فرهنگ کشور اساساً از آمیختگی سنت‌های و آنجا به وجود آمده‌است. از جامعه‌ای که پیش از سفر در این می‌زیسته‌اند آثار کمی در زندهٔ بجای مانده‌است. به احتمال زیاد، «رد پای آکاؤوالینکا» قدیمی‌ترین نشانهٔ سکونت بشر در این است. در برخی از نقاط این و شده‌است. همین‌طور، ‌هایی در «ساپاترا» پیدا شده‌است که بدون شک ساختهٔ دست مردمانی است که در عصر بسیار قدیم ساکن آنجا بوده اند یا در آن دیار به سیاحت پرداخته‌اند.
 همچنین فرهنگ نیکارگوئه جزو سنتی ترین فرهنگ های است که با توجه به رسم آنها در پوشش نیاکان ، رنگ لباس و یاد میشود.
 کثرت جشن‌ها و در کشور نیکاراگوئه چشم‌گیر است. خیلی از این جشن‌ها جزء هستند که در دوران در نیکاراگوئه رواج داده شده‌است.
از مشخصات این جشن‌ها، استفاده از رنگ‌های گوناگون، صرف غذا و نوشیدنی‌های محلی، انفجار ، ، ، رژه‌های ، اجرای ، مراسم و مراسم دینی دیگر هستند. این مراسم که هستهٔ مردمی نیکاراگوئه است، گاه چند روز ادامه می‌یابد.
جشن «پوریسیما‍» (باکرهٔ ) که به مناسبت انجام می‌گیرد، مشهورترین جشن مذهبی نیکاراگوئه است. جشن «یکشنبه مقدس» در روز اول ماه شروع می‌شود و در روز نهم همان ماه به پایان می‌رسد. عدهٔ زیادی از نیکاراگوئه که در خارج از کشور به سر می‌برند برای شرکت در جشن « » به خود برمی‌گردند.
 نیکاراگوئه از غنی‌ترین موسیقی‌های مرکزی‌است. تأثیر زیادی در ذات موسیقی نیکاراگوئه (سُنِ نیکا، سگوویایی و سگوویایی) تآثیر زیادی گذاشته‌است. بعضی از آهنگ‌های ساخته دوره توسط ، مثل «تورو گوآکو» (گاو نر گوآکو) و «گوئگوئنسه» یا «موش نر» هنوز امروزه نواخته می‌شود. این آهنگ آخر، به همراهی با همین اسم که به آن متعلق‌است، در (آثار شفاهی و غیر مادی) سازمان به ثبت رسیده‌است.
نوعی از ساز « »، که خاص کل است، در شهرستان ماسایاساخته نواخته می‌شود و معروف‌ترین ساز نیکاراگوئهست. نوازش این ساز گاهی به همراهی و اجرا می‌شود.
در مناطق ساحلی ، رقص‌هایی و آهنگ‌های آفریقایی‌الاصل مثل «پالو ده مایو» وجود دارند. «چیچِروها» دسته‌های موسیقایی محلی کوچک‌اند که در جشن‌های متعلق به محلی و مراسم گاوبازی اجرا می‌کنند.
 اکثر ها به می باشد
 زبان رسمی کشور نیکاراگوئه است. مرسوم جزء گویش‌های آمریکای مرکزی‌است. این گویش از نظر شباهت‌هایی با اسپانیایی رایج در کشورهای ، و قسمت‌هایی از دارد.
زبان‌های بومی آمریکای مرکزی در نیکاراگوئه رواج اندکی دارند.
 اولین اثر بعد از ورود اسپانیایی‌ها، یک نمایشنامهٔ است که همراه با بومی گوئگوئنسه اجرا می‌شود، و در یا نوشته شده‌است. زبان‌های آن اسپانیایی و و مؤلف آن ناشناخته‌است.
نیکاراگوئه در میان کشورهای بیشترین تعداد و را دارد. بدون شک، بزرگ‌ترین شاعر نیکاراگوئه است. او، با ابتکارات پر ارزش خود در زمینه و خلاقانه در ، عناوین «پدر » و « اسپانیایی‌زبان» را کسب کرده‌است.
علاوه بر ، در میان شعرا و نویسندگان معاصر نیکاراگوئه، ذکر اسامی مشاهیر ذیل به‌جا است: پابلو آنتونیو کوآدرا (Pablo Antonio Cuadra)، کلاریبل آلگریا (Claribel Alegría)، (Gioconda Belli)، (Ernesto Cardenal)، پدرو خوآکین چامورّو کردنال (Pedro Joaquín Chamorro Cardenal)، فرانس گالیچ (Franz Galich)، ریگوبرتو لوپس پرس (Rigoberto López Pérez)، ایرما پرگو (Irma Prego) و سرخیو رَمیرس (Sergio Ramírez).
{"title": "فرهنگ در نیکاراگوئه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%AF%D8%B1_%D9%86%DB%8C%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A7%DA%AF%D9%88%D8%A6%D9%87&oldid=34290179", "language": "fa"}