این مقاله دربارهٔ قانون در حقوق است. برای دیگر کاربردها مانند ساز موسیقی، کتاب و… را ببینید. معمولاً به عنوان سیستمی از شناخته می‌شود که از طریق موسسات اجتماعی یا دولتی ایجاد و الزام می‌شود تا رفتارها را تنظیم کند، با این حال تعریف دقیق قانون یک بحث طولانی است. قانون معمولاً به عنوان یک و توصیف می‌شود. 
 قانون کلمه «کانون» است که به state ترجمه می‌شود. قانون می‌تواند قوانین باشد که بر انسان تأثیر دارد یا قوانین اخلاقی یا احکامی باشد که یا قدرت فراتر یک کشور آن را به شیوه خاص و در جایگاه خاصی وضع نموده‌است. 
 سیستم‌های قانونی مختلفی در بین کشورها موجود است. در سیستم اصلی قانون گذاری، می‌باشد. 
 دوران طولانی زندگی بشر همواره دستخوش تغییرات در گرایش به قانون بوده‌ است. در برخی نظرات حاکمان بالاتر از قانون قرار داشتند چنانکه برای مثال را در شهر فرضی خود بالاتر از قانون می‌دانست یا نه دقیقاً بلکه در برداشت غالب چنین نظری داشت. اما دوران درازی از بشریت، حاکمان و قانون در یک ردیف قرار داشتند ــ قانون به سادگی چیزی بود که حاکم می‌خواست. (این امر به مکتب اثباتی حقوق معروف است که برخی آغازگر آن را در دوران جدید می‌دانند) لیکن در گرایش سوم و مدرن تر حاکم در بند قانون بود. نخستین گام در جهت فاصله گرفتن از حاکمان، نظر حاکمیت به وسیله قانون بود که مفهوم پایین‌تر بودن حاکم از قانون و الزام او برای حاکمیت از راه‌های قانونی را شامل می‌شد. حکومت‌های به ظاهر با ایجاد حاکمیت قانون، در این راه فراتر رفتند.
 اما این ترفند ارباب قدرت برای استثمار جدید مردم به‌شمار می‌رود چرا که حقیقی در جوامع به ظاهر مردم سالار همان ارباب قدرت هستند که با هدایت افراد دلخواه در مناسب قانون‌گذاری قوانین را در جهت سود خود تهیه می‌کنند و مردم گمان می‌کنند ایشان هستند که قانون را وضع کرده‌اند در جامعه ای که سرمایه و دولت یک پدیده تبدیل شده‌است جایی برای معنا ندارد در این کشورها ارباب قدرت با به‌کارگیری نظام مند افکار مردم را به سمت آنچه می‌خواهند سوق می‌دهند. 
 نکته حایز اهمیت در اینجا منشأ قانون است. قانون حسب گرایش‌ها مختلف منشأ گوناگون دارد. برای مثال چنان‌که بیان شد اثباتیون بر آنند که قانون اراده حاکم است و چیزی والاتر از آن نیست. هر چه حاکم بخواهد قانون است و لازم‌الاجرا. اما طرفداران مکتب بر آنند که یکسری حقوق لاینفک برای به واسطه انسان بودنش وجود دارد که بر تمامی حکام حاکم است و وظیفه اصلی حاکم این مقررات و اجرای آن است. در اثر این نظر را در ایجاد جهانی می‌توان یافت یعنی حداقل قواعدی که به واسطه بشر بودنش دارد مانند آن که باید از بازداشت خودسرانه و تفتیش بی‌دلیل منازل یا مصادره اموالشان در امان باشند.
 ان متهم به ، سزاوار سریع و علنی هستند و حق دارند که با شاکیانشان مخالفت یا از ایشان پرسش نمایند. اگر این افراد محکوم شوند، بی رحمانه و غیرمعمول برای آنان در نظر گرفته نمی‌شود.
 را نمی‌توان به اجبار وادار به بر ضد خودشان نمود. این ، از شهروندان در برابر اعمال فشار، یا حمایت می‌کند و اقدام را به چنین به شدت کاهش می‌دهد.
 دارای یک معنای عام است و یک معنای خاص. در ، یعنی وجود در ؛ به عبارت دیگر، وقتی افراد جامعه به گونه‌ای مشابه و با رعایت مشترک رفتار نمایند، به معنای آن است که قانون حاکم است. در معنای مضیق تر به معنای اجرای قوانین موضوعه و قوانینی که و مقامات صالح کشور وضع کرده‌اند، به نحوه درست و در راستای اجرای هدف آن قانون.
 در عمل، حاکمیت قانون بدان معنا است که هیچ فردی، چه و چه یک فرد عادی از قانون بالاتر نیست. حکومت‌های ، قدرت را از طریق قانون به کار می‌بندند و خود ملزم به اطاعت از آن هستند.
 قوانین باید در جهت خواسته‌های مردم و نه هوس شاهان، زورگویان، ، یا ها خود گماشته باشد.
مردم در های مشتاق پیروی از قانون هستند، چرا که از قواعد و دستورهای خودشان اطاعت می‌کنند. هنگامی که قانون توسط مردمی گذاشته می‌شود که باید از آن اطاعت کنند به نظر می‌رسد به بهترین نحو ممکن برقرار می‌شود.
میزان یک جامعه را می‌توان با درصد جمعیتی که زیر حاکمیت قانون هستند، سنجید. برای مثال در حتی نیز خود را فرا تر از قانون نمی‌بیند و برای به کرسی نشاندن حرف خود به دنبال راهکارهای قانونی می‌گردد.
 برای حاکمیت قانون، یک دستگاه قدرتمند و مستقل لازم است که دارای اختیار، اقتدار، دارایی و اعتبار لازم جهت زیر پرسش بردن مقامات حکومتی و حتی سران عالی‌رتبه در برابر قوانین و دستورهای مملکتی باشد. (لذا اهمیت که یادگار برجسته می‌باشد در این‌جا مشخص می‌شود)
از این رو قضات باید بسیار آموزش دیده، متبحر، مستقل و بی‌طرف و البته هنرمندانی ماهر باشند. هنر در نحوه تفسیر درست قوانین و اجرای مناسب آن نمایان خواهد شد.
 البته آنان برای انجام وظیفه ضروری شان در نظام قانونی و باید به اصول پایبند باشند.
قوانین حکومت ممکن است سرچشمه‌های گوناگونی از قبیل: قانون‌های اساسی مکتوب، مصوبات و قواعد، تعالیم و و و رسوم فرهنگی داشته باشند. قوانین، بدون در نظر گرفتن منشاهایشان باید برای حفاظت از و آزادی‌های مردم پیش‌بینی‌های لازم را به عمل آورند:
 از آن جا که شرط قانون، حمایت یکسان از همگان است، نمی‌تواند تنها برای یک یا گروه قابل باشد.
 قوانینی که شرایط ایجاد و نسخ و انتقال فردی را مشخص می‌کنند و قوانینی که ناظر بر اجرای اعمال حقوقی و تشریفات دادرسی و اثبات دعویند به موسومند. مثلاً قوانین مربوط به مقدار ارث و نحوهٔ تقسیم آن ماهوی و قوانین مربوط به تنظیم وصیت‌نامه شکلی اند. 
 مقالهٔ اصلی: قوانینی‌اند که در صورت نقض آن‌ها نظم عمومی مختل می‌شود و (یا قوانین تفسیری یا قوانین تعویضی) قوانینی‌اند که با نظم عمومی ارتباط و مغایرتی ندارند. مثلاً در قراردادها و تکمیلی‌اند و ارث و وصیت امری. قواعد از نظر عبارت است از:
{"title": "قانون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86&oldid=35039999", "language": "fa"}