مقاله‌های اصلی: و (به : ) یکی از قبایل متعدد بودند. این کنفدراسیون متشکل از از قبیل: ، ، ، ، ، ، ، و بودند. آن‌ها از مرکز به داخل آمدند و به عنوان یک (هم‌پیمان روم) قبول شدند. فرانک‌ها توانستند حکومتی دیرپا بنا کنند که بخش اعظم امروزی و مناطق غربی ( ، و ) را تحت پوشش خود قرار می‌داد و هستهٔ تاریخی دو کشور آلمان و فرانسه امروزی را شکل داد. ایمان آوردن ، شاه کافر فرانک‌ها به ، رخدادی تأثیرگذار در به‌شمار می‌رود.
 از آنجا که فرانک‌ها سالیان دراز بر بخش غربی اروپا چیرگی داشتند در میان ملت‌های دیگر مانند ایرانیان، هندیان و عرب‌ها همه اروپا به نام آنان خوانده می‌شد، آنچنان که در فارسی به اروپایی ، در عربی و در هندی گفته می‌شد.
 بر پایه کهن‌ترین نوشته‌ها فرانک‌ها در آغاز در در نزدیکی رود می‌زیستند ولی پس از چندی به سوی کرانه‌های کوچیدند. همچنین دیگر نوشته‌های کهن به ما می‌گوید که سرزمین نخستین فرانک‌ها دهانه رود دانوب در کنار بوده‌است و اینان در زمان‌های پیش از تاریخ به سوی رود راین کوچیده‌اند. در همین هنگام نیز خود را بدین نام که اکنون ما آن‌ها را می‌شناسیم؛ فرانک Franko؛ خوانده‌اند (نزدیک به ۱۱ پیش از میلاد)، فرانک‌ها را پیش از آن می‌خواندند. این نام و خاستگاهشان نشان دهنده این است که آنان شاخه‌ای از یا بوده‌اند. این داستان هم‌ریشه بودن با دو تیره نام برده با دیگر اسطوره‌های ملت‌های اروپا نیز همخوانی دارد.
 فرانک‌های کوچنده به دسته‌های کوچک در کنار رودخانه راین و سرزمین‌های شرقی آن بخش شده و ساکن گردیدند. پس از آن با سود بردن از نبرد میان و که در سال ۱۶۶ آغاز شد و تا سده‌های دوم و سوم میلادی به درازا انجامید از سرزمین کنونی تا مرزهای شمال روم نیز پراکنده شدند.
 نزدیک سال ۲۵۰ گروهی از فرانک‌ها از ناتوانی رومیان سود بردند و به درون کنونی رخنه کردند و سرانجام رومیان آن‌ها را از مرزهای خویش بیرون راندند. پس از چهل سال فرانک‌ها که بر چیرگی یافته بودند، به راه‌های آبی نفوذ می‌کردند. رومیان توانستند منطقه را آرام کنند ولی فرانک‌ها را از آن جا بیرون نراندند.
 فرانکها به سخن می‌گفتند، بسیاری از این زبان در زبان‌ها و به جای مانده‌است. این زبان با گذشت زمان به زبان تبدیل گشت که در سده هفتم میلادی در سرزمین‌های دلتای رود راین و و اشلت بدان سخن گفته می‌شد و سرانجام فرانسوی باستان که از جنوب پیشروی کرده بود جایگزین این زبان گردید.
 میان سالهای ۳۵۵ تا ۳۵۸ گروهی از فرانکها بر یکی از آبراه‌های رود راین دست یافتند، امپراتور آن‌ها را آرام نمود ولی برای اینکه با آن‌ها کنار بیاید سرزمین را بدانها واگذار کرد و از این تاریخ فرانکها همپیمان رومیان به‌شمار می‌آمدند. بر این پایه فرانکها نخستین ژرمنهایی بودند که برای همیشه در سرزمین‌های رومیان جاگیر شدند. سرزمینی را که اینان در آنجا نشستند امروزه و بخش جنوبی کشور می‌باشد که مردمان آن‌ها از تبار همان فرانکهای باستانند.
 از همین سرزمین بود که رفته‌رفته فرانکها بر دیگر بخش‌های از شمال دره تا شرق ، را زیر چیرگی خویش درآوردند. آن‌ها همچنین به عنوان همپیمان رومیان از مرزها پدافند می‌نمودند، برای نمونه هنگامی که قبیله‌های ژرمن شرقی در سال ۴۰۶ در راستای رود راین به مرزهای روم تاختند فرانکها با ایشان به نبرد پرداختند.
 دربارهٔ پادشاهی نخستین سران فرانک‌ها؛ (۴۱۹–۴۲۷) و (۴۲۷–۴۴۷)؛ گزارشها بسیار آمیخته با افسانه هستند تا راستینگی، از اینرو نمی‌توان با یقین آن‌ها را دارای پیوند با مروونژیها دانست.
 کلودیو را نخستین شاه فرانکها دانسته‌اند که آغاز به گرفتن نمود. او کارش را با گشودن شهر آغاز کرد و مرزهایش را از جنوب تا گسترد. می‌نماید که نزدیک سال ۴۳۱ میلادی او از امپراتور روم شکست خورده باشد و عقب‌نشینی کرده باشد. در این دوران شمار فرانکها در سرزمین گل بسیار افزایش یافته بوده‌است.
 در ۴۵۱ آئتیوس از فرانک‌های همپیمان خویش خواست تا به وی در نبرد با سرکرده یاری برسانند. خواهش او را پذیرفتند و هونها را از مرزهای امپراتوری دور نمودند. تاریخنویسان سرکرده فرانکها در این نبرد را دانسته و از او به نام پسر کلودیو نام برده‌اند. پس از مرووش پسرش جانشین او شد.
 پادشاهی کارولنژیها از عزل واپسین شاه مروونژیها با همداستانی و موافقت با پادشاهی پدر در سال ۷۵۱ آغاز شد. پپن به عنوان جانشین پدرش شده بود و به عنوان یک پادشاه گزینشی بر تخت نشست. وی در سال ۷۵۴ با همپیمان شد و اینچنین جایگاه خویش را استوار نمود. پاپ در کلیسای حاضر شد و جشنی به راه انداخت و پادشاه و خانواده‌اش را داد و آن‌ها را پشتیبانان روم خواند. او در سال پس از آن به قولش وفا کرد و را که به تازگی به دست افتاده بود آزاد ساخته و به پاپ سپرد. این منطقه پیشتر به دست گردانده می‌شد. وی همچنین سرزمین‌های گرداگرد را نیز به پاپ پیشکش کرد و اینچنین را پدیدآورد. اینچنین پاپ بر این چشمداشت بود که پادشاهی کارولنژی جهانی پدیدآورد که پاپ کانون آن باشد.
 با مرگ پپن در سال ۷۶۸ میلادی پسرانش شارل و سرزمین پدرشان را میان خویش بخش نمودند ولی به زودی کارلمان به رفت و به عبادت پرداخت و کوتاه زمانی پس از آن مرد و کشورش به برادرش که اکنون وی را با نام می‌شناسیم رسید.
 شارلمانی از ۷۷۲ میلادی را شکست داد و سرزمینشان را بر مرزهای خویش افزود. در ۷۸۵ میلادی یکی از رهبران ساکسونها غسل تعمید را پذیرفت و این‌گونه تن به آشتی داد ولی دیگر ساکسونها همچنان به جنگ ادامه دادند. در ۷۸۷ میلادی شارلمانی پس از پیروزی بر ساکسونها در هزاران تن از اسیران ساکسون را که به کیش مسیحیت نگرویده بودند کشت.
 میان سالهای ۷۷۳ میلادی تا ۷۷۴ میلادی او لومباردها را شکست داد و مرزهایش را تا شمال ایتالیا گسترد و فرمانروایی پاپ را احیا نمود.
 در ۷۷۸ تالاسیو باواریا بر شارلمانی شورید ولی سرانجام از او شکست خورد و باواریا نیز به خاک شارلمانی پیوسته شد. تا سال ۷۹۶ میلادی شارلمانی بر خاک کشورش از سوی جنوب شرقی افزود تا اینکه مرزهایش را به و کنونی رساند.
 شارلمانی مرزهایش را از جنوب غربی تا در شمال کنونی، همه فرانسه کنونی به جز (که فرانکها هرگز بدان دست نیافتند)، از سوی شرقی تا آلمان کنونی و افزون بر آن شمال ایتالیا و اتریش کنونی گسترد. وی از کلیسا و آیین مسیح پشتیبانی نمود و جانشینانش نیز این پشتیبانی را پی گرفتند. وی بزرگ‌ترین پشتیبان مسیحیت در مغرب‌زمین بود و از این روی در ادب و فرهنگ سبب پدیدار گشتن تحولی بود که خوانده می‌شود.
 در روز سال ۸۰۰ میلادی بر سر شارلمانی تاج امپراتوری روم را گذارد ولی خود شارلمانی عنوان را ترجیح داد. بدین گونه او رقیب بیزانس بر سر جانشینی امپراتوری روم گشت چه که بیزانسیها خود را دنباله امپراتوری روم می‌دانستند. در ۸۱۲ امپراتور بیزانس حاضر نشد شارلمانی را به رسمیت بشناسد.
 شارلمانی در ۲۸ ژانویه ۸۱۴ میلادی در درگذشت و او را در کاخ خودش در همین شهر به خاک سپردند.
 شارلمانی چندین پسر داشت که از میان آن‌ها جانشین پدر شد. لوئی در ۸۴۰ میلادی درگدشت. پس از او در ۸۴۳ میلادی به سه بخش ، و تقسیم شد و هرکدام به یکی از پسران لوئی رسید.
 در ۱۲ دسامبر ۸۸۴ میلادی بسیاری از بخش‌های پیشین امپراتوری را به جز باز به هم پیوند زد. کمی پس از آن در ۸۸۷ میلادی خواهرزاده او آرنولف در فرانک غربی (آلمان کنونی) بر ضد او شورید و خود را پادشاه آن سرزمین خواند. شارل به زودی کناره گرفته و درگذشت(۱۳ ژانویه ۸۸۸ میلادی). کنترل بخش غربی (فرانسه کنونی) را در دست گرفت و یک ماه پس از آن تاجگذاری نمود. کارولنژیها ده سال پس از آن دوباره در فرانسه قدرت را در دست گرفتند و توانستند تا سال ۹۸۷ میلادی به پادشاهی ادامه دهند. پادشاهی اینان نیز در همین سال با مرگ به پایان رسید.
{"title": "فرانک‌ها", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%DA%A9%E2%80%8C%D9%87%D8%A7&oldid=34733204", "language": "fa"}