در ، یا اضمحلال مدار، کاهش تدریجی فاصله بین دو درگیر در یک مدار، در نزدیکترین هم‌آیی آن‌دو ( ) در طی گردش‌های بسیار در دوره‌های مداری است. این اجسام در مدار می‌توانند ‌ای و ماهوارهٔ آن، یک ستاره، یک سیاره و هر شیء در مدار آن ( )، یا اجزای هر باشند. مدارها بدون وجود مکانیسم اصطکاک‌مانند؛ که انرژی را از حرکت مداری منتقل می‌کند نمی‌شوند. این می‌تواند هر یک از متعدد اثرهای ، یا باشد. برای اجسام در مدار ، مهمترین تأثیرگذار کشش جوی زمین است.
 در صورت نبودن سیستم کنترل فرسایش، این پس‌رفت در نهایت منجر به پایان آمدن تداوم مدار می‌شود که در آن صورت جسم کوچکتر بر سطح جرم بزرگ‌تر برخورد می‌کند، یا برای اجسامی که جرم بزرگ‌تر دارای جو باشد، جسم کوچکتر می‌سوزد، منفجر می‌شود، یا در جوّ جسم بزرگتر درهم شکسته می‌شود. برای جرم‌هایی که جرم اصلی یک است، با سوختن در پرتوهای ستاره (مانند دنباله‌دارها) و غیره وجودشان به پایان می‌رسد.
 در معمولاً با پی‌آمدهای سهمگین‌تری مانند همراه است.
 به دلیل ، کمترین ارتفاع از بالای که یک جسم در مدار دایره ای می‌تواند حداقل یک دور کامل را بدون پیشرانش به‌انجام برساند تقریباً ۱۵۰ کیلومتر (۹۰ مایل) است.
 کشش جوی در با برخورد پی‌درپی به ایجاد می‌شود. این عامل اصلی برای ماهواره‌ها در است. این امر باعث کاهش ارتفاع مدار ماهواره می‌شود. در مورد ، کشش جوی که منجر به ورود دوباره ی ماهواره‌ها به جو می‌شود با توالی زیر قابل توصیف است:
 ارتفاع کمتر ← اتمسفر متراکم‌تر ← افزایش کشش ← افزایش گرما ← معمولاً سوختن هنگام ورود مجدد.
 اطلاعات بیشتر:
{"title": "فرسایش مداری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%B3%D8%A7%DB%8C%D8%B4_%D9%85%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C&oldid=33686180", "language": "fa"}