با اشتباه نشود. یا یکی از زیرشاخه‌های خانوادهٔ است که ریشهٔ آن به بازمی‌گردد. این زبان‌ها در ، و ، و همچنین در گروه‌های بزرگ مهاجری در ، و بیش از سیصد و سی میلیون دارند. این عبارت برای نخستین‌بار در دههٔ ۱۷۸۰م. توسط اعضای استفاده شد، که آن را براساس ، یکی از سه فرزند در ، برگزیدند.
 پرگویشورترین زبان‌های سامی در جهان امروز از این قرارند: (۳۰۰ میلیون)، (~۶۵ میلیون)، (۷ میلیون)، (~۵ میلیون)، (~۱٫۰۵ میلیون)، (۵۷۵٬۰۰۰ تا ۱ میلیون) و (۴۸۳٬۰۰۰).
 زبان‌های سامی از زمان بسیار قدیمی به صورت نوشته‌شده یافت می‌شوند: زبان‌های و در قرون ۳۰ تا ۲۵ پ.م. به ترتیب در و شمالی یافت می‌شوند. تنها اسنادی از سومری، ایلامی (هر دو )، و پیش از سدهٔ سی‌ام پ.م. وجود دارد.
 بیشتر خطوط سامی، از گونهٔ هستند – گونه‌ای که در آن تمام یا بیشتر نشان داده نمی‌شود و به این دلیل که در زبان‌های سامی رسانندهٔ اصلی معنا هستند برای این زبان‌ها مناسب است. از میان این خطوط می‌توان به ، ، ، ، و اشاره کرد.
 زبان‌های سامی به علت غیرترکیبی‌شان قابل توجه‌اند. در این زبان‌ها ریشه‌ها، خود تکواژ یا واژه نیستند، بلکه تعدادی (معمولاً سه) هم‌خوان منفردند که واژگان با افزودن واکه‌ها و دیگر هم‌خوان‌ها به این ریشه‌ها ساخته می‌شوند. برای مثال در عربی از ریشهٔ ک-ت-ب، واژگان کتاب، کُتُب، کاتب، کُتّاب یَکتُبُ و … ساخته می‌شوند. 
 شباهت عبری، عربی و آرامی از قرون میانه توسط همهٔ محققان پذیرفته شده بود. این زبان‌ها به علت تعامل با کشورهای و از طریق برای محققان شناخته‌شده بودند و تحلیل تطبیقی‌ای از این سه زبان در ۱۵۳۸ توسط به لاتین منتشر شد. دو قرن بعد، شباهت‌های این سه زبان و را نشان داد. با این حال هیچ‌یک از این دو محقق این زبان‌ها را «سامی» نخواندند.
 عبارت «سامی» توسط اعضای مکتب تاریخ‌نگاری گوتینگن، ابداع شد. یوهان گوتفرید آیشهورن این عبارت را از روی نام سام، یکی از سه پسر نوح در سفر پیدایش، ایجاد کرد. پیشتر این زبان‌ها در ادبیات علمی اروپایی به عنوان «زبان‌های شرقی» شناخته می‌شدند. 
 دربارهٔ منشأ زبان‌های سامی دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد:
 
 
 
 عربی اکنون از تا ، و از تا زبان اکثریت است. زبان است. زبان یکی از نوادگان ، گونه‌ای از ، است. الفبای مالتی نوین بر بنیان نهاده شده و مالتی تنها زبان سامی رسمی در است.
 برخی زبان‌های سامی، زبان ادبیات مقدس بعضی از ادیان بزرگ جهانند: (عربی)، (عبری و آرامی)، کلیسای سریانی (سریانی)، مسیحیت اتیوپیایی ( )، 
 شش گروه کاملاً بحث‌برانگیز در درون زبان‌های سامی وجود دارد: ، ، ، ، ، و .
 
 به دلیل منشأ مشترک زبان‌های سامی، آن‌ها واژگان و ریشه‌های مشترک بسیاری دارند. برای نمونه:
 دولت نیرومند ، سرزمین‌های آباد و متمدن سامی‌نشین آن روزگار را، از تا فراسوی ، متصرف شد و مدتی چند برآن‌ها حکومت کرد. از سوی دیگر تسلط ایرانیان بر دنیای متمدن و اقوام متعددی که اجباراً با یکدیگر در نزاع بودند، استقراری به وجود آورد که در سایه آن، مردمان توانستند به فرهنگ و پدیده‌های آن بپردازند و روابط انسانی را در میان خویش گسترش دهند؛ و نیز سیاست هخامنشیان با اقوام سامی‌نژاد، خاصه یهودیان، آنچنان بود که ایشان را به سوی خود جلب می‌کرد. احترام تقدس‌آمیز یهودیان نسبت به سخت معروف است. به دلیل آن استقرار و این روابط دوستانه، مقدار واژه‌هایی که در زمان هخامنشی و اوائل به ادبیات راه یافته بسیار فراوان‌تر از کلمات قرضی در دوران‌های دیگر است. از آنجا که ادبیات و دین یهود در میان بسیاری از اقوام کهن رواج یافته بود، کلمات فارسی از این راه توانستند به دیگر زبان‌های سامی نیز نفوذ کنند. این انبوه کلمات فارسی، بی‌تردید میراث زبان آرامی شاهی است که برای دیگر لهجه‌های سامی به جای مانده‌است.
علاوه بر این دسته کلمه، گروه عظیمی نیز در دوران‌های بعد مستقیماً از راه پارسی باستان و پهلوی اشکانی و و حتی به زبان‌های آرامی رفته‌اند، زیرا روابط ایران با سامی‌ها در هیچ‌یک از دوران‌های تاریخ قطع نگردیده‌است. برخی از کلمات فارسی معرب نیز از راه زبان‌های آرامی به عربی رفته‌اند، نه مستقیماً از زبان فارسی.
{"title": "زبان‌های سامی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%B3%D8%A7%D9%85%DB%8C&oldid=34836284", "language": "fa"}