در ، فعلی است که از یک و یک ساخته شده باشد. با افزودن پیشوند معنای فعل عوض می‌شود. این روش زایش فعل یکی از مهمترین ویژگی‌های است که نشانگر توان زایندگی بالای این زبانهاست است. برای نمونه، در انگلیسی می‌توان به پیشوندهای re ،trans de ،com/con/co/col ،sub ،out ،ex ،in ،en ،up اشاره کرد که هر کدام معنی جدیدی به فعل پایه بار می‌کنند.
 در زبان فارسی پیشوندهای بسیار زیادی وجود دارد که برخی از آن‌ها در زنده‌اند، برخی فرومرده‌اند و برخی نیز اخیراً توسط فرهنگستان زنده شده‌اند.
 نمونه‌هایی از پیشوندهای زنده: ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، که در مثالهای زیر بکار رفته‌اند، فرورفتن، بازگشتن، درافتادن، فراگرفتن، برنشستن، برکشیدن، فرسودن، فرگشتن، وررفتن، وادادن، واماندن، پیشرفتن، پیش بردن، پیش آوردن، پس دادن، پسرفتن، پس انداختن، انباشتن، اندوختن، هم کشیدن.
 نمونه‌هایی از پیشوندهای زنده شده: ، ، ، ، ، ، ، ، که در مثالهای زیر بکار رفته‌اند، آوردن، افزودن، افماردن، ترادیسش، ترابرش، ترارسانی، ارداساخت، دشمیزی، دشپرورد، هوپرورد، هوزایی، پرستیدن، پرناوش، پرگشتن، پیراوشتن، پیرابرش، پراشنوی.
 نمونه‌هایی از پیشوندهای فرومرده: پیشوند ن که در واژگان نشستن و نگریستن و .. آمده‌است و یه معنای به سوی و پایین می‌باشد. البته اخیراً برخی می‌کوشند آن‌ها را بزیوانند مانند نپاهیدن از پیشنهادهای آقای حیدری ملایری
 فعل از لحاظ ساختار در دارای چهار ساختمان فعلی است:
 
 
 
 پیشوند در فعل‌های پیشوندی هنگامی که فعل صرف می‌شود با فاصلهٔ عادی‌است. در با یا بی‌فاصله (بسته به نویسهٔ پایانیِ پیشوند) است. هنگام صرف فعل کلمه‌های دیگر یا اجزای صرفی بین دو جزء فعل می‌توانند نشست. «بازگشت» = «بازگشتن» (بی‌فاصله). «بازگشت» = «او بازگشت» و نیز «باز خواهد گشت» یا «بازمی‌گشت» (با فاصله). هنگام تلفظ در حالت مصدری تکیه بر آخرین هجاست). در حالتی که فعل صرف می‌شود، بر پیشوند هم تکیه می‌شود.
{"title": "فعل پیشوندی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B9%D9%84_%D9%BE%DB%8C%D8%B4%D9%88%D9%86%D8%AF%DB%8C&oldid=34576697", "language": "fa"}