شامل برخوردهای با و مضامین (ادبیات فلسفی) و برخورد فلسفی با مباحث مطرح شده توسط ادبیات (فلسفه ادبیات) است.
 به‌طور دقیق، فلسفهٔ ادبیات شاخه ای از است، در واقع شاخه ای است از فلسفه که با این سؤال سر و کار دارد که چیست"؟ به‌طور سنتی بخش عمدهٔ از فلسفهٔ زیبایی‌شناسی بر هنرهای پلاستیکی یا متمرکز بوده‌است این توجه و تمرکز اما به قیمت بی‌توجهی به هنرهای کلامی صورت گرفته‌است. درواقع بخش عمدهٔ از بحث‌های سنتی فلسفه زیبایی‌شناسی به دنبال ایجاد معیارهایی از کیفیت هنری هستند که نسبت به موضوع بی‌تفاوت باشند. از آنجایی که همهٔ آثار ادبی، تقریباً و طبعاً، حاوی محتوای تصوری هستند، که متکی به صفات کاملاً صوری هستند، گرایش به چشم پوشی از ادبیات دارند.
 در واقع وجود مسبب طرح مسائل فلسفی می‌شود. در روایت، خالق می‌تواند تجسیم کننده باشد و اذهان خوانندگان را به سمت تصور خیالی، و حتی موجودات یا فناوری‌های فانتزی سوق دهد. توانایی در تصور، و حتی تجربهٔ با این شخصیت‌های خیالی، خود نمایانگر ماهیت ذهن انسان است. برخی از حکایات را می‌توان نوعی در دانست: این حکایات شخصیت‌های خیالی، آنها، اعمال و عواقب اعمالشان را توصیف می‌کنند. از این منظر است که برخی از فلاسفه اشکال مختلف روایی را برای خود برگزیده اند ( ).
 به عنوان مثال معتقد بود که فرهنگ ادبی تأثیر چشمگیری بر دیدگاه اخلاقی استفاده کنندگانش دارد. افلاطون در ، خصومت شدیدی با محتوای فرهنگی دوره خود نشان می‌دهد و شدیدی بر در خود ارائه و اعمال می‌کند.
 با این حال اخیراً، فیلسوفان دارای نگرش‌های متفاوت رویکردهای متنوع و کمتر خصمانه ای نسبت به ادبیات داشته‌اند. از اواخر قرن هجدهم میلادی، با ظهور تجربه گرایان انگلیسی و ، با یک سؤال اساسی در حیطه ی مواجه شده‌است: مسئله رابطه بین در ذهن انسان باجهان خارج از ذهن، اگر در واقع چنین جهانی وجود داشته باشد. در سالهای اخیر، این مباحث معرفتی در عوض به مباحثی گسترده و دنباله دار دربارهٔ و معانی تبدیل شده‌اند: آیا می‌تواند سد بین ذهنها باشد؟ این مجموعه مسائل مربوط به معنای زبان و " " گاهی اوقات با عنوان .
 به همین ترتیب در فلسفهٔ غرب اواخر قرن بیستم تکنیک‌ها و ابزارهای توسعه یافته برای و از شهرت بیشتری برخوردار شدند. فیلسوفان دارای نگرش‌های متفاوت بیش از اسلاف خود به ادبیات توجه داشتند. برخی به دنبال بررسی این سؤال بودند که آیا در واقع و از اساس برای یک نویسنده که قصد داشته باشد با خواننده ارتباط برقرار کند ارتباط با استفاده از کلمات امکان‌پذیر است یا خیر. عده ای دیگر نیز تلاش کردند از آثار ادبی به عنوان نمونه‌هایی از معاصر استفاده کنند و سعی داشتند نگرش‌هایی را در این آثار احساس می‌کردند با هدف انتقاد اجتماعی پدیدار سازند.
 آثار ادبی همچنین موضوعاتی راجع به و مطرح می‌کنند. حداقل از نگاه تحصیل کردگان معمولاً مشهور است که . (نگاه کنید به «حقیقت در داستان» دیوید لوئیس، فصلنامه فلسفی آمریکا، جلد ۱۵). شماره ۱، ژانویه ۱۹۷۸) همچنین پنداشته می‌شود که . گرچه شرلوک هلمز هرگز در هیچ‌کجا زندگی نکرده‌است. او یک شخصیت داستانی خیالی است. برعکس، ساموئل پپیس یک شخص واقعی قلمداد می‌شود. علاقه معاصران به هولمز و پپیس شباهت‌های زیادی با هم دارند. تنها دلیلی که همه نام هردوی آنها را می‌دانند به دلیل علاقه مفرط به خواندن اعمال و سخنان ادعاشده در مورد آنها است. به نظر می‌رسد که این دو گزاره به دو مرتبه مختلف از حقیقت تعلق دارند. همچنین مشکلات بیشتری در مورد ارزش درستی اظهارات مربوط به جهان‌های خیالی و شخصیتهای آن‌ها در داستان‌ها به وجود می‌آیند که گرچه می‌توان به‌طور تلویحی و غیرصریح متوجه آنها بود اما منابع در دسترس ما به هیچ وجه در موردشان به صراحت چیزی بیان نکرده‌اند، مانند یا .
 تعدادی از شعرهایی با مضامین فلسفی سروده‌اند و برخی از فلاسفه مهم فلسفه خود را به صورت بیت بیان کرده‌اند. و اشعار مهم فلسفی هستند. از ژانر برای آموزش فلسفه نیز استفاده شد. حماسه هند روایت کرد و فلسفه هندو را آموزش دهد. همچنین برخی آموزه‌های فلسفی را در خود ارائه داده‌است.
 بسیاری از اندیشه خود را به شکلی شاعرانه بیان کرده‌اند. برخی از مهم ترین‌ها عبارتند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 شاعران برجسته فلسفی غربی عبارتند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 برخی از فلاسفه خویش را ملزم کرده‌اند که فلسفه را به صورت ، از جمله رمان و داستان‌های کوتاه ) این گونه در اوایل ادبیات فلسفی نمود دارد، جایی که فیلسوفانی مانند می‌نوشتند که در آن‌ها شخصیت‌های خیالی یا خیالی شده، دربارهٔ موضوعات فلسفی بحث می‌کردند. غالباً به عنوان یک قهرمان در دیالوگ‌های افلاطون ظاهر می‌شود و این گفتگوها یکی از منابع اصلی دانسته‌ها در مورد تعالیم سقراط است، اگرچه به دلیل این شیوه و اختصارات آن، گاهی تشخیص مواضع واقعی سقراط از افلاطون دشوار است. نویسندگان زیادی از مسیحیان نخستین، از جمله ، و دیالوگ‌هایی را به نگارش درآورده اند. چندین فیلسوف اولیه مدرن نیز مانند و ، گهگاه در این سبک می‌نوشتند.
 فلاسفه دیگر برای انتقال آموزه‌های خود ، قرن دوازدهم، نوعی روایت به عنوان پاسخی به نوشت، و سپس ابن نفیس قرن ۱۳ نیز روایت داستانی به عنوان پاسخی به حی بن یقظان به نگارش درآورد. ، فیلسوف آلمانی، غالباً ایده‌ها و نظریات خود را با شیوه‌های ادبی بیان می‌کرد، از جمله مهمترین آنها است که روایتی است دوباره از آموزه‌های . و رمان‌هایی نوشته‌اند که در آن‌ها شخصیت‌ها به عنوان سخنگو موضع‌گیری‌های فلسفی عمل می‌کنند و در چارچوب پلات داستان مطابق با آن مواضع عمل می‌کردند. همچنین فیلسوفی بود که رمان و شعر می‌نوشت. رابطه شخصیت‌های سانتایانا و اعتقادات او پیچیده‌تر است. از جمله شماری از مهم‌ترین آن‌ها از قبیل از داستان برای انتقال دیدگاه‌های فلسفی خود استفاده می‌کردند. رمان و نمایشنامه و شامل این مواردند. تمام آثار داستانی شامل ، " و مجموعه ای برجسته و چشمگیر از ارتباطات و تعاملات مابین فلسفه و ادبیات را به نمایش می‌گذارند. همچنین کارت پستال اثر .
 تعدادی از فلاسفه تأثیر مهمی در ادبیات داشته‌اند. ، عمدتاً به سبب نتایج سیستم زیبایی شناسانه اش، شاید تأثیرگذارترین فیلسوف متاخر در باشد. رمان‌های سپسین غالباً به مضامین شوپنهاوری اشاره می‌کنند، به ویژه کتاب . شوپنهاور همچنین تأثیر مهمی در داشت. شوپنهاور تأثیری کمتری خاص اما با پراکندگی بیشتر در در ادبیات اروپا داشت. لیونل جانسون " به زیبایی‌شناسی شوپنهاور اشاره می‌کند. تمامی آثار ژاک دریدا تأثیراتی عمیق در به اصطلاح فلسفهٔ قاره ای و درک نقش ادبیات در مدرنیته داشته‌اند.
 سایر آثار داستانی که دارای محتوای فلسفی در نظر گرفته می‌شوند عبارتند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 آثاری تعدادی از فیلسوفان جدای از محتوای فلسفی به دلیل ارزش‌های ادبی اشان خوانده می‌شوند. فلسفه در ‌های ، نوعی رواقی گرایی غیر اصیل است، اما ‌ها هنوز بخاطر ارزش ادبی و بینشی که برای شناخت عملکرد ذهن امپراتور به خوانندگان ارائه می‌دهند، خوانده می‌شوند.
 به دلیل کیفیت و خوانایی نثر آن، مانند برخی از آثار تجربه گرایان انگلیسی، از جمله و . اغلب به عنوان هنری شاعرانه و همچنین فلسفی مورد توجه قرار گرفته‌است، به ویژه در یا این/ یا آن. مانند " اغلب شبیه اشعار منثور هستند و به جای استدلالات حاوی تصاویر و کنایاتند.
 اثر در ظاهری کاملاً خیالی، به عنوان شخصیتی کمیک و مورد تمسخر ظاهر می‌شود. در این نمایشنامه، سقراط به نظر می‌رسد درحالیکه از از یک سبد آویزان است در جایی خطابه‌هایی همچون مورد زیر بیان می‌کند:
 فیلسوف نخستین ایده‌های خود را در وهله اول از طریق حکایت‌ها و افسانه‌های کوتاه ادبی مانند «رؤیای پروانه» بیان می‌کرد. ظهور دیگر فیلسوفان بزرگ آن زمان به عنوان شخصیت‌های این داستان، به چوانگتسی اجازه می‌دهد تا آزادانه و غیرجدی در نظریات آن‌ها به کندوکاو بپردازد و آن‌ها را با نظریات خودش مقایسه کند. او این این شیوه را با کسانی چون ، لی زی، هوی شی، و بسیاری دیگر پی گرفته‌است. برجسته‌ترین کار او حضور و شاگردان برجسته وی است که گاهی اوقات برای تضعیف درک‌های رایج از فلسفه کنفوسیوس یا تقویت درک خود ژوانگزی از چگونگی زندگی مطابق با دائو استفاده می‌شود.
 شاید برجسته‌ترین نویسندهٔ داستانهای فلسفی قرن بیستم باشد. او داستان کوتاهی با عنوان در جستجوی ابن رشد نوشت که در آن ابن رشد فیلسوف قهرمان اصلی داستان . بسیاری از نقطه نظراتی که در هسته‌های داستانی او مطرح می‌شوند تعبیراتی برگرفته از تفکرات فیلسوفانی چون ، و هستند. او همچنین نظرات مختلفی را به چهره‌هایی از جمله جورج دالگارنو نسبت می‌دهد. 
 تمرکز اصلی هستهٔ داستان در " اثر ، بر کشف یک کتاب مرموز است که به نظر می‌رسد حاوی یک نسخه خطی گم شده از ارسطو است. رمان بعدی اکو، پیشگام نگارش آثار دلهره آور یا داستان‌های پلیسی ای شد که کنایات مشهور و نام متفکران تاریخی را به میان می‌آوردند. از جمله نمونه‌های اخیر می‌توان به " رمز نوشته و اثر ایان کالدول و اشاره کرد.
 همچنین، ، که اغلب او را با بورخس مقایسه می‌کنند، تعداد قابل توجهی از مباحث فلسفی را در رمان‌های خود مطرح می‌کند، از مباحث مرتبط با گرفته تا بسیاری از سوالات مربوط به و .
 خورخه لوئیس بورخس بسیاری از مضامین فلسفی و تعدادی از فیلسوفان داستانی را در خود مطرح و معرفی می‌کند. جنبشی فلسفی-تخیلی بخشی از پیش فرض داستان او با عنوان است و راوی ناشناس داستان او را نیز می‌توان فیلسوفی خیالی نامید. یک خیالی موضوع داستان .
 فلاسفه داستانی گاهی در سراسر آثار و ری بردبری حضور می‌یابند. هاین لاین شامل متنهایی طولانی است که می‌توان آنها را جانشین دیالوگهای فلسفی تخیلی جهان باستان دانست که در درون هستهٔ داستانی قرار دارند. 
 
 
 
 
 * , Ted Honderich, ed., (Oxford University Press, 1995) .
 *Andrew Miller, (2002 thesis)
{"title": "فلسفه و ادبیات", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87_%D9%88_%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA&oldid=33672492", "language": "fa"}