با اشتباه نشود. یا اثر از کتب مشهور است.
فُصوص جمع واژه «فَص» به معنای است و فصوص‌الحکم نگین‌های حکمت معنا می‌دهد.
 این اثر با وجود حجم اندکش، مهم‌ترین اثر ابن عربی است که در اواخر عمرش به رشته تحریر درآمده است. این کتاب ۲۷ فص دارد و هر فص به منزله یک فصل است. هر فص مشتمل بر حکمت‌هایی است که به یکی از پیامبران نسبت داده شده‌است. البته، مقصود ابن عربی از این پیامبران نمونه نوعی است و از مقامات و ویژگی‌های کلی چنین افرادی در گذشته و آینده بحث می‌کند و هدف او بررسی تاریخی افرادی معین به صورت خاص نیست. وی در مقدمه این کتاب تصریح کرده‌است که آنچه در این کتاب نگاشته است همان چیزی است که پیامبر اسلام وی را به نگارش آن امر کرده‌است و فصوص الحکم را در رؤیا به ابن عربی داده است و وی را مأمور کرده‌است که آن را به اهلش ارائه کند.
 این اثر در باب اسرار الهی و ، و در اسرار و رسل مبیّنه و حقایق ثلاثهٔ وجودیه: ، و . و رابطه انسان با هستی و با خالق هستی. فصوص حکمت الهیه در کلمت ، ، ، ، ، ، ، ، و و هفده پیامبر دیگر؛ و در آن از گفته است؛ و حکمت آن که خود احدیت ذاتی است، احدیت الهی است، و احدیت ربوبی.
 به خاطر اهمیت و ارزش والای آن تا کنون بیش از صد و ده شرح مختلف، به زبان‌های گوناگون، بر نوشته شده‌است. از جملهٔ مهم‌ترین این شروح عبارت است از:
 
 
 
 
 
 
 نخستین را بر فصوص به پارسی نوشت ، او از شاگردان بود. نخستین بر فصوص به قلم محمد بن عمر دمشقی بود و نخستین کتاب در فصوص به قلم .
 حرّانی نیز ردیه بر فصوص الحکم نوشت؛ و در نیز بر آن ردیه نگاشت؛ به دلیل آنچه ایشان می‌گفتند است؛ مثل آنچه ابن عربی نوشته بود .
 ترجمه این کتاب با نام منتشر شده‌است. 
ترجمه فارسی فصوص الحکم:
{"title": "فصوص‌الحکم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B5%D9%88%D8%B5%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%AD%DA%A9%D9%85&oldid=35008300", "language": "fa"}