نام روستایی در استان که در طول و ۱۹–۵۲/ ۴۷–۲۲ و بر اساس جزو از استان اصفهان است.
 
 مردم محلی، «فشارک» را با حرف «ر» ساکن تلفظ می‌کنند. در مورد فشارک اقوال مختلفی وجود دارد. از جمله دو قول زیر:
 
 فشارک با آب و هوایی مطبوع و دره‌هایی عمیق و کوه‌هایی بلند دارای چشمه‌های جوشان متصل به سلسله است.
فشارک منطقه‌ای است وسیع با بوته زارها و بیابان‌ها که در آنجا اراضی کشاورزی و درختان از آب قنات گبری، که کاریزهای آن شن زارهای کوه‌های گرانیتی است، سیراب می‌گردد. آب و هوای بهاری و معتدل فشارک و خاک حاصلخیزش موجب گردیده تا کشاورزان در باغستانهای آن به صورت سنتی، گندم، جو، ذرت، زعفران، شاهدانه، ، شلغم، کدو، چغندر، خیار، نخود، لوبیا، ماش، عدس گارس، بلال، زردک، سبزیجات و درختانی مانند گردو، بادام، گلابی، آلبالو، زردآلو، زرشک، هلو، ارمو، گُنجینی، سنجد، سیب، کاج، انگور، توت، انار، خیار، کبود، ، بید، بیدمشک، انجیر و اخیراً پسته و زیتون کشت نمایند.
 هم‌اکنون کاشت زعفران از رونق بسیار خوبی در این روستا برخوردار است و به دلیل کمبود منابع زیر زمینی آب گرایش مردم به کاشت آن بیشتر شده‌است. همچنین سازگاری فوق‌العاده‌ای با آب و خاک منطقه دارد.
 از آثار به جای مانده از گذشتگان و گورهای کشف شده استنباط می‌گردد که ساکنان اولیه این دشت گبر و اهل تمدن بوده‌اند. با ظهور و نشر آن در ایران به اسلام متمایل می‌شوند بگونه‌ای که قبرستان آباء و اجدادی خویش که در دامنهٔ کوه شِدِه واقع شده‌است را رها می‌نمایند و گورستانی نو به سبک گورستان مسلمانان در دامنهٔ کوه لافَرَخِه ایجاد می‌کنند. هفتصد سالهٔ بدست آمده نشانگر آنست که سالیان طولانی ندای اذان مؤذن در این دشت طنین افکن بوده‌است.
 ویرانه‌های به جای مانده از کارگاه‌های ذوب در اطراف پاوازا و کارگاه‌های شیره‌کشی واقع در تپه‌های مورزه آباد و خرابه‌های دیدنی کوره‌های آجرپزی و آسیابهای خراب کالیوز و ماه آباد حکایت از تمدنی کهن دارد.
 از شواهد بر می‌آید که سیلی ویرانگر طومار زندگی آن‌ها را درهم می‌پیچد به‌طوری‌که در بعضی از جاهای پست، گل و لای به جای مانده از این سیل عظیم به بیش از پانزده متر می‌رسد و پس از حفر پانزده متر به آثار حیات برمی‌خوریم. اماکن بلند و مرتفع مانند دامنهٔ کوهِ شِدِه تا حدودی از این ویرانی در امان مانده‌است
 با وجود خرابی حاصل از سیل، مراتع و آبشخورهای آن مورد بهره‌برداری رهگذران و چوبداران دور و نزدیک مانند مزرعه شور قرار می‌گرفته، اما تا مدت‌ها کسی در اندیشهٔ عمران و آبادانی آن نبوده‌است. هم‌زمان با اقتدار و بسط امنیت و ثبات در سراسر کشور، این محل مورد توجه دو یکّه سوار بنام اسماعیل و ستارخان شهر آبی قرار می‌گیرد. آن‌ها بارها مسیر شهراب به وِیر را زیر سُم ستورانشان سپرده بودند و همسرانشان متعلق به شهر خفته در کنار کویر یعنی قهپایه بودند. اسماعیل مشغول احیاء و توسعه این محل می‌شود و پس از آبادانی نام آن را قلعه می‌گذارد. کمی پائین‌تر ستار پس از آبادانی نام آن را فشارک می‌گذارد. چون از زوجه اش دختر غلامحسین کوهپائی صاحب فرزند نمی‌شود آن را وقف مسجد اصفهان می‌کند. هنوز هم سالمندان و بزرگان کوهپایه از دروازه ملاکریم فرزند به عظمت یاد می‌کنند. بعدها فرزندان میرمحمد رفیع طباطبائی زواره‌ای به ستار و اسماعیل می‌پیوندد لکن علت این تعلق بر ما پوشیده‌است فقط یک چیز مسلم است که فرزندان میرمحمد مورد احترام ستار و اسماعیل و همچنین ملاجعفر و غلامحسین کوپائی بوده‌است چرا که بهترین منازل که از نظر وسعت و صفا بی‌نظیر بوده‌است را در اختیار آن‌ها قرار داده‌اند. منازلی که جوی آب شب از آنجا عبور می‌کند برای مثال می‌توان به منزل میرعلی نقی اول که شامل خانه‌های مرحوم حاج میرمحمد علی، حجهٔ الاسلام ، سید ابوالقاسم، حجهٔ الاسلام حاج سید مصطفی، خلیل ا… و حاجیه مریم بیگم است و از امنیت و زیبایی خاصی برخوردار می‌باشد، اشاره کرد.
 
 
 از کوه‌های مارشنان در شمال شرق روستای فشارک، روستا در دامنه آن واقع شده‌است.
 کوه دارای صخره‌ها وپرتگاه‌های خطرناکی است. قدیمی‌ها می‌گفتند در زیر کوه دریایی از آب وجود دارد و قنات فشارک آب خود را از زیر این کوه می‌گیرد. در قله کوه شده حفره‌ای به دهانه تقریبی ۳۰ سانتیمتر از درون صخره‌ای بیرون زده که بعضاً در طول سال بخار گرم از داخل آن خارج می‌شود بعضی‌ها اعتقاد دارند این حفره تا پایین کوه ادامه دارد و دهانه آتشفشانی است.
 
 در شمال شرقی مزرعه حنا دره‌ای است به نام لاسیلی که انتهای آن در دل کوه مارشنان به دره لامژو می‌رسد. وقتی مسیر لاسیلی تا لامژو را طی می‌کنی، به چشم اندارها و صخره‌های بدیع وبکری می‌رسی که بسیارجالب ودیدنی است.
یکی از این مناظر که در در اواسط راه قرار گرفته، صخره‌ای است بلند که از بالای آن چشمه‌ای بیرون زده، و قطرات آب به پایین می‌چکد؛ و به همین دلیل این محل به چک چکه معروف شده‌است.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
مردمان فشارک را فشارکی می‌نامند. بیشتر کسانی که نسبشان به این روستا می‌رسد، پسوند "فشارکی" را در خود دارند.
 مانند: "فشارکی"،"هاشمی فشارکی"، "غلامی فشارکی"، "مطلبی فشارکی"، "جعفری فشارکی"، "احمدی فشارکی"، "بهروان فشارکی"،" ""پادگانی فشارکی"، "حسینی فشارکی"، "حقیقتدار فشارکی"، "سلمانی فشارکی"، "طباطبایی فشارکی "، "فشارکی زاده"، "فشارکی نیا"، "لسانی فشارکی"، "محمدی فشارکی"، "نقیان فشارکی"، صدیقی "نوری فشارکی"، " فشارکی فرد "، " طبایی زاده فشارکی "،"ذوعلم فشارکی" "محمدی فشارکی" و "فشارکی پزوه" که در خوراسگان اصفهان ساکن هستند
 
کارخانه پارچه بافی فشارک فعلاً با ۶ کارگر مجدداً مشغول به کار شده‌است و فضای باز کارخانه به یک باغ کشاورزی تبدیل شده‌است.
 
این کارخانه پس از انقلاب اسلامی به همت آقای حکمت فرزام (آقاجانی) و برادرانشان تأسیس گردید ولی پس از چند سال فعالیت به تعطیلی کشیده شد و پس از چند سال تعطیلی و فروش دستگاه‌ها توسط صاحب جدید به باغ کشاورزی تبدیل شده‌است.
 مردم این روستا که در طی ۱۴۰ سال اخیر به تهران مهاجرت کرده‌اند هرساله در اولین جمعه ماه مبارک رمضان در گردهمایی سالانه اهالی فشارک دور هم جمع می‌شوند و به یاد پدرانشان در روستا به دید و بازدید و می‌پردازند.
{"title": "فشارک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B4%D8%A7%D8%B1%DA%A9&oldid=35134518", "language": "fa"}