یک دو موتوره سه سرنشین از نوع جنگنده سنگین بود که پیش‌نمونه آن در سال ۱۹۳۶ در ساخته شد اما هرگز وارد مرحله تولید نگردید.
 در سال ۱۹۳۴ وزارت هوانوردی (RLM) درخواستی برای یک چند منظوره تاکتیکی برای مقابله مستقیم با بمب افکن‌های دشمن پوشش بمب افکن‌های خودی و جهت جایگزینی نمونه‌های قدیمی تر ارائه کرد. در این درخواست بجز تأکید بر استفاده از ساختار تمام فلزی و موتور یا در صورت اضطرار موتور ، بر هیچگونه ویژگی دیگری از جمله مشخصات پرواز اشاره نشده بود و شرکت‌ها در این امر مخیر گردیدند. بدین منظور فوکه-وولف اف‌و ۵۷، و که از طرف شرکت‌های مختلف ارائه گردیدند، مورد پذیرش واقع شدند. هواگردهای دیگری همچون آگ‌اُ آاُ ۲۲۵ نیز طراحی شدند که مورد توجه قرار نگرفتند.
 اف‌و ۵۷ یک هواگرد تک‌باله دو موتوره تمام فلزی دم‌چرخ با پیکربندی سنتی بدون نوآوری خاص، شاسی یک‌پارچه و جمع شونده رو به عقب درون موتور بود. استفاده از ساختار سنتی به دلیل قرار گرفتن در نسل اول هواگردهای نیروی هوایی آلمان و رویکرد محافظه کارانه به جهت نبود تجربه مشابه بود. این هواگرد نخستین هواگرد تمام فلزی، نخستین هواگرد با شاسی یک‌پارچه و نخستین هواگرد نظامی در شرکت فوکه-وولف به حساب می‌آمد. بال‌های اف‌و ۵۷ با ساختاری از جنس دورالومین (آلیاژی از و ) در پایین بدنه و به شکل خود اتکا ساخته شده بودند. خلبان، و تیربارچی در یک طولانی به شکل پشت سر هم قرار می‌گرفتند. یک تدافعی نیز در انتهای اتاقک برای تیربارچی وجود داشت. تمام نیز در مخزنی در مرکز بدنه قرار گرفته بود. 
 ساخت سه اف‌و ۵۷ ( تا وی-۳) در طول سال ۱۹۳۶ به پایان رسید. با وجود تعبیه محل تسلیحات تدافعی، در هیج یک از این سه پیش‌نمونه مسلسلی در این مکان قرار داده نشده بود. 
 پیش‌نمونه اول با موتور کم توان تر یومو ۲۱۰، نخستین پروازش را در ماه مه سال ۱۹۳۶ انجام داد که عملکردی بسیار ناامید کننده از خود نشان داد. این پیش نمونه پس از چند بار پرواز آزمایشی نهایتاً هنگام فرود اضطراری در اثر اشکال فنی در بخش موتور منهدم شد. پیش‌نمونه‌هایی دوم و سوم با تغییراتی در بخش دم و سایر قسمت‌های کنترل هواگرد، از موتور قوی تر استفاده کردند. در کل این هواگرد به شدت سنگین (۶۳ درصد سنگین تر از هنشل اچ‌اس ۱۲۴ ) و با کنترل پذیری ضعیف طراحی شده بود. تنها بال‌ها بیش از پنج برابر آنچه محاسبه شده بود وزن داشتند. برخی درون نیروی هوایی دلیل این امر را چند منظوره بودن هواگرد و به‌کارگیری ادوات متفاوت جهت صورت دادن وظایف مختلف توسط آن می‌دانستند. البته بی تجربگی فوکه-وولف در طراحی هواگردهای تمام فلزی نیز در این مشکل دخیل بود. 
 وزارت هوانوردی در پاییز سال ۱۹۳۶ با دست کشیدن از طرح قبلی به نفع نمونه ساده‌تر، ب‌اف ۱۱۰ را که مسلسل تدافعی و قابلیت بمباران در آن حذف شده بود، مورد پذیرش قرار داد. اندکی پس از این تصمیم ادامه کار بر روی اف‌و ۵۷ متوقف شد و پیش‌نمونه‌های ساخته شده اوراق شدند.
{"title": "فوکه-وولف اف‌و ۵۷", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%88%DA%A9%D9%87-%D9%88%D9%88%D9%84%D9%81_%D8%A7%D9%81%E2%80%8C%D9%88_%DB%B5%DB%B7&oldid=33912544", "language": "fa"}