همچنین ببینید: و (به : ) مقیاسی عددی از از دید ناظر در است. هرچه مقدار آن کمتر باشد، ستاره پرنورتر دیده می‌شود (اما لزوماً درخشنده‌تر نیست). قدر ظاهری را با m نشان می‌دهند.
 اساس نظام قدربندی ستارگان از یونان باستان کسب شده‌است. در این نظام، مبنای درجه‌بندی قدرها واکنش چشم انسان به درجه‌های نوری مختلف است. اولین بار یونانی ستارگان آسمان را به ۶ دسته از لحاظ روشنایی تقسیم کرد. پرنورترین‌ها در قدر یک و کم‌نورترین‌ها در قدر ۶ جای داشتند. قدر ششمی‌ها کم‌نورترین اشیاء قابل مشاهده توسط بشر با چشم غیرمسلح بودند.
 این رده‌بندی را در کتاب آورده و به‌طور گسترده پذیرفته شد.
 دانشمند مسلمان ایرانی، از نخستین کسانی بود که روش اندازه‌گیری قدر ستارگان را ارائه کرد.
 متوجه شد که فاصلهٔ بین قدرها دارای سیستمی لگاریتمی است و ستاره قدر یک بطلمیوس ۱۰۰ برابر از ستاره قدر شش پرنورتر است.
همچنین او متوجه شد که تفاوت روشنایی ستاره قدر یک تا دو و ستاره قدر دو تا سه مشابه هم هستند. بدین صورت که با کاهش یک قدر درخشندگی ستاره ۲٫۵۱۱۸۸۶ مرتبه بیشتر می‌شود.
 قدر ظاهری اجرام با فاصله‌شان از ناظر رابطهٔ وارون مربع و با آن رابطهٔ مستقیم دارد:
 ارتباط روشنایی (یا نورانی بودن) ستاره با قدر آن به صورت زیر تعریف می‌شود 
 
 
 در این رابطه m قدر ظاهری و L روشنایی دو ستاره است. اگر رابطه را برپایهٔ (روشنایی خورشید یا ☉b) و قدر آن بازنویسی کنیم، خواهیم داشت:
 
 
 مقدار قدر ظاهری به عوامل محیطی ناظر مانند زمین، آلودگی، و غلظت هوا نیز وابسته است. به دلیل تغییرات غلظت هوا در لایه‌های اطراف زمین روشنایی ستاره در افق با روشنایی همان ستاره در سمت الراس متفاوت است. معمولاً در منابع مختلف قدر ظاهری ستاره را در نبود جو حساب می‌کنند که در واقع بیشینهٔ روشنایی در زمین است.
برای محاسبه قدر ستاره با در نظر گرفتن تأثیرات جوی می‌توان از رابطه زیر بهره جست:
 
 در این رابطه m قدر ظاهری ستاره بدون احتساب تأثیر جو، m قدر واقعی ستاره و m اختلاف قدر ظاهری واقعی در نبود جو (m) با قدر ظاهری واقعی‌ای که در نوار یا باند x (مانند نوار زرد، فرابنفش، آبی و …) می‌بینیم، F شار جذبیده یا دریافتی (همان روشنایی) در نوار x و F شار رسیده (شار جذبیدهٔ واقعی در نبود هوا) است.
 ستارگان قدر اول تا ششم در محدوده مشاهده غیرمسلح قرار دارند.
بر طبق قراردادی که بین تعیین شده‌است؛ ستارگانی به عنوان مبنای هر قدر در نظر گرفته‌شده‌است و با استفاده از اندازه‌گیری اختلاف بین درخشندگی ظاهری ستارگان، قدر ظاهری قابل تعیین است. در این میان ستاره دارای قدر ظاهری ۰ (صفر) مهمترین مقیاس قدر ظاهری است.
 از زمان باستان ستارگان بر اساس درخشندگی ظاهری تقسیم می‌شده‌اند. چشم غیر مسلح در شرایط جوی مساعد حدود ۶۰۰۰ ستاره را می‌تواند مشاهده کند. از نظر قدر ظاهری رتبه‌بندی [قدر] ستارگان چنین است: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 چهل و هشت ستاره روشن (روشنتر از قدر ۲٫۰): 
شباهنگ - سهیل - نگهبان شمال - آلفا قنطورس - کرکس نشسته - عیوق - رجل الجبار - شعرای شامی - آخرالنهر - ابط الجوزا - بتا قنطورس - کرکس پرنده - دبران - قلب العقرب - آلفا دوشیزه - بتا جوزا - فم الحوت - بتا صلیب - ذنب - آلفا صلیب - قلب الاسد. 
 (۱٫۵)، (۱٫۶۳)، (۱٫۶۳)، (۱٫۶۴)، (۱٫۶۵)، (۱٫۶۸)، (۱٫۷)، (۱٫۷۴)، (۱٫۷۷)، (۱٫۷۸*)، (۱٫۷۹)، (۱٫۷۹)، (۱٫۸۴)، (۱٫۸۵)، (۱٫۸۶)، (۱٫۸۶)، (۱٫۸۷)، (۱٫۹)، (۱٫۹۲)، (۱٫۹۳)، (۱٫۹۴)، (۱٫۹۶)، (۱٫۹۸)، (۱٫۹۸)، (۱٫۹۸)، (۲٫۰)، (۲٫۰۲*)
 
 }
{"title": "قدر ظاهری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%AF%D8%B1_%D8%B8%D8%A7%D9%87%D8%B1%DB%8C&oldid=32950287", "language": "fa"}