(به : ) قانونی بود که از سه ماده تشکیل شده بود. این قانون توسط در ۸ اکتبر ۱۵۹۱، نوزدهمین سال از دوره در صادر شد.
 طبق این قانون و ملازمان آنها (بوکه هوکونین) به نوبه خود به دو گروه چوگن و کومونو تقسیم می‌شدند، از تبدیل شدن به دهقانان یا بازرگانان ممنوع می‌شدند، و همچنین دهقانان را از رها کردن مزارع به هدف شرکت در تجارت یا گرفتن دستمزد جنگجویان ممنوع می‌کرد. همچنین استخدام بوکه هوکونین‌هایی که از اربابان اصلی خود گریخته بودند ممنوع شد. مجازات‌هایی را نیز برای کسانی که این مقررات را نقض می‌کردند تعیین شد. هدف آن تأمین درآمد پایدار از مالیات زمین و استقرار رزمندگان با توجه به حمله قریب‌الوقوع بود.
 
 
 هرچند که قانون جدایی به‌طور گسترده‌ای قانونی در نظر گرفته شد و برای اولین بار سیستم طبقاتی سختگیرانه بعدی در را براساس را ایجاد کرد، مورخ ژاپنی تاکاگی شوساکو معتقد است که در این دوره از تاریخ کلمهٔ «سامورایی» به جنگجویان اطلاق نمی‌شود، بلکه بیشتر به «واکاتو» گفته می‌شود که درست مانند «چوگن» و «کومونو» ملازم جنگجویان بوده‌اند؛ بنابراین که ساختارهای طبقاتی اجتماعی مبهم تحمیل شده توسط فرمان جدایی طبقاتی در واقع به‌طور خاص برای «بوکه هوکونین‌ها» (ملازمان سامورایی‌ها)، از جمله واکاتو، چوژن و کومونو در نظر گرفته شده‌است، و نه برای بیشتر افرادی که مشغول خدمت نظامی بودند. طبق این نظریه، ساختار طبقاتی . در در واقع از نظر قانونی در سال ۱۵۹۱ اجباری نبود، اما خیلی دیرتر در به وجود آمد. با این حال، تاکاگی اذعان می‌کند که بخش‌هایی از فرمان مربوط به دهقانان به جدایی طبقاتی کمک می‌کرد.
{"title": "فرمان جدایی طبقاتی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86_%D8%AC%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%B7%D8%A8%D9%82%D8%A7%D8%AA%DB%8C&oldid=34753564", "language": "fa"}