روستایی است از توابع و در فاصله ۱۲ کیلومتری جنوب شرق شهر قرار دارد.مردم این روستا از قومیت  (مازندرانی) هستند و به که شاخه ای از  است سخن می‌گویند. 
 مختصات جغرافیایی فروان عبارت است از: ۵۲ درجه و ۳۲ دقیقه طول شرقی و ۳۵ درجه و ۱۲ دقیقه عرض شمالی.
 ارتفاع روستا از سطح دریاهای آزاد ۸۳۹ متر است.
 بیشتر ساکنین روستای فروان را طوایف مختلف ایل تشکیل می‌دهند. شغل آن‌ها بود و به دلیل پراکنده بودن جمعیت در نقاط مختلف روستا و پیروی از شیوهٔ کوچروی، کدخدای روستای کهن آباد امور مربوط به مردم این منطقه را نیز سرپرستی می‌کرد و عنوان کدخدایی روستای فروان و کهن آباد و فروان را داشت. در آن زمان در مکان فعلی روستای فروان، کمتر از ۱۰خانوار سکونت داشتند که می‌توان آنان را بنیان‌گذاران اولیه روستا دانست.
 در حدود سال ۱۳۱۵ تعداد ۸ باب ساختمان خشتی در قسمت شرقی روستا توسط دولت احداث و به منظور تشویق عشایر کوچنده به اسکان و توسعه کشاورزی به داوطلبانی از آن‌ها تحویل شد.
 در اواسط دهه ۱۳۱۰ و در زمان ریاست بر خالصجات ( )، خیابان اصلی روستا احداث شد و با واگذاری زمین به مردم، به تدریج اهالی در این نقطه شروع به خانه سازی کرده و روستای کنونی فروان شکل گرفت؛ بنابراین روستا دارای بافت جدیدی است و قدمتی کمتر از یک قرن دارد.
اراضی زراعی وسیع و مناسب اطراف فروان، کدخدای غیر بومی و اهل کهن آباد را واداشت عده‌ای از روستاییان محل سکونت خود را تشویق به نقل مکان و اقامت در فروان نماید.
 با توجه به موقعیت مناسب جغرافیایی روستای فروان، در مدت نسبتاً کوتاهی تعداد قابل توجهی از خانوارهای که به‌طور پراکنده در حواشی مراتع کویری شرق روستا و در اوبه‌های قشلاقی سکونت داشتند، به فروان نقل مکان کردند و جمعیت روستا افزایش یافت به طوری که جمعیت آن در سال ۱۳۲۹ به ۵۹۶ نفر رسید.
 در طول نیم قرن اخیر تمامی ساکنان مزارع تابعه و روستاهای کوچک اطراف، شامل کهن تل (گندل)، خلخالیه (خلخال آباد)، چشمه شتر و رمضان قره به فروان مهاجرت کرده و در این روستا ساکن شدند.
عمده‌ترین دلایل این مهاجرت را پیوندهای طایفه‌ای و ایلی، مجاورت زمین‌های کشاورزی مهاجرین با روستای فروان و بالا بودن سطح آب‌های زیر زمینی و غیر مسکونی شدن برخی از آن‌ها بوده‌است. امروز بیشتر جمعیت فروان را تیره‌های مختلف تشکیل می‌دهد که به تکلم می‌کنند.
 علاوه بر ، طوایف و فامیل‌های ساکن در فروان عبارتند از:
 
 
 
 باصری‌ها، وابسته به ایل یکی از پنج ایل خمسه هستند که در اواخر حکومت (احمد شاه) و پس از درگیری‌های که بین آن‌ها پیش آمد به گرمسار تبعید شدند. تعدادی از باصری‌ها در ساکن شده و پس از مدت کوتاهی گروهی از آنان به فارس و موطن اصلی خود بازگشتند و در سال ۱۳۳۳ به جز چند خانوار که در فروان سکونت یافتند، بقیه به روستاهای مهاجرت کردند.
 
 منشأ ایل الیکایی « » است که از منطقه‌ای به همین نام در به این منطقه آمده‌اند. این ایل شامل ۹ طایفه است که عبارتند از: ، ، قاسمی، ، (ابولی)، ، ، ، .
 در طول دو سده اخیر خانواده‌های ایل زاده از ایلات ، و به این ایل ملحق شده و به گویش الیکایی(شبیه به گویش ساروی) که گویشی از  است سخن می‌گویند. الیکایی‌ها که عمدتاً در اوایل قرن حاضر در روستاهای دشت گرمسار اسکان یافته‌اند، بنیان روستاهای متعدد از جمله فروان، عدل آباد، نورالدین آباد، ده پیران، حاجی‌آباد، سهرابخانی، کهن تل (گندل)، رمضان قره، احمدآباد، غیاث آباد (نوده خالصه) را نهادند. بخشی از جمعیت الیکایی نیز شهرنشین شده و در شهرهای گرمسار و آرادان یا شهرهای خارج از شهرستان ( و ) به سر می‌برند.
 در حال حاضر مهم‌ترین گروه عشایری را الیکایی‌ها تشکیل می‌دهند، که براساس سرشماری اجتماعی، اقتصادی عشایر کوچنده (تیرماه ۱۳۷۷) ۲۷۵ خانوار با جمعیت ۱۲۵۵ نفر به زندگی نیمه کوچ نشینی می‌پردازند. ییلاق آن‌ها شامل ارتفاعات شمال گرمسار معروف به و مناطق ییلاقی ، و در و قشلاق آن‌ها حواشی کویر شرق و غرب گرمسار است
 کتاب‌هایی برای شناخت بیشتر ایل الیکایی
 - گویش الیکایی، علیرضا شاه حسینی، انتشارات بوستان اندیشه، سمنان، ۱۳۸۴
 
 - آواز نی تا آوای ایل: سیری در تاریخ و فرهنگ مردم روستای فروان. سمنان: حبله رود ۱۳۸۹.
 فروان هم‌اکنون یکی از روستاهای پر جمعیت بخش کهن آباد و شهرستان آرادان است. این روستا پایگاه ایل است و طوایف چندی از ایل مذکور دراین آبادی ساکنند. بخش قابل توجهی از خانوارهای ایل مذکور شیوه نیمه کوچندگی دارند. اراضی فروان است. بعلاوه بهره برداران زمین‌های زراعی ، ، و گروه‌های کشاورزی مشاع حاشیه کویر را از اهالی این روستا تشکیل می‌دهند. فروان دارای امکاناتی همچون مدرسه دبستان، راهنمایی ، ، و ، ، ، ، ، ، و است.
 قدیمی‌ترین آمار موجود از جمعیت روستای فروان، مربوط به سال ۱۳۲۸ خوشیدی است. دراین سال روستای فروان ۵۹۶ نفر جمعیت داشته‌است. جمعیت فروان از زمان تشکیل تا سرشماری ۱۳۶۵ همواره افزایش داشته اما طی سرشماری ۱۳۷۵–۱۳۶۵ جمعیت آن۲۲۶ نفر کاهش داشته‌است.
 یکی ازصنایع دستی روستای فروان، است که در حال فراموشی است. درحاشیه مزارع روستای خلخالیه، نیزارهای وسیعی وجود دارد که کودکان و نوجوانان و در گذشته زنان و مردان گل‌های نی‌ها را چیده و بعد از بافت به بازار عرضه می‌کنند و به عنوان منبع درآمدی برای خصوصاً کودکان و نوچوانان (بعنوان کسانی که گل‌های نی را جمع‌آوری می‌کردند) و زنان روستا (بافنده جارو) می‌باشد. این نوع جارو به نرمه جارو معرف است.
 بافت و یکی دیگر از مهم‌ترین صنایع دستی روستای فروان می‌باشد. برای بافت گلیم از دارهای افقی و عمودی استفاده می‌شود. بافت گلیم نسبت به قالی به ابزار محدودتر و مواد اولیه کمتری نیاز دارد و بافت آن نسبت به قالی آسان تر است و به همین دلیل قیمت آن از قالی ارزان‌تر می‌باشد.
 یکی از مهم‌ترین صنایع دستی روستایی فروان است که معمولاً بر روی دارهای افقی بافته می‌شود. این دارها به صورت چهاچوبی به اندازه طول و عرض فرش مورد نظر بر روی زمین مستقر می‌شود.
 نقش‌های مورد استفاده قالیبافان به علت ذهنی بودن طرح، متنوع است و از آنجایی که هر بافنده‌ای این مجال و امکان را دارد تا ذهنیات خود را تجلی بخشد، لذا این نقش‌ها بسیار زیاد و متنوع می‌باشد. نقوش حیوانات و گل و گیاه بیشترین فراوانی را در این فرشها دارد. مهم‌ترین نقوش قالی شامل بازبندی، گل مفرشی، کله تاج و تشتی است.
{"title": "فروان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86&oldid=32079684", "language": "fa"}