( : ) که با نام تجاری هم شناخته می‌شود، یک داروی ضدتشنج است که در درمان کاربرد دارد. این دارو در درمان صرع‌های پارشیال بالغین (با و بدون گسترش سرتاسری) و صرع‌های پارشیال یا سرتاسری مرتبط با در کودکان استفاده می‌شود. با این حال، به‌دلیل احتمال بروز مرگبار و/یا ، مصرف این دارو فقط محدود به مواردی است که تشنج راجعه شدید وجود دارد.
 این دارو مدولاتورِ مثبت و بلوکه‌کنندهٔ گیرندهٔ NMDA است، به‌ویژه آنهایی که زیرواحد «NR2B» را دارند. 
 این دارو نخست در اوت ۱۹۹۳ توسط تأیید شد. سپس در یک اقدام فوری و به‌دنبال گزارش ۱۰ مورد مرگ ناشی از ، در ۱ اوت ۱۹۹۴ از بازار جمع‌آوری شد. در نهایت در ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۴ میلادی، طی ارسال نامه‌ای به ۲۶۰٬۰۰۰ پزشک در آمریکا، توصیه گردید این دارو، تنها در افرادی که صرع شدید راجعه دارند و منافع دارو بر مضارش فزونی دارد، استفاده شود. این تأیید مشروط و مجدد دارو با اشاره به عارضهٔ جانبی دیگرش یعنی «نارسایی کبدی» انجام شد که تا آن هنگام در ۱۰ بیمار گزارش شده بود و در ۴ موردشان منجر به مرگ شده بود. در نیز، فلبامات فقط برای بیماران خاصی در دسترس است.
 علاوه بر موارد یادشده، یا خواب‌آلودگی، و ، کاهش اشتها و از دیگر است.
 فلبامات ایزوآنزیم «CYP2C19» از خانوادهٔ آنزیمی است که در متابولیسم و پاکسازی برخی داروهای رایج نقش دارند. و با داروهایی چون ، و تداخل اثر دارد. به‌عنوان مثال تجویز همزمان آن با کاربامازپین، سطحِ خونی هر دو را کاهش می‌دهد؛ اما سطحِ متابولیتِ فعالِ کاربامازپین یعنی « » را افزایش می‌دهد.
{"title": "فلبامات", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%A8%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%AA&oldid=34162706", "language": "fa"}