ملقب به و مُکَنّیٰ به پسر و برادر و بود. پس از مرگ رکن‌الدوله به دو فرزندش مؤیدالدوله و فخرالدوله رسید و بر طبق وصیت پدر او می‌بایست از برادر بزرگ خود عضدالدوله فرماندار فارس تبعیت کند و امارت او به نیابت برادر و تحت نظارت او باشد. مؤیدالدوله از همان آغاز تفوق و حمایت برادر بزرگتر را پذیرفت اما فخرالدوله زیر بار تحکم فرماندار فارس نرفت. قلمرو جبال هم بیشترش به مؤیدالدوله رسید. پس از شکست از برادرش مؤیدالدوله که به اشارت برادر بزرگتر به مقابله با او رفته بود به گریخت. 
 پس از مرگ زودهنگام برادرش، مؤیدالدوله، وزیر مقتدر مؤیدالدوله، او را از به فرا خواند. فخرالدوله در ری به سلطنت نشست و تقریباً تمام قلمرو پدر که نواحی ری، و را در بر می‌گرفت، تحت فرمانروایی او درآمد. وزارت هم به تعلق گرفت که فخرالدوله سلطنت خود را مدیون او بود.
 خلیفهٔ بغداد نیز به درخواست برای وی خلعت و فرمان فرستاد که در واقع با وصفی که او به سلطنت رسیده بود، به آن نیازی نداشت. اما این اقدام از جانب صمصام موجب دوستی برادرزاده و عمو گشت و موضع صمصام را در داخل خانواده تحکیم کرد.
 چند سال بعد در فترت بعد از مرگ ۳۷۹ قمری که صمصام نیز در زندان بود، فخرالدوله با عنوان بزرگ خاندان یا رفع اختلاف برادرزادگان به اندیشهٔ تسخیر بغداد افتاد. از لشکر به برد و از راه عزیمت بغداد کرد اما با مقاومت برادرزادهٔ دیگرش مواجه گشت و اندیشهٔ عزیمت را رها کرد و از آن پس همچنان به امارت بسنده کرد. 
 فخرالدوله در شعبان ۳۸۷ قمری در نزدیک ری وفات یافت و چون وفاتش با شورش دسته‌ای از سپاه مقارن افتاد، جنازهٔ او چند روز بر روی زمین ماند. هنگام مرگ ۴۶ سال داشت. امروزه در پای گورستانی سلطنتی از آل بویه وجود دارد که بقایای اندکی از برج آرامگاهی که مدتها گمان میرفت از آن فخرالدوله است، در آن باقی‌مانده است.
{"title": "فخرالدوله دیلمی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%AE%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%AF%D9%88%D9%84%D9%87_%D8%AF%DB%8C%D9%84%D9%85%DB%8C&oldid=34228899", "language": "fa"}