در بسیاری قابل توجه از جمله سلاح، گوهر، مدارک و موارد دیگر وجود دارد در ادامه فهرستی از این اشیاء آمده‌است:
 گوهر آرکن  
 «مثل یک گوی بود با هزار وجه تراش خورده؛ مقابل نور آتش مثل نقره میدرخشید، مثل آب در برابر آفتاب، مثل برف زیر نور ستاره ها، مثل باران جلوی مهتاب!»
 هابیت  فصل ۱۲: خبرهای داخل
 گوهر بزرگی که مدتی پس از تاسیس قلمرو دورفها در اره بور،توسط تراین اول در اعماق کوه کشف شد و بازماندگانش آن را قلب کوه نامیدند. دورفها تمام مهارت خود را برای تراش دادن آن به جواهر چند وجهی استفاده کردند. جواهری که نه تنها با نور کمرنگ خود میدرخشید، بلکه وقتی نور بر آن تابیده میشد آنرا به ده هزار پرتو سفید و ته مایه ای از رنگین کمان تبدیل میکرد. جواهر سنگین بود اما کوچک بود. بیلبو میتوانست آنرا با یک دست بگیرد اما نه آنقدر کوچک که بتواند دستش را ببندد.
 در قرن های پس از آن، گوهر آرکن به عنوان میراث پادشاهان خاندان دورین دست به دست میشد.جواهر توسط پسر تراین به کوهستان خاکستری برده شد اما ترور  آن را به تالار بزرگ تراین در اره بور بازگرداند. وقتی اسماگ اره بور را ویران کرد، گوهر در میان جواهرات به غنیمت گرفته شده توسط او گم شد.
 سالها بعد وقتی تورین گروه دورفها را برای باز پس گیری شهر قدیمی رهبری کرد، بیلبو بگینز گوهر آرکن را یافت و آنرا نزد خود نگه داشت. وقتی مردم شهر دریاچه و الفهای جنگلی برای طلب سهم از گنجینه اژدها پیش آمدند بیلبو گوهر را به آنها داد تا بتوانند به کمک آن با تورین معامله بکنند. پس از نبرد پنج سپاه و زمانی که تمام دشمنی ها به فراموشی سپرده شد، بارد قلب کوهستان را بر روی سینه تورین در مقبره اش قرار داد. بنابراین، حدود هزار سال پس از کشف آن توسط تراین اول، گوهر آرکن بار دیگر در اعماق تنها کوه دفن شد.
 
واژه آرکن از واژه انگلیسی قدیمی به نام  می آید که به معنای مقدس می باشد که عجیب به نظر می رسد. با اینکه جواهر زیبا و برای دورفها مهم بود، اما به نظر نمیرسد گوهر آرکن «مقدس» باشد. اینطور برداشت میشود که این نام را از نام á(سنگ مقدس) که نام سیلماریل در انگلیسی قدیمی است گرفته شده باشد.
 تاج شاهی که به آن ، یا و همچنین هم می‌گفتند.
 در داستان ، تالکین تاج را چنین توصیف می‌کند:
 در نامه ای تالکین گفته‌است که تاج «بسیار بلند است مانند تاج مصریان اما به آن بال‌هایی وصل بود که مستقیم نبودند بلکه زاویه دار بودند.» مصریان بلندپایه مانند تاج گاندور بود البته تاج به رنگ سفید بود؛ تالکین طرحی از تاج را هم رسم کرده‌است که در به چاپ رسیده‌است. 
 نخستین تاج گاندور در اصل همان ِ است که در نبرد آخرین هم پیمانان یا داگورلد، به سر دارد. در نبرد ، بردارش با یک سنگ کشته می‌شود و کلاه‌خودش خُرد می‌شود.
 در دوران فرمانروایی ، (۱۲۲۶–۱۱۴۹) یک تاج تازه از نقره و سنگ قیمتی ساخته شد این تاج توسط شاهان بعدی گاندور بر سر گذاشته شد و به صورت سنتی پدر پیش از مرگش به پسر می‌داد. اگر پسر (یا نوادگان) در هنگام مرگ پدر حضور نداشت تاج در آرامگاه شاه گذاشته می‌شد و هرگاه جانشین حضور می‌یافت به تنهایی به آرامگاه می‌رفت و تاج را برمی‌داشت.
 در ۲۰۵۰ ، شاه وقت را به مبارزه طلبید تا تنهایی بجنگد، او تاجش را بر روی قبر پدرش، گذاشت و تنهایی به رفت و هرگز پس از آن دیده نشد. از آن پس در نبود شاه، پیشکاران فرمانروایی گاندور را بر دوش گرفتند. تاج در آرامگاه پدر باقی ماند و پیشکار گاندور برای خود یک عصای سفید انتخاب کرد.
 پیش از تاجگذاری ، به آرامگاه ائارنیل رفت و تاج را بدست آورد آن را در یک جعبهٔ سیاه چوبی که با نقره قفل شده بود، گذاشت او جعبه را به همراه چهار نگهبان به دروازه‌های رساند. آراگورن تاج را برداشت و جمله ای به نقل از گفت، هنگامی که به سرزمین میانی رسید:
 
 
 به درخواست آراگورن، تاج را پیش می‌آورد و به می‌دهد و او تاج را بر سر آراگورن می‌گذارد. آراگورن هم عصای که نماد پادشاهی است و هم تاج گاندور را از آن خود می‌کند در نتیجه دو فرمانروایی با هم یکی می‌شود. وی در سال ۱۲۰ دورهٔ چهارم می‌میرد و عصا و تاج به پسرش می‌رسد.
 یک گوهر سبز است که پیش از آنکه جنگل را ترک کنند به عنوان نمادی از امید به می‌دهد. این هدیه یک گل سینهٔ عقاب-شکل بود. آراگورن این گل سینه را آشکارا می‌پوشد و چون از پیش به او گفته شده بود نام شاهنشاهی خود، را از نام این گوهر در زبان می‌گیرد.
 کتاب گذشته‌های گوناگونی برای این سنگ قیمتی می‌آورد. برای نمونه در یک افسانه گفته می‌شود که آن را انردهیل در ساخته‌است. انردهیل پس از توانمندترین صنعتگر در میان است. انردهیل پس از ساخت این گل سینه آن را به می‌دهد و ایدریل به پسرش . در این دوره به این سنگ قیمتی، گفته می‌شود. ائارندیل در سفرش به آن را با خودش می‌برد در نتیجه سنگ از سرزمین میانه خارج می‌شود. بعدها آن را به عنوان یادبودی از به این عنوان که ، سرزمین میانه را فراموش نکرده‌اند به می‌دهد.
 در داستانی دیگر سنگ اصلی هرگز به سرزمین میانی بازنمی‌گردد بلکه همانند آن را در می‌سازد و هنگامی که گالادریل برای ویرانی سرزمینه میانه سوگواری می‌کرد، به عنوان هدیه به او می‌دهد. سنگی که کلبریمبور ساخته بود به اندازهٔ سنگی اصلی نیرومند نبود اما از آن درخشان تر بود.
 در داستان دیگر (آخرین نسخه) هیچ سخنی از انردهیل به میان نمی‌آید بلکه سنگ را نخست کلبریمبور در گوندولین می‌آفریند اما ائارندیل آن را برای همیشه به والینور می‌برد از این رو کلبریمبور دوباره آن را برای گالادریل در ارگیون، ایجاد می‌کند. در نهایت همهٔ این داستان‌ها سنگ از آن گالادریل می‌شود و او به آراگورن می‌بخشد به عنوان هدیه ای از سوی خانوادهٔ عروس به داماد.
 در داستان ارباب حلقه‌ها، آراگورن از می‌خواهد که یک گوهر سبز را در شعرهای پیرامون ائارندیل، یاد کند اما چون بیلبو از گذشتهٔ این گوهر خبر ندارد به صورت نادقیق از آن تنها به عنوان یاد می‌کند. 
 گردنبندی است که در و اواخر از آن سخن به میان می‌آید. نام دیگر آن است.
 نوگلامیر هدیه ای بود از سوی به از . از نابودی نارگوتروند، گردنبند را به برد و به عنوان بهای نگهداری از خانواده اش در دورانی که زندانی بود، آن را به داد. تینگول نیز گردنبند را به کوتوله‌های داد تا آن را دوباره بسازند و که از تاج مورگوت جدا کرده بودند را به گردنبند اضافه کنند. برای این کار، تینگول کوتوله‌ها را به دعوت کرد تا با گوهرهای فراوانی که آنجا در دسترس است، نوگلامیر را دوباره بسازند از این رو نوگلامیر بهترین کار کوتوله‌ها شد.
 تینگول این گردنبند را بالاتر از هر گوهری، ارزش داد. هنگامی که گردنبند کامل شد او از کوتوله‌های خواست که سیلماریل را روی گردنبند نصب کنند با این کار، این گردنبند زیباترین گوهر در تمام سرزمین شد. از این رو طمع کوتوله‌ها برانگیخته شد و به عنوان بهای ساخت آن، سیلماریل را از تینگول درخواست کردند همچنین کوتوله‌ها ادعا کردند که چون گردنبند، نخست هدیهٔ کوتوله‌ها به بوده، در نتیجه و حقی برداشتن آن ندارند. تینگول نیز در مقابل به آن‌ها ناسزا گفت و آن‌ها را ژولیده و کوچک نامید و بدون دستمزدی دستور داد تا از دوریات بیرون روند. کوتوله‌ها در پاسخ تینگول را می‌کشند با کشتن تینگول، کمربند نگهبانی که پیرامون دوریات کشیده بود از میان برداشته می‌شود آنگاه کوتوله‌های نوگرود، دوریات را غارت می‌کنند.
 هنگامی که داستان خیانت کوتوله‌ها به برن رسید او با لشگری به کوتوله‌ها یورش برد کوتوله‌ها کشته شدند و آنچه دزدیده بودند غیر از گردنبند به رود آسکار ریخته شد آن دسته از کوتوله‌هایی هم که موفق به فرار شدند به دست کشته شدند. برن گردنبند را با خود نزد لوثین برد. پس از مرگ برن و لوثین گردنبند به پسرشان رسید و باعث دومین جنگ همزادکشی میان الف‌ها شد. فرزندان به دوریات یورش می‌برند تا سیلماریل را بدست آورند. دختر دیور، با گردنبند به می‌گریزد.
 در سومین نبرد همزادکشی، فرزندان فئانور به دهانهٔ سیریون یورش می‌برند تا گردنبند را به خاطر سیلماریل نصب شده رویش، بدست آورند؛ اما الوینگ به همراه گردنبند خود را به دریا می‌اندازد. گردنبند گم می‌شود اما الوینگ و سیلماریل توسط نجات می‌یابند.
 یک گردنبند که در گفته شده که ارباب دیل به داده‌است. این گردنبند در میان گوهرهایی که به دست افتاده بود در پیدا شد. بعدها (جانشین گیریون) این گردنبند را به پاس یاری به او هدیه می‌دهد.
 ارزشمند که در از آن سخن به میان می‌آید. این مروارید را به عنوان جایزه برای ساخت به می‌دهد. احتمالاً این مروارید توسط فردی از خانوادهٔ از دریا صید شده بود و او به شاه هدیه داده بود. گفته می‌شد که این مروارید به بزرگی یک بود.
 هنگامی که می‌خواهند را ترک کنند، هنگام خداحافظی شیشه ای را به هدیه می‌دهد. نام دیگر این شیشه، بود چون اندکی از نور ستارهٔ در آن گنجانده شده بود. خود این ستاره، یکی از است که در میان آب‌های آیینهٔ گالادریل قرار داشت به عبارت دیگر در اصل این نور، بازتابی از بازتاب نور بود.
 در هنگام سفر به ، هم و هم فرودو از نور این شیشه استفاده می‌کنند تا را به عقب برانند. همچنین سم از نور آن برای مقابله با خواست دو برج مراقبت از آن استفاده می‌کند. اما هنگامی که آن‌ها به می‌رسند نور شیشه ناپدید می‌شود چون آن‌ها در قلب قلمرو بودند جایی که توان نور آن به آنجا نمی‌رسید.
 فرودو هنگامی که سرزمین میانه را به مقصد ترک می‌کند این شیشه را هم با خود می‌برد اما نور آن هنگامی که کشتی در ساحل آمان پهلو می‌گیرد، ناپدید می‌شود.
 مقاله‌های اصلی: ، ، و مقالهٔ اصلی: دو فانوس با نام‌های (آسمان-آبی) و (زر-ارزشمند) دو منبع روشنایی بزرگ اند که در به ترتیب در انتهای شمالی و جنوبی جای دارند. البته می‌توان چنین گفت که نام فانوس‌ها در اصل نام ستون‌هایی است که این فانوس‌ها بر روی آن بنا شده‌اند. 
 پس از آنکه وارد جهان شدند روشنایی اندکی زمین‌های بی‌حاصل را پوشش می‌داد. والار این روشنایی اندک را در دو فانوس متمرکز کردند در این میان دو کوه-ستون بزرگ را هم ایجاد کرد که یکی در شمال و دیگر در جنوب. این ستون‌ها بسیار بلندتر از هر کوه طبیعی در جهان بودند. ایلوئین بر روی کوه شمالی نصب شد و اورمال بر روی کوه جنوبی. در مرکز سرزمین میانه، نور دو فانوس با هم آمیخته می‌شد که در آنجا دریاچهٔ بزرگ با جزیرهٔ قرار داشت جایی که والار در آن ساکن بود.
 توانست دو فانوس را از میان ببرد، در نتیجه والار از سرزمین میانه به فرار می‌کنند. در جایی که ایلوئین می‌افتد، تشکیل می‌شود و کوئیوینن یک خلیج در آن است. بر پایهٔ نوشته‌های تالکین هم در جنوب ایجاد می‌شود که مربوط به ریشه‌های اورمال است. البته بعدها تالکین نام رینگیل را به شمشیری متعلق به می‌دهد. 
 مقالهٔ اصلی: فلزی قوی تر از فولاد اما بسیار سبک‌تر از آن، تالکین نخستین بار در داستان به آن اشاره می‌کند. و پس از آن در نسخهٔ دوم هم از آن صحبت می‌شود (۱۹۶۶) در نسخهٔ نخست هابیت (۱۹۳۷) گفته می‌شوند که پیراهنی که به بیلبو داده‌اند از جنس «فولاد نقره ای» است و نه میتریل. 
 عبارت میتریل در دو بخش است: به معنی خاکستری و به معنی درخشان و براق. میتریل در زبان به صورت است، معانی دیگر میتریل: نقرهٔ حقیقی و نقرهٔ است اما خود نام‌های رمزی جداگانه ای برای میتریل داشتند.
 مادهٔ ویژه ای است که از آن استفاده می‌کردند تا ریسمان‌های ویژه ای بسازند. این ریسمان‌ها بسیار محکم و سبک بودند.
{"title": "فهرست اشیاء سرزمین میانه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA_%D8%A7%D8%B4%DB%8C%D8%A7%D8%A1_%D8%B3%D8%B1%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86_%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&oldid=29488737", "language": "fa"}