(۱۲۴۲-۱۳۰۹ه‍.ق) متخلص به فرزند میرزا کوچک است که متخلص به می‌باشد. او در و زیبایی خطوط مختلف به پدرش اقتداء کرده بود، وی همچنین توانا بود که به و شعر دارد.
 ولادت و مرگ او در بوده‌است. فرهنگ شیرازی شاگرد پدر و برادر بزرگترش معروف به وقار شیرازی بوده‌است که وی از او فن شعر و ادب را فراگرفته‌است، همچنین و علم و و زبان هم درس گرفته بود، او با صاحبان فن و شعرا معاصرش پیوندهای مستحکمی داشته‌است. 
 افزون بر پدر، پنج برادر او نیز از خوشنویسان و شاعران صاحب‌نام سده سیزدهم هجری هستند. میرزا ابو القاسم فرهنگ در خوشنویسی و صاحب‌نام شده است. 
 آثار تالیفی او عبارتند از: 
 از سر کوی تو گیرم که روم جای دگر،
کو دلی را که سپارم به دلارای دگر.
 عاقبت از سر کوی تو برون باید رفت،
گیرم امروز دگر ماندم و فردای دگر.
 مگر آزاد کنی، ورنه چو من بنده پیر،
گر فروشی، نستاند ز تو مولای دگر.
 عاشقان را طرب از باده ی انگور نیست،
هست مستان ترا تشنه ز صحبای دگر.
 بهر مجنون تو این کوه و بیابان تنگ است،
بهر ما کوه دگر باید و صحرای دگر.
 ما گداییِ درِ دوست به شاهی ندهیم،
زآن که این جای دگر دارد و، آن جای دگر.
 گر به بتخانه ی چین نقش رُخت بنگارند،
هر که بیند، نکند میل تماشای دگر.
 راه پنهانی میخانه نداند همه کس،
جز من و زاهد و شیخ و دو سه رسوای دگر.
 دل"فرهنگ" ز غم های جهان خون شده است،
غم عشق آمد و افزود به غم‌های دگر.
{"title": "فرهنگ شیرازی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF_%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C&oldid=35020784", "language": "fa"}