یک جریان نو در شعر معاصر است که متأثر از بوده و پس از افول آن، با درون‌مایه و محتوای طنزگونه به عرصه آمد. فرانو از سال ۱۳۸۱ توسط شاعر آستارایی بنیان شده‌است. فرانو با کلمات ساده، ضرب‌المثل‌ها و اصطلاحات عامیانه بازی می‌کند تا مفهوم خود را ادا کند. فرانو مانیفست دارد که در کتاب از آمده‌است. در کنار سایر جریان‌های نوظهور از اوایل دهه هفتاد تکوین و تاکنون ادامه یافته‌است. متعاقب ترجمه آثار فلسفی و ادبی غربی در سال‌های نخست دهه هفتاد و داغ شدن مباحث فلسفی و سیاسی جدید، جریان شعری تازه به نام مطرح کرد و با تربیت شاگردان جوان و سرودن یک مجموعه شعر به نام «خطاب به پروانه‌ها» به این چریان دامن زد. نیز با طرح شعر پسانیمایی ( )، به عنوان روایت چهارم از شعر معاصر ایران، مدعی رهبری این جریان شد. سرانجام نیز در مجموعه از «شعر فرانو» سخن گفت. یکی از نقدهای انجام شده بر فرانو، نقد و بررسی ۱۳ سال ترانه‌سرایی در قالب فرانو توسط و در برنامه نقد شعر بوده‌است. 
 از شاعران شعر فرانو می‌توان به (پدر شعر آستارا و از اعضای حلقهٔ ادبی فرانو)، (از اعضای حلقهٔ ادبی فرانو)، محمد رضایی، حمیدرضا اقبال‌دوست کروب رضایی و حامد اشرف زارعی با اشاره کرد.
 با بررسی ویژگی‌های سبکی شاخص که در موجود است و مقایسه آن با سبک فرانو، می‌توان نسبت تأثیرپذیری این سبک را از آثار کلاسیک دریافت. مهم‌ترین این ویژگی‌ها عبارتند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 |پاره‌گی|
/
خطِ فقر/
یک خطِ فرضی است/
که آدم را به دو قسمت تقسیم می‌کند.
 حامد اشرف‌زارعی از 
 |اخبار|
/
صبح کودتا/
ظهر گروگان‌گیری/
عصر بمب‌گذاری/
غروب حملهٔ انتحاری/
شبِ خوشی را برای‌تان آرزو می‌کنیم.
 حامد اشرف‌زارعی از 
 |شیههٔ اسب|
/
من یک نجیب‌زاده‌ام/
پدرم/
پدربزرگم/
و همهٔ اجدادم در طولِ تاریخ/
شلاق خوردند/
و/
سکوت کردند.
 حامد اشرف‌زارعی از
{"title": "فرانو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%88&oldid=34289898", "language": "fa"}