در اندیشهٔ کسانی هستند که اگر قرار باشد او تحقق پذیرد می‌بایست قدرت را در دست بگیرند.
 افلاطون در رسالهٔ پس از شرح جامعهٔ آرمانی مد نظر خود و معایب جوامع کنونی به این پرسش می‌رسد که آیا جامعه‌ای دستکم نزدیک به جامعهٔ ترسیم شده قابلیت پیاده شدن را دارد؟ و اگر پاسخ مثبت است چگونه؟ در پاسخ به این پرسش افلاطون از دهان چنین پاسخ می‌دهد:
 اما در نگاه افلاطون کیست؟ در یک کلام فیلسوف عاشق معرفت است و عاشق تمام معشوق را دوست دارد. فیلسوف توانایی این را دارد که ماهیت و حقیقت اصلی و فسادناپذیر اشیاء یعنی مثال (یا ایده) آن‌ها را با تعقل بنگرد. و این در برابر دیگر کسان است که تنها توانایی درک چیزهای کثیر را دارند. برای نمونه فرد عادی از زیبایی تنها رنگ‌ها و صداها را ادراک می‌کند که دستخوش کون و فساد هستند اما فیلسوف می‌تواند در سایهٔ تعقل به مثال زیبایی دست یابد.
بنابراین تنها فیلسوفان هستند که می‌توانند جامعهٔ مثالی و آرمانی را درک کنند و آن را پیاده نمایند. افلاطون برای حکومت داری ناخدای کشتی را مثال می‌زند که برای ادارهٔ کشتی نیاز به ویژگی‌های ذاتی و تربیت به خصوص دارد و هر کسی را توان ادارهٔ کشتی نیست.
 افلاطون یکی از سرسخت‌ترین دشمنان حکومت بود و این دشمنی را پنهان نمی‌کرد. در کتاب به شدت به نقد اندیشهٔ سیاسی افلاطون پرداخته است و او را به « » و « » متهم کرد. در نقد دیدگاه افلاطون می‌توان اظهار داشت قیاس حکومت داری با ناخداگری یا پزشکی قیاسی مع‌الفارق است چراکه حکومت داری یک تخصص یا شغل نیست. از آن گذشته اگر هم حکومت داری را تخصص فرض کنیم دلیلی در دست نیست که بتوان به حاکمان قدرت مطلقه واگذار کرد.
{"title": "شهریاران فیلسوف", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D9%81%DB%8C%D9%84%D8%B3%D9%88%D9%81&oldid=28507275", "language": "fa"}