(به : ) ‏ (زادهٔ ۶ ژوئیه ۱۹۰۷ در ،  – درگذشتهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۹۵۴ در ، ) نقاش و یکی از زنان نامدار تاریخ است. فریدا به‌ویژه به‌خاطر خودنگاره‌های هنرمندانه‌اش، مشهور است.
 فریدا در تاریخ ۶ ژوئیه ۱۹۰۷، از پدری و مادری دورگه (اسپانیایی و بومی مکزیک) در خانه‌ای که اکنون موزهٔ فریدا است، موسوم به «خانهٔ آبی» در شهرک کوچکی به‌نام در حومهٔ به دنیا آمد. پدرش یک نقاش و عکاس - با اصلیت بود.
 پدر فریدا از هنرمندان مشهور مکزیک بود و پرتره‌های زیادی از کودکی فریدا گرفته‌است. سلف‌پرتره‌هایی که فریدا از خود می‌کشید در واقع به نوعی تداوم عکس‌های پدر است.
 سه ساله بود که و جنگ‌های داخلی به وقوع پیوست. در شش سالگی به علت ابتلا به چندین ماه در خانه بستری شد. این بیماری انحرافی ماندگار در پای راستش باقی گذاشت و همین موضوع باعث شد تا پای راست او همیشه لاغرتر از پای دیگرش باشد و سبب شد از آن پس تا پایان عمر در همه‌جا با دامنهای بلند (با تزئینات پیشاکلمبوسی و موهایی آراسته به نوارها و پارچه‌ای رنگین) ظاهر شود. 
 در سپتامبر ۱۹۲۵، نقطهٔ عطف زندگی فریدا کالو به شکل حادثه‌ای دردناک بر او فرود آمد. فریدا دانشجوی هجده‌سالهٔ رشتهٔ در تصادف شدید اتوبوس از ناحیهٔ ، ، ، و دچار شکستگی‌های متعدد شد. خودش دربارهٔ لحظهٔ سانحه می‌گوید «دستهٔ صندلی چون که به می‌زنند در من فرورفت.» در این میان، به دنبال جراحتی که بر اثر فرورفتن میله‌ای آهنی بر او ایجاد شد، فریدا تا پایان عمر از داشتن فرزند محروم ماند. 
 پس از این تصادف، بستر بیماری جایی بود که فریدا درست در نقطه‌ای که می‌توانست پایان زندگی‌اش باشد، سرنوشت خود را به دست گرفت و برای اولین بار شروع به کشیدن نقاشی کرد؛ او با عاریه‌گرفتن لوازم این کار از پدرش توانست امیال، آرزوها و رنج‌هایش را از جسم ساکن و سراسر آتل و گچ‌گرفته‌اش روانهٔ بوم نقاشی کند. او از آسیب‌های جسمی‌اش جان سالم به در برد و در نهایت قادر به راه‌رفتن شد. با این وجود، درد پای فریدا هرگز به‌طور کامل او را ترک نکرد. فریدا پس از این توجه خود را از حرفهٔ پزشکی به نقاشی معطوف کرد.
 فریدا تجربیات عاطفی پرفراز و نشیبی را پشت سر گذاشت. پس از حادثهٔ تصادف، نامزدش از ازدواج با او منصرف شد. فریدا پس از بهبودی، خودش را نزد ، نقاش دیواری معروف و برد که قبل‌تر در دوران کوتاه و ناتمام دانشجویی پزشکی در کلاس‌های طراحی با او آشنا شده بود. نقاشی‌های کالو مورد توجه قرار گرفت و این دیدارِ دوباره آغازی شد برای زندگی مشترک آن دو که بعداً در سال ۱۹۲۹ با همدیگر ازدواج کردند در زمان ازدواج دیه‌گو ۴۲ ساله بود و فریدا ۲۲ سال داشت. مادر فریدا که با ازدواج آن دو مخالف بود به آن‌ها مَثَلِ «فیل و فاخته» را نسبت داد. فریدا خود در اینباره می‌گوید:
 اما برای او نه خوشبختی به‌طور کامل محقق شد و نه آرزوی داشتن فرزند میسر. فریدا یک بار از دیه‌گو شد که به ناخواستهٔ انجامید. این تجربهٔ ناکام مادری در آثار بعدی او نمود عینی پیدا کرد. تابلوی معروف فریدا از خودش، جنین، رحم و خون گویای همین حادثه‌است. 
 در زمینهٔ زندگی زناشویی نیز ازدواج کالو و ریورا بی‌ثبات بود و در طول سال‌های پس از ازدواج، این زوج هنرمند هر یک جداگانه‌ای برای خود داشتند. فریدا در خاطراتش به چند تن از آن‌ها همچون ، سیاستمدار کمونیست گریخته از و ، همسر ، اشاره می‌کند. 
 در سال‌های که در آتش جنگ می‌سوخت، پایتخت فرهنگی و هنری از به‌نوعی به منتقل شده بود و ، و ناراضیان زیادی از جمله ، به کوچ کرده بودند. در این دوره خانهٔ فریدا و دیه‌گو پاتوق بسیاری از این افراد بود که عموماً گرایش‌های چپ داشتند. گرچه فریدا با اینان معاشرت داشت (و پیش از این نیز به سال ۱۹۲۸ در به عضویت درآمده بود) اما هرگز این تمایلات در آثارش نمود پیدا نکرد؛ گرچه حتی پس از ترور تروتسکی، همچنان طرفدار باقی‌ماند و بعدها به نیز توجه نشان داد. 
 اما حادثهٔ روحی بزرگ هنگامی رخ داد که ده سال پس از زندگی مشترک، فریدا همسرش را هم‌بستر با خواهر کوچکترش «کریستینا» دید و از دیه‌گو جدا شد. اما این جدایی دیری نپایید و این دو دوباره در سال ۱۹۴۰ به یکدیگر پیوستند. او خود در مورد دوران جدایی‌شان چنین می‌گوید:
 با این وجود، فریدا همیشه دربارهٔ دیه‌گو می‌گفت: «دیه‌گو، مردِ چاقِ نقاشم که همیشه روی پیشانی‌ام چون آفتاب می‌درخشد…» 
 در ۱۹۵۳ پزشکان به دلیل وخامت بیماری مجبور شدند یکی از پاهای فریدا را قطع کنند. فریدا که یک سال آخر عمرش را بر می‌گذراند، برای تحمل دردهای جسمی و روحی به روی آورده بود. 
 در نهایت، فریدا کالو در ۱۳ ژوئیهٔ ۱۹۵۴ به دلیل انسداد جریان خون درگذشت. او هم‌اکنون درون کوزه‌ای در خانهٔ قدیمی اوست که حالا تبدیل به « » شده‌است. او چند روز پیش از درگذشتش در یادداشت‌های روزانه‌اش نوشته بود: «امیدوارم عزیمت لذت‌بخش باشد و امیدوارم هرگز بازنگردم.» 
 در آن زمان که به می‌مانست رخ داده بود. این رنسانس را ادبیات و هنر جدیدی همراهی می‌کرد که بیشتر فلسفی بود تا سیاسی. پس از انقلاب حزبی تشکیل شد. احساسات ، ضد و تمایل به بازگشت به فرهنگ نیز درمیان روشنفکران همفکر فریدا شدید بود 
 کالو یکی از طرفداران فعال بود. او رابطهٔ عشقی کوتاهی نیز با که نهایتاً در ۱۹۴۰ در شهر توسط نمایندگان ترور شد، برقرار کرد.
مدتی بعد از مرگ تروتسکی، فریدا موضعش را تغییر نداد و حمایت خود را از شوروی زیر رهبری استالین اعلام کرد. او از طرفداران بود و از به عنوان «امید جدید سوسیالیسم» نام می‌برد.
خانه کالو با نقاشی‌ها و طرح‌های بسیاری با مضامین ، از جمله تصاویری از ، ، و تزیین گشته‌بود.
 امروزه فریدا کالو از دیدگاه جنبش‌های یکی از نمونه‌های برتر زنان فمینیست قلمداد می‌شود. گرچه به نظر می‌رسد که او خود از این‌گونه تمایلات و جبهه بندی‌ها برکنار بود. 
 در مرکز اکثر آثار فریدا، خود او را می‌بینیم که با تکنیکی استوار در ایجاد خطوط و نهادنِ رنگ‌هایی که گویی کاملاً مطمئن بر جای خود نشسته‌اند و با چشمانی هشیار و لب‌هایی که انگار بدون هیچ درزی برهم نهاده شده و در سکوت ترسیم شده‌اند، به مخاطب زل زده‌است. 
از ۱۴۳ نقاشی‌ای که او کشیده‌است ۵۴ نقاشی . چهره‌نگاری‌های کالو از خودش آمیخته با مفاهیم و نمادهای شخصی‌اند. این خودنگاره‌ها اغلب به همراه حیواناتی کوچک و گیاهانی تزئینی در میان قاب‌ها ظاهر شده‌اند. و با رنگ سیاه که دست در گردن فریدا حلقه کرده‌اند و همگام با او به جایی بیرون از تصویر — که چشم تماشاگرشان است — خیره شده‌اند؛ یا گیاهانی که گاه بزرگ‌تر از اندازهٔ واقعی در او را دربر گرفته‌اند و گل‌هایی که در عین سرزندگیِ رنگ‌هایشان، مُرده و لَخت، زینتِ گیسوان او شده‌اند. 
 فریدا در خود را در حالی ترسیم کرده که از خار با آویزی از مُرده بر گردنش است و با حالتی صمیمی و دوستانه به کشیدن این گردن‌آویز مشغول است گویی می‌خواهد بر درد آن بیفزاید. همچنین گربه‌ای که در کمین مرغ مُرده‌است. میمون در باورهای عامیانهٔ ، هم نشانهٔ مرگ است و هم نمادی برای شوخ‌طبعی و سرزندگی؛ و مرغ مگس‌خوار نیز طلسمی برای کامیابی در عشق؛ و همچنین معتقدند قهرمانان مُرده به شکل این پرنده به بازمی‌گردند. 
 با سررشته‌ای که فریدا از علم داشت، بعضی نقاشی‌هایش با دقت بسیار در بدن کشیده شده‌اند. در اغلب آثار فریدا رنج و صدمه متوجهٔ بخش از گردن به پایینِ جسم‌اش است که می‌تواند اشاره به آن تصادف سرنوشت‌ساز جوانی‌اش داشته باشد. 
 فریدا در دوران زندگی کوتاهش همواره می‌خواست تا به بطن زندگی رسوخ کند و در این مسیر، جسم سرشار از درد خویش را در تابلوهایش عریان می‌کرد و می‌شکافت. او در که رو به سوی پیشرفت و گذار داشت تاریخ را به‌عقب مرور می‌کرد. 
 در تابلوی که نقطهٔ اوج نقاشی‌های او و از شاهکارهای جنبش در سدهٔ بیستم به‌شمار می‌آید، در سمت راست تصویر خود را در لباس و در سمت چپ ملبّس به پوشش اروپایی سدهٔ بیستم — که احتمالاً است — با دو آشکار، نشسته بر سبزرنگ و دست در دست یکدیگر در زیر آسمانی متلاطم و خاکستری به تصویر کشید. قلب فریدای اروپایی در سمت چپ از سوراخی که در لباس و بر روی سینه‌اش قرار دارد، دیده می‌شود. کشمکش‌ها و تضادهای درونی نقاش، با بریدن رگ باورها و عقاید گذشته توسط فریدای اروپایی به‌خوبی تکمیل شده‌است. ، ، و پس از ملاقات با فریدا در سال ۱۹۳۸ در اینباره می‌گوید: 
 برتون که برای اولین‌بار نمایشگاه آثار فریدا را در ۱۹۳۹ در در برپا کرد فریدا کالو را خواند؛ لقبی که فریدا خود با آن موافق نبود و ادعا می‌کرد: «من خودم را می‌کِشم.» کالو هرگز خود را نمی‌خواند، هرچند که کارهایش گاهی به عنوان هنر سورئالیستی در نظر گرفته می‌شوند و او نمایشگاه‌های متعددی به همراه سورئالیست‌های برپا کرده‌بود.
 نیز تأثیر زیادی بر کالو داشت و این موضوع به وضوح در نقاشی‌هایش نیز مشهود است. فریدا در پی کشف ریشه‌های و فرهنگی زادبومش بود. تأثیر تصاویر کوچک نقاشی‌شده بر فلزات کوچکی را که برای و بر دیوار نصب می‌کردند — و اتفاقاً در اکثر موارد راوی حوادث ناخوشایند بودند — همواره می‌توان در آثار فریدا مشاهده کرد. او مانند دست‌نگاره‌های مردم ساده و عام در اغلب آثارش توجهی به نشان نمی‌داد و به کمک رنگ‌های خالص و اولیه که به کودکانی پرجنب‌وجوش و جسور اما در حصر می‌ماندند، روح غنی و رنجور خود را در تصویرهایش سرشار می‌کرد. 
 نمادهای اسطوره‌ای و افسانه‌ای به‌وفور با خاصیتی دوگانه در آثار او به چشم می‌خورند. برای مثال را که در میان آزتک‌ها باری شفابخش داشت و طی مراسم آیینی با خراشیدن و زخمی‌کردن بدن و ریختن خون روند تقدیس حاکم می‌شد، در پس‌زمینه‌ای مانند خشک که هیچ نشانی از و ندارد به تصویر می‌کشید؛ یا را — که نمادی شوم و بلاخیز بود — در مجاورت ترسیم می‌کرد و به سرِ مادرِ تاریکی و شب می‌باراند. او این تضادها را کاملاً حقیقت‌جویانه و عاری از لفافه، با خطوط راسخ و واضح جداکنندهٔ میانی به تصویر می‌کشید. حتی آثار او — که خود طبیعت زنده نامگذاری کرده بود — به‌خوبی نمایانگر این تضادند. هم‌نشینی میوه‌های تازه و سالم در کنار میوه‌هایی گازخورده و پلاسیده. 
 نقاشی‌های فریدا بازتابی از تجارب و زندگی شخصی او هستند. وی در نقاشی‌هایش تأکید زیادی بر رنج و همچنین زندگی خشن زنان دارد. شیفتگی و کشش او به مسائل زنانه و روش صریح و صادقانه‌ای که به وسیلهٔ آن، این شیفتگی را در نقاشی‌هایش نشان می‌داد، باعث شده‌است بعضی صاحب‌نظران او را به عنوان یکی از قرن بیستم برشمردند.
 فریدا را در کارهایش به اوج می‌رساند و بر مخاطب غلبه می‌کند. دانه‌درشتی که از چشمان او جاری است و روح غم‌انگیز حاکم بر چهرهٔ او هیچ ترحمی برنمی‌انگیزاند؛ چراکه او به جانِ بیننده رخنه می‌کند، جایی که دیگر فاصله‌ای با زنی که در تابلو زندگی می‌کند احساس نمی‌شود. فریدای آثار کالو با تمام رنجی که از جهان در او موج می‌زند، سعی نمی‌کند خود را بدون این جهان ببیند. او هستی را با خود به درون چارچوب تابلو می‌کشد؛ او نمی‌خواهد که تنها باشد. در تنها نامه‌اش به می‌نویسد: 
 دربارهٔ زندگی کالو سه فیلم ساخته شده‌است:
{"title": "فریدا کالو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%AF%D8%A7_%DA%A9%D8%A7%D9%84%D9%88&oldid=34890409", "language": "fa"}