(به : ) (یا )‏ به دوره‌ای از گفته می‌شود که در اوایل یا در خلال بخشی از دوره قرار داشت.
 عصر مدرنِ اولیه در تاریخ فلسفه شاهد شکل‌گیری جنبشی مترقی‌خواه در تفکر غرب بود. نظریه‌ها و گفتمان‌ها، ذهن و ماده، فرا طبیعت و زندگی مدنی در این عصر مورد بررسی قرار گرفتند. فلسفه مدرن اولیه بلافاصله بعد از قرون وسطی که بعضاً از آن با عنوان «دوران تاریکی» یاد می‌شود آغاز گردید. معمولاً تصور براین است که این فلسفه از قرن شانزدهم تا هجدهم میلادی را در بر می‌گیرد، هرچند برخی فیلسوفان و تاریخ نویسان ممکن است آغاز آن را به دوره اندکی پیشتر نسبت دهند. فیلسوفان تأثیر گذار در این عصر شامل دکارت، لاک، هیوم و کانت بوند که همه کسانی‌که نقش اساسی در درک امروزی فلسفه دارند.
 در تاریخ فلسفه حدوداً بین سال‌های ۱۵۰۰–۱۷۸۹ میلادی را در بر می‌گیرد، در حالی‌که بر چسب «فلسفه مدرن اولیه» به‌طور معمول برای اشاره به یک دوره زمانی کوتاه‌تر است. 
 این اصطلاح به‌طور خاص برای اشاره به و به کار می‌رود که اغلب با رنه دکارت آغاز می‌گردد. فیلسوفان قرن هفدهم میلادی که در این‌چنین تحلیل‌هایی مد نظر قرار می‌گرفتند عبارت اند از: ، ، ، و . قرن هجدهم میلادی که اغلب بنام عصر روشن‌گری معروف است شامل شخصیت‌های مدرن اولیه‌ای چون ، و بود. 
 این اصطلاح بعضاً دوره گسترده‌تری را دربرگرفته و متفکرین اولیه از قرن شانزدهم میلادی چون ، ، ، و را شامل می‌شود. برخی از تعاریف، محدودهٔ متفکرین دوره «مدرن اولیه» را گسترده‌تر نموده تا متفکرینی چون ، و را نیز شامل گردد. براساس گسترده‌ترین تعریف، گفته می‌شود که عصر مدرن اولیه با مرگ در ۱۸۰۴ میلادی به پایان رسید. بر اساس این تعاریف، دوره مدرن اولیه از آخرین فیلسوف دورهٔ رنسانس آغاز گردیده و تا آخرین روزهای عصر روشنگری نیز ادامه داشته‌است.
 بیشتر دانشمندان بر این باور اند که این دوره با اثر رنه دکارت با عنوان «تأملاتی بر فلسفه اولی» از ۱۶۱۴ میلادی در پاریس آغاز گردیده و با اثر خردمندانه فیلسوف آلمانی ایمانوئل کانت در دهه ۱۷۸۰ میلادی به پایان رسیده‌است. 
 متفکران گوناگون در آن عصر با چالش‌های فلسفی مختلفی مواجه بودند: تلفیق اصول فکری ارسطوگری کلاسیک و با در عرصه فناوری که در نتیجه بیداری ، و انقلاب نیوتن به‌میان آمده بود، تصویر جدیدی از کیهان که در آن قوانین جهانی ریاضی حرکت اشیای بی‌جان در کیهان را بدون دخالت چیز غیر-فیزیکی هدایت می‌کرد، به ویژه نحوه تفکر موجود در مورد ، و را به چالش کشید. در واکنش به آن، بیشتر فیلسوفانی که در عرصه تجربی پیشرفت داشتند، چشم‌اندازهای مختلف رابطه انسان با را کشف و به کمال رساندند. 
 رویدادهای مهم تاریخی که به‌طور عمیق افکار غرب را شکل داد شامل ، پیشرفت علوم مدرن و و جنگ‌های مدنی ناشی از آن بود. رابطه میان فلسفه و پژوهش علمی بسیار پیچیده بود، چون بیشتر دانش‌مندان عصر مدرن اولیه خود را فیلسوف می‌پنداشتند و این دو شاخه را باهم تلفیق می‌کردند. در نهایت این دو حوزه از هم جدا گردید. علی‌رغم این جداسازی دغدغه‌های و فلسفه معاصر در مورد قطعیت علمی پابرجا مانده‌است. 
 در دوره مدرن اولیه نیز در ایجاد نقش داشته‌است. در این عصر نظریه‌های فلسفی جدید مانند ، وجود مدنیت، و تفکر عقلانی مستقر شدند. تأکید جدی روی پیشرفت و گسترش ، که بر ارج می‌نهاد و کشف نحوه جست‌وجوی وجود داشت. 
 روشن‌گری، که از آن به نیز یاد می‌شود، جنبشی فلسفی بود که گسترهٔ ایده‌های اروپای قرن هجدهم را تحت سلطه خود داشت. این جنبش بر پایه اصلی بنا شده بود که می‌گفت تنها منبع حقیقی قدرت و مشروعیت است و هم‌چنین سایر اصولی که توسط این جنبش ترویج می‌گردید شامل آزادی، پیشرفت، مدارا، منافع مشترک، حکومتداری مشروطه و جدایی دولت از کلیسا بود. روشن‌گری بر مبنای تمرکز روی و و هم‌چنین شک روزافزون در مورد دینی تعریف شده بود. ایده‌های روشن‌گری باعث به چالش کشیده شدن سلطنت و کلیسا گردیده و پایه‌های دگرگونی سیاسی در قرون هجدهم و نزدهم میلادی را فراهم نمود. بر اساس یادداشت‌های تاریخ نگاران فرانسوی، عصر روشنگری از ۱۷۱۵ میلادی، یعنی سالی که وفات کرد آغاز گردیده و در سال ۱۷۸۹ میلادی، سال پایان یافت. طبق برخی از تاریخ نگاران معاصر، این عصر از دهه ۱۶۲۰ میلادی با تولد انقلاب علمی آغاز می‌گردد. با این حال، چندین نسخه متفاوت ملی از این جنبش در دهه‌های اول و دهه‌های اول ایجاد گردیده‌است.
 فیلسوفان انگلیسی و ، فیلسوف فرانسوی و فیلسوفان طبیعت‌گرای مشهور در شامل ، و از جمله فیلسوفان برجسته قرن هفدهم میلادی بودند که مقدم بر عصر روشن‌گری هستند. خاستگاه عصر روشن‌گری را اغلب به دهه ۱۶۸۰ میلادی در انگلستان، زمانی‌که اسحاق نیوتن کتاب « » (۱۶۸۶ میلادی) و جان لاک در اثر خود با عنوان « » (۱۶۸۹ میلادی) نوشتند، نسبت می‌دهند، دو اثری که زمینه را برای پیشرفت‌های بزرگ روشنگری در عرصه ، و فراهم نمودند. 
 عصر روشن‌گری آن‌گونه که گفته می‌شود، به نرمی تمامی اروپا را می‌روبید. دانش‌مندانی چون و نویسندگانی مانند در اواخر قرن هفدهم میلادی نظم موجود را به چالش کشیدند. اصول و نیوتن، جهان را بر مبنای اصول طبیعی تعریف نمود که مستقل از هرگونه منبع روحی بود. لوک پس از بی‌ثباتی سیاسی انگلستان، برای حق آزادی مردم در تغییر دادن دولتی که از حقوقی بنیادین مردم برای زندگی، آزادی و مالکیت دفاع نمی‌کرد، دادخواهی نمود. مردم نسبت به امکان وجود چنین خدای که تقدیر انسان‌ها را در جهنم پایان ناپذیر مقدر نموده و به حاکم مستبد قدرت حکومت کردن را می‌دهد بی باور شدند. این ایده‌ها اروپا را برای همیشه تغییر داد.
 اروپا در اواسط قرن هجدهم میلادی شاهد انفجاری از فعالیت‌های فلسفی و علمی بود که نظریات و عقاید دینی را به چالش کشید. و از پیشوایان این جنبش فلسفی بودند و برای یک جامعهٔ که بر استوار باشد، نه و الهیات کاتولیک، برای نظم مدنی جدید مبتنی بر و هم‌چنین برای علمی که بر پایه تجربه و مشاهده بنا شده باشد، دادخواهی می‌نمودند. که فیلسوف علوم سیاسی بود، مسئله را پیشکش کرد که با اشتیاق کامل از جانب تنظیم کنندگان پذیرفته شد.
{"title": "فلسفه اوایل مدرنیته", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87_%D8%A7%D9%88%D8%A7%DB%8C%D9%84_%D9%85%D8%AF%D8%B1%D9%86%DB%8C%D8%AA%D9%87&oldid=33498403", "language": "fa"}