یا کسی است که پس از گذراندن دورهٔ ویژهٔ کیهان‌نوردی متناسب، به بیرون از جو کره زمین سفرکرده باشد. 
 این واژه معمولاً برای فضانوردان حرفه‌ای بکار می‌رود، اما به‌طور کلی به افرادی که به نحوی به فضا سفر کرده‌اند نیز گفته می‌شود؛ مثلاً دانشمندان، پژوهشگران، خلبانان و حتی گردشگران فضایی که تجربه سفر به فضا را داشته باشند، فضانورد تلقی می‌شوند. گاهی بنا بر برخی از تعریف‌ها حتی سرنشین یا سرنشینان بعضی از موشک-هواپیماها مانند را هم می‌توان فضانورد دانست.
 تاکنون بیش از ۵۵۰ فضانورد به فضا سفر کرده‌اند؛ پانصدمین فضانوردی که به فضا رفت فضانورد آمریکایی بود. و رکوردهای ماندن در فضا «در یک دیدار» از یک سال هم گذشته‌است. رکوردهای ماندن در فضا برای یک فضانورد «در چند دیدار» بیش از ۸۰۰ روز است.
 بر اساس تعریف (FAI)، پرواز در ارتفاع بالاتر از یکصد کیلومتر «سفر فضایی» محسوب می‌شود. ارتفاع ۱۰۰ کیلومتری از سطح متوسط دریاها را مرز بین و یا به اصطلاح « » نامیده‌است. در ارتفاع بیشتر از خط کارمن، غلظت به دلیل افزایش ناگهانی و شدید دما به قدری کاهش می‌یابد که می‌توان از ناشی از برخورد مولکولهای جو با شیء پرنده صرف‌نظر کرد. از دیگر سو بر اساس تعریف ، فردی که قادر باشد در ارتفاعی بیش از ۸۰ کیلومتر از سطح زمین پرواز کند، مفتخر به کسب عنوان فضانوردی خواهد شد. این ارتفاع جایی است که لایه تمام می‌شود. 
 مهندسان طراح هنگام طراحی یا شبیه‌سازی بازگشت اجرام به جو زمین، گذر از ارتفاع ۱۲۰ کیلومتری را عبور از مرز جو به فضا در نظر می‌گیرند. سرعت بسیار زیاد اجسام در بازگشت به جَو دلیل این انتخاب است. در سرعت‌های بسیار زیاد، جو رقیق در فاصله بین ارتفاع ۱۲۰ تا ۱۰۰ کیلومتری، نیروی پسای اتمسفری قابل توجهی تولید می‌کند. 
 تا تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۱۳، در مجموع ۵۳۲ نفر از ۳۶ کشور جهان در ارتفاع ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) یا بیشتر، که از آن‌ها ۵۲۹ نفر به مدار پایین زمین یا فراتر از رسیده‌اند. از این تعداد، ۲۴ نفر فراتر از سفر کرده‌اند.
 در فضا سگی به نام بود که در سال ، تنها یک ماه پس از پرتاب به فضا و آغاز رسمی عصر فضا، با فضاپیمای به مدار زمین پرتاب شد. از این پرواز برای آزمایش ارگان‌های زندهٔ بدن در مرحلهٔ پرتاب و شرایط بی‌وزنی و برای تکمیل سیستم‌های پشتیبانی حیات در اولین فضاپیمای سرنشین‌دار استفاده شد. فضاپیمای اسپوتنیک-۲ حامل لایکا برای بازگشت به زمین طراحی نشده بود، و لایکا مدتی پس از پرتاب در مدار زمین جان سپرد. 
 کیهان‌نورد بود که روز ۲۳ فروردین ۱۳۴۰ با فضاپیمای به فضا رفت و در طول ۱۰۸ دقیقه یک دور مدار زمین را پیمود.
 مقالهٔ اصلی: کیهان‌نورد زن روسی است که در روز ۱۶ ژوئن ۱۹۶۳ میلادی (برابر ۲۶ خرداد ۱۳۴۲) با فضاپیمای به فضا رفت و نزدیک به سه روز در فضا بود. او همچنین نخستین فرد غیرنظامی فضانورد جهان است زیرا پس از انجام پرواز فضایی خود بود که به پیوست.
 فضانورد است که طی مأموریت در ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۶۹ میلادی بر روی گام نهاد. فضاپیمای ماه‌نشین مأموریت بیش از ۲۱ ساعت روی سطح ماه قرار داشت که در طول آن آرمسترانگ و فضانورد همکارش بیش از دو ساعت و نیم روی سطح ماه به کار و نصب دستگاه‌های گوناگون پرداختند.
 کیهان‌نورد است که در ۷ شهریور (۷ برج سنبله) سال ۱۳۶۷ (۲۹ اوت سال ۱۹۸۸) با تی‌ام ۶ به فضا رفت و به مدت ۹ روز به همراه فضانوردان دیگر در به پژوهشهای اخترفیزیکی، پزشکی و بیولوژیکی پرداخت.
 ، بازرگان و مهندس بود که با پرداخت حدود ۲۰ میلیون دلار در ۸ آوریل سال ۲۰۰۱ میلادی با فضاپیمای روسی سایوز تی‌ام ۳۲ به فضا رفت و به مدت ۷ روز و ۲۲ ساعت در در مدار زمین اقامت داشت.
 و ، و مهندس ایرانی است که با پرداخت حدود ۲۰ میلیون دلار با فضاپیمای روسی در روز ۲۷ شهریور ۱۳۸۵ به مدار زمین رفت و اقامت ۱۱ روزهٔ خود را در آغاز کرد. انوشه انصاری ترجیح می‌دهد در مورد سفر فضایی خود از عنوان «فضانورد همراه» به جای واژهٔ «گردشگر فضایی» استفاده کند.
 شاهزاده ، فرزند (در آن زمان ولیعهد )، اولین عربی بود که در سال با آمریکا به مدار زمین رفت.
 
 به مدت ۴ روز و ۲۳ ساعت توسط کیهان‌نورد روسی از ۱۴ تا ۱۹ ژوئن ۱۹۶۳ با فضاپیمای انجام شد.
 رکورد متعلق به فضانورد - و فضانورد است. وی ۷ پرواز فضایی را در پرونده خود ثبت کرده‌است.
 رکورد متعلق به است. (و سابق) به مدت ۳۶۴۴ روز حضور بی‌وقفهٔ فضانوردان را در تضمین کردند. این دوره از ۵ سپتامبر ۱۹۸۹ آغاز و در ۲۹ اوت سال ۱۹۹۹ به پایان رسید.
 رکورد متعلق به و فضانوردان است. آن‌ها در مأموریت پس از فرود بر ماه در ۱۱ دسامبر ۱۹۷۲، به مدت ۷۴ ساعت و ۵۹ دقیقه و ۴۰ ثانیه بر سطح ماه ماندند.
 رکورد متعلق به فضانوردان مأموریت است. فضاپیمای آن‌ها در ۱۵ آوریل ۱۹۷۰ در حالیکه به علت نقص فنی در حالت اضطراری بود، ۴۰۰٬۱۷۱ کیلومتر از زمین دور شد.
 
 طبق مقاله‌ای که در نشریه (به : ) آمده 
از جمله خطراتی که فضانوردان با آن مواجه هستند، تابش پرتوهای مضر را می‌توان نام برد که از خورشید و سایر ستاره‌ها ساطع می‌شود.
 مقالهٔ اصلی: فضانوردان در نخستین مأموریت‌های فضایی از غذاهای خشک و یخ‌زده استفاده می‌کردند. کپسول‌های فضایی آن‌ها برای تولید از بهره می‌بردند. آب به عنوان پیل‌های سوختی که با ترکیب و ، الکتریسیته تولید می‌کنند، در آن ناوهای فضایی به وفور در دسترس بود؛ بنابراین فضانوردان می‌توانستند در زمان صرف غذا با مخلوط کردن آب گرم و غذای خشک شده، وعده غذاییِ نه چندان دلچسبی را تهیه کنند. این غذاها چندان باب میل فضانوردان نبود و آن‌ها پس از چند روز از طعم و شکل این غذاها بیزار می‌شدند. 
 اما غذاهای فضایی امروزی شامل انواع متنوعی از غذاهای و شده آماده، ، و انواع هایند. گاهی هم تازه به راه پیدا می‌کند، اما باید در مدت زمان کوتاهی خورده شوند، چون در صورت فاسد شدن، همه پولی که بابت فرستادن آن‌ها به فضا صرف شده به هدر می‌رود.
 برخی خوراکی‌ها در فضا استفاده نمی‌شوند. از این دست خوراکی‌ها می‌توان به نوشابه‌های گازدار، غذاهای پودری مانند پودر نمک و فلفل، خُردشدنی مانند چیپس، و برخی میوه‌جات مانند موز و پرتقال اشاره کرد.
{"title": "فضانورد", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B6%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B1%D8%AF&oldid=34994194", "language": "fa"}