یا فعلیست که به مفعول نیازی نداشته باشد و برای کامل شدن معنی جمله‌ای که در آن قرار گرفته فقط نیاز به نهاد باشد. مانند آمدن (پرویز [نهاد] آمد [فعل]). برعکس فعل‌های ناگذرا، (متعدی) برای کامل شدن معنی، به مفعول نیاز دارند. مانند: آوردن (پرویز [نهاد] گل [مفعول] را [نشانه مفعولی] آورد [فعل و مفعول]
فعل‌های لازم به ، یا نیاز ندارند. کاربرد این نقش ها به همراه فعل ناگذرا اشتباهست. فعل‌های ناگذرا بیشتر فعل‌هائی هستند که نشان‌دهندهٔ عملیست که طی آن نوعی تغییر در وضعیت و خصوصیات فاعل به وجود می‌آورد. به‌طور مثال نشستن و برخاستن که تغییر وضعیت او را نشان می‌دهد.
 نمونه فعل‌های ناگذرا: رفتن، مردن، آمدن، نشستن، برخاستن، خوابیدن، دویدن، چرخیدن.
 از لحاظ ساختمان در ادبیات فارسی دارای چهار گونه دیگر نیز هست.
 فعل ناگذرای یک‌شخصه مفعول پذیر نیست و بیشتر به صورت سوم شخص بکار می‌رود و بجای شناسه یکی از ضمایر متصل (پی‌بست‌های) ـَم، ـَت، ـَش، ـِمان، ـِتان، ـِشان، شخص فعل را نشان می‌دهد که به آخر اسم قبل از فعل اضافه می‌شود.
 نمونه: خوشم آمد.
 به فعل ناگذرای یک‌شخصه، فعل مرکب پی‌بستی هم می‌گویند.
{"title": "فعل ناگذر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B9%D9%84_%D9%86%D8%A7%DA%AF%D8%B0%D8%B1&oldid=34290460", "language": "fa"}