( ) مجموعه‌ای متشکل از محدوده‌های فرکانس اصلی شامل ، ، ، ، ، و است. تلسکوپ‌هایی که چندین فرکانس را پوشش می‌دهند، در تمامی بخش‌های مناسب، گنجانده شده‌اند. تلسکوپ‌های فضایی که ذراتی مانند هسته یا الکترون‌ها را جمع‌آوری می‌کنند و همچنین ابزارهایی که به‌منظور شناسایی استفاده می‌شوند نیز در این فهرست آورده شده‌اند. مأموریت‌هایی با اهداف خاص در (به عنوان مثال و آن) در این فهرست مستثنی شده‌اند.
 دو مقدار برای ابعاد مدار اولیه ارائه شده‌است. برای تلسکوپ‌های موجود در ، حداقل و حداکثر برحسب ارائه شده‌است. برای تلسکوپ‌های موجود در ، حداقل فاصله ( ) و حداکثر فاصله ( ) بین تلسکوپ و خورشید برحسب (AU) آورده شده‌است.
 
 
 مقالهٔ اصلی: تلسکوپ‌های ، اقدام به جمع‌آوری و اندازه‌گیری امواج منفرد و پرانرژی اشعه گاما از هدف‌های اخترفیزیکی می‌نمایند. این امواج پرانرژی توسط جذب می‌شوند و از همین‌رو مشاهده و جمع‌آوری آن‌ها مستلزم استفاده از بالن‌های مورد استفاده در ارتفاع بالا یا مأموریت‌های فضایی است. پرتوهای گاما می‌توانند توسط ، ، ها و ایجاد شوند. ، با انرژی بسیار بالایی نیز شناسایی شده‌اند اما هنوز مورد ارزیابی و تشخیص قرار نگرفته‌اند. 
 مقالهٔ اصلی: این تلسکوپ‌ها دارای انرژی بالا موسوم به را اندازه‌گیری می‌کنند. چون اشعه ایکس، نمی‌تواند مسافت‌های طولانی را درون جو زمین طی کند، به‌همین علت، تنها می‌توان آن را در بخش‌های بالایی یا در خارج از جو مشاهده کرد. چندین نوع جسم نجومی از خود منتشر می‌کنند، از و ی موجود در گرفته تا اجسام کهکشانی مانند ، و حاوی یک ( )، یا ( ). برخی از اجسام منظومه شمسی، از خود اشعه ایکس ساطع می‌کنند که قابل توجه‌ترین آنها است، با این‌حال بیشتر تابش اشعه ایکس ناشی از ماه، در واقع بازتاب اشعه ایکس خورشیدی است. تصور می‌شود ترکیبی از بسیاری از منابع اشعه ایکس شناخته نشده، عامل ایجاد است.
 همچنین ببینید: تلسکوپ‌های انجام مشاهدات نجومی در محدوده امواج را ممکن می‌سازند، محدوده‌ای در حدود ۱۰ تا ۳۲۰ . نور در این طول موج‌ها توسط جو زمین جذب می‌شود، بنابراین مشاهدات در این طول موج‌ها باید از قسمت بالایی جو زمین یا در فضای خارج از جو انجام شود. ، دیگر و از جمله اجسامی هستند که از خود نور فرابنفش منتشر می‌کنند. 
 مشاهده اجسام آسمانی با کمک در واقع کهن‌ترین شکل اخترشناسی است، نوری که آن در گستره‌ای در حدود ۴۰۰ تا ۷۰۰ قرار دارد. قرار دادن یک تلسکوپ نوری در فضا، موجب حذف محدودیت‌ها و اعوجاج‌های نوری و ارائه تصاویر با وضوح بالاتر می‌شوند، کیفیتی که امکان دست‌یابی به آن با کمک تلسکوپ‌های نوری واقع برروی زمین، ممکن نیست. از تلسکوپ‌های نوری برای مشاهده ، ، ، و و بسیاری از پدیده‌ها و اجسام آسمانی استفاده می‌شود. 
 همچنین ببینید: و نور دارای انرژی کمتری نسبت به نور مرئی است، از این‌رو، توسط منابعی که دارای دمای کمتری یا در حال دورشدن با سرعت زیاد از ناظر هستند، منتشر می‌شود. به‌همین ترتیب، امکان مشاهده مواردی مانند ستاره‌های سرد (مانند )، و کهکشان‌های دارای با کمک امواج فروسرخ وجود دارد. 
 همچنین ببینید: تلسکوپ‌های فضایی ریزموج به‌طور عمده برای اندازه‌گیری پارامترهای کیهان‌شناسی ناشی از به‌کار رفته‌اند. آنها همچنین ، ، چرخش ، برون کهکشانی و را با کمک ، اندازه‌گیری می‌کنند. 
 همچنین ببینید: و به‌دلیل این‌که جو زمین برای عبور امواج رادیویی شفاف است، تلسکوپ‌های رادیویی موجود در فضا، بیشترین استفاده از این نوع تلسکوپ‌ها برای است. این کار به این صورت انجام می‌پذیرد که مشاهده همزمان جسم هدف توسط یک ماهواره و یک تلسکوپ مستقر انجام می‌شود. مشاهدات می‌تواند از ، ، ، و بسیاری از موارد دیگر باشد.
 فضاپیما و ماژول‌های فضایی که ردیابی ذرات را انجام می‌دهند، به‌دنبال و هستند. این پرتوها می‌توانند توسط (ذرات خورشیدی پرانرژی)، ( ) و منابع برون کهکشانی (پرتوهای کیهانی برون کهکشانی) منتشر شوند. همچنین با انرژی بسیار بالا ناشی از وجود دارند که می‌توانند توسط ردیاب‌های زمینی از طریق شناسایی شوند.
 تلسکوپ‌هایی که در این دسته قرار می‌گیرند توانایی تشخیص را دارند، چین‌هایی در که در اثر برخورد یا ایجاد می‌شوند.
{"title": "فهرست تلسکوپ‌های فضایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA_%D8%AA%D9%84%D8%B3%DA%A9%D9%88%D9%BE%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=33876888", "language": "fa"}