به درصد قابلیت جذب یک ماده خوراکی، دارو یا سم در گردش خون بدن، گفته می‌شود. فرهنگستان زبان فارسی برای این مفهوم، یا را پیشنهاد کرده‌است.
 به بیان دیگر قابلیت جذب، عددی متعارف برابر با درصد یا بخشی از یک دارو می‌باشد که به صورت فعال به گردش خون سیستمیک می‌رسد. مبنای این عدد به صورت درصد (به ندرت در شکل کسر متعارفی) بیان می‌شود. فرض می‌شود که داروهایی که به روش پارنترال یا تزریقی ( ، یا زیرپوستی) تجویز می‌شوند جذب ۱۰۰٪ دارند و بنابراین سایر روش‌های تجویز دارویی در درصد پایین‌تر قرار می‌گیرند. برخی داروهایی که از راه تجویز می‌شوند، جذب بسیار خوب (بیشتر از ۸۰٪) و برخی جذب ضعیفی دارند (کمتر از ۲۰٪). 
فراهمی زیستی در نقش بسیار مهمی دارد و در هنگام تجویز دارو به روش‌های غیر تزریقی برای محاسبهٔ دوز باید مورد توجه قرار بگیرد.
 در فارماکولوژی فراهمی زیستی را با نماد نمایش می‌دهند.
 فراهمی زیستی مطلق به مقایسهٔ فراهمی زیستی یک دارو که یکی به روش درون‌سرخرگی یا پارنترال تجویز شده و دیگری به روش برون‌وریدی یا غیرپارنترال (خوراکی، مقعدی، جذبی) می‌پردازد؛ که در واقع دوز داروی جذب شده به صورت برون وریدی به روی دوز داروی جذب شده به صورت درون‌سرخرگی است. در نتیجه دارویی که به روش درون‌سرخرگی تجویز می‌شود، فراهمی زیستی مطلق دارد (F=۱) و داروهای تجویز شده با روش‌های دیگر فراهمی زیستی کمتر از ۱ دارند.
 این نوع فراهمی زیستی، فراهمی زیستی یک دارو را با فراهمی زیستی همان دارو اما با فورمول و ترکیب یا با روش تجویز متفاوت بیان می‌کند. فراهمی زیستی نسبی به فرمول دارو بسیار وابسته است. فراهمی زیستی یکی از معیارهای اصلی برای اندازه‌گیری هم‌ارزی زیستی (bioequivalence) می‌باشد.
 فاکتورهای فیزیولوژیک زیادی بر فراهمی زیستی تأثیر دارند.
{"title": "فراهمی زیستی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%85%DB%8C_%D8%B2%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8C&oldid=33755020", "language": "fa"}