(به : ) یا به سطح شیب‌دار ملایم بستر آب‌های کم‌عمق گفته می‌شود که از انباشت توده‌های شن ایجاد شده و با شیبی ملایم به سوی اعماق اقیانوس ادامه می‌یابد. و به‌طور معمول تا عمق دویست متری ادامه می‌یابد. 
 عرض فلات قاره در نقاط مختلف به‌طور قابل ملاحظه‌ای متفاوت است. مثلاً عرض فلات قاره در برخی نقاط سواحل غربی کمتر از ۵ است، درحالی‌که تمام سطح زیر آب فلات قاره محسوب می‌شود. 
 فلات قاره از نظر ذخایر غنی است و از دهه ۱۹۴۰ کشورها به فناوری استخراج این منابع دست یافتند. از زمان اعلامیه در ۲۸ سپتامبر ۱۹۴۵ که منابع طبیعی فلات قاره واقع در آب‌های مجاور ایالات متحده را متعلق به این کشور اعلام کرد. ادعاهای دولت‌های مختلف از جمله و که حتی مدعی آب‌های فوقانی و فضای مافوق آن آب‌ها نیز شدند و و که اصولاً به لحاظ جغرافیایی فاقد فلات قاره بودند، نسبت به آب‌های اطراف ساحل آغاز شد. 
 فلات قاره در «کنوانسیون مربوط به فلات قاره» ۱۹۵۸ اینچنین تعریف شده‌است:
 
 اما در ماده ۷۶ اشاره‌ای به امکان بهره‌برداری نشد و فلات قاره هر کشور تا امتداد حداقل ۲۰۰ مایل دریایی و حداکثر ۳۵۰ مایل دریایی از آب‌های سرزمینی ادامه می‌یابد. 
 حقوق دولت ساحلی در این منطقه حقوق حاکمیت ارضی نیست، بلکه حقوقی محدود به اکتشاف و بهره‌برداری از فلات قاره‌است. 
این منابع طبیعی شامل؛ منابع معدنی (بیشتر معادن دریایی از فلات قاره استخراج می‌شوند)، منابع بی‌جان بستر و زیر بستر دریا و موجودات زنده‌ای‌ست که بدون تماس با کف دریا قادر به حرکت نیستند و برخلاف این حقوق شامل و دیگر داخل آب نمی‌شود؛ و اثری بر آب‌های فوقانی و فضای مافوق آن آب‌ها که تلقی می‌شوند، ندارد.
 همچنین دولت‌ها نباید در حین اعمال این حقوق به مداخله در امر ، و پژوهش‌های علمی دست زنند یا مانع از نصب و حفاظت و نگهداری از کابل‌های زیردریایی و خطوط لوله شوند. 
 در زمانی که فلات قاره بین دو کشور همسایه و مقابل مشترک باشد. تعیین مرز آن اصولاً باید از طریق موافقتنامه صورت گیرد. کنوانسیون ۱۹۵۸ و «قانون مناطق دریایی ایران در و » مرز فلات قاره در صورت نبود توافقنامه را خط مُنَصِّفی ذکر کرده‌اند که فاصله هر نقطه آن تا نزدیکترین خطوط مبدأ دو طرف به یک اندازه باشد. اما در قضیه فلات قاره دریای شمال در سال ۱۹۶۹ اصل خط منصف را یک اصل ندانست و آن را اجرای قاعده‌ای عمومی در شرایط مقتضی اعلام کرد و اعلام داشت که در تعیین حدود باید اصول منصفانه با توجه به اوضاع و احوال خاص هر مورد مانند ساختار و و منابع طبیعی مناطق فلات قاره و تناسب بین مساحت فلات قاره و طول ساحل نیز مدنظر قرار گیرد. در دادگاه راجع به در ۱۹۷۹ هم داوران از قاعده ترکیبی «خط منصف - اوضاع و احوال خاص» استفاده کردند. 
 هم با توجه به همین رویه بدون اشاره به خط منصف اعلام کرد که توافق باید براساس قواعد حقوق بین‌الملل آن‌گونه که در ماده ۳۸ اساسنامه دیوان بین‌المللی دادگستری آمده صورت گیرد.
{"title": "فلات قاره", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%A7%D8%AA_%D9%82%D8%A7%D8%B1%D9%87&oldid=33878084", "language": "fa"}