با یا اشتباه نشود. 
 یا (به : ) انیمیشن یک هنر سینمایی است که در آن تصاویر به صورت پیوسته و پشت سر هم قرار می‌گیرند زمانی که این تصاویر با یک سرعت خاص اجرا به شوند این توهم رو به وجود می‌آورند که جسم در حال حرکت است یا کارکتر زنده است. (۲۴ فریم (قاب) بر ثانیه برای اغلب فیلم‌های تلویزیون و سینما، ۲۵ فریم بر ثانیه برای کشورهای اروپایی یا pal، و ۳۰ فریم بر بر ثانیه برای کشور آمریکا) هر فریم یا قاب رو یک عکس یا یک نقاشی در ثانیه می‌تواند معرفی کرد. پویانمایی می‌تواند در قالب هر دو رسانهٔ آنالوگ مانند فیلم متحرک، نوار ویدئو یا در رسانه‌های دیجیتال، پویانمایی فِلش و ویدئوی دیجیتال ضبط شده یا "GIF" پویا باشد. برای نمایشِ پویانمایی می‌توان از یک دوربین، رایانه یا یک پروژکتور با فناوری‌های نو هم استفاده کرد. رایج‌ترین روش برای نمایش پویانمایی، یا است. در پویانمایی‌های قدیمی (traditional animation) انیمیشن نقاشی می‌شد ولی در پویانمایی جدید (modern animation)بیشتر انیماتورها از کامپیوتر برای ساخت انیمیشن استفاده می‌کنند. امروزه انیمیشن‌ها در فیلم‌ها و بازی‌های ویدویی نیز استفاده می‌شوند، به عنوان مثال کارکتری مانند در فیلم هابیت توسط یک انیماتور انیمیت شده، کارکتری مانند از سری بازی‌های هم توسط یک انیماتور انیمت (پویانما) شده. انیمیشن دیرین دیرین و انیمیشن پهلوانان نمونه‌هایی از انیمیشن‌های کامپیوتری ایرانی هستند.
 به‌طور کلی پویانمایی را می‌تواند به سه دسته تقسیم کرد:
 
 
 
 
 
 
 این تکنیک در ابتدای راه بدین لحاظ مورد اهمیت، توجه و کاربرد گسترده قرار گرفت که این امکان را در اختیار فیلم سازان قرار می‌داد که بازیگران را در کنار کاراکترهای نقاشی شده قرار دهند و در واقع بلیط ورود کارتونها به دنیای واقعی بود و نیز در پروژه‌های انیمیشن محض باعث افزایش قابل توجهی در سرعت تولید می‌شد و بلیط ورود صنعت انیمیشن به بازار درآمد و پول بود دیگر نیازی نبود که فضاهای پس زمینه یا بک گراند بارها و بارها طراحی شوند، به عنوان مثال در پلان‌های تعقیب و گریز یک بک گراند (دارا یا فاقد حرکت) طراحی شده و کاراکترهایی که در تعقیب هم بودند یک به یک از روی این بک گراند با رعایت سیکل حرکتشان عبور داده می‌شدند یا زمانی که حرکتی در چند پلان یکسان بود طراحی‌های انیماتور یا پویانما تنها برای یک مرتبه روی طلق شفافی به نام سل (طلق) ترسیم می‌شدند و دیگر نیاز نبود که کپی شوند و بارها استفاده می‌شدند.
این تکنیک با ورود تکنیکهای نوین همچون بک پروجکشن و سپس پرده‌های سبز و آبی و … منسوخ شد، اما هنر سِل انیمیشن هنوز حفظ شده و برخی کارهای پویانمایی با این روش ساخته می‌شوند که به لحاظ هنری ارزشمند و شایستهٔ قدردانی و توجه هستند.
 
 
 
 
 مقالهٔ اصلی: قدیمی‌ترین نمونه‌های تلاش برای بدست آوردن توهم حرکت در طراحی را می‌توان در نقاشی‌های دوران غارها پیدا کرد، در جایی که حیوانات با چندین شکل پای روی‌هم افتاده مجسم شده‌اند، که آشکارا کوششی برای رساندن احساس حرکت است. سفالینه‌ای متعلق به مردم شهر سوخته یافت شده‌است که نقوش روی این جام، تکراری هدفمند دارد و حرکت را نشان می‌دهد. تکراری که پایه و اساس هنر انیمیشن امروز است. 
 شخص خاصی به عنوان مخترع هنر فیلم پویانما وجود ندارد، چرا که افراد بسیاری پروژه‌های متعددی که می‌توان به عنوان گونه‌های مختلف پویانمایی مطرح کرد را تماماً در زمان‌های یکسانی انجام می‌دادند. ، ، ، همچنین از قدیمی‌ترین اسباب‌های پویانمایی محبوب اختراع شده در طول سده ۱۸۰۰ هستند.
 فیلمساز فرانسوی ، که سازنده جلوه‌های ویژه فیلم‌هایی مانند بود، تکنیک‌های بسیاری در کارش استفاده می‌کرد که یکی از آن‌ها نگه داشتن چرخش فیلم دوربین، و تغییر کوچکی در صحنه و سپس دوباره به چرخش درآوردن فیلم دوربین بود. این بسیار شبیه به ایده‌ای است که بعدها زنده نگاریِ شد. ملیس به‌طور اتفاقی به این تکنیک دست یافت. هنگامی که او اتوبوسی را در حال رد شدن از جلوی دوربین می‌گرفت، دوربین خراب شد. هنگامی که دوربین تعمیر شد، درست زمانی که ملیس شروع به فیلم گرفتن کرد، تصادفاً یک اسب از جلوی دوربین رد شد. نتیجه آن بود که در فیلم به نظر می‌رسید که اتوبوس به یک اسب تبدیل می‌شود.
 شاید نخستین فیلمساز آمریکایی باشد که تکنیک‌های و انیمیشن طراحی دستی را استفاده کرد. او را با فیلمسازی آشنا کرد. او با نخستین کارش مورخ ۱۹۰۰ که داشت، پیشگام این ایده‌ها در دوران سده بیستم شد. بسیاری از فیلم‌هایش، از میان آن‌ها در سال ۱۹۰۰ و ۱۹۰۶، نسخه‌های فیلم روزمره از بلکتون «هنرمند درخشان» بود، و نسخه‌های اصلاح شده مورد استفاده ملیس قدیمی‌ترین تکنیک‌های استاپ‌موشن برای ساختن سری‌هایی از طراحی‌های روی بود که به نظر می‌رسند که حرکت می‌کنند و خود را تغییر شکل می‌دهند. به عنوان نخستین فیلم پویانما شده واقعی ثبت، و بلکتون به عنوان نخستین زنده نگاری واقعی شناخته شده‌است.
 هنرمند فرانسوی دیگری به نام شروع به طراحی سلسله کارتون‌هایی کرد. او در سال ۱۹۰۸ فیلمی با نام را ساخت. این فیلم شامل تعداد زیادی طراحی ساده سرگردان است که به هم تبدیل می‌شوند، مانند بطری شراب که به یک گل تبدیل می‌شد. همچنین قسمتهایی از تصاویر زنده وجود داشت، جایی که دست زنده نگار وارد صحنه می‌شد. این فیلم با طراحی هر قاب روی کاغذ ایجاد شده بود و هر قاب با فیلم گرفته می‌شد، که به تصویر، ظاهر تخته سیاه را می‌داد. بدین ترتیب صحنه خیالات نخستین فیلم پویانمایی سنتی (طراحی دستی) به‌شمار می‌آید.
 در ادامه موفقیت‌های بلکتون و کال، هنرمندان متعدد دیگری شروع به تجربیاتی در پویانمایی کردند. از جمله که یک کارتونیست موفق روزنامه بود. او پویانمایی‌های پرجزئیاتی ساخت که نیازمند تیم هنرمندان و توجهی طاقت فرسا به جزئیات بود. هر فریم یک طراحی روی کاغذ بود که همواره می‌بایست، پس زمینه و شخصیت‌ها هردو دوباره طراحی و پویا شوند. از برجسته‌ترین فیلم‌های مکی می‌توان به (۱۹۱۱)، (۱۹۱۴) و (۱۹۱۸) اشاره کرد.
 تولید فیلم‌های پویانمای کوتاه، که عموماً «کارتون» نامیده می‌شوند، در طول دهه ۱۹۱۰ به یک صنعت بدل شد و کارتون‌های کوتاه برای نمایش در فیلم‌های سینما تولید شدند. موفق‌ترین تولیدکننده قدیمی زنده نگاری بود، کسی که همراه با ارل هرد، سل پویانمایی یا پویانمایی روی طلق را پایه‌گذاری کرد که در باقی دهه بر صنعت پویانمایی حکم فرما بود.
 
 
 
 
 
 
 
 
 سال‌های طلایی شرکت آمریکا به سال بعد از ۱۹۲۸ و با عرضهٔ میکی موس برمیگرده که با موفقیت عظیم انیمیشن میکی موس این سالهای طلایی نیز شروع میشه که تا سال ۱۹۶۰ به طول انجامید.
 
 انیمیشن به یک هنر خیلی محبوب تبدیل شد، و در سال ۱۹۵۰ وقتی تلویزیون در کشورهای در حال پیشرفت راه پیدا کرد، کارتون‌ها در اون زمان بیشتر برای بچه‌ها طراحی می‌شدند ولی بزرگسالن هم به این صنعت علاقه نشون می‌دادند.
 خیلی از استودیوهای انیمیشن بعد از موفقیت‌های دیزنی و راه پیدا کردن انیمیشن به تلویزیون شروع به کار کردند. شروع به طراحی سریال‌های انیمیشن در تلویزیون کردند که محبوب‌ترین اون در سال ۱۹۴۵ بود، از دیگر کارهای این استودیو میشه به و سکوبی دو می‌توان اشاره کرد.
 امروزه بیشتر انیمیشن‌ها توسط کامپیوتر ساخته می‌شوند انیمیشن‌های دوبعدی تکنیکی است که بر روی عکس‌ها تمرکز می‌کنند و این در حالی است که انیمیشن سه بعدی مانند جهان واقعی ساخته می‌شوند که در آن اجسام حجم دارند و حرکت می‌کنند.
 
 
 در سال ۱۹۹۰ میلادی یکی از محبوب‌ترین آثار اون دوره یعنی شروع به پخش شدن در تلویزیون کرد.
 
 
 
 
 همزمان با رشد انیمیشن‌های کامپیوتری، مجموعه ای از اصول کلیدی برای انیماتورهای حرفه ای شکل گرفت. این اصول از دهه ۱۹۳۰ توسط انیماتورهای دیزنی به صورت کلی اجرا می‌شده و توسط و در سال ۱۹۸۱ در کتاب (Disney Animation: The Illusion of Life) ارائه و بررسی شده‌است. بسیاری از این ایده‌های بنیادی هنوز ۴۰ سال بعد از انتشار این کتاب، در کلاس‌ها و استودیوهای سراسر جهان استفاده و اجرا می‌شود. در حالی که فناوری و صنایع با ادغام ایده‌های جدید و متفاوت در انیمیشن متحول شده‌اند، امروزه این اصول را می‌توان در فیلم‌ها و نیز مشاهده کرد.
{"title": "پویانمایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D9%88%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=35115252", "language": "fa"}