از دروازه بانان پیشکسوت فوتبال، است. وی سال‌ها در باشگاه ، (استقلال کنونی)و تیم ملی فوتبال بازی کرده و از دروازه بانان برجسته ایرانی به‌شمار می‌رود. به مدت هفت سال دروازه بان تیم ملی نیز بود. وی هم‌اکنون دبیر کانون پیشکسوتان فوتبال ایران است.
 فرامرز ظلی در محله به دنیا آمد. نسبت خانوادگی اش به از شاهزادگان می‌رسد ولی در زندگی هرگز در پی ارتباطی با قجری‌ها نبوده‌است. پدرش افسر بود و برای دو سال به منتقل شد تا دوباره به بازگشت. نوجوانی اش با زندگی در نزدیکی گذشت و حضور در زمین فعالیت ورزشی اش را آغاز کرد. محله پیشتر بزرگانی همانند: ، ، را به فوتبال ایران معرفی کرده بود. در این دوران وی با ، ، و همبازی بود که با این تیم قهرمان رده خردسال (نوجوانان) تهران شد. 
 در زمان نوجوانی به می‌رفت و بازیهای امیر آقاحسینی دروازه‌بان تیم ملی و تهران را تماشا می‌کرد. همچنین وجود دروازه‌بان نامی شوروی سابق باعث شد که به دروازه‌بانی علاقه‌مند شود. 
 نخستین باشگاه وی شرق نام داشت که یک سال در آن حضور داشت و بعد منحل شد. در سال ۱۳۴۰ در پی معرفی شدن به که کاپیتان تیم ملی و تیم کیان بود به این تیم ریشه دار پیوست و دو سال در کیان بازی کرد. درخشش در تیم کیان باعث شد که در سال ۱۳۴۱ و در زمان مربیگری برای نخستین بار به تیم ملی دعوت شود. سپس کارشناس و به باشگاه پاس پیوست و نزدیک به ۹ سال در این تیم بود. 
وی در سال ۱۳۴۴ ازدواج کرد و دو دختر به نام‌های نیلوفر و نازنین دارد که هر دو تحصیل کرده هستند. همچنین که پسر عمویش می‌باشد خواننده معروف قدیمی بوده که در سال ۱۳۲۱ از دنیا رفته‌است.
در دوران فوتبالش بیشتر لباس مشکی می‌پوشید از این رو به «گربه سیاه» معروف شده بود. در اواخر دوران فوتبالش و به مدت یک سال و نیم به خاطر رفاتی که داشت به باشگاه تاج رفت. در تاج کمتر بازی کرد و حضورش باعث ایجاد انگیزه و تمرین برای بود. وی در سال ۱۳۵۱ و در سی سالگی از فوتبال خداحافظی کرد و سپس دوران مربیگری اش را بعد از مدت کوتاهی آغاز نمود.
 در سال ۱۳۴۱ با انتخاب به تیم ملی دعوت شد و در نخستین سفر ورزشی با تیم ملی به رفت. در آن زمان وی در کنار و از تیم کیان به تیم ملی دعوت شده بود و نیز دروازه‌بان شماره یک تیم ملی بود. وی سال‌ها ملی پوش بود و در سال ۱۳۴۸ نیز آخرین بازی ملی اش را مقابل تیم فوتبال انجام داد. در جام ملتهای ۱۹۶۸ که در تهران برگزار شده بود با تیم ملی قهرمان آسیا شد. همچنین در دیدار مقابل با تیم ملی چکسلواکی که در آن زمان نایب قهرمان جهان بود و ژوزف ماسوپست مرد سال اروپا در سال ۱۹۶۲را در ترکیبش داشت درون دروزاه ایران بود.
 در نخستین دوره عالی مربیگری که در برگزار شد شرکت کرد و بعد از آن مدتی در کرمانشاه مربیگری نمود تا به عنوان مربی تیم ملی امید انتخاب شد و به همراه این تیم به و سفر کرد. سپس در کنار به عنوان مربی تیم ملی جوانان کار کرد و به قهرمانی در آسیا رسید. وی در تیمهای صنایع نظامی و اقبال مربیگری کرد تا اینکه مدرسه فوتبال را بنیانگذاری کرد. آموزش درست به رده‌های پایه و سرمایه‌گذاری برای نونهالان اعتقاد همیشگی وی بوده و خود نیز می‌گوید: حسین مبشر رئیس فدراسیون فوتبال ایران در دهه چهل با درآمد حاصل از فروش بلیت بازیها برای نوجوانهایی که در زمین خاکی فوتبال بازی می‌کردند لباس می‌خرید. 
 فرامرز ظلی مدتی نیز مشاور بوده و همچنین از اعضای کمیته فنی تیم پیشکسوتان و سرپرست این تیم می‌باشد.
 توجه به رده پایه و آموزش به دروازه بانان نونهال را از مهم‌ترین مسئله‌های فوتبال ایران می‌داند که کمتر مورد توجه مسولان قرار گرفته‌است. وی از ، ، ، و به عنوان پنج دروازه‌بان برتر تاریخ فوتبال ایران یاد می‌کند؛ که در این میان از بهترین دروازه‌بان قبل از انقلاب و را بهترین دروازه‌بان بعد از انقلاب ایران می‌داند.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 در مرداد ماه ۱۳۸۹ در مراسمی که از سوی باشگاه سایپا برگزار شد از وی تجلیل شد. 
وی به عنوان پیشکسوتی مطرح همیشه در محفلهای ورزشی حضور داشته و در مراسم جشن یکصد سالگی فوتبال ایران نیز به عنوان میهمان ویژه شرکت داشت.
{"title": "فرامرز ظلی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%B1%D8%B2_%D8%B8%D9%84%DB%8C&oldid=33798639", "language": "fa"}