( : )، شاخه‌ای از است که ویژگی آن تمرکز در مطالعه و سنجش نزدیک‌ترین ستاره؛ است، اندازه‌گیری‌های دقیقی که انجام آن‌ها، تنها برای نزدیکترین به ما امکان‌پذیر است. این رشته با بسیاری از رشته‌های محض، اخترفیزیک، ، از جمله ، شامل ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و سر و کار دارد.
 از آنجا که خورشید به‌گونهٔ منحصر به فردی برای مشاهدهٔ نزدیک در نزدیکی قرار گرفته (از دیگر ستاره‌ها نمی‌توان برای مواردی مانند دقت و تفکیک‌پذیری‌های فاصله‌ای یا زودگذر؛ که با خورشید می‌تواند حل و فصل شود)، انشعابی بین رشتهٔ مربوط به ِ مشاهده‌ای (از ستاره‌ها از راه دور) و مشاهدات فیزیک خورشیدی وجود دارد.
 مطالعهٔ هم مهم است زیرا یک آزمایشگاه حقیقی برای مطالعهٔ فیزیک پلاسما ارائه می‌دهد. 
 بابلی‌ها سابقهٔ را ثبت و نگهداری می‌کردند که سابقهٔ قدیمی‌ترین آن در بارهٔ شهر باستانی «اوگاریت»، در امروز است. این رکورد به حدود ۱۳۰۰ سال پیش از میلاد بر می‌گردد. اخترشناسان باستان چینی نیز مشاهدهٔ پدیده‌های خورشیدی (مانند گرفتگی‌های خورشیدی و لکه‌های قابل مشاهدهٔ خورشید) را با هدف نگه داشتن گاه‌شماری و تقویم، که براساس چرخه‌های و خورشید بود، مشاهده و ثبت کردند. متأسفانه، پرونده‌هایی که پیش از سال ۷۲۰ قبل از میلاد نگهداری می‌شد، بسیار مبهم هستند و اطلاعات مفیدی ارائه نمی‌دهند. به هر حال، پس از ۷۲۰ پیش از میلاد، ۳۷ مورد گرفتگی خورشیدی در طی ۲۴۰ سال به ثبت رسیده‌است. 
 در اخترشناسی، با کارهای آغاز شد. او پیشنهاد گردش در اطراف خورشید و نه در اطراف را؛ به اعتقاد آن زمان در اروپا، مطرح کرد. این مدل به عنوان مدل شناخته شده‌است. کار او بعداً توسط و گسترش یافت. به‌طور خاص، گالیله از جدید خود برای نگاه کردن به خورشید استفاده کرد. در سال ۱۶۱۰، اشعه‌های خورشیدی را بر روی سطح آن کشف کرد. در پاییز سال ۱۶۱۱، نخستین کتاب را در مورد ، ("در بارهٔ لکه‌های مشاهده شده در خورشید") نوشت.
{"title": "فیزیک خورشیدی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%DB%8C%D8%B2%DB%8C%DA%A9_%D8%AE%D9%88%D8%B1%D8%B4%DB%8C%D8%AF%DB%8C&oldid=32779724", "language": "fa"}