(به : ) به میزان راحتی یک با نهایی خوب، و با هزینه کم گفته می‌شود. موادی که دارای قابلیت ماشینکاری خوب هستند، اصطلاحاً "خوش تراش" خوانده می شوند. قابلیت ماشینکاری را معمولاً با ۴ عامل مختلف معین می‌کنند: 
 
 
 
 موادی که قابلیت ماشینکاری بالایی دارند، توان کمی برای ماشینکاری نیاز داشته، به سرعت قابل ماشینکاری بوده، و به راحتی می‌توان به پرداخت سطح خوبی دست یافت و فشار زیادی به عمر یا ماشینکاری وارد نمی‌کنند.
 از آنجایی که یکی از مهم‌ترین مواد مهندسی موجود است، تحقیقات بسیار زیادی بر روی قابلیت ماشینکاری فولادها انجام شده‌است. فولادهای کربنی گستره وسیعی از قابلیت ماشینکاری دارند، که بستگی به و آنها دارد.
 گروهی از فولادهای مهم، فولادهای خودتراش (free-machining steels) هستند. این فولادها در ترکیب خود حاوی و هستند. گوگرد با تشکیل ناخالصی منگنزسولفید باعث افزایش تنش در ناحیه برش شده و در نتیجه چیپ‌های تولید شده به راحتی خرد شده و کوچک هستند، و به این طریق قابلیت ماشینکاری را افزایش می‌دهند. 
 فولادهای زنگ نزن نسبت به فولادهای کربنی، قابلیت ماشینکاری ضعیف تری دارند. این فولادها چقرمگی بیشتری داشته و حالت آدامسی دارند و در هنگام ماشینکاری تمایل به زیادی دارند. فولادهای گرید ۳۰۳ و ۴۱۶ به علت وجود گوگرد و فسفر قابلیت ماشینکاری بیشتری دارند. 
 آلومینیم نسبت به فولاد فلز بسیار نرم تری است، و روش‌های افزایش قابلیت ماشینکاری آن معمولاً بر روی افزایش سختی تکیه دارد. ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ و ۶۰۲۰ قابلیت ماشینکاری بالایی دارند.
{"title": "قابلیت ماشین‌کاری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D8%A8%D9%84%DB%8C%D8%AA_%D9%85%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D9%86%E2%80%8C%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DB%8C&oldid=31318345", "language": "fa"}