برای بیشتر مردم و مهم‌ترین منابع دریافت اطلاعات هستند. دولت در دوران (۱۹۹۲–۹۷) هم رسانه‌های مخابراتی و هم رسانه‌های نوشتاری را به شدت سرکوب کرد. از آن زمان، هیچ‌کدام موفق به بازیابی کار مستقل خویش نشده‌اند. در سال ۲۰۰۶ شش دولتی و ۱۸ مرکز خصوصی (که بیشتر از نظر تجهیزات وابسته به دولتند) در حال کار بودند. گرچه قانون ثبت رسانه‌های مستقل را اجباری کرده‌است، چندین ایستگاه‌های بدون مجوز نیز در این کشور فعالیت می‌کنند. شبکه‌های نیز توسط دریافت می‌شوند و بیشتر مناطق یکی از دو شبکه تلوزیونی ملی را دریافت می‌کنند. ایستگاه‌های رادیویی به زبان‌های و ، و برنامه پخش می ککند. در سال ۲۰۰۰ ۱۴۱ رادیو ۳۲۶ تلویزیون به ازای ۱٬۰۰۰ نفر جمعیت در این کشور موجود بود. پخش‌کننده دولتی این کشور است.
 گردش در دوران پساشوروی به دلیل هزینه بالای مواد اولیه و فقر جمعیت به شدت کاهش یافته‌است. هیچ روزنامه مخالفی در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۶ در نتیجه فشارهای دولت و امتناع از تمدید مجوز فعالیت نکرد. پرتیراژترین روزنامه‌های این کشور (سه بار در هفته)، ( ، به ازبکی، سه بار در هفته)، ( ، به روسی، یک بار در هفته)، (سه بار در هفته)، و (سه بار در هفته) هستند. در سال ۲۰۰۶ چهار داخلی و یک خبرگزاری روسی ( ) مشغول به کار بودند.
{"title": "رسانه‌های تاجیکستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D8%B3%D8%A7%D9%86%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%AA%D8%A7%D8%AC%DB%8C%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=32803533", "language": "fa"}