با لقب (به‌معنای: گردآورِ نیکویی‌ها) (۱۲۴۶، –۱۳۲۲م، ) (نسب: ابراهیم بن بن مؤید بن حمویه) عالم ، و و پسر بود. برای فراگیری حدیث به عراق، شام، حجاز، تبریز، آمل، قدس، کربلا و قزوین رفت. او را از اعیانِ شیعه دانسته و او را لقب داده، از روی جد بزرگش حمویه. اثر برجستهٔ اوست. در مورد او می‌گوید: از امام، روايت کننده، حديث گوى يگانه کامل، فخر اسلام، صدر الدين ابراهيم بن محمد بن المؤيد بن حمويه الخراسانى الجوينى روايت شنيدم ( درس گرفتم )... او بسيار به روايات و به دست آوردن کتب حديثى اهميت مى‌داد، خوش صدا و خوش سيما بود و شخص با هيبت و دين دار و صالحى بود. نزد او اسلام آورد.
{"title": "صدرالدین جوینی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B5%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%AC%D9%88%DB%8C%D9%86%DB%8C&oldid=34974241", "language": "fa"}