(زادهٔ ۳۸ ه./۶۵۸م - درگذشتهٔ ۱۱۰ ه./۷۲۸م بصره) از شاعران برجسته و سرشناس دورهٔ آغاز اسلام و سدهٔ یکم هجری است.
 نام کامل او هَمّام بن غالب بن صّعصّعةّ الدّارِمی التَّمیمی ملقب یه است و لقب اصلی او یعنی فرزدق عربی‌شدهٔ واژهٔ فارسی پَرازدَه به معنای قرص ضخیم نان و خمیر است. این لقب را به خاطر درشتی چهره و ترش‌رویی به او داده‌بودند.
 فرزدق شاعر رسمی خلیفه اموی بود و شماری از چامه‌های ستایشی را به او پیشکش کرده‌است. 
 فرزدق از اشراف بود و اجازه داشت در پیشگاه خلیفه بنشیند.
شعر فرزدق به آکندگی عبارات از معانی و گوناگونی ترکیب‌ها معروف است و دستورنویسان، سروده‌های بسیاری از او را در نوشته‌های خود به عنوان گواه برای واژه‌ها و کاربردها آورده‌اند.
 نامورترین سرودهٔ او شعری است که در مکه و در هنگام ورود ، امام چهارم شیعه به حرم کعبه سرود. این شعر باعث خشم امیر و زندانی شدن فرزدق شد. فرزدق در زندان قصیده‌ای در نکوهش هِشام سرود. ، سرایندهٔ پارسی‌گوی این قصیده را ترجمه کرده و در دفتر یکم آورده‌است.
{"title": "فرزدق", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%B2%D8%AF%D9%82&oldid=33641272", "language": "fa"}