دارای تاریخ غنی در مشهور جهان است، از جمله یکی از بسیار آن در ، می‌باشد.
 با یک و یک طرح تعریف شده ساختن کشور، این کشور در از زمانی که در هویت کاملاً واحد خود را پیدا کرد، به عنوان رهبر (پیشرو) بوده‌است. مبارزه بین تمرکز گرایان (که خواستار یک ضعیف از مبتنی بر اصول روستایی بود) و ماقبل و طرفداران حکومت قوی که مهاجرت اروپاییان را تشویق می‌نمودند، یک لحن و نواخت (خاص) برای ادبیات آن زمان پدیدآورد.
 جدایی اعتقادی بین حماسه « » اثر ، و «فاکندو»، 
اثر ، یک نمونه بزرگ از آن است. هرناندز از یک روستایی مربوط به آرژانتین قدیم بوده و به شدت با اروپایی‌ها مخالف است. نوشته‌است که مهاجرت تنها راه برای نجات دادن آرژانتین از قرار گرفتن تحت حکومت تعداد اندکی از خانواده‌های «رهبر» ها بوده، ضمن بیان این مطلب که یک چنین مهاجرانی آرژانتین را نوین‌تر نموده و با اندیشه روشن می‌ساخته‌اند، و نتیجه آن یک جامعه بالنده تر بوده‌است.
 ادبیات آرژانتین در آن دوره به شدت بود. ادبیات این کشور دنباله رو ادبیات مدرنیست شد که در اواخر قرن ۱۹ ام در پدید آمده بود و این دوره در ادبیات آرژانتین انقلابی ایجاد کرد که از پیشگامان مهم ادبیات مدرن آرژانتین محسوب می‌شود. مشهورترین نویسنده آرژانتینی است. بورگز شیوه‌های جدیدی از نگاه به جهان نوین در بحث‌های استعاری و فلسفی خود پایه‌گذاری کرد و تأثیر وی از طریق نویسندگان به سراسر جهان گسترش یافت. بورگز به خاطر آثارش در قالب داستان‌های کوتاهی همچون «قصه‌ها» و «الف» بیشتر مشهور شد.
 آرژانتین نویسندگان، شعرا، و روشنفکران بیشتری را در صحنه بین‌المللی عرضه نموده‌است: ، ، ، ، ، ، ، ، | ، ، ، ، ، ، ، و . تنها یکی از آن‌ها یعنی (متولد «ژاکوئین سالوادور لاوادو») خوانندگان سراسر جهان را به خود مشغول ساخته‌است، در حالی که با متنفر از سوپ و دسته‌ای از کارتون‌های مضحک خود، وارد وقایع می‌شود.
 آرژانتین تولیدکننده اصلی می‌باشد. اولین جهان که در آرژانتین ساخته و عرضه شد، توسط انیماتوری به نام بود. در دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ با رقم‌های بالای تولیدات، و بسیاری از فیلم‌هایی که هم‌اکنون به عنوان فیلم‌های کلاسیک آرژانتینی محسوب می‌شود، از دوره طلای' خود برخوردار بود. بیشتر فیلم‌های اخیر شهرت جهانی یافته‌اند، همچون «داستان رسمی (لاهیستوریا آفیسیال»)، «نه ملکه (نووه ریناس)»، «مرد مواجه با جنوب شرق»، «پسر عروس»، «خاطرات موتورسیکلت (دیاروس دموتوسیکلتا)»، یا «روشنایی‌های ال فیوگو». اما به ندرت از لحاظ شهرت با فیلم‌هایی به سبک هالیوودی رقابت می‌کند، و فیلمای محلی به‌طور هفتگی عرضه می‌شوند و به‌طور وسیعی در آرژانتین یا به شکل بین‌المللی دنبال می‌شوند. شهر ماردل پلاتا جشنواره فیلم خودی را برگزار کرده، در حالی که دارای جشنواره بین‌المللی بوئنوس آیرس همتای سینمای مستقل می‌باشد. نسبت صحنه‌های نمایش به ازای فرد در این کشور یکی از بالاترین نسبت‌ها در می‌باشد، و نمایش فیلم به ازای هر فرد در آن بالاترین میزان در این منطقه از جهان است. نسل جدید کارگردانان آرژانتینی توجه منتقدان سراسر جهان را به خود جلب کرده‌اند. 
 بوئنوس آیرس یکی از بزرگ‌ترین مراکز می‌باشد. علاوه براین، «تئاترو کولیون» (تئاتر کولیون، یکی از بزرگ‌ترین خانه‌های اپرای جهان)، با برنامه اش تحت عنوان «کاله کورینتس» یا (خیابان کورینتس) اعتباری ملی و بین مللی دارد، که مترادف با هنر است. این برنامه «خیابانی که هرگز به خواب نمی‌رود» نامیده می‌شود، و گاهی اوقات به بزرگراه اشاره می‌کند. 
 بسیاری از شیوه‌های بزرگ در هنرپیشگی، موسیقی، و فیلم از تعدادی از این تئاترهای آغاز شده‌است. «تئاتر ژنرال سن مارتین» یکی از معتبرترین نمونه‌ها در کنار خیابان کورینتس می‌باشد؛ «تئاتر ناسیونال سروانتس» به عنوان یک تئاتر ملی در آرژانتین طراحی شده‌است. تئاتر مهم دیگر این کشور، «ایندپنسیا» در مندوسا قرار دارد. فلورنسیو سانچز و گریسلدا گامبارو از نمایشنامه نویسان معروف آرژانتینی هستند. خولیو بوکا یکی از (بزرگ) در دوره جدید است.
 شاید یکی از مرموزترین شخصیتهای اسکار آگوستین الساندرو شولتز سولاری، «آکا» زول سولار، است که سبک آبرنگ و نقاشی غیرمتعارف آن در رسانه‌ها جمعیت فراوانی را در موزه‌های سراسر دنیا به خود جلب نمود؛ او همچنین دو زبان تصویری را ' اختراع کرد'. آثار لوپز (در سبک هنر ناشیانه)، امیلیو پتوروتی (کوبیست)، آنتونیو برنی (سبک نو مجازی)، فرناندو فادر، و گولیرمو کوئیتکا در سطح جهانی مورد تقدیر قرار گرفته‌اند.
 بنیتو کوئنکوئلا مارتین به عنوان یک نقاش 'نما'ی تجسمی (عنصر پنجمی) فرض می‌شود که شهر بوئنوس آیرس و خصوصاً گروه کارگر و همسایه مهاجرپذیر لابوکا در آن، برای منظور وی بسیار مناسب بودند. لوسیو فونتانا و لئون فراری به عنوان مجسمه‌سازی| مجسمه سازان و هنر تخیلی| هنرمندان تخیلی محسوب می‌شوند.
 سبک ی آرژانتین تحت تأثیر سبک غذای ، ، ، ، و دیگر قرار گرفته و نیز بسیاری از غذاهای این کشورها همچون ، ، و دسرهایی که در آن کشورها معمول است. آرژانتین دارای گونه گسترده‌ای از غذاهای فیبردار است که از جمله عبارت‌اند از: « »، نوعی خوراک ؛ «لوکرو»، ترکیبی از ذرت، لوبیا، گوشت، کالباس، ، و ، و « »، کالباس ادویه دار با پایه گوشت.
 کباب آرژانتینی، «آسادو»، یکی از معروفترین غذاها در آرژانتین است و شامل انواع مختلف گوشت است، در میان آن‌ها «چوریزو»، نان قندی، سیرابی خوک، و کالباس سرخ (خونی) هستند. ساندویچ‌های کوچک، ساندویچز دمیگا، نیز از غذاهای رایج است. آرژانتین به عنوان یک تولیدکننده مهم شراب آرژانتین| شراب، مصرف سالانه رایجترین نوع شراب (مالبک نمونه‌ای از از شراب‌های عرضه شده از سوی آرژانتین به دنیا است). همچنین، یک رسم رایج در میان آرژانتینی‌ها نوشیدن چای راج| برگ راج است. دلسه (دلچه) یک نوع شیرین متداول در این کشور می‌باشد.
 مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: آرژانتینی‌ها عمدتاً هستند. بر طبق برآوردهای مختلف حدود ۸۰٪ از خود را پیرو رمی| معرفی نموده‌اند، اما عملاً بیشتر آن‌ها چنین نیستند؛ و کلیسا مقدار گرایش به آن را ۷۰٪ برآورد نموده‌است. 
 از سوی دولت مورد حمایت قرار گرفته و در قانون اساسی آرژانتین| قانون اساسی بر آن تصریح شده‌است. کلیساهای نیز از دهه ۱۹۸۰ جای پایی برای خود در این کشور باز کرده‌اند، و هم‌اکنون تعداد پیروان آن بیش از ۵/۳ میلیون نفر، یعنی حدود ۱۰٪ از کل جمعیت می‌باشد. اعضای کلیسای عیسی مسیح قدیسان مورمونی ( ) تعدادشان بالغ بر ۳۳۰۳۰۰ نفر بوده که میزان تمرکز جمعیتی آن‌ها از لحاظ جهانی در این کشور در رتبه هفتم قرار دارد. پروتستان‌های سنتی نیز در این کشور فراوان هستند.
 این کشور همچنین موطن یکی از بزرگ‌ترین مسجدها در آمریکای لاتین است که در خدمت جامعه مسلمان بوده، که جمعیت آن بالغ بر ۶۰۰۰۰۰–۵۰۰۰۰۰ نفر (۹۳٪ سنی) تخمین زده می‌شود.
 تقریباً ۷٪ آرژانتینی‌ها را می‌توان بدون مذهب یا فرض کرد.
 تنها زبان ملی رسمی در آرژانتین است که به آن کاستیایی (به : ) هم می‌گویند، اما آمریندی همچنین در استان جایگاه رسمی دارد. به زبان کوئچوا در سانتیاگو دل استرو، بوئنوس آیرس، و و شهر پایتخت تکلم می‌شود و ۸۵۰هزار نفر از متکلمین آن از جنوب بولیوی و ۶۶ هزار نفر گویشگران این زبان از به‌طور پراکنده در کشور و در وجود دارند. 
 ۱۰۰هزار نفر از مردم ماپودونگون که به زبان ماپوچه صحبت می‌کنند، در ایالات نوکوئین، ریو نگرو، چوبوت، بوئنوس آیرس، و لا پامپا ساکن هستند. 
 برخی از مهاجران و جوامع بومی در خود باقی‌مانده‌اند؛ مثلاً، دارای تعدادی شهرهای گویش گر به است، و تعدادی از همسایه‌های متکلم به در کوردوبا، انتره ریوز، بوئنوس آیرس و مجدداً پاتاگونیا در آن وجود دارند. زبان‌های ایتالیایی، انگلیسی و فرانسوی به‌طور گسترده مورد گویش قرار می‌گیرند، و زبان‌های دیگری همچون ، ، و را به سادگی می‌توان در بوئنوس آیرس یافت. توسط اعضای جامعه تکلم می‌شود که از نواحی دور روستایی در بولیوی به آرژانتین مهاجرت کرده‌اند. 
 آرژانتینی‌ها تنها جامعه بزرگ متکلم هستند که در عرصه جهانی موردی را بکار می‌برند که تحت عنوان «voseo» شناخته می‌شود (استفاده از ضمیر «vos» به جای «út» (شما) که موجب کاربرد اشکال مختلف فعل نیز می‌شود). رایج‌ترین گویش، لهجه است که بیشتر متکلمین آن در مصب رود ریودولاپلاتا ساکن هستند.
 یک تحقیق آواشناسی توسط آزمایشگاه مطالعات حسی CONICET و نشان داد که گویش ساکنان بوئنوس آیرس (تحت عنوان پورتنیوس) به لهجه ناپلی از ایتالیا بیش از هر زبان دیگری نزدیکتر است. این مهاجرت ایتالیا بوده که تأثیر عمیقی بر لوفاردو، زبان مشهور عامیانه در بوئنوس آیرس و هر نقطه دیگر درناحیه ریودلاپلاتا داشته، و و در دایره لغات عامه نواحی دیگر نیز نفوذ کرده‌است.
 بیش از یک میلیون نفر زبانان شرقی و ۱۵۰۰۰۰۰نفر زبان علاوه بر حدود حدود ۸۵۰ هزار نفر زبان وجود دارند، که ردو بومی الچاکو و مهاجران از و پرو هستند.
 پس از استقلال، آرژانتین به سرعت یک نظام آموش عمومی کشوری در مقایسه با دیگر کشورها ایجاد کرد، که کشور را در رتبه‌های بالایی از سواد جهانی قرار دهد. امروزه کشور دارای نرخ باسوادی ۵٪/۹۷ قابل مقایسه با دیگر کشورهای توسعه‌است.
 حضور در مدرسه بین سنین ۶ و ۱۴ سال اجباری است. سیستم مدارس آرژانتین شامل یک مدرسه سطح ابتدایی یا پایین‌تر است که شش یا هفت سال طول می‌کشد، و یک مدرسه سطح ثانویه یا بالاتر که بین ۵–۳ سال دوره آن به طول می‌انجامد. در دهه ۱۹۹۰، این نظام به انواع گوناگونی از آموزش دبیرستانی تحت عنوان «آموزش ثانویه» و «پلی مودال» تقسیم شد. برخی از ایالات سطح «پلی مودال» را استفاده می‌کنند اما برخی دیگر خیر. برنامه‌ای در قوه مجریه برای لغو کردن این اقدام بازگشت به نظام سطح ثانویه بیشتر کلاسیک ۵ ساله در دست اقدام است. 
رئیس‌جمهور دومینگو فاوستینو سارمینتو به شدت از اعمال و اجرای یک نظام آموزشی رایگان و نوین در آرژانتین جانبداری نمود. اصلاحات دانشگاه آرژانتین| اصلاحات دانشگاه ۱۹۱۸ نماد فعلی را در بیشتر دانشگاه‌های عمومی کشور شکل داد.
 آموزش در تمام سطوح به استثنای (فارغ‌التحصیلی) رایگان می‌باشد. در این کشور تعدادی موسسات درسی خصوصی (مدارس) در سطوح ابتدایی، ثانویه (دبیرستان) و دانشگاه وجود دارد. حدود ۱/۱۱ میلیون نفر در آموزش رسمی از این نوع ثبت نام شده‌اند:
 
 
 ۳۵ در کنار تعدادی در کشور آرژانتین فعال هستند. دانشگاه بوئنوس آیرس، دانشگاه ملی کوردوبا، دانشگاه ملی لا پلاتا، دانشگاه صنعتی ملی(UTN)، و دانشگاه ملی کویو (مندوسا) از مهم‌ترین دانشگاه‌های این کشور هستند. حضور دانشجویان آرژانتینی در این دانشگاه‌ها بالاتر از سطح استانداردهای جهانی است. در دهه‌های ۱۹۸۰و ۱۹۹۰ دانشگاه‌های دولتی با کمبود بودجه مواجه شدند که این مسئله باعث کاهش کیفیت آموزش در این دانشگاه‌ها شد.
 مقالهٔ اصلی: تعطیلات عمومی شامل بیشتر تعطیلات کاتولیکی است، اما به تعطیلات دیگر مذاهب نیز توجه می‌شود. تعطیلات تاریخی عمده عبارت‌اند از سالروزهای (۲۵ می)، | روز استقلال (۹ ژولای)، روز | (۲۰ژوئن)، و فوت قهرمان ملی (۱۷ اوت).
{"title": "فرهنگ در آرژانتین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%AF%D8%B1_%D8%A2%D8%B1%DA%98%D8%A7%D9%86%D8%AA%DB%8C%D9%86&oldid=34567893", "language": "fa"}