که به آن نیز گفته می‌شود از قواعد است که حجیت آن مورد اختلاف فقها و اصولیون می‌باشد. قاعده یقین حکم به بقای یقین سابق هنگام شک در اصل همان یقین است. طبق این قاعده هنگامی که شخص در گذشته به چیزی یقین داشت ولی پس از مدتی به آن یقین سابقش شک می‌کند که آیا واقعاً یقینش مطابق با واقع بوده یا نه؟ حکم به بقای آن یقین می‌کند. 
 اکثریت فقیهان قائل به عدم حجیت قاعده یقین هستند. زیرا دلیلی بر حجت آن در فقه وجود ندارد مگر روایتی که در کتاب برای این قاعده آورده و خودش نیز آن را رد کرده‌است. البته کسانی برای حجیت این قاعده به بناء عقلا تمسک کرده‌اند که اکثریت اصولیون این استدلال را نپذیرفته و آن را از مصادیق بناء عقلا ندانسته اند. 
 در کتاب چنین می‌نویسد: 
 عناصری که قوام قاعده یقین به آن‌ها بستگی دارد و در صورت فقدان یکی از آن‌ها، قاعده یقین تحقق پیدا نکند را ارکان قاعده یقین می‌گویند. برخی این ارکان را اینگونه شمرده‌اند:
 
 
 در مورد این قاعده، شک و یقین در آنِ واحد در ضمیر شخص واحد جمع نمی‌شود یعنی با حدوث شک، یقین محو می‌گردد به عکس که حدوث شک بعد از یقین، سرایت به آن یقین نمی‌کند. مثال: قاضی عدالت شاهد را احراز کرد و در اثناء رسیدگی سببی پدید آمد که موجب شک در عدالت شاهد گردید. به عبارت دیگر بین قاعده یقین و استصحاب دو تفاوت اصلی وجود دارد:
{"title": "قاعده یقین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D9%87_%DB%8C%D9%82%DB%8C%D9%86&oldid=28916751", "language": "fa"}