ویژگی‌ای است که دارندهٔ آن (که به آن ‏ می‌گویند) قادر به فرود آمدن یا برخاستن از کوتاه است. STOL بودن هواگرد بر اساس طول باند مورد نیاز برای فرود یا برخاست و بر اساس آنی که بیشتر است تعیین می‌شود. تعریف دقیق پذیرفته‌شده‌ای برای این نوع هواگردها وجود ندارد، اما اغلب اینگونه تعریف می‌شود که هواگردی است که در برخاست فقط ۱۰۰۰ پا (۳۰۵ متر) باند برای پاک کردن ۵۰ پا (۱۵ متر) مانع که در انتهای آن است نیاز دارد و برای پاک کردن همان طول مانع حین فرود هم فقط ۱۰۰۰ پا از باند را نیاز داشته باشد. 
 طول باند مورد نیاز، تابعی از مربع حداقل سرعت پروازی است، لذا بیشترین تمرکز در طراحی این نوع هواگردها روی کم کردن این عدد است. برای ، بالا و پایین به شتاب دادن هواگرد کمک می‌کنند. مسافت طی شده در هم با قوی، سرعت کم حین فرود، ، و (ترمز هوایی) کاهش می‌یابد.
 هواگردهای دارای این ویژگی معمولاً آیرودینامیک پیشرفته‌تری دارند و دارای بزرگ با اجزای آیرودینامیکی خاصی مثل (فلپ) ، ، کمکی و هستند. از آنجایی که این نوع هواپیماها قرار است در محیط‌های محدود فعالیت کنند، توانایی پرواز پایدار در سرعت‌های کم، مخصوصاً در شرایط هوایی آشفته، از بخش‌های مهم طراحی است. استفاده از حالت هنگام برخاست نیروی (تراست) را تا ۵۰٪ افزایش می‌دهد، اما سوخت زیادی مصرف می‌کند و اکسیژن بیشتری هم می‌خواهد. راه دیگر برای افزایش رانش، بزرگ‌تر کردن موتور است، که از آن طرف هزینه و وزن هواگرد بالا می‌رود. کنترل فعال هم به پایین آوردن پسا کمک می‌کند. طراحی یک هواگرد با ویژگی نشست و برخاست خیلی کوتاه معمولاً به کاهش حداکثر سرعت آن می‌انجامد، ولی روی اندازهٔ تأثیری ندارد.
{"title": "برخاست و فرود کوتاه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D8%AE%D8%A7%D8%B3%D8%AA_%D9%88_%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%AF_%DA%A9%D9%88%D8%AA%D8%A7%D9%87&oldid=34398211", "language": "fa"}