(۱۹۱۷–۲۰۰۳)، نویسنده و شاعرِ فلسطینی، از مشهورترین چهره‌ها در پایداری به زبانِ ، در قرنِ بیستمِ میلادی، به شمار می‌رود. با سرودنِ اشعاری آمیخته به اندوهِ ناشی از اشغالِ اراضیِ فلسطینی، او جوانانِ میهنِ خویش را به مقاومت و مبارزه بر می‌انگیخت.
 فدوی عبدالفتاح طوقان، به سالِ ۱۹۱۷، در شهرِ ، در خانواده‌ای فرهیخته و مبارز، به دنیا آمد. پس از اتمامِ تحصیلاتِ ابتدایی، به مدرسهٔ انگلیسیِ نابلس رفت. در تمامِ این سال‌ها از آموزش هایِ برادرش، ، که خود از نویسندگانِ مشهورِ است، نیز برخوردار بود. در سالِ ۱۹۶۲ به راه یافت و تا سالِ ۱۹۷۴ در آن کشور ماند، سپس به میهن خود بازگشت. او جوایزِ ادبیِ بسیاری را از آنِ خود کرده است. طوقان، در سالِ ۲۰۰۳ در موطنِ خود درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد. بر سنگِ مزارش یکی از مشهورترین سروده‌هایش را نگاشته‌اند: 
مرا بسنده است که بر آن بمیرم و در آن مدفون گردم 
در زیرِ خاکش، آب گشته، نابود شوم 
و گیاهوار از خاکش برخیزم 
و شکوفه‌ای باشم 
برخاسته در دستِ کودکی که در وطنم به خواب رفته 
مرا بسنده است که در آغوشِ سرزمینم بمانم 
چونان خاک، گیاه، شکوفه 
 مضمونِ اصلیِ اشعارِ فدوی طوقان، خاصه در دورانِ پختگیِ شعری، مقاومت و مبارزه است. او عشقِ به میهن را با احساساتِ زنانهٔ خود آمیخته است. گاه موطنِ دردمندِ خویش را به شکلِ مادری می‌بیند که رنجِ زاییدنِ نسلی مبارز را تحمل می‌کند، گاه او را زنی می‌یابد، که دور افتاده از معشوقِ اسطوره ایِ خود، در چنگالِ بیگانگان اسیر گشته است و اندوه می‌کشد. به همین دلیل، شعرِ فدوی طوقان، از دو منظرِ و روحیاتِ ، موضوعِ مقالات و تحقیقاتی پُرشمار بوده است.
 از میانِ مجوعه هایِ وی، می‌توان به کتاب هایِ زیر اشاره کرد:
 
 
 
 
 
 
 
 
 برخی از آثارِ وی عبارت اند از:
{"title": "فدوی طوقان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%AF%D9%88%DB%8C_%D8%B7%D9%88%D9%82%D8%A7%D9%86&oldid=32539018", "language": "fa"}