( : )، یک اثر موسیقی برای است که توسط نوشته شده‌است. این نخستین « و در ( )»، از کتاب دومِِ است، که شامل ۴۸ قطعۀ « و » در « » می‌باشد.
 این قسمت بر خلافِ « »، در کتاب اولِ است، که اکثراً با شروع می‌کند، مقدمهٔ این دارای یک توالیِ مداوم از ایده‌های است. سسیل گری ( و منتقد ، ۱۹۵۱ – ۱۸۹۵) می‌گوید: این پرلود «بسیار آزادتر است، و و روش هوشمندانه‌ای دارد» و آن را با مقایسه می‌کند. جرولد لوینسون (استاد فلسفه و زیبایی‌شناسی) گفته است: «این پرداختی بیشتر از قطعات سنتی دارد، این بخش بدون وقفه، سکوت و بی‌اعتنا به ، از ابتدا تا انتها گسترش می‌یابد». دونالد تووی ( که به خاطر تحلیل آثار و باخ معروف است، ۱۹۴۰ – ۱۸۷۵)، این مقدمه را «پر از معانی مضاعف و قابل دستیابی بر روی ، با نگه‌داشتن نت‌های ملودی می‌داند، به طوری که آنها به آکوردهای پایدار تبدیل می‌شوند (میزان ۳)، از طرف دیگر، به دست‌ها اجازه می‌دهد که دو قسمت را جداگانه و با ملودی‌های متفاوت اجرا کنند»:
 حرکت بی‌وقفهٔ نت‌ها باعث پنهان شدنِ این واقعیت می‌شود که مقدمه به‌عنوان یک کل، با دقت ساخته شده‌است. تووی ادامه می‌دهد: «در وسطِ میزان ۵، طراحیِ شروع می‌شود»:
 این بخش، از میزان ۱۴ تا ۱۹، با پیوندهای یکپارچه از طریق حرکت می‌کند.
 سپس حرکتِ قطعه با تکرار میزان‌های ۵ تا ۱۳، همراه با تغییرات جزیی و در یک ( ) بالاتر، از میزان ۲۰ تا ۲۸، ادامه پیدا می‌کند:
 میزان‌های نهایی با حضور در دو ماژور، تنها نقطهٔ در کلِ قطعه است:
 در ۸۳ ادامه دارد که برای نوشته شده‌است و دارای یک چهار‌میزانی است و از بخش آغاز می‌شود:
 بعد از آن تم اصلی، سوژه در صدای و دنبال می‌شود. به گفتهٔ تووی، فوگ در حرکت به اوج، با یک پایان می‌گیرد.
 تووی از ما می‌خواهد که «به نت مورد علاقهٔ باخ در توجه کنیم» (نت دو در باس)، که این امر به «قدرت و شادابیِ هشت میزان آخر» کمک کرده است.
{"title": "پرلود و فوگ در دو ماژور (BWV 870)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%B1%D9%84%D9%88%D8%AF_%D9%88_%D9%81%D9%88%DA%AF_%D8%AF%D8%B1_%D8%AF%D9%88_%D9%85%D8%A7%DA%98%D9%88%D8%B1_(BWV_870)&oldid=32143473", "language": "fa"}