(به : ) یا یا آیهٔ اول سورهٔ الفاتحه است که در اول هر به استثنای (توبه) نیز تکرار شده‌است. به عقیده ایرانشناس فرانسوی این عبارت از عبارت «به نام یزدان» وارد قرآن شده‌است. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 بر سر اینکه آیا این آیه جزء هر سوره‌است یا نه، اختلاف وجود دارد. 
برخی از آن را جزء هیچ سوره‌ای نمی‌دانند و شروع هر سوره را با از قبیل شروع هر کار دیگر با بسم الله می‌شمارند. از این رو در نماز، یا هر سوره‌ای را بدون بسم الله می‌خوانند. به پیروی از با این مسئله مخالفت دارند. شیعیان در این موضوع اتفاق نظر دارند که بسم الله الرحمن الرحیم جزئی از سورهٔ فاتحه الکتاب یا همان حمد است؛ ولی میان اهل تسنن اختلاف نظر هست. بعضی با نظر شیعه موافقند و بعضی سخت مخالف و بعضی قائل به تفصیلند. 
 ابن‌عباس، ابن مبارک، عاصم، کسائی، ابن عمر، ابن زبیر، ابن هریره عطاء، و نیز امام فخر رازی در تفسیر کبیر و جلال الدین سیوطی در اتقان که مدعی تواتر روایاتند، از طرفداران . بعضی مانند مالک و ابو عمرو و یعقوب می‌گویند که جزء هیچ سوره‌ای نیست و فقط برای اوائل سوره‌ها تیمناً نازل گشته و نیز برای فواصل سوره‌هاست؛ ولی بعضی از پیروان مسلک و حمزه قائل به تفصیلند که می‌گویند فقط در سورهٔ حمد جزء سوره‌است و در سوره‌های دیگر نیست. 
 علمای علم قرائت جملگی، ذکر «بسم الله الرحمن الرحیم» را در آغاز قرائت هر بخشی از قرآن لازم می‌دانند و هیچ یک از آنان آغاز قرائت را بدون بسمله جایز نمی شمارد. 
 به عقیده برخی مسلمانان از جمله عرفاء و عالمان علم حروف در حدیثی از قول محمد گفته شده‌است که: هر چه در کتاب‌های آسمانی است در قرآن است و هر چه در قرآن است در الفاتحه است و هر چه در فاتحه است در «بسم الله الرحمن الرحیم است » و هر چه در « بسم الله الرحمن الرحیم » است در باء است و هر چه در باء است در نقطه‌ای است که در زیر آن است. 
 در سخنی منسوب به علی بن ابیطالب آمده است که شرح باء بسم الله بار هفتاد شتر است . برخی اشاره به این دارند که نه تنها تمامی سوره‌های قرآن با باء (بسم الله الرحمن الرحیم) شروع می‌شوند بلکه سوره توبه نیز که تنها سوره‌ بدون بسمله است با باء شروع می‌شود و با استناد به تورات مدعی می‌شوند که همه کتابهای آسمانی با حرف باء آغاز شده‌اند . 
 به نظر ابن عربی، ذکر آیه « بسم الله الرحمن الرحیم » در ابتدای هر سوره نشانه تقدم رحمت حق بر قهر اوست و خداوند به نوعی بر رحمت خویش تأكيد دارد، زیرا سه اسم این آیه از اسمای رحمت الهی‌اند. ابن عربی در تفسیر کل عبارت بسمله نیز به بحث مبسوط می پردازد و رحیم را در آخر آن صفت پیامبر اسلام بر می‌شمارد که عالم عقل و نفس به وجود او کامل شده است و بسم را راجع به آدم نبي می داند. در تفسیر عبدالرزاق کاشی كه به تفسیر ابن عربی مشهور است حرف «ب» نشانه‌ای از عقل اول یا صادر اول دانسته شده است. 
 بسم الله الرحمن الرحیم از حرف تشکیل شده‌است و مقدار عددی یا آن ۷۸۶ می‌باشد که این عدد بیشتر، توسط مسلمانان کشور و ، به عنوان جایگزین بسم‌الله به کار می‌رود تا به باور آنان از نوشتن نام خداوند یا آیه قرآن بر کاغذهای معمولی و در نتیجه قرار گرفتن در معرض آلودگی و تماس اجسام ناپاک و نجس با آن خودداری شود. 
از این عدد در دعانویسی و یا همان بسیار استفاده می‌شود.
 
 
 
 
 " " عبارتی عربی به معنی "به نام خداوندی که درهم شکننده سرکشان است" می‌باشد. این عبارت در ابتدای بیانیه‌های مربوط به اعدام یا نوعی مجازات سنگین در سال‌های اول انقلاب اسلامی ایران به کرات استفاده می‌شده‌است.
 این عبارت به شکل استفاده شده آن در ایران، در منابع اسلامی موجود نیست و احیاناً ساخته شده توسط نیروهای انقلابی است، اما در دعای افتتاح به صورت «وَالْحَمْدُ لِلّهِ قاِصمِ الجَّبارینَ مُبیرِ الظّالِمینَ» عبارتی مشابه وجود دارد 
 تقریباً در تمامی بیانیه‌های مربوط به اعدام مسئولین حکومت پهلوی، این عبارت در ابتدای مطلب که معمولاً توسط رادیو تلویزیون حکومتی جمهوری اسلامی قرائت می‌شد، موجود بوده‌است. همچنین در مطالب چاپی روزنامه‌ها، در بیانیه‌های مذکور این عبارت دیده می‌شده‌است. شنیده شدن این عبارت که معمولاً با لحنی حماسی توسط مجریان اخبار خوانده می‌شده، به سرعت تداعی یک اعدام جدید را در ذهن مخاطب می‌کرده‌است. یکی از مشهورترین این بیانیه‌ها با همین عبارت معروف، در خصوص اعدام بحث‌برانگیز در ۱۸ فروردین ۱۳۵۸ است
{"title": "بسم الله الرحمن الرحیم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%D8%B3%D9%85_%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%A7%D9%84%D8%B1%D8%AD%D9%85%D9%86_%D8%A7%D9%84%D8%B1%D8%AD%DB%8C%D9%85&oldid=35147688", "language": "fa"}