(۱۲۴۰ - ۱۳۲۴) ملقب به و متخلص به ، و واعظ اواخر و بعد از آن بود.
 سید محمد در سال ۱۲۴۰ شمسی در شهر متولد شد. پدرش به سید ابوالقاسم فسائی شهرت داشت. او در ۱۶ سالگی به رفت و دو سال در آن شهر به تحصیل مقدمات پرداخت. سپس به رفت و ده سال در این شهر به تکمیل مشغول بود. در بیست و هشت سالگی یا سی سالگی به مهاجرت کرد و به وعظ و خطابه پرداخت.
 در تهران او به دربار راه یافت و از او لقب «فصیح‌الزمان» دریافت کرد. هنگام قتل ناصرالدین شاه از ملازمین او بود و در آن محل حضور داشت و پس از آن واقعه در سال ۱۳۱۳ قمری برای تسلیت نزد ولیعهد به رفت و همراه با وی به تهران برگشت و ملقب به «سلطان الواعظین» شد.
 فصیح‌الزمان سال‌های متمادی در تهران منبر می‌رفت که بسیار با استقبال روبرو می‌شد و بسیاری از خواص و عوام برای شنیدن اشعار نغز و گفتار اثرگذارش پای وعظ او می‌نشستند.
 فصیح‌الزمان شیرازی در سال ۱۳۲۴ شمسی در تهران درگذشت. او در دفن است.
 دیوان اشعار او با نام «دیوان فصیح الزمان شیرازی (رضوانی)» مشتمل بر ، ، و و همچنین منتخبی از آن به نام «گلهای فصیح‌الزمان رضوانی» به کوشش در به چاپ رسیده‌است.
 نمونه‌ای از اشعار او که بارها توسط خوانندگان مختلف دوره قاجار و معاصر خوانده شده:
{"title": "فصیح‌الزمان شیرازی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B5%DB%8C%D8%AD%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86_%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C&oldid=34623392", "language": "fa"}