یا در صورتی که به عنوان به کار برده شود، به اندیشه‌های و سایر سیستم‌های فلسفی‌ای که به آن نزدیک هستند یا از آن مشتق شده‌اند گفته می‌شود.
 در یک کاربرد محدودتر، فلسفه افلاطونی به عنوان یک اسم عام در مقابل به کار می‌رود و "وجود" اموری انتزاعی را تأیید می‌کند که گفته می‌شود در یک "حوزه سوم" در مقابل دو حوزه دیگر اظهار وجود می‌کند: دنیای محسوس بیرونی و دنیای هوشیاری درونی. لازم به ذکر است که "فلسفه افلاطونی" در صورتی که در مقابل به کار برده شود، نیازی به پذیرش هیچیک از دکترین افلاطون را ندارد.
 در یک مفهوم محدودتر، این اصطلاح، به دکترین اشاره دارد. مفهوم مرکزی فلسفه افلاطونی، در نظر گرفتن تفکیک بین دو نوع از واقعیت است: واقعیتی که محسوس است، ولی پیچیده و نامفهوم است و واقعیتی که غیرقابل مشاهده و نامحسوس است، ولی معقول، روشن و قابل فهم است. در نظر گرفتن این مفهوم، برای ، اساسی و ضروری است. 
 اشکال، معمولاً در مکالمات افلاطون (مجموعه آثار افلاطون) مانند ، و ، به عنوان بی عیب و نقص و ماورایی توصیف می‌شوند که نمونه‌های دنیای روزمره، نسخه‌های ناقص آن‌ها هستند.
{"title": "فلسفه افلاطونی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87_%D8%A7%D9%81%D9%84%D8%A7%D8%B7%D9%88%D9%86%DB%8C&oldid=33459055", "language": "fa"}