مکتب فلسفی در سنت است، که بیش‌تر پس از و در میان استادان رواج و رونق یافت. این رویکرد را می‌توان همچون واکنشی به فیلسوفان تحلیلی نسل نخست در ، و نخست دانست. پیشگامان این رویکرد ، و سه استاد دانشگاه آکسفورد بودند و از همین رو گاه به این رویکرد رویکرد آکسفوردی نیز گفته می‌شود. هرچند توجه به زبان متعارف و روزمره منحصر در میان آکسفوردی‌ها نماند، اما ویژگی مشترک کارهای این سه همین بود، که بر خلاف پافشاری فیلسوفان کمبریجی چون ، و ویتگنشتاین نخست نه تنها چندان امیدوار نبودند، که بتوان با و زبان را نمادین کردن، بتوان مسائل فلسفی را حل یا منحل کرد، بلکه از بنیاد چنین کاری را به بی‌راه رفتن می‌دانستند و پندار وضوح ریاضیاتی می‌خواندند.
 ویتگنشتاین بر این فکر استوار بود، که اجزای زبان تصویری از اجزای جهان است. آکسفوردی‌ها مثال‌های نقض بسیاری برای این اصل کلی در زبان متعارف می‌دیدند. از این رو رویکرد ایشان به ویژه بر احتراز کردن از این نگره فلسفی و در توجه به جزئیات زبان متعارف روزمره می‌شد. این رویکرد گاهی با کارهای بعدی و تعدادی از اندیشمندان میانه پیوسته می‌شد.
{"title": "فلسفه زبان متعارف", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87_%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%AA%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D9%81&oldid=33496156", "language": "fa"}