یکی از قواعد فقهی است که در شرع و قانون مدنی کاربرد دارد.
 یکی از قاعده‌های فقهی، قاعده است. یعنی هر کس مال دیگری را تصرف کند، ضامن آن است و چنانچه از بین برود یا ناقص شود، باید آن را جبران کند و همین طور اگر مالک، منافع زمان تصرف را مطالبه کند، شخصی که تصرف کرده، ضامن پرداخت آن است، مگر به موردی این قاعده منتفی شود.
 بر این قاعده استثناهایی وجود دارد که همگی تحت عنوان مطرح و بررسی می‌شوند و این گونه استیلاها را می‌نامند.
 چنانچه تصرف‌کننده به واسطه یا یا مانند این‌ها باعث شود که مال از بین برود یا ناقص شود، از این قاعده خارج شده و در یا وارد خواهد شد.
 ید امانی انواع مختلف دارد که عبارتند از:
 
 
 
 و به‌طور کلی همه تصرف‌هایی که از ناحیه مالک یا شرع در اموال غیر، اجازه تصرف داده شده‌است.
 برای این قاعده عموماً به و استناد شده و تنها آیه‌ای که در این بحث مورد استناد قرار می‌گیرد، آیه ۹۱ است که مورد استناد است که در همه موارد جاری نیست.
 
 قواعد فقه، محقق داماد، ج۱، ص۹۱.
{"title": "قاعده استیمان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D9%87_%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%85%D8%A7%D9%86&oldid=28654762", "language": "fa"}