در اقتصاد، احتمال زیان شرکت بیمه، وقتی وجود دارد که فرد بیمه شده خود را بیشتر در معرض خطرات قرار دهد. به عنوان مثال، این موضوع زمانی می‌تواند رخ دهد، که یک شخص خطرات بیشتری را متحمل شود؛ زیرا هزینه این خطرات را فرد دیگری پرداخت می‌کند. یک زیان مالی شاید در جایی رخ دهد که اعمال یک طرف، بعد از انجام یک معامله مالی، به ضرر و زیان طرف دیگر تبدیل شود. یک بخش تصمیم می‌گیرند که چقدر خطر کنند در صورتی که همه چیز بد پیش بروند، یک بخش دیگر هزینه‌ها را متحمل می‌شود و بخش جدا از خطر، از حالتی که اگر به‌طور کامل در معرض خطر قرار می‌گرفت، متفاوت رفتار می‌کند. زیان مالی شرکت بیمه، می‌تواند تحت یک نوع نامتقارن بودن اطلاعات رخ دهد که در آن طرف ریسک پذیر یک معامله، دربارهٔ اهداف خود، بیشتر از طرف ارزیابی عواقب ریسک می‌داند. به‌طور گسترده‌تر، زیان مالی بیمه ای، می‌تواند زمانی رخ دهد که طرفِ با اطلاعات بیشتر در مورد اقدامات یا قصدهایش، تمایل یا انگیزه ای دارد که از دیدگاه طرفِ با اطلاعات کمتر، رفتار نادرست انجام دهد. زیان مالی همچنین در قالب مشکل مدیر-نماینده ای می‌تواند ایجاد می‌شود، جایی که یک حزب، به نام نماینده، از جانب طرف دیگر عمل می‌کند و به عنوان مدیر عمل می‌کند. نماینده معمولاً اطلاعات بیشتری در مورد اقدامات یا اهداف خود نسبت به مدیر اصلی دارد، زیرا مدیر معمولاً به‌طور کامل نمی‌تواند نماینده را نظارت کند. این نماینده ممکن است انگیزه ای برای عمل نادرست (از نظر مدیر) باشد؛ در صورتی که منافع نماینده و مدیران هماهنگ نشده باشد. به عنوان مثال، با توجه به ایجاد وام‌های بلندمدت، ممکن است بسیاری از افراد مشکوک باشند که وام گیرندگان قادر نخواهند بود پرداخت‌های خود را در بلند مدت حفظ کنند و به همین دلیل وام‌ها ارزش زیادی نداشتند. با این وجود، به دلیل اینکه بسیاری از خریداران این وام‌ها (و یا مجموعه ای از این وام‌ها) مایل به انجام این خطر بودند، تولیدکنندگان در معرض پیامدهای احتمالی دراز مدت این وام قرار نگرفتند. پس از فروش وام‌ها، ناشران هیچ‌کدام از خطرها را نداشتند، بنابراین انگیزه کمتری برای تولیدکنندگان برای بررسی ارزش بلندمدت وام‌ها وجود دارد.
 طبق تحقیق Dembe و Boden، این اصطلاح به قرن ۱۷ میلادی می‌رسد و توسط شرکت‌های بیمه انگلیسی تا اواخر قرن نوزدهم به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. استفاده اولیه از این اصطلاح، منعکس‌کننده منفی است، که شامل تقلب یا رفتار غیر اخلاقی است (معمولاً در طرف بیمه شده). Dembe و Boden اشاره می‌کنند، با این حال، ریاضیدانان برجسته در حال مطالعه تصمیم‌گیری در قرن ۱۸ استفاده از «اخلاقی» به معنای «ذهنی» استفاده می‌کردند، که ممکن است در اصل مفهوم اخلاقی، در لغت، شبهه ایجاد کند. مفهوم خطر اخلاقی موضوع مطالعه تجدید شده توسط اقتصاددانان در دهه ۱۹۶۰ بود و سپس به رفتار غیر اخلاقی یا تقلب اشاره نکرد. اقتصاددانان از این اصطلاح برای توصیف ناکارآمدی ای استفاده می‌کنند که ممکن است وقتی که ریسک‌ها بیجا شوند یا نمی‌توانند به‌طور کامل ارزیابی شوند، ایجاد می‌شود؛ به جای توصیف اخلاقیات طرفین درگیر.
 روول و کانلی توصیف مفصلی از پیدایش خط مشی اخلاقی را با شناسایی تغییرات برجسته ای در اندیشه اقتصادی، که در ادبیات الهیات و احتمال قرون وسطایی شناسایی شده‌اند، ارائه می‌دهند. مقاله آن‌ها مفهوم غالب هنجاری از خطر زیان مالی شرکت بیمه در ادبیات صنعت بیمه، با تفاسیر عمدتاً مثبت در ادبیات اقتصادی را مقایسه می‌کند. اغلب آنچه به عنوان «زیان‌های مالی» در ادبیات بیمه توصیف می‌شود و به مطالعات نزدیک تر است، توصیفی است دقیق از مفهوم عوارض جانبی انتخاب.
{"title": "ریسک اخلاقی در اقتصاد", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%DB%8C%D8%B3%DA%A9_%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF&oldid=28371999", "language": "fa"}