بندهای قیدی یکی از انواع در زبان هستند. دو نوع دیگر، و هستند.
 بندهای قیدی ازجمله بندهای پیرویی هستند که در جملات مرکب ظاهر می‌شوند و توصیفگر بند پایه‌اند. این بندها با کلمات ربطی مانند «زیرا، وقتی‌که، تا، که، چون، اگر، درنتیجه» و نظایر آن به‌کار می‌روند و بیانگر ارتباط زمانی، علّی، شرطی و نظایر آن میان دو فعل (یا دو بند) هستند؛ مانند مثال‌های زیر:
 
 بندهای قیدی افزوده‌هایی هستند که به عنوان توصیفگرهای قیدی یا قید جمله عمل می‌کنند و از آنجا که افزوده‌ها اجباری نیستند بنابراین می‌توانند حذف شوند.
 زبان‌های مختلف با استفاده از سه شیوه می‌توانند بندهای قیدی را نشان دهند: تکواژهای پیروساز، صورت‌های فعلی خاص، و توالی کلمات. زبان فارسی از شیوه نخست بهره می‌برد.
 در زبان فارسی بندهای قیدی در دو جایگاه آغازی و پایانی واقع می‌شوند. مثال:
 
 اما گرایش غالب بندهای قیدی فارسی به قرار گرفتن در جایگاه آغازی است.
 
 راسخ‌مهند، محمد و سلیمیان، رقیه: توالی بندهای قیدی در زبان فارسی. در: ادب‌پژوهی. شماره سی‌ودوم. تایستان ۱۳۹۴. صص۱۹۶–۱۷۷.
{"title": "بند قیدی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%D9%86%D8%AF_%D9%82%DB%8C%D8%AF%DB%8C&oldid=20338858", "language": "fa"}