یا (به انگلیسی: Wearable Technology)، یک دستگاه الکتریکی هوشمند (وسیله‌ای الکترونیکی مجهز به میکرو کنترولر) است که نزدیک یا روی سطح پوست قرار می‌گیرد. این دستگاه توانایی شناسایی و جمع‌آوری، تجزیه و تحلیل و انتقال اطلاعات را دارد. به‌طور مثال اطلاعاتی در مورد علائم حیاتی بدن موجود زنده یا هر نوع اطلاعات محیطی دیگر که می‌توانند بلافاصله در اختیار کاربر قرار گیرند. 
 دستگاه‌های پوشیدنی مثل ورزشی و سلامت، نمونه‌ای از هستند که می‌توانند با استفاده از ، و برقراری ارتباط از طریق اینترنت بدون دخالت انسان به تبادل اطلاعات با اپراتور، کاربر و دیگر دستگاه‌ها بپردازند. بعضی از آنها به معروفی مثل و مجهزند و بعضی نیز سیستم عامل مربوط به خود را دارند. 
 فناوری پوشیدنی دارای انواع و گونه‌های مختلفی است که با پیشرفت هر روزه فناوری گسترش پیدا می‌کنند و در حوزه عمومی، ساعت‌های هوشمند و گجت‌های سلامت و ورزشی طرفداران زیادی دارند. جدا از کاربردهای تجاری، فناوری پوشیدنی در سیستم‌های ناوبری، منسوجات پیشرفته و خدمات و نیز حضور دارد و روز به روز فراگیرتر می‌شود.
 ساعت مچی که تنها کاربردش اطلاع از زمان بود را می‌توان جد بزرگ فناوری‌های پوشیدنی که امروزه می‌بینیم به حساب آورد. در سال ۱۵۰۰ میلادی مخترع آلمانی (Peter Henlein) ساعت‌های کوچکی ساخت که می‌شد به عنوان گردنبند پوشید. یک قرن بعد، مردها شروع به قرار دادن ساعت‌های خود در جیب جلیقه‌هایشان کردند و به‌سرعت متداول و به مد روز تبدیل شد و به این ترتیب ساعت‌های جیبی ساخته شدند. ساعت مچی در اواخر دهه ۱۶۰۰ استفاده می‌شد، اما بیشتر توسط بانوان و بعنوان دستبند به کار می‌رفت. با گذشت زمان، ساعت‌ها کوچکتر و دقیق‌تر شدند.
 در سال ۱۹۰۴ یک خلبان و مخترع برزیلی به‌نام (Alberto Santos-Dumont) در استفاده از ساعت مچی پیشگام شد. دومون ساعتی طراحی کرد که روی مچ دست بسته می‌شد و در هنگام خلبانی می‌توانست به‌راحتی و بدون دردسر ساعت را بخواند. تجربه دومون ثابت کرد که مچ دست مکان مناسبی برای قرار گرفتن یک ساعت است.
 مردم شروع به استفاده از ساعت مچی در هر مناسبت کردند؛ از ابزاری که به آنها کمک می‌کرد تا در برنده شوند، حلقه‌هایی که توسط تاجران به عنوان وسیله محاسباتی به‌کار می‌رود، الکترونیکی که در سینماها استفاده می‌شوند و یا دوربینی که به یک پرنده وصل می‌شود تا عکس‌های هوایی بگیرید.
 فناوری‌های پوشیدنی در زندگی روزمره فراگیر شده‌اند و پیشگامان توسعه این فناوری سعی در تقویت و گسترش کارایی آن دارند. هر روز بر تعداد پوشیدنی‌هایی که به‌عنوان لوازم جانبی تخصصی برای حوزه‌های مختلف ساخته می‌شوند افزوده می‌شود، به‌طور مثال: ثبت و بررسی فعالیت‌های معمولی با استفاده از ابزارک‌های شخصی کوچک و قابل حمل، مثل مسافت طی شده، تعداد قدم‌ها و ضربان قلب و …
 یکی دیگر از نمونه‌های اولیه فناوری پوشیدنی که پیش از دوران مدرن کنونی به طور گسترده استفاده می‌شد، ساعت ماشین حساب بود که در دهه ۱۹۸۰ میلادی عرضه شد. یک فناوری پوشیدنی قدیمی‌تر بود.
در ایران و در حوزه فناوری های پوشیدنی " " در سال 1400 برای اولین بار برگزار شد.
 1960: در سال 1961 ادوارد ثورب و کلود شانون یک کامپیوتر کوچک با 4 کلید ساختند که می‌شد در کفش تعبیه و یا دور کمر بسته شود. این کامپیوتر برای کمک به تقلب کردن قماربازان در بازی‌های رولتی در کازینوها ساخته شده‌بود و می‌توانست محل فرود گوی را حدس بزند.
 1970: در این دهه فناوری پوشیدنی از محبوبیت خاصی برخوردار شد. اولین ساعت‌ مچی ماشین‌حسابی توسط پولسار در سال 1975 به بازار ارائه شد و خیلی سریع به یک مد تبدیل شد و بسیاری از افراد مشهور از آن‌ها استفاده می‌کردند. بقیه شرکت‌ها نیز به تولید این ساعت‌ها روی آوردند، مانند که در دهه 80 ساعت‌های بسیار مرغوبی را به بازار ارائه کرد.
 1980: در سال 1979 را به بازار عرضه کرد و به محبوب‌ترین دستگاه پوشیدنی دهه 80 تبدیل شد. همچنین صنعت بهداشت و درمان نیز در این دهه با ارائه اولین سمعک دیجیتال به تکنولوژی دستگاه‌های پوشیدنی ورود کرد.
 1990: استیو مان یک محقق کانادایی بود که در سال 1994 بی‌سیم پوشیدنی را اختراع کرد. این وب‌کم راه را برای رشد فناوری اینترنت اشیاء در آینده هموار کرد. نمایشگاه‌های لباس هوشمند و کنفرانس‌های فناوری پوشیدنی در صدر محبوب‌ترین موضوعات دهه 90 بودند. 
 در بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷، در آزمایشگاه رسانه تحقیقاتی در زمینه جمع‌آوری، ذخیره و بررسی داده‌های فیزیولوژیکی با استفاده از پوشیدنی‌ها انجام و محصولاتی طراحی و ساخته شد. این کفش‌ها، جواهرات و لوازم جانبی پوشاک، اطلاعات مختلف مربوط به وضعیت افراد را از طریق حسگرها، دوربین‌ها و سایر دستگاه‌هایشان جمع‌آوری می‌کردند. 
 در سال ۲۰۰۹، تیمی از کمپانی برای شرکت در مسابقات طراحی پوشاک دیجیتال، با کالج مد لندن همکاری کرد و یک لباس مهمانی با فناوری بلوتوث طراحی کردند که هنگام دریافت تماس روشن می‌شد. این لباس در آن مسابقات برنده جایزه اصلی شد. 
 در همان سال زک اسمیت (Zach “Hoeken” Smith) شلواری که کیبورد می‌شد را طراحی کرد.
 انستیتوی ملی Tyndall در کشور ایرلند یک بستر «مانیتور بیمار از راه دور غیر مزاحم» طراحی کرد که برای ارزیابی وضعیت بیمار از حسگرهایی استفاده می‌کردند. 
 شرکت ، لباس‌هایی را برای خواننده معروف (Katy Perry) طراحی کرد که دارای بودند و رنگ ال ای دی‌های این لباس در مکان‌های مختلف مثل صحنه و فرش قرمز تغییر رنگ می‌دادند. در سال ۲۰۱۲ نیز کمپانی CuteCircuit اولین لباس جهان که توییت‌ها را نمایش می‌داد طراحی کرد. 
 در سال ۲۰۱۴، دانشجویان فارغ التحصیل دانشکده هنر Tisch در نیویورک یک طراحی کردند که پیام‌های متنی از قبل برنامه‌ریزی شده و با حرکات و ژست خاص بدن هماهنگ شده بودند، ارسال می‌کرد. 
 در همان سال، نمونه‌های اولیه عینک‌های دیجیتال موسوم به با نمایشگر (HUD) رونمایی شدند. 
 ارتش آمریکا در کلاه سربازان خود نمایشگری که با استفاده از فناوری به نام اپتیک هولوگرافی (holographic optics) کار می‌کند، بهره می‌برد. 
 در سال ۲۰۱۰، گوگل شروع به تولید نمونه‌های اولیه از یک عینک با قابلیت نمایش به نام کرد که در مارس ۲۰۱۳ عرضه شد. 
 2020: صنعت بازی‌های ویدیوئی شروع به فعالیت در بستر هدست‌های و و بعد از آن طراحان لباس به سرعت شروع به ساخت لباس‌های هوشمند برای این عرصه کردند. 
 لوازم الکتریکی مصرفی، مانند و ردیاب‌های تناسب اندام، از برجسته‌ترین وسایل در زمینه فناوری پوشیدنی به حساب می‌آیند. با این حال با پیشرفت‌های گسترده و که اخیراً اتفاق افتاده است، فناوری پوشیدنی گستره فعالیت بیشتری پیدا کرده‌‌‌است. اگر بخواهیم به برخی از مهم‌ترین زمینه‌های فعالیت فناوری پوششی اشاره کنیم می‌توان از حوزه سلامت، سیستم مسیریابی، ورزش حرفه‌ای و پیشرفته نام برد.
 در ادامه به معرفی برخی از آن‌ها می‌پردازیم:
 نسل بعدی تکنولوژی‌های پوشیدنی یکسری پوسته‌های بسیار نازک الکتریکی هستند که به قفسه سینه متصل می‌شوند و دارای یک فرستنده کوچک بی­سیم هستند. این سنسور به حساس است و آنها را ثبت می‌کند، مانند ضربان قلب و حرکات ماهیچه‌ها، و سپس آن‌ها را برای مراکز مراقبت از سلامت ارسال می‌کنند تا وضعیت سلامتی و علائم حیات فرد لحظه به لحظه تحت نظارت باشد. این فناوری در کنترل و درمان بیماری‌های مزمن از جمله بیماری‌های قلبی و دیابت بسیار کارآمد و مفید است.
 افراد برای مطلع شدن از عواملی همچون فشار خون، میزان کالری دریافتی، رژیم‌های غذایی و ... از فناوری‌های پوشیدنی استفاده می‌کنند تا نظارت کامل بر روی وضعیت سلامت جسمانی خود داشته باشند. همه‌گیری باعث افزایش میزان استفاده از فناوری‌های پوشیدنی شد و عامل اصلی آن بالا رفتن میزان آگاهی مردم در زمینه بهداشت فردی و گسترش بیماری‌های مسری و عفونی بود. برای نمونه، شرکت یکی از برنامه‌های خود در زمینه به نام کاردیوگرام را از طریق معرفی افزونه به نام ضربان بر دقیقه در خواب به‌روزرسانی کرد که کار آن مشاهده و کنترل ضربان قلب بیماران مبتلا به کووید-19 بود.
 صنعت سرگرمی و بازی‌های ویدیوئی اولین صنعتی بود که با استفاده از عینک‌ها و کنترلرهای هوشمند وارد عرصه واقعیت مجازی شد. عینک‌های هوشمندی که بر روی سر نصب می‌شدند از قبیل Oculus Quest ،Meta Quest و Sony PlayStation VR در راستای تمامی اهداف این صنعت بکارگیری می‌شدند که شامل: بازی‌های ویدیوئی، تماشای فیلم و سفر به صورت مجازی می‌شدند. 
 لباسی که به لباس هوشمند معروف است و یا صنعت مد و لباس هوشمند، در سال‌های گذشته به محبوبیت بسیار زیادی دست یافته‌است. کاپشن‌های هوشمند، مانند ژاکت‌های Levi که توسط یکی از پروژه‌های به نام فناوری ژاکارد ساخته شده و الیاف بکار رفته در آن الیاف الکتریکی است، هنگامی که توسط کسی پوشیده می‌شود این امکان را به فرد می‌دهد تا بتواند به تماس‌های تلفنی خود پاسخ دهد. همچنین امکانات دیگری از جمله پخش موسیقی و عکس برداری از قسمت آستین را در اختیار افراد می‌گذارد. ساعت‌های هوشمند، مچ بندها، کفش‌های هوشمند و جواهرات هوشمند نیز انواع محبوب دیگری از فناوری‌های پوشیدنی به حساب می‌آیند.
 در صنایع نظامی از فناوری‌های پوشیدنی خاصی استفاده می‌کنند که به وسیله آن‌ها علائم حیاتی سربازان را رصد می‌کنند. از دیگر استفاده‌های این فناوری در صنایع نظامی می‌توان به شبیه‌سازی تمرینی و ورزشی بر پایه و فناوری پایداری اشاره کرد. در فناوری پایداری از پوتین‌های مخصوصی استفاده می‌کنند که شامل سنسورها و افزونه‌هایی برای بررسی مسائلی از قبیل تأثیر زمین‌های مختلف و ناهمواری‌ها بر روی عملکرد سربازان و میزان تحمل سربازان در مقابل وزن تجهیزاتشان است.
 در ورزش از دستگاه‌های پوشیدنی ورزشی استفاده می‌شود که در پوشاک و تجهیزات ورزشی تعبیه شده‌اند مانند راکت‌ها و توپ‌های ورزشی. این سنسورهای تعبیه شده از طریق GPS و یا بلوتوث به کامپیوترها متصل هستند و داده‌ها را به صورت آنی برای آن‌ها ارسال می‌کنند و این داده‌ها از طریق کامپیوترها می‌شوند تا در زمینه های مختلف از جمله مربیگری، داوری و ... مورد استفاده قرار گیرند. در کنار فناوری‌های پوششی ورزشی، فناوری‌های پوششی مشابه دیگر نیز مانند Fitbit، Apple Watch، Garmin، Samsung Galaxy Watch و Polar به صورت گسترده برای رصد و کنترل علائم حیاتی و فعالیت‌های بدنی ورزشکاران مورد استفاده قرار می‌گیرند. 
 همانند تمامی فناوری‌ها، این فناوری نیز مزایا و معایب بخصوص خود را داراست. 
 
 فناوری پوشیدنی امکان رصد وضعیت سلامتی و تناسب اندام، موقعیت‌یابی از طریق GPS، دسترسی راحت و خواندن پیام‌های متنی در زمان کوتاه‌تر و خیلی امکانات دیگر را برای ما فراهم می‌کند. اما بهترین مزیت آن این است که تمامی این دستگاه‌ها به راحتی قابل حمل هستند و دیگر نیاز به بردن وسایل دیگر (از جمله موبایل) را با خود نداریم. 
 قبل از اختراع دستگاه‌های پوشیدنی نیز جمع‌آوری اطلاعات ذکر شده ممکن بود ولی بیشتر شبیه به یک عذاب برای کاربران بشمار می‌رفت زیرا به همراه داشتن همیشگی دستگاه‌های بزرگ‌تر مانند ضروری بود و حمل آن‌ها نیز آسان نبود، اما دستگاه‌های پوشیدنی به دستگاه‌های دیگر مانند موبایل متصل می‌شوند و با انتقال داده‌ها به موبایل این امکان را برای کاربر فراهم می‌سازند تا اطلاعات جمع‌آوری شده را در لحظه مشاهده کنند و یا آن‌ها را ذخیره کرده تا در وقتی دیگر مشاهده کنند. امکاناتی که این فناوری و دستگاه‌های پوشیدنی برای شما فراهم می‌کنند به شما کمک می‌کنند تا بتوانید فعالیت‌های خود را راحت‌تر مدیریت کنید. 
 
 معمولا عمر باتری این دستگاه‌ها کوتاه است. برای مثال بعضی از دستگاه‌ها مانند می‌توانند تا حداکثر 7 روز شارژ نگه‌دارند ولی بعضی دیگر از این دستگاه‌ها که پیشرفته‌تر هستند مانند تنها یک روز و یا کمی بیشتر شارژ نگه می‌دارند. ولی به طور کلی شارژ مداوم و درآوردن و بستن دوباره آن‌ها ممکن است سخت و آزاردهنده باشد، به همین خاطر توسعه‌دهندگان این صنعت در حال گرایش به سمت هستند. با این روش مشکل درآوردن و پوشیدن دوباره این دستگاه‌ها نیز به راحتی حل می‌شود.
 گزارش شده‌است که این دستگاه‌ها گاهی اوقات اطلاعات نادرستی را نمایش می‌دهند، این مسئله می‌تواند در بعضی موارد همچون نشان دادن ضربان قلب بسیار خطرناک باشد. برای کسانی که مشکلات قلبی دارند، این اشتباه نشان دادن اطلاعات ممکن است منجر به بروز صدمات جبران ناپذیری شود. 
 در نهایت این به شما بستگی دارد که آیا استفاده از این دستگاه‌ها برای شما مفید خواهدبود یا خیر.
{"title": "فناوری پوشیدنی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%86%D8%A7%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D9%BE%D9%88%D8%B4%DB%8C%D8%AF%D9%86%DB%8C&oldid=35082219", "language": "fa"}