و مردمان فرانسوی‌زبان فرهنگ رایج در میان مردم است که در گذر زمان توسط عواملی چون و و گروه‌های داخلی و خارجی در این کشور شکل گرفته‌است. فرانسه، و به ویژه ، از قرن هفدهم میلادی نقش مهمی در فرهنگ و ادب و در اروپا پیدا کرد و تأثیرات آن در قرن نوزدهم در سراسر جهان هویدا بود. از پایان قرن نوزدهم به این سو همچنین، فرانسه نقش مهمی در هنرهایی چون و و ایفا کرد.
 غنای فرهنگ فرانسه برآمده از تنوع آن، بازتاب فرهنگ بخش‌های گوناگون فرانسه بودنش، تأثیراتش بر دیگر ملت‌ها، پایداری آن در میان گروه‌های قومی و سیاسی است و به آن امکان این را داده که در طول زمان بسیار به رشد بپردازد. 
 تعیین‌کننده سیاست‌های کشور در زمینه زبان فرانسوی است؛ با این حال این سیاست‌ها که پذیرش آن‌ها اجباری نیست گاه از سوی دولتمردان فرانسه نیز نادیده انگاشته می‌شوند. برای نمونه دولت خواهان مونث‌سازی بعضی واژگان از جمله واژه وزیر در «خانم وزیر» ( ) بود که با واکنش فرهنگستان که خواهان باقی ماندن وزیر به صورت مذکر ( ) بود، مواجه شد.
 زبان‌های محلی متعددی در فرانسه وجود دارند که بعضی از آن‌ها همچون و با زبان رسمی فرانسوی تفاوت بسیار دارند. بعضی زبان‌های نواحی، همانند خود زبان فرانسوی، ریشهٔ دارند از جمله . زبان باسک به گونه کامل با فرانسوی تفاوت دارد و ریشه در هیچ زبان دیگری در جهان ندارد. گویشوران این زبان در مناطق جنوب غربی فرانسه تا شمال زندگی می‌کنند. نسخه‌ای بازنگری شده از که در آن به رسمیت شناخته شده‌اند در سال ۲۰۰۸ در نشست پارلمانی در به امضا رسید. در فرانسه به عنوان زبان دوم در مدرسه‌ها و نهادهای آموزشی آموزش داده می‌شود.
 فرانسه کشوری است که در آن آزادی اندیشه و زیر تصویب شده در ۱۷۸۹، محترم شمرده می‌شوند. جمهوری فرانسه بر پایه بنا شده‌است و آزادی دین‌ها (از جمله و ) تضمین شده‌اند. در ۱۹۰۵ به تصویب رسید و در آغاز (۱۹۴۰-۱۸۷۱) به اجرا گذاشته شد.
 با آنکه در گذشته بیشترین جمعیت فرانسه را باورمندان به آیین کاتولیک تشکیل می‌دادند، امروزه کمتر از نیمی از مردم آن کشور خود را کاتولیک می‌دانند. بر پایه یک آمارگیری که در سال ۲۰۰۶ میلادی در مجله به چاپ رسید، ۳۲٪ از مردم فرانسه خود را ندانم‌گرا می‌دانند و ۳۲٪ دیگر خداناباور هستند و تنها نزدیک به ۲۷٪ مردم به یا وجودی برتر و لایتناهی باور دارند. 
 فرانسه پیش از و در دوره چند حکومت ناجمهوری در سده ۱۹ام، از جمله و و ، بود؛ اگرچه امروز این جایگاه را از دست داده است. جدایی رسمی دین و دولت ( ) در سال ۱۹۰۵ پدید آمد و این کار رویکرد سخت‌گیرانه جمهوریخواهان آن دوره در برابر دین و هواداری آن‌ها از لائیسیته را نشان می‌دهد.
 در آغاز قرن ۲۰ام، فرانسه کشوری با جمعیت روستایی زیاد بود که بیشتر آنان را کاتولیک‌های محافظه‌کار تشکیل می‌دادند؛ اما با گذشت یکصد سال از آن هنگام و با افزایش جمعیت شهرنشین، بیشتر جمعیت این کشور رو به سکولاریسم آوردند. به باور پژوهشگران امروزه دیگر فرانسه کشوری کاتولیک به‌شمار نمی‌رود. 
 پس از آیین کاتولیک، اسلام دومین دین بزرگ در فرانسه به‌شمار می‌رود و جمعیت مسلمانان ساکن این کشور بیشترین در میان همه کشورهای است. این به دلیل روندهای مهاجرتی، که از دهه ۱۹۶۰ میلادی به این سو شدت گرفتند، از کشورهای همچون و و و نیز به میزان کمتر از کشورهای و ، پدید آمده است. با آنکه قانون اجازه گردآوری اطلاعات دربارهٔ باورهای دینی در فرانسه را به دولت نمی‌دهد، تخمین‌ها و آمارگیری‌ها نشان می‌دهند که ۷-۴٪ از مردم این کشور مسلمان هستند. 
 بر پایه آمارگیری سال ۲۰۱۰ ، جمعیت کنونی یهودیان در فرانسه نزدیک به ۴۸۳٬۵۰۰ تن است. یهودیان فرانسه بیشتر در کلان‌شهرهایی چون و و زندگی می‌کنند.
 تاریخ دین یهود در فرانسه به بیش از ۲۰۰۰ سال پیش باز می‌گردد. در آغاز فرانسه مرکزی برای آموزش یهودیان بود، با این حال پس از آن بسیاری از یهودیان تحت پیگرد قرار گرفتند. فرانسه نخستین کشور اروپایی بود که پس از انقلاب خود، یهودیان را در زندگی و گزیدن آیین آزاد گذاشت؛ اگرچه یهودی‌ستیزی مشکلی باقی ماند و در سال‌های پس از آن ماجراهایی چون را پدید آورد. با آنکه یک چهارم یهودیان فرانسه در جریان کشته شدند، این کشور اکنون بزرگترین جمعیت یهودیان اروپا را در خود جای داده. 
 بیشترین یهودیان فرانسه هستند که گستره‌ای از یهودیان بسیار مذهبی تا یهودیان به گونه کامل سکولار را شامل می‌شود.
 وزیر فرهنگ در مسوول موزه‌ها و مکان‌های باستانی، پشتیبانی و تشویق هنرها (تجسمی، تئاتر، موسیقی، رقص، معماری، ادبی، تلویزیون و رسانه، عکاسی) در فرانسه و بیرون از آن، مدیریت آرشیوهای ملی و خانه‌های فرهنگ (maisons de culture) است. وزارت فرهنگ در در واقع شده‌است.
 جایگاه نوین وزارت فرهنگ را در سال ۱۹۵۹ با وزیر نمودن ایجاد کرد. مالرو مسوول اجرای سیاست «droit à la culture» (حق فرهنگ) گشت. این سیاست که در و ذکر شده‌است، با مردم‌سالارانه کردن هنر دسترسی به آن را آزاد می‌کرد و در راستای سیاست «grandeur» (بالا بردن قدر و اعتبار فرانسه) پس از بود.
 مقالهٔ اصلی: فرهنگستان فرانسه یا آکادمی زبان فرانسوی ( ) مهم‌ترین مرجع تصمیم‌گیرنده دربارهٔ سیاست‌های کشور در زمینه است. این نهاد به گونه رسمی در سال ۱۶۳۵ توسط ، نخست‌وزیر دربار گشایش یافت. در سال ۱۷۹۳ و در جریان انقلاب فرانسه سرکوب شد و در ۱۸۰۳ توسط بازگشایی شد. این آکادمی یک از پنج آکادمی تشکیل دهنده است.
 تعداد اعضای فرهنگستان ۴۰ تن است که با نام «جاودانان» ( ) خوانده می‌شوند. اعضای جدید توسط خود اعضای فرهنگستان برگزیده می‌شوند و عضویت در این نهاد دایمی است مگر آنکه عضوی به دلیل خطا و کار ناشایست کنار گذارده شود. وظیفه فرهنگستان نظارت بر روند واژه‌سازی و چاپ واژه‌نامه رسمی به زبان فرانسوی است. اصلاحات این نهاد پیشنهادی هستند و اجباری بر دولت و مردم برای پذیرش ایجاد نمی‌کنند.
 چهره فرانسه با کالاها و هنرهای لوکس آن گره خورده است. به پاریس همواره به عنوان لوکس‌ترین شهر جهان نگریسته و به همراه و و از نمادهای در جهان شمرده می‌شود. آغاز توجه به مد در فرانسه به پادشاهی بر می‌گردد و در آن هنگام همه صنایع تولیدی لوکس زیر کنترل دربار پادشاهی درآمدند. بسیاری از شرکت‌های فعال در زمینه مد و پوشاک فرانسه در سده میان سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۹۶۰ گشایش یافتند ( در ۱۹۴۵ و در سال ۱۸۹۲ بنیان نهاده شدند). نشان‌های تجاری نامدار و گران‌قیمتی نیز توسط کسانی چون ، ، ، به بازار جهان عرضه شدند.
 فرهنگ فرانسه در بر دارنده چندین گونه مختلف است به همراه موسیقی‌های بومی‌ای که از سوی مهاجران و و به آن کشور معرفی شدند. در زمینه موسیقی کلاسیک، موسیقی‌دانان و نامداری چون و (آهنگساز اپرای معروف ) از این کشور برخاسته‌اند.
{"title": "فرهنگ در فرانسه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%AF%D8%B1_%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%87&oldid=34971676", "language": "fa"}