مشهور به (حدود ۹۸۵-۹۲۵ ) از تاریخ‌نگاران و نویسندگان سده دهم خورشیدی (همعصر با تا ) است. مشهورترین اثر وی کتاب دربارهٔ تاریخ دورهٔ از روزگار (نیمهٔ اول سده ۸ ) تا نخستین سال‌های پادشاهی (اواخر سده ۱۰ ق.) است.
 او همچنین مولف کتاب است که شرح حال هنرمندان مختلف آن دوران است. او خود نیز از جمله خط و از شاگردان به شمار می‌رود. 
 قاضی احمد قمی در سال ۹۲۵ خورشیدی (۹۵۳ قمری) در به دنیا آمد. نیاکان پدری و مادری قاضی احمد در شهر قم می‌زیستند و از خاندان‌های بانفوذ این شهر بودند. پدر قاضی احمد «شرف‌الدین حسین حسینی» از منشیان بود که در شب جمعه ۱۲ آذر ۹۶۱ (۷ ذی‌القعده ۹۹۰) در مرقد وفات یافت و در آستانه به خاک سپرده شد.
 قاضی احمد قمی در یازده سالگی به همراه پدرش به رفت و سالهای کودکی و نوجوانی وی تحت تأثیر پدری همچون میرمنشی و حمایت حاکم مشهد (برادرزادهٔ شاه تهماسب یکم) سپری شد و در خدمت عالمان و نویسندگان و هنرمندان نامدار آن دیار به فراگیری علوم و هنرها پرداخت. « »، « » از سادات حسینی و « » از زمرهٔ این هنرمندان هستند.
 در تیرماه ۹۴۶ (ذی‌الحجه ۹۷۴) قاضی احمد قمی به زیارت در رفت و در همین سال سلطان درگذشت. تصمیم گرفت نامهٔ مفصلی برای تسلیت و تبریک به سلطان بفرستد و گروهی از کارکنان و نویسندگان و شاعران را مأمور کرد که در تهیهٔ این نامه شرکت جویند. قاضی احمد و پدرش در میان ادیبانی بودند که در نوشتن این نامه شرکت داشتند و خود قاضی احمد در اینباره می‌گوید: «مؤلف این نسخه در خدمت والد خود - میرمنشی - در آن مجلس بود و چون در سرعت کتابت دستی تمام دارد، اکثر آن خدمت به او محول شد».
 پس از مرگ شاه تهماسب یکم، قاضی احمد از سوی مأمور شد که تاریخ صفویه را از شاه اسماعیل یکم تا شاه اسماعیل دوم بنویسد. اما این کار به دلیل مرگ شاه به تعویق افتاد و بعداً او تاریخ دورهٔ از روزگار (نیمهٔ اول سده ۸ ) تا نخستین سال‌های پادشاهی (اواخر سده ۱۰ ق.) را با نام به پایان رساند. قاضی احمد قمی علاوه بر نویسندگی به کارهای دیوانی و حکومتی نیز اشتغال داشت. آخرین تاریخی که از او خبری هست، مربوط به سال ۹۸۵ خ. (۱۰۱۵ ق.) می‌شود.
 قاضی احمد استاد - مؤلف نامدار تاریخ - بوده‌است و اسکندر بیگ با کمک او فن نوشتن و نگارش نامه‌ها و احکام را آموخته‌است و شگفت‌انگیز است که وی در هیچ جای از کتاب خود به استادش اشاره‌ای نکرده‌است. اما در برابر فروتنی قاضی احمد نسبت به استادان خویش، شاید این رباعی که برای تمجید از شاگردش - اسکندر منشی - ذکر کرده‌است، اشاره‌ای به حقوق او بر گردن دیگران باشد:
 از قاضی احمد قمی تاکنون ۵ اثر شناخته شده‌است که عبارتند از:
{"title": "احمد منشی قمی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%D9%86%D8%B4%DB%8C_%D9%82%D9%85%DB%8C&oldid=34625288", "language": "fa"}