(اردو: )، همچنین به عنوان شناخته می‌شود، قانون عالی . پیش نویس این قانون توسط دولت ، با کمک کشور، در ۱۰ آوریل توسط تأیید شد و در ۱۴ اوت ۱۹۷۳ تصویب شد. 
 قانون اساسی پاکستان، قوانین موضوعه این کشور و فرهنگ و نظام سیاسی آن را راهنمایی می‌کند. این قانون (موجودیت فیزیکی و مرزهای آن)، مردم و حقوق اساسی آنها، قانون و دستورالعملهای قانون اساسی ایالتی و همچنین ساختار قانون اساسی و استقرار مؤسسات و نیروهای مسلح کشور را مشخص می‌کند. سه فصل اول قوانین، اختیارات و سه شاخه دولت را تعیین می‌کند: یک مقننه ؛ قوه مجریه ای که توسط به عنوان رئیس اجرایی اداره می‌شود و قوه قضائیه فدرال به ریاست . قانون اساسی رئیس‌جمهور پاکستان را به عنوان کشور تشریفاتی که وحدت دولت را نمایندگی می‌کند، تعیین می‌کند. شش ماده اول قانون اساسی پاکستان را به عنوان سیستم فدرال تشریح می‌کند و همچنین اسلام به عنوان رسمی این کشور تعین می‌شود. قانون اساسی همچنین مقررات مربوط به پیروی نظام حقوقی از احکام اسلامی را که در قرآن و سنت آمده‌است را الزامی می‌کند. 
 نمی‌تواند هیچ قانونی را تصویب کند که مخالف یا متناقض با قانون اساسی باشد، اما قانون اساسی ممکن است بر خلاف قانون اساسی‌های قبلی در سالهای ۱۹۵۶ و ۱۹۶۲ با اکثریت دو سوم در هر دو مجلس پارلمان اصلاح شود. این قانون با گذشت زمان اصلاح شده‌است و جدیدترین اقدامات برای ارتقاء سیاسی و اصلاحات به نتیجه رسیده‌است. اگرچه قانون اساسی فعلی از سال ۱۹۷۳ به اجرا درآمد، با این حال، پاکستان سالانه تصویب اولین قانون اساسی را در ۲۳ مارس را به عنوان روز جمهوری جشن می‌گیرد - وقتی اولین قانون اساسی در سال ۱۹۵۶ منتشر شد -.
{"title": "قانون اساسی پاکستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D8%B3%DB%8C_%D9%BE%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=31001360", "language": "fa"}