: حکم ظاهری به صحّت عملی که شخص از انجام آن عمل، فارغ شده است؛ به عنوان مثال: اگر مکلّف خواند و بعد از اتمام نماز، در اجزاء یا شرائط آن نماز از نظر صحّت شکّ کرد، قاعده فِراغ، حکم ظاهری صحّت نماز را برای این شخص اثبات می‌کند. 
 : حکم ظاهری به اتیان جزء مشکوک پس از تجاوز از محلّ آن؛ به عنوان مثال: اگر مکلّف در نمازش شکّ کند که آیا را به جا آوره است یا نه؟ قاعدهٔ تجاوز، حکم ظاهری به اتیان رکوع را برای او جعل می‌کند. 
بنابراین، فرق اجمالی این دو قاعده، بنابر آن که دو قاعدهٔ مستقلّ باشند، آن است که مورد قاعده فراغ، شکّ در صحّت جزء آورده شده است، امّا مورد قاعده تجاوز، شکّ در اصل آوردن جزء است.
{"title": "قاعده فراغ و تجاوز", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D9%87_%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%BA_%D9%88_%D8%AA%D8%AC%D8%A7%D9%88%D8%B2&oldid=33154919", "language": "fa"}