در ، یا ( : ‎) یک نوع پیکربندی یا است که احساس توقف، پایان و فرود در یک قطعه موسیقی را ایجاد می‌کند.
 کادانس هارمونیک در یک قطعهٔ موسیقی حداقل دارای دو است که نتیجه‌بخشِ «فرود» در موسیقی است و نوع آن نیز با یک الگوی مشخص می‌تواند پایان بخش باشد.
کادانس بستگی به حس و نوع آن می‌تواند قوی یا ضعیف باشد و با توجه به و نوع وصل آکوردها طبقه‌بندی می‌شود. «ریتمِ هارمونیک» نقش مهمی در وقوع این احساس ایفا می‌کند.
 در اولیه، کادانس به عنوان قطعه‌ای مستقل و بیشتر، قبل از پایان اول، توسط بدون به صورت اجرا می‌شد. در این نوع از کادانس‌ها، با الهام از ملودی‌ها و تکنیک‌های همان موومان و توانایی‌های خود، به صورت آزاد قطعه را اجرا می‌کرد. در ادامه و به تدریج این نوع کادانس‌ها برای همهٔ موومان‌ها اجرا می‌شد و آهنگسازان تصمیم گرفتند که خود برای این قسمت‌ها کادانس نوشته و دارای مشخص باشد. 
 در طبق اصولِ هارمونی، کادانس‌ها به چهار نوع تقسیم می‌شدند و مشخص بود که قطعهٔ موسیقی دارای ایست موقت، حرکتی فریب‌دهنده یا به دنبال پایانِ قطعه است. در این روش از سیستم استفاده می‌شود و عبارتند از: کادانس کامل ، کادانس پلاگال یا مذهبی ، کادانس فریب دهنده و کادانس نیمه‌تمام 
 یک کادانس هنگامی مهم، معتبر و استاندارد است که از وصل پنج ( ) آکورد به درجهٔ یک ( ) حاصل ‌شود. در این نوع کادانس ممکن است یک نسبت به ( ) به آکورد اضافه شود. در کادانس کامل، معمولاً قبل از آکورد درجهٔ پنج، از درجهٔ دوم ( ) یا چهارم ( ) برای بیانِ بهتر نیز استفاده می‌شود. در کادانس کامل، درجات پنج و یک به قرار گرفته و نمی‌شوند و چنانچه پایهٔ آکوردِ آخر، هم در بخش باشد و هم در تکرار شود، به عنوان قوی‌ترین کادانس یا «کادانسِ کاملِ درست» شناخته می‌شود.
 یک کادانس مذهبی به معنی آمین، از وصل آکورد درجهٔ چهار ( ) به درجهٔ یک ( ) به دست می‌آید. این کادانس نوعی توقف موقت است و پایان قطعی ایجاد نمی‌کند و ایست کوتاهی است برای تکرار یا جملهٔ بعدی موسیقی که در آوازهای کلیسایی رواج داشته و روی کلمهٔ آمین قرار می‌گیرد. کادانس پلاگال اگر پس از «کادانس کامل» بیاید، تأثیری پرحاشیه و حجیم‌تر دارد. 
 در این نوع از کادانس، روند کادانس کامل انجام می‌شود ولی در آخرین آکورد، به جای آکورد درجهٔ یک ( ) گام، یک آکورد «درجه فرعی» یا آکورد «غریبه» یا حتی یک آکورد قرار می‌گیرد و بهتر است که آکورد آخر، به صورت «معکوس» باشد. هدف از کاربردِ این کادانس، تدارک برای پایان بردنِ گسترده‌تر یک قطعهٔ موسیقی است. یکی از متداول‌ترین وصل‌ها در کادانس فریب‌دهنده وصل آکوردِ درجهٔ پنج ( ) به شش ( ) است که به معروف است که احساس ایست موقت دارد و نوعی شوک در موسیقی ایجاد می‌کند. اگر پس از آن با «کادانسِ کامل» قطعه به پایان برسد، تأثیر خوشایندی در شنونده دارد. 
 کادانس نیمه‌تمام، کادانس ناقص یا نیم‌کادانس، شیوه‌ای است از وصل درجهٔ یک ( ) گام، به درجهٔ پنج ( ) است که حالت انتظار در شنونده ایجاد کرده و جملهٔ موسیقی به پایان نمی‌رسد. «کادانس نیمه‌تمام» ممکن است در پایان یک قطعه به کار گرفته شود و گوش را منتظر برای شنیدن قطعهٔ بعدی قرار دهد. این روش در نیز کاربرد دارد و برای شروع است. کادانس نیمه‌تمام روی درجهٔ پنج گام، می‌ایستد. 
 سوم پیکاردی، کادانس و آکوردی است که در شکل می‌گیرد و آکورد آخر، با آن به پایان می‌رسد. مثلاً اگر قطعه در باشد، آکورد پایانی در است. سوم پیکاردی در و کلیسایی رواج داشته‌است. در مورد نام سوم پیکاردی، برخی آن را بر گرفته از نام شهر در به خاطر وجود کلیساهای متعدد آن می‌دانند. کادانس سوم پیکاردی در رواج داشته و در آثار به وفور یافت می‌شود و در توسط آهنگسازانی مانند: و مورد استفاده قرار گرفت. در نیز در آثار به ویژه اکثر که در گام مینور ساخته‌است، در به پایان می‌رسد. 
 فرود در ، یک کادانس ملودیکِ ثابت است که در دچار تغییر می‌شود. فرود در موسیقی ایرانی نقش ویژه‌ای دارد و عامل مهمی در پیوند به دستگاه اصلی است. گوشه‌های موسیقی ایرانی به سهم خود دارای استقلال نسبی هستند و در نهایت، فرود است که بیانگر مجموعهٔ وابستگی گوشه‌ها به یک دستگاه می‌شود. فرود می‌تواند کوتاه و شامل چند نت باشد یا به صورت یک قطعهٔ کامل ساخته شود و این به سلیقهٔ یا مربوط می‌شود. 
 در کادانسِ ملودیک، پایین رونده است و از «درجهٔ دوم» به فرود می‌آید زیرا در حرکت بالا رونده ندارد. یکی دیگر از فرودهای شور درجهٔ چهار ( ) به یک ( ) است که به معروف است. در درجهٔ پنج (نمایان) مهمترین درجه بعد از «تونیک» است اما در گام شور «نمایان حقیقی» درجهٔ چهارم ( ) است. 
 پایین رونده است و «محسوس» ندارد. «نمایان حقیقی» آن درجهٔ چهارم (زیر نمایان) است. فرودها در گام نوا روی درجهٔ ششم به صورت موقت است و فرود نهایی روی درجهٔ چهار ( ) به یک ( ) است که مانند «شور»، «بال کبوتر» نامیده می‌شود. 
 دارای دو نت «محسوس» است و گامی بالا رونده و پایین رونده محسوب می‌شود و از هر دو طرف می‌تواند به «تونیک» فرود آید. این گام مانند شور پایین رونده و مثل بالا رونده است. در «فرود مخصوص چهارگاه» درجهٔ ششم ( ) یا ( ) «حالت نمایان» دارد و به تونیک ( ) حل می‌شود. 
 گامی پایین رونده است و در حالت بالا رونده برای فرود، «نت محسوس» ندارد. در این دستگاه درجهٔ دوم ( ) به عنوان و درجهٔ هفتم ( ) به عنوان ، توقف موقت دارند. در همایون درجهٔ چهارم ( ) اهمیتی بیشتر از درجهٔ پنجم ( ) برای فرود دارد و «نمایان حقیقی» محسوب می‌شود. 
 بالا رونده، دارای «محسوس» و روی «تونیک» فرود می‌آید. درجاتِ مهم گام اصفهان عبارتند از درجهٔ یک ( )، پنجم نمایان ( ) و درجهٔ ششم رو نمایان ( ) که «نتِ ایست» گام است و گاهی فرود اصفهان روی این درجه است. 
 فرود در با اندکی تفاوت مانند «گام ماژور»، بالا رونده است. در ماهور «نت شاهد» و «پایه» یکی است و تفاوت آن با گام ماژور در این است که در ماهور، «ایست موقت» روی درجهٔ دومِ ( ) گام است و حالت « » را دارد، ولی در گام ماژور درجهٔ دوم ( ) یک درجهٔ فرعی است و دارای اهمیتِ کمی است. 
 تفاوتی با ماهور ندارد و اختلاف جزئی در حالت، و آنان است. در تقسیم‌بندی راست پنجگاه از متعلقات ماهور نام برده شده‌است. 
 درجات مهم دستگاه عبارتند از درجهٔ یک ( )، درجهٔ سوم ( ) یا (نت شاهد) و درجهٔ پنجم ( ). فرود در سه‌گاه برخلاف معمول که باید روی تونیک باشد، روی درجهٔ سوم گام فرود کامل می‌کند و «نیم فرود» یا «کادانس ناقص» آن روی درجهٔ پنج است. در دانشِ هارمونی، نت شاهدِ سه‌گاه، گام است و در صورت لزوم می‌توان از همزمان در کنارِ نتِ شاهد، هنگام فرود استفاده کرد.
{"title": "کادانس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DA%A9%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B3&oldid=29776928", "language": "fa"}