شاعر قرن سوم ق و از نخستین شاعران پارسی گوی، در ایام (۲۶۵–۲۸۷)، و یکی از شش تن شاعری که از دوره و ، نامی از آنان برجای مانده است. هدایت او را از مردم «مشرق» دانسته که به گفته او، محله ای بوده است در یمن، همچنین او را معاصر و خواجه دانسته و گفته است که در زمانه خود به استادی معروف بوده است. و اصل او را از یمن دانسته اند، و او را معاصر دانسته است . هدایت مرگ او را به سال ۲۸۳ ق نوشته است. می گوید که او دورکننده «غثّ و فساد» از سخن فارسی است. از شعرش تنها نه بیت در دست داریم، سه پاره شعر دوبیتی و سه تک بیت. 
 مشهورترین شعر او این دو بیت «در صفت خدنگ» است: 
 و نیز: 
 همچنین دو بیت از او در ، به عنوان شاهد نوع نخست از «عدول از جاده صواب در شعر»، آمده است که در آن، «واو»ی بر «ناخن» افزوده شده است، بیت اول آن چنین است: 
 
کاشفی سبزواری نیز، در بدایع الافکار، عیناً و بی آنکه نامی از ببرد، همین بیت را آورده، ولی این شعر در تذکره های فارسی نیامده است.
{"title": "فیروز مشرقی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%DB%8C%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D9%85%D8%B4%D8%B1%D9%82%DB%8C&oldid=33960514", "language": "fa"}