(زاده ۱۰۵۰ هجری قمری در - درگذشته ۱۱۰۱ هجری قمری در دکن) معروف به از شاعران پارسی‌گوی قرن یازدهم هجری قمری است. فطرت مشهدی که تخلص‌های ، و را برای خود برگزیده به شعر می‌گفته‌است.
 فطرت مشهدی فرزند میرزا فخرا قمی و نوهٔ دختری میر محمد زمان مشهدی که از روحانیون بنام شیعهٔ مشهد به‌شمار می‌رفته، است. در کتاب سرو آزاد، تاریخ تولد او را سال ۱۰۵۰ هجری قمری (برابر ۱۰۱۹ هجری خورشیدی) بیان می‌کند و خود فطرت نیز در اشاره به سال تولدش از بهره می‌گیرد که بر اساس شمار حروف همان ۱۰۵۰ است. او پس از تحصیل علوم نزد پدربزرگ خود، به دلیل اختلاف با پدر راهی و سپس شده و پس از آن راه را در پیش گرفته و تا پایان عمر نیز در هندوستان ساکن بوده‌است. در هند در دربار صاحب مقام شده و به خواست او با دختر شاهنوازخان، از شاهزادگان صفوی ازدواج کرده و به این ترتیب پادشاه شده‌است. 
 فطرت در دو سال پایان عمر خود از پادشاه، مقام دیوانی دکن را دریافت کرده‌است اما در اواخر عمر با رها کردن مناصب دولتی در گوشهٔ عزلت را برگزیده است. او در سال ۱۱۰۱ هجری قمری (برابر ۱۰۶۸ هجری خورشیدی) در درگذشت و در همان‌جا نیز دفن گردیده‌است.
 از او دیوانی شامل ۱۶۰۰ بیت به جای مانده که نسخه‌هایی از آنها در ایران موجود است. همچنین هفت کتاب دیگر از او در منابع ذکر شده‌اند:
{"title": "فطرت مشهدی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B7%D8%B1%D8%AA_%D9%85%D8%B4%D9%87%D8%AF%DB%8C&oldid=26939586", "language": "fa"}