یا در رایانه‌ای به مجموعه قوانینی گفته می‌شود که چگونگی را قانونمند می‌کند. نقش پروتکل در مانند نقش برای است. برای مطالعۀ یک کتاب نوشته‌شده به فارسی باید خواننده شناخت مناسبی از زبان فارسی داشته باشد. برای ارتباط موفقیت‌آمیز دو دستگاه در شبکه، باید هر دو دستگاه از یک پروتکل یکسان استفاده کنند.
 اصطلاح در زمینه تبادل داده ها اولین بار در یک تفاهم‌نامه استفاده شد. تفاهم‌نامه‌ای که با عنوان توسط راجر اسکانتلبوری و کیت بارتلت در آوریل 1967 نوشته شده است . 
 در ،در سال 1969، شروع ارتباط هاست به هاست با پروتکل 1822 بود که نحوه ی انتقال پیام به یک IMP را تعریف می کرد. برنامه کنترل شبکه برای ARPANET برای اولین بار در سال 1970 اجرا شد. رابط NCP با پیاده سازی سطح بالاتر به اجازه می تا در سراسر ARPANET متصل شود.این یک نمونه ی اولیه از مفهوم لایه بندی بود. 
 تحقیقات شبکه در اوایل دهه 1970 توسط و منجر به تدوین (TCP) شد. مشخصات &nbsp; آن توسط Cerf با Yogen Dalal و Carl Sunshine در دسامبر 1974 نوشته شده است ، درحالی که هنوز که یک طراحی یکپارچه است.
 گروه کاری شبکه بین المللی با یک استاندارد اتصال موافقت کرد که در سال 1975 به CCIT ارائه شد اما توسط ITU یا ARPANET پذیرفته نشد. تحقیقات بین المللی ، علی الخصوص کارهای Rémi Després ، به توسعه استاندارد ، مبتنی بر توسط ITU-T در 1976 ، کمک کرد. تولیدکنندگان رایانه پروتکل های اختصاصی مانند معماری شبکه سیستم ها ی (IBM(SNA ،شرکت تجهیزات دیجیتال DECent و سیستم های شبکه زیراکس را ایجاد کردند . 
 ساختار TCP به عنوان پشته پروتکل مدولار دوباره طراحی شد. در اصل به آن در سال 1982 در SATNET و در ژانویه 1983 بر روی ARPANET نصب شد. همانطور که در &nbsp; و &nbsp; ذکر شده است ،توسعه ی یک مجموعه پروتکل کامل تا سال 1989، پایه و اساس رشد به عنوان یک مجموعه پروتکل جامع به عنوان جزء اصلی در حال ظهور بنا نهاد. 
 کار بین المللی در مورد یک مدل مرجع برای استانداردهای ارتباطی منجر به که در سال 1984 منتشر شد. برای مدتی در اواخر دهه 1980 و اوایل دهه 1990 ، مهندسان ، سازمان ها و کشورها درمورد اینکه کدام استاندارد ، مدل OSI یا مجموعه پروتکل اینترنت ، بهترین و قوی ترین شبکه های رایانه ای را ایجاد می کند ، به دو قطب تقسیم شدند. 
 اطلاعاتی که از طریق شبکه یا رسانه های دیگر بین دستگاه ها رد و بدل می شوند ، طبق قوانین و قراردادهایی اداره می شوند که می توانند در جزئیات پروتکل ارتباطات تنظیم شوند. ماهیت ارتباطات ، داده های واقعی رد و بدل شده و هرگونه رفتار محور ، توسط این مشخصات(جزئیات پروتکل ارتباطات) تعریف می شود. در سیستم های محاسبات دیجیتال ، قوانین را می توان با و . پروتکل ها برای ارتباط الگوریتم ها یا زبان های برنامه نویسی برای محاسبات هستند. 
 سیستم عامل ها معمولاً مجموعه ای از فرایندهای هماهنگ را در اختیار دارند که داده های مشترک را برای برقراری ارتباط با یکدیگر دستکاری می کنند. این ارتباط توسط پروتکل های قابل درک اداره می شود ، که می توانند در خودِ کد فرآیند قرار گیرند. در مقابل ، چون وجود ندارد ، سیستم های ارتباطی باید با استفاده از یک مشترک با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. انتقال لزوماً قابل اعتماد نیست و ممکن است سیستم های متفاوت از سخت افزار یا سیستم عامل های مختلفی استفاده کنند.
 برای پیاده سازی پروتکل شبکه ، ماژول های پروتکلِ نرم افزار با یک چارچوب پیاده سازی شده روی سیستم عامل ماشین ارتباط برقرار می کنند. این چارچوب عملکرد شبکه سیستم عامل را پیاده سازی می کند. وقتی الگوریتم های پروتکل به زبان برنامه نویسی قابل حمل بیان می شوند ، ممکن است نرم افزار پروتکل از مستقل شود. معروف ترین چارچوب ها مدل و .
 در زمان توسعه اینترنت ، به عنوان یک طراحی موفق برای طراحی کامپایلر و سیستم عامل اثبات شده بود و با توجه به شباهت های بین زبان های برنامه نویسی و پروتکل های ارتباطی ، برنامه های شبکه یکپارچه در ابتدا به پروتکل های همکاری تجزیه می شدند. این باعث ایجاد مفهوم پروتکل های لایه ای می شود که امروزه پایه ی طراحی پروتکل را تشکیل می دهد. 
 سیستم ها معمولاً از یک پروتکل تکی برای انتقال داده استفاده نمی کنند. بلکه از مجموعه ای از پروتکل ها استفاده می کنند ، که بعضاً نامیده می شود. برخی از شناخته شده ترین مجموعه های ، IPX / SPX ، ، AX.25 و AppleTalk هستند .
 پروتکل ها را می توان بر اساس عملکرد در گروه ها تقسیم کرد ، به عنوان مثال ، یک گروه از . ویژگی ها بر روی لایه ها ترسیم می شوند ، هر لایه یک کلاس متمایز از مشکلات مربوط به خود را حل می کند. به عنوان مثال: برنامه های کاربری ، حمل و نقل ، اینترنت و توابع رابط شبکه. برای انتقال پیام ، باید از هر لایه یک پروتکل انتخاب شود. انتخاب پروتکل بعدی با ادامه دادن پیام با انتخاب پروتکل برای هر لایه انجام می شود. 
 دستیابی به داده ها از طریق شبکه، تنها بخشی از مشکل یک پروتکل است. داده های دریافت شده باید ارزیابی شود ، بنابراین یک پروتکل باید شامل قوانینی باشد که داده را توصیف می کند. این نوع قوانین بیان کننده ی ارتباط است. قوانین دیگر تعیین می کنند که آیا داده ها برای زمینه ای که در آن مبادله انجام می شود ، معنی دار هستند یا خیر.این نوع قوانین بیان کننده ی ارتباطات است.
 پیام ها برای برقراری ارتباط در سیستم های ارتباطی ارسال و دریافت می شوند. بنابراین پروتکل ها باید قوانین حاکم بر انتقال را مشخص کنند. به طور کلی ، بسیاری از موارد زیر باید مورد توجه قرار گیرند:
{"title": "پروتکل ارتباطات", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%AA%DA%A9%D9%84_%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%A7%D8%B7%D8%A7%D8%AA&oldid=32682159", "language": "fa"}