از بزرگ‌ترین و حماسه‌سرایان و جهانی است. که شاهکار اوست، برابر با حماسهٔ دانسته می‌شود و نام او را همان‌گونه که خودش پیش‌بینی کرده‌است، جاویدان ساخته است.
 با شناخته شدن شاهنامه ستایش از فردوسی در شعرها و نوشتارهای بسیاری از شاعران و سخن سرایان همه دورها از سخن سرای بزرگ سدهٔ هفتم و پیش از او گرفته تا به امروز همچنان ادامه دارد.
 از با آوردن شعری منتسب به که از فردوسی و و سعدی هر سه به عنوان پیامبران شعر فارسی یاد شده می‌نویسد:
 
 
 مقالهٔ اصلی: در فروردین‌ماه ۱۳۶۹ در جلسه‌هایی در با بیان سخنانی پیرامون شاهنامه به گفتگوهای زیادی دامن زد. او دربارهٔ گفت:
 
 شاملو بر این باور بود که ضحاک با رهبری توده‌های مردم، علیه جمشید قیام کرده و فردی ضدانقلابی و در برابر توده‌های مردم بوده‌است. او می‌گوید:
 
 در کتاب این نگرش را -که با برخوانی « » از و با مقالهٔ در در سه شنبه ۲۱ تیر ماه آغاز شده بود- پذیرفتنی نمی‌یابد و آن را دنباله دگرگشت‌های اسطوره این بار به شکل «اژدهای شورشی» در روزگار نو می‌داند. پی آوردِ سوّم با نام «اژدهای شورشی» این موضوع را به تفصیل می‌کاود.
 نیز در گفتگویی باور شاملو را نادرست و نشانهٔ ناآگاهی‌اش از شاهنامه دانسته. 
 در پاسخ به اظهارات شاملو ضمن رد آن، باور دارد که ضحاک یک شخص نیست، بلکه بیانگر دورهٔ پادشاهی بر ایران است که هزار سال به درازا کشیده‌است. 
 در همان سال‌های آغازین پس از مرگ فردوسی دشمنی با شاهنامه آغاز شد و بیشتر به خاطر سیاست‌های ضد ایرانی دربار و ادامه یافت. همچنین سلطان محمود پس از گشایش در سال ، را به خاطر خواندن شاهنامه سرزنش کرده است. پنج سده پس از آن، به این موضوع اشاره کرده است:
 نویسندگانی نیز، از دسته که شیعه بوده است، شاهنامه را «مدح » دانسته‌اند و خواندن آن را «بدعت و ضلالت». شاعران دیگری نیز، ازجمله («گفتا که شاهنامه دروغ است سربه‌سر»)، (با که از دوست‌داران فردوسی بود، اشتباه نشود ) و («در کمال نقصان فردوسی نگر/هر کجا آید شهنامه گو هرگز مباش») احتمالاً به دلیل دلبستگی ممدوحان‌شان به ردّ فردوسی، شاهنامه را دروغ، ناقص، یا بی‌ارزش دانسته‌اند.
 با وجود برخی بی‌مهری‌ها که دربارهٔ فردوسی وجود داشته‌است و در نتیجهٔ آن بسیاری از منابع نامی از فردوسی یا شاهنامه نیاورده‌اند، در بخش‌هایی که حکومت عباسیان در آن‌ها نفوذ کمتری داشته است، از گرفته تا ، ، ، و ، کسانی از فردوسی یاد کرده‌اند یا او را ستوده‌اند. از جمله گزیده‌ای از شاهنامه تهیه کرد و در میانهٔ نخستین شرح حال موجود از فردوسی را در نوشت. نزدیک سال نیز گزیده‌ای از شاهنامه در به دست به برگردانده شد. در بخش اسرارنامه با اشاره به بی‌مهری ها به فردوسی، او را ستوده است:
 پس از حملهٔ مغول و انقراض عباسیان توجه به شاهنامه در محافل رسمی نیز افزایش یافت و از جمله در اوایل در دوران تصحیحی از شاهنامه بر اساس نسخه‌های مختلفی که یافته بود ارائه کرد. در دوران نیز، در سال در ، به دستور شاهزادهٔ تیموری نسخهٔ مصوری از شاهنامه تهیه شد و احتمالاً تعداد زیادی از روی آن نوشته شد.
 با توجه به این که شیعه و ایرانی بودند، توجه خاصی به فردوسی کردند که تا امروز ادامه یافته‌است. شاه اسماعیل یکم علاقهٔ ویژه‌ای به شاهنامه داشت و خواندن اشعار شاهنامه در میان قزلباشان و قبایل مختلف ایران مرسوم بود و شاه اسماعیل نام فرزندان خود را نیز از نام‌های شاهنامه انتخاب کرد (تهماسب، بهرام، القاس و …). ولی پس از مرگ او رسم شاهنامه‌خوانی در ایران جدی گرفته نشد و کمرنگتر شد.
 پس از در ، بعضی انقلابیان به این دیدگاه که فردوسی بوده‌است یا شاهان را ستوده‌است از او بد گفته‌اند یا از شاهنامه انتقاد کرده‌اند؛ ولی این عده معدود هم از عقاید خود دست کشیدند. از محققان معاصر نیز از شاهنامه انتقاد کرده‌است که در پاسخ او کتابی در دفاع از فردوسی و شاهنامه نوشت.
 موسیقی دان برجسته ایرانی و سازنده اپرای رستم و سهراب، و را به عنوان مفاخر ادبیات جهان دانست و گفت: نمی‌توان آنها را در یک کشور خاص محدود کرد. 
 «اوگوست امپراتور روم، گفته است من شهر روم را با آجر به دست آوردم و با مرمر آن را به جا گذاردم. فردوسی کشورش را فاقد ادبیات دید و در مقابل منظومه‌ای از خود باقی گذاشت که همهٔ شاعران پس از او، فقط توانستند از او تقلید کنند. اما هیچ‌کدام نتوانستند بر او برتری یابند و آن در واقع حتی با سبک‌های مختص به آن شاعران، می‌تواند برابری نماید و می‌توان گفت که تنها کتابی در آسیا است که همانند اشعار رزمی هومر در اروپا است … ابیات کتاب در ترکیب و ساخت، به نهایت درجه خوش‌آهنگ است و هرگز با تعبیرات نامطبوع و اصطلاحات نامأنوس آمیخته نیست و کلمات شدیداللحن در آن راه ندارد؛ و آن از آغاز تا پایان مانند صدای امواج یک رود روان ملایم، فوق‌العاده دلچسب و خوش‌آهنگ و با هماهنگی دلپذیری جریان دارد و هر یک از ابیات نظیر صدای دلنواز جریان آب به به حس شنوایی، لذت تازه‌ای می‌بخشد؛ و گویی ما در کرانه‌ای ایستاده و با دید حیرت به جهانی از احساس و اندیشه و عمل می‌نگریم که خود آن جهان برای همیشه از میان رفته و در زیر خاک خوابیده است، اما کاخ‌ها و قهرمانان آن مانند دریاچهٔ سحرآمیز الف‌لیله در زیر به طور مبهم به نظر می‌رسند.»
 پس از تلاش در تصحیح شاهنامه در قرن هشتم و در قرن نهم هجری، اولین تصحیح شاهنامه در صورت گرفت و بار اول به شکل ناقص در (توسط ) و بار دوم به طور کامل در (به تصحیح انگلیسی) منتشر شد. از مصححان بعدی شاهنامه می‌توان از فرانسوی، و هلندی، روس، نام برد. از مصححان ایرانی شاهنامه باید به ، ، ، و و اشاره کرد. ادوارد براون (ایران‌شناس نامدار انگلیسی) شاهنامه را مطابق ذوق خود نیافته است و صریحاً کمالات آن را انکار می‌کند.
 به علت محبوبیت فردوسی، تحقیقات فراوانی دربارهٔ وی و شاهنامه منتشر شده‌است. ، ، ، ، ، ، عبدالحسین نوشین، ، و از جملهٔ معروف‌ترین محققین دربارهٔ فردوسی هستند.
 در میان شاهنامه‌پژوهان نامبرده، جلال خالقی مطلق، منقح‌ترین متن انتقادی شاهنامه را همراه با پژوهش‌ها و یادداشت‌های فراوان تهیه و منتشر کرده‌است. شاهنامه تصحیح وی همچنین به گفته برخی قویترین نسخه از شاهنامه‌است که به‌صورت انتقادی در ۸ جلد توسط انتشارات منتشر گردید. 
 فردوسی در تمام جهان شناخته شده و مورد احترام است. به بیشتر زبانهای زنده دنیا ترجمه شده است و حکم حماسهٔ شرق را دارد و همان‌طور که غربی‌ها حماسه هومر را ارج می‌نهند، مردم شرق نیز شاهنامه را می‌ستایند.
{"title": "تاریخچه پذیره شعر فردوسی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DA%86%D9%87_%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1%D9%87_%D8%B4%D8%B9%D8%B1_%D9%81%D8%B1%D8%AF%D9%88%D8%B3%DB%8C&oldid=34930622", "language": "fa"}