آلیاژهای آهن- کروم با (17-12%)Cr و مقدار کافی کربن بوده که با آبدهی از منطقه ، ساختار مارتنزیتی به‌دست آید. به همین علت به آن‌ها فولادهای مارتنزیتی می‌گویند؛ چون با عملیات آستنیته کردن و آبدهی ساختار مارتنزیتی ایجاد می‌شود.
 های این گروه عبارتند از :
  : با توجه به مقدار تناژ تولید بیشتر نسبت به سایر آلیاژهای این گروه، از مهمترین آنها محسوب می شود. آلیاژ ساده – کروم بوده و مقاومت خوبی در برابر اتمسفری داشته و در برابر نیز نسبتاً مقاوم است.
 استفاده از این آلیاژ در توربین های بخاری و آبی سبب رشد تولید آن گردیده است. روش اصلی سخت کردن آن، فاز آستنیت به با خنک کردن آن در هوا (نرمالیزه کردن) یا روغن است.
  : مشابه آلیاژ CA-15 بوده ولی بیشتری دارد که موجب می شود در اثر سخت کاری تا سختی حدود 500 برینل برسد.
  : با افزودن به آلیاژ CA-15 بدست می آید. این امر به منظور بهبود استحکام در دمای بالا صورت می گیرد.
 
  : آلیاژی از گروه توسعه یافته ریختگی 12% کروم می باشد. تفاوت اساسی آن با آلیاژ CA-15  در کربن کمتر (0.06%) و بیشتر (حدود 4.5-3.5%) در مقایسه با آلیاژ CA-15 که دارای 0.15% کربن و حداکثر 1% نیکل است، می باشد. پایین بودن کربن آلیاژ، سبب شکل گیری ساختار فریت در دمای آستنیتی کردن شده و در نتیجه هنگام سرد شدن آلیاژ، میزان تشکیل فاز مارتنزیت را کاهش می دهد. در این شرایط نیکل جهت افزایش منطقه دو فازی – آستنیت به آلیاژ اضافه می گردد.افزودن این مقدار نیکل به آلیاژ حاوی کروم بالا قطعاً منجر به آستنیتی در دمای نرمالیزه کردن می شود.
 
 به وجود آمده اساساً یک کم کربن خواهد بود که سبب بهبود در قابلیت و چقرمگی ضربه ای آن می شود.
 روش عمومی سخت کردن این آلیاژ رساندن آن به دمای 1050 و سرد کردن در هوا یا روغن است. دمای تمپر برای آن حدود 315 درجه سانتی گراد است. به دلیل تغییر شکل در ایجاد و کاهش ضربه، نباید این آلیاژ را در 480 درجه سانتی گراد تمپر کرد. (برگشت) در دمای بین 620-590 درجه سانتی گراد سبب افزایش خاصیت چکش خواری و چقرمگی شده ولی سختی آلیاژ را کاهش خواهد داد. اگر دمای برگشت از 650 درجه سانتی گراد فراتر رود، ساختار مارتنزیت به تدریج به آستنیت تبدیل خواهد شد.تشکیل این فاز آستنیت و استحاله آن در طول سرد کردن آلیاژ از دمای تمپر، سبب تشکیل آستنیت باقیمانده می شود که از لحاظ چقرمگی و مضر می باشد.
 که متداول ترند در جدول زیر آمده است. چون ترکیب شیمیایی طوری انتخاب می‌شود که سختی و استحکام مناسبی به دست آید، مقاومت به خوردگی این آلیاژها نسبت به فولاد زنگ نزن فریتی و آستنیتی ضعیف تر است.
 
 Peckner, D. & Bernstein, I.M. (1977). Handbook of Stainless Steels. McGraw-Hill Handbooks. New York, NY: McGraw-Hill. p. no. unspecified. . Retrieved 8 March 2020
 
 
 International Standard ISO15510:2014
{"title": "فولاد ضدزنگ مارتنزینی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%88%D9%84%D8%A7%D8%AF_%D8%B6%D8%AF%D8%B2%D9%86%DA%AF_%D9%85%D8%A7%D8%B1%D8%AA%D9%86%D8%B2%DB%8C%D9%86%DB%8C&oldid=33080254", "language": "fa"}