( -۱۳۴۸ ) ریاست ، از مشاهیر و به عنوان حاکم در و منطقه محسوب می‌شد. 
حاج فرامرز اسدی بنیان‌گذار شهر و بود. او اولین فرماندار [حُکم‌دار] و در میان تمامی ایلات حکمیت داشت. 
 فرامرز اسدی در زمان به عنوان سرپرست ایل ملکشاهی نقش مهمی در مبارزه با و سرکوب اعراب بدوی ساکن که به قصد غارت و چپاول به منطقه دستبرد می‌زدند بر عهده داشت. 
در سال و پس از و ، فرامرز اسدی از طرف دولت مرکزی به عنوان رئیس‌العشایر کل که در آن زمان جزو یکی از ۱۰ استان کشور بود منصوب شد. او از جمله افراد میهن‌پرست و آرمان خواه بود، عدم سازش وی با قوای و تأثیر بسزایی در آرامش منطقه پشتکوه در جریان داشت. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 این زمین‌ها به مساحت ۳۶۰۰۰ هکتار ملک حاج فرامرز اسدی بوده‌است که طی فرمانی از طرف و با دستخطی از سوی شاهزاده فرزند ارشد شاه (این فرمان در میان بزرگان ایل ملکشاهی به فتح نامه معروف است)، به تاریخ ماه ذوالحجه سال ۱۲۳۶ مطابق سال به پاس رشادت ایل ملکشاهی و پیروزی آن‌ها در نبرد با عثمانی و تسخیر ، زور، و و و محاصره نمودن از شهرهای به جد بزرگ فرامرز اسدی و طوایف گرز دین وند داده شده بود. در این نبرد چهار هزار سپاهی از ایل ملکشاهی چمزی که شامل صد سوار مشهور از ایل ملکشاهی چمزی و صد مبارز گرز به دست از ایل ملکشاهی چمزی (که بعدها به پاس رشادتشان و استفاده از چماق و گرز در این نبرد و نبردهای قبلیشان به طوایف گرزدین وند مشهور شدند، که عبارتند از: طوایف خمیس، کاظم بگ، نقی، حسین بگ، رستم بگ، ملگه، شکربگ، کلگه و خداداد) و سه هزار و هشتصد ، به سرداری در رأس سپاه ایران قرار گرفتند. به پاس این افتخار، از آن‌ها در و به یادگار مانده‌است. حاج فرامرز اسدی پس از کودتای سال خورشیدی این زمین‌ها را طبق سند شماره ۵۶۶ و به تاریخ ۱۳ خردادماه در اداره استان کرمانشاهان به نام خود ثبت نموده بود. اما پس از انقلاب این زمین‌ها بدون هیچ دلیل قانونی توسط اداره استان ایلام مصادره گردید و به اشخاص دیگری تحویل داده شد. 
 در سال ۱۳۲۶ مطابق با با نیرویی مرکب از دو و مجهز به توپخانه، با هدف غارت محصول کشاورزان، به واقع در جنوب غربی حمله کردند، غلامرضا خان والی پشتکوه، عده‌ای تفنگچی به سرکردگی سید جواد، پسر عموی خود برای کمک به مردم ایل ملکشاهی اعزام نمود، قوای متحد ایل ملکشاهی و والی در این جنگ شجاعانه جنگیدند و عده زیادی از سپاهیان عثمانی کشته و اسیر شدند و به غائله مرزی خاتمه دادند. 
 رستم رفعتی و عباس محمدزاده در این رابطه چنین می‌نویسند: در بهار سال ۱۳۲۶ مطابق با سال ۱۲۸۷ که ارتش به صیفی و ملخطاوی هجوم آوردند و امام زاده سید حسن را به آتش کشیدند، سواران و تفنگچی‌های ایل ملکشاهی به سرکردگی توشمال ایل ملکشاهی فرامرز اسدی، شاه محمد یاری فرزند یار محمد و رضا فرزند قنبربگ تفنگچی باشی به دور کردن آن‌ها می‌پردازند و هفتاد نفر از سپاهیان عثمانی را نیز اسیر می‌کنند؛ در این جنگ رضا فرزند قنبر بگ تفنگچی باشی در هنگام گرفتن تفنگ از یک سرباز زخمی عثمانی کشته می‌شود. بزرگان ایل ملکشاهی یک گوش از همهٔ آن‌ها می‌برند و آن‌ها را به تهران اعزام می‌کنند. پس از این جنگ، دیگر ارتش به مرزهای ایران تعرض ننمود. 
 پس از جنگ جهانی دوم، فرامرز اسدی طی حکمی از سوی سرهنگ مکری فرماندار نظامی کل غرب کشور و با تأیید به عنوان حاکم - استان ایلام امروزی- تعیین شد. در سال ۱۳۲۰ که ارتش و به کشور هجوم آوردند و ارتش متلاشی گردید و بنای هرج و مرج نهادند. از سوی حکومت مرکزی فرمانداران رسمی کلأ عزل و رؤسای هر ایل رئیس انتظامات نواحی مرتبط با حکومت خود شدند. حاج فرامرز اسدی نیز به عنوان رئیس‌العشایر و حاکم منطقه انتخاب گردید. در این زمان منطقه امن‌ترین منطقه کشور بود. 
 در همین سال و در فصل سرما برای جلوگیری از غارتگری در منطقه، فرامرز اسدی میرزا صحبت الله رشنوادی را مسئول حساب اموال غارت شده نموده و در دره دالاب (دالاهو) چوار متوقف شدند و او اموال غارت شده مردم را از غارتگران پس گرفت. بر اساس حکم توشمال فرامرز اسدی و نظر سران تمام ایل‌ها و طوایف تمامی قتل‌هایی که در گذشته و همچنین در دوران در صورت گرفته بود به صلح انجامید و همچنین بهاء دیه یکصد تومان نسبت به گذشته افزایش یافت و سیصد تومان تعیین شد. 
 فرامرز اسدی همچنین از پلیس ملکشاهی برای امنیت منطقه استفاده نمود و در سال ۱۳۲۰ غارتگرانی را که امامزاده سید ناصرالدین و امامزاده سید حسن را غارت نمودند مجازات نموده و اموال سادات را از غارتگران پس گرفت و به پس داد. 
 خاندان همواره مناسبات دوستانه‌ای با ایل ملکشاهی داشته‌اند. این بدان معنا بوده‌است که والیان فیلی به هیچ عنوان در مناسبات و قوانین داخلی ایل ملکشاهی که توسط هیئت توشمال و کدخدایان تصویب می‌شده‌است حق مداخله نداشته‌اند و همواره از ایل ملکشاهی به عنوان متحدان خود استفاده نموده‌اند. 
این روابط دوستانه به تدریج با قدرت گرفتن توشمال اسد ریاست ایل ملکشاهی به واسطه اتحاد با سران ایلات کمتر شد تا جایی که که توشمال اسد را رقیبی جدی از لحاظ سیاسی و جایگاه اجتماعی برای خود می‌دید، دستور داد که عواملش ناجوانمردانه توشمال اسد را در هنگام بازرسی از مستملکاتش در از پشت سر هدف گلوله قرار دهند و به قتل برسانند. فرزند ، برای تحکیم روابط خود با ایل ملکشاهی دختر فرامرز اسدی به نام کشور را به همسری خود درآورد تا بدین گونه روابط دوستانه تری با مردم ایل ملکشاهی داشته باشد و همچنین این دو اتحادی را برای مقابله با تجاوزات عثمانی‌ها تشکیل دادند، که این ازدواج با فوت کشور در حین زایمان به پایان رسید و باعث تیره شدن روابط فرامرز اسدی با والی ایلام گشت که با میانجی‌گری بزرگان به صلح انجامید. 
 این روابط با فرار و شکست آنان در سال از به پایان رسید و فرامرز اسدی حکومت و حکمیت در میان ایلات را قبل و بعد از به عهده داشت. در سال ۱۳۰۸ که یدالله خان فرزند ارشد برای درخواست کمک از ایل ملکشاهی و بازگرداندن به قدرت با ۵۰ تفنگچی وارد ایل می‌شود، فرامرز اسدی ریاست ایل ملکشاهی به آن‌ها جواب رد می‌دهد که در این کار شهباز و نامدار رحیمی نیز با وی همراهی می‌کنند و فرزندان والی را از قلمرو ایل ملکشاهی دور می‌سازند. یدالله خان نیز به ناچار دست یاری به سوی کدخدای طایفه نقی، دراز می‌کند و او نیز با تعدادی دیگر از اهالی ملکشاهی و سایر طوایف با وی همراهی می‌کنند و قیام سال ۱۳۰۸ ضد را ترتیب می‌دهند. قابل ذکر است که تا زمان شکل‌گیری قیام، شهاب الدوله برادر غلامرضا خان والی و علیقلی خان پسر او با نیروهای دولتی همکاری می‌کردند اما با شکل‌گیری نارضایتی مردم از مأموران دولتی علیقلی خان به شورشیان پیوست. همچنین حاج فرامرز اسدی پس از مردمی‌تر شدن قیام حمایت و پشتیبانی خود را از قیام اعلام کرد. 
 توشمال فرامرز اسدی فرزند توشمال اسد، فرزند توشمال داراب خان، فرزند پهلوان و سردار نامی ایران در دورهٔ ، فرزند امیر خمیس، فرزند امیر شه میر است. این خاندان در اصل از نسل امیر کُرد ملکشاه چمشگزک هستند. بنا به نوشته در کتاب نسب به شاه اساطیری ایران می‌رسانند و به روایت دیگر از نوادگان سلطان محسوب می‌شوند. مؤلف و اسلام الغربی العباسی انساب‌شناس مصری این خاندان را از نوادگان عموی که از بود می‌دانند. جعفر خیتال و هاشم طباطبایی نژاد آنان را از نژاد می‌دانند. 
 یکی از اتحادیه‌های ایلی اتحادیه ایلی یا بزرگ ایل، از اتحاد چند ایل و طایفه بزرگ تشکیل می‌شد که و از لحاظ گستردگی همانند یک دولت کوچک در و و و عمل می‌کرد که مانند بسیاری از اتحادیه‌های ایلی متأخر مخلوطی از قبیله‌هایی با ریشه‌های قومی گوناگون ، ، و است. ایل ملکشاهی همچنین یکی از بزرگترین و معتبرترین و بزرگترین ایل و است که از مجموع ۳۴ طایفه تشکیل یافته‌است. مجموع طوایف ایل ملکشاهی حدود ۴۰ طایفه و جمعیت ایل ملکشاهی بیش از ۷۵۰ هزار نفر تخمین زده شده‌است. 
 رهبری و ریاست ایل در ملکشاهی موروثی است که به «عالیجاه توشمال» یا معروف است است که بالاترین مقام در ایل ملکشاهی است. گاهی مقام توشمالی و خانی بین دو برادر تقسیم می‌شد؛ و از طرف به رسمیت شناخته می‌شد. از وظایف عمده توشمال افزون بر حفظ امنیت و نظارت بر امور مختلف ایل که از طریق پلیس و انتظامات صورت می‌گرفت و همچنین جمع‌آوری مالیات مرسوم بود. سرپرستی طوایف نیز بر عهده کدخدا بود که در زیر نظر توشمال قرار داشتند. توشمالان هنگامی که ایل ملکشاهی رهبری و ریاست واحدی داشت در زیر نظر توشمال قرار می‌گرفتند. 
 توشمال حاج فرامرز اسدی در سن صد سالگی و در روز پنج شنبه ۴ دی ماه سال ۱۳۴۸هجری در گذشت و در شهر و در جوار به خاک سپرده شد.
{"title": "فرامرز اسدی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%B1%D8%B2_%D8%A7%D8%B3%D8%AF%DB%8C&oldid=34626846", "language": "fa"}