از زمان تشکیل در سال ۱۳۸۲ تاکنون از طرف عهده‌دار مسئولیت مذاکرات دیپلماتیک دربارهٔ با کشورهای خارجی و نهادهای بین‌المللی بوده‌است.
 از سال ۱۳۸۲ مورد توجه ویژهٔ قرار گرفت. در ابتدا از سوی مأمور مذاکره با آژانس بود. کارشناسان سازمان انرژی اتمی که تا شهریور ۱۳۸۲ مسئول پرونده بودند، معتقد بودند که مسئلهٔ هسته‌ای پرونده‌ای عادی است که به‌زودی حل خواهد شد. پس از تصویب قطعنامهٔ شدیداللحن شورای حکام علیه ایران در سپتامبر ۲۰۰۳، سران کشور تصمیم گرفتند تا را مسئول مذاکره قرار دهند؛ اما نهایتاً با نظر وزارت خارجه، مسئولیت پرونده از مهر ۱۳۸۲ به سپرده شد؛ چرا که با توجه به وقوع و ابعاد مسئله گسترده و در چارچوب ارزیابی شد. بدین ترتیب دبیر شورای عالی امنیت ملی، مسئول پرونده شد و با معرفی بهترین دیپلمات‌های وزارت خارجه توسط و به وی، نخستین تیم مذاکره‌کنندهٔ هسته‌ای شکل گرفت. 
 مقالهٔ اصلی: روحانی اعتمادسازی، و مذاکره با را برگزید و به نوعی با آنان پرداخت که حاصل آن مذاکرات، صدور و امضای و به همراه تعلیق داوطلبانه غنی‌سازی از سوی ایران بود. در اردیبهشت ۱۳۸۴، ایران با شکستن تعلیق دوباره غنی‌سازی را از سر گرفت و پس از و پیروزی ، از مرداد ۱۳۸۴ جایگزین روحانی شد. 
 لاریجانی که از منتقدان سیاست‌های روحانی بود، و مذاکره حقوقی با آژانس را انتخاب کرد و به پرداخت که در چارچوب تفسیر می‌شود. در این دوران جدول‌های زمانی برای پاسخ به پرسش‌های آژانس تنظیم شد اما علی‌رغم تمایل لاریجانی به و سفرهای مداوم او، با ارجاع پرونده ایران به ، قطعنامه‌های ، و علیه برنامه هسته‌ای ایران صادر شد. با بروز ناهماهنگی‌ها و اختلافاتی بین دولت و شورایعالی امنیت ملی، از مهر ۱۳۸۶ جانشین لاریجانی شد. 
 جلیلی سیاستی تهاجمی را در پیش گرفت و به با دست زد. در این دوران و اتفاق افتاد و ۳ قطعنامه ، و علیه ایران به تصویب رسید. همچنین آغاز شد. پس از پیروزی روحانی در ، او پرونده را از اختیار شورایعالی امنیت ملی خارج نمود و آن را به به مسئولیت سپرد. 
 سیاست هسته‌ای ظریف تا حدودی به دوران روحانی شباهت دارد و را مدنظر دارد. 
 تیم مذاکره از دو گروه تشکیل شده‌است. اعضای گروه نخست، مدیران باسابقه هستند که مسئولیت مذاکره را بر عهده دارند. 
این گروه هستهٔ اصلی تیم است. 
گروه دوم متشکل از تعدادی از کارشناسان ، و دیگر نهادها مانند است که اعضای آن در مقام ارائه فنی به گروه اول فعالیت می‌کنند. 
 به گفته ، اعضای گروه دوم نیز گاهی در جلسات مذاکره حضور دارند، اما عموماً در بحث‌ها ساکت هستند و تنها نظراتشان را قبل و بعد از جلسه به اعضای تیم اول منتقل می‌کنند. 
 طرف‌های مذاکره‌کننده تیم هسته‌ای ایران و سطوح مدیریتی آن‌ها در گذر زمان دستخوش تغییر بوده‌است. 
 در آغاز کار و در طی سال‌های ۱۳۸۴–۱۳۸۲ طرف مقابل مذاکره‌کنندگان ایران، وزیران خارجه ، و (E3) بودند. در مقاطعی مسئول سیاست خارجی نیز در مذاکرات حاضر بود و مذاکرات مستقیمی نیز با و انجام شد. 
 در اوایل دوران مسئولیت ، مسئول سیاست خارجی به علاوه وزیران خارجه ۳ کشور اروپایی (E3/EU) همچنان تنها طرف مذاکره بودند، اما در ادامه وزیر خارجه و دبیر شورای عالی امنیت ملی نیز به مذاکرات اضافه شدند. 
 با اضافه‌شدن به مذاکرات مستقیم، (3+E3/EU) تشکیل شد و در دوران در طی سال‌های ۱۳۹۲–۱۳۸۶، مسئول سیاست خارجی به همراه معاونان و مدیرکل‌های وزارت‌های امور خارجه ۶ کشور طرف مذاکره بوده‌اند. 
 در دوره همانند گذشته و مسئول سیاست خارجی طرف مذاکره بوده‌اند و ۶ کشور در برخی جلسات در سطح وزیر و در برخی جلسات در سطح معاون وزیر حاضر بوده‌اند. 
 در کتاب این تصور که مذاکره‌کنندگان از اختیار کامل برخوردار هستند را رد می‌کند. به نوشته او، روال کار تیم مذاکره‌کننده بدین صورت است که در خصوص هر مسئله، موضوع ابتدا در به بحث گذاشته می‌شود و پس از بردن نتایج آن به جلسه سران نظام و سپس تصمیم‌گیری نهایی توسط سران نظام، تیم مذاکره‌کننده در چارچوب آن تصمیم عمل می‌کنند. 
 به گفته ، هر چیزی که مذاکره‌کنندگان به صورت کتبی یا شفاهی در مذاکرات مطرح می‌کنند، در چارچوب محورهای ازپیش‌تعیین‌شده در بالاترین سطوح تصمیم‌گیری است. در برخی موارد نیز پیش‌آمده که مذاکره‌کنندگان در تدوین موارد مطرح‌شده در مذاکرات نقشی نداشته‌اند و تنها آن‌ها را اجرا کرده‌اند. 
 به گفته ، از اعضای تیم مذاکره در دوره سعید جلیلی، در هیچ‌یک از دوره‌های مختلف، تیم مذاکره‌کننده نبوده‌است. از دید او، مذاکره‌کنندگان مجریانی هستند که سیاست‌ها را تبدیل به می‌کنند. اصولاً استراتژی‌های کلی در بالاترین سطح تصمیم‌گیری تعیین می‌شوند. بر این اساس تصمیم‌های مهم، اغلب به صورت در جایی مانند و در شرایطی که تصمیم‌ها بسیار مهم هستند با حضور تعیین می‌شوند. 
 در می‌نویسد: «رهبر انقلاب همچنین در طول مدت مذاکره تلاش داشتند تا ضمن تأکید بر حقوق هسته‌ای ایران، خطوط قرمز جمهوری اسلامی را نیز ترسیم کنند. خطوط قرمز وضع‌شده نه‌تنها به چراغ راهنمای تیم مذاکره‌کنندهٔ هسته‌ای تبدیل شد، بلکه به مثابه حصاری بود که طرف‌های غربی را نیز از نزدیک‌شدن به این موضوعات بازداشت. این رویکرد رهبری باعث شد تا تیم مذاکره‌کنندهٔ ایران با اطمینان خاطر نقش فعال‌تر و پرتحرک‌تری در مذاکرات داشته باشند». 
 سیاست‌گذار نبودن مذاکره‌کنندگان، بدین معنا نیست که آن‌ها هیچ نقش و تأثیری در فرایند اجرای سیاست‌ها و ندارند. 
 از دید ، «این که چه کسی یا مسئول مذاکرات و پرونده باشد، بسیار اثرگذار است». 
 ، استاد معتقد است در دوره‌های مختلف، مذاکره‌کنندگان دستِ کم در چگونگی پیگیری و عملی‌کردن سیاست‌ها رفتارهای متفاوتی داشته‌اند. از آنجا که مذاکرات بیش از ۱۰ سال طول کشیده‌است و در طی این مدت توان هسته‌ای ایران دستخوش تغییرات زیادی شده‌است، لازم بوده‌است که متفاوتی اتخاذ شود و تیم‌های مذاکره در چارچوب گفتمانی دولت‌های خود، روش‌ها و رویه‌های گوناگونی را در پیش گرفته‌اند.
{"title": "تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای ایران", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AA%DB%8C%D9%85_%D9%85%D8%B0%D8%A7%DA%A9%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF%D9%87_%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86&oldid=34600841", "language": "fa"}