کنوانسیون در سال ۱۹۷۲ برای طراحی و مدیریت سایت‌های میراث جهانی توسط تأسیس شد. با توجه به ماده ۱۱٫۴ کنوانسیون، ، میراثی که نیاز به محافظت دارند یا برای آن‌ها درخواست کمک شده در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار دارند. 
این اقدام برای افزایش آگاهی بین‌المللی به تهدیدها و تشویق به اقدامات خنثی‌کننده در نظر گرفته شده‌است. 
 در مورد سایت‌های طبیعی، خطرات عبارتند از:کاهش جدی در جمعیت گونه‌های در معرض خطر یا از بین رفتن زیبایی‌های طبیعی یا فعالیت‌هایی مانند قطع درختان، آلودگی٬استخراج، کشاورزی موجب نابودی آن محیط می‌شود. در مورد سایت‌های خطرات عبارتند از:از بین رفتن ساختار و مواد ساخته شده از آن از دست دادن اصالت تاریخی. از جمله خطرات برای هر دو سایت‌های فرهنگی و طبیعی، شامل طرح‌های توسعه، درگیری‌های مسلحانه، سیستم‌های مدیریت ناکافی یا تغییر در وضعیت حفاظتی است. در مورد سایت‌های فرهنگی تغییرات تدریجی به دلیل زمین‌شناسی، آب و هوا یا محیط زیست نیز می‌تواند خطرات بالقوه باشد. 
قبل از اینکه میراث در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار گیرد وضعیت آن بررسی شده و برنامه‌هایی برای بازسازی و اصلاح آن با همکاری دولت عضو صورت می‌گیرد. پس از اجرای برنامه توسط دولت و بررسی سالانه توسط کمیته یونسکو ممکن از این فهرست خارج شوند. 
 
 
 
 
 
 
  *در کنار مرزهای ملی قرار دارند. میراث‌هایی که قبلاً در فهرست خطر قرار داشته‌اند.
  # خارج شدن از فهرست میراث جهانی
{"title": "فهرست میراث جهانی در معرض خطر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA_%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AB_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%D8%B9%D8%B1%D8%B6_%D8%AE%D8%B7%D8%B1&oldid=29113380", "language": "fa"}