کتابی نوشتهٔ رهام اشه به است. 
 این کتاب را مریم تاج‌بخش و بزرگمهر لقمان به ترجمه کرده‌اند. 
 در این کتاب که جامع‌ترین و مستندترین پژوهش در زمینهٔ است ، و این زبان برپایهٔ همهٔ نوشته‌های بازمانده از زبان ، چون اندرزنامه‌ها و رساله‌های تعلیمی و کتابهای حکمی اعم از دینی و فلسفی و کلامی و اخلاقی و علمی و فقهی و حقوقی و تاریخی و داستانی، مورد بررسی زبانشناسانه قرار گرفته‌اند. 
 نویسندهٔ این کتاب، واژگونهٔ دیگران، به پاره‌پاره ننگریسته و آن را به و و و … بخش نکرده و آن را پیکره‌ای یکپارچه دیده‌است. وی، در این کتاب، خود را پایهٔ کار خویش نهاده، بدان چونان زبانی زنده و پویا درنگریسته، سرچشمه‌ها را باریک‌بینانه و سنجشگرانه بررسیده و نمونه‌هایی بسیار از کمابیش همهٔ نوشته‌های فرادست آموزنده گذارده‌است. چنین، هر کس، برپایهٔ این کار، خواهد توانست دستور را به نیکی آموزد؛ با در این زبان آشنا شود؛ را با دیگر سنجد؛ بیش از چهار هزار واژهٔ را بررسد؛ و این زبان را نیز فراگیرد. 
 زبان پارسیگ، پس از «گویایی ارستو» از (فیلسوف ایران باستان) و «دیباچه‌ای بر فلسفهٔ تاریخ ایران»، سومین کتاب از مجموعهٔ «خردنامگ» است.
{"title": "زبان پارسیگ", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C%DA%AF_(%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8)&oldid=34713153", "language": "fa"}