همچنین ببینید: یا دانش شیوه خواندن است. قرائت به صورت تحت‌اللفظی به معنی است و از نظر واژه‌شناسی به معنی شیوهٔ است. «قرائات»، جمع «قرائت» است و حاکی از گوناگونی انواع قرائت است. مقصود از «قرائت صحیح قرآن» بیان الفاظ آن به همان شیوه‌ای است که پیامبر اسلام خود تلفظ می‌کرده یا در حضور ایشان خوانده می‌شده و آن را تأیید می‌کرده است. 
 قرائت قرآن به روایت حفص از مشهورترین قرائت در میان عموم مسلمانان است. 
 می‌گوید «قرائات عبارت از اختلاف مربوط به «الفاظ» و «عبارات» است، که این اختلاف در ارتباط با حروف و کلمات قرآن و کیفیت آن‌ها ـ از قبیل و و امثال آن ـ از سوی نقل شده‌است.». دمیاطی می‌گوید: «قرائات عبارت است از: علمی که از رهگذر آن، اتفاق نظر یا اختلاف ناقلان کتاب خدا ـ دربارهٔ حذف و اثبات، متحرک خواندن و سکون، فصل و وصل حروف و کلمات و امثال آن‌ها از قبیل: کیفیت تلفظ و و غیره ـ از طریق سماع و شنیدن قابل شناسایی باشد.» 
 قرائت اصطلاحی است قدیمی که کاربرد آن به زمان ، بازمی‌گردد. اولین که صحابه آن را فراگرفتند، و قرائت آن بوده‌است. پس از رحلت محمد، گروهی از اصحاب قرآن را در قالب کردند، نظیر ، ، و . از آن رو که این افراد دربارهٔ شیوه نگارش قرآن در مواردی با یکدیگر اختلاف داشتند، قرائات متعددی پیدا شد. مردم هر منطقه از ، قرآن را بر حسب شیوهٔ یکی از اصحابی که نزد آنان به سر می‌برد، قرائت می‌کردند. مردم ، قرائت را از ابن مسعود فراگرفتند و اهل آن را از آموختند و مردم قرائت ابی بن کعب را پذیرفتند. در نتیجه اختلاف در قرائت قرآن، ضرورت وجود علمی احساس شد که بتواند قرائت صحیح را از شاذ (نادر) متمایز کند. 
 پیش از نگاشته شدن قرآن و همزمان با انتشار آن شیوه‌های متفاوتی از خواندن آن وجود داشت به صورتی که در قرن دوم یا سوم هجری گفته شده چهارده روایت از شیوهٔ تلاوت و قرائت وجود داشته و نیز به از بر خواندن قرآن به چهارده روایت اشاره می‌کند که در برخی مکث‌ها و جزئیات قرائت متفاوت هستند. از این رو قرائت قرآن نباید با مفهوم اشتباه گرفته شود. قرائت ۴ رتبه دارد: 
 
 
 
 
قدیمی‌ترین دانشی که راجع به زبان قرآن در میان مسلمین رواج داشت «علم القرائه» نام دارد. علم القرائه در واقع علم به کیفیت ادای کلمات قرآن و شناخت اختلاف آن‌ها به حسب راویان است. 
 
علل عمده اختلاف قرائات عبارتند از: «اختلاف لهجه‌ها» و «نبودن اعراب‌گذاری در خط عربی» و «نبودن اعجام یا نقطه و نشان در حروف» و «اجتهادات فردی صحابه و قاریان»، و «نبودن علایم سجاوندی و وقف و ابتدا» و هرگونه فصل و وصلی که بعدها علم قرائت عهده‌دار تدارک آن شد. 
 
قرائت از است که به‌طور سنّتی، چندین گونه قرائت وجود دارد که هر یک نام خود را از یک قاری مشهور قرآن برگرفته‌اند. هر قرائت از راه از پسِ راوی اصلی آن به بعدی منتقل می‌شود. در علم قرائت، اصول قرآن بیان می‌شود.
{"title": "قرائت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%B1%D8%A7%D8%A6%D8%AA&oldid=32561915", "language": "fa"}