نخستین لایحهٔ استخدام کشوری در بود که در ماه در ۵ فصل و ۷۴ ماده به تصویب رسید. این لایحه با مطالعهٔ مقررات استخدامی کشورهای پیشرفته تهیه شده بود. در این قانون مقرراتی پیش‌بینی شده بود که در نظام حقوقی ایران سابقه نداشت؛ از جمله جدا کردن تخلفات اداری از تخلفات عمومی و پایه‌گذاری دادرسی اداری برای رسیدگی به تخلفات اداری کارکنان دولت. در مورد عامیت، هر چند این مصوبهٔ به عنوان قانونی عام در زمینه استخدام دولتی وضع شده بود اما سال‌ها پس از آن قوانینی در مورد بخشی از مستخدمان دولت تصویب شد که از عامیت قانون کاست برای نمونه می‌توان قانون استخدام قضات ۱۳۰۶، قانون استخدام پزشکان ۱۳۲۸، قانون استخدام پرستاران ۱۳۲۶ را نام برد.
 البته قانون استخدام کشوری ۱۳۰۱ با اینکه نخستین لایحهٔ استخدام کشوری در بود، نخستین قانونی نبود که در مورد کارکنان دولت به تصویب می‌رسید بلکه در سال قانونی زیر نام قانون وظایف (۱۳۲۶ قمری) وضع شده بود که مربوط به پرداخت حقوق وظیفه به بازماندگان صاحب حقوق دیوان (کارکنان دولت) می‌شد.
{"title": "قانون استخدام کشوری ۱۳۰۱", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%AE%D8%AF%D8%A7%D9%85_%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1%DB%8C_%DB%B1%DB%B3%DB%B0%DB%B1&oldid=26552741", "language": "fa"}