مبتنی بر است، اما از زمان تأسیس در سال ۱۹۴۸ گسترش یافته‌ است.
 ایدئولوژی تمایز و و همچنین قدرت‌ های تولیدی را تأیید می‌ کند. 
 در کره شمالی در درجۀ نخست تعلیمی است. بیان به عنوان ی برای القای و ضرورت ادامۀ مبارزه برای و اتحاد مجدد به کار می‌ رود. و شهروندان خارجی، به ویژه و ‌ها، به عنوان منفی ترسیم می‌ شوند. انقلابی به عنوان چهره‌ هایی دیده می‌ شوند که از خالص‌ ترین انگیزه‌ ها پیروی می‌ کنند. سه مضمون ثابت، در طول مبارزات انقلابی (که در مانند به تصویر کشیده شده‌ است)، سعادت کنونی و رهبر است. 
 به عنوان "شاهکار های کلاسیک" در طول مبارزه ضد ژاپنی توصیف شده است. از رمان‌ های وی می‌ توان به ، ، و اشاره کرد. این‌ ها "نمونه‌ هایی اولیه از و " محسوب می‌ شوند. گزارش روزنامه‌ ای در سال ۱۹۹۲، زندگینامۀ را که در دوران نیمه‌ بازنشستگی خود نوشته بود، این‌ گونه توصیف کرد: " ‌ای قهرمانانه که به آزادی و سعادت مردم اختصاص یافته‌ است." 
 به غیر از اجرای گروه‌ های آهنگ و و سایر سرگرمی‌ هایی که به‌ طور دوره‌ ای برای مخاطبان محدود ارائه می‌ شود، مردم خیلی کم در معرض تأثیرات خارجی هستند یا اصلا در معرض آن نیستند. این اجراها مانند که هر ساله در برگزار می‌ شود، برای نشان دادن این است که جهانیان نیز، مانند خود مردم کره شمالی، رهبر کشور را دوست دارند و به او احترام می‌ گذارند. در طی دهۀ ۱۹۸۰ و اوایل دهۀ ۱۹۹۰، های کره شمالی تبدیل به یک «پادشاهی هنری» را به خاطر تلاش بی‌ وقفه‌‌ اش، به نسبت دادند، جایی که یک فرهنگی بی‌ شباهت با کشور های دیگر رقم خورد. در واقع، شخصا مسئول سیاست‌ های فرهنگی بود. 
 و سایر شهرهای بزرگ، منشأ خط فرهنگیِ لزوما محدود در کشور محسوب می‌ شوند. "دسته‌ های ی هنری" برای اجرای ، نمایش‌ های تک‌ نفره و آواز ها به "مناطق تولیدی در استان‌ ها سفر می‌ کنند تا "موفقیت های کارگران را تبریک بگویند" و یا "از طریق تحریک هنری خود، آن‌ ها را به کسب موفقیت‌ های بیشتر تشویق کنند." حضور چنین دسته‌ هایی در حومۀ شهر ها و در فصل برداشتِ محصول و یا زمان برگزاری "مسابقات سرعتی" برای افزایش بهره‌ وری، پررنگ است. 
 جامعه و فرهنگ کره شمالی از دریچۀ ، و نمایش روزمره، ماتریسی را شکل می‌ دهد که این نه تنها سرگرم‌ کننده است، بلکه اساسا جامعه را سازماندهی و تحریک می‌ کند. این فرهنگ تأثیر بسزایی بر زندگی روزمرۀ مردم کره شمالی داشته‌ است. 
 در کره شمالی، و (KWP) تولید ادبیات و هنر را کنترل می‌ کنند. در اوایل دهۀ ۱۹۹۰، هیچ نشانی از ‌های ادبی یا فرهنگی ضد زیرزمینی، مانند در یا جنبش‌ های موجود در وجود نداشت. این از طریق بخش تبلیغات و تحریک خود و بخش فرهنگ و هنر بر فرهنگ کنترل دارد. فدراسیون عمومی اتحادیه‌ های ادبیات و هنر این حزب، نهاد اصلی همۀ ‌های ادبی و هنری، همچنین فعالیت‌ های فرهنگی را هدایت می‌ کند. به دلیل کنترل گستردۀ رسانه‌ ها، برخی از تحلیلگران کره شمالی را توصیف کرده‌ اند. این رسانه‌ های فعال در حوز‌ه های ، آهنگ، فیلم و بازی‌ های جمعی، نه تنها داستان کیم ایل سونگ را به عنوان پدر بازگو می‌ کنند بلکه راهنمایی‌ هایی را نیز در مورد نحوۀ رفتار به عنوان «شهروندان نمونه» ارائه می‌ دهند. 
 مضمون اصلی بیان فرهنگی در کره شمالی، ارث بردنِ بهترین‌ ها از گذشته و دور انداختن عناصر است. سبک‌ ها و مضامین محبوب و در ادبیات، ، و رقص به عنوان بیانگر روح منحصر به فرد ملت کره است. مردم‌ نگاران انرژی زیادی را برای بازیابی و بازآفرینی فرم‌ های فرهنگی‌ اختصاص می‌ دهند که دارای روح مناسب پرولتری یا مردمی هستند و رشد آگاهی جمعی را تشویق می‌ کنند. بیان‌ های ، موزون و خوش‌بینانه، مورد تاکید هستند. رقص‌ های محلی و آواز های گروهی که به‌ طور سنتی در بعضی اما نه در تمام مناطق انجام می‌ شود، در اوایل دهۀ ۱۹۹۰ در سراسر کرۀ شمالی در بین دانشجویان و ترویج می‌ شد. گروه‌ های موسیقی نیز احیا شدند. 
 مضامین سیاسی بر ادبیات غالب است. یک سری های تاریخی - ( ) - قهرمانی و تراژدی دوران پیش از آزادسازی را به تصویر می‌کشد. موضوع و . از اواخر دهه ۱۹۷۰، پنج "نمایشنامه انقلابی بزرگ" به عنوان نمونه‌ های اولیه ادبیات حزب ترویج داده شده‌ اند: ، اجرای تئاتری " ، " ، و ( ). همچنین جمعیت کره شمالی به ادبیات سراسر جهان از جمله مجموعه دسترسی دارند. اپرای انقلابی کره، مشتق شده از اپرا های سنتی کره، معروف به ، اغلب از کره استفاده می‌ کند. افسانه‌ های قدیمی نیز تبدیل شده‌ اند و شامل مضامین انقلابی هستند. به عنوان بخشی از سیاست حزب برای حفظ بهترین‌ ها از گذشته کره، علاوه بر این، آثار بومی پیش از نوین مانند ( ) و ( ) تجدید چاپ شده‌ است. 
 آهنگ‌ های موسیقی شامل " آواز ژنرال کیم ایل سونگ "، "زندگی طولانی و سلامتی برای رهبر" و "ما از عشق خیرخواهانه او می‌ خوانیم" - که رهبر کشور را ستایش می‌ کنند. به گفته یک نویسنده کره شمالی ، "نوازندگان ما سیاست حزب از آهنگسازی موسیقی ارکستر بر اساس آهنگ معروف و آهنگ‌ های مردمی محبوب در میان مردم ما و تولید قطعات ابزاری متعددی از یک نوع جدید را دنبال کرده‌ اند." این موسیقی شامل یک با مضمون است که به یک اپرای انقلابی نیز تبدیل شده‌ است. 
 در فوریه ۲۰۰۸، نخستین ارکستر ایالات متحده شد که در کره شمالی اجرا کرد، البته برای یک «مخاطب دعوت شده» دستچین شده. کنسرت در تلویزیون ملی پخش شد. گروه تاج ریخته‌ گری در آوریل ۲۰۰۷ در جشنواره هنر های دوستانه بهاری که در پیونگ یانگ برگزار می‌ شد، بازی کرد. 
 به عنوان "قدرتمندترین رسانه برای آموزش توده ها شناخته می‌ شود و نقشی اساسی در آموزش اجتماعی دارد. به گفته یک منبع کره شمالی، "فیلم‌ های کودکان با هدف ایجاد نوع جدیدی از انسان، هماهنگ تکامل یافته و مجهز به دانش و ذهن سالم در بدن سالم، در شکل‌ گیری نسل در حال رشد نقش دارند." یکی از تأثیرگذارترین فیلم‌ ها، ، دربارهٔ قاتلی است که در سال ۱۹۰۹ ژنرال مقیم ژاپن را در کره کشت. یک وطن‌ پرست شجاع به تصویر کشیده می‌ شود، اما کسی که تلاش‌ هایش برای آزادسازی کره ناامید شده‌ است زیرا توده‌ ها تحت " " متحد نشده بودند قصه‌ های عامیانه ای از جمله " قصه چون هیانگ " دربارهٔ نجیب‌ زاده‌ ای که با دختری خدمتکار ازدواج می‌ کند و "قصه در دال " نیز در قالب فیلم ساخته شده‌ اند. 
 کیم جونگ ایل به سینما علاقه یا شاید حتی وسواس نشان داد. گفته می‌ شود رهبر کره شمالی کتابخانه عظیمی از فیلم‌ های غربی و آسیایی داشته‌ است. در دهه ۱۹۸۰، او حتی دستور ربودن دو سازنده فیلم کره جنوبی را صادر کرد و آنها را مجبور به ساخت فیلم برای کشور کره شمالی کرد. 
 
آنا بروینوفسکی، فیلمساز استرالیایی از طریق نیک بونر، فیلمساز بریتانیایی، که جلسات بین بروینوفسکی و فیلمسازان برجسته کره شمالی را برای کمک به بروینوفسکی در تولید ، به کره شمالی دسترسی پیدا کرد ، یک پروژه سینمایی براساس کیم جونگ ایل. بروینوفسکی در ژوئیه ۲۰۱۳، قبل از نمایش فیلم در ، توضیح داد: نسخه ای از کارهای برونوسکی در پیونگ یانگ به نمایش درآمد، اما کارگردان معتقد است که نسخه مستند این فیلم به کشور اجازه ورود ندارد. یک تارنمای خبری کره ای است که مرتبا تبلیغاتی از جمله فیلم حمله ایالات متحده را که در سال ۲۰۱۳ منتشر شده منتشر می‌کند. 
 از لحاظ تاریخی، طراحی گرافیک در کره شمالی تحت تأثیر و سنت کره‌ ای بود. تمایل دارد از «پالت کره ای» از رنگ‌ های روشن استفاده کند. در حدود سال ۲۰۰۵، طراحی دیجیتال جای گرافیک‌ های دستی را گرفت و نفوذ غرب قویتر شد. 
 بارزترین و چشم گیرترین شکل بیان فرهنگی معاصر در کره شمالی، معماری و برنامه‌ ریزی شهر است. ، که تقریبا به‌طور کامل توسط در جریان تخریب شد، در سطح وسیعی بازسازی شده‌ است. در طول دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بسیاری از ساختمان های جدید به منظور ارتقا وضعیت پایتخت پیونگ یانگ ساخته شده‌ است. بنا های اصلی از نظر معماری به سه دسته تقسیم می‌ شوند: بنا های تاریخی، ساختمان هایی که نقوش معماری کره ای سنتی و ساخت مدرن را با هم ترکیب می‌ کنند و ساختمان های بلند مرتبه با طراحی مدرن. از نمونه‌ های اول می‌ توان به مجسمه چولیما اشاره کرد. یک مجسمه برنز به ارتفاع بیست متر از کیم ایل سونگ در مقابل (خود با ۲۴۰ هزار متر مربع، یکی از بزرگترین سازه‌ های جهان)؛ (مشابه ، اگرچه کاملا ده متر بالاتر است)؛ و ، به ارتفاع ۱۷۰ متر، به مناسبت هفتادمین سالگرد تولد کیم در سال ۱۹۸۲ ساخته شده‌ است. 
 دسته دوم معماری از طرح‌ های سنتی سقف کاشی کاری شده استفاده خاصی می‌ کند و شامل کاخ فرهنگ مردم و خانه مطالعه افراد بزرگ، هر دو در پایتخت و سالن نمایشگاه بین‌ المللی دوستی در میوهیانگ سان است. ساختمان اخیر هدایایی است که بزرگان خارجی به کیم ایل سونگ داده‌ اند. با توجه به روابط نزدیک کره شمالی با چین و در طول ، قابل توجه است که بزرگترین قسمت سالن اختصاص داده شده به هدایای چین. 
 دسته سوم معماری شامل مجتمع‌ های بلند مرتبه آپارتمانی و هتل‌ های پایتخت است. چشمگیرترین این ساختمان‌ ها است که از هم‌ اکنون ناتمام مانده‌ است (با ساخت و ساز متوقف شده از سال ۱۹۹۲- آوریل ۲۰۰۸). شکل مثلث آن به عنوان یکی از بلندترین هتل‌ های جهان با ۱۰۵ طبقه توصیف شده‌ است و در بالای مرکز شمال پیونگ یانگ قرار دارد. ساختاری فوق نوین و برج دوقلو با ارتفاع چهل و پنج طبقه است. 
 ساخت و ساز های زیادی قبل از جشن هشتادمین سالگرد تولد کیم ایل سونگ رخ داده‌ است، از جمله ساخت مجتمع‌ های بزرگ آپارتمانی و بزرگراه اتحاد مجدد، جاده چهار خطه که پایتخت و از بین می‌ برد. به گفته یک روزنامه‌ نگار در بخش ، بزرگراه «یک مهندسی چشمگیر» است که «مسیر مستقیم کوه‌ های کوهستانی را با ۲۱ تونل و ۲۳ پل در مسیر ۱۶۸ کیلومتری پایتخت را قطع می‌ کند.» مانند بسیاری دیگر از پروژه‌ های ساختمانی، ارتش نیروی کار را تأمین کرد. کره شمالی ابراز امیدواری کرده‌ است که با پیوند مجدد نهایی، بزرگراه با ترافیک رفت و برگشت رو به رو شود.
 کره شمالی به "بازی‌ های دسته جمعی" مشهور است. بازی‌ های دسته جمعی اوج جشن‌ های سالانه تولد رهبر کشور و مراسم بزرگداشت بنیانگذاری این کشور است: در روز تولد کیم ایل سونگ (۱۵ آوریل ۱۹۱۲)، پدر بنیانگذار کره شمالی و (متولد ۱۶ فوریه ۱۹۴۲)، رهبر پیشین کره. اینها نمایشگاه‌ هایی هستند که هزاران شهروند کره شمالی رقص‌ های سنتی و ژیمناستیک را اجرا می‌ کنند.
{"title": "فرهنگ در کره شمالی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%AF%D8%B1_%DA%A9%D8%B1%D9%87_%D8%B4%D9%85%D8%A7%D9%84%DB%8C&oldid=35002587", "language": "fa"}