(زادهٔ ۲۴ اردیبهشت ۱۳۳۵، )، ، و ایرانی است. وی همچنین گروه ، مدیر و عضو انجمن بین‌المللی جامعه‌شناسی و ایران‌شناسی‌است. 
 فکوهی جدید خود را در سال ۱۳۷۳ از دریافت کرد. وی آثار متعددی در حوزهٔ —اعم از تألیف و ترجمه— دارد. از مهم‌ترین تألیفات وی می‌توان به کتاب‌های ، و اشاره کرد. وی گفتگوها و میزگردهای فراوانی با اندیشمندان همچون ، ، ، و غیره در ارتباط با و حوزه‌های مرتبط با آن داشته‌است. 
 در مقاله‌ای در وبگاه ، فکوهی را در کنار ، ، ، و جزو دانسته که در مقابل روشنفکران دهه هفتاد و هشتاد قرار می‌گیرند. 
 فکوهی در گفتگوها و مقالات خود با نگاهی به موضوعات متفاوتی همچون جوانان و آن‌ها، ، مشکلات ، ، داستانی و و وقایع سیاسی پرداخته، همچنین به بسط رویکرد اخیر خود در ارتباط با و حوزه‌های مختلف فرهنگ و هویت قومی و غیره در ، ، وبگاه‌های خبری و داخل و خارج از و همچنین جلسات نقد و بررسی در اجلاس‌های مختلف پرداخته‌است. همچنین وی در حال به پایان رساندن پروژهٔ انسان‌شناسی ایران معاصر است که بیش‌تر ملهم از نظریات است.
 
 
 ناصر فکوهی در میدان کاخ (فلسطین کنونی)، خیابان مشتاق دیده به جهان گشود. پدرش تاجری ، و مادرش ، اهلِ بود. فکوهی در یک خانوادهٔ پرجمعیت با سه خواهر و پنج برادر به دنیا آمد. والدین وی با وجود تحصیلات اندک، به‌شدت نسبت به تحصیلات فرزندانشان حساس بودند. وی که علاقهٔ فراوانی به سینما داشت، تمام اوقات فراغتش را به تماشای فیلم‌ها و مطالعهٔ کتاب‌های هنری و سینمایی می‌گذراند و گاه نقد فیلم هم می‌نوشت که چند مورد از آن‌ها در نشریاتی مانند منتشر شدند. دوره‌های و را در واقع در خیابانِ ابوریحان بیرونی سپری کرد. پس از آن دورهٔ متوسطهٔ خود را در گذراند. او دیپلم خود را در سال ۱۳۵۳ دریافت کرد. یک سال بعد، یعنی در سال ۱۳۵۴، برای ادامه تحصیل در رشتهٔ راهی شهر شده و در شروع به تحصیل کرد. طولی نکشید که تغییر رشته داده، به علاقه‌مند و برای تحصیل به رفت. به مدت یک سال نیز در و خواند. در فرانسه با که او نیز دانشجو بود آشنا شد و در سال ۱۳۵۸ ازدواج کرد. نتیجهٔ این ازدواج ۲ فرزند شد. 
 او مدرک خود را در سال ۱۳۵۹ و درجهٔ را سال ۱۳۶۱ در رشتهٔ از اخذ کرد. پس از وقفه‌ای پنج‌ساله، در سال ۱۳۶۶ تصمیم به ادامهٔ تحصیلات در مقطع گرفت. رسالهٔ دکتری او «مفهوم در مزدیسنا » در سال ۱۳۷۳ ارائه شد؛ رساله‌ای که چهار سال بعد، از طرف به‌عنوان برندهٔ جایزهٔ پژوهش‌های بین‌المللی سال شناخته شد. وی بعد از بیست سال زندگی در اروپا، در سال ۱۳۷۳ به ایران بازگشت. 
 ناصر فکوهی با ورود به همکاری حرفه‌ای خود را با مطبوعات و تخصصی در حوزه آغاز کرد. وی هم‌اکنون مشغول تدریس در است. حضور در همایش‌های داخلی و بین‌المللی و ارائه مقاله در این همایش‌ها و میزگردها از جمله فعالیت‌های وی‌ است. 
 از ناصر فکوهی تاکنون کتاب‌ها، نوشته‌ها، مقالات و گفتگوهای بسیاری در حوزهٔ انسان‌شناسی و فرهنگ منتشر شده‌است. وی در ستون در مطالبی در حوزه نوشته و در روزنامه‌های و ، و مجله تخصصی نیز در حوزهٔ تخصصی خود مطالبی به صورت مقاله و گفتگو منتشر کرده‌است. 
 فکوهی در زمینه و سینمایی نقدها و سخنرانی‌هایی در مجامع مختلف با حضور منتقدان و سرشناس سینمایی انجام داده‌است من‌جمله در نشست‌های نقد فیلم در و نشست‌های انجمن انسان‌شناسی و فرهنگ. 
 از دیگر فعالیت‌های وی، پروژه تاریخ فرهنگی ایران معاصر (از تا امروز) است. هدف از این پروژه اتصال به این روند در رویکردهای تاریخی، دست‌کم در حوزه و در قالب است. چارچوب نظری وی در این پروژه، بیشتر ملهم از نظریات است. پروژه انسان‌شناسی تاریخ فرهنگی ایران معاصر (چه در حوزه فرهنگ رسمی و چه در حوزه فرهنگ اقوام ایرانی) بر آن است که در حد توان با پشتوانه‌ای مدنی و غیروابسته به هرگونه نظام‌های ، دست به بازسازی تدریجی این تاریخ بزند. 
یکی از نتایج این پروژه، گفتگویی بود تفصیلی با پیرامون «تاریخ فرهنگی ایران معاصر» با بیش از ۷۰۰ صفحه از خاطرات وی همراه با بررسی ریز آثار و افکار و اندیشه‌های وی. 
 از مهرماه سال ۱۳۸۹، با مسئولیت ناصر فکوهی کمیته ، مفاهیم و واژگان ، در آغاز به کار کرد. تشکیل این کمیته با هدف فراهم آوردن زمینه‌های مشارکت مؤثرتر استادان و پژوهشگران ایرانی در دنیای چند زبانی معاصر انجام شده‌است. 
 در نظر فکوهی سیستم‌های ممنوعیت است که در باعث جذابیت موضوع می‌شوند. این ممنوعیت با ایجاد نوعی کشش، این پندار را در ذهن کنشگران ایجاد می‌کند که چیز ممنوع، لزوماً در خود خواص و امتیازاتی دارد که در آنچه ممنوعیتی ندارد، وجود ندارد. برای نمونه می‌توان به و کتاب‌هایی بسیار معمولی و بی‌ارزشی اشاره کرد که گاه‌وبیگاه ممنوع می‌شوند و زمانی که از ممنوعیت خارج می‌شوند، مخاطبانی به مراتب بیشتر پیدا می‌کنند. 
 فکوهی دو دلیل عمده را برای این امر می‌بیند، دلیل اصلی را نیازی می‌داند که در مخاطبان این وجود دارد و نمی‌توانند پاسخ خود را در بیابد. به باور فکوهی پدیده‌های را نه از دید شک و ، بلکه باید از نگاه نیازها نگریست. زیرا پاسخ بسیاری از مسائل را با سهولت بیشتر و کارایی قابل اعتمادتری می‌بیند. فکوهی در مورد مخاطبان این ماهواره‌ای بر این باور است که اگر مخاطب به هر دلیلی گمان کند اطلاعاتی که رسمی در اختیارش می‌گذراند آن چیزهایی نیستند که در خور اوست یا تمایل به دیدنشان دارد، بدون شک به سراغ جایی خواهد رفت که این موارد را بیابد. 
 به عقیدهٔ فکوهی علت گسترش سایبری در بین جوانان ایران، نسبت بالای جمیعت جوان جامعهٔ ایران و مهیا نبودن شرایط ازدواج است که باعث انفجار در میان نسل جوان در اینترنت و در زمینه مسائل جنسی شده‌است. او یکی دیگر از دلایل را افزایش سن ازدواج می‌داند. 
 به باور وی گسترش تارنماهای در باعث آسیب‌های جدی حوزه دنیای مجازی به صورت انفجاری بزرگ شده‌است. وی تبعات آن را روابط مبهم و متناقض بین‌جنسیتی دانسته، و افزایش شدید ، گسترش شدید تارنماهای پورنوگرافیک و زیرزمینی و محتوای آن‌ها، خشونت علیه و و سوءاستفاده از آنان، از موارد آسیبی روابط بین جنسیتی می‌شمارد. وی این قبیل تارنماها را از پربیننده‌ترین تارنماها در بین مخاطبان ایرانی می‌داند و آنچه که در این بیشتر به چشم می‌بیند، مسئله است که اغلب به صورت متن و نه یا بیان شده‌است. به زعم فکوهی این تغییرات در مناسبات بین‌جنسیتی آثار و پیامدهای مثبت و منفی داشته‌است که از پیامدهای مثبت آن به ، و اشاره دارد و در بحث از آثار منفی مواردی نظیر ، ، را اشاره می‌کند. 
 فکوهی در مورد واژگان که دارای تنوع و تعدد معادل‌های بسیاری‌است بر این باور است که از آنجا که بسیاری از مشکلات ناشی از نبود اجماع‌های نظری دربارهٔ خود تعاریف و مفاهیم و نبود نظر واحد دربارهٔ واژه‌گزینی‌است، به جای آن‌که بیشتر وقت خود را صرف بحث در جلسات دربسته کنیم، بهتر است موضوع را به حوزه عمومی در این زمینه بکشانیم و آن را بهانه‌ای کنیم برای مطرح شدن موضوع در انتشارات و جلسات انجمن. 
 فکوهی روند را در جامعه ایرانی نسبت به جامعه غربی روندی معکوس می‌داند و معتقد است که در زنان ابتدا از طریق ورود گسترده آن‌ها در کار صنعتی اتفاق افتاد و سپس آن‌ها با ورود به توانستند سرمایه فرهنگی لازم برای دست‌یابی به مشاغل بالاتر را به دست بیاورند. در حالی که در با موقعیتی تقریباً معکوس روبه‌رو هستیم. یعنی سرمایه افزایش یافته‌است ولی ورود به کار عقیم مانده‌است. با افزایش سرمایه فرهنگی این امکان برای زنان فراهم می‌شود که به زنان امکان برخورداری از مالی از طریق یافتن فرصت‌های شغلی بالاتری را بدهد و از این رو آن‌ها را در نهاد مستقل کند. همراه با زن، سست شدن نهاد در مرحله نخست و بالا رفتن نرخ طلاق نیز همراه است. او بر این باور است که چاره‌ای جز آن ندارد که اصلاحاتی بسیار هوشمندانه در کار خود انجام‌دهد تا هم موقعیت‌های شغلی را به‌طور کلی افزایش دهند و هم توزیع شغلی را میان زنان و مردان بالا ببرد. 
 به عقیده فکوهی تأثیر تحصیلات عالیه زنان در جامعه نه فقط از این رو که امروز زنان تقریباً در همه حوزه‌ها، به رغم هژمونی ضد زن، در صف اول قرار دارند و بسیاری از تغییرات به دست و اراده آن‌ها انجام می‌شود، بلکه از آن رو که حضور زنان تحصیل‌کرده یعنی دارای سرمایه بالا سبب بالا رفتن مصرف زنان، که به معنی تغییر گسترده ساختارهای زندگی روزمره و دگرگونی رابطه با زمان و مکان در حوزه‌های روزمرگی‌است، می‌شوند که جامعه اصولاً قادر نباشد از حد خاصی بیشتر از ابزارهای و سلطه استفاده کند. تحصیل زنان از این رو سبب نوعی خودآگاهی و جریان یافتن موقعیت زنانه در جامعه می‌شود که بی‌شک آلترناتیوهای تغییر و بهبود را در خود خواهد داشت. 
 به باور وی جدید و پی‌درپی‌ای که پس از دهه و تا امروز به ویژه در حوزهٔ به وجود آمدند، باز هم مجموعهٔ بزرگ دیگری از نظرات را مطرح کردند که کلاسیک را پشت سر گذاشته و به گونه‌های مختلف آن را نقد و تکمیل می‌کردند. چهرهٔ بارز در این حرکات را می‌توان در نظریه‌پردازی چون - آمریکایی - مشاهده کرد که مسئلهٔ را در قالب شکلی از شدن زنان در جوامع مطرح می‌کند که به زنان امکان و بیشتری برای حضور در ساختارهای مردانه می‌دهد و نه مانعی برای این حضور. 
 فکوهی بر این باور است که باور یا عدم باور به تفکیک جنسیتی مشاغل یکی از مباحث کلیدی‌است که ما را از گفتمان جدا می‌کند. بسیاری از فمینیست‌ها از مفهوم نوعی می‌سازند که در خود دارای تناقض است و به همین دلیل به سرعت در برابر چند پرسش درمی‌ماند. وی بر این باور است که نباید برابری را صرفاً در ابعاد مثبت آن در جوامع مفروض خواست و ابعاد منفی را حذف کرد. پرسش این است که آیا می‌توان صرفاً تعداد زنان جراح را بالا برد اما تعداد زنان جنایتکار را پایین نگه‌داشت. به باور وی جراحی ساختاری‌ است ذاتاً خشونت‌بار ولو آنکه استفاده از آن در شکل فرهنگی (فرازش یافته) شده باشد. این بدین معناست که اگر تعداد زنان جراح کم است تا حد زیادی (در کنار سایر دلایل) به همان دلیل است که تعداد زنان جنایت‌کار کم است. اگر ما در حوزه‌های نظامی و همه حوزه‌هایی که به ناچار ولو به سود جامعه ناچارند از خشونت استفاده کنند، تعداد اندکی زن داریم، دلیلش دقیقاً همان است که در حوزه‌های عدم‌خشونت مثلاً در جامعه پرستاران، در ساختارهای آموزش و پرورش و غیره تعداد زیادی زن داریم.
 وی در ارتباط با زنانه و مردانه بودن رشته‌های تحصیلی بر این باور است که با وجودی که ساختارهای مردانه در بسیاری موارد زنان را به سوی گروهی خاص از مشاغل هدایت کرده‌اند اما این امر نافی آن نیست که زنان خود نیز این ساختارها را ترجیح می‌داده‌اند. تجربه روان‌شناسان و رفتارشناسان در سال‌های اخیر نشان داده‌است که تربیت تنها یکی از عوامل تعیین‌کننده در شکل‌گیری شخصیت‌های زنانه و مردانه‌است، طبیعت زنان و مردان و از آن مهم‌تر ساختارهای شکل دهنده به نقش‌های اجتماعی نیز بسیار در این میان مهم بوده‌اند.
 فکوهی برای استناد گفته‌هایش نظریات و را بیان می‌کند. روان‌شناس کانادایی نیز، البته با توجه به تفاوت‌های ژنتیک و هورمونی در کنار تفاوت‌های فرهنگی و در چرخه‌های پیچیده با آن‌ها، معتقد است که قابلیت‌های زنانه و مردانه در نظام‌های اجتماعی با یکدیگر متفاوتند و به قول او: در توزیع مهارت‌های ذهنی یا عاطفی، تعداد مردان در دو سوی نهایی منحنی بیشتر است در حالی که زنان در حد میانگین تمرکز دارند. این امر بدان معنا است که ما در میان جنایتکاران و نوابغ، تعداد بیشتری پسر داریم تا دختر و نیز می‌نویسد: ما زن نداشته‌ایم چون در میان زنان شخصیتی مانند جک آدمکش [قاتل معروف زنجیره‌ای] نیز نداشته‌ایم. 
 فکوهی در رابطه با سازوکاری در ایران بر این باور است که نمی‌توان در ساختارهای کاری بر اساس برابرگرای مطلق به تقسیم کاری کاملاً یکسان رسید چون این به معنای از میان رفتن جنسیت نیز هست. اما به هیچ رو نباید مانع از حضور زنان در هیچ رشته و موقعیت شد. به خصوص هرگونه تحصیلی برای زنان جامعه را به سوی تخریب می‌برد. وی بر این باور است که باید برای زنان سیستم‌های برای کاریابی ایجاد شود تا زنان تحصیلکرده و اجتماعی ‌شدهٔ ما بتوانند به صورت وسیع‌تری وارد بازار کار شده و حضور آن‌ها صرفاً در چارچوب‌هایی همچون هنر و ادبیات باقی نماند. 
 فکوهی معتقد به نظریه است. زنانه شدن جهان فرایندی عمومی و جهان‌شمول است که در آینده، سبب خواهدشد گروه بزرگی از مشاغل که امروز نامیده ‌می‌شوند از میان بروند. به باور وی، انتقال مشاغل سخت بدنی به ماشین و تحول از دخالت‌های (جراحی) به دخالت‌هایی از نوع از نشانه‌های آن هستند. به همان اندازه که کم هست، می‌توان متخصص زن زیاد داشت. به عقیده وی این صرفاً یک تقسیم کار نیست بلکه نوعی تغییر ایدئولوژی‌ها و رویکردهای نظری–کنشی‌است. 
 ناصر فکوهی در نقد ، دگر ستیزی، تحقیر دیگران و… توسط ایرانیان در مطالب و سخنرانی‌هایش به این موضوع بارها پرداخته‌است. فکوهی معتقد است اگر رویه ای که صدا و سیمای ایران گاهی نسبت به اقوام انجام می‌دهد در یک کشور دموکراتیک و دارای پیشینه فرهنگی رخ دهد، هر یک از سازندگان این نوع فیلم و کلیپ‌ها قابل تعقیب قضایی هستند. وی بر این باور است، کسانی که در توئیت‌ها و کامنتهای شبکه‌ای خود، بدترین دشنام‌ها را نثار محرومترین مردم کشور ایران می‌کنند اگر در کشوری دموکراتیک بودند تقریباً همگی با مجازات‌های جریمه سنگین به جرم و حتی با خطر زندان روبرو بودند.
 فکوهی در نقد فیلم نوشت مردم ایران در زمان جنگ با شعارهای نژادپرستانه نمی‌دادند اما الان با باز گذاشتن دست «متفکران پان‌ایرانیست» رونق پیدا کرده‌است. مسئولان در برابر اینکه چرا کاری در این مورد، برای برخورد با پان ایرانیست‌ها و لمپن‌ها انجام نمی‌گیرد حتی به آن‌ها جایزه هم داده می‌شود و تقدیر هم می‌گردند، پاسخی ندارند باید متأسفانه و احتمالاً در انتظار خطرات و تهدیدات و تیره‌روزی‌های بزرگی در آینده باشیم. 
 فکوهی شعارهایی نژادپرستانه در ورزشگاه‌ها را در شأن هیچ مردم متمدنی نمی‌بیند. وی دامن زدن به آتش نژادپرستی را نقد می‌کند و می‌گوید این رویه می‌تواند در نهایت شعله نفرت را به خودمان برگرداند. تجربه قرن بیستم نشان داده که فحاشی‌های نژادپرستانه سرانجام به قتل‌عام‌ها و جنگ‌هایی کشیده شدند که میلیون‌ها قربانی بر جای گذاشتند. فکوهی نمونه و مصداق عینیِ نژادپرستی و توهین و تحقیر به دیگری را در کامنتهای موجود در شبکه‌های اجتماعی می‌بیند. 
 از نظر ناصر فکوهی به مجموع مختصات مادی و غیرمادی عمدتاً اکتسابی و تا اندازه‌ای انتسابی در یک جامعه در یک مقطع /مکانی خاص اطلاق می‌شود که به آن هویت و انسجام درونی و بیرونی داده و آن جامعه برای حفظ خود، آن را به صورت نسلی و از طریق ابزارهای در محور از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کند. از نظر وی دیگر جامعه‌ای با خالص وجود ندارد و مسئله اصالت مدت‌هاست که زیر سؤال رفته. به باور او همه در درجه‌های مختلف به یکدیگر پیوندخورده و با یکدیگر آمیخته و در حال تبادل با یکدیگر هستند و که این تبادل با محیط را به هر شکلی قطع کند، خود را محکوم به نابودی دیر یا زود خواهد کرد. به عقیدهٔ وی آنچه همه با نام می‌شناسند، چیزی نیست جز ترکیب فرهنگ یونانی – رومی از یک سو، فرهنگ یهودی-مسیحی از سوی دیگر و فرهنگ از سوی سوم، که در ترکیبی و در طول صدها سال در دو سوی شکل گرفت و سپس به دلیل وقوع به وسیله شد؛ بنابراین برای یافتن خالص به احتمال قوی باید از موقعیت انسانی خارج شد تا فرهنگ‌هایی صرفاً مبتنی بر یک جامعه بسیار کوچک مثلاً یک دسته جماعتی پیدا می‌کرده‌ایم که رابطه‌ای با هیچ جامعه و جماعت دیگری نداشته باشند. به عقیدهٔ ایشان هر جامعه‌ای می‌تواند به صورت داوطلبانه و با تکیه بر گروهی از پیش شرط‌ها، در قالب قراردادی نوعی و فرهنگی ایجاد کند و همان را پایهٔ پیوند میان اعضایی کمابیش گسترده خود بگیرد.
فکوهی زبان را یکی از این قراردادها می‌داند که با گسترش پهنهٔ مفهوم‌پذیری مشترک، ایجاد اشتراک و محوریت فرهنگی می‌کند. سایر باورهای نمادین و بسیاری از مهارت‌ها و محصولات مادی را نیز جز خاصیت‌هایی می‌داند که می‌توانند به‌عنوان قرارداد نقش اصالت فرهنگی را ایفا کنند. 
 از نظر فکوهی به دلیل وقوع انقلاب اطلاعاتی و به وجود آمدن جهان شبکه‌ای باید در انتظار دگرگونی‌های بی‌شماری در ساختارها و مفاهیم و روابط اجتماعی باشیم. از این رو وی نظام‌های مربوط به فرهنگ عمومی و مفهوم دانشگاه را در حال دگرگون شدن می‌بیند و معتقد است که به ‌زودی در سیمایی کاملاً جدید، جامعه با آن‌ها روبه‌رو خواهد بود. از نظر وی از سال‌های دهه ۱۳۳۰، تحولات عظیمی در شروع به رخ دادن کردند که مهم‌ترین آن‌ها، بالا رفتن درآمدهای مادی جامعه بود. افزایش قیمت در بازارهای جهانی و بالا رفتن تولید و ملی شدن آن، همگی سطح درآمدهای ملی را در به شکل چشم‌گیری از دهه ۱۳۳۰ افزایش دادند، در دهه بعد این افزایش چنان سرسام‌آور بود که نظام اجتماعی را به کلی در هم ریخت و به یکی از دلایل اصلی انقلاب اسلامی بدل شد. وی ما حصل افزایش چشم‌گیر سطح درآمدهای ملی در را، از جمله عواملی می‌داند که در سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۰، با افزایش امکان عملی سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های مادی جامعه، منجر به تغییرات کلی در فرهنگ عمومی شد. در طی این سه دهه مدارس و دانشگاه‌های زیادی ساخته شدند، سطح سواد عمومی بالا رفت. مراکز فرهنگی، مطبوعات، کتابخانه‌ها و ناشران و کتابفروشی‌ها، سینماها و نمایشگاه‌ها و تئاترها و غیره ساخته شدند. 
 بعد از گذشتن از سه دهه و ورود جامعه جوان به دانشگاه‌ها باعث دیجیتال شدن جامعه شد. به باور فکوهی جوان بودن جامعه کمک بسیار زیادی به این فرایند کرد؛ و این موارد برخی از پارامترهایی بوده‌اند که به افزایش این سرمایه فرهنگی دامن زدند. از جمله این پارامترها می‌توان به سازوکارهای سنتی در حوزه‌هایی همچون خویشاوندی و خانواده یاد کرد که برای مثال در و روابط خانوادگی، سبب شد، سرمایه فرهنگی در قالب سرمایه تحصیلی به یک سرمایه اجتماعی تبدیل شود و بنابراین حتی فقیرترین قشرها جامعه نیز به دنبال کسب آن باشند. 
 از نظر جامعه‌شناسان نظام‌های آموزش رسمی، پیش از انقلاب‌های قرون هجده و نوزده و به وجود آمدن دولت‌های ملی (یا دولت-ملت‌ها) چندان مطرح نبودند. اما با به وجود آمدن دولت‌های ملی همه چیز دچار دگرگونی شد و دولت‌های ملی اروپایی برای ایجاد سلطه خود ناچار بودند نه تنها زبان‌های میانجی یا رسمی را حاکم کنند بلکه باید نظام آموزشی همگانی و رایگانی را ایجاد می‌کردند تا همه افراد جامعه را از خلال آن به فرهنگ ملی نسبتاً یکسانی برسانند. هم‌اکنون سلطه اهداف ایدئولوژیک و هژمونیک را در تمام نظام‌های رسمی آموزش می‌توان به روشنی دید. نظام آموزشی ایران همچون سایر نظام‌های آموزشی دارای ایراداتی‌است و از نظر فکوهی همان آسیب‌هایی که در کل نظام‌های آموزش رسمی در جهان وجود دارد در نزد ایران نیز به صورت حادتری وجود دارد. در ایران نظام‌های آموزشی از کودکان و نوجوانان و و آنچه به آن‌ها آموزش داده‌می‌شود را می‌خواهند، کودکان نیز چنین کاری را به ظاهر انجام می‌دهند، اما در واقع هیچ‌یک از این موارد را در خود درونی نمی‌کنند. وی معتقد است که الزامات نظام‌های آموزشی آسیب‌هایی به روند آموزش وارد می‌کند و اگر این الزام‌های آموزشی وجود نداشته باشد، نظام آموزشی ایران با انحراف‌های کمتری در سطح نظام اجتماعی برخورد خواهد کرد؛ و پیشنهاد می‌کند که نظام آموزشی باید الزامات و شرایط جدید جامعه شبکه‌ای را بپذیرد و سپس آنکه ویژگی‌های محلی، ملی و جهانی را با یکدیگر در یک برنامه همگن و یکپارچه ترکیب کند و معتقد است در این جهان اصل نه بر و دانش و حتی شاید با کمی مبالغه گفته شود، دانش، بلکه بر سر چگونگی به گذاشتن دانش و و آن و مدارهای این توزیع و چگونگی پیوند خوردن مدارهای توزیع دانش با سایر مدارها از جمله مدارهای کنش، بازتعریف و بازتولید دانش و همچنین بر سر چگونگی تلفیق اشکال پیش اطلاعاتی شناخت، یعنی عمدتاً شناخت علمی، با به رسمیت شناخته شدن سایر اشکال شناخت از جمله شناخت‌های مردمی (دانش قومی) و شناخت‌های شهودی ‌است. همچنین ایشان آموزش در نظام‌های جدید رسمی را در صورتی که به سوی ایدئولوژیک شدن بروند را باعث به صفر رسیدن کارایی آن‌ها می‌داند. 
 از سال ۱۳۸۷ طرح بومی‌گزینی توسط دولت وقت در پذیرش دانشجویان در ایران اعمال شد که این طرح با اعتراض‌هایی روبه‌رو شد و پس از مدتی این طرح توسط نمایندگان مجلس به بومی‌گزینی جنسیتی تبدیل شد. 
 یکی از معترضان به این طرح فکوهی بود، وی این طرح را قابل اجرا نمی‌داند و معتقد است هر طرحی که قرار است اجرا شود باید دید که سیستم اجتماعی می‌تواند آن را بپذیرد و درونی کند یا نه. او طرح بومی گزینی را تنها به شیوه مکانیکی و در کوتاه مدت قابل اجرا می‌داند و این سیستم را بر اساس برابری نمی‌بیند. او دلیل را این چنین مطرح می‌کند که دانشگاه‌های بزرگ و مهم کشور در کلان‌شهرها احداث شده‌اند و اعتبار دانشگاه تهران یا دانشگاه شهرهای بزرگی همچون تبریز یا اصفهان را نمی‌توان با دانشگاه‌های کوچک مثلاً ایلام یا بابلسر مقایسه کرد؛ و اجرای این طرح نابرابری را چند برابر می‌کند. ایشان از منظر علمی نیز اجرای طرح را باعث ضعف دانشگاه‌های پیرامون می‌داند، و معتقد است که عرف جامعه تعیین می‌کند که جامعه چگونه باشد نه قانون؛ و حل کردن خیلی از مشکلات را قانون را بی‌نتیجه می‌داند و حل این مشکل را تنها از راه فرهنگی پیشنهاد کرد. 
او بار منفی طرح بومی گزینی را همچون طرح سهمیه بندی جنسیتی، از بار مثبت شان بسیار بیشتر می‌داند. ایشان در مورد طرح سهمیه بندی جنسیتی، طرح را موجب گرایش دختران به نظام‌های خصوصی آموزشی یا به کیفیت‌های پائین‌تر تحصیلی می‌داند که در نهایت موجب ضربه به دختران می‌شود. همچنین از مهم‌ترین پیامدهای این طرح و جلوگیری از تحصیل دختران در مناطق دلخواه‌شان می‌توان به فرار از خانه یا ازدواج‌های زودرس که به طلاق‌های زود هنگام می‌انجامد اشاره کرد. ایشان از ابعاد منفی طرح بومی گزینی را افزایش فاصله بین مرکز و پیرامون کشور و موجب تنش بین آن‌ها می‌داند. فاصله افتادن بین پیرامون و مرکز را باعث تهدید شدن انسجام ملی می‌بیند. ایشان همچنین در مورد اجرای هر طرح پیشنهاد می‌کند که به طرح عقلانی تری که مورد تأیید جامعه‌شناسان و متخصصان دیگر حوزه‌ها نیز قرار گرفته رجوع شود و عقلانی‌تر آن است که به شکل پایلوت در جایی پیاده شود و در یک پروسه زمانی دو تا پنج ساله نتیجه‌اش را مورد ارزیابی قرار دهند. فکوهی اجرای طرح بومی‌گزینی را مغایر با دو سند برنامه چهارم توسعه و و سند چشم‌انداز ۲۰ ساله می‌داند. 
 فکوهی کشور ایران را دارای پتانسیل و نیاز بالایی در زمینهٔ پژوهش‌های انسان‌شناسی می‌داند. از نظر وی ایران کشوری چند قومی و چند زبانی، با فرهنگی تاریخی و بسیار غنی و سبک‌های زندگی و انواع فرهنگی بی‌شمار است و این تنوع سبب می‌شود که تقریباً هیچ موضوعی را در هیچ زمینه‌ای، بدون در نظر گرفتن فرهنگ خاصی که آن موضوع به آن پیوند می‌خورد، نتوان بررسی کرد و هیچ برنامهٔ عمرانی و ساختاری و حتی برنامه‌های کوتاه و میان مدت را در زمینهٔ اجتماعی، بدون چنین پژوهش‌هایی نتوان به پیش برد یا امید به موفقیت آن‌ها داشت. همچنین او پژوهش‌های مردم‌شناسانه را حداقل تا ۵۰ سال آینده به‌طور روزافزونی رو به افزایش می‌داند. از نظر ایشان انسان‌شناسی در ایران عمدتاً هم‌چون سایر علوم اجتماعی به وسیلهٔ مردم‌شناسان غربی آغاز شد که تمایل داشتند روی آنچه برای آن‌ها بود، به‌ویژه عشایر و زندگی روستایی مطالعه کنند و این مطالعات را نیز بیشتر با نگاهی یعنی بر چیزهایی انجام می‌دادند که برای‌شان و می‌آمد. اما در ایران افرادی از جمله توانستند انسان‌شناسی جدید را در ایران ممکن سازند. همچنین نادر افشار نادری و و دیگر استادان دانشکدهٔ علوم اجتماعی هم‌چون که این رشته را در ایران راه‌اندازی کردند. فکوهی مشکل اصلی انسان‌شناسی در ایران را نبود و کمبود نیروی متخصص در سطح دکتری دانست، زیرا این رشته هنوز دارای مقطع دکتری در دانشگاه تهران و سایر دانشگاه‌ها نیست. 
 فکوهی کارهای انجام شده توسط جامعه‌شناسان داخلی را در ارتباط با اندیشه‌های عربی و از آن هم کمتر اندیشه هندی و اندیشه چینی و غیره در ایران را در وضعیتی فاجعه بار می‌داند، از نظر وی جامعه ایرانی باید با اندیشمندان و با ترجمه و معرفی اندیشمندان عرب به کشور ایران مسیر تقارب و شناخت را بیشتر کنند. ایشان در علوم‌اجتماعی و تفکر تاریخی هیچ اندیشمندی را به اهمیت برای کشور ایران مهم نمی‌داند، این در حالی‌است که تقریباً هیچ کتاب ارزشمندی دربارهٔ او در ایران وجود ندارد و آمار کتاب‌های ابن‌خلدون که به صورت انتقادی ترجمه شده‌اند را در کشور اصلاً نمی‌بیند. حال آنکه در کشوری مانند فرانسه ترجمه‌های دقیق و انتقادی بسیاری نه فقط از ابن‌خلدون بلکه از اکثر متفکران اسلامی و ایرانی دوران کلاسیک وجود دارد. از نظر او غرب بر روی اندیشه عربی خوب کار کرده‌است؛ و پیشنهاد می‌کند که جامعه‌شناسان ایرانی به‌طور مستقیم اندیشه عربی را بشناسند و این شناخت نباید از طریق آثار غربی یا اندیشمندان عربی که در آکادمی‌های غرب، مانند ، تحصیل کرده‌اند حاصل شود، بلکه بیشتر از طریق ترجمه مستقیم و انتقادی این آثار که لازمه این کار را تربیت نیروی متخصص می‌داند که هم زبان بدانند و هم حوزه علمی در این زمینه را بشناسد باید کسب شود. وی دربارهٔ جریانات این تحولات را ناشی از جریان‌های فکری در دنیای عرب می‌داند. در این زمینه وی به مقاله مهمی از العلاوی در اوت ۲۰۱۰ در لوموند دیپلماتیک اشاره کرد که در آن این تحلیل مطرح می‌شود که بسیاری از روشنفکران عرب به دلیل وحشتی که از «بنیادگرایی دارند» در پناه دولت‌های استبدادی قرار گرفته و عملاً از آن‌ها حمایت می‌کنند. وی در دومین جلسه از جلسات نقد کتاب «انسان‌شناسی و فرهنگ» -که با همکاری پژوهشکدهٔ هنر و فرهنگ جهاد دانشگاهی برگزار می‌شود- به سخنرانی در کتابخانهٔ ملی الجزایر اشاره کرد و گفت: آدونیس، شاعر معروف جهان عرب، در سخنرانی چند ماه پیش خود که پیش از تحولات کنونی جهان عرب بود روشنفکران عرب را افرادی ترسو و بی‌فایده قلمداد کرد که کار آن‌ها خدمت به قدرت‌های فاسد است. 
 وی در همایش منطقه‌ای «تفکر اجتماعی و جامعه‌شناسی در خاورمیانه معاصر» که به مدیریت انجمن جامعه‌شناسی ایران و با همکاری و حمایت شماری از نهادهای پژوهشی داخلی و همچنین با همکاری انجمن بین‌المللی جامعه‌شناسی و بنیاد علم و فرهنگ استانبول ترکیه در خرداد ماه ۱۳۹۰ در ساختمان گنجینه اسناد ملی ایران با هدف توسعه مناسبات تفکر اجتماعی و جامعه‌شناسی در جوامع خاورمیانه و تعامل علوم‌اجتماعی جدید و سنت‌های فرهنگی و دینی این جوامع با تأکید بر نقش متفکران اجتماعی مسلمان انجام شد در مورد علوم‌اجتماعی و در راس آن‌ها جامعه‌شناسی را دارای نقشی تعیین‌کننده درچشم‌انداز آتی این منطقه می‌داند که این نقش می‌تواند بسیار فراتر از نقش دانشگاهی و پژوهشی عمل کند، او در سخنرانی خود به طرح این موضوع و ارائه خطوط کلی که می‌توان میان یک استراتژی آکادمیک از یک سو و یک جامعه‌شناسی فعال سیاسی از سوی دیگر با هدف تأمین آینده بهتری برای مردم منطقه، ترسیم کرد را ارائه داد. 
 فکوهی می‌گوید:
 او بر این باور است که استفاده از ابزار زور بیشتر از آنکه یک درمان باشد، یک داروی مخدر و آرام‌بخش خطرناک است؛ زیرا علائم هشداردهندهٔ بیماری و نقاطی که باید بیشتر به آن‌ها توجه کرد را خاموش می‌کند. در سیستم آناتومیک بدن، معادلی برای در سیستم اجتماعی‌است، بنابراین وقتی عضوی به درد می‌آید، علامتی به انسان داده‌می‌شود که و درمان نیز تنها از همان نقطه می‌توان آغاز شود. داروی آرام‌بخش اما درد را از میان می‌برد و بیماری را از چشم پنهان و نقاط حساس را به نقاطی شبیه به سایر نقاط تبدیل می‌کند، از این رو در تشخیص، هیچ ‌چیز به اندازه مواد مخدر خطرناک نیستند. وی راه‌حل مشکلات فرهنگی و را افزایش آزادی‌های مدنی، باز کردن فضای جامعه، بالا بردن امید و نشاط در آن و غیره می‌داند و معتقد است که جامعه اصل است و نه قدرت، بنابراین باید میان قدرت و جامعه هماهنگی به وجود بیاید. 
 فکوهی بعد از مرگ یادداشتی در با عنوان مرثیه‌ای برای یک هیولا نوشت. تحلیل وی از مرگ بن لادن این چنین است که وی را نه در رأس یکی از مخوف‌ترین سازمان‌های تروریستی بلکه در رأس یکی از گسترده‌ترین دستکاری‌های ایدئولوژیک بعد از ، می‌داند که خود را در قالب ایدئولوژی و سازمان نشان می‌داد، سازمانی ساخته و پرداخته با هدف از پیش اعلام‌شده و روشن از پای درآوردن نفوذ در و ممانعت از پیش‌رفت رقیب اصلی در به سوی آب‌های گرم جنوبی. وی مرگ را نوعی دستکاری افکار عمومی می‌داند و معتقد است که قدرتمندان و نظامی‌گرایان کنونی، هر بار بیش از پیش نشان می‌دهند که هنوز از قدرت بزرگی برای دستکاری افکارعمومی برخوردارند و می‌توانند دیدگاه‌های انتقادی را به ساده‌ترین دیدگاه‌های تقلیل یافته به جنگ ها با ها در یک تبدیل کنند؛ و همین خطرات آتی را برای می‌سازد. وی اساسی‌ترین نکته را نه در مرگ و سرنوشت محتوم و بلکه در بلایی می‌داند که در این میان بر سر مردمان بی‌دفاع و قربانی این بازی‌های استراتژیک می‌آید. 
 در مقاله‌ای تحت عنوان مقالهٔ فکوهی را که در ویژه‌نامهٔ نوروزی سال ۱۳۸۳ با عنوان چاپ کرده بود را مورد نقد قرار داد. فکوهی در مقالهٔ خود روشن‌فکران را به علت تمایل تدریجی به ایده‌های اقتصاد بازار و نیز چیزی که فرایند جهانی‌سازی می‌نامید را انتقاد کرد و در مقابل قدوسی مقاله فکوهی را این چنین معرفی می‌کند:
 
در یادداشتی تحت عنوان فکوهی از واحد صنف استادان دانشگاه حمایت کرده و این یاداشت و حمایت او توسط نویسنده‌ای در مورد نقد قرار می‌گیرد. نویسنده در خبرآنلاین صنف دانشگاه را همچون دیگر اصنافی که دادوستد یا فعالیت در صنف خود را مخصوص اعضای خود می‌دانند، و مثلاً وارد کردن یا ارائه محصولی مختص به کار خویش توسط افراد غیر عضو را خلاف اخلاق صنفی می‌شمارند، استادان صنفی دانشگاه را نیز از نظر وی نویسنده ناصر فکوهی را به خاطر یادداشتش در دفاع از واحد صنفی، از هواداران ضمنی تأسیس چنین صنفی می‌داند. به باور نویسندهٔ خبرآنلاین فکوهی هنوز صلاح ندیده‌است که این هواداری را علناً اعلام کند. نویسندهٔ خبرآنلاین مثالی از واحد مترجمان می‌آورد و می‌گوید: درست شبیه توصیه برخی مترجمان برای تأسیس نوعی سازمان یا مؤسسه نظارت بر ترجمه، با این هدف که هر از راه رسیده‌ای که چهار ترم انگلیسی یا آلمانی خوانده‌است به سراغ ترجمه ادبیات و فلسفه نرود. حقوق بشر مورد نظر ایشان را باید شاملِ حقوق این قشر نیز دانست. همچنین نگارندهٔ نقد، یاداشت فکوهی را نوعی شکایت که واجد نوعی ته صدای دولت است می‌داند. همچنین آوردن لفظ را توسط یک استاد دانشگاه انسان‌شناس نکوهیده می‌شمارد. در بخشی دیگری از این نقد، نویسنده فکوهی را مرتکب تپقی فرویدی می‌داند و این تپق را در تیتر یادداشت فکوهی با عنوان می‌کاود. فکوهی در یاداشت خود را در ردیف متفکران پست‌مدرن آورده‌است، و از نظر منتقد یادداشت فکوهی، آدورنو در تقسیم‌بندی‌های آکادمیک نیز اصلاً در ردیف پست‌مدرن نمی‌گنجد. منتقد یادداشت، آوردن لفظ نازی‌آباد در تیتر را به این دلیل می‌داند که نازی‌آباد جایی‌است که دورترین فاصله را با این قسم تفکر دارد و همچنین اشاره به محله‌های دیگر تهران و ایران می‌کند که محله‌های دیگر تهران و حتی ایران نیز به یکسان دچار این فاصله مفروض‌اند؛ و در انتهای پاراگراف چنین سؤال و جوابی را مطرح و پاسخ می‌دهد. فکوهی در مقالهٔ خود پسامدرن و دخالت و آمیختگی فلسفه با علوم‌اجتماعی را اسلحه‌ای مخرب برای علوم‌اجتماعی و بلای جان آن در ایران امروز می‌داند. جدای از منتقد در خبرآنلاین نویسنده‌ای دیگر با نام
 این مورد را در تارنمای انسان‌شناسی و فرهنگ نقد کرد. منتقد این یادداشت بخش عمده‌ای از انسان‌شناسی چه به‌عنوان یک اندیشه و بسته فکری و چه به‌عنوان یک رشته دانشگاهی، و می‌داند. ، ، جهت پرداختن به موضوعاتی در جهان‌ سوم و آمریکای لاتین، به چالش طلبیدن و به‌طور کل آشتی‌دادن انسان‌شناسی و توسعه، همگی را از رهاوردها و تحفه‌های پست‌مدرن برای علوم‌اجتماعی به‌طور اعم و انسان‌شناسی و توسعه به‌طور اخص می‌داند. 
 ناصر فکوهی تا سال ۱۳۹۰، ۱۱ کتاب نوشته‌است که ۲ جلد از آن‌ها در دست انتشارند. آثار تألیفی وی عبارتند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 ناصر فکوهی کتاب‌های زیادی در حوزه‌های مختلف من‌جمله، ، و را ترجمه کرده‌است، اما بیشتر ترجمه‌های او در زمینهٔ بوده‌است. فکوهی تاکنون ۲۰ کتاب را ترجمه کرده‌است. این کتاب‌ها عبارتند از: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 سمت کنونی ناصر فکوهی، مدیر وبگاه و عضو هیئت مؤسس است.
{"title": "ناصر فکوهی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%86%D8%A7%D8%B5%D8%B1_%D9%81%DA%A9%D9%88%D9%87%DB%8C&oldid=34985091", "language": "fa"}