، در سیارهٔ ما، به پیکره‌های بزرگی از آب‌های شور گفته می‌شود که جزوی از است و مرز آبی میان چند خشکی بزرگ کرهٔ زمین را می‌سازد. 
 این واژه گاهی به قسمت‌های بزرگی از آنچه خوانده می‌شود، گفته می‌شود. واژهٔ و اقیانوس گاهی به جای یکدیگر به کار برده می‌شوند اما پیکره‌ای از آب‌های شور است (غالباً بخشی از ) که به خشکی‌ها نزدیک است. 
 اقیانوس زمین بزرگ‌ترین اقیانوس سطحی تأیید شدهٔ سیاره‌های قابل رویت است. تقریباً ۷۵ درصد از سطح کرهٔ زمین (که مساحتی حدود ۳۶۱ میلیون را شامل می‌شود) را آب‌های شور پوشانده‌اند که به‌طور کلی به چند اقیانوس و تعدادی دریا تقسیم می‌شوند. حجم کلی اقیانوس‌ها حدود ۱٫۳ میلیارد کیلومتر مکعب با عمق متوسط ۳٬۷۹۰ متر است. در اقیانوس‌ها حدود ۲۳۰٬۰۰۰ گونهٔ جانوری شناخته شده وجود دارد؛ البته قسمت عمده‌ای از ژرفای اقیانوس‌ها کشف نشده باقی‌مانده و تخمین زده می‌شود که بیش از دو میلیون گونهٔ جانوری آبزی وجود داشته باشد، البته تمام مابقی موجودات کشف نشده تنها در ۳٪ از کل آب‌هایی است که در اعماق بستر خاکستری دریا وجود دارند و نزدیک به ۹۷٪ تمامی اقیانوس‌ها با مقیاس دقیق یا شبیه کشف و ثبت شده‌است. منشأ اقیانوس‌های زمین ناشناخته باقی مانده‌است، البته دانشمندان بر آنند که نخستین بار در دوران تشکیل یافته و ممکن است که منشأیی برای آغاز حیات در زمین بوده باشند.
بیش از نیمی از این اقیانوس‌ها دارای عمقی بالغ بر ۳٬۰۰۰ (۹٬۸۰۰ ) هستند. میزان شوری آب اقیانوس‌ها حدود ۳۵ نقطه از هزار را دارا هستند و در نزدیکی دریاها این شوری به میزان ۳۰ الی ۳۸ نقطه تغییر پیدا می‌کند.
 آب همهٔ اقیانوس‌ها شور است. علت آن ورود آب رودخانه‌ها به آن‌هاست. قسمتی از این آب‌ها هنگامی که در رودها جریان دارند از سنگ‌های بستر رودها نمک در خود حل می‌کنند. اما این نمک کند چندان نیست که آب رودها شورمزه شود، ولی همین رودها میلیون‌ها سال است که به اقیانوس‌ها می‌برند و در تمام این سال‌ها مقداری از آب اقیانوس شده و نمک به جای گذارده‌است و قرن به قرن آب اقیانوس‌ها شورتر شده‌است. در اقیانوس‌ها دیگر هم وجود دارد و برخی برآوردها حاکی از وجود ۸۳۰ میلیون تن طلا در اقیانوس جهانی است که بهره‌برداری از این کانی‌ها البته با دشواری زیادی روبروست. حجم مواد غذایی به دست آمده از اقیانوس‌ها بسیار زیاد است که بیشتر آن را تشکیل می‌دهند و و و خوراکی نیز از آن جمله هستند. روغن ، ، و از دیگر کالاهای به دست آمده از اقیانوس‌ها است. 
 در اقیانوس‌ها رودهای بسیار عظیم وجود دارد که به آن‌ها جریان دریایی می‌گویند. بعضی از این جریان‌ها گرم و بعضی سردند. این جریان‌ها بر آب و هوای سرزمین‌های پیرامون تأثیر بسیاری دارند. امروزه اقیانوس‌ها و دریاهای جهان شاهراه‌های بسیار عظیمی به‌شمار می‌روند و در سراسر این آب‌ها کشتی‌های باری و مسافری پیوسته کالا و مسافر حمل و نقل می‌کنند. 
 اقیانوس‌های جهان (به ترتیب وسعت):
 
 
 
 
 واژهٔ اقیانوس از واژهٔ okeanus) Ωκεανός) گرفته شده‌است. ریشه این واژه نامعلوم است. ، ریشه‌شناس هلندی، معتقد است که زبان یونانی این واژه را از زبان مردمان منطقه یونان که پیش از ورود یونانی‌های هندواروپایی به منطقه در آن ساکن بودند گرفته‌است. 
 در اقیانوس پسر و و شوهر بود. در یونانی، منظور از اقیانوس، رودخانه یا دریای بزرگی بود که قرص زمین را فراگرفته است (در تضاد با دریای که به معنی دریای واقع در بین خشکی‌ها است). در زمان‌های اولیه، زمانی که تنها توده‌های خشکی شناخته‌شده و بودند، اقیانوس یک رودخانه بی‌پایان انگاشته می‌شد که در پیرامون این خشکی‌ها روان بود. تا حدود ۱۶۵۰ میلادی معمولاً به آن دریای اقیانوس گفته می‌شد که ترجمه لاتین mare oceanum بود. استفاده از کلمه اقیانوس برای هر یک از پهنه‌های آبی بزرگ جهان به صورت جداگانه از سدهٔ چهاردهم میلادی آغاز شد. 
 در متون قدیمی‌تر فارسی به آن دریای مُحیط یا می‌گفتند. بحر محیط به معنای «دریای دربرگیرنده (خشکی‌ها)» است.
 در متون قدیمی‌تر، با اینکه از لحاظ نظری، دریای محیط، اقیانوسی محیط بر به‌شمار می‌رفت، غالباً مراد از آن فقط اقیانوس اطلس بود. در این متون، وقتی که بحر محیط به معنای اقیانوس اطلس به کار می‌رود با بحر مُظْلِم یا بحر ظُلْمَة یا بحر ظُلُماتْ (دریای تاریکی) مترادف است و به شمال اقیانوس اطلس اطلاق می‌شود و این اسامی از هوای نامساعد و مخاطرات آن اقیانوس حکایت می‌کند. 
 در متون جغرافیایی زمان در مورد برخی اصطلاحات و نام‌های جغرافیایی از اصطلاحات عربی و ترکی عثمانی پیروی می‌شد و برای نمونه برای اقیانوس آرام، محیط ساکن، برای اقیانوس اطلس، محیط غربی، برای جهان نو (یعنی آمریکا)، ینگی دنیا (به ترکی به معنای جهان نو)، برای در معنی آبراه دریایی، بُغاز (از ترکی) و برای کانال و آبکند، تُرعه هم گفته می‌شد.
 برخلاف که هم‌اکنون می‌بینید و ممکن است تکه‌تکه باشند و هیچ ارتباطی با یکدیگر نداشته باشند، اقیانوس‌ها یکپارچه هستند و با یکدیگر در ارتباط هستند. قسمت متصل این آب نمک‌ها اکثراً به یاد می‌شود. مفهوم « » به‌معنی تکه‌های آبی پهناوری است که با یکدیگر در ارتباط هستند و از لحاظ دارای ارزش بسیار می‌باشند. تکه‌های عظیم این اقیانوس‌ها، در مختلف پراکنده هستند و شامل گوناگون و معیارهای دیگر می‌گردد.
 و شامل زیر مجموعه‌هایی بر روی خط ، قسمت‌های شمالی و جنوبی آن است. در قسمت‌های کوچک‌تر اقیانوس به نام‌هایی مانند « »، « »، « » و سایر نام‌ها شناخته می‌شوند. همچنین بعضی از بخش‌های اقیانوس در خشکی وجود دارند که با در ارتباط نیستند مانند در ، (خوارزم) در و در ایالت در که ممکن است با نام شناخته شوند ولی در حقیقت هستند.
 از آنجایی‌که اقیانوس‌ها قسمت‌های بزرگی از کرهٔ زمین را می‌پوشانند، از این‌رو تأثیرات مهمی بر روی دارند. آب اقیانوس (به‌عنوان عضوی از ) نقش مهمی در ایجاد دارد و در واقع اقیانوس یکی از مهمترین کلیدهای تغییر آب و هوا در کرهٔ زمین است. قدمت اقیانوس‌ها، چیزی حدود ۳ میلیارد سال تخمین زنده شده و پس از آن بود که و زنده بر روی آن پدید آمدند. اقیانوس‌ها محل زندگی گونه‌های متفاوتی از حیوانات و گیاهان آبزی است و قسمت مهم اقیانوس‌ها در فواصلی بسیار دور از سواحل قرار دارند که تعیین‌کنندهٔ نوع در خشکی‌های سطح کرهٔ زمین هستند.
 

 اقیانوس‌شناسان، اقیانوس را بر اساس ویژگی‌های فیزیکی و زیست‌شناسی تقسیم‌بندی می‌کنند. لایهٔ شامل همهٔ قسمت‌های باز اقیانوس می‌شود و خود می‌تواند بسته به عمق یا فراوانی نور به زیر لایه‌هایی تقسیم کرد. از سطح آب تا ژرفای ۲۰۰ متری را شامل می‌شود. این لایه‌ای است که امکان در آن وجود دارد و از همین جهت بیشترین گونهٔ جانوری را داراست. از آنجا که گیاهان به فتوسنتز نیاز دارند، زندگی در پایین‌تر از این ژرفا باید به یک منبع دیگر وابسته باشد. در این منبع می‌تواند یا مجراهای گرمایی درون آب باشد.
قسمت لجه‌ای بخش نورگیر را می‌گویند. قسمت لجه‌ای بخش نورگیر خود می‌تواند به زیر لایه‌هایی بر حسب دما تقسیم گردد. میان لجه قسمت بالایی را تشکیل می‌دهد. مرز پایینی آن را °۱۲ تشکیل می‌دهد که در حدوداً در ژرفای ۷۰۰ تا ۱٬۰۰۰ متری است. ناحیهٔ بعدی است که در محدودهٔ دمایی ۱۰ تا ۴ درجه سانتی‌گراد قرار گرفته و معمولاً ۱٬۰۰۰ تا۴٬۰۰۰ متری را شامل می‌شود. بالای صفحهٔ مغاک، لایهٔ مغاک قرار گرفته که مرز پایینی آن در ژرفای ۶٬۰۰۰ متری قرار گرفته‌است. آخرین لایه زیر مغاک است که گودال‌های بستر اقیانوس را شامل می‌شود. این لایه در ژرفای ۶٬۰۰۰ تا ۱۱٬۰۰۰ متری قرار گرفته‌است.
به موازات بخش بی‌نور لجه، بخش بی نور نیز قرار دارد که از سه ناحیه عمیق تشکیل شده‌است.
 مطالعهٔ جدید و گسترده‌ای نشان داد نرخ بی‌سابقهٔ کاهش اکسیژن در اقیانوس‌ها به دلیل تغییر اقلیم، آلودگی فاضلاب و فعالیت‌های کشاورزی، باعث گسترش سریع «مناطق مرده» در اقیانوس‌های جهان شده و موجب بروز تهدید زیستی برای زیست‌بوم‌ها و شده‌است. 
 میزان کلی در اقیانوس‌ها تا حدود ۲ درصد افت کرده و تعداد «مناطق مرده» که به عارضهٔ کم‌اکسیژنی دچار شده‌اند (یعنی میزان کاهش اکسیژن در آن‌ها به مرز خطرناکی رسیده) از ۴۵ نقطه در دههٔ ۶۰ میلادی، به دست کم ۷۰۰ منطقه در حال حاضر رسیده‌است. بسیاری از جانداران دریایی بزرگ‌تر و فعال‌تر مانند ، و نمی‌توانند در این مناطق زندگی کنند و در درازمدت در معرض خطر انقراض دسته‌جمعی قرار دارند مگر آنکه روند کنونی برعکس شود. 
 کمبود اکسیژن اقیانوس‌ها به خاطر ورود بیش از حد مواد مغذی به آن‌ها، به علت کشاورزی و ورود سایر آلودگی‌هاست، اما عامل اصلی این پدیدهٔ است. 
 در طول دو دههٔ منتهی به سال ۲۰۱۹ دمای اقیانوس‌ها هر سال بیشتر از سال پیش شده و میزان گرمایش اقیانوس‌ها هم‌ارز گرمایش حاصل از انفجار پنج بمب اتمی به قدرت در هر است. تا به حال اقیانوس‌ها نقش حائل را بازی کرده‌اند و بیش از ۹۰ درصد گرمای حاصل از انتشار گازهای گلخانه‌ای را جذب کرده‌اند. اقیانوس‌ها حدود یک سوم تولیدی را جذب می‌کنند. اما مطالعات نشان داده هرچه اقیانوس‌ها گرم‌تر شوند این فرایند جذب کندتر می‌شود. در نتیجه این گازها بیشتر در جو می‌مانند و باعث گرمایش بیشتر هوا می‌شوند.
{"title": "اقیانوس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D9%82%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B3&oldid=35079392", "language": "fa"}