به جنبشی در اشاره دارد که اواخر دههٔ ۳۰ خورشیدی پا گرفت.
 این نام را حوالی ۱۳۵۰ به تقلید از پیشنهاد کرد.
 فیلم‌های از ، و از از نمایندگان اصلی این موج به‌شمار می‌روند؛ اگرچه نشانه‌های آغاز موج نوی سینمای ایران پیش‌تر، اوایل دههٔ ۱۳۴۰، با فیلم‌های ( ) ( )، ( ) و ( ) در واکنش به ظهور کرده بود. 
 سینمای موج نو عمدتاً در دو مسیر اصلی گسترش یافت؛ جبههٔ فیلم‌های شخصی و انتزاعی با آثاری مانند ، ، ، ، و و جبههٔ فیلم‌های با سویه‌های پررنگ اجتماعی و تجاری مانند ، ، ، ، و که اغلب تحت تأثیر موفقیت عظیم ساخته می‌شدند. نسل سینماگران موج نو شناخت عمیق‌تری از هنر سینما داشتند و به‌شدت متأثر از ادبیات معاصر ایران بودند چنان‌که می‌توان شاخصهٔ اصلی سینمای موج نو در ایران را ارتباط عمیقش با ادبیات معاصر دانست. 
 در بحبوحهٔ ورشکستگی عمومی سینمای ایران طی سال‌های منتهی به انقلاب، «موج نو» که به دلیل افزایش و در نظر نگرفتن سلیقهٔ تماشاگران از سوی فیلمسازها رو به افول گذارده بود، با به محاق رفتن چند فیلم در آستانهٔ انقلاب از جریان ایستاد اما پس از ، در سال ۱۳۶۳ با فیلم ( ) جریان تازه‌ای آغاز شد که توجه جهان را بار دیگر به سینمای ایران جلب کرد. این موج جدید با حضور سینماگرانی چون ، ، ، ، ، ، ، و تثبیت شد که جوایز ارزشمندی از جشنواره‌های معتبر جهانی برای سینمای ایران به ارمغان آورد. در امتداد این جریان در سالهای اخیر با سینمای نئورئال ایران مواجه می‌شویم که برجسته‌ترین آثار آن را در آثار فیلمسازانی همچون نظاره‌گر هستیم.
{"title": "موج نوی سینمای ایران", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D9%88%D8%AC_%D9%86%D9%88%DB%8C_%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86&oldid=34808365", "language": "fa"}