« » (به : ) ترانه‌ای است از گروه موسیقی . این قطعه آهنگ آغازین اولین آلبوم آنها (۱۹۶۷) است. «راهی پیدا کن» اولین تک‌آهنگ منتشر شده از دورز هم بود که در ایالات متحده تا ردهٔ ۱۲۶ پُرفروش‌ترین تک‌آهنگ‌ها صعود کرد. علیرغم این ناکامی، این قطعه از همان سال‌های پایانی دههٔ ۶۰ میلادی یکی از محبوب‌ترین قطعه‌های دورز بوده‌است. 
 عنوان ترانه خوداِنگاره‌ای‌ست از اعضای گروه، به‌ویژه که می‌خواست از طریق « » شنونده را به دنیای دیگری ببرد. 
 بیست و چهار سال پس از انتشار اولیه و زمانی که «راهی پیدا کن» به‌عنوان یکی از ساندترَک‌های فیلم استفاده شد وارد بریتانیا شد که بالاترین جایگاهش رتبهٔ ۶۴ آن جدول بود. 
 «راهی پیدا کن» یک قطعهٔ با بالاست که بر اساس (تقریبا همان نچرال مینور) نوشته شده‌است. 
 (گیتاریست دورز) در نوازندگی عمیقاً از گیتاریست‌های بلوز بَند تأثیر گرفته بود در حدی که به گفتهٔ خودش «اگر باترفیلد برقی نمی‌شد، احتمالاً سراغ نمی‌رفت». او در ساخت ریف «راهی پیدا کن» از « » پال باترفیلد الهام گرفت که یکی از قطعه‌های مورد علاقه‌اش بود. نسخهٔ اصلی «باسنت را تکان بده» در سال ۱۹۶۱ توسط ضبط شده‌است. 
 (نوازندهٔ کیبورد) هم در مستند (۲۰۰۸) گفته‌است که خط بیس و عناصری از تک‌نوازی اُرگ «راهی پیدا کن» را از « » به عاریت گرفته‌است. او پیش‌تر در کتاب اتوبیوگرافی (۱۹۹۹) نوشته بود که در «راهی پیدا کن»، از آلبوم سال ۱۹۶۳ و به‌نام تأثیر گرفته‌است. 
 سانسورچی‌های با جملهٔ تکرارشوندهٔ «She get high» که به نشئگی شخصیت زن ترانه اشاره دارد، مشکل داشتند؛ بنابراین کلمهٔ «high» از نسخهٔ اصلی آلبوم و همه نسخه‌های بعدی تا دههٔ ۹۰ میلادی درآورده شد و فقط عبارت «She get» باقی ماند. جملهٔ کامل در نسخه‌های اجرای زنده و نسخه‌های جدیدتر ریمَسترشده وجود دارد، اما چون نسخهٔ سانسور شده به‌گوش شنوندگان آشناتر است، در پخش ایستگاه‌های رادیویی کلاسیک راک و بیشتر آلبوم‌های برگزیدهٔ آثار گروه همچنان از همان استفاده می‌شود. به گفتهٔ (درامر) زمانی که اعضای گروه متوجه شدند انتشار ترانه منوط به سانسور آن کلمه است، با اِکراه با حذفش موافقت کردند. 
 «راهی پیدا کن» به‌بهترین شکل مهارت شاعری خیال‌پردازانهٔ موریسون را خلاصه می‌کند، یک توصیه در مورد یک موضوع ضروری: گذرگاهی به سمت دیگر باز کن. 
 در آغاز شعر موریسون می‌گوید: می‌دانی که روز شب را نابود می‌کند/شب روز را تقسیم می‌کند/تلاش کردم فرار کنم/تلاش کردم پنهان شوم/راهی به‌سمت دیگر پیدا کن». در اینجا او آشکارا علیه دودویی‌هایی که به‌طور سیستماتیک واقعیت ما را دیکته می‌کنند شورش می‌کند. «روز» و «شب» تمثیلی است از یک سیستم دودویی که همهٔ کارهایی که در ۲۴ ساعت شبانه روز می‌کنیم بر مبنای توالی آن‌ها برنامه‌ریزی و انجام می‌شوند. موریسون نمی‌گوید که ما باید از این دودویی‌ها «فرار کنیم» یا «پنهان شویم» -در حالتی که همواره مجبور به تبعیت از آن‌ها هستیم- اما می‌گوید باید راهی برای نفوذ پیدا کنیم. این کار به ما امکان می‌دهد که از «درها» به سمت لایتناهی حرکت کنیم و آنچه در «طرف دیگر» قرار دارد، آفریدهٔ موریسون است: «جزیره‌ای در آغوشت یافتم/کشوری در چشم‌هایت/بازوانی که ما را زنجیر کرده‌بودند/چشمانی که دروغ می‌گفتند» و بعد به «دروازه‌ای تَنگ/عمیق و فراخ» اشاره می‌شود. اعضای دورز تحت تأثیر عنوان کتاب نام گروه را انتخاب کرده‌بودند. هاکسلی در مقدمهٔ آن کتاب، جمله‌ای از کتاب را آورده که می‌گوید: «اگر درهای ادراک باز می‌شد، هرچیز همان‌طور که هست، بر انسان ظاهر می‌شد، لایتناهی». در این‌جا موریسون نماد بلیک از «درها» را با تصویر «دروازه» ترکیب می‌کند و آنچه را که واقعی است از آنچه می‌تواند واقعیت داشته‌باشد جدا می‌کند. اما باز هم به استوار بودن واقعیتش بر یک نظام ثابت یا دودویی معترض است: آنچه دریافت می‌کند، چیزی نیست که تصور کرده‌بود و این بدان معناست که «دیگر سو» هم دودویی‌هایی ذاتی دارد که موریسون باید در آن‌ها زندگی کند. 
 با توجه به متن ترانه به‌نظر می‌رسد موریسون در عمل به گفته‌های بلیک چرخشی تهاجمی داشته‌است. پذیرش منفعلانهٔ آن سطر از کتاب، موجب یک عمل آنارشیستی خود ویرانگرانه شده و «راهی پیدا کن» به‌جای آن‌که مترقی باشد یک اثر آنارشیستی است. در اتوبیوگرافی تبلیغاتی موریسون که به سال ۱۹۶۷ توسط الکترا رکوردز منتشر شده به این نگرش او اشاره شده‌است: 
 به باور لیندزی پلینر از ، استفادهٔ از کلمه‌هایی مثل «ویران‌گر» و «تقسیم‌کننده» برای توصیف «روز» و «شب» نشان‌گر ادبی است که پیش‌تر به‌ندرت در دیده شده‌بود. 
 به عقیدهٔ گرایم راس در ، گروه دورز با اولین تک‌آهنگ از اولین آلبوم‌شان، در دَم « به‌چالش کشیدن » را صادر کردند. 
 به نوشتهٔ ، با وجود سرقت‌های هنری جزئی، دورز این ترانه را به اثری کاملاً متعلق به خودشان تبدیل کردند؛ قطعه‌ای از که در روزگار ما هم‌چنان سرزنده و پُرانرژی و به‌نظر می‌رسد. 
 به عقیدهٔ ارنست سوارز (عضو هیئت علمی و موسیقی‌نویس )، «راهی پیدا کن» مضمونی کلاسیک در شعر آمریکای قرن بیستم را بازتاب می‌دهد؛ میل به گذر از مرزهای جامعهٔ سطحی‌نگر و خفقان رسانه‌ای به‌سمت تجربه‌ای اصیل. شیوه‌ای از زندگی که واسطه‌ای نیست، مستقیماً تجربه می‌شود.
{"title": "راهی پیدا کن (به دیگر سو)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C_%D9%BE%DB%8C%D8%AF%D8%A7_%DA%A9%D9%86_(%D8%A8%D9%87_%D8%AF%DB%8C%DA%AF%D8%B1_%D8%B3%D9%88)&oldid=34260545", "language": "fa"}