یا یا نام تاریخی ناحیه‌ای در بوده‌است. به نقل از پتشخوارگر نام قدیمی کوه های بوده است. محدودهٔ این سرزمین و نام آن در دوره‌های گوناگون متغیر بوده‌است. را همان پتشخوارگر میداند و پتشخوارگر را بخشی از طبرستان و از شهرهای رویان میداند. طبق نظر رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است. گزارش کرده‌است که این سرزمین پیش از عصر ساسانی، شامل ، ، ، ، ، و بود و بر آن حکومت می‌کردند. در دوران کوهستان را به این نام می‌خواندند و نام ، در جنوب طبرستان، از این کلمه دگرگونی یافته‌است. به گفته مورخ قرن سوم به شاهان «بدشخوارگرشاه» می گفتند. اسپهبدان طبرستان همچون ، ، ، و همچنین و از لقب «پتشخوارگرشاه» برای خود استفاده می‌کردند.
 نام این سرزمین به گونه‌های مختلفی ثبت شده‌است؛ ، ، ، ، ، و از جملهٔ این اسامی هستند. 
 می‌گوید که در نظر اهالی این کلمه ترکیبی از «فرش» به معنی هامون، «واد»به معنی کوهستان و «گر/جر» به معنی دریا می‌باشد و در کل یعنی پادشاهی که بر کوه و دشت و دریا حکم می‌راند. البته این در حالی است که در «جر» به معنی کوهی بود که بتوان بر آن کشاورزی نمود. 
 «پذشخوارگر» را یکی از مناصب عالیه در دربار ساسانیان برمی‌شمارد و می‌گوید «پذش» یعنی پیش و «خوار» یعنی خوردن و از این رو کسی را چنین لقب می‌دادند که پیش شاه می‌نشست و پیش از او خوراک را می‌چشید که مبادا زهرآلوده باشد. به نظر آقای نفیسی، این منصب مختص به نجیب‌زادگان بود و حکمرانی نواحی را به اینچنین افرادی می‌دادند. 
 هم معتقدست پتشخوارگر گونهٔ پهلوی این نام است و از سه واژه در عصر ساسانی ترکیب شده؛ «پتش» یعنی پیش، «خوار» نام ناحیتی است و «گر» به معنای کوه یا کوهستان است. 
 به حاکمان می گفتند. مورخ قرن سوم در شرح دیوان ابونواس می گوید: 
 
 
 در عصر ساسانی حکمرانان گیلان عنوان گیل گیلان و حکمرانان طبرستان عنوان بدشخوارگرشاه را داشتند. از اواسط دوره ساسانی نواحی جنوبی دریای خزر را به شاهزادگان ساسانی داده بودند چنانچه که پیش از سلطنت حکمران گیلان بود و گیلانشاه لقب داشت و نیز حکمرانی طبرستان را به پسر خود داد و بدشخوارگرشاه لقب گرفت. 
 در کتیبه های ساسانی از بدشخوارگر با عنوان «Padišxwār kōf» به معنی کوه بدشخوار یاد شده است. به گفته مورخین لفظ در به معنای کوه می باشد که معادل کوف در است. در چنین آمده: 
 
 
 در قدیمی ترین کتیبه یا سندی که از سال ۶۷۳ ق.م، از برجای مانده، حدود پتوش‌آری که بر دامنه ی جنوبی پتشخوارگر قرار گرفته، چنین توصیف شده است: 
 
 
 به نقل از پتشخوارگر نام قدیمی کوه های بوده است. را همان پتشخوارگر می‌داند و پتشخوارگر را بخشی از طبرستان و از شهرهای رویان می‌داند. 
طبق نظر رویان از کوره‌های طبرستان است و از شهرهای رویان: چالوس، لارز، شرز و بذشوارجر است. 
آن گونه که در نوشته‌است، فرشوادگر قلمروی شامل ، ، ، ، ، و بوده‌است و این حد را ابتدا پدید آورده‌بود. 
 در دوره ساسانیان جنوب طبرستان و سلسله جبالی که از درهٔ خوار تا و و سلسله تا و و ارتفاعات آن کشیده می‌شد، به نام پذشخوارگر یا پتشخوارگر معروف بوده‌است و در به همین نحو مذکور است. نام این ناحیه در بسیاری از کتاب‌های تاریخی آمده‌است. 
 از عنوان گشنسب شاه که همزمان با اردشیر بابکان میزسته‌است چنین بر می‌آید که در روزگار ساسانی واژه پتشخوارگر اندک، اندک، معنای جغرافیایی محدودتری یافته‌است و تنها به بخشی از ناحیه کوهستانی وسیع پیشین اطلاق میشده، یعنی فقط بخش کوهستانی کنونی را شامل شده‌است. 
 نام کنونی از کلمه فرشوادگر گرفته شده‌است. ابتدا به «فرشوارکوه» و بعد «بدشوارکوه» تبدیل شده و «فر» از ابتدای آن افتاده تا به «شواتکوه» و «سوادکوه» بدل گردید. 
 طبق نظر در کتاب در دوره پیش از ، پدشخوار به داشتن مؤلفه‌ها از روح و گوهر ناایرانی در مردمش مورد توجه بود؛ از این روی این مردم عموماً انیر (ناایرانی) خوانده می‌شدند. اینان همان مردمی بودند که استرابون از آنان به‌نام « » (Anariacae) یاد کرده‌است. در غرب استان پتشخوارگر که جنگاوران نام‌داری بودند، در جلگهٔ کرانه‌ای می‌زیستند. خود به کوهستان رانده شده بودند. سپس، به سمت شرق، کادوسیان که گویا با گیل‌ها درآمیخته بودند، از ساحل به سمت کوه‌ها ساکن شدند. در آمل نیز غیرایرانی می‌زیستند.
اگرچه ، شماری از ایشان را برای حفاظت از دروازهٔ خزر به ناحیت ماد کوچاند. آماردها در زیستگاه خویش با که از بدانجا آمده بودند درآمیختند. در میان رود و خلیج گرگان نیز قبایل ناایرانی دیگری به‌نام امریاکئه و می‌زیستند. در نهایت، در عصر ساسانی، این اقوام اخیر احتمالاً با ایرانیان ادغام شدند و از آمیختگی این مردمان انیرانی (با نژاد غیر ایرانی) با جمعیت امروز پدید آمد.
 اسدالله عمادی ادعای کوچ قوم تپور از به مازندران را رد می‌نماید و می‌گوید پیش از آنکه اشکانیان به قدرت برسند تپورها در مازندران ساکن بودند و کراتر فرمانده یونانی از سرزمین آنها گذشت. نظر مورخین یونانی نیز موافق با نظر اسدالله عمادی می‌باشد و مورخ یونانی سرزمین تپوری را همان مازندران می‌داند و سرزمین تپوری را سرزمینی ما بین هیرکانی و کادوسی معرفی می‌کند و نیز کوه‌های تپوری را همان کوه‌های مازندران می‌داند و به این کوه بین (گرمسار) و دریای هیرکانی اشاره می‌کند و به سرزمین تپوری در نزدیکی و (گرمسار) اشاره می‌کند و و در شرح جنگ های و به یک ساتراپ به نام ساتراپ تپوری در حاشیه دریای مازندران اشاره می‌کنند که سرزمین آمارد نیز به آن ضمیمه شده بود. بسیاری از مورخین برخلاف نظر ، آماردی‌ها (ماردی‌ها) را، مردمانی ایرانی‌تبار ( ) دانسته‌اند. آماردی‌ها علاوه بر انتساب به آریایی بودن، به مردمان و و پیوند داده شده‌اند. 
 از قبیله مارد (mardes) در کنار دائی‌ها (daens)، (dropiques)، و (sagarties) به عنوان کوچنشین و صحراگرد یاد کرده‌است. همچنین برخلاف نظر ، اکثر محققین تپوری‌ها را از بومی‌های مازندران و نواحی آن از زمان قبل از آمدن به ایران می‌دانند. . به گفته تپورها قومی گسترده پیش از بوده‌اند که به وسیله‌ی اقوام مهاجر ایرانی به نواحی کوهستانی عقب رانده شدند. 
 بنابر آنچه در تاریخ مسطور است پادشاهی از عهد تا عهد پدر در خاندان بود و تمامی فرشواگر (پتشخوارگر) را که طبق نوشته ابن اسفندیار در کتاب تاریخ طبرستان شامل: آذربایجان و سر و طبرستان و گیل و دیلم و ری و قومس و دامغان و گرگان می‌باشد را در تصرف داشتند و اگر احیاناً مدتی بعضی از ولایات منتزع می‌شد طبرستان را همیشه حاکم و سلطان بودند. 
 از اواخر دوره تا سال ۵۱۹ میلادی، خاندان «گشنسب داد» بر ولایت پَدِشخوارگر «ناحیه کوهستانی پدشخوار» تسلط داشتند که نهایت رو به اضمحلال نهادند. کواد یا همان پادشاه ساسانی حکمرانی این ولایت را به یکی از پسرانش داد و به طوری که گفته‌است، آن شخص کهٍ مورخ اهل بیزانس ذکر کرده و او را پسر کواد موسوم به «پدشخوارشاه» می‌داند، همین کاووس است. 
 در که وسیع‌ترین و پرجمعیت‌ترین بخش از فرشوادگر بوده، در دوران آغازین پس از ، دودمانی از اسپهبدان با عنوان به پایتختی ، حاکم بودند. گفته شده که دابویگان از سوی تأیید شده و مدعی داشتن نسب از پیروز فرزند بیست و یکمین پادشاه ساسانی بوده‌اند و عناوین «گیل گیلان، پدشخوارگر شاه، اسپهبد خراسان» را برای خود اختیار کرده بودند که بعدها به «فرشوادگرشاه» (نام قدیمی کوهستان طبرستان) تغییر کرد. 
 بعدها هم پس از آن که جنبش سرخ‌جامگان را به وجود آورده و علیه قیام کرد، از لقب «پتشخوارگرشاه» برای خود استفاده نمود.
{"title": "پتشخوارگر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%AA%D8%B4%D8%AE%D9%88%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1&oldid=35105599", "language": "fa"}