(به : ) از نشان‌های درباری و اشرافی است که توسط ( ) انگلستان اعطا می‌شود.
 پیدایش این نشان به این شکل بوده‌است که یکی از شب‌های سال ۱۳۴۸ میلادی، کنتس سالزبری در حال رقص با پادشاه انگلستان، پایین آمده و چون درباریان خندیدند، پادشاه در حالی که بند جوراب او را می‌بست، گفت: 
 بدین ترتیب خنده بر لبان درباریان خشکید. فردای آن شب، هیئتی ۲۶ نفره به نام تشکیل شد که شاه ریاست آن را بر عهده داشت. 
 انگلستان در قرن چهاردهم میلادی، هنوز درگیر بود و نشان بند جوراب نشانی صرفاً به حساب می‌آید. با این حال تاکنون دو پادشاه از ( و )، دو سلطان و یک از میان غیر مسیحیان این نشان را دریافت کردند. 
 ناصرالدین‌شاه دومین غیر مسیحی‌ای بود که این نشان را از دریافت کرد. پیش از وی عثمانی این نشان را دریافت نموده بود. ناصرالدین‌شاه در سفرنامه‌اش دربارهٔ این نشان مفصلاً شرحی نوشته‌است. او با ظرافت نقل می‌کند که ملکه «گونه‌اش را بوسیده‌است». ملکه ویکتوریا نیز در خاطراتش وقایع روز اعطای نشان را به‌طور مبسوط شرح داده‌است. ناصرالدین‌شاه در سفرنامه خود چنین آورده‌است که: 
 برادرزاده محمدشاه قاجار، داماد مظفرالدین شاه و پدر فیروز میرزا نصرت الدوله و نیز سر ، به غیر از دو شاه سلسله قاجار، به گمان از معدود ایرانیانی اند که نشان بند جوراب انگلستان را دریافت نموده‌اند.
 نشان شامل یک بند جوراب (که به بسته می‌شود، آبی گل گندم که به صورت مورب بر قرار می‌گیرد، نشان ستاره که بر سینه و روی حمایل نصب می‌شود و جعبه شکاف دار که برای حمل نشان استفاده می‌گردد است. نشان بندجوراب توارثی نیست و الزاماً پس از فوت صاحب آن به دولت انگلستان بازمی‌گردد.
{"title": "نشان بند جوراب", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%86%D8%AF_%D8%AC%D9%88%D8%B1%D8%A7%D8%A8&oldid=32204294", "language": "fa"}