یکی از شهرهای در جنوب است که در قرار دارد.
 
 در شمال‌غربی در فاصله ۹۵ کیلومتری قرار دارد. این شهر با دارا بودن فضای وسیعی متراکم و خیابان‌های عموماً عاری از بدنه ساختمانی به عنوان یکی از نمونه‌های نادر و واقعی باغ‌شهر در سطح کشور است.
 اغلب اماکن شهر در میان نخلستان‌ها احداث شده به‌طوری‌که خیابان‌ها و دسترسی‌های شهر به مثابه شبکه‌های ارتباطی یک پارک بزرگ مورد استفاده اهالی شهر قرار دارد.
 برخورداری فین از شبکه جاده‌ای و ریلی و دارا بودن مجموعه‌ای از پتانسیل‌های گردشگری شامل جاذبه‌های طبیعی (آبشار، نقاط ارتفاعی، نخیلات و ...) جاذبه‌های تاریخی ( ، آسیاب و ...) و فضاهای انسان ساخت (مجموعه استخر، حمام‌ها و ...) باعث شده تا فین از سایر نقاط متمایز شود.
 فین تا سال ۱۳۰۸ه. ش زیرنظر ایالات فارس بوده و از آن به بعد به بندرعباس ملحق شد.
 بر اساس آخرین تقسیمات کشور روستای فین از سال ۱۳۷۶ به همراه سه روستای مارُم، گَرتُمْب و حسین‌آباد به عنوان شهر شناخته شده است.
 این شهر با ۲۴۶۲ نفر و مساحت ۲۹۴۰/۷۷۸ هکتار در شمال غربی و در ۵۱ و ۵۵ تا ۵۴ و ۵۵ طول شرقی و ۳۷ و ۲۷ و ۳۸ و ۲۷ عرض شمالی در فاصله ۹۵کیلومتری بندرعباس واقع شده است.
 
 آسیاب
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 جمعیت شهر فین طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۸۵، برابر با ۳۹۷۶ نفر بوده‌است. 
 اماکن موجود در فین و روستاهای اطراف آن نشان دهنده پیشینۀ تاریخی این شهر به زمان هخامنشیان است. هرچند تا به حال آتشکده ای در محدوده ی فین دیده نشده است اما در این مطلب که دین و آیین رسمی مردم آن روزگار زرتشت بوده است نباید شک کرد. زیرا مردم قبل از اسلام یا کاملا بی دین بودند و یا دین و آئینی که داشتند جز زرتشت نبوده است.در مصاحبه حضوری نگارنده با عبدالحمید ترابی و همچنین در کتاب "فین و مارم" چنین آماده است که؛ در تمام منطقه فین و مارم هرجا که شخم زده می شود آثاری از گور مردم قدیم که همه غیر اسلامی هستند، مشاهده می شود. در محدوده ملک حسن یداک و غلامحسین برموز در مارم سر یک کوه یا پائین تر از آن و در فین هم همینطور در محدوده معروف به گردن باریک اثر مورد علاقه محمود سالاری در کمرکش کوه نه چندان مرتفع که تپه بلندی است، چندی از دوستان من باب تفریح و یا کنجکاوی چند قبر را خاک برداری کرده بودند، گورگاه کاملا غیر اسلامی و دو عدد شیشه که البته آثار شیشه بود در بالا و پائین گور مشاهده می شد. در همین فین لردگوری وجود دارد که "گوُر" در اصطلاح محلی به اهالی هند گفته می شود. چون در این محدوده سابقه ندارد که گور از هندوستان آمده باشند، لذا مردم بعد از اسلام، غیر اسلامی های ساکن را گوربروزن (جوز) می خواندند و گاهی هم کلمه کانی به آنان اطلاق می شد (عبدالحمید ترابی، 1394؛ 48 و 49).
{"title": "فین (هرمزگان)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%DB%8C%D9%86_(%D9%87%D8%B1%D9%85%D8%B2%DA%AF%D8%A7%D9%86)&oldid=34699144", "language": "fa"}