دومین قانون است که در به تصویب رسیده و مشتمل بر ۵۱ ماده، ۲ تبصره و ۴۱ بند است و تا زمان تصویب در سال ۱۳۸۶ پابرجا بود. پس از این قانون، چندین لایحه برای ایجاد قانون حق تکثیر به مجلس رفت اما به دلیل کاستی‌های که داشتند، همگی رد شدند تا سرانجام در سال ۱۳۴۸ به تصویب مجلس برسد. 
 بر طبق این قانون، یک شامل هرگونه ، طراحی، شماره، حرف، عبارت، ، و غیره است. ماده ۳۰ قانون می‌گوید که هر مخترعی که گواهی در خارج از ایران داشته باشد، در صورتی که تاریخ انقضای آن گواهی هنوز به پایان نرسیده، می‌تواند برای ثبت اختراع در داخل ایران نیز درخواست کند. اما اگر پیش از آن که وی به ثبت اختراع خود در ایران اقدام کند، شخص یا مؤسسه‌ای اقدام به استفاده از اختراع مذکور کرده باشد و یا حتی مقدمات استفاده را انجام داده باشد، مخترع نمی‌تواند از عملیات آن شخص یا مؤسسه جلوگیری کند. 
 تلاش برای ثبت علامت‌های صنعتی و تجاری از بهمن ۱۲۹۸ با تصویب لایحهٔ پیشنهادی تحت عنوان «لایحهٔ استقرار و حفظ نام شرکت تجارت‌خانه‌ها و جلوگیری از تقلید علامت کارخانه‌ها» آغاز شد و با طرح قانون علامت‌های تجاری در سال ۱۳۰۰ توسط وزارت مالیه ادامه پیدا کرد. از تصویب ، به عنوان نخستین اقدام برای سازماندهی اقتصاد تجاری ایران در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۰۳ تا ۱۳۰۹ نام برده می‌شود.
{"title": "قانون ثبت علائم و اختراعات", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D8%AB%D8%A8%D8%AA_%D8%B9%D9%84%D8%A7%D8%A6%D9%85_%D9%88_%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B9%D8%A7%D8%AA&oldid=31315872", "language": "fa"}