به دست و در سال برابر سال انجام گرفت.
 بر اساس قرارداد ، بت‌پرستان قریش و مسلمانان پیرو محمد حق شبیخون زدن به کاروان‌ها و قبایل یک‌دیگر را نداشتند؛ پس از گذشت هفده یا هیجده ماه از صلح حدیبیه دو قبیله و نبرد کردند. گروهی از بنی‌خزاعه به نزد رفتند و شبیخون قبیله بنی‌بکر را با پشتیبانی سران قریش دانستند.
 مکه را ترک کرد و به مدینه رفت؛ تا پیمان صلح حدیبیه را دوباره برقرار کند؛ اما محمد بن عبدالله به وی توجهی نکرد و حتی دخترش همسر محمد بن عبدالله، نیز او را از خود راند. (بر اساس برخی منابع)
 محمد بن عبدالله، ارتشی ده‌هزار نفره از مسلمانان ترتیب داد و سرانجام به سوی مکه حرکت کرد؛ مسلمانان در جایی نزدیک مکه فرود آمدند.
 به همراه به نزد محمد بن عبدالله رفت. ابوسفیان از اعتراف به پیامبری محمد بن عبدالله خودداری کرد؛ ولی به اصرار عباس گفت. عباس، از محمد بن عبدالله خواست که امتیازی به ابوسفیان داده شود. محمد بن عبدالله در پاسخ گفت:
 ابوسفیان تعهد کرد که قبل از ورود محمد بن عبدالله به مکه، به آن شهر برود.
 محمد بن عبدالله، در زمان آمدن به مکه علمی را به دست سپرد و کسانی را که زیر علم وی گردآیند، در امان دانست. سربازان محمد بن عبدالله، شهر را به تصرف خود درآوردند. محمد بن عبدالله نیز به رفت و به طواف پرداخت. محمد بن عبدالله بت و دیگر بت‌های را شکست. محمد بن عبدالله پس از فتح مکه اقدام به شکستن بت‌ها نمود، به پیشنهاد او، علی روی شانه‌هایش رفت و بت‌ها را یکی پس از دیگری به زمین انداخت پس از شکستن بت‌ها آیه ۸۱ سوره اسراء، «قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطل إِنَّ الْباطِلَ کانَ زَهُوقاً» نازل شد. ماجرای بالا رفتن علی بر شانه‌های محمد را بسیاری از بزرگان اهل سنت در کتاب‌های خود روایت کرده‌اند از جمله: ، ، ابو بکر خطیب در ، محمد بن صباغ زعفرانی در «الفضائل»، حافظ ، قاضی ابو عمر و عثمان بن احمد در کتاب‌های خودشان، در تفسیرش، ابن مردویه در «المناقب»، ابن منده در کتاب «المعرفة»، طبری در «الخصائص»، خطیب خوارزمی در «الاربعین» و ابو احمد جرجانی در «التاریخ» روایت کرده‌اند 
همچنین «ابو عبد اللَّه جعل» و «ابو القاسم حسکانی» و «ابو الحسن شاذان» کتاب‌هایی در اثبات این قضیه تألیف نموده‌اند. 
سپس را مأمور کرد که بر بام کعبه بگوید. محمد بن عبدالله، اعلام کرد که هر کس در خانه بتی دارد آن را بشکند یا بسوزاند. محمدبن عبدالله، هیئت‌هایی را به اطراف اعزام داشت تا بت‌هایی را که در بین پرستشگاه‌ها و معابد عشایر و قبایل بود، درهم شکنند. محمد بن عبدالله، را مأمور شکستن بت ، را مأمور ویران کردن بت‌خانه و همچنین را مأمور شکست کرد.
 
		 
		 
		 
 با ورود محمد بن عبدالله به مکه، بسیاری از سران قریش که در گذشته علیه او می‌جنگیدند به نزد وی آمدند؛ و از او طلب بخشایش کردند. محمد بن عبدالله در جواب ایشان گفت:
 پس از فتح مکه محمد با اعلام عفو عمومی همه قبایل از جمله قریش را به جز چند نفر بخشید. عبدالله بن (هِلال بن) خَطَل اَدْرَمی (از بنی تمیم بن غالب) از جمله افرادی است که مورد عفو عمومی قرار نگرفت و به جرم قتل قصاص شد. مِقْیس بن صُبابه لَیثی نیز به جرم قتل انصار و ارتداد قصاص شد. هند بنت عتبة مورد عفو محمد قرار گرفت.
{"title": "فتح مکه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%AA%D8%AD_%D9%85%DA%A9%D9%87&oldid=34557711", "language": "fa"}