(به : ) (زاده ۲۲ دسامبر ۱۸۲۴ – درگذشته ۱۳ دسامبر ۱۸۹۷ در ) اهل بود. او یکی از مهمترین سازمان دهندگان ریاضیات در ایتالیا در سده نوزدهم بود.
 بریوشی در دانشگاه تحصیل کرد و همانجا با سرپرستی درجه دکتری ریاضیات را دریافت کرد. در پادوا، او کارهای و را فراگرفت و از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۶۱ تدریس کرد. در سال ۱۸۵۸ بریوشی به همراه و راهی سفری به مراکز مهم ریاضیات اروپا یعنی ، و شدند. در این سفر، بویژه ملاقات با برای این سه تاثیرگذار بود و بریوشی به همراه بتی آغاز به ترجمه کارهای ریمان به ایتالیایی نمودند. این نقطه، از نظر بسیاری آغاز پیشرفت ریاضیات مستقل در ایتالیا در سده نوزدهم با تاکید بر هندسه جبری بود. در سال ۱۸۶۰ در وزارت آموزش به وزیری رسید و در ۱۸۶۳ را بنیان نهاد و در همانجا تا پایان عمر به تدریس پرداخت.
 بریوشی در سال ۱۸۵۴ کتابی درباره نظریه ها نوشت و از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۱ چهار جلد کتاب درباره نظریه ناورداهای به چاپ رساند. در سال ۱۸۵۸ او حلی برای یک معادله ای درجه پنجم بوسیله ارائه کرد. او همچنین حل معادلات درجه ششم را نیز مورد پژوهش قرار داد و ثابت نمود که حل معادلات خاص درجه ششم با توابع هذلولوی که در سال ۱۸۸۸ بررسیده بود برای همه معادلات درجه شش قابل گسترش است. او همچنین برگردانی ایتالیایی از آثار برای مدرسه های ایتالیا منتشر کرد و نیز آثاری از را به چاپ رساند. در سال های ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۷ او مجله «ریاضیات محض و کاربردی» را که یکی از بهترین مجلات ریاضی اروپا بود ویراستاری کرد. از جمله دانشجویان دکتری او می توان و را نام برد.
{"title": "فرانچسکو بریوشی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%DA%86%D8%B3%DA%A9%D9%88_%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D9%88%D8%B4%DB%8C&oldid=29071339", "language": "fa"}