(به : ) به فلزی گفته می‌شود که در زمان ایجاد اتصال از طریق ، یا اضافه می‌شود.
 آلیاژهایی که ترکیب دارند، از دیگر آلیاژهای مشابه دارای دمای ذوب پایین‌تری هستند و عموما استحکام بالاتری را به نسبت بقیه را ارائه می‌دهند. به همین دلیل عموما این آلیاژها به عنوان فلز پرکننده در فرآیندهای لحیم کاری نرم و لحیم کاری سخت استفاده می‌شوند.
 فرآیندهای لحیم کاری سخت و لحیم کاری معمولی متکی به فلزی پرکننده هستند که به محل اتصال اضافه شده تا اتصال بین قطعات فلز پایه را تشکیل‌دهد. از فلز پرکننده‌ای استفاده می‌کند که دمای ذوب پایین‌تری نسبت به قطعه کار اصلی دارد، که اغلب آلیاژی از نوع آلیاژ لحیم‌کاری سرب-قلع است. از پرکننده با دمای ذوب بالاتر استفاده می‌کند؛ دمایی که ممکن است به دمای ذوب فلز پایه نیز نزدیک شود. به خاطر این اختلاف دمای پایین میان دمای ذوب فلز پایه و فلز پرکننده، ممکن است آلیاژی یوتکتیت میان فلز پرکننده و فلز پایه تشکیل شود.
 در فرآیند لحیم کاری سخت، به طور معمول از آلیاژ مس-روی استفاده می‌شود. حدود 50 تا 55 درصد این آلیاژ را مس و مابقی آن را نیز روی تامین می‌کند. این آلیاژ ماده‌ای موثر جهت اتصال فولادها، چدن، برنج و مس می‌باشد. اتصال ایجاد شده به وسیله این آلیاژ در طی فرآیند لحیم‌کاری سخت، استحکامی نزدیک به فلز پایه را دارا می‌باشد.
 
آلیاژهای پرکننده نقطه ذوب پایین‌تری نسبت به فلز پایه دارند،به همین دلیل میتوان با افزایش دمای تمام مجموعه، اتصالات مدنظر ایجاد شوند؛ بدون اینکه بقیه قسمت‌های مجموعه ذوب شوند. اتصالات پیچیده، معمولاً برای ساخت جواهرات یا دیگ‌های بخار ، ممکن است به صورت مرحله‌ای ساخته شوند و به ترتیب از فلزات پرکننده با نقطه ذوب‌های به تدریج پایین‌تر استفاده شود. بنابراین اتصالات اولیه با حرارت دادن‌های ثانویه از بین نمی‌روند.
 فرآیندهای جوشکاری در دمای نزدیک به دمای ذوب فلز پایه انجام می‌شود؛ که فلز پایه خود نیز باید به دمای ذوب رسیده و شروع به ذوب کند. آنها معمولاً به توزیع گرمایی دقیق تر از یک مشعل کوچک نیاز دارند، زیرا در این فرآیند ذوب شدن تمامی قطعه به وسیله محدود کردن نقطه اعمال گرما انجام می‌شود؛ نه محدود کردن حداکثر میزان گرمای داده شده به قطعه. در صورت استفاده از فلز پرکننده، آلیاژ و نقطه ذوب آن مشابه فلز پایه است.
 
همگی فرآیندهای جوشکاری نیازی به فلز پرکننده ندارند. فرآیندهای جوشکاری خودزا تنها نیاز به ذوب بخشی از فلز پایه موجود را دارند، به شرط اینکه قبل از جوشکاری، محل اتصال به صورت مکانیکی به یکدیگر نزدیک شده باشند. جوشکاری یا چکشی از چکش کاری برای بستن محل اتصال داغ استفاده کرده و حرارت اتصال را نیز به صورت موضعی نیز افزایش می‌دهد.
 بسیاری از فرآیندهای ، مانند سوزاندن سرب ، معمولاً خودزا هستند و تنها زمانی که فاصله‌ای برای پر شدن وجود داشته باشد، یک سیم پرکننده جداگانه از همان فلز اضافه می‌شود. بعضی از فلزات، مانند سرب یا آلیاژهای بریمابرایت آلومینیوم، از نوارهای برش خورده از همان فلز به عنوان پرکننده استفاده می‌کنند. فولادها معمولاً با یک آلیاژ پرکننده که به طور اختصاصی برای این منظور ساخته شده است، جوش داده می‌شوند. برای جلوگیری از زنگ‌زدگی در انبار، این سیم‌ها اغلب دارای اندکی پوشش مسی هستند.
 در الکتریکی، کاربرد میله پرکننده عمدتا به عنوان یک الکترود مصرفی است که همچنین باعث تولید گرما را در قطعه کار نیز می‌شود. گرمای حاصل از تخلیه الکتریکی گرمایی را فراهم می‌کندکه هم باعث ذوب الکترود شده و هم باعث گرم شدن فلز پایه می‌شود.
 
 یک فرآیند جوشکاری الکتریکی است که برای تامین گرما از یک الکترود مصرف نشونده استفاده می‌کند و میله پرکننده نیز به صورت دستی اضافه می‌شود. به عنوان یک فرآیند، می‌توان این جوشکاری را شبیه به جوشکاری گازی در نظر گرفت؛ تنها با این تفاوت که منبع حرارت متفاوتی دارند.
 تخصصی‌ترین استفاده برای فلز پرکننده، زمانی است که فلزی متفاوت را تعمدا روی فلز پایه رسوب می‌دهند. این فرآیند اغلب برای ابزارهای حفاری سخت کاری شده یا دندانه‌های سطل حفاری انجام می‌شود. در این فرآیند، آلیاژی سخت، اما گران‌تر و گاهی شکننده‌تر از فلز پایه، روی سطوح ساییده شونده ابزارهای فولادی ملایم رسوب داده و فلز شده مقاومت به سایش بالاتری از فلز پایه از خود نشان می‌دهد.
 چهار نوع فلز پرکننده وجود دارند: پوشش‌دار، سیم یا میله الکترود لخت(برهنه)، سیم الکترود لوله‌ای، و شار جوش. گاهی اوقات الکترودهای غیر مصرفی نیز در این تقسیم بندی گنجانده می‌شوند، اما از آنجایی که این فلزات در فرآیند جوشکاری مصرف نمی‌شوند، معمولاً در این تقسیم‌بندی آورده نمی‌شوند.
 
الکترودهای پوشش‌دار به طور گسترده در ‌دار استفاده می‌شوند و عامل اصلی محبوبیت الکترودهای پوشش‌دار نیز این فرآیندها هستند.
 سیم‌های الکترود لخت در فرآیندهای و میله‌های الکترود لخت در فرآیندهای استفاده می‌شوند.
 سیم‌های الکترود لوله‌ای در استفاده می‌شوند.
 یک"شار" در تعریف جوشکاری، به ماده‌ای اطلاق می‌شود که در فرآیند استفاده می‌شود تا از ایجاد اکسیدها یا دیگر آلاینده‌ها جلوگیری کند و یا آن‌ها را حل‌کند و فرآیند حذفشان را تسریع کند. در هنگام جوشکاری، شار ذوب می‌شود و تبدیل به یک خاکستر مایع می‌شود. این خاکستر، فرآیند را پوشش می‌دهد و همچنین از فلز ذوب شده در هنگام جوش محافظت می‌کند. هرچند این خاکستر در زمان سرد شدن، سخت می‌شود و باید بعد از فرآیند خرد و یا از روی سطح با برس‌کاری حذف شود. 
 شار همچنین چند عملکرد دیگر نیز دارد: 1) یک اتمسفر محافظ برای جوشکاری فراهم می‌کند، 2) قوس الکتریکی را پایدار می‌کند، 3) پاشش را کاهش می‌دهد.
 شار جوش در استفاده می‌شود.
{"title": "فلز پرکننده", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%B2_%D9%BE%D8%B1%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF%D9%87&oldid=34646778", "language": "fa"}