، یکی از سه نگره (فرضیه) مشهور توفان و فوران تاریخ دریای سیاه است، که یکی از دو سناریوی احتمالی دربارهٔ دلیل بالا آمدن پر آشوب و توفانی سطح آب دریای سیاه در اواخر دورهٔ کواترنری ست. 
 در سال ۱۹۹۷ والترپیتمن، ویلیام رایان و همکارانشان برای نخستین بار نگرهٔ فوران آب دریای سیاه را منتشر کردند. برپایهٔ مطالعات آنها ریزش ویرانگر آب دریای در ۷۲۰۰ سال پیش از زمان انتشار نگره پیش آمده‌است. پیش از آن زمان آبهای حاصل از ذوب شدن یخچال‌ها میزان آب دریای سیاه و را بالا برده باعث فوران و سرریز آب به شده‌است. با پس نشستن یخچال‌ها آب برخی رودخانه‌ها به دریای سیاه ریخته‌است. ذوب شدن یخچال‌ها و بالا رفتن سطح آب دریاهای آزاد مانند دریای مدیترانه دلیل شکسته شدن سد سنگی بزرگ و فوران آب در دریای سیاه شده‌است. این فوران کرانه‌های شمالی و غربی دریای سیاه را ۱۵۵ هزار گسترش داده‌است، بر پایهٔ مطالعات دانشمندان میزان آبی که وارد دریای سیاه شده روزانه چیزی در حدود چهل میلیون متر مکعب یا ۲۰۰ برابر آبشار بوده‌است. درهٔ بسفر برای کم و بیش سیصد روز در حال غریدن و جابجا کردن آب بوده‌است.
 نگرهٔ دیگری نیز درسالهای ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ دربارهٔ توفان ویرانگر اواخر دورهٔ کواترنری و فوران آب دریای سیاه منتشر شده‌است.
 نگرهٔ دیگری نیز دربارهٔ فوران و سیلاب‌های تدریجی و بلند مدت دربای سیاه در بین دانشمندان زمین‌شناس در جریان است.
{"title": "فرضیه سیل دریای سیاه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%B6%DB%8C%D9%87_%D8%B3%DB%8C%D9%84_%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C_%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%87&oldid=34532239", "language": "fa"}