یا ، هفت تن از روخوانان سرشناس ، بودند که در نیمه سده دوم می‌زیستند.
قرآن در زمان و زمانی پس از مرگ او بدون اعراب بوده‌است؛ متخصصین علم لغت و ادب آنها را با قواعدی که در دست داشتند می‌خواندند و در میان آنها اختلاف وجود داشته‌است.
 بعد از رحلت پیامبر اسلام، بعضی از صحابه مانند: ، ، و … هر یک بر طبق ذوق خود مصحفی ترتیب دادند که از نظر ترتیب سوره‌ها و شیوه قرائت با هم اختلاف داشتند. مردم نیز گروه گروه شدند و هر گروهی از یک صحابه تقلید کرده و بر طبق مصحف او قرائت می‌کردند.
 این امر موجب شد، اختلافات بین مردم بالا بگیرد. به گونه‌ای که عده‌ای، قرائت عده‌ای دیگر را غلط بدانند. پس از یکی کردن مصاحف، اختلاف قرائت بیش تر به رسم‌الخط مصحف بازمی‌گردد. بعضی از حروف به گونه‌ای نوشته می‌شد که مشابه حروف دیگر بود و آموزش آن تنها به وسیله قاری ممکن بود. اجتهادهای شخصی قرّاء و لهجه‌های آنها نیز در کنار دیگر عوامل تأثیر می‌گذاشتند. 
 از دسته سوم قاریان قرآن در بودند که میان مردم شهرت پیدا کردند و این شهرت باعث شد که دیگران را تحت‌الشعاع قرار بدهند. این هفت تن با این که بسیار داشتند ولی دو راوی از آن‌ها معروف شدند که عبارت‌اند از:
 
 
 
 
 
 
 از میان قرّاء سبعه پنج نفر اصالتاً هستند و دو نفر بوده‌اند. 
 علاوه بر هفت نفر یاد شده، سه نفر دیگر که قرائتشان را بسیاری از علمای قرائت صحیح و متواتر دانسته‌اند، که آنان عبارتند از: 
 
 
 بعدها چهار نفر دیگر نیز بر شماره قاریان افزوده شد که قرائت این چهار نفر از قرائت‌های «شاذ» - نادر- بود که آنان عبارتند از:
 
 
 
 گویند شیرازی به هر چهارده روایت قرآن می‌خوانده ‌است .
 هر یک از قرائت‌های هفتگانه شاگردان مشهور داشتند که قرائت آنان را گفته‌اند. این چهارده نفر عبارتند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 همچنین قرآنی را کتابت نموده که در حاشیه آن اختلاف قرائت قاریان هفتگانه آورده شده‌است.
{"title": "قاریان هفتگانه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D9%87%D9%81%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%86%D9%87&oldid=34977787", "language": "fa"}