با هدف‌های و بهره‌جویی می‌شوند. معمولاً در برای زندگی لازم هستند. آن‌ها به صورت در بسیاری از حضور دارند که آن‌ها را در اصطلاح، می‌گویند. مهم‌ترین نقش‌های فلزها در در شش دسته بزرگ طبقه‌بندی می‌گردند:
 
؛ 
؛ 
؛ 
؛ 
و 
 شاید اولین دست نوشتهٔ ثبت شده در استفاده از مربوط به که حدود ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد بر روی کاغذ نگاشته شده‌است؛ و در آن حدود ۸۰۰ مورد از عوامل دارویی بیان شده‌است که برخی از آن‌ها امروزه به عنوان مواد سمی قلمداد می‌شوند از قبیل ، ، و فلزاتی نظیر ، و . استفاده از در پزشکی در به وسیله مورد اشاره قرار گرفته‌است و پس از وی، در برای مقابله با و بهبود از آن استفاده نموده است. البته او اولین کسی است که اثرات سمی جیوه را گزارش کرده‌است. مشخصاً، کشف ترکیب‌های معدنی به عنوان دراو مبتنی بر مشاهده اثرات درمانی آن‌ها بوده‌است. دو مورد از اولین مواد معدنی شامل استفاده از به عنوان و کمپلکس‌های به عنوان مصنوعات معدنی حدود ۵۰۰ سال پیش کشف شدند. بعدها کمپلکس‌های نیز به عنوان علی‌الخصوص برای درمان بیماری در آغاز قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفتند. 
 ترکیب‌های آلی فلزی را از خود نشان می‌دهند که نه متعلق به و نه متعلق به آلی به تنهایی است. این واکنش‌ها می‌توانند با تغییر خواص و فضایی لیگاندهای بیرونی یا به وسیلهٔ تنوع فلزات و ، بستر جدیدی برای ایجاد کنند. 
 اگرچه برای به عنوان شناخته می‌شوند، با این حال داروهای با بنیان روز به روز از اهمیت بیشتری در درمان برخوردار می‌شوند. افزودن یون‌های فلزی درون از قبیل و خود زمینهٔ گسترده‌ای در تحقیقات به‌شمار می‌رود. استفاده از فلزات واسطه در بسیار وسیع می‌باشد. در سال‌های اخیر از تعداد زیادی دارو به خاطر فعالیت‌های درمانی آن‌ها در گسترهٔ عظیمی از بیماری‌ها رونمایی شده‌است، اما فقط تعداد انگشت شماری از آن‌ها وارد چرخه پزشکی شده‌اند. در طول فرایند استفادهٔ آزمایشی مشخص شده‌است که تغییرات کوچک به نحو قابل توجهی قدرت تغییر در خواص دارویی بسیاری از داروها را دارد. پر واضح است که فرصت‌هایی را ارائه می‌دهند که با داروهای قابل دسترس نمی‌باشد. 
 یکی از راه‌های بازگرداندن فعالیت آن دسته از داروهای آلی که دچار مقاومت شده‌اند اصلاح ساختارها به گونه‌ای است که شامل یک فلز شوند که البته عمدهٔ آن‌ها ترکیب‌های آلی فلزی هستند. در آغاز سال ۱۹۷۵ مشخص شد در و ، تعویض با بخش‌های ، تشکیل ترکیب‌هایی با تفاوت آنتی‌باکتریال در مقابل آسیب‌های مختلف نسبت به خود آنتی‌بیوتیک اولیه می‌دهد. 
فروسینل-پنی‌سیلین فعالیت قابل مقایسه‌ای با -پنی‌سیلین نشان داده است و علاوه بر آن توانسته مانع فعالیت که یکی از آنزیم‌های مؤثر در مقاومت باکتریایی در برابر آنتی‌بیوتیک‌های نوع پنی‌سیلین است، شود. 
 مشتقات آلی فلزی داروهای ضدتکثیر آلی، در مقابله با مقاومت دارویی کارگر می‌افتند. یکی از معروف‌ترین این برای مطالعه است. نزدیک به نیمی از جمعیت زنده جهان به وسیلهٔ مالاریا پیوسته تهدید می‌شود. 
 چهار نوع پلاسمودیوم باعث مالاریای انسانی می‌شود: ، ، و . حادترین نوع مالاریا که منجر به مرگ می‌شود توسط انگل پلاسمودیوم فالسیپاروم بروز می‌کند. برای مالاریا دو نوع درمان عمده وجود دارد. یکی از طریق (فولات) که شامل ترکیب‌هایی از قبیل ، و است. این داروها چون از طریق ایجاد در آنزیم‌های هدف عمل می‌کنند نیازمند زمان طولانی برای اثرگذاری هستند و در نتیجه مقاومت دارویی سریع‌تر برای آنان اتفاق می‌افتد. گروه دوم ترکیب‌های شامل ، ، و هم‌خانواده‌های آن‌ها هستند. این گروه داروها سریع‌تر از دسته اول عمل می‌کنند و با اجتماع در انگل، در راه میزبان دخالت نموده، از در جلوگیری می‌کنند. جلوگیری از این فرایند منتج به اجتماع هِم می‌گردد که باعث مسموم شدن انگل می‌شود. این داروها ممکن است با تغییر در را قطع کنند. 
 داروهای آلی از قبیل کلروکین در برابر انگل مالاریا به سرعت عمل می‌کنند، با این حال مقاومت دارویی به کلروکین از طریق مکانیسم‌های جذب و انتشار به نحو فزآینده‌ای در حال معمول شدن است. سرعت انتشار کلروکین در انگل‌های مقاوم چهل بار بیشتر از نمونه‌های حساس (غیر مقاوم) است. بسیاری از درمان‌های معمول مالاریا به علت بی اثر شدن، جای خود را به روش‌های نوین درمانی می‌دهد.
 چسباندن کلروکین به مراکز فلزی چه به صورت و چه به صورت نشان داده است که می‌تواند بر مقاومت دارویی چیره شود. ترکیب‌های معدنیِ فلزبنیانِ کلروکین و ترکیب‌های آلی و آلی از خود فعالیت‌های بیشتر ضدمالاریایی نشان می‌دهند.
 با این حال فقط یک ترکیب آلی آهن، که مشتق است، به‌طور کلی فعالیت کلروکین در برابر آسیب‌های مقاوم به دارو را بازیابی می‌کند. فروسن به تنهایی فاقد قدرت ضد مالاریایی است، اما با جایگزینی یک کلروکین با یک گروه فروسنیل در حالی که موقعیت‌های دو برون‌حلقه‌ای کلروکین حفظ شود داروی ضد مالاریایی قدرتمندی می‌سازد. 
 به‌طور مشابه بسیاری از داروهای آلی برای درمان بیماری‌های چاگاس، و بیماری‌های استفاده می‌شده‌اند که امروزه به خاطر مقاومت دارویی بی اثر شده‌اند.
 باکتری که عامل بیماری لیشمانیاز است، از طریق گزیدن ( ) سالانه بین تقریباً ۱۵ میلیون نفر منتقل می‌شود. این بیماری در صورت عدم درمان می‌تواند کشنده باشد و داروهای معمول آلی آن از قبیل ، ، و به علت مقاومت دارویی تقریباً بی اثر شده‌اند. 
 با برخی از این ترکیبات با فلزات، کمپلکس‌های آلی فلزی ساخته شده‌است و برای فعالیت‌های ضد انگلی بیماری لیشمانیاز مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند. پنتامیدین، یکی از این داروهای ضد انگلی بود که با برخی از مراکز فلزی تشکیل کمپلکس داده و فعالیتش مورد بررسی قرار گرفته‌است. در این بررسی‌ها مشخص شده‌است که یکی از مشتقات آلی اوسمیوم در ترکیب با پنتامیدین ۷٬۵ برابر اثر درمانی بیشتری نسبت به پنتامیدین در یک دوز منفرد و مشابه در درمان لیشمانیاز در از خود نشان می‌دهد. مشتقات آلی ایریدیوم و پلاتین در مقابله با در مورد آزمایش قرار گرفتند، که موش‌های آلوده را با یک دز منفرد معالجه نمودند. یک ترکیب آلی ایریدیوم همچنین از خود فعالیت نشان داد و در مقابل مولینما دستیا و انگل‌های هلمینز انسانی اثر قوی و در مقابل لیشمانیاز اثرضعیفی از خود بروز داده است. کمپلکس ایریدیوم به نحو قابل توجهی دارای سمیت کمتری نسبت به است، به‌طوریکه تجویز آن در از ایزوتیونات پنتامیدین برای این کمپلکس در موش‌ها مجاز می‌باشد. مشتق آلی ایریدیوم با پنتامیدین در جمع می‌شود و با زیرواحدهای ، پیوند می‌دهد اما تأثیری بر سنتز درشت مولکولی ندارد. پر واضح است بقیهٔ کمپلکس‌های آلی فلزی دارای مکانیسم متفاوتی می‌باشند، مثلاً کمپلکس‌های اوسمیوم با یکی کردن و به عنوان لیگاند به شکل غیرمستقیم و از طریق جلوگیری از سنتز درشت مولکولی از رشد لیشمنیا دونووانی ممانعت می‌کند. 
 یک سری ازمشتقات برای فعالیت‌های ضد انگلی مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند. از میان این ترکیب‌های کمپلکس روتنیوم است که مؤثرترین ترکیب مورد قرار گرفته برای فعالیت‌های ضد انگلی لارو عفونت‌زای مولینما دستیا و بورگیا پاهانگی می‌باشد.
اگرچه برخی از فلزات سنگین به خاطر فعالیت‌های آنتی فیلاریاز شناخته شده‌اند اما فقط ترکیب‌های آلی فلزی روتنیوم قابلیت‌های بیشتری نسبت مولکول‌های آلی با کارکرد مشابه از خود نشان داده است. 
 بیماری که به وسیلهٔ انگل ایجاد می‌شود، به عنوان یک بیماری غیرقابل درمان که میلیون‌ها نفر در را گرفتار ساخته باقی‌مانده است. در مورد این بیماری هرگز دارو درمانی موفق نشده‌است، زیرا درمان رایج آن به وسیله داروهای مهلک آلی صورت می‌پذیرد که به علت سمی بودن دارو، میزان محدودی از آن قابل استفاده است. 
 کرم‌های هلمینز شامل ، و انگل‌های هستند که عوامل بسیاری از بیماری‌ها در سراسر دنیا به‌شمار می‌روند. به‌طور مثال شیوع بیماری‌ها از طریق کرم‌ها، سالانه بالغ بر دویست میلیون مورد است که در ردیف بیماری‌های حاد در اروپا و آمریکای شمالی محسوب می‌شوند. 
 مشابه روش فلزدار کردن کلروکین، یک سری از کمپلکس‌های ، ، ، ، و با داروهای آلی تهیه شده‌اند که توانایی مقابله با انگل‌های بیماری‌زای مقاوم‌شده را دارند.
{"title": "فلزها در پزشکی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%B2%D9%87%D8%A7_%D8%AF%D8%B1_%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%DB%8C&oldid=34303982", "language": "fa"}