واژه‌نامه‌ای فارسی از است که در زمان شاه تهماسب یکم صفوی و در سال / خورشیدی تألیف آن را به پایان برده است.
 حرف نخست این فرهنگ لغت «باب» و حرف پایان آن «فصل» است. این فرهنگ با واژه «آرا» آغاز شده و با کلمه «یزدادی» پایان یافته است. میرزا ابراهیم، اشعار بسیاری را از شعرای متعدّد به عنوان شواهد لغوی آورده و بیشترین ابیات، از فردوسی، انوری، ظهیر فاریابی و کمال‌الدین اسماعیل اصفهانی است.
 در تدوین واژه‌نامه از شیوه کسانی چون مؤلّف استفاده شده است و این فرهنگ از منابع مورد استفاده فرهنگ‌های بعدی مانند ، ، و بوده است.
{"title": "فرهنگ میرزا ابراهیم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85&oldid=27995907", "language": "fa"}