(زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۸۵۷ در – درگذشتهٔ ۲۲ فوریهٔ ۱۹۱۳) و بود. او خود را به دو زبان و انجام می‌داد. وی با نگرش به ساختار زبان به‌عنوان اصل بنیادین در ، آن را شاخه‌ای از دانش عمومیِ نشانه‌شناسی دانست. او یکی از بنیانگذاران قرن بیست و یکم و یکی از بنیانگذاران (به همراه ) نشانه‌شناسی به‌شمار می‌رود. 
برادران او مشهور و دانشمند حوزه‌ی ستاره‌شناسی باستانی چینی لئوپولد دو سوسور بودند. پدر او دانشمند مشهور هنری لوئیس فردریک دو سوسور و پسر فریدنان دو سوسور، ریموند دو سوسور روانکاو بود.
 اثر اصلیِ او به نام در سال ۱۹۱۶ و پس از مرگ به‌وسیلهٔ شارل بالی و آلبر سِشه برپایهٔ یادداشت‌های سرِ کلاس درس به‌چاپ رسید. این کتاب خیلی زود به منبع مهمی برای زبان‌شناسان ساختارگرای سدهٔ بیستم تبدیل شد.
 سوسور برخلاف زبان‌شناسان پیش از خود که بیشتر از دید تاریخی یا به‌عبارتی (diachronic) به بررسی می‌پرداختند تمرکز خود را بر جنبهٔ هم‌زمانی آن می‌گذاشت، به بیان دیگر ساختار زبان را در بازه‌ای از زمان می‌سنجید.
 او فرایند گفتگو را ساخته‌شده از دو بخش و فیزیکی می‌داند، ولی ساختار زبان را در ارتباط با پاره‌ای از بخش روانشناسی می‌شناسد. از دیدگاه سوسور هیچ رابطه‌ای بین معنا و اُبْژه وجود ندارد. به همین خاطر می‌گویند که اشیای این عالم، مخلوق زبان یا تصورات ما هستند. به عبارتی، معنی، ساختاری است، یعنی معنای یک نشانه به رابطه آن با سایر نشانه‌ها بسته‌ است، مثل معنای چراغ قرمز که وابسته به چراغ سبز است، و الا به خودی خود معنایی ندارد. او از همین پیوند ریشه می‌گیرد. اندیشه‌های او در رابطه با نشانه و ساختار از سوی ، و ساختارشکنان مورد توجه قرار می‌گیرد. در واقع، رویکرد ساختارگرایانه سوسور، در درون شاخه‌های زبان‌شناسی نفوذی عمیق یافت. با این حال، تأثیر آن در علوم اجتماعی به مراتب عمیق‌تر و وسیع‌تر بود. این دیدگاه، به ویژه به وسیلهٔ انسان‌شناس برجسته‌ای چون در میانه‌های سدهٔ بیستم به کار گرفته شد. در به نام ثبت شد و نسخه انسان‌شناختی ساختارگرایی، به عنوان یکی از شفاف‌ترین گونه‌های رویکردی در این رشته در زمان خود شناخته شد.
{"title": "فردینان دو سوسور", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%86%D8%A7%D9%86_%D8%AF%D9%88_%D8%B3%D9%88%D8%B3%D9%88%D8%B1&oldid=35035476", "language": "fa"}