بعد چهارم زمان است بعد چهارم از چندین فضای سه بعدی تشکیل شده در ریاضیات یا ، یک مفهوم انتزاعی و غیرحقیقی است که ناشی از تعمیم قانون است. تاریخچهٔ
این مبحث تقریباً برای مدت سیصد سال توسط فلاسفه و ریاضی‌دانان مورد بررسی و مطالعه قرار گرفته‌است.
ایدهٔ افزودن بُعد چهارم با «ابعاد» توسط در سال ۱۷۵۴ م. منتشر شد.
 
در اواسط دههٔ ۱۷۰۰ توسط دنبال شد و با رسمی‌شدن دقیق مفهوم آن در سال ۱۸۵۴ توسط به اوج خود رسید. در سال ۱۸۸۰، این مقاله را در مقاله‌ای تحت عنوان ؟ که مفهوم (مکعب چهار بعدی) را با کلی‌گویی گام به گام خصوصیات خطوط، مربع‌ها، توضیح می‌دهد، رواج داد؛ و مکعب ساده‌ترین روش رسم دو مکعب معمولی در فضای است، یکی از دیگری را شامل می‌شود، و با یک فاصلهٔ «دیده نشده» از هم جدا می‌شود و سپس بین معادل آن‌ها خط می‌کشد. این را می‌توان در انیمیشن همراه مشاهده کرد هر زمان که مکعب داخلی کوچک‌تری را درون یک مکعب خارجی بزرگ‌تر نشان می‌دهد. هشت خط اتصال رئوس دو مکعب در این حالت نشان‌دهندهٔ یک جهت واحد در بعد چهارم «غیب» است.
 فضاهای بعدی بالاتر (یعنی بیشتر از سه) از آن زمان به یکی از مبانی بیان رسمی ریاضیات و تبدیل شده‌اند. بخش‌های بزرگی از این عنوان‌ها بدون استفاده از چنین فضاهایی به شکل‌های کنونی وجود ندارد. مفهوم انیشتین از زمان-فضا از چنین فضای ۴ بعدی استفاده می‌کند، اگرچه ساختار دارد که کمی پیچیده‌تر از فضای چهار بعدی است.
 مکان‌های منفرد در فضای ۴ بعدی را می‌توان به‌صورت بردار یا n-tupl، به عنوان مثال فهرست‌های مرتب‌شده اعدادی مانند (t، x، y، z) در نظر گرفت. فقط وقتی چنین مکان‌هایی به اشکال پیچیده‌تری با هم پیوند می‌خورند که غنای کامل و پیچیدگی هندسی فضاهای بعدی بالاتر ظاهر می‌شود. اشاره به این پیچیدگی را می‌توان در انیمیشن دو بعدی همراه یکی از ساده‌ترین اشیاء ۴×۴ بعدی ممکن، یعنی (معادل مکعب سه بعدی مشاهده کرد.)
{"title": "فضای چهاربعدی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B6%D8%A7%DB%8C_%DA%86%D9%87%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B9%D8%AF%DB%8C&oldid=34972850", "language": "fa"}