(به : ) یک - است که در سال ۲۰۰۳ در شبکهٔ تلویزیونی تولید شد. این سریال است از که بخش نخست آن ( ) در سال ۱۹۹۳ برندهٔ جایزهٔ شد. ، نویسندهٔ نمایشنامهٔ نگارش فیلمنامهٔ اقتباسی را نیز برعهده داشته و آن را کارگردانی کرده‌است.
داستان فیلم در سال ۱۹۸۵ اتفاق می‌افتد و دربارهٔ رابطهٔ دو زوج است که در گیر و دار سیاست‌های دوران ریاست جمهوری ، فراگیر شدن بیماری و تغییرات پرشتاب فضای سیاسی و اجتماعی روایت می‌شود. 
 شبکهٔ اچ بی او این سریال را به دو شکل متفاوت پخش کرد:
 
 در سال ۲۰۰۳ پربیننده‌ترین فیلم بود و در عین حال واکنش مثبت منتقدان را نیز به همراه داشت. این فیلم در چندین رشته برنده و نامزد جایزهٔ و شده‌است. در سال ۲۰۰۶ نشریهٔ ، به مناسبت بیست‌وپنجمین سالگرد روز جهانی ایدز، این مجموعه را در فهرست فیلم‌هایی که «به بهترین نحو ایدز را به تصویر کشیده‌اند» قرار داد. 
 سال ۱۹۸۵: خدا را ترک کرده، برای بار دوم آمریکا شده و مرگ با داسی به نام ایدز، بی‌صدا، به جان مردم افتاده‌است. در ، پرایر والتر به لوییس (که چهار سال عاشق و معشوق یکدیگر بودند) خبر می‌دهد بیمار است. لوییس نمی‌تواند با بیماری پرایر کنار بیاید و او را ترک می‌کند. جو پیت، ، که یک معتقد است، برای پذیرفتن شغلی در از سوی ، وکیل و کارچاق‌کن دست راستی، تحت فشار قرار دارد. پیت و کان هر دو هستند اما هریک به دلیلی این موضوع را انکار می‌کند. پیت به دلیل اعتقادات سفت و سخت مذهبی‌اش و کان چون از به خطر افتادن شهرت و قدرتش بیمناک است. هارپر، همسر پیت، که به معتاد است و دائماً در توهم به سر می‌برد، در جستجوی راهی‌ست تا از زندگی زناشویی سرد و خالی‌اش فرار کند. در این میان، فرشته‌ای پرایر را به مبعوث می‌کند. مادر پیت و بلیز (دوست صمیمی پرایر) او را در انتخاب راهی که در پیش دارد یاری می‌کنند. جو پیت همسرش را ترک می‌کند و مدتی با لوییس زندگی می‌کند اما این رابطه دوامی ندارد. روی کان که در ابتدای فیلم معلوم می‌شود به بیماری ایدز مبتلاست در آخرین روزهای عمرش با روح دست و پنجه نرم می‌کند.
با پیش‌رفت داستان، این آدم‌های سرگشته، در کنار یکدیگر جمع می‌شوند و عشق، تنهایی و رنج از دست دادن را تجربه می‌کنند و در نهایت بخشش را می‌آموزند و راهی می‌یابند تا با بی‌کسی و بی‌پناهی کنار بیایند. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 موسیقی متن این فیلم، ساختهٔ ، نامزد دریافت بهترین موسیقی برای فیلم، فیلم تلویزیونی یا سایر محصولات بصری شده‌است.
 کری براکو، تهیه‌کنندهٔ اجرایی ، متن نمایشنامهٔ کوشنر را اولین بار در ۱۹۸۹ خوانده بود، اما بیش از ده سال طول کشید تا او بتواند اقتباس تلویزیونی این نمایش را که در ۱۹۹۱ روی صحنه رفته بود، تولید کند. در سال ۱۹۹۳ آل پاچینو پذیرفت نقش روی کان را بازی کند. در این زمان نام چند نفر به عنوان کارگردان شنیده می‌شد. یکی از آنها بود که از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ روی این فیلم کار کرد، اما بعد بودجهٔ فیلم با مشکل مواجه شد و آلتمن ناچار شد پروژه را رها کند. استودیوهای فیلمسازی چندان مایل نبودند ریسک تولید دو فیلم ۱۵۰ دقیقه‌ای متوالی آن هم با ۴۰ میلیون دلار بودجه را بپذیرند. در نتیجه کوشنر تلاش کرد کل نمایشنامه را در قالب یک فیلم سینمایی جا دهد. کاری که البته به دلیل حجم زیاد داستان غیرممکن بود. در نهایت قرار شد فیلم در قالب مینی‌سریال تولید شود. تا اواخر دههٔ نود نوشتن فیلمنامه همچنان ادامه داشت. در همین زمان شبکهٔ اچ بی او به عنوان پیش‌قدم شد و ۶۰ میلیون دلار بودجه برای فیلم برآورد کرد. 
در سال ۲۰۰۱، براکو که در فیلم (۲۰۰۱) با بازی اما تامسون، که آن هم اقتباس از نمایشنامه‌ای با همین نام بود، با مایک نیکولز همکاری داشت، فیلمنامهٔ را به نیکولز نشان داد. مریل استریپ، آل پاچینو و اما تامسون که اخیراً با نیکولز کار کرده بودند، به سرعت به عنوان بازیگران اصلی انتخاب شدند. از میان بازیگران نسخهٔ تئاتری، تنها جفری راش در فیلم هم حضور دارد. او در سال ۱۹۹۴ برای بازی‌اش در نمایش جایزهٔ تونی بهترین بازیگر مرد را به دست آورده بود. فیلمبرداری در ماه مه ۲۰۰۲ آغاز شد و پس از ۱۳۷ جلسه فیلمبرداری در ژانویهٔ ۲۰۰۳ به پایان رسید. بیشتر فیلم در استودیوی کافمن آستریا در شهر نیویورک فیلمبرداری شد و برخی صحنه‌های مهم در پای ، در . سکانس بهشت در فیلمبرداری شده‌است در بنایی باستانی به سبک رومن به نام که متعلق به اوایل قرن دوم میلادی است.
طراح این سریال (طراح ) است که دو سکانس مهم ورود فرشته و سکانس افتتاحیهٔ فیلم، آنجا که فرشتهٔ مجسمهٔ بتسدا چشم‌هایش را باز می‌کند و انگار زنده می‌شود، را طراحی کرده‌است.
 نوشت که نسخهٔ تلویزیونی مایک نیکولز [از این نمایشنامه] خود اثری هنری است. 
در مقاله‌ای در آمده: کارگردانی مایک نیکولز و بازی بازیگران فیلم با هدایت مریل استریپ از یک نمایشنامهٔ برندهٔ پولیتزر و ، اثری اعجاب‌انگیز و سحرآمیز ساخته‌است. 
 
 
 
 
 ، در سال ۲۰۰۴، با ۱۱ جایزه از ۲۱ نامزدی، رکورد برنامهٔ تلویزیونی‌ای که در یک سال بیشترین جوایز امی را از آن خود کرده، شکست. این رکورد پیش‌تر متعلق به بود و چهار سال بعد توسط شکسته شد.
برنده:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 نامزد:
 
 
 
 
 
 
 
 Broadcast Film Critic
 (DGA)
 GLAAD Media Awards
 جایزه گرمی
 National Board of Review
 (PGA)
 Satellite Awards
 
 
 
 
 
 
 
 (SAG)
{"title": "فرشتگان در آمریکا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%B4%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%86_%D8%AF%D8%B1_%D8%A2%D9%85%D8%B1%DB%8C%DA%A9%D8%A7&oldid=35076257", "language": "fa"}