(زاده شهریور ۱۳۱۷ در – درگذشته ۳۰ بهمن ۱۳۶۷ در ) مترجم، و از مدیران فرهنگی دوره بود. از کارهای چشمگیر او می‌توان به گسترش فعالیت‌های اشاره کرد. 
 فیروز شیروانلو، شهریور ۱۳۱۷، در مشهد متولد شد. پدرش رضا شیروانلو، از عالی‌رتبهٔ و مادرش شریعه مقدم ابراهیم‌لو، زنی تحصیل‌کرده و فرهنگی بود. پدربزرگ مادری فیروز، اهل بود که در پی رخداد در ۱۹۱۷ به همراه خانواده خود به ایران کوچ کرد و در مشهد ساکن شد. فیروز خردسال بود که به‌واسطهٔ شغل سرهنگی پدرش، رهسپار تهران شد و به خانه‌ای در نزدیکی (خیابان «انقلاب اسلامی» کنونی) زندگی کردند. او تحصیل مقدماتی خود را در مدرسهٔ منوچهری تهران گذراند. بعدها برای گذران راهی کالج آمریکایی تهران ( ) شد. فیروز از همان کودکی به و علاقه نشان می‌داد و به‌همین‌دلیل، هم‌زمان با تحصیلات دانشگاهی، در کلاس‌های خصوصی نقاشی زیر نظر استاد در خیابان منوچهری تهران، شرکت می‌کرد.
 در سال ۱۳۳۷ برای ادامهٔ تحصیل در رشته کمتر شناخته شده راهی در شهر در شد. پس از دو سال به عضویت درآمد. فیروز شیروانلو از دانشجویان فعال فدراسیون دانشجویان مقیم انگلستان بود و در ۱۳۴۲ عضو هیئت اجراییه و دبیر اول این فدراسیون بود. او که به جبههٔ گرایش یافته بود، در انگلستان با افرادی نظیر جمشید انور، و نزدیک شد. وی در سال ۱۳۴۴ به همراه پرویز نیکخواه برای بررسی شرایط مبارزه به ایران بازگشت. فیروز شیروانلو ابتدا مدتی را در کتابخانهٔ کرد تا اینکه با معرفی دوستی، راهی بزرگ‌ترین شرکت انتشاراتی آن روز ایران ( ) شد. شیروانلو به‌عنوان هنری این نشریه به فرانکلین پیوست. همزمان با همفکران خود به ایجاد شورش بر ضد نظام پادشاهی ایران کوشش می‌کرد. 
 بامداد ۲۱ فروردین ۱۳۴۴ محمدرضا شاه از یک نافرجام جان سالم به‌در برد. ، و عضو ، اقدام به ترور شاه کرد. در پی این رویداد دولت وقت، در روز ۸ اردیبهشت اعلام کرد حادثهٔ ترور به شاه از سوی هوادار طراحی شده و از پرویز نیکخواه، احمد منصوری، احمد کامرانی، محسن رسولی، منصور پورکاشانی و فیروز شیروانلو به‌عنوان متهمان این پرونده نام برد. ارتباط ترور شاه با این جمع پس از سال‌ها هنوز در هاله‌ای از ابهام است. زیرا این افراد هرگز طرحی برای ترور محمدرضا شاه نداشتند. هرچند شیروانلو و دوستانش جز احمد منصوری که در دیدار با شاه بر دخالت در ماجرا تأکید و به آن افتخار کرد هرگز دخالت در ترور را نپذیرفتند، اما در اعترافاتشان به برخی تلاش‌ها برای تشکیل یک گروه به‌منظور امکان‌سنجی مبارزات اذعان کردند. در ۱۴ مهر ۱۳۴۴ در کیفرخواست صادره، برای چهار تن از متهمان، درخواست و برای ده نفر دیگر که فیروز شیروانلو نیز در میانشان بود درخواست سه تا ده سال زندان کرد. پس از بیست جلسه محاکمه، دادگاه در ۱۱ آبان همان سال رأی داد که دو نفر به اعدام، یک نفر به ، نُه نفر به از شش ماه تا هشت سال محکوم شدند و دو نفر از اتهامات تبرئه شدند. فیروز شیروانلو که به یک سال زندان محکوم شده بود در ۲۴ آذر ۱۳۴۴، به حکم دادگاه تجدیدنظر به پنج سال زندان محکوم شد. 
 وی در زندان، دست‌به‌کار فرهنگی زد و یکی از کتاب‌هایی را که از انگلستان آورده بود، با نام نوشتهٔ را کرد. فیروز شیروانلو نهایتاً روز ۵ آبان ۱۳۴۵ از زندان آزاد شد.
 شیروانلو پس از چند سال، شرکتی به نام «نگاره» را تأسیس کرد و از تعدادی از طراحان جوان از جمله ، ، ، و که از فرانکلین با آن‌ها آشنایی داشت دعوت به کار کرد. در آنجا کارهایی را برای شرکت نفت انجام می‌داد و برای پوسترهای سینمایی سفارش می‌گرفت.
 آشنایی شیروانلو با کانون از سفارش چند کتاب به مؤسسه نگاره آغاز شد. به‌تدریج کانون کتاب‌های بیشتری را برای کودکان و نوجوانان به چاپ رساند و تصویرگری برخی از کتاب‌ها را به شرکت نگاره و فیروز شیروانلو سپرد و پس از مدتی وی مدیر انتشارات کانون شد. استخدام نخبگان در کانون، کار شیروانلو بود. او برای پیشرفت ادبیات کودکان از کسانی چون ، ، ، ، ، و دعوت به همکاری کرد. فیروز شیروانلو در کانون، نخست به کار انتشار کتاب‌های مصور کودکان پرداخت. سپس فکر ساختن کتابخانه‌های مدرن و مجهز کودک در مناطق محروم شهر تهران و بعد شهرستان‌ها را عملی کرد و در نهایت مرکز سینمایی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را راه اندازی نمود. با پشتیبانی شیروانلو، فیلم‌هایی چون " " عباس کیارستمی و " " و "بَدبَده و داستان پسری که می‌پرسد" ساخته شدند. 
 شیروانلو پس از کانون به رفت و مشاور هنری این دفتر شد. تا هنگام سیروس طاهباز جانشین او در کانون شد. او در این دوره با توجه به جایگاه و بودجه‌ای که در اختیار داشت رویهٔ پیشین در کانون را تداوم بخشید. در شکل‌گیری موزه‌های ، ، و سهم عمده‌ای داشت و با برگزاری نمایشگاه‌های بسیار در حوزهٔ از هنر معاصر ایران حمایت شایان توجهی می‌کرد. برای پشتیبانی از هنرمندان جوان و پر کردن موزه‌های تازه، آثار آنان را خرید و آنان را به نمایشگاه‌های جهانی فرستاد که شناخته‌شده‌ترین آن، برپایی نمایشگاه هنرمندان معاصر ایرانی در شهر بال بود. همزمان آثار هنری سرشناس جهانی برای موزه‌ها خرید. او در این مجموعه نمایشگاه‌های فراوانی را برای جوانان علاقه‌مند برگزار کرد. یکی دیگر از اقدامات ارزندهٔ شیروانلو در این دوران تأسیس بود. همچنین را برای گردهمایی هنرمندان و روشنفکران به‌راه انداخت و کارگاه‌های فراوانی را برای نمایش و آموزش هنر برگزار کرد. 
 با اوج‌گیری مبارزات آزادی‌خواهانه در همراهی با انقلابیون وارد عمل شد. همراه با نویسندگان و ویراستاران فرهنگسرای نیاوران، بیانیه‌ای در حمایت از معترضان منتشر کرد و نام فرهنگسرای نیاوران را به «نیما» تغییر داد. پس از انقلاب و با تعطیلی فرهنگسرا به یاری همسرش و با چند دست به تولید زد. 
 فیروز شیروانلو در سال‌های پایانی عمر تلاشش را برای تدوین رشته‌های فلسفه، جامعه‌شناسی و هنر آغاز کرد و برابرهای فراوانی را برای آسان‌سازی کار برگردان به مترجمان این زمینه‌ها هدیه کرد. او در سال‌ها پایانی زندگی خود، تقریباً بی‌هیچ پشتوانهٔ محکم مالی، دست به نگارش و تدوین چند فرهنگ و زد.
 شیروانلو پس از دوره‌ای بیماری سخت در ۳۰ بهمن ۱۳۶۷ از دنیا رفت. 
 برخی از نوشته‌های فیروز شیروانلو:
{"title": "فیروز شیروانلو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%84%D9%88&oldid=33709826", "language": "fa"}