به‌طور کامل (به : ) (1523 تا ۱۶۰۰ میلادی) زبان‌شناس و پژوهشگر اسپانیایی بود.
او در در به دنیا آمد. والدین او، فرانسیسکو نونِز و لِنُر دیِز، اصیل اما تنگدست بودند. او با لطف و حمایت برخی بستگان موفق به تحصل شد و در جایی که زبان و علوم انسانی را آموخت این کار را شروع کرد و سپس در تحصیلش را ادامه داد؛ در آنجا او به خدمت ملکه و شاه درآمد و تا زمان مرگ شاهزاده یعنی ۱۵۴۵ در دربار پرتغال ماند. طبق خواستهٔ حامیانش به رفت و در آنجا هنر و الاهیات خواند، که آن را ناتمام گذاشت.
او پس از یک کوشش ناموفق در ۱۵۵۴، کرسی (سخن‌سنجی) را در سال ۱۵۷۳ در سالامانکا به دست آورد و در ۱۵۷۶ در حوزهٔ با حقوقی بالاتر مشغول شد.
اهمیت ایده‌های سانچز در اصلاح آموزش سنتی اسپانیا در نیمهٔ قرن ۱۶ قابل‌مقایسه با کار در ابتدای همان قرن است. این موضوع در آثار او یعنی (۱۵۹۵)، (۱۵۸۱) و بیش از همه در (۱۵۸۷) دیده می‌شود، جایی که او روش نبریخا را اصلاح کرد. با این وجود او بیشتر برای (۱۵۸۷) شناخته می‌شود، یک دستور لاتین در چهار کتاب یا بخش (مطالعهٔ اجزای کلام، نام، فعل و آرایه‌های ادبی) که مطالعهٔ زبان را به استدلال موکول می‌کند و یکی از نخستین دستورهای شناخت‌شناسانه است که او را برای چندین نسل تبدیل به یک چهرهٔ سرشناس اروپایی می‌کند.
{"title": "فرانسیسکو سانچز (زبان‌شناس)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D8%B3%DA%A9%D9%88_%D8%B3%D8%A7%D9%86%DA%86%D8%B2_(%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3)&oldid=34945685", "language": "fa"}