( : ؛ زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۳۹) اهل است. او در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، به‌دنبال کسب بابت ایفای نقش در فیلم (۱۹۸۴) به شهرت رسید. وی همچنین بابت این نقش، برندهٔ و نامزد دریافت شد.
 او در نقش‌های مختلفی (اصلی و مکمل) ظاهر شده‌است و برخی فیلم‌های مهمش عبارتند از: ، (۱۹۷۶) ، (۱۹۸۳) ، (۱۹۸۴) ، (۱۹۸۶) ، (۱۹۹۳) ، (۱۹۹۸) ، (۲۰۰۰) (۲۰۱۳) و (۲۰۱۴). آبراهام بابت نقش‌های تلویزیونی و تئاتری‌اش نیز شهرت دارد و یکی از بازیگران دوره‌ای سریال در شبکهٔ بود که او را نامزد دریافت نمود.
 وی همچنین صداپیشگی شخصیت‌هایی در (۲۰۱۸) و (۲۰۱۹) را به عهده داشته و اینک در سریال کمدی بازی می‌کند.
 موری آبراهام در ۲۴ اکتبر ۱۹۳۹ در شهر زاده شد. پدرش «فرید "فِـرِد" آبراهام» یک مکانیک خودرو و مادرش «جوزفین اِستلو»، خانه‌دار بود. موری خود را سوریه‌ای-آمریکایی می‌داند. پدر او در سن ۵ سالگی به‌همراه خانواده‌اش و به دنبال «قحطی بزرگ جبل لبنان» از روستای کوچک واقع در در به آمریکا مهاجرت کرد. پدربزرگ پدرش، یک کشیش در بود. مادرش که یکی از چهارده فرزندِ خانواده بود، به و فرزند یک کارگر معدن زغال‌سنگ در پنسیلوانیای غربی بود. او دو برادر کوچکتر از خود به نام‌های «رابرت» و «جک» داشت که هر یک در دو سانحهٔ رانندگی جداگانه کشته شدند. 
 موری آبراهام در بزرگ شد. موری و دو برادرش، خدمت‌گذاران محراب «کلیسای ارتودکس اسقفی سنت‌جرج» بودند. او به «مدرسهٔ صرف و نحو ویلاس» رفت و در سال ۱۹۵۸ از «دبیرستان ال پاسو» فارغ‌التحصیل شد. وی در دوران نوجوانی، عضو یک گروه خلافکار بود. در ال پاسو و پیش از شروع حرفهٔ بازیگری، موری در یک کارخانهٔ تولید لباس به نام « » کار می‌کرد که متعلق به خانوادهٔ لبنانی (منصور فرح و همسرش) بود. کمی بعد او به «وسترن کالج تگزاس» رفت که بعدها تبدیل به شد و در آنجا بابت ایفای نقش یک به نام «نوکونا» در نمایشنامهٔ « » در سال‌های ۱۹۶۰–۱۹۵۹، برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد از سوی جامعهٔ تئاتر شد. وی سپس به رفت و سرانجام در و زیر نظر در به تحصیل در رشتهٔ بازیگری پرداخت. وی کار حرفه‌ای بازیگری را از صحنهٔ تئاتر و در شهر با نمایش «کت‌وشلوار وانیلی شگفت‌انگیز» اثر آغاز نمود.
 او حرف « » (F) را به افتخارِ نامِ کوچک پدرش به ابتدای نام هنری‌اش افزود. وی در این باره گفت: «موری آبراهام یک اسم معمولی است و چیز خاصی ندارد. در نتیجه فکر کردم بهتر است این نام را درون یک قاب بگذارم.» 
 نخستین اثر سینمایی آبراهام، ایفای نقش یک دربان در فیلم در سال ۱۹۷۱ بود. سپس وی نقش یک افسر پلیس مخفی را در کنار در فیلم (۱۹۷۳) به کارگردانی بازی کرد. در تلویزیون، او نقش یکی از شخصیت‌های منفی سریال را ایفا نمود. کمی بعد نقش یک راننده تاکسی در (۱۹۷۵)، یک تعمیرکار خودرو در (۱۹۷۵) و یک افسر پلیس در (۱۹۷۶) را بازی نمود.
 تا اواسط دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، او در زمینهٔ آگهی‌های تبلیغاتی و صداپیشگی هم فعالیتی مستمر داشت. به‌طور مشخص، او ایفاگر شخصیت «بَرگ» در تبلیغات شرکت پوشاک برای لباس‌های زیر بود. سرانجام در سال ۱۹۷۸ او تصمیم گرفت که از اینگونه فعالیت‌ها کناره‌گیری کند. او که از نداشتن نقش‌های مهم و اصلی دلخور بود، در یک گفتگو اظهار داشت: «هیچ‌کس بازیگری مرا جدی نمی‌گرفت. با خودم فکر کردم اگر این کار را کنار بگذارم، دیگر هیچ حقی دربارهٔ رویاهایی که همیشه در سر داشتم، نخواهم داشت.». همسرش «کیت حنان» به عنوان دستیار مشغول به کار شد و آبراهام در خانه ماند و «شوهر خانه‌نشین» شد. او می‌گوید: «آشپزی می‌کردم، تمیزکاری می‌کردم، مراقب بچه‌ها بودم. برای عقاید مردسالارانه من دربارهٔ زندگی، لحظات سختی بود؛ ولی در واقع بهترین اتفاقی بود که برایم افتاد.» 
 آبراهام با بازی در نقش یک دلال مواد مخدر در (۱۹۸۳) توجه‌ها را به خود جلب کرد. سپس در سال ۱۹۸۴، وی نقش را در فیلمِ برندهٔ ، به کارگردانی ایفا نمود که بابت آن، برندهٔ شد، جایزه‌ای که هم‌بازی او نیز که نقش را بازی کرده بود، نامزد دریافتش بود. وی همچنین برندهٔ شد و این نقش او تا به امروز، شاخص‌ترین بازی او بوده‌است.
 کمی بعد او در نقش را ایفا نمود که عامل مجازات شخصیت «ویلیام باسکرویل» (با بازی ) بود. در بخش گفتگوهای پشت‌صحنهٔ فیلم در دی‌وی‌دی، کارگردان آن گفت که «آبراهام در هنگام فیلم‌برداری یک «خودخواه» بود، و خود را مهمتر از شان کانری می‌دانست چرا که کانری اسکار نداشت.» بل وجود تنش‌های حین تصویربرداری و ساخت، این فیلم با موفقیت تجاری و انتقادی مواجه شد.
 پس از انتشار ، آبراهام در مصاحبه‌ای گفت که از بازی در نقش شخصیت‌های منفی خسته شده‌است و می‌خواهد به نقش‌های کمدی سابق برگردد. طی دهه‌های بعد، آبراهام نقش‌های اصلی و برجستهٔ کمتری داشت اما نقش‌های مکمل مهمی در (۱۹۸۹) به کارگردانی ، (۱۹۹۵) به کارگردانی ، (۱۹۹۸) و (۲۰۰۰) به کارگردانی را ایفا کرد که در فیلم اخیر، مجدداً در نقش یک کیفردهندهٔ نقش ظاهر شد. او نقش مهمی در به کارگردانی داشت، اما به سبب اختلاف در قراردادش، درخواست کرد که نامش در فیلم قرار نگیرد. وی ارتباط خود را با موسیقی کلاسیک با روایت خلاصهٔ داستان اپراهای در پخش تلویزیونی اجرای آن در از شبکهٔ در سال ۱۹۹۰ میلادی ادامه داد، برنامه‌ای که تا به امروز، پرتماشاگرترین اجرای بوده‌است و توسط شد.
 حرفهٔ کم‌رونق آبراهام به دنبال کسب جایزهٔ اسکار، نمونه‌ای از «نحسی اسکار» قلمداد می‌شود. منتقد فیلم ، وقتی کسی در هالیوود به‌موفقیتی زودهنگام می‌رسد و سپس دچار افول شغلی می‌شود، می‌گویند دچار «سندرم اف. موری آبراهام» شده‌است. آبراهام این نظر ملتین را قبول ندارد و خطاب به او گفت: «اسکار مهمترین رویداد زندگی حرفه‌ای من بود. من با شاهان بر سر یک سفره بوده‌ام. به اندازهٔ غول‌های این صنعت پول گرفته‌ام و در دانشگاه‌های هاوارد و کلمبیا سخنرانی کرده‌ام. اگر این اسمش نحسی است، من دنبال دومی‌اش هستم.» در همان مصاحبه، آبراهام گفت: «گرچه اسکار را بردم، اما هنوز می‌توانم سوار متروهای نیویورک شوم و هیچ‌کس مرا به‌جا نمی‌آورد. برای برخی بازیگران این موضوع ناراحت‌کننده است، اما برای من خوشایند است.»
 در سال ۲۰۰۹، حضور به‌عنوان بازیگر میهمان در مجموعهٔ تلویزیونی ، فصل جدیدی را در حرفهٔ او رقم زد و او بیش از پیش در این حوزهٔ هنری فعال شد. وی مابین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴، نقش‌هایی را در سریال‌های ، ، و ایفا نمود. وی همچنین راوی برنامهٔ تلویزیونی « » در سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ در شبکهٔ بود و ۳۲ قسمت از این برنامه را (به علاوهٔ یک برامهٔ اضافی در سال ۲۰۱۳) روایت کرد. شاخص‌ترین نقش تلویزیونی او در سریال شبکهٔ که در آن نقش یک متخصص به نام «دار آدل» را ایفا نمود. او بابت ایفای این نقش دو مرتبه در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۸ نامزد دریافت شد.
 در دههٔ ۲۰۱۰ میلادی، او در دو فیلم ستایش‌شده بازی کرد: اول در نقش برنامه‌ریز و مدیر موسیقی فولکلور «باد گراسمن» در فیلم (۲۰۱۳) به کارگردانی و سپس در نقش مردی مرموز به نام «آقای مصطفی» در فیلم (۲۰۱۴) به کارگردانی . در سال‌های اخیر او صداپیشگی دو کارتون و را به عهده گرفت و نقش «تونی» را نیز در بازی کرد.
 پس از بازی در فیلم ، موری آبراهام بیشتر متمرکز بر تئاتر کلاسیک بوده‌است و در بسیاری از تولیدات همچون و بازی کرده‌است. وی در نمایشنامه‌های دیگری از و هنرنمایی کرده و نقش اصلی را ایفا نمود که برایش را به ارمغان آورد.
 نمایش و تئاتر، تمرکز اصلی موری آبراهام در سرتاسر حرفهٔ بازیگری‌اش بوده‌است و نقش‌های مختلفی را در آثار برجستهٔ نمایشی ایفا نموده‌است که از آن میان می‌توان به نقش پوزو در نمایشنامهٔ به کارگردانی ، مال‌وُلیو در در «جشنوارهٔ شکسپیر نیویورک» و در برای گروه هنری «تئاتر برای مخاطبان جدید» (TFANA) در مارس ۲۰۰۷ اشاره نمود که در سالن نمایش دوک و سالن نمایش سوان (که وابسته به است) به روی صحنه رفت. او این نقش اخیر را در فوریه ۲۰۱۱ و با جایگزینی به‌جای مجدداً ایفا نمود. در فصل‌های ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ او در یک موزیکال به نام « » در کنار هنرنمایی کرد که اقتباسی از یک کمدی کلاسیک اثرِ بود. این نمایش با استقبال شایانی مواجه نشد و تنها ۸۵ اجرا به روی صحنه رفت. موری آبراهام مدتی در به تدریس تئاتر پرداخت. در سال ۲۰۱۶ او بازیگر اصلی نمایشنامهٔ بود. 
 آبراهام در سال ۱۹۸۴ و یک هفته پس از ربودن بابت ایفای نقش در فیلم ، به «گروه هنری تئاتر میرور» پیوست، چرا که می‌خواست همبازی در نمایشنامهٔ «بانوی دیوانهٔ شایو» (اثرِ ) در این گروه هنری شود؛ بازیگری که سالِ بعد، موری آبراهام در مراسم اسکار، را با دستان خودش به او تقدیم کرد.
 در سال ۱۹۹۴، آبراهام با جایگزینی به‌جای ، نقشِ را در نمایشنامهٔ اثر در ایفا نمود.
 موری در سال ۱۹۶۲ با «کِـیت حنان» ازدواج کرد که حاصل آن دو فرزند است: میک و جمیل. او یک نوه هم به نام حنان دارد. 
 در ژانویهٔ ۲۰۱۰، آبراهام ضمن گلاویز شدن و درگیری با یک دزد، در رختکن یک سالن همگانی تمرین تئاتر در ، تجسم زندهٔ یک قهرمان در یک صحنهٔ تبهکاری واقعی شد. 
 آبراهام همچنین دربارهٔ عقاید مذهبی‌اش چنین گفته‌است: «من به کلیساهای فراوانی رفته‌ام و همچون یک بزرگ شدم و خادم محراب بودم. عاشق جامعهٔ مذهبی دوستان ( ) هستم. به مدت پانزده سال در همایش‌های آنان شرکت کردم. اینک (در سال ۲۰۰۸) به «نخستین کلیسای نیویورک» می‌روم، چرا که آنان حقیقتاً سخاوتمند و فوق‌العاده هستند و دستِ یاری‌رسان دارند. به سالمندان، به بی‌خانمان‌ها، به و به دگرجنس‌پوش‌ها کمک می‌کنند. آنها به راستی کلیسایی در راستای آموزه‌های مسیح هستند. دین برای زندگی‌ام ضروری است». 
 آبراهام بابت بازی در فیلم (۱۹۸۴)، برندهٔ و و همچنین نامزد دریافت شد. او یک و ۲ نامزدی برای در کارنامه دارد. وی همچنین ۳ بار نامزد دریافت برای و (۲۰۱۴) شده‌است. آبراهام ۲ هم برای نقش‌آفرینی‌های تئاتری‌اش در (۱۹۸۴) و (۲۰۱۱) به‌دست آورده‌است.
 در ژوئیه ۲۰۰۴، طی مراسمی در شهر ، وی برندهٔ «جایزه برای ایتالیایی‌های جهان» شد که توسط «بنیاد مارتسیو ترمالیا» و «دولت ایتالیا» به مهاجران ایتالیایی یا اَعقاب و نسل‌های بعدی آنها که به موفقیت چشمگیری در خارج ایتالیا رسیده باشند، اعطا می‌شود. در سال ۲۰۰۹، انجمن فارغ‌التحصیلان او را بابت خدمات شایان و مثال‌زدنی‌اش به شهر ، مفتخر به دریافت «جایزهٔ جان اچ. فینلی» نمود. در سال ۲۰۱۰، آبراهام برندهٔ شد. در سال ۲۰۱۵، نام وی در «تالار مشاهیر تئاتر آمریکا» ثبت شد. او همچنین دارای از در است.
{"title": "اف. موری آبراهام", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D9%81._%D9%85%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D8%A2%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%D8%A7%D9%85&oldid=33118960", "language": "fa"}