(زاده ۹۵۶ – درگذشت ۱۰۱۹ ) معروف به یا فقیه اصولی، متکلم جدلی، محدث رجالی و شاعر و عالم شیعه عهد بود. وی در کشته شد.
 او فرزند سید شریف‌الدین در سال ۹۶۵ در شهر واقع در استان کشور به دنیا آمد.
از آثار مشهور او « » است که حاوی موضوعاتی در جغرافیای اماکن و تاریخ شیعی است. او در این کتاب آورده که از اجداد اوست که در قرن هشتم قمری از به شوشتر هجرت کرده و در آن دیار (خوزستان) را گسترش داده‌است. وی چندین کتاب فقهی را از پدر آموخت سپس در سال ۹۷۹ هـ.ق. راهی شهر شد؛ و در درس علامه محقق حاضر شد. وی در سال ۹۹۲ یا ۹۹۳ ق روانه گشت و آهنگ شهر « » نمود. در آن زمان -حکمرانی - هندوستان روزگاری آرام داشت. اکبر شاه از نسل تیمور پسر همایون شاه دارای لیاقت و درایت بیکرانی بود و با تصرفاتش سلطنتی بزرگ تشکیل داد و علاقه زیادی به عمران و آبادی داشت و عنایت خاصی هم به مسائل داشت.
 قاضی نورالله شوشتری به هنگام ورود به ، نزد طبیب حاذق ایرانی و شاعر بزرگ -از مقربان اکبرشاه- رفت. قاضی نورالله در دستگاه اکبرشاه -گویا در شهر - به منصب قضا دست یافت و هم‌زمان ۱۴۰ اثر از جمله سه اثر مشهور « » در رد فضل‌الله بن روزبهان اصفهانی، « » و «الصوارم المهرقه» را در پاسخ به «الصواعق المحرقه»، نوشت. 
آثار او جنبه علمی فقهی و ادبی داشت. گفته شده قاضی نورالله شوشتری اولین کسی است که فرهنگ شیعی را در هند رواج داده بود. 
شوشتری با نگاشتن نزدیک به چهل کتاب و رساله در علوم مختلف کلام، فقه یکی از زمینه سازان گسترش مذهب شیعه در هند و سند به‌شمار می‌آورد. 
 محدث قمی نحوه قتل و مرگ او را چنین می‌آورد:
 «... قاضی نورالله مشغول به قضاوت و همچنین نویسندگی در خفاء بود تا اینکه سلطان اکبر از دنیا رفت و بر تخت نشست.
علمای دربار و مقرب درصدد فتنه و برانگیختن شاه علیه قاضی برآمدند و نزد او به سعایت پرداختند، که قاضی شیعه است و خود را ملزم به مذاهب اربعه نمی‌داند و فتوایش با فتوای مذهب امامیه تطبیق می‌کند.
جهانگیر شاه بیان آنان را برای اثبات تشیع قاضی کامل ندانست و گفت: این دلیل کامل نیست چرا که او از اول قضاوت را به شرط اجتهاد خود پذیرفته‌است.
آنان به حیله دیگری دست زدند. شخصی را واداشتند تا به عنوان شاگرد نزد قاضی رفت‌وآمد کند و خود را شیعه معرفی کند.
وی پس از رفت‌وآمد بسیار و جلب اطمینان قاضی، به نوشته‌های وی از جمله « » پی برد و درخواست آن نمود. وی کتاب را از قاضی گرفت و از آن نسخه‌ای برداشت و نزد علمای دربار برد. آنان نیز این کتاب را به عنوان سند تشیّع قاضی نورالله به جهانگیر شاه عرضه کردند و به سلطان گفتند که او در کتابش چنین و چنان گفته‌است و استحقاق اجرای حد دارد.
جهانگیر شاه گفت: حدش چیست؟ آنان گفتند: ضربه زدن با شلاق… شاه کار را بر آنان واگذار کرد و آنان بلافاصله حد را اجرا کردند.
قاضی نورالله در سال ۱۰۱۹ ق. در حالی که حدود هفتاد سال عمر داشت در زیر شلاق کشته شد.
می‌گویند بر بدن قاضی نورالله با چوب خاردار آنچنان زدند که بدنش قطعه قطعه شد». 
 امروز مزار او در هندوستان زیارتگاه مسلمانان علاقه‌مند شبه قاره است. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 کتابی در سه حوزه کلام و اصول فقه و فقه به ویژه مبحث امامت، به زبان عربی که در سده یازدهم هجری توسط قاضی نورالله شوشتری نگاشته شده‌است. این کتاب (احقاق الحق) پاسخ و ردی بر کتاب «ابطال نهج الباطل و اهمال کشف العاطل» دانشمند سنی، و دفاعیه ای بر کتاب « » ، دانشمند شیعه است. قاضی نورالله شوشتری مطالب آن را با بیانات منطقی و در خور فهم اغلب مردم نوشته و تمام منابع آن را از کتاب‌ها و احادیث اهل سنت گرفته و به آن‌ها استشهاد نموده‌است. مبحث امامت این کتاب بسیار مفصل است و نگارش کتاب که در سال ۱۰۱۴ ه‍.ق تمام شد، باعث کشته شدن نویسنده گشت.
{"title": "قاضی نورالله شوشتری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D8%B6%DB%8C_%D9%86%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%B4%D9%88%D8%B4%D8%AA%D8%B1%DB%8C&oldid=34626639", "language": "fa"}