با اشتباه نشود. یا یا که به عوض آن ایرانی نیز شناخته می‌شوند و قبلاً به آن یا راست گفته می‌شد. یکی از دو جریان سیاسی اصلی در هستند. پس از سال ۱۳۷۸ و تا ۱۳۸۱ و ، جریان اصول‌گرایان از دل متولد شد. بخشی از بنیان‌گذاران این جریان از اعضای گروه ( و ) بوده‌اند. جناح اصول‌گرایان از زمان شکل‌گیری ، به‌عنوان جناح مقابل آن شناخته می‌شود. اصطلاح تندروهایی که برخی منابع غربی در زمینه سیاسی ایران از آن استفاده می‌کنند معمولاً به این جناح اشاره می‌کند، اگرچه اردوگاه اصلی اصولگرایان نیز شامل گرایش‌های میانه‌رو هم هست. 
 در ، اصول‌گرایان به طرفداران محافظه‌کار ، اشاره می‌کند و محافظت از اصول ایدئولوژیک روزهای نخست انقلاب اسلامی حمایت می‌کند. به گفته ، اصول‌گرایان جنبش اصلی جناح راست (محافظه‌کار) در ایران را تشکیل می‌دهند. آنها نسبت به رقبای و خود بیشتر مذهبی‌گرا هستند و با نهاد روحانیت مستقر در قم نزدیکترند. 
 اعلامیه ای که توسط آن‌ها صادر شده و به عنوان مانیفست اصول‌گرایان، بر وفاداری به و ، اطاعت از رهبر جمهوری اسلامی ایران و وفاداری به اصل متمرکز است.
 طبق یک نظرسنجی انجام شده توسط مرکز تحقیقات صدا و سیما در آذر ۱۳۹۹، ۱۷٫۷٪ از ایرانیان به اصول‌گرایان و در مقایسه، ۱۶٫۱٪ به تمایل پیدا کردند. 
 اصول‌گرایان در حال حاضر بر بیشتر نهادهای دولتی و اداری ایران از جمله ، ، و همچنین مؤسسات غیر مانند ، و تسلط دارند. 
 پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری هفتم در سال ۱۳۷۶ از نام برای نامیدن افراد و گروه‌های هوادار وی استفاده شد. اصلاح‌طلبان نیز برای طیف مخالف خود از واژه استفاده می‌کردند. همچنین برای اصلاح طلبان از اصطلاح غیررسمی نیز استفاده می‌شد. در واکنش به اصلاح‌طلبان، طیف مقابل به مرور از عبارت اصول‌گرایان برای توصیف خود استفاده کردند. در رویدادهای مرتبط با ، از جریان اصلاحات متولد شد و در مقابل اصول‌گرایان از عبارت برای اشاره به و استفاده می‌کردند.
 پس از ، اختلاف‌ها و چنددستگی‌ها در جریان اصول‌گرایی، شدت یافت و به مرور زمان، شدیدتر شد. تا جایی که این اختلاف‌ها در پایان دولت دوم به بیشترین میزان خود از زمان تشکیل جناح اصول‌گرا رسید. 
 در نیز اصولگرایان به رهبری از به عنوان کاندیدا حمایت نمودند ولیکن در این شکست خوردند.
 در نیز اصولگرایان به حمایت برآمدند که در این به عنوان مشغول به کار شد.
 در سال‌های پس از انقلاب اسلامی در تقابل و مقابله با طیف که حامی تغییر ساختارهای مذهبی موجود، از جمله دستگاه ، ، روحانیت و منطبق کردن و با ارزش‌های نوین مانند ، و بودند، جریان‌هایی نیز بودند که مایل به حفظ وضع موجود و مخالف تغییر در ساختارها و باورهای سنتی می‌باشند. هم‌اکنون واژه از طرف خود این افراد برای توصیف خط‌مشی فکری خود به کار می‌رود. اکثریت جریانات و دستگاه و طبقه روحانیت عمدتاً در مجموعه شناخته می‌شوند. طیف روشنفکران لیبرال، طیف را متهم به تفسیر خشونت‌آمیز و واپسگرایانه و انحرافی از دین می‌کنند. نیز طیف روشنفکران لیبرال را اهل مسامحه بر سر ارزش‌های مذهبی و معرفی می‌کنند. 
 بیانیه مشترکی که در سال ۲۰۱۰ توسط دو حزب اصلی سیاسی اصولگرا ( و ) منتشر شد، خلاصه‌ای از عناصر اساسی اصولگرایی است:
 
 اصول‌گرایان به‌طور کلی وضع موجود در سطح بین‌المللی را رد می‌کنند و معتقدند که ایران باید در رأس جنبشی باشد که انقلاب اسلامی را ترویج می‌کند. آنها ایالات متحده را تهدیدی علیه نظام و مانعی برای نفوذ ایران در منطقه می‌دانند. طرفین متعلق به این اردوگاه به‌طور کلی توسعه ظرفیت‌های بومی را در فناوری‌های اصلی (هسته‌ای، نظامی، هوافضا، دارویی و غیره) تقویت می‌کنند و بر این باورند که گرایش به سمت بازارهای بین‌المللی خطری برای نظام محسوب می‌شود.
 
 پس از پیروزی در ، گروه‌های اصول‌گرا بر این باور بودند که جبهه دوم خرداد از اصول انقلاب یعنی ، قانون اساسی، ، رهبری ، و رهبری دور شدند؛ بنابراین جریان سیاسی فوق در مقابل پیروان ، عنوان اصول‌گرایان را برای خود انتخاب کردند. مهمترین تشکل‌های اصول‌گرا در نام خود را گذاشتند و به‌شرح زیر هستند:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 این تشکل‌ها را بر اساس گرایش‌های سیاسی آن‌ها می‌توان به چهار دسته زیر تقسیم‌بندی نمود: 
 
 
 
 اصول‌گرایان نامی است که محافظه‌کاران پس از انتخابات دور اول شوراهای شهر بر خود نهادند.
 دبیرکل سابق معتقد است اصول‌گرایان سه طیف هستند: 
 
 
 در سال ۱۳۵۶ به تأکید و حمایت وی از نخستین هسته شکل گرفت و اساسنامه آن هم در سال ۱۳۵۷ تدوین شد. برنامه‌ریزی راهپیمایی‌ها، سخنرانی در مساجد، تهیهٔ شعارها و هماهنگی و سازماندهی مبارزات بر ضد عمدتاً برعهدهٔ بود. در آذر ۱۳۵۸ به توصیه بنیان‌گذار اساسنامهٔ جدیدی تنظیم شد. جامعه روحانیت مبارز با همکاری برخی روحانیون انقلابی همچون ، ، ، ، ، ، و بنیان نهاده شد.
 مؤتلفه اسلامی، که در دی ماه سال ۱۳۶۶، در هفتمین مجمع عمومی خود، به «حزب مؤتلفه اسلامی» تغییر نام داد.
 از چهره‌های مؤثر و مشهور حزب مؤتلفه اسلامی در گذشته، می‌توان از ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و نام برد. از میان چهره‌های سیاسی موجود نیز، می‌توان از ، ، ، توکلی بینا، کاظم انبارلویی، حسین انواری، و حسن صبوری نام برد. ارگان رسمی این حزب است.
 مقالهٔ اصلی: درگذشت در سال ۱۳۹۳ خورشیدی موجب شد که اصول‌گرایان با مشکلات گوناگونی برای کسب پیروزی در و که به‌طور هم‌زمان در ۷ اسفند ۱۳۹۴ برگزار شد، مواجه شوند. برای ایجاد انسجام در تشکیلات خود، اقدام به ایجاد ائتلافی تحت عنوان ، به رهبری و کردند. این ائتلاف از نظر اکثر احزاب اصول‌گرای وقت مورد تأیید قرار گرفت. در جناح رقیب، اتحاد میان ، ، و نوعی یکپارچگی را در اردوگاه و پدیدآورد. سرانجام اصول‌گرایان در در شهر تهران شکست سنگینی را متحمل شدند، به‌طوری‌که ، سر لیست ائتلاف بزرگ اصول‌گرایان و دیگر نامزدهای ائتلاف بزرگ اصول‌گرایان در شهر از راهیابی به مجلس دهم بازماندند.
{"title": "جناح اصول‌گرایان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AC%D9%86%D8%A7%D8%AD_%D8%A7%D8%B5%D9%88%D9%84%E2%80%8C%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86&oldid=35155871", "language": "fa"}