار نسخه‌ی ۵ پی‌اچ‌پی یک نسخه‌ی اصلی دیگر در حال توسعه است. با توجه به تغییرات عمده‌ی موجود در این نسخه از جمله پشتیبانی کامل از یونیکد، قرار بود این نسخه به عنوان نسخه‌ی ۶ پی‌اچ‌پی منتشر گردد. اما پیاده‌سازی پشتیبانی از یونیکد بیش از آن‌چه انتظار می‌رفت، به طول انجامید. این امر باعث شد تا در مارس سال ۲۰۱۰ میلادی، این نسخه به بخش در حال توسعه (به : ) منتقل شد و دیگر به آن نسخهٔ ۶ گفته نمی‌شود.
 مهم‌ترین تغییرات این بخش جدید: حذف ، و . 
دلیل حذف تأثیرات غیرقابل پیش‌بینی و دلیل حذف خطرهای امنیتی بود که در نرم‌افزارها ایجاد می‌کرد. به جای استفاده از می‌تواند از تابع یا توابع دقیق‌تری استفاده کنند که برای هر ایجاد شده‌اند، مانند که برای پایگاه داده طراحی شده‌است. توابعی که قرار است در نسخهٔ ۶ حذف شوند، از نسخهٔ ۵٫۳ به صورت (به : ) درآمده‌اند و استفاده از آن‌ها باعث بروز هشدار در نرم‌افزار خواهد شد. 
 تعداد بسیار زیادی از پروژه‌های بزرگ و که از زبان پی‌اچ‌پی استفاده می‌کنند، از سال ۲۰۰۸ با به وجود آمدن جنبش ابتکاری GoPHP5 به معنای دیگر از پی‌اچ‌پی نسخه‌ی ۴ استفاده نمی‌کنند. این جنبش توسط بسیاری از توسعه‌دهندگان پی‌اچ‌پی پشتیبانی شد تا بتوانند به گسترش استفاده از نسخهٔ ۵ پی‌اچ‌پی کمک کنند. 
 زبان پی‌اچ‌پی برای هر دو معماری ۳۲بیتی و ۶۴بیتی موجود است. تنها استثنا است که فقط نسخه‌های ۳۲بیتی برای آن منتشر می‌شود. اما مدتی است که نسخه‌های ۶۴بیتی ویندوزی نیز به صورت امتحانی روی پی‌اچ‌پی منتشر می‌شوند و استفاده از نسخه‌های امتحانی ۶۴بیتی ویندوز برای بزرگ توصیه نمی‌شود. 
 از تاریخ ۲۸ جون سال ۲۰۱۱ میلادی (برابر ‎۷ تیر ۱۳۹۰)، گروه پی‌اچ‌پی برنامه‌ای مدون برای انتشار نسخه‌های آیندهٔ این زبان را منتشر کرد. بر اساس این برنامه، هر ماه یک انتشار جزئی و هر سال یک انتشار اصلی اتفاق خواهد افتاد. از هر نسخه از پی‌اچ‌پی تا ۳ سال پشتیبانی می‌شود. تا ۲ سال تمامی به‌روزرسانی‌ها و سال سوم تنها به‌روزرسانی‌های امنیتی برای هر نسخه منتشر می‌شود.
 زیر با استفاده از زبان پی‌اچ‌پی که در درون کدهای قرار گرفته‌است، نوشته شده:
 از آنجایی که پی‌اچ‌پی نیازی ندارد که در درون کدهای قرار بگیرد یا روی اجرا شود، کوتاه‌ترین پی‌اچ‌پی به صورت زیر است:
 پی‌اچ‌پی تنها کدهایی را که در درون جداکننده‌های پی‌اچ‌پی قرار بگیرند، تفسیر می‌کند. معروف‌ترین جداکننده‌های پی‌اچ‌پی علامت و است. جداکننده‌های دیگری، مانند و یا جداکنندهٔ کوتاه یا (که برای خروجی دادن متن یا متغیر استفاده می‌شود) و <% یا <%= و %> نیز وجود دارند. تمامی نوشته‌هایی که در خارج از جداکننده‌های پی‌اچ‌پی قرار بگیرند، توسط مفسر تفسیر نشده و به عنوان خروجی ارسال خواهند شد. استفاده از جداکننده‌های کوتاه می‌تواند از قابلیت حمل برنامه بکاهد. از‌آن‌جاکه این جداکننده‌های توسط تنظیمات پی‌اچ‌پی فعال‌سازی نمی‌شود، استفاده از این جداکننده‌ها توصیه نمی‌شود. هدف تمامی این جداکننده‌ها این است که کد پی‌اچ‌پی را از قسمت غیر-پی‌اج‌پی مانند جدا کند. 
 نام متغیرها در زبان پی‌اچ‌پی حتماً باید با آغاز شود و نیازی به مشخص کردن نوع آن‌ها نیست. برخلاف نام توابع و کلاس‌ها نام متغیرها به بزرگی و کوچکی حروف حساس هستند. خطوط جدید و فاصله‌ها نادیده گرفته شده (به جز فاصله‌هایی که در درون رشته‌ها قرار داشته باشند) و تمامی دستورهای این زبان با علامت سمی‌کولن (;) پایان می‌یابند. در زبان پی‌اچ‌پی به ۳ صورت متفاوت می‌توان گذاشت. از علامت‌های /* */ برای کامنت‌های چندخطی و از علامت‌های // یا # برای کامنت‌های یک خطی استفاده می‌شود. 
 از نظر ساختار کلی و کلمات کلیدی، پی‌اچ‌پی مانند بسیاری از از قواعد پیروی می‌کند. اما برای تمام ساختارهای کنترلی قواعد نوع دومی نیز وجود دارد که می‌توان از آن‌ها مانند ساختار اصلی بهره برد. این قواعد نوع دوم مانند زبان‌های خانوادهٔ است.
 زبان پی‌اچ‌پی داده‌های عددیِ صحیح را بر اساس نوع ذخیره می‌کند. در سیستم‌های ۳۲بیتی و ۶۴بیتی به ترتیب اعداد صحیح به‌صورت ۳۲ و ۶۴بیتی ذخیره می‌شوند. اعداد بدون‌ علامت در عملکردی که مانند هیچ‌کدام از زبان‌ها برنامه‌نویسی دیگر نیست، در موقعیت‌هایی به اعداد علامت‌دار تبدیل می‌شود. 
اعداد صحیح می‌توانند با مبنای ده (به صورت مثبت یا منفی یا مثبت)، در مبنای ۱۶، در مبنای ۸ یا در مبنای ۲ مقداردهی شود. 
اعداد اعشاری نیز با توجه به ذخیره می‌شوند. این اعداد را به صورت اعشاری ساده یا ۲ حالت از نمایش علمی می‌توان مشخص کرد. 
پی‌اچ‌پی مانند زبان‌های و به‌صورت پیش‌فرض داده‌های بولی (صحیح و غلط) را در خود تعریف کرده‌است. بر اساس قوانین تبدیل متغیرها در این زبان، تمامی متغیرهای غیر صفر به و تمامی متغیرها با مقدار صفر به تبدیل می‌شوند. عملکردی مشابه در زبان و وجود دارد. نوع داده‌ای به نام نال (null) نیز در این زبان وجود دارد. متغیر نال هیچ مقداری ندارد. تنها متغیر از نوع نال (کلمهٔ نال با حروف بزرگ) است. 
داده‌هایی که از نوع (Resource) هستند، نمایان‌گر اشاره‌گرهایی به منابع خارجی است. این نوع متغیرها توسط خانوادهٔ خاصی از توابع که از معمولاً در یک افزونه قرار دارند، ایجاد شده و تنها توسط همین خانواده از توابع قابل استفاده است. داده‌هایی مانند ، و اتصال‌ها به مثال‌هایی از منابع خارجی هستند که نیاز به متغیرهای دارند. 
 می‌توانند اعضایی از تمامی انواع داده‌ای را در خود داشته‌باشند که پی‌اچ‌پی از آن‌ها پشتیبانی می‌کند. ترتیب در آرایه‌های پی‌اچ‌پی حفظ می‌گردد. آرایه‌ها در واقع جداول درهم‌سازی هستند که می‌توانند برای هر عضو خود یک کلید داشته‌باشند. در صورتی که کلیدی برای عضو مشخص نگردد، مانند آرایه‌های معمولی، به‌صورت خودکار از اعداد به‌عنوان کلید استفاده می‌گردد. این شماره‌گذاری از عدد صفر آغاز می‌شود. همچنین اعضای با کلید و بدون کلید می‌توانند در کنار هم در یک آرایه قرار بگیرند. پی‌اچ‌پی داده‌های ای نیز دارد. رشته‌ها می‌توانند در درون علامت ' یا 
 کتابخانه استاندارد پی‌اچ‌پی (SPL: Standard PHP Library) در تلاش است تا بتواند انواع داده‌های استاندارد را به بهترین نحو توسط و پیاده‌سازی کند. این داده‌ها شامل ، ، و … است. 
 زبان پی‌اچ‌پی صدها تابع پایه و هزاران تابع افزونه دارد. اکثر این توابع به‌خوبی روی وب‌گاه پی‌اچ‌پی مستندسازی شده‌اند. نام‌گذاری توابع پایهٔ این زبان از قوانین یکسانی و مشخصی پیروی نمی‌کند. پی‌اچ‌پی تاکنون توابعی برای پشتیبانی از (Thread) ارائه نکرده‌است، اما از سیستم‌های (POSIX) پشتیبانی می‌کند. 
 توابع جدید می‌توانند به شکل زیر تعریف شوند:
 در نسخهٔ ۵٫۲ و نسخه‌های قبل آن توابع دست اول نبوده و تنها به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم با نام‌شان قابل فراخوانی هستند. توابع پی‌اچ‌پی می‌توانند بدون نوشتن نمونه اولیه (Prototype) تعریف شوند. تعریف توابع می‌تواند در درون بلاک‌های شرطی قرار بگیرند تا در شرایط خاص تعریف شود. تمامی توابع پی‌اچ‌پی در هنگام فراخوانی در جلوی خود باید پرانتز داشته‌باشند. متغیرهایی که با دستور new ساخته می‌شود، در صورتی که آرگومان نداشته‌باشد، از این قاعده مستثنی هست. پی‌اچ‌پی قابلیت تعریف توابع بدون نام را ندارد، اما می‌توان با قرار دادن نامِ یک تابع در متغیر تابع را به‌صورت غیرمستقیم فراخوانی کرد. 
 از نسخهٔ ۵٫۳ به بعد می‌توان با استفاده از قابلیت (Closure)، توابع بدون‌اسم را به صورت زیر تعریف کرد:
 در تکه‌کد بالا، تابع getAdder به کمک متغیر یک تعریف می‌کند که متغیر را به‌عنوان ورودی می‌گیرد. این نوع تابع یک شیء دست اول است به این معنی که می‌توان آن را در یک متغیر نگاه داشت و می‌توان به‌عنوان ورودی آن را به توابع دیگر داد و استفاده‌های دیگری از آن کرد. (توضیحات کامل‌تر در موجود است)
 دستور نیز در زبان پی‌اچ‌پی به‌شکل زیر قابل استفاده است:
 هنگامی که تابع فراخوانده می‌شود، پی‌اچ‌پی سعی می‌کند تا فایلی را قفل کند. کلمه‌ای که قبل از علامت در ابتدای خط قرار می‌گیرد، نام خط را مشخص می‌کند. (در اینجا ) این نام را می‌توان در دستور به‌عنوان مقصد استفاده کرد. مقصدهای دستور در زبان پی‌اچ‌پی باید درون فایل و محیط جاری باشند. پشتیبانی از این دستور از نسخهٔ ۵٫۳ به پی‌اچ‌پی افزوده شده‌است. 
دستور در زبان پی‌اچ‌پی از توابع شرطی به‌شکل زیر قابل استفاده است:
 خروجی "Have a good day!" اگر زمان فعلی (HOUR) کمتر از 20 باشد چاپ خواهد شد. 
 قابلیت به‌صورت ابتدایی در نسخهٔ ۳ به زبان پی‌اچ‌پی افزوده و در نسخهٔ ۴ بهتر شد. این قابلیت که در نسخهٔ ۵ کاملاً بازنویسی شده‌بود، با افزایش قابلیت‌ها و بهبود عمل‌کرد در درون زبان قرار گرفت. در نسخه‌های قبلی پی‌اچ‌پی، با اشیاء مانند یک نوع داده برخورد می‌شد. بنابراین، باید در هر بار مقداردهی یا ارسال شیء به یک تابع، کل محتویات شیء در یک فضای حافظه جدید کپی شود، اما در نسخهٔ ۵ نحوهٔ مدیریت اشیا تغییر کرد. از این پس، اشیاء با یک اشاره‌گر به فضای حافظه مشخص می‌شود، نه با مقادیرشان. در کنار این بهبودها، مفاهیم جدیدی مانند متغیرهای شخصی (Private member variables) و عمومی (Public member variables) و همچنین کلاس‌های انتزاعی (Abstract Class)، کلاس‌های نهایی (Final Class) و بسیاری موارد دیگر نیز معرفی شد. نحوهٔ تعریف متدهای سازنده (Constructors) و تخریب‌کننده (Destructors) نیز مانند استانداردسازی شد و راه حلی برای ارائه گردید. علاوه‌بر این موارد، پی‌اچ‌پی ۵ قابلیت استفاده از اینترفس‌ها (Interface) را نیز معرفی و از پیاده‌سازی چندین اینترفیس در یک کلاس پشتیبانی کرد. در این میان، اینترفیس‌های خاصی برای برقرار کردن رابطه با ساختارهای زبان به‌وجود آمدند. مثلاً، با کلاس‌هایی که اینترفیس را پیاده‌سازی کنند، می‌توان مانند آرایه‌ها برخورد کرد. 
 اگر شخص با استفاده از کلمهٔ کلیدی سعی کند که یک شیء را کپی کند، ابتدا بررسی می‌کند که متد در درون کلاس تعریف شده‌است یا خیر. در صورتی که تعریف نشده‌باشد، متد پیش‌فرض فراخوانی می‌شود که تمامی خصوصیات کلاس را کپی می‌کند. اما اگر این متد در کلاس وجود داشته‌باشد، مسئولیت کپی کردن و مقداردهی در کلاس کپی‌شده بر عهدهٔ این متد خواهد بود. 
 یک نمونه‌کد ابتدایی از برنامه‌نویسی شیءگرا به زبان پی‌اچ‌پی به‌شکل زیر است:
 میدان دید متغیرها و متدهایی که در درون کلاس‌های پی‌اچ‌پی تعریف می‌شود، به‌وسیلهٔ کلمات کلیدی مانند ، و مشخص می‌گردد. کلمهٔ کلیدی نیز که در نسخه‌های قدیمی‌تر استفاده می‌شد، هم‌اکنون معادل است. متدها و خاصیت‌های در همه‌جا قابل دسترسی هستند. دسترسی آن‌ها را به کلاس‌های مشتق‌شده (Inherited Class) محدود کرده و دسترسی را فقط برای کلاس تعریف‌کننده میسر می‌سازد. در پی‌اچ‌پی، اشیائی از یک نوع می‌توانند به متدها و خاصیت‌های خصوصی (private) یکدیگر دسترسی داشته‌باشند. در بسیاری از موارد، قابلیت‌های میدان دید در این زبان مفید دانسته می‌شود. با این حال عده‌ای نیز آن‌ها را ناکارآمد می‌دانند. 
 در ابتدا، زبان پی‌اچ‌پی به صورت یک زبان پیاده‌سازی شد و امروزه نیز این پیاده‌سازی پرکاربردترین نسخهٔ مورد استفاده است. تعدادی نیز برای این زبان ایجاد شده‌است که این زبان را از مفسرها دور می‌کند. مترجم‌ها در زمان اجرا، قابلیت آنالیز ایستا (Static Analysis) و رابطهٔ بهینه با زبان‌های دیگر نسبت به مفسرها برتری دارند.
 از مترجم‌های مطرح زبان پی‌اچ‌پی می‌توان به اشاره کرد که کد پی‌اچ‌پی را به بایت‌کد (CIL) تبدیل می‌کند، و که به صورت توسط توسعه داده می‌شود. مترجم هیپ‌هاپ با تبدیل کد پی‌اچ‌پی به کد زبان می‌تواند سربار سرور را تا ۶ برابر کاهش دهد. 
 از روش‌های دیگری که برای بهبود زمان اجرا اسفاده می‌شود، می‌توان از نام برد. این عمل با کاهش حجم کد، حذف و ادغام قسمت‌های تکراری و تغییرات متفاوت دیگر صورت می‌گیرد. قابلیت بهینه‌سازی کد در زبان پی‌اچ‌پی نیز موجود بوده و برنامه‌ها و افزونه‌هایی، مانند eAccelerator برای این منظور توسعه داده می‌شود. 
 برای کاهش سربار ترجمه در زبان پی‌اچ‌پی می‌توان از برای کدهای عملیاتی (Opcode Caching) نیز استفاده کرد. در این روش، دستورهای ترجمه‌شده، در حافظهٔ مشترک (Shared Memory) قرار می‌گیرد تا از ترجمهٔ مجدد آن‌ها جلوگیری شود. از نسخهٔ ۵٫۵ به بعد افزونه Zend Opcache که از این روش برای افزایش کارایی استفاده می‌کند، به صورت پیش‌فرض به زبان پی‌اچ‌پی افزوده شد. از نمونه‌های دیگر حافظهٔ نهان برای کدهای عملیاتی می‌توان به Alternative PHP Cache (APC) اشاره کرد. 
 پی‌اچ‌پی یک است که با منتشر می‌شود. این پروانه علاوه بر قوانین موجود در اعلام می‌دارد که:
 وجود این محدودیت در پروانهٔ این زبان آن را با (GPL) ناسازگار می‌کند. 
 پی اچ پی شامل مختلفی در منبع توزیع خود می شود، یا از آن ها در برنامه های پی اچ پی استفاده می کند. پی اچ پی اساساً یک سامانه اینترنت فهم با ماژول های داخلی است که از طریق این ماژول ها به سرورهای ( ) و بسیاری از سرورهای از جمله PostgreSQL، ، Server و SQLite (که یک پایگاه داده توکار است)، سرورهای LDAP و غیره. بسیاری از توابعی که برنامه نویسان زبان با آن ها آشنایی دارند، مانند آن هایی که در خانواده قرار دارند، در برنامه های استاندارد پی اچ پی قابل دسترسی هستند.
 پی اچ پی به توسعه دهندگان این اجازه را می دهد تا با نوشتن هایی به زبان ، به زبان پی اچ پی کارایی لازم را ببخشند. های پی اچ پی می توانند به صورت ایستا در داخل پی اچ پی شوند یا به صورت پویا در زمان اجرا بارگزاری شوند. های بی شماری نوشته شده اند تا از ، فرآیند مدیریت در های شبه ، رشته های چند بایتی ( )، و چند قالب فشرده سازی محبوب پشتیبانی کنند. دیگر ویژگی های پی اچ پی که توسط ها در دسترس قرار گرفتند، شامل مجتمع سازی با ، تولید پویای تصاویر و محتوای ، اشیاء داده پی اچ پی ( ) که به عنوان یک لایه ظاهری برای دسترسی به پایگاه داده به کار می رود، و حتی ترکیب صدا می شود. بخشی از توابع هسته زبان، مانند آن هایی که با رشته ها و ها سروکار دارند، نیز به عنوان پیاده سازی شده اند. پروژه کتابخانه جامع های پی اچ پی (PECL) مخزنی برای های به زبان پی اچ پی است.
 چند پروژه دیگر مانند زفیر (Zephir)، برای های پی اچ پی این توانایی را فراهم می کنند تا به یک زبان سطح بالا نوشته شده و به های داخلی پی اچ پی شوند. چنین رویکردی، به جای نوشتن های پی اچ پی به زبان به صورت مستقیم، توسعه ها را تسهیل کرده و زمان لازم برای و تست را کاهش می دهد.
 در دسامبر سال ۲۰۱۸ میلادی، گروه پی اچ پی شامل ۱۰ نفر بود: سیِز سی آرِنتزِن، استیگ باکِن، شِین کاراوِئو، اندی گاتمَنز، ، سم رابی، ساشا شومان، ، جیم وینستِد و آندرِی زِمینِوسکی.
 فناوری زِند بر اساس آزمون پی اچ پی ۵.۵ یک گواهی نامه پی اچ پی برای برنامه نویسان صادر می کند تا به عنوان توسعه دهندگان مجاز شناخته شوند.
 به‌طور کلی، دو روش اصلی برای نصب زبان پی‌اچ‌پی بر روی است. در بسیاری از سرورهای وب یک ماژول مستقیم به نام Server Application Programming Interface یا SAPI وجود دارد. برای مثال، سرورهای ، مایکروسافت آی‌آی‌اس و آی‌پلنت (iPlanet) از این روش استفاده می‌کنند. تعدادی دیگر از سرورهای وب نیز از Internet Server Application Programming Interface یا ISAPI پشتیبانی می‌کنند. اگر زبان پی‌اچ‌پی در سرور وب ماژولی نداشته‌باشد، همواره می‌توان از آن به عنوان Common Gateway Interface یا CGI و FastCGI استفاده کرد. در این حالت باید سرور را تنظیم کرد تا تمامی درخواست‌های مربوط به زبان پی‌اچ‌پی را با فایل‌های CGI اجرا کند. 
 برای نوشتن برنامه‌های دارای نیز می‌توان از افزونهٔ PHP-GTK در زبان پی‌اچ‌پی استفاده کرد. این افزونه در نسخهٔ منتشر شده موجود نیست و باید به این زبان افزوده‌شود. برای استفاده از این افزونه، نسخهٔ پی‌اچ‌پی باید بالاتر از ۵٫۱ باشد. رایج‌ترین روش برای نصب این افزونه، ترجمهٔ کد آن می‌باشد. 
 هنگامی که از زبان پی‌اچ‌پی در محیط‌های استفاده می‌شود، (SDK) خاصی برای استفاده از امکانات محیط نیز همراه با آن منتشر می‌گردد. برای مثال:
 
 ۲۹٪ از مشکلات امنیتی که در ماه سپتامبر سال ۲۰۱۳ میلادی توسط پایگاه داده امنیتی ملی (National Vulnerability Database) منتشر شد، با زبان پی‌اچ‌پی مرتبط است. این مسائل اکثراً به دلیل نبود استفاده از روش‌های مناسب توسط برنامه‌نویسان ایجاد می‌شود. و این در حالی‌است که مشکلات تکنیکی که در خود زبان پی‌اچ‌پی وجود دارند، بسیار کم هستند. (۲۳ مشکل در سال ۲۰۰۸، کمتر از ۱٪ مشکلات) با توجه به این‌که برنامه‌نویس‌ها اشتباهات بسیاری می‌کنند، بارها پیشنهاد شده‌است که قابلیت‌هایی برای تشخیص خطاهای امنیتی در زبان پی‌اچ‌پی گنجانده شود تا این خطاها را به برنامه‌نویس گزارش بدهد. با اینکه چنین ابزاری برای زبان پی‌اچ‌پی در حال توسعه است، اما این پیشنهادها تاکنون رد شده و این ابزارها به زبان افزوده نشده‌اند. 
 تست برنامه‌های کاربردی و نرم‌افزارهای توسعه داده شده با PHP از جهت‌های مختلف حایز اهمیت هستند. با توجه به استفاده فراگیر PHP در برنامه‌های کاربردی وب (Web Applications)تست کارایی (Performance Testing)از اهمیت دوچندانی برخوردار است. همچنین ابزارهای بازبینی و مرور کد نیز کمک فراوانی به توسعه دهندگان می‌کند که بتوانیم بسیاری از اشکالات را در سطح کد و قبل از تست برطرف نماییم.
 گاها ممکن است به دلایل مختلف در یک برنامه php مشکلاتی ایجاد شود ، در حالت عادی یافتن خطا در بین هزاران خط کد ممکن است بسیار سخت باشد 
 در php می توان با فعال کردن حالت اشکال زدایی با استفاده از توابع مربوط به آن ، خطا در برنامه را به راحتی پیدا کرد.
 یک روش فعال سازی حالت اشکال زدایی در php :
{"title": "پی‌اچ‌پی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%DB%8C%E2%80%8C%D8%A7%DA%86%E2%80%8C%D9%BE%DB%8C&oldid=35084810", "language": "fa"}