در ذات خود ناهمگون است؛ زیرا از جملهٔ کشورهایی است که مردمانش دارای ریشه‌های چندفرهنگی‌اند. اروگوئه دارای میراثی ارزشمند از سنّت‌های هنری و ادبی، به‌ویژه به‌نسبت اندازهٔ کوچک خود است. حضور فاتحان متناوب و ، و مهاجران ناهمگون – ایتالیایی، آلمانی، سوئیسی، روس، یهودی، ارمنی و غیره – منجر به پدید آمدن سنّت‌هایی شده که این جمعیت متنوع را با مردم بومی یا ساکنان « » (Charrúa) یکپارچه ساخته‌است. در اروگوئه خرابه‌ها و قلعه‌هایی با قدمت چندین قرن وجود دارد که متعلق به دوران استعمار بوده‌اند. شهرهای اروگوئه میراث معماری ارزشمندی را دربردارند، و شماری از نویسندگان و هنرمندان و موسیقی‌دانان را در خود پرورش داده‌اند. « » و « » مهم‌ترین نمونه‌های تأثیر فرهنگ آفریقایی از طریق بردگان، در کنار تأثیر باورهای دینی هستند. سنّت‌های در نوشیدنی ملی « » مشاهده می‌شود. موسیقی محلی و محبوب اروگوئه نه‌تنها در ریشه‌های ، بلکه در نیز با اشتراک دارد.
 نقاشان مشهور اروگوئه‌ای شامل مانند ، مانند ، بومی‌گرایانی مانند ، مانند و ، انتزاعی‌کارانی مانند ، و بسیاری دیگر است.
 مجسمه‌سازان مشهور اروگوئه‌ای شامل واقع‌گرایانی مانند ، ، و و همچنین مجسمه‌سازان معاصر مانند ، ، ، ، و (خالق اثر مشهور که به‌عنوان «اثر حجمی قابل زندگی»، شهرتی جهانی دارد) است.
 اروگوئه‌ای‌ها از موسیقی‌هایی مانند و و ، و همچنین قالب‌های محلی مانند و و لذت می‌برند. تانگو و کاندومبه از سوی به‌عنوان بشر شناخته و ثبت شده‌اند. سالانهٔ اروگوئه رویدادی بزرگ با بسیاری ویژگی‌های منحصر به فرد است که آن را از کارناوال‌های کشورهای همسایه متمایز می‌سازد. سبک‌های موسیقی و و و دیگر سبک‌های بین‌المللی از محبوبیت زیادی در اروگوئه برخوردارند.
 یکی از معروف‌ترین آثار اروگوئه ، نوشتهٔ (۱۸۷۱–۱۹۱۷) است. این کتاب که در سال ۱۹۰۰ منتشر شده‌است، نیاز به حفظ ارزش‌های در بحبوحهٔ پیشرفت‌های مادی و فنی را مورد توجه قرار می‌دهد. (۱۸۷۵–۱۹۱۰) در خصوص نوشت که امروزه همچنان اجرا می‌شوند. (۱۸۵۵–۱۹۳۱) بر اساس سروده، که مهم‌ترین‌شان است. (۱۸۹۵–۱۹۷۹) و (۱۸۶۶–۱۹۱۴) نیز شاعران مهمی هستند. از جمله نویسندگان مدرن اروگوئه‌ای هم می‌توان (صاحب اثر «سر »)، (رمان‌نویس)، (منتقد اجتماعی)، و ماریو را نام برد.
 اروگوئه کشور است. این کشور دارای هیچ دین رسمی‌ای نیست و کلیسا و دولت از هم جدا هستند. آزادی مذهبی تضمین شده‌است. در حدود ۶۶ درصد از مردم اروگوئه هستند. اکثر مردم اروگوئه نوزادان خود را می‌دهند و در کلیسا ازدواج می‌کنند؛ اما در مواقع دیگر، کمتر به کلیسا می‌روند. یک جامعهٔ کوچک یهودی در وجود دارد (در حدود یک درصد از جمعیت) و نیز چند گروه (در حدود ۲ درصد از جمعیت). و ، ادیانی با ریشهٔ ، در حال حاضر سریع‌ترین را در اروگوئه دارند. چند سازمان تبلیغ مسیحیت نیز در اروگوئه وجود دارد.
 زبان رسمی اروگوئه است و تقریباً همهٔ مردم به همین زبان صحبت می‌کنند. در دنیای کسب و کار، متداول است؛ هرچند یک زبان اقلیت به‌شمار می‌رود؛ همچنان‌که زبان‌های فرانسوی و ایتالیایی نیز. زبان‌های دیگر، شامل و (ترکیبی از زبان‌های اسپانیایی و پرتغالی) است، که هر دو در مناطق شمالی کشور در نزدیکی مرز مورد استفاده‌اند.
 اروگوئه‌ای‌ها از لحاظ میزان مصرف ، فقط همسایه‌های آرژانتینی‌شان را رقیب خود می‌بینند. عمده‌ترین مصرف گوشت گاو در آمریکای جنوبی، در تهیهٔ غذایی با نام است. غذاهای ملّی اروگوئه عبارت‌اند از (دیس گوشت گاو)، (ساندویچ بزرگ استیک)، و . این آخری به‌دلیل مهاجرت شمار زیادی از ایتالیایی‌ها به اروگوئه در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم میلادی است. غذاهای دیگر اروگوئه‌ای شامل (یک نوع پخته‌شده با ، پوست پرتقال و ) و (نوعی ) است. اروگوئه‌ای شامل ( )، (سوسیس تند در رول )، و ( کوچک) است. نوشیدنی‌های متداول در اروگوئه شامل ، ، (مخلوطی از و )، و « » (بخشی و بخشی شراب سفید) است.
 پژوهش‌ها نشان می‌دهد که تقریباً یک‌سوم افراد بالغ در اروگوئه مصرف می‌کنند. در تاریخ یکم مارس ۲۰۰۶، قانونی به مرحلهٔ اجرا درآمد که بر اساس آن، در همهٔ فضاهای سرپوشیدهٔ عمومی در اروگوئه، از جمله رستوران‌ها و ممنوع شد. این قانون در نوع خود، یکی از سختگیرانه‌ترین قانون‌ها در جهان، و سختگیرانه‌ترین قانون در آمریکای لاتین است. جریمهٔ صاحبان کسب و کارهایی که اجازهٔ استعمال دخانیات را بدهند، ۱٬۱۰۰ دلار آمریکا یا سه روز بسته شدن است. یک نظرسنجی نشان داد که ۷۰ درصد از افراد سیگاری از این قانون حمایت می‌کنند. ، رئیس‌جمهور وقت اروگوئه در زمان تصویب این قانون، یک پزشک متخصص بود.
{"title": "فرهنگ در اروگوئه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D8%B1%D9%88%DA%AF%D9%88%D8%A6%D9%87&oldid=33577988", "language": "fa"}