دومین ساختهٔ در زمینهٔ کارگردانی فیلم سینمایی می‌باشد که به طریقهٔ سیاه و سفید و در سال ۱۳۴۹ ساخته شده‌است. می‌توان این دومین ساختهٔ شاپور قریب را فیلمی دانست که به یک نسبت مساوی از مایه‌ها و لحظات ناب سینمایی برخوردار است.
 «لوطی» میانسال که بنگاه چوب بری دارد به لحاظ بی‌توجهی‌های همسرش به رقاصه ای متمایل می‌شود. رقاصه نیز عاشق او می‌شود و کارش را کنار می‌گذارد. وقتی همسر مرد از او می‌خواهد که مردش را به او بازگرداند، رقاصه با مرد را می‌گذارد و مجدداًبه کار سابقش بازمی‌گردد. لوطی که از نظر احساسی زخم خورده، رقاصه را به شدت مضروب می‌کند و نزد همسرش بازمی‌گردد. رقاصه با اینکه عشقش را از دست داده مع‌هذا خوشحال است که خوشبختی خانواده ای را شکل داده‌است.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 در نگاه اول، ، فیلمی با یک قصهٔ مبتذل و پیش پا افتاده بنظر می‌رسد؛ اما چنین نیست، چرا که تماشاگر با دیدن فیلم، با اثری غیرقابل قیاس با دیگر فیلم‌های فارسی همنام و هم مضمون روبرو می‌شود. این فیلم به راحتی می‌توانست در دست یک کارگردان کم مایه از هم بپاشد. اما شاپور قریب با دید و بینشی ظریف فکر خود را به تصویر درمی‌آورد و بیان تصویری او اینجا و آنجا گیرا و مبتکرانه است (شروع و پایان فیلم). اگر بشود کثرت رقص یکنواخت فروزان را به پای آن گذاشت که او رقاصه است و به ناچار باید مدام برقصد، به کمتر عیب و نقص دیگری می‌توان در فیلم برخورد کرد. فیلم با مضمون مشابه آن سه سال بعد ساخته شد.
{"title": "رقاصه شهر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%82%D8%A7%D8%B5%D9%87_%D8%B4%D9%87%D8%B1&oldid=33992482", "language": "fa"}