(به : )، (۱۳ اوت ۱۹۲۶ – ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶) و انقلابی بود. وی علاوه بر رهبری ، از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۶ میلادی به عنوان و سپس به عنوان این کشور از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۸ مشغول فعالیت بود. که تنها در کوبا است؛ از سال ۱۹۶۵ تا سال ۲۰۱۱ تحت رهبری وی اداره می‌شد. بر اساس قانون اساسی مصوب سال ۱۹۷۶ میلادی دبیرکل حزب، رهبری حکومت را در دست دارد. کاسترو یکی از نمادهای انقلاب کمونیستی در به‌شمار می‌رود؛ زیرا او نخستین حکومت جهان را در و در نزدیک‌ترین فاصله به آمریکا برقرار کرد. او در میان رهبران کمونیست جهان طولانی‌ترین دوره حکومت را داشت. ، و لباس نظامی سبز زیتونی، نمادهای ماندگار ظاهر وی هستند. 
 در دوران زمامداری وی در کوبا صنایع و تجارت شد و اصلاحات دولت در سراسر جامعه به اجرا درآمد. کاسترو هم‌چنین دو دوره دبیرکل بود. کاسترو یکی از شخصیت‌های بحث‌برانگیز جهان معاصر بوده‌است. وی جوایز مختلف بین‌المللی به دست آورده و حامیانش او را قهرمان سوسیالیسم، ضد و و کسی که توانسته استقلال کوبا را در برابر حفظ کند، می‌دانند. در مقابل؛ منتقدانش وی را یک می‌دانند که دولتش باعث بروز موارد متعدد نقض ، آوارگی بیش از یک میلیون کوبایی و تضعیف کشور شده‌است.
 فیدل کاسترو در تاریخ ۱۳ اوت ۱۹۲۶ در شهر واقع در متولد شد. خانواده وی از زمین‌داران مرفّه بودند. او بعد از گذراندن در روستا به مدرسه‌ای خصوصی واقع در شهر و سپس رفت و پس از آن از دانشکده حقوق دانشگاه هاوانا فارغ‌التحصیل شد.
 اختلاف فاحش میان سطح زندگی خود با شدید بسیاری از هموطنانش او را تحت تأثیر قرار داده و به یک انقلابی تبدیل کرد. او مصمم به سرنگونی حکومت بود؛ زیرا نام حکومت او برابر با ، انحطاط و نابرابری شدید بود. از سوی دیگر کوبا در آن زمان بهشت ثروتمندان خوش‌گذران بود و عملاً توسط باندهای تبهکار ، و مواد اداره می‌شد. 
 بنابراین، زمانی که دانشجو بود به یک گروه دانشجویی پیوست که علیه فساد سیاسی مبارزه می‌کردند. او در سال ۱۹۴۷ میلادی عضو حزب مردم کوبا شد که به حزب ارتدوکس کوبا هم شهرت داشت. وی سپس رهبر جناح چپ حزب شد و همان سال داوطلب عضویت در یک گروه مسلح برای مبارزه علیه نظام در شد اما این گروه نتوانست از کوبا خارج شود. فیدل کاسترو بارها در طرح‌ریزی و اجرای این‌گونه نقشه‌های ضد امپریالیستی نقش داشت. 
 در سال ۱۹۵۳ بخاطر نقش در یک کودتای نافرجام به زندان افتاد. او پس از آزادی از زندان به رفت و سپس به همراه ارنستو و هشتاد و دو نفر از یارانش با قایقی که نشتی داشت به کوبا بازگشت. بیشتر مبارزان به محض پهلو گرفتن قایق دستگیر یا کشته و فقط دوازده نفر از آن‌ها موفق به فرار شدند. این افراد به تپه‌های هاوانا سرازیر شدند. 
 کاسترو، ارنستو چه گوارا و همراهانشان انقلاب را از پایگاه خود در کوه‌های سیئرا مائسترا با یک کلاسیک را آغاز کرده و در روز دوم ژانویه ۱۹۵۹ وارد هاوانا شدند. با فرار باتیستا، کاسترو پیروز و دولت جدیدی در کوبا مستقر شد. رهبران کوبا قول دادند زمین‌ها را به مردم واگذار کنند و از حقوق فقرا دفاع کنند. 
 در آن زمان کاسترو تأکید داشت که او قبل از هر چیز کوبایی است و می‌گفت: «ما به دنبال یا نیستیم. به جای آن و می‌خواهیم، آنهم در چارچوب اقتصادی با برنامه».
 اما به او توجهی نکرد و بر اساس گفته خود کاسترو، همین مسئله او را به آغوش و رهبر آن ، انداخت. از آن پس کوبا به یکی از صحنه‌های تبدیل شد. بعضی از یاران او این کار را خیانت دانستند. 
 پس از آنکه دولت کاسترو اموال و دارایی‌های آمریکایی‌ها در کوبا را مصادره کرد، در آوریل ۱۹۶۱ آمریکا تلاش کرد با ایجاد جنگ چریکی با بکارگیری ارتشی خصوصی متشکل از تبعیدیان کوبایی، حکومت کاسترو را سرنگون کند. اما ارتش کوبا در به مهاجمان حمله کرد و ضمن کشتن بسیاری از آنها، هزار نفر دیگر را به اسارت گرفت. این پیروزی به ابزار تبلیغاتی کاسترو بدل شد. او با این کار به وجهه بودن آمریکا چنگ انداخته بود و این برای آمریکا پذیرفتنی نبود. 
 در ۱۹۶۲، هواپیماهای تجسسی آمریکا موشک‌های هسته‌ای شوروی را در راه انتقال به کوبا شناسایی کردند. این مسئله باعث ترس در جامعه بین‌الملل شد؛ زیرا جهان در آستانه یک جنگ هسته‌ای تمام عیار قرار گرفته بود. ، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا به کوبا هشدار داد: «در آن جزیره محصور، مجموعه‌ای از پایگاه‌های شلیک موشک‌های تهاجمی در حال ساخت است. هدف از احداث این پایگاه‌ها نمی‌تواند چیزی جز ایجاد توانایی انجام حمله هسته‌ای در نیمکره غربی باشد». با مذاکرات فشرده و پشت پرده، شوروی موشک‌هایش را به صورت آشکار از کوبا و آمریکا به‌طور مخفیانه سلاح‌هایش را از خارج کرد. 
 اتحاد شوروی روابط اقتصادی زیادی با کوبا بر قرار کرد و خریدار بخش عمده محصول این جزیره بود. آمریکا نیاز شدیدی به برخی کالاهای کوبایی داشت. اما بخاطر تحریم‌های تجاری آمریکا، این کالاها به شوروی صادر می‌شدند. با حمایت شوروی کوبا در رأس قرار گرفت. 
 او در آفریقا جانبدارانه عمل می‌کرد و نیروهای نظامی‌اش را در و جنگ داخلی به کمک چریک‌های مارکسیست فرستاد. 
 برای انقلاب کاسترو فاجعه‌بار بود؛ زیرا فروش شکر به شوروی قطع و اقتصاد کوبا عملاً تعطیل شد. با قطع کمک‌های حیاتی شوروی و به خاطر وجود تحریم‌های آمریکا، کشور دچار کمبود همه‌جانبه و بحران‌های جدی شد؛ بنابراین در اواسط دهه ۹۰ میلادی تحمل بسیاری از کوبایی‌ها به پایان رسید و هزاران نفر از آن‌ها از طریق دریا به سوی آمریکا رفتند. با اینکه بسیاری از آن‌ها در طول مسیر غرق شدند، اما این حرکت نماد اعتماد خردکننده‌ای برای شخص کاسترو بود. 
 در سال‌های پایانی حکومت به نظر می‌رسید که او در مواضع خود قدری ملایم‌تر شده‌است. او پس از انجام یک عمل اضطراری سرطان روده در سال ۲۰۰۶، از قدرت کنار رفت. برادرش جای وی را گرفت. از آن به بعد به ندرت در انظار عمومی ظاهر شد. در فوریه ۲۰۰۸ اعلام کرد که دیگر سمت رئیس‌جمهوری و فرمانده کل قوا را نخواهد پذیرفت. در سال‌های بعد سعی کرد تا با ایجاد پیوند با رئیس‌جمهور وقت جای خالی کمک‌های اتحاد شوروی را پر کند. 
 فیدل کاسترو در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۰ سالگی درگذشت. تلویزیون کوبا بامداد روز شنبه این خبر را به نقل از رائول کاسترو اعلام کرد. گزارش‌ها حاکی است که رائول کاسترو، رئیس‌جمهوری وقت کوبا، با حضور در تلویزیون این کشور گفته‌است: «فرمانده کل انقلاب کوبا ساعت ده و ۲۹ دقیقه شامگاه جمعه درگذشت». به گزارش خبرگزاری فرانسه، رائول کاسترو گفته‌است: طبق وصیت فیدل کاسترو جسد وی روز شنبه خواهد شد. مراسم تشییع جنازه فیدل کاسترو در ۴ دسامبر ۲۰۱۶ برگزار شد.
 سازمان چند بار سعی کرد او را به قتل برساند که معروف‌ترین مورد آن عملیات مانگوس بود. در این عملیات قرار بود در سیگارهای برگ فیدل قرار داده شود. 
 از جمله موارد دیگر، طرحی برای ریختن ریش او با هدف دست انداختن او در انظار عمومی بود. قرار بود این کار از طریق پودری که او به ریش‌های خود می‌زند انجام شود. 
 اندیشه‌های اجتماعی و سیاسی فیدل کاسترو با عنوان (به : ) شناخته می‌شود.
 کاسترو نه فردی مذهبی بلکه بود و را یک نهاد طرفدار به‌شمار می‌آورد. اگرچه بحث‌های متعددی را به همراه داشته‌است، زیرا داده شده و به عنوان یک وابسته به کلیسای کاتولیک روم بزرگ شد، اما او بعداً در زندگی به عنوان یک شناخته شد. او استفاده از انجیل برای توجیه سرکوب زنان و آفریقایی‌ها را نقد می‌کرد اما تشریح می‌کرد که مسیحیت «گروهی از اندرزهای بسیار انسانی» را ارائه می‌کند که «ارزش‌های اخلاقی» و «حسی از عدالت اجتماعی (سوسیال)» را به دنیا می‌بخشد، نقل می‌کند «اگر مردم مرا یک مسیحی بدانند، نه از منظر مذهبی بلکه از منظر نسخه سوسیال، من اعلام می‌کنم که » او مفسر این ایده بود که یک بوده‌است ( )، با اشاره به و داستان به عنوان گواه کاسترو. 
 جنبش انقلابی کوبا که از ۱۹۵۳ آغاز شد، در شروع مبارزه ایدئولوژی یا نظریه روشنی نداشت و هدف آن تنها سرنگونی رژیم فاسد باتیستا بود. آمیزش جنبش چریکی با کمونیسم از ۱۹۶۱ پدید آمد و آن هنگامی بود که کاسترو به روی آورد و آن را ایدئولوژی رسمی کوبا کرد. اهمیت این ایدئولوژی بیشتر از نظر در پیش گرفتن یک روش انقلابی خاص است؛ بنابراین روش، پیشاهنگان انقلابی، به جای آن که در انتظار پیدایش شرایط «عینی» مارکسیستی و شرایط «ذهنی» لنینیستی برای یک انقلاب کامل عیار بنشینند باید این شرایط را با آغاز جنبش چریکی از مناطقی روستایی و کوهستانی که خارج از چتر امنیتی رژیم حاکم است به وجود آورند. به عبارت دیگر، کاستروئیسم نیز مانند لنینیسم و مائوئیسم، روش یک انقلاب پیروزمند در یک کشور را به عنوان مدل برای کشورهای دیگر عرضه می‌کند. با این مدل، هم کاسترو و هم چه گوارا، اندیشه‌های مارکسیستی و لنینیستی دربارهٔ مراحل انقلاب را که تحول طبقاتی تعیین‌کننده آن است، کنار می‌گذارند. 
 
 
 
 
 دربارهٔ کاسترو مستندهای سینمایی و تلویزیونی زیادی ساخته شده‌است. حدود ۵۰ بازیگر سینما و تلویزیون در نقش او بازی کرده‌اند که از میان آن‌ها نقش‌آفرینی در فیلم « » (۱۹۶۹) و در فیلم ساخته محصول ۲۰۰۸ اشاره کرد.
 وی از علاقه‌مندان به سینما بود و در مستند ساخته از علاقه‌اش به ، ، و می‌گوید.
 بر اساس فیلم‌شناسی‌ها، کاسترو پیش از گذاشتن در دو موزیکال هالیوودی « » و « » هر دو ساخته سال ۱۹۴۶ به عنوان بازی کرده‌است.
{"title": "فیدل کاسترو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%DB%8C%D8%AF%D9%84_%DA%A9%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D9%88&oldid=34879273", "language": "fa"}