(به : ) شامل مشارکت‌کنندگان در مباحث و سیاسی با فیلسوفان مرتبط هست. لیبرالیسم به عنوان یک مشخصاً در اواخر سده هجدهم نامگذاری شده و به عنوان جنبشی به سمت خودگردانی و دور شدن از آغاز شد که شامل ایده‌های تعیین سرنوشت، اولویت و در برابر و به عنوان واحدهای اساسی ، و بود.
 ویژگی‌های لیبرالیسم:
 ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ...
 از زمانی لیبرالیسم گسترش یافت که طیف گسترده‌ای از رویکردهای آمریکایی را دربرگرفت: ، ، ، ، و اهل . برخی از این افراد پیش از گرایش به از آن دور بودند و برخی دیگر طرفدار دیگری بودند. دیدگاه‌های مختلفی در مورد محتویات لیبرالیسم وجود دارد.
 برخی از لیبرال‌ها احساس می‌کنند برخی از نظریه‌پردازان فهرست حاضر لیبرال واقعی نیستند. فهرست موجود، پیشنهادی است تا جامع و مانع شود.
 نظریه‌پردازانی که عمده ایده‌هایشان برای یک کشور خاص بود، باید در بخش آن کشور فهرست شوند. نکته دیگر اینکه، عموماً فقط اندیشمندان فهرست می‌شوند و سیاستمدارانی در فهرست قرار گرفته‌اند که در کنار فعالیت سیاسی، سهم چشمگیری نیز در گسترش نظریه لیبرال داشته‌اند.
 
 ( ، ۳۸۴–۳۲۲ پ. م) در میان نظریه‌پردازان سیاسی به سبب کتاب مهم « » مورد احترام است. او از طریق مشاهده‌هایش در مورد اشکال مختلف حکومت و ماهیت انسان، کمک‌های ارزشمندی به پیدایش نظریه لیبرال کرد. ارسطو با این ایده شروع می‌کند که بهترین دولت آنست که فعالیت کند تا زندگی مردم « » شود. ارسطو شش شکل حکومت را در نظر می‌گیرد: ، (اشرافیت) و از یک طرف به عنوان اشکال «مناسب» و ، و به عنوان اشکال «نامناسب» حکومت. ارسطو، مونارشی را بخاطر؟ شهروندان، الیگارشی را بخاطر گرایش بیش از حد به سود، استبداد را بخاطر عمل برخلاف میل مردم، دموکراسی را بخاطر خدمت به فقرا رد می‌کند. او اریستوکراسی (که امروزه، نامیده می‌شود) را به عنوان حکومت ایده‌آل ولی در نهایت غیرممکن می‌داند. ارسطو سرانجام به نتیجه سیاست ترکیبی بین دموکراسی با الیگارشی می‌رسد، جایی که اکثریت می‌توانند رأی دهند ولی فرمانداران از میان ثروتمندان با انتخاب می‌شوند را بهترین سازش بین و می‌داند.
 علاوه بر این، ارسطو از حمایت جدی داشت. او استدلال مبنی بر برای جامعه را رد کرد که در آن خانواده و دارایی مشترک هستند: ارسطو این بحث را مطرح می‌کند که وقتی فرزند یا زمین شخصی به حق متعلق به خود اوست، تلاش بسیار بیشتری برای پرورش آن کالا به کار می‌گیرد تا بهبود نهایی جامعه انجام شود. او به قبایل زمان خود اشاره می‌کند که در آنها دارایی مشترک بود و تنبل‌ترین آنها همیشه مقادیر زیادی غذا را می‌بردند که توسط سخت‌کوش‌ترین افراد پرورش یافته‌اند.
 فیلسوف و نویسنده بود که بنیانگذار به‌شمار می‌آید.
 همچنین ببینید: ( ، ۱۴۶۹–۱۵۲۷)، که بیشتر به خاطر « » بنیانگذار فلسفه سیاسی بود. از حکومت ، ارتش شهروندان، حفاظت از دارایی شخصی، و کاهش مخارج دولت برای آزادی‌های یک حمایت کرد. او به‌طور گسترده در مورد نیاز به ابتکار فردی - - به عنوان یک ویژگی اساسی دولت با ثبات نوشت. وی استدلال می‌کرد خیر اصلی است که دولت باید از آن محافظت کند و «افراد خوب» قوانین خوبی وضع می‌کنند در حالی که افرادی که فضیلت خود را از دست داده‌اند، به سختی می‌توانند آزادی‌های خود را حفظ کنند. در کتاب «گفتارهایی دربارهٔ لیوی›، را به عنوان ایده اصلی ترسیم کرد و را بر ترجیح داد.
 با این حال، نظر ماکیاولی با تفکر لیبرال واقعی تفاوت‌هایی دارد زیرا او تا آخر به مزایای حکومت شاهزاده توجه داشت. وی بیان می‌کند رهبران جمهوری‌خواه اگر می‌خواهند یک جمهوری را اصلاح کنند، باید «به تنهایی» عمل کنند و مثالی از ارائه می‌کند که برادر و هم فرمانروای خود را کشت تا شهری بزرگ بسازد. جمهوری‌ها در صورت لزوم برای حفظ ساختار حکومت باید به اقدامات خودسرانه و خشونت‌آمیز اقدام کنند زیرا ماکیاولی می‌گوید باید افکار عدالت‌گرا و انصاف‌گرا را نادیده بگیرند. 
 لیبرال‌های ضد دولت‌گرا، بی‌اعتمادی ماکیاولی را پیام اصلی او می‌دانند و وی را با این سفارش یاد می‌کنند: برای داشتن یک دولت قوی تحت رهبری قوی، باید از هر ابزاری برای تثبیت موقعیت خود استفاده کرد در حالی که ، و انتخاب‌های داوطلبانه است.
 ( ، ۱۴۶۶–۱۵۳۶) مدافع ، منتقد علایق ریشه‌دار، غیرعقلانی و خرافات بود. جوامع اراسموسیایی در سراسر تا حدی در واکنش به آشفتگی شکل گرفتند. در ، (۱۵۲۴)، او اغراق در مورد محدودیت‌های آشکار آزادی انسان را تحلیل می‌کند.
 ( ، ۱۵۳۰–۱۵۶۳) نویسنده، قاضی و نظریه‌پرداز سیاسی فرانسوی بود. به گفته اتین، مسئله اصلی فلسفه سیاسی این بود که چگونه مردم اراده را می‌پذیرند.
 ( ۱۵۸۳–۱۶۴۵)
 ( ، ۱۵۸۸–۱۶۷۹) این نظریه را مطرح کرد: حکومت نتیجه اعمال فردی و صفات انسانی است و انگیزه آن در درجه اول «منافع» است. اصطلاحی که در بسط نظریه لیبرال در مورد دولت و بسیار مهم خواهد بود زیرا اساس این ایده است که افراد می‌توانند خودگردان و خود تنظیم شوند. اثر او از این دیدگاه حمایت نمی‌کرد ولی در عوض تنها یک دولت قوی می‌توانست از علاقه کنترل نشده جلوگیری کند: با این حال، موضع پروتو لیبرالی را در استدلال برای «حق طبیعت»، حق دفاع از خود، حتی در برابر دولت، ارتقا داد. اگرچه موضع ایدئولوژیک وی قابل بحث است ولی آثارش بر لاک، همیلتون، جفرسون، مدیسون و بسیاری از لیبرال‌های دیگر تأثیر گذاشت. ، هابز را به عنوان «پدر لیبرالیسم» معرفی کرده‌است. 
 ( ، ۱۶۳۲–۱۶۷۷) در و در پرتو اندیشه لیبرالی از ارزش و نیز اشکال دفاع می‌کند. در اولین کتاب ذکر شده، اسپینوزا انتقاد اولیه از عدم تحمل مذهبی و دفاع از را بیان می‌کند. اسپینوزا به دقیقی باورمند بود که مطلقاً هر چیزی که اتفاق می‌افتد از طریق عملیات رخ می‌دهد. از نظر او، حتی رفتار انسان نیز کاملاً تعیین شده‌است، آزادی آنست که توانایی ما برای دانستن مصمم بودن و درک اینکه چرا همان‌طور است که انجام می‌دهیم عمل می‌کنیم؛ بنابراین آزادی امکان «نه» گفتن به آنچه برای ما می‌افتد نیست بلکه امکان «بله» گفتن و درک کامل این است که چرا همه چیز باید لزوماً به این شکل اتفاق بیفتد.
 ( ، ۱۶۳۲–۱۷۰۴) که یک « با » و - انسان، ، و ( ) و همچنین در مورد ، همان‌طور که در «نامه ای در مورد مدارا» و دو رساله حکومت ـ تأثیر شگرفی در توسعه داشت. نظریه مالکیت را توسعه داد که بر اعمال افراد تکیه دارد نه بر تبار یا اشراف.
 ( ، ۱۶۶۲–۱۷۲۳) به همراه در کتاب «نامه‌های کاتو» نویسنده مشترکی بود. این مقالات روزنامه و اصول پیشرفته و را محکوم می‌کردند و ابزار اصلی برای گسترش بودند که توسط توسعه داده شده بود.
 ( ، ۱۶۸۹–۱۷۵۵) منتسکیو در کتاب « » به در دولت و جامعه پرداخت. در دولت، مونتسکیو تقسیم به قوه‌های استاندارد فعلی قانون‌گذاری، قضایی و اجرایی را تشویق کرد. در جامعه، او یک سازمان طبیعی به صورت ، و را درک کرد که دومی نقش واسطه را ایفا می‌کرد. «من برای سانسور چیزی که در کشوری وجود ندارد نمی‌نویسم.» مونتسکیو در «قوانین» خودداری کرد. با این حال، او توجه ویژه‌ای به آنچه که به نظر او نمونه مثبت در بود، داشت که علیرغم تکامل آن به سوی ادغام قدرت‌ها، قدرت پادشاه را تعدیل و را بر اساس خطوط طبقاتی تقسیم کرده بود. کار مونتسکیو تأثیری اساسی بر انقلابیون و گذاشت. در قضا، کمترین عنصر لیبرال اندیشه او - امتیاز او از اشراف - توسط هر دو انقلاب تکذیب شد. سیستم مونتسکیو در آمریکا، کشوری بدون اشراف، به ثمر نشست. در فرانسه، مانورهای سیاسی توسط اشراف منجر به تشکیل شورش عمومی و مردمی در سال ۱۷۸۹ شد. 
 ( ، ۱۶۹۱؟ –۱۷۵۰) به همراه در کتاب «نامه‌های کاتو» نویسنده مشترکی بود. این مقالات روزنامه و اصول پیشرفته و را محکوم می‌کردند و ابزار اصلی برای گسترش بودند که توسط توسعه داده شده بود.
 ( ، ۱۶۹۴–۱۷۷۴)
 (فرانسوا-ماری آروئه) ( ، ۱۶۹۴–۱۷۷۸)
 ( ، ۱۷۱۲–۱۷۷۸) فیلسوف، نویسنده، روشنفکر، نظریه‌پرداز، آهنگساز
 ( ، ۱۷۱۳–۱۷۸۴)
 ( ، ۱۷۱۷–۱۷۸۳)
 ( ، ۱۷۲۳–۱۷۹۱)
 ( (در آن زمان بخشی از قلمرو )، ۱۷۲۹–۱۸۰۳)
کتاب او «دن ملی وینستن» (انگلیسی: «بهره ملی») تقریباً همان ایده‌هایی را مطرح کرد که در کتاب « »، یک دهه پیشتر، از جمله پایه‌های و و (تقریباً) « » مطرح کرده بود. وی خواستار آزادی کامل اقتصادی و فردی، از جمله آزادی مذهب (اگرچه کشیش بود)، حقوق کارگران برای حرکت آزادانه و انتخاب حرفه و کارفرمایان، و تجارت و لغو کلیه امتیازات و کنترل قیمت و دستمزد بود.
 او همچنین عضو مجلس چهار ایالت سوئد بود و سه بار به عنوان نماینده روحانیون در بخش‌های شمالی و غربی فنلاند انتخاب شد. در اولین جلسه پارلمانی، ۱۷۶۵–۱۷۶۶، به عنوان عضوی از کمیته فرعی که قانون اساسی معروف سوئد در مورد آزادی چاپ را نوشت، بسیار موفق بود ، از ۱۷۶۶. در این قانون چیدنیوس آزادی مطبوعات و لغو [سانسور] سیاسی را با دسترسی آزاد شهروندان به اکثر اسناد دولتی ترکیب کرد. نظام لیبرال کیودنیوس، که در آن شفافیت آزادی مطبوعات را تقویت می‌کند و حق همه برای چاپ اسناد عمومی شفافیت را تقویت می‌کند، از آن زمان به استثنای سال‌های استبداد سلطنتی ۱۷۷۲–۱۸۰۹، یک اصل اساسی قانون اساسی در سوئد بوده‌است. مدل کیودنیوس برای آزادی مطبوعات و آزادی اطلاعات در قانون اساسی سوئد ۱۸۰۹ بازسازی و تقویت شد. اکنون پایه و اساس زمان حال است سال ۱۹۴۹ که یکی از قوانین اساسی سوئد است.
 اصل دسترسی آزاد به اسناد عمومی که در قانون کیودنیوس ۱۷۶۶ سرچشمه گرفته بود و بدون حمایت قانون اساسی قوی از مدل مطبوعات آزاد سوئد، در دهه‌های اخیر از سوئد به بسیاری از کشورها. به این ترتیب آندرس چیدنیوس به یکی از متفکران لیبرال قدیمی تبدیل شده‌است که بیشترین تأثیر عملی را بر سیاست و مدیریت عمومی جوامع مدرن غربی دارد.
 نسخه‌ای از آثار کامل آندرس کیودنیوس به زبان‌های فنلاندی، سوئدی و انگلیسی توسط بنیاد کیودنیوس در فنلاند در دست آماده‌سازی است.
 ( ، ۱۷۲۳–۱۷۹۰)، که اغلب به عنوان بنیانگذار شناخته می‌شود، یک شخصیت کلیدی در تدوین و پیشبرد دکترین اقتصادی و بود. آدام اسمیت در کتاب این ایده کلیدی را بیان کرد که اگر اقتصاد اساساً به حال خود رها شود، منابع محدود و نادر در نهایت از طریق افرادی که صرفاً در آنها عمل می‌کنند به کارآمدترین شکل استفاده خواهند شد. از مفهوم توسط اقتصاددانان بعدی با عنوان بازار سخن گفته شده‌است.
 اسمیت همچنین و شخصی، از جمله ممنوعیت را ارتقا داد که امروزه تا حدی اساس ایدئولوژی لیبرال را تشکیل می‌دهد. او همچنین با مخالف بود که امروزه «شرکت» نامیده می‌شود زیرا او نظارت بر بازار آزاد را بر اجتماع آزاد افراد اخلاقی پیش‌بینی می‌کرد.
 ( ، ۱۷۲۴–۱۸۰۴)
 (فرانسه، ۱۷۲۷–۱۷۸۱)
 ( / ، ۱۷۳۳–۱۸۰۴)
 ( ، ۱۷۳۵–۱۸۰۹)
 ( ، ۱۷۳۶–۱۷۹۹)
 ( / ، ۱۷۳۷–۱۸۰۹)
 ( ، ۱۷۴۳–۱۸۲۶) سومین و نویسنده بود. او همچنین و را نوشت. او مدافع حقوق مسلم فردی و جدایی کلیسا از دولت بود. ایده‌های او در بسیاری از انقلاب‌های لیبرال دیگر در سراسر جهان، از جمله (اوایل) تکرار شد.
 ( ، ۱۷۴۳–۱۷۹۴)
 ( ، ۱۷۴۸–۱۸۳۲)
یکی از مدافعان اولیه ، و حقوق زنان. او شاگردان زیادی در سرتاسر جهان داشت، از جمله و چندین رهبر سیاسی. بنتام خواستار و فردی بود، از جمله جدایی دولت از کلیسا، آزادی بیان، حقوق کاملاً برابر برای زنان، پایان بردگی و استعمار، دموکراسی یکنواخت، لغو تنبیه بدنی، همچنین روی کودکان، حق طلاق، قیمت‌های رایگان، تجارت آزاد و بدون محدودیت در بهره. بنتام نبود: او از مالیات بر ارث حمایت کرد، محدودیت در قدرت انحصاری، حقوق بازنشستگی و سایر تأمین اجتماعی، ولی خواستار احتیاط و بررسی دقیق در هر گونه مداخله دولتی شد.
 ( ، ۱۷۴۸–۱۸۳۶) نقش مهمی در سال‌های آغازین داشت، تهیه پیش‌نویس ، بسط نظریه ، و به‌طور ضمنی در و اشاره کرده‌است.
 ( ، ۱۷۴۹–۱۸۰۶) عضو و که بیشتر دوران حرفه‌ای را در گذراند. او با هر نوع استبداد یا تهدید آن مخالفت کرد. به همین دلیل وی از منتقدان سرسخت بود که او را یک ظالم مشتاق می‌دانست. او و حامی وطن‌پرستان آمریکایی و بود. او به قوانین دوران جنگ (۲۸ مه ۱۷۵۹–۲۳ ژانویه ۱۸۰۶) نخست‌وزیر بریتانیا حمله کرد و از آزادی و رادیکال‌های سیاسی دفاع کرد. پس از مرگ پیت، فاکس برای مدت کوتاهی به عنوان وزیر خارجه در « » خدمت کرد.
 (۱۷۵۴–۱۸۳۶)
 (لهستان-لیتوانی، ۱۷۵۵–۱۸۲۶) کشیش، فیلسوف، زمین‌شناس، نویسنده، شاعر، مترجم و دولتمرد کاتولیک بود. فیزیوکرات، مونیست، پان اسلاویست (پس از ۱۸۱۵) و مدافع ، او از اصلاحات بسیاری در لهستان حمایت کرد. او به‌ویژه به‌خاطر نوشته‌های سیاسی‌اش در جریان «سجم بزرگ (چهارساله)» (۱۷۸۸–۱۷۹۲) و حمایتش از قانون اساسی ۳ مه ۱۷۹۱ به یاد می‌آید.
 (فرانسه، ۱۷۶۶–۱۸۱۷)
 ( ، ۱۷۶۷–۱۸۳۰) برخی او را یکی از پدران لیبرالیسم مدرن می‌دانند. وی ابتدا در جریان جمهوری‌خواه بود ولی را به عنوان نمونه‌ای از کاملاً رد کرد. 
 (فرانسه، ۱۷۶۷–۱۸۳۲)
 (آلمان، ۱۷۶۷–۱۸۳۵)
 ( - ۱۷۷۰–۱۸۶۷) یک دولتمرد و سیاستمدار بین‌المللی بود. او به عنوان وزیر خارجه تزار روسیه شروع کرد و یک ائتلاف ضد ناپلئون ایجاد کرد. او رهبر دولت لهستان در تبعید و دشمن شد. او در تبعید از فعالان مسئله لهستان در سراسر بود و استقلال اولیه را تحریک کرد.
 ( ، ۱۷۷۲–۱۸۲۳)
 ( ، ۱۷۷۳–۱۸۳۶) پدر 
 (سوئیس، ۱۷۹۷–۱۸۶۹)
 (فرانسه، ۱۸۰۱–۱۸۵۰)
کلود فردریک باستیا نظریه‌پرداز لیبرال کلاسیک فرانسوی، اقتصاددان سیاسی و عضو مجمع فرانسه بود.
 ( ، ۱۸۰۱–۱۸۷۳)
 رفاعة طهطاوی (همچنین تهطاوی نوشته می‌شود) نویسنده، معلم، مترجم، روشنفکر و یکی از اقتباس‌کنندگان اولیه بود. در سال ۱۸۳۱، طهطاوی بخشی از تلاش‌های سراسری برای نوسازی زیرساخت‌ها و آموزش مصر بود. سه جلد از مجلدات منتشر شده او آثار سیاسی و اخلاقی بود. آنها مخاطبان مصری او را با عقاید مانند اقتدار و حقوق سیاسی و آزادی آشنا کردند. ایده‌هایش در این مورد بود که جامعه متمدن مدرن باید چگونه باشد و چه چیزی مصر متمدن یا را تشکیل می‌دهد و این ایده‌هایش که منافع عمومی و خیر عمومی چیست؟ کار طهطاوی اولین تلاش در رنسانس مصری ( ) بود که در سال‌های ۱۸۶۰–۱۹۴۰ شکوفا شد. 
 ( ، ۱۷۹۸–۱۸۷۲) و نظریه‌پرداز اصلی لیبرالیسم هلندی در سده نوزدهم بود که جایگزینی دموکراتیک‌تر برای یعنی را ترسیم کرد. قانون اساسی ۱۸۴۸ عمدتاً کار او بود. مقاله نظری اصلی او که به‌طور خاص با عنوان شناخته می‌شود، ، ۱۸۴۴. او در سال ۱۸۴۹ نخست‌وزیر شد و اصلاحات اساسی متعددی در سیاست هلند آغاز شد.
 (بریتانیا، ۱۸۰۲–۱۸۷۶)
 (ایالات متحده، ۱۸۰۳–۱۸۸۲) یک فیلسوف آمریکایی بود که استدلال می‌کرد که اصول اساسی قابل تغییر هستند و حکومت تنها تا جایی لازم است که مردم خودگردان نباشند. طرفدار و این ایده بود که مردم باید اخلاق دموکراتیک داشته باشند.
 (فرانسه، ۱۸۰۵–۱۸۵۹)
 (ایالات متحده، ۱۸۰۵–۱۸۷۹)
 (آلمان، ۱۷۵۹–۱۸۰۵) شاعر، فیلسوف، پزشک و تاریخ‌نگار
 برای توسعه لیبرالیسم آمریکایی پس از جنگ جهانی دوم، .
 نظریه پردازان لیبرال آمریکایی که بر لیبرالیسم خارج از ایالات متحده نیز تأثیر داشتند در این بخش قرار می‌گیرند. را ببینید. ( ، ۱۸۰۶–۱۸۷۳) پسر (۶ آوریل ۱۷۷۳–۲۳ ژوئن ۱۸۳۶) اقتصاددان، اسکاتلندی بود. او یکی از اولین قهرمانان لیبرالیسم مدرن است. به این ترتیب، کار او در مورد و به ایجاد پایه‌ای برای پیشرفت در علم تجربی و سیاست عمومی بر اساس پیشرفت‌های قابل تأیید کمک کرد. وی به شدت تحت تأثیر ، با مفهوم شهودی از حق مخالف است و «بالاترین اصل هنجاری» اخلاق را چنین فرموله می‌کند: 
 برخی میل را بنیانگذار می‌دانند. اگرچه میل عمدتاً طرفدار بود ولی مداخلاتی را در اقتصاد، مانند مالیات بر الکل، در صورتی پذیرفت که زمینه‌های کافی وجود داشت. میل همچنین بود و کتاب را نوشت.
 (آرژانتین، ۱۸۱۰–۱۸۸۴)
 (۱۸۱۷–۱۸۶۲)
 ( ، ۱۸۱۸–۱۸۹۷) دولت برگرفته از زندگی فرهنگی و اقتصادی
 ( ، ۱۸۲۰–۱۹۰۳)، فیلسوف، روان‌شناس، و جامعه‌شناس. آنچه را « » می‌نامید، پیشبرد و علیه نظریه لیبرال مبنی بر ترویج دولت فعال‌تر استدلال کرد که آن را «شکل جدیدی از » نامید. او از دولتی حمایت می‌کرد که وظایفش محدود به دفاع از افراد و دارایی آنها بود. برای اسپنسر، همکاری داوطلبانه ویژگی پر جنب و جوش‌ترین شکل جامعه بود که بیشترین تنوع اعضا و بیشترین تنوع اهداف را در بر می‌گرفت. رویکرد اسپنسر به عنوان بسط تبیین «دست نامرئی» از نظم اقتصادی توصیف شده‌است. کار گسترده او در مورد همدردی (در و همچنین بنیاد اخلاق، به ویژه در ) به صراحت رویکرد اسمیت را در ادامه داد. اسپنسر اغلب به عنوان یک پیشرو شناخته می‌شود.
 ( ، ۱۸۲۶–۱۸۷۱)، نویسنده، روزنامه‌نگار، مترجم و 
در چند زمینه مبتکر بود:
 
 
 
 سیناسی از روزنامه‌های خود به نام‌های «ترجمان احوال» و «تصویر افکار» برای ترویج و تکثیر آرمان‌های در طول استفاده کرد. 
و تحصیل باسواد را پیشه شخصی خود قرار داد. اگرچه بسیاری از پروژه‌های شیناسی در زمان مرگش ناقص بود ولی او برای توسعه مسایل حل‌نشده تلاش بسیاری نمود. شیناسی، تحت تأثیر تفکر ، را یک حق اساسی می‌دانست و از برای تعامل، ارتباط و آموزش عمومی استفاده می‌کرد. شیناسی در صحبت مستقیم با مردم در مورد امور دولت اعلام کرد که اقدامات دولت صرفاً به نفع دولت نیست. 
 ( ، ۱۸۳۶–۱۸۸۲)
 ( ، ۱۸۳۸–۱۹۰۶)
 ( ، ۱۸۴۰–۱۹۲۱)، اقتصاددان
 ( ، ۱۸۴۰–۱۹۱۰) 
 ( ، ۱۸۴۱–۱۹۱۳) ، و بود. او اولین رئیس بود. وارد یکی از منتقدان سرسخت سیاست‌های بود که و از آن حمایت می‌کردند.
 
 
 
 
 آثار اصلی وارد را می‌توانید اینجا بیابید: 
 ( ، ۱۸۴۴–۱۹۳۱)
 ( ، ۱۸۵۰–۱۹۳۷)
 ( ، ۱۸۵۱–۱۹۱۴)
 (۱۸۵۶–۱۹۴۱)
 ( ، ۱۸۵۷–۱۹۲۶) بیشتر به عنوان نویسنده کتاب شناخته می‌شود. وبلن بر نسلی از لیبرالیسم آمریکایی تأثیرگذار بود که در جستجوی مبنایی منطقی برای اقتصاد فراتر از ادغام شرکت‌ها و بودند. بحث اصلی وبلن این بود که افراد برای تبدیل شدن به یک شهروند تحصیلکرده به زمان کافی غیراقتصادی نیاز دارند. او به خاطر خود مصرف مواد خالص و این ایده به طرز تندخویی حمله کرد که مطلوبیت برابر با است.
 (ایالات متحده، ۱۸۵۹–۱۹۵۲)
 ( ، ۱۸۶۰–۱۹۱۹): سیاستمدار و عضو 
 ( ، ۱۸۶۲–۱۹۳۰): سیاستمدار، نویسنده و روزنامه‌نگار، پدر ایدئولوژیک حزب میانه‌روی فنلاند، رهبر حزب مرکزی فنلاند
 ( ، ۱۸۶۴–۱۹۲۰) جامعه‌شناس، نظریه‌پرداز قدرت دولتی و رابطه فرهنگ با اقتصاد بود. استدلال کرد یک مؤلفه اخلاقی در سرمایه‌داری وجود دارد که ریشه در ارزش‌های «پروتستانی» دارد. وبر همراه با در و سپس در فعال بود.
 (بریتانیا، ۱۸۶۴–۱۹۲۹)
 (ایتالیا، ۱۸۶۶–۱۹۵۲)
 (آلمان، ۱۸۶۷–۱۹۲۲)
 (بریتانیا، ۱۸۷۰–۱۹۴۴)
یک نظریه‌پرداز اقتصادی ایتالیایی الاصل که در دهه ۱۸۹۰ به بریتانیا نقل مکان کرد، جایی که نام خود را به عنوان یک سیاستمدار، روزنامه‌نگار و نویسنده مطرح کرد. در سال‌های اولیه قرن بیستم، دیدگاه‌های او مورد توجه دو نخست‌وزیر آینده، دیوید لوید جورج و وینستون چرچیل قرار گرفت. او پس از مدتی به عنوان منشی خصوصی پارلمانی لوید جورج، وزیر دولت در مراحل آخر جنگ جهانی اول بود.
 (بریتانیا، ۱۸۷۹–۱۹۶۳)
 (اتریش/ایالات متحده، ۱۸۸۱–۱۹۷۳)
 (اسپانیا، ۱۸۸۳–۱۹۵۵)
 (اسپانیا، ۱۸۸۶–۱۹۷۸). یکی از نویسندگان اصلی در سال ۱۹۴۷.
 (ایالات متحده، ۱۸۹۵–۱۹۷۱) نویسنده «شرکت مدرن و دارایی خصوصی» بود که اهمیت تمایز بین مدیریت شرکت‌ها و سهامدارانی که مالک هستند را توضیح می‌داد. تأثیرگذار در نظریه سیاست نیو دیل.
 (آلمان، ۱۸۹۹–۱۹۶۶)
 ( ، ۱۸۹۹–۱۹۷۹)
 (اتریش / بریتانیا / ایالات متحده / آلمان، ۱۸۹۹–۱۹۹۲) از نظر هایک، نقش مرکزی دولت باید حفظ حاکمیت قانون، با کمترین مداخله خودسرانه ممکن باشد. او برنده و پیش‌بینی کننده مانند اقتصاددان و مربی مدرسه اتریشی، لودویگ فون میزس.
 ( / ، ۱۹۰۲–۱۹۹۴) ایده را توسعه داد که با احترام به طیف گسترده‌ای از عقاید و رفتارها و ترجیح اصلاحات سیاسی جسورانه اما تکه‌تکه نسبت به ایستایی محافظه کارانه یا اتوپیایی انقلابی مشخص می‌شود. از نظر او، همه نظریه‌های ساده‌گرایانه و بزرگ تاریخ و جامعه دارای ویژگی مشترکی بودند که او نامید که از نظر او به برمی گردد در حالی که جامعه باز منعکس کننده
اشتباه‌گرایی روش‌شناختی است که توسط پوپر در آثار پیشین خود در مورد پیشگام بود.
 ( ، ۱۹۰۳–۱۹۸۸) با کتاب خود به موضع آشکار ضد لیبرالیسم آفریقای جنوبی کمک کرد.
حزب او، توسط دولت ممنوع شد.
 ( ، ۱۹۰۵–۱۹۸۲) یک فیلسوف اخلاقی و سیاسی رادیکال و تأثیرگذار بود.
او ادعا کرد طرفداری او از نفع شخصی قوی در اخلاق تحت تأثیر متفکران ارسطو، آکویناس و لاک قرار گرفته‌است.
طرفداری او از سرمایه‌داری ناب آزاد تحت تأثیر اقتصاددانان لیبرال کلاسیک میزس و هایک بود.
 ( ، ۱۹۰۵–۱۹۸۳)
 ( ۱۹۰۸–۱۹۷۲)، معروف به «دیلیزینتابا» («کسی که کوه‌ها را برمی‌دارد»)، یک وکیل قانون اساسی و یک بود، اما بالاتر از همه، یک . کار او در بر و مخالفت شدید او با سیاست‌های جدایی‌طلبانه متمرکز بود.
 (اقتصاددان که در ایالات متحده کار می‌کرد، ۱۹۰۸–۲۰۰۶)
 ( / ، ۱۹۰۹–۱۹۹۷) به دلیل تلاشش برای تمایز «دو مفهوم از آزادی» مشهور است. برلین استدلال می‌کرد آنچه او آزادی «مثبت» و «منفی» می‌خواند مفاهیم متضادی هستند. تصورات مثبت فرض می‌کردند آزادی تنها زمانی حاصل می‌شود که قدرت جمعی (به شکل کلیسا یا دولت) برای «رهایی» نوع بشر از بدترین جنبه‌های آن عمل کند، برلین احساس می‌کرد اینها به سمت گرایش دارند. در مقابل، مفاهیم منفی استدلال می‌کردند آزادی زمانی حاصل می‌شود که افراد حداکثر آزادی را از محدودیت‌های بیرونی داشته باشند. (تا زمانی که اینها به آزادی دیگران برای دستیابی به شرایط مشابه خدشه وارد نکرده باشد). برلین همچنین منتقد جزمی بود، به این دلیل که قادر به با ارزشی نبود.
 ( ، ۱۹۱۲–۲۰۰۶)، برنده و یک و آزادیخواه، به دلیل ، و مشهور بود.
 (ایالات متحده، ۱۹۱۹–۲۰۱۳) او به‌خاطر نظریه‌های اقتصادیش در مورد فرایند سیاسی شناخته می‌شود که از اولین کسانی بود که مفهوم را به‌عنوان کنشگران منطقی جدی گرفتند که به انگیزه‌ها پاسخ می‌دهند. برای کار در زمینه ، در ۱۹۸۶ را کسب کرد.
 ( ، ۱۹۲۶–۱۹۹۵) مبتکر مدرن و اقتصاددان و تاریخدان اقتصادی بود. او به‌طور گسترده به عنوان یکی از مهمترین مدافعان و آزادی در اواخر قرن بیستم شناخته می‌شود. او در طول زندگی خود با جنبش‌های سیاسی مختلف، به ویژه با و بعد ایالات متحده درگیر بود. تأثیر او در جنبش‌های آزادیخواهانه و آنارکو-سرمایه‌داری ماندگار است.
 ( ، ۱۹۲۷–۲۰۰۹)، فیلسوف و مورخ عقاید. او الهام بخش اصلی لهستان بود.
 ( / ، ۱۹۲۹–۲۰۰۹)
 ( ، ۱۹۲۹–۱۹۷۳) روزنامه‌نگار، یکی از نظریه‌پردازان اصلی اصول سوسیال لیبرال جدید بود. او لیبرالیسم را به وضوح نقطه مقابل قرار می‌دهد و راه را برای ائتلاف دولتی با سوسیال دموکرات‌ها باز کرد.
 ( ، متولد ۱۹۳۹)
 (ایالات متحده، ۱۹۳۱–۲۰۱۳)
 ( ، ۱۹۳۱–۲۰۰۷) از برجسته لیبرالیسم معاصر بود. ادعاهای اساسی او چنین است:
 
 
 
 در خرداد ۱۳۸۴ در ایران چند سخنرانی ایراد نمود.
 ( ، ۱۹۳۳-) اقتصاددانی است که کار اولیه بر اساس (۲۳ اوت ۱۹۲۱–۲۱ فوریهٔ ۲۰۱۷) اقتصاددان آمریکایی، قضیه امکان عمومی و بر عدم امکان هر دو کامل و حقوق مبتنی بر رویه استوار بود. او برنده برای کار خود در ، و شد و مدافع عقلانیت به عنوان محافظ اساسی آزادی و عدالت است. مفهوم از اوست.
 ( ، ۱۹۳۸–۲۰۰۲) یک (یا بود). او از یک فلسفه سیاسی تقلیل‌گرای غیرقابل پوزش دفاع می‌کرد که با تحلیل دقیق جنبه‌های اخلاقی هر تعامل اجتماعی مشخص می‌شد، و از پرداختن به مسائل سخت فلسفی مانند تصاحب اصلی مالکیت ابایی نداشت. نوزیک بیشتر به دلیل ارائه توجیه یک حالت حداقلی با نشان دادن اینکه می‌توان آن را بدون هیچ گام ناعادلانه ایجاد کرد، شناخته شده‌است.
 ( ، ۱۹۴۱–) اقتصاددان، مدافع شفافیت و حقوق مالکیت خصوصی است، با این استدلال که دولت غیرشفاف منجر به عدم اعطای عنوان مناسب به اموال و در نتیجه «مرده شدن» می‌شود. سرمایه» که نمی‌تواند مبنای اعتبار قرار گیرد. استدلال می‌کند که قوانینی که دارایی را به کسانی که بیشترین توانایی را برای استفاده از آنها برای رشد اقتصادی دارند، اختصاص می‌دهد، به اصطلاح «حقوق متصرفان»، یک نوآوری مهم است.
 سیاستمدار را به عنوان توصیف می‌کند. در مورد ادغام و برای تشکیل ، میدوکرافت در ابتدا را با دیگرانی بازسازی کرد که نمی‌خواستند فلسفه لیبرالیسم را به خطر بیندازند. با این حال، حزب لیبرال جدید تحت رهبری به‌طور فزاینده‌ای شد و میدوکرافت در سال ۲۰۰۷ به حزب لیبرال دموکرات‌ها پیوست. او مرتباً در مورد اهمیت فلسفه سیاسی و اینکه اعضای لیبرال دموکرات‌ها به اعتقادات بیشتری نیاز دارند استدلال کرده‌است. 
 ( ، ۱۹۴۳–۱۹۹۳)
 ( ، ۱۹۴۳-)
 ( ، ۱۹۴۷-) و استاد برجسته خدمات حقوق و اخلاق در است. او در و ، ، ، و ، از جمله تخصص دارد. او در سال ۲۰۱۶ ، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ را دریافت کرد.
 ( ، ۱۹۶۲-) در فلسفه خود می‌کوشد تعیین کند که آیا اشکال قومی یا اقلیت با اصول لیبرال-دمکراتیک آزادی فردی، برابری اجتماعی و دموکراسی سیاسی سازگار است یا خیر. او در کتاب خود «شهروندی چند فرهنگی، نظریه لیبرال حقوق اقلیت‌ها» استدلال می‌کند که برخی از «حقوق متمایز گروهی» فرهنگ‌های اقلیت می‌تواند با این اصول لیبرال-دمکراتیک سازگار باشد.
{"title": "فهرست نظریه‌پردازان لیبرال", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA_%D9%86%D8%B8%D8%B1%DB%8C%D9%87%E2%80%8C%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D9%86_%D9%84%DB%8C%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%84&oldid=34385534", "language": "fa"}