(به : )، (به : ) که اغلب از آن با عنوان یاد می‌شود فیلمی است ساختهٔ ، کارگردان فرانسوی، محصول سال ۲۰۱۰. فیلم که خط داستانی مشخصی ندارد از سه تشکیل شده است و از نظر ، بیان و تکرار بی‌شباهت به فرم کلاسیک نیست. موومان اول، با سرعت بالا، موومان دوم آهسته‌تر، موومان سوم تندتر و کوتاه‌تر از موومان اول. موومان اول در یک کشتی اقیانوس‌پیما می‌گذرد که را درمی‌نوردد و گاه‌وبیگاه در توقف می‌کند. موومان دوم در یک خانه کوچک در جنوب فرانسه و پمپ بنزینی که در مجاورت آن قرار دارد می‌گذرد. در موومان سوم دوباره به سفر دریایی موومان اول بازمی‌گردیم و گدار سرزمین‌هایی را به تصویر می‌کشد که به گفته او «انسانیت ما» در آنها متولد شده است: ، ، ، ، ، ... 
 هزاران مسافر واقعی کشتی در فیلم گدار در نقش فیلم ظاهر شده‌اند. ما آنها را در حال خوردن، نوشیدن، قمار کردن، ورزش کردن، دعا کردن، فیلم دیدن و … می‌بینیم. به ندرت با یکدیگر حرفی می‌زنند و تمام فعالیت‌های خود را با دوربین‌های مختلف ثبت می‌کنند. در صحنه‌ای از فیلم ، در سالنی خالی، دربارهٔ و سخنرانی می‌کند. بازیگران فیلم (یک بانک‌دار ، یک شکارچی جنایتکاران جنگی، زنی جوان به همراه مردی بسیار مسن‌تر و مقتدرتر از خود، یک زن آفریقایی که می‌گوید تا وقتی را شاد نبیند نمی‌خواهد بمیرد، زنی دیگر که همین را در مورد می‌گوید) در جاهای مختلف کشتی قرار گرفته‌اند. حرف‌هایشان در هیاهوی آدم‌های کشتی، موسیقی و صدای باد، به خوبی شنیده نمی‌شود.
 ، بحران اقتصادی یونان، تخریب آبراه‌ها به دلیل حفاری در اعماق دریا و… از موضوعاتی‌ست که در این بخش به آن اشاره می‌شود.
 خانواده مارتین، متشکل از پدر، مادر، پسر ۱۰ ساله و دختر نوجوان، آدم‌های خوبی به نظر می‌رسند. آنها صاحب پمپ بنزینی هستند که در مجاورت خانه‌شان قرار دارد و در پمپ بنزینشان یک و یک نگهداری می‌کنند. مادر در یک انتخابات محلی نامزد می‌شود و همین مسئله پای یک گروه تلویزیونی را به خانه‌شان باز می‌کند. در این بخش، برخلاف هیاهو و ریتم تند موومان اول، دوربین ثابت و ریتم کند است. در جایی گزارشگر زن تلویزیون از پسرک می‌پرسد به چه فکر می‌کند؟ پسر جواب می‌دهد «به کون تو». زن می‌گوید «واقعاً برایت جالب است؟» و پسر جواب می‌دهد «بدون شرح».
 در موومان سوم، تصاویری از سفر دریایی که در بخش اول فیلم دیده بودیم در کنار تصاویری از جنایات و ترس‌های قرن بیستم می‌شود. فیلم با دو کلمه‌ای که پسربچه در موومان دوم به شوخی گفته بود تمام می‌شود: «بدون شرح». 
 این اولین فیلم گدار است که تماماً به شیوه تصویربرداری شده است. در تیتراژ نام چهار فیلم‌بردار به چشم می‌خورد که یکی‌شان خود گدار است. دوربین‌ها از دوربین موبایل تا دوربین متغیر است.
 متن فیلم عمدتاً به است اما اینجا و آنجا کمی ، ، ، ، و هم شنیده می‌شود.
 زیرنویس فیلم به انگلیسی است و فهم آن برای کسی که با این زبان آشنا نیست، بسیار دشوار است. اما فهم کامل گفتار فیلم، برای فرانسوی‌زبان‌ها هم آسان نیست. در میان هیاهوی کشتی و صدای دائم باد، صدای بازیگران با میکروفون‌های بدون بادگیر ضبط شده و از این رو به خوبی قابل شنیدن نیست. این شیوه با موضوع فیلم که شکست است مناسبت دارد.
 یکی از تفاسیری که از عنوان فیلم ( ) ارائه می‌شود این است که در اجتماعی که به طور مصنوعی در یک کشتی گرد هم آمده است امکان به وجود آمدن وجود ندارد چون افراد با یکدیگر ارتباط برقرار نمی‌کنند، نه بر خود اثر می‌گذارند و نه بر اثری که نابخرادنه بر دیگران می‌گذارند آگاهند.
{"title": "فیلم سوسیالیسم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85_%D8%B3%D9%88%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%B3%D9%85&oldid=32686285", "language": "fa"}