(به : ) یکی از روش‌های ذوب و پالایش است. این روش از روش‌های فولادسازی اولیه (به : ) محسوب می‌شود و در کنار ، یکی از دو روش اصلی ذوب آهن با ۶۰ درصد استفاده می‌باشد. مادهٔ اولیه برای این روش حدود ۷۰ درصد آهن مذاب از است. برای ایجاد توازن میزان فولاد بازیافتی نیز به این مواد اضافه می‌شود. این دو در (به : ) با یکدیگر ترکیب می‌شوند. در کوره، خالص (۹۹.۵) با سرعت به این ترکیب دمیده می‌شود. این میزان اکسیژن با کربن و سیلیکن موجود در کوره ترکیب شده و باعث ایجاد حرارت زیادی می‌شود که در نتیجهٔ آن ذوب فولاد اضافه شده‌است. در این پروسه، همچنین اکسید شدن آهن، و هم میزانی گرما ایجاد می‌کنند. ایجاد شده بر اثر سوختن در حین خروج از کوره نیز گرمای خود را به کوره می‌دهد. فرق این روش با روش قوس الکتریکی این است که برای پیشرفت نیازی به ندارد. مادهٔ خروجی این کوره آهن مذاب با خصوصیات شیمیایی خاص در دمای تا است که در مراحل بعدی پالایش می‌شود. کلمهٔ بازی (به : ) به بر می‌گردد که مادهٔ است و با توجه به بازی بودن با سربارهٔ بازی تولید شده در کوره ترکیب نمی‌شود و می‌توان از آن برای در کوره استفاده کرد. 
 اولین بار یک روش عملی کم‌هزینه برای فولاد در مقیاس‌های بزرگ توسط در سال 1855 میلادی به ثبت رسید.
 مبدل‌ بسمر و مبدل‌ توماس بر اساس دمیدن هوا کار می‌کردند و این مشکلاتی به همراه خود داشت. بیشتر هوایی که دمیده می‌شد را تشکیل می‌داد و دمیدن مستقیم نیتروژن به فولاد مذاب باعث می‌شد که درصد قابل توجهی از نیتروژن در فولاد حل شود و این موجب افت کیفیت فولاد بدست آمده می‌شود. همچنین حل شدن مقدار زیادی نیتروژن موجب خنک شدن مذاب و در نتیجه قطعه نهایی می‌شود. 
 در سال 1939 میلادی (به : ) یک روش برای دمیدن اکسیژن خالص با سرعت مافوق صوت در یک حمام فلزی ارائه می‌دهد اما روش او کاربرد صنعتی پیدا نمی‌کند. سرانجام در سال 1948 دو مهندس به نام‌های (به : ) و (به : ) با انجام آزمایش‌هایی موفق می‌شوند روش و اصولی برای تولید فولاد با دمیدن اکسیژن خالص ارائه دهند. آنها موفق شدند با استفاده از یک کوره 2.5 آهن مذاب را با این روش به فولاد تبدیل کنند. 
 مدیر شرکت فولاد VOEST در با الگوگیری از آزمایش‌های دارر و به کارگیری ایده دارر، موفق شد اولین در ابعاد صنعتی و به وزن 30 را در اتریش و در شهر در سال 1952-1953 میلادی بسازد و تجاری‌سازی کند. فرایند تولید فولاد به این روش، (به : ) نام داشت اما امروزه آن را (به : ) می‌نامیم. 
 در یک مبدل LD به طور کلی واکنش‌های فلز-سرباره (به : ) هستند. وقتی فواره اکسیژن واردشونده به کوره به محتویات داخل آن ضربه می‌زند در ابتدا یک FeO-MnO-SiO شکل می‌گیرد که به نام سرباره سیلیکو- (به : ) شناخته می‌شود. دمای ناحیه تحت تأثیر بسیار بالاست یعنی حدود 3000 درجه است. همچنین مقدار زیادی از خالص وجود دارد که به حل شدن (CaO) در سرباره کمک می‌کند. بعد از حل شدن آهک در سرباره، سرباره می‌شود سرباره کلسی- (به : ) یعنی یک سرباره CaO-SiO -MnO-FeO. اگر این واکنش‌ها به طور مداوم ادامه پیدا کند، ناخالصی‌ها به سمت محل تماس یا فصل مشترک و سرباره حرکت می‌کنند. اگر این انتقال‌های جرم فقط به خاطر پدیده باشد، نرخ انجام این واکنش‌ها خیلی آهسته خوهد بود. در صورتی در عمل و تجربه، این پدیده کاملا برعکس بوده و نرخ انجام این واکنش‌ها بسیار سریع می‌باشد. این به خاطر این است که مکانیزم اصلی دیگر به خاطر (به : ) و مخشوش بودن جریان است. 
 شش واکنش شیمیایی مهم در داخل کوره رخ می‌دهد که عبارت‌اند از:
{"title": "فولادسازی به روش اکسیژن قلیایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%88%D9%84%D8%A7%D8%AF%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C_%D8%A8%D9%87_%D8%B1%D9%88%D8%B4_%D8%A7%DA%A9%D8%B3%DB%8C%DA%98%D9%86_%D9%82%D9%84%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=34220151", "language": "fa"}