یا ماهنامه‌ای بود در زمینه طنز و کاریکاتور که در دهه ۶۰ از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۹ با سردبیری منتشر می‌شد. این نشریه ابتدا به صورت در ۲۸ صفحه و با قیمت ۱۰۰ ریال چاپ می‌شد و به مرور تعداد صفحات و قیمت آن نیز دستخوش دگرگونی شد. همچنین پس از چند سال ویژه‌نامه‌های متفاوتی به مناسبت‌های چون و … منتشر نمود. فکاهیون در سال ۶۳ تنها نشریه طنزی بود که منتشر می‌شد. همچنین در زمان ، و فکاهیون را برای مناطق جنگی می‌خریدند و میان رزمندگان توزیع می‌کردند. 
 مجله فکاهیون ابتدا به نام توفیقیون منتشر می‌شد. علت نام‌گذاری این بود که سردبیر آن نشریه ( ) تا سال ۱۳۵۰ (پایان کار ) عضو رسمی هیئت تحریریه بود و همچنین حضور و همکاری تعداد دیگری از نویسندگان و کارکنان سابق که اکنون با توفیقیون همکاری می‌کردند. با این حال، به دلیل توقیف مجله و عکس‌العمل‌های ناشی از استفاده از عنوان توفیق در نام مجله، از شماره سوم (اردیبهشت ۶۲) به فکاهیون تغییر نام داد. 
 به عقیده ( ): «اسم این مجله ابتدا «توفیقیون» بود که احتمالاً در راستای زدودن تمام اسامی طاغوتی و زدودن نام تمام مجله‌های طنز دوران طاغوت – که علیه طاغوت می‌نوشتند – با واکنش منفی روبه‌رو شد و به «فکاهیون» تغییر نام یافت» 
 
 ماهنامه فکاهیون از آثار متنی و تصویری طنزپردازانی مانند ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و … بهره می‌جست. هرچند که همکاری برخی از این طنزپردازان و هنرمندان با آن نشریه تداوم نیافت. 
 
 
 
 پس از ، تا اواخر دهه ۶۰ و پیش از انتشار نشریه ، چاپ و انتشار چهره‌های سیاسی کشور مرسوم نبود، لذا غالب محتوای فکاهیون، مسائل اجتماعی را شامل می‌شد. مانند وضعیت ، ، ، و دیگر مشکلات غیر سیاسی کشور. سوژه‌های فکاهی و معمولاً دربارهٔ ، ، ، ، و … بودند و هیچ اثری از چهره‌های سیاسی ، در آن نشریه دیده نمی‌شد. سوژه‌های سیاسی تماماً شخصیت‌های کشورهای دیگر را شامل می‌شد، به خصوص مسائل مرتبط با و رهبران کشورها و احزابی که یا با در حال جنگ بودند یا روابط سیاسی گرمی نداشتند. از جمله این شخصیت‌ها می‌توان از ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و … نام برد.
به عقیده ( )، «[مجله] فکاهیون آهسته می‌رفت و می‌آمد که یک وقت شاخ نخورد و شاید به همین خاطر بود که در محتوا و قالب‌های طنز، ابداعات قابل توجهی در این نشریه به‌وجود نیامد.» 
 فکاهیون اغلب از قالب‌های رایج نشریات طنزِ پیش از خود، استفاده می‌نمود. قالب‌هایی که در شماره‌های مختلف این نشریه مورد استفاده قرار می‌گرفت شامل «در حاشیه خبرها»، «شوخی با نشریات»، «اخبار منظوم»، «نیازمندی‌ها»، «ستاره‌ها چه می‌گویند»، «زیرتلکس فکاهیون»، «ضرب‌المثل‌ها»، «تفسیر سیاسی»، « »، «سیر تا پیاز» و … بودند. همچنین از مطالب پراکنده و و نیز بهره می‌جست. 
 به عنوان نمونه، شعر زیر، سروده جهانگرد ( )، مربوط به فکاهیون، سال اول، شماره ۳، اردیبهشت ۱۳۶۲ می‌باشد:
 و ، یکی از دلایل اصلی گرایش خود به را وجود نشریه فکاهیون می‌داند.
 در کتاب نوشته است: «علی‌رغم استفاده از نام و بهره‌جویی از آثار طنزپردازان نام‌آوری، توفیقیون (فکاهیون) نتوانست موفقیت را در طول حیات مطبوعاتی خود تکرار کند. هرچند جزو نشریات خوب طنز به شمار می‌رفت و از لحاظ سبک و مطلب دارای تنوع بود.»
 ، کارگردان فیلم می‌گوید: «آن موقع مجله ای بود به نام «فکاهیون» که یکی از نشریات طنز آن زمان بود. من این مجله را خیلی دوست داشتم. البته این غیر از نشریاتی مثل بود که در بین اکثر نوجوان‌ها محبوبیت داشت. اما چیزی که توجه من را به طور جدی به خود جلب کرد و یک مقداری از حالت خوانندگی صرف خارج کرد، همین مجله فکاهیون بود. من برایشان نامه می‌نوشتم و در ارتباط بودم [...] اولین چیزی که فرستادم و مجله فکاهیون چاپ کرد، یک شعر دو خطی دربارهٔ چک برگشتی بود که خودم نگفته بودم اما از پدرم زیاد شنیده بودم.» 
 به نقل از ، مدیر مسئول وقت مجله فکاهیون: «در آن دوره اصرار داشت که کاریکاتورش در مجله فکاهیون چاپ شود و ما نیز کاریکاتوری یکبار با لباس پاسداری و یک بار با لباس آخوندی کشیدیم اما هر دوبار آقای خاتمی ( ) که آن زمان وزیر ارشاد بود جلوی چاپش را گرفت.» 
 نشریه فکاهیون پس از نه سال انتشار، بدون هیچ توضیحی در سال ۱۳۶۹ متوقف شد.
 مقاله‌ای در سایت خبرنگاران ایران مختصراً اشاره کرده: «از سال ۶۸ و با جبهه‌بندی‌های تازه سیاسی، سروکله نشریاتی با ادبیات تند و افشاگرانه پیدا شد و مطالب و ستون‌های طنزی پا گرفتند که از آنها جهت تسویه حساب‌های سیاسی استفاده می‌شد. «فکاهیون» در این سال نفس‌های آخرش را کشید و انتشارش متوقف شد.» 
 به نقل از ، مدیر مسئول وقت مجله فکاهیون: «همزمان با چاپ نشریه فکاهیون آقای ( ) که آن زمان مشاور آقای بود نیز مجوز چاپ نشریه طنز گرفت [...] پس از مجوز او و به سبب وسعت اختیارات او در این حوزه من از چاپ نشریه کنار کشیدم» 
 بلافاصله پس از توقف فکاهیون، انتشار مجله هفته نامه به سردبیری و به پیشنهاد رهبر ایران ( ) آغاز شد و این‌بار برخلاف فکاهیون، چاپ کاریکاتور وزراء و برخی از چهره‌های سیاسی مثل دکتر معاون اول وقت ریاست جمهوری، در نشریه کلید خورد. همان‌گونه که پیش از انقلاب، هیچ ابایی از چاپ کاریکاتور نخست وزیر وقت دوران حکومت نداشت.
 طنزپرداز در رابطه با پایان فکاهیون و آغاز در وبسایت شخصی خود می‌نویسد: «صابری که تجربهٔ گرداندن تحریریهٔ هفته‌نامهٔ فقید « » را داشت، بعد از پایان و تک‌صدایی ستونش در روزنامهٔ عصر، بخشی از را در کنار جوان‌ترها نشاند و ساختمان کوچکش در ، کم‌کم تبدیل شد به ساختمانی چند طبقه در حوالی . بخشی از که «توفیقیون» و «فکاهیون» شان چندان روی دکه‌ها دیده نمی‌شد، به صابری لبیک گفتند و برخی اما گله‌مند از پدرخواندگی ناگزیر از بودنش، دعوت او را نپذیرفتند.» 
 ، کاریکاتوریست در این خصوص می گوید: « از همکاران قدیم به تناسب رفاقتش با در ارشاد ایشان مجله فکاهیون را شروع کرد، البته اول توفیقیون بود که و توفیقی‌ها مخالفت کردند، حتی یکی دو شماره نخست به همین نام درآمد. من هم از همان شماره نخست همان جا مشغول شدم. سال ٦٢ بود. تا زمانی که منتشر شد، فکاهیون را بستند، آن هم در عرض یکی دو روز!» 
 کاریکاتوری از مجله فکاهیون در سال ۱۳۶۵ منتشر شد که قرار بود در سال دوهزار به واقعیت بپیوندد و به عقیده عده‌ای سرانجام واقعی شد.
{"title": "فکاهیون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%DA%A9%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%88%D9%86&oldid=33799049", "language": "fa"}