با اشتباه نشود. یا ، دوره‌ای از تاریخ فلسفه است که از قرن هفدهم، با ، آغاز می‌شود و تا اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، ادامه می‌یابد. 
 شناسهٔ اصلی فلسفه جدید، است. این اصطلاح ، دلبستگی به مسائل مربوط به بشر، در سدهٔ نوزدهم در اروپا رواج یافت و به تفکر و اندیشه‌هایی گفته می‌شد که بر قابلیت‌های ذاتی انسان، تأکید می‌ورزید.
 این اندیشه در جهت خلاف اندیشه رقم خورد که در این اندیشه: انسان موجودی بدبخت و ذلیل و گناهکار بود که دائم باید در آرزوی رهایی از دام گناهان نفسانیِ خود باشد. انسان‌گرایان، را شاهکار طبیعت و آفرینش می‌دانستند و بر این باور بودند که بشر، خاستگاه و نماد بی‌پایان قابلیت‌ها و استعدادهای بی‌شمار اخلاقی، روحی و جسمانی است. ادبیاتِ این دوره را نامیده‌اند.
 انسان‌گرایی، اجمالاً، عبارت است از باور به اینکه در جهان، هرچه هست، باید در خدمت انسان باشد. در یک کلام می‌توان گفت که انسان، مخدوم است و جز او، هر چه هست، خادم انسان است. بنیادهای انسان‌گرایی، عبارتند از:
{"title": "فلسفه جدید", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87_%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF&oldid=25336011", "language": "fa"}