با نام دوشیزگی (آذر ۱۲۹۶ – ۱۲ شهریور ۱۳۸۸) خواننده و نویسندهٔ و فعال اجتماعی بود. او فرزند بود که از سیاستمداران دورهٔ بود و به خاطر سرکنسول بودن پدرش، سنین کودکی خود را در (پایتخت که در آن زمان جزئی از بود) گذراند. استعداد موسیقی فهیمه در باکو کشف شد و او پس از بازگشت به ایران، کار موسیقایی را ادامه داد و مدتی شاگرد شد. او به سبک اروپایی آواز می‌خواند و آواز خواندن به چند زبان را می‌دانست. در سال ۱۳۱۷، فهیمه با ازدواج کرد و نام خانوادگی شوهرش را به روی خود گذاشت. فهیمه و محسن اکبر در ساکن شدند و در آنجا فهیمه به پژوهش فرهنگ پرداخت. او نخستین کتاب دربارهٔ را به رشتهٔ تحریر درآورد و به خواندن ترانه‌های گیلکی روی آورد. فهیمه همچنین در فعالیت‌های اجتماعی مردم‌نهاد فعالیت داشت. پس از ، فهیمه و محسن به همراه سه فرزندشان، به کوچیدند. فهیمه در سال‌های حضورش در آمریکا، یک آلبوم موسیقی گیلکی در این کشور منتشر کرد. او سرانجام در شهریور ۱۳۸۸، در سن ۹۱ سالگی، در شهر درگذشت.
 
 
 فهیمه اکبر در خانواده‌ای با اصالت ، و در آذرماه سال ۱۲۹۶ در به دنیا آمد. پدرش، ، از سیاستمداران دورهٔ بود و مدتی ایران در بود؛ از همین رو، فهیمه دوران کودکیش را تا دوازده سالگی در گذراند و استعداد موسیقی‌اش را معلم او در باکو کشف کرد. فهیمه در طول پنج سالی که در بود، فراگیری موسیقی را آغاز کرد. 
 یمین‌الممالک (پدر فهیمه) به نمایندگی درآمد و از مدافعان حقوق زنان از جمله و بود. فهیمهٔ نوجوان در ایران به مدرسه فرانسوی رفت و تحصیلات خود را ادامه داد. او پس از بازگشت به ایران، مدتی در فرا گرفتن موسیقی، شاگرد بود. فهیمه به چند زبان آواز می‌خواند و سبک خواندنش همچون موسیقی روز غرب و اروپایی بود. 
 در سال ۱۳۱۷ فهمیه با (نمایندهٔ رشت از ۱۳۳۲ تا ۱۳۳۹) ازدواج کرد و نام خانوادگی او را برای خود به کار گرفت. آن دو به نقل مکان کردند و فهمیه طی بیست سال زندگی در گیلان، به پژوهش در آواها و آداب محلی گیلان پرداخت. تحقیقات او منجر به آفرینش کتاب شد که شامل دستور پخت انواع غذاهای محلی گیلان است. این کتاب که در سال ۱۳۳۸ منتشر شد، نخستین کتابی است که به آشپزی بومی گیلان پرداخته‌است. 
 فهمیه و شوهرش سه فرزند به نام‌های گیلان، گلی و فتح‌الله داشتند و گویا ترانهٔ گیلان جان» اثر ، برای گیلان خانم، دختر بزرگتر فهیمه اکبر، سروده شده بود. این ترانه اکنون یکی از معروف‌ترین ترانه‌های گیلکی محسوب می‌شود. اکثر ترانه‌هایی که فهیمه اکبر خوانده‌است، از سروده‌های جهانگیر سرتیپ‌پور هستند. در دههٔ نود میلادی آلبومی از ترانه‌های گیلکی فهیمه در منتشر شد که دارای ۱۶ آهنگ بود. چند ترانه از این آلبوم شامل «گیلان جان»، «گل پامچال»، «والس نوروزی»، «مصرلو»، «ماه نو»، «جومه بازار»، «بمؤم باز»، «أی بوخوفته دیل»، «آن شب بهار»، «آفتابخیزان»، «شَب بُو، بیابان بُو، زمستان بُو»، و «نوشو، نوشو» بودند. بخشی از آثاری که از فهیمه اکبر به جا مانده‌است، نتیجه همکاری او با است. 
 فهیمه اکبر در بسیاری از انجمن‌ها و سازمان‌های خیریه و مجامع زنان عضویت داشت و مسئول کمیسیون هنری جمعیت راه نو بود. در کتاب آمده که در تاریخ ۲ تیر ۱۳۲۰، او به عنوان عضو و بازرس منصوب از سوی اولین هیئت مدیرهٔ بنگاه حمایت مادران و نوزادان رشت (زایشگاه) به عضویت این بنگاه درآمد. همچنین در جلد دوم کتاب ، نوشتهٔ ابراهیم مروجی، عکسی از خانم اکبر وجود دارد که همراه همسر خود، در میان کاروان استقبال‌کنندگان در شهر دیده می‌شود. او در سال ۱۳۳۵ نخستین غرفهٔ گیلان را در جشنواره‌های فرهنگی و هنری تهران افتتاح کرد. فهیمه اکبر به زبان‌های ، ، و نیز صحبت می‌کرد و به این زبان‌ها ترانه‌هایی خواند. 
 در سال‌های پایانی دههٔ ۱۳۳۰، او مجموعه‌ای از ترانه‌های گیلکی را در مجموعه‌ای با نام گردآوری و منتشر کرد و خود نیز شخصاً تعدادی از ترانه‌های آن مانند «نوشو، نوشو»، «جومه‌بازار»، «گیلان‌جان»، «آفتاب خیزان»، «ای بوخفته دیل»، و «دریاکناران» را اجرا کرد. فهیمه اکبر در مقدمهٔ این کتاب نوشته بود: «سه سال پیش بر حسب پیشنهاد اینجانب به جمعی، تصمیم گرفته شد از طرز زندگی و هنرها و صنایع مردم هر استان به تدریج نمایشگاهی در تهران تشکیل شود تا بدین وسیله، آنهایی که استطاعت یا فرصت شان اجازهٔ مسافرت‌های طولانی را نمی‌دهد، در مرکز تا حدی از این آشنائی برخوردار گردند. اهل علم، فرصت مطالعهٔ بیشتری داشته باشند، هنرمندان دسترنج‌ها و ذوق‌های خود را به چشم‌ها و گوش‌های مشتاق برسانند و خود تشویق گردند. این پیشنهاد با استقبال شایان مورد تصویب قرار گرفت.» این کتاب در مجموع شامل ۷۰ ترانهٔ گیلکی و ترجمهٔ فارسی آن‌ها بود که ۱۵ ترانه آن را جهانگیر سرتیپ‌پور سروده بود. همچنین نقاشی‌هایی از در این کتاب گنجانده شده بود. در سال ۱۳۳۸ منتشر گردید. 
 پس از ، خانوادهٔ اکبر به مهاجرت کردند. وی پس از استقرار در شهر نیز در یک مرکز داوطلبانهٔ اجتماعی حضور داشت. همسر او، محسن اکبر، پس از قریب شصت سال زندگی مشترک، در سال ۱۹۹۸ میلادی (۱۳۷۶ یا ۱۳۷۷ ) درگذشت. خود فهیمه اکبر هم در شهریور سال ۱۳۸۸، در آمریکا و پس از یک دورهٔ بیماری درگذشت. در آگهی فوت او در گفته شده که فهیمه اکبر روز ۳ سپتامبر ۲۰۰۹ میلادی، در سن ۹۱ سالگی و به علت نارسایی قلبی، در خانه‌اش در محلهٔ چوی چیس درگذشت. از بازماندگانش، فتح‌الله اکبر در همان محله چوی چیس ماند، گیلان توکو کورن ساکن شده و گلی کاشانی در زندگی می‌کند. فهمیه اکبر در زمان درگذشت، سه نوه و سه نتیجه داشت. 
 خوانندگانی همچون ، ، ، ، ، و ، شماری از آثار فهیمه اکبر را بازخوانی کردند. 
 در تیتراژ پایانی فیلم ، ساختهٔ در ۱۳۹۷، از صدای فهیمه اکبر در ترانهٔ «نوشو، نوشو» استفاده شد. همچنین در سریال نمایش خانگی ، محصول سال ۱۴۰۰ شمسی، نقش فهیمه اکبر را بازی و بعضی از آثار او را بازخوانی کرده‌است.
{"title": "فهیمه اکبر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%87%DB%8C%D9%85%D9%87_%D8%A7%DA%A9%D8%A8%D8%B1&oldid=34573664", "language": "fa"}