نخستین و یکی از مطرح‌ترین جُنگ‌های هنری-ادبی دههٔ سی الی پنجاه ایران بود. شمارهٔ اول در فروردین سال ۱۳۳۳ منتشر شد و مسؤول و مدیر آن بود. از پنج دوره (۱۳۳۳–۱۳۵۳)، پنجاه شماره، و با انقطاع منتشر شد. 
 که به‌صورت گاهنامه منتشر می‌شد از نشریات متین آن سال‌ها بود ، در شماره‌های نخستین عمدتاً به مباحث - می‌پرداخت و عنایت چندانی به ، به‌ویژه نداشت. بعدها، از نیمهٔ دوم دههٔ سی است که به هنر روی آورد. 
 در سال ۱۳۳۳ شروع به کار کرد. در این دوره - جُنگ وفاداران به آرمان‌های انقلابی - تحت مدیریت بود نیز آغاز به کار و شروع به نصیحت نومید می‌کند. نیز که نخستین نشریهٔ جدی و عمیق پس از بود در این دوره با همراه است. به توصیه می‌کند که دست از ابتذال بشویند و همچون گذشته زندگی سالم در پیش گیرند. آنها بدبینی و اعتیاد و سرگشتگی را نتیجهٔ دانسته و بهترین را شاعرانی می‌دانند که از این انحراف دور مانده و هنوز با امیدواری سخن می‌گویند. 
 در فهرست مطالب شمارهٔ اول (سال اول، فروردین ۱۳۳۳) مطالب ذیل را می‌بینیم: 
 بودن یا نبودن، مسئله این است (سرمقاله)؛ کار ما «از نهفته» شعری از ؛ ملی‌شدن صنایع نفت مکزیک، ؛ پنجره‌های کور، ؛ یک غزل از ؛ ، شعری از ؛ ؛ مکتب‌دار، ؛ ، و اسمعیلیه ( )، ؛ شمه‌ای از سرگذشت فلسفه، ترجمهٔ ؛ نوروز-روز نو، ؛ غم این خفتهٔ چند، شعری از ؛ مکتب موسیقی ایران و ، ؛ ؛ ذخیرهٔ بزرگ (بحث سیاسی-اقتصادی)؛ هنر جدید در و ، ؛ ، ؛ انتقاد کتاب، پاک. 
 در بخش‌هایی از سرمقالهٔ نخستین شمارهٔ (که نشانگر دیدگاه و سیاسی و اقتصادی نخستین نشریهٔ فرهنگی پس از بود) آمده‌است: 
 آخرین شمارهٔ دورهٔ نخست این نشریه (شمارهٔ ۵) در مرداد سال ۱۳۳۳ منتشر شد و طی این مدت بیش از هر شاعری از ، شاعر مجموعهٔ «رقص بر ساحل» شعر چاپ کرد. 
 دیگر شاعران دورهٔ اول نشریهٔ : ، ، ، ، و بودند. 
 در سال ۱۳۳۴ مجلهٔ پس از ده ماه تعطیلی، مجدداً در خرداد ماه تجدید انتشار یافت. نخستین شمارهٔ دورهٔ دوم (شمارهٔ ۶) پس از ده ماه تعطیل و توقف، در خرداد ۱۳۳۴ منتشر شد. در سرمقالهٔ این شماره تحت نام «راه آیندهٔ ما» می‌خوانیم: 
 فعالیت از دورهٔ دوم به بعد در حوزهٔ بیشتر می‌شود؛ اگرچه هنوز نیروی تعیین‌کننده‌ای در نیست. 
 دورهٔ سوم که از شهریور ۱۳۳۷ منتشر شد و تا فروردین ۱۳۳۹ ادامه یافت، به لحاظ ادب و هنر نو، پربارتر از دوره‌های پیشین بود؛ اگرچه از هنرمندان ایرانی کمتر اثری در آن چاپ می‌شد. 
 در سرمقالهٔ نخستین شمارهٔ دورهٔ سوم ، در علت عدم انتشار مرتب مجله می‌خوانیم که: 
 مطالب مرتبط با در دورهٔ سوم ، ترجمهٔ شعری از « » با نام «بر کوهستان‌های بلند»؛ ترجمهٔ موزون شعر بسیار مشهور «سفر» ؛ و بحث دامنه‌دار «انحطاط هنری» بود. 
 شعر «سفر» را ترجمه کرده بود. (۲:۴۶۷) این ترجمهٔ موزون و مقفا سرمشق بسیاری از شاعران آن روز ایران قرار گرفت. 
 تا شمارهٔ پنجم دورهٔ سوم مطالب چشمگیری پیرامون دیده نمی‌شود. در شمارهٔ پنجم، سرمقاله‌ای احساساتی-امریه‌ای، همچون مقالات ، تحت عنوان «انحطاط هنری» علیه و (دو سبک مسلط دههٔ سی) چاپ می‌شود که بعداً و دیگرانی آن را پی می‌گیرند. 
 در بخش‌هایی از این مقاله - که نشانگر وضع عمومی روحیهٔ جامعه و هنرمندان و وضع نقد در ایران است - می‌خوانیم: 
 پس از درگذشت فقط جُنگ (دورهٔ سوم، شمارهٔ نهم، فروردین ۱۳۳۹) بود که شماره‌ای را به او اختصاص داد؛ دیگران به خبری اکتفا کردند. فهرست مطالب به قرار ذیل بود:
 سرمقاله؛ شمع سوخته (یادداشتی مرثیه‌وار از خواهر - )؛ مفاوضهٔ مولانا عقیل و جناب آلامد دربارهٔ خنیاگر کوهستان، محرّر و محشّی؛ ؛ آن تک که بر همه اولی است، نبود (شعر) ؛ دو نامه از ؛ مرحوم نیما یوشیج چه‌کاره بود؟ از ؛ عروسک کوکی (شعر)، ؛ چهار شعر از ؛ نیما پیر ما (شعر) ؛ عصیان مقدس نیما، ؛ فصولی پراکنده دربارهٔ این‌که نیما مردی بود مردستان، ؛ کلمه‌ای چند دربارهٔ نیما، . 
 چهارمین دورهٔ در سال ۱۳۳۹ (مهرودی) منتشر شد. در این دوره جز چاپ چند شعر از و و و نقدواره‌ای بر ، چندان به نپرداخت. 
 در سال ۱۳۴۰ در شمارهٔ آبان ماه ویژه‌نامه‌ای برای منتشر می‌کند که البته با پاسخ‌های تقریباً پر می‌شود. 
 در اویل دههٔ چهل همراه با در دورهٔ پنجم مجلهٔ اندیشه و هنر مشغول کار شد و در طی سال‌های ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۷ سرپرستی بخش ادبیات و هنرهای این مجله را به عهده گرفت. وی این نشریه را تبدیل به مجالی برای تجربهٔ و نوجویی در داستان‌نویسی معاصر ایرانی کرد و کوشید معیارهای جدید غرب را در بررسی داستان‌نویسی ایران به کار گیرد. 
 از سه شماره در سال ۱۳۴۱ منتشر می‌شود: اردی‌بهشت، شهریور، دی. 
 شمارهٔ اردی‌بهشت مطلبی از دارد با نام «تحول صوری شعر فارسی»؛ با همان نثر و نظر، و شمارهٔ شهریور، مقاله‌ای از دارد به نام «نقطهٔ تحول» که به‌نوعی تحول شعر را از تا بررسی کرده‌است. این مقاله نکتهٔ تازه‌ای نسبت به مقالات پیشین نداشت. 
 در سال ۱۳۴۲ از دو شماره - ۷ و ۸ - در تیر و مهر ۱۳۴۲، و یک شماره در بهمن ماه منتشر شد. اگرچه شمارهٔ هشتم (مهر ۴۲) ، یکسر دربارهٔ هنر و شاعری است ولی بحثی دربارهٔ ندارد؛ همچنان‌که آن دو شمارهٔ دیگر. 
 که از اولین نشریات هنری-اجتماعی ترقی‌خواه پس از بود و به علل مختلف به‌طور نامرتب منتشر می‌شد، پس از ویژه‌نامه‌ای که برای انتشار داده بود، شمارهٔ دوم دورهٔ جدیدش (دورهٔ پنجم) را به اختصاص می‌دهد. 
 در این شماره، بعد از یادداشتی از سردبیر، تحت نام «شاعر این روزگار» و دو شعر از زیباترین اشعار - «سرود پنجم» و «آیدا در آینه» می‌خوانیم: 
 حرف‌هایی از ؛ بحثی با ؛ شاعری [مقاله‌ای از ]؛ حاشیه‌ای بر شعر معاصر [مقاله‌ای از ]؛ شعر عاشقانهٔ (از و )؛ جست‌وجو در معنی اشعار (از )؛ نگرانی شاعر به پیرامونش (از )؛ قالب شعر (از ( ))؛ اشارتی چند بر سرود پنجم (از م. ی) نامه‌ای از ؛ یادداشت‌هایی دربارهٔ ادبیات و هنر امروز ایران - الف: شعر) (از و )؛ کتاب‌گُزاری (از ح. لیچ‌ئیم - و )؛ نقاشی (از )؛ تئاتر، سینما (از ). 
 مقالات این شمارهٔ تماماً قابل توجه و خواندنی است، ولی جالب‌ترین مطلب از شخص است با نام «حاشیه‌ای بر شعر معاصر» که راجع به شعر سپید - که خود از پیشگامان و یگانه تثبیت‌کنندهٔ آن بوده‌است -. او در بخشی از مقاله (که پیشتر در سال ۱۳۳۹ در چاپ شده بود با لحنی که به نظر می‌رسد سخنانش بیشتر از سر خستگی کلنجار رفتن با مخالفین بوده باشد) سخن می‌گوید. 
 بعد از دورهٔ پنجم که دیگر در آن نبود، این نشریه دیگر وزن سابق را نداشت و افول کرد تا در سال ۱۳۵۳ توقیف شد. تنها در سال سال ۱۳۵۹ یک شماره از آن بیرون آمد. 
 از سال ۱۳۸۸ دوباره نشریه با مسئولیت ، مدیر مسؤول اولیه و با شکل و شمایل دیگر منتشر شده‌است.
{"title": "اندیشه و هنر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D9%86%D8%AF%DB%8C%D8%B4%D9%87_%D9%88_%D9%87%D9%86%D8%B1&oldid=30377352", "language": "fa"}