پرمصرف‌ترین و قدیمی‌ترین و پس از و محبوب‌ترین نوشیدنی جهان است. آبجو حاصل و اساساً انواع دانه است، هرچند بیشتر دانه مورد استفاده قرار می‌گیرد، ولی از دانه‌های ، و نیز استفاده می‌شود. بیشتر طعم تلخی آبجو به خاطر است که یک طبیعی نیز می‌باشد، اگرچه آبجو در برخی موارد طعم‌های دیگری چون سبزیجات و میوه‌ها را نیز شامل می‌شود. در برخی از قدیمی‌ترین نوشته‌های شناخته شده می‌توان اشاراتی به تولید و توزیع آبجو یافت، در اشاره ویژه‌ای به قوانین سرو آبجو وجود دارد. 
 
 آبجوسازی عمری به درازای دارد. در واقع عمر آن به ۱۰٬۰۰۰ سال پ. م به زمان کاشت غلات در یا امروزی بازمی‌گردد. در نوشته‌های تاریخی به‌جا مانده از و نیز به آن اشاره شده‌است. باستان شناسان بر این باورند که آبجو در شکل‌گیری تمدن‌ها تأثیر داشته‌است. 
 قدیمی‌ترین شواهد شیمیایی به دست آمده از ساخت آبجو متعلق به حدود ۳۱۰۰ تا ۳۵۰۰ پ. م در شهرستان استان کشور است. که در منطقه کشف شده‌است و به ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد بازمی‌گردد، گواه از تولید گسترده آبجو در این شهر دارد. 
 در منابع دیگر به دست آمده، تولید آبجو را حدود ۶۰۰۰ سال قبل از میلاد توسط سومریان برآورد کرده‌اند که از حدود ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد در مصر مصرف می‌شده‌است.
 از آنجا که هر ماده حاوی ، مانند و ، می‌تواند به صورت طبیعی شود، این احتمال وجود دارد که آبجو به صورت مستقل در فرهنگ‌های مختلف جهان کشف شده باشد. و آبجو با افزایش سطح رفاه زندگی، اسباب توسعه فناوری‌های بشر را برای ساخت تمدن‌ها ایجاد کردند. 
 آبجو در اروپا توسط قبایل و در ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد رواج یافت و عموماً تولید آبجو در مقیاس مصرف داخلی تولید می‌شده‌است. آبجو ابتدایی اروپایی‌ها علاوه برمواد اولیه تولید، شامل مواد دیگری چون عسل، انواع مختلف گیاهان، ادویه جات و مواد دیگری چون گیاهان مخدر نیز بوده‌است، از این رو آنچه اروپایی‌ها در گذشته می‌نوشیدند، احتمالاً نزد جوامع کنونی به عنوان آبجو شناخته نمی‌شود. همچنین آبجوهای آن زمان فاقد رازک بوده‌است و اولین استفاده‌ها از رازک در اروپا در حدود ۸۲۲ میلادی توسط یک راهب و بعدها در سال ۱۰۶۷ توسط راهبه‌ای به نام ذکر شده‌است. 
 در ۱۵۱۶ میلادی، ویلیام چهارم، ، قانون راینهایتسگبوت (به : ) را وضع نمود، احتمالاً قدیمی‌ترین قانون مرتبط با کیفیت مواد خوراکی که همچنان در قرن ۲۱ رعایت می‌شود و برطبق آن مواد تشکیل دهنده آبجو شامل آب، رازک و جو می‌شود. تاپیش از آبجو به صورت خانگی تولید و فروخته می‌شد، اگرچه در قرن ۷ میلادی تولید و فروش آبجو توسط اروپا نیز صورت می‌گرفت. در طی انقلاب صنعتی تولید دست‌ساز آبجو جای خود را به تولید صنعتی داد و تا پایان قرن ۱۹ میلادی تولید خانگی آبجو به صورت چشمگیری کاهش یافت. با رواج یافتن و که امکان نظارت و آگاهی از حاصل آبجوسازی را فراهم می‌کند، صنعت آبجو سازی نیز تغییر کرد.
 امروزه صنعت آبجوسازی به یک صنعت جهانی متشکل از شرکت‌های چند ملیتی و هزاران تولیدکننده کوچکتر چون آبجوسازهای منطقه‌ای و مغازه‌هاست. هرسالِ بیش از ۱۳۳ میلیارد لیتر (۳۵ میلیارد گالن) آبجو به فروش می‌رسد و در سال ۲۰۰۶ میلادی مجموع درآمد حاصل از فروش آبجو ۲۹۴٬۵ میلیارد دلار بوده‌است. 
 در سال ۲۰۱۰، مصرف آبجو در به میزان ۴۵ میلیارد لیتر رسید که دو برابر مصرف آمریکا است، اما تنها ۵ درصد از این میزان مصرف بوده که این رقم در مقایسه با مصرف ۵۰ درصدی مصرف آبجوی بشکه‌ای در و آلمان قابل توجه است. 
 به روند تولید آبجو و محلی که آبجو در آن ساخته می‌شود، آبجوسازی می‌گویند. آبجو می‌تواند در خانه ساخته شود، همان‌طور که در بیشتر طول تاریخ ساخته شده‌است. آبجوهایی که در مقیاس مصرف خانگی و بدون دلیل تجاری ساخته می‌شوند، در دسته آبجوهای خانگی قرار می‌گیرند. تولید آبجو در از اواخر قرن ۱۹ میلادی که زمینه‌های اقتصادی تجارت آبجو بیشتر مطرح است، مشمول قوانین و مالیات می‌شود. اگرچه تولید آبجو با وضع قانون تخفیف برای تولیدکنندگان خانگی در سال ۱۹۶۳ در ، در سال ۱۹۷۲ در و در سال ۱۹۷۹ در به عنوان یک سرگرمی مشمول مالیات نمی‌شود. 
 به اختصار در تهیه آبجو، منبع نشاسته تبدیل به مایع شکری به نام مالت می‌شود و سپس این مایع در روند تخمیر توسط مخمرها به تبدیل می‌شود.
 در گام نخست، مخمر آبجو از مخلوط کردن منبع نشاسته (عموماً مالت) و آب داغ تهیه می‌شود که به این مرحله خیساندن می‌گویند، در این مرحله آب داغ در مخزنی همزن با مالت له شده مخلوط می‌شود. روند خیساندن معمولاً بین ۱ الی ۲ ساعت به طول می‌انجامد. 
 مقالهٔ اصلی: درحالی که انواع مختلفی از آبجو در جهان وجود دارد، اصول ابتدایی ساخت آبجو در ملت‌ها و فرهنگ‌های مختلف یکسان است. در مناطقی از اروپا مانند ، ، ، ، ، ، ، و ، انواع مختلفی از آبجو به صورت محلی تهیه می‌گردد. در نقاط دیگر جهان نظیر ، و آبجو با اقتباس از سبک اروپایی تولید می‌شود. 
 آبجوی خالص باید تنها شامل «آب، رازک، جوانه جو و مخمر» باشد. 
 مواد تشکیل دهنده پایه آبجو را آب، منبع نشاسته مانند برای تخمیر شدن (تبدیل شدن به الکل)، و طعم دهنده مانند است. برخی اوقات ممکن است چندین منبع نشاسته به صورت مخلوط با منبع نشاسته ثانویه ماننده ذرت، برنج یا شکر استفاده شود. اینکار به عنوان جایگزینی کم هزینه به جای مالت جو صورت می‌گیرد. در از ، و ریشه ، در برزیل از و در به عنوان منبع نشاسته استفاده می‌شود. 
 بیشتر آبجو از تشکیل شده‌است. مناطق مختلف، آب‌های متفاوتی متشکل از مواد معدنی مختلف دارند. در نتیجه این تفاوت سبب تهیه انواع مختلفی از آبجو می‌شود که به آن‌ها شخصیت منطقه‌ای می‌دهد. برای نمونه، دارای است که امکان تهیه آبجو مانند را می‌دهد، در مقابل دارای آب سبکی است که امکان تهیه آبجو مانند را فراهم می‌کند. از سوی دیگر آب در انگلستان شامل است که تهیه آبجو را میسر می‌کند، آبجوسازان پل ایل برای تهیه این آبجو معمولاً مقداری سنگ گچ را در روندی موسوم به به آب خود می‌افزایند. 
 مقالهٔ اصلی: منبع نشاسته تأمین‌کننده مواد مورد نیاز برای و کلید تعیین‌کننده طعم و بوی آبجو است. رایج‌ترین منبع نشاسته در آبجوسازی، شده می‌باشد. برای تهیه مالت، دانه‌ها از طریق خیسانده شدن در آب، می‌زنند، سپس این دانه‌های جوانه زده را در کوره حرارت می‌دهند تا خشک شوند که حاصل آن در نهایت مالت است. دانه‌ها در روند مالت شدن، آنزیمی تولید می‌کنند که نشاسته دانه را به شکر مورد نیاز برای تخمیر تبدیل می‌کند. مدت زمان و دمای حرارت دادن دانه‌ها، دانه مالت با رنگ‌های متفاوت را تولید می‌کند. دانه‌های مالت تیره‌تر، آبجوی تیره‌تری نیز می‌سازند. 
 مقالهٔ اصلی: پس از ریختن آب به آن رازک اضافه می‌شود
 مقالهٔ اصلی: آبجو سازی یک کسب و کار بین‌المللی است که عمدتاً توسط چندین بزرگ و صدها تولیدکننده کوچک از مغازه‌های آبجوسازی گرفته تا آبجوسازهای منطقه‌ای اداره می‌شود. هرساله بیش از ۱۳۳ میلیارد لیتر (۳۵ میلیارد گالن) آبجو به فروش می‌رسد و در سال ۲۰۰۶ میلادی مجموع درآمد حاصل از فروش آبجو ۲۹۴٬۵ میلیارد دلار بوده‌است. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 آبجو در بیشتر جوامع محبوب‌ترین نوشیدنی الکلی به حساب می‌آید. نوشیدن آبجو در جوامع مختلف با سنت‌ها و فعالیت‌های گوناگونی همراه است، از این فعالیت‌ها می‌توان به ورق بازی، دارت و دیگر بازی‌های رایج در بارها، شرکت در ، بازدید از بارها در غروب، پیوستن به سازمان‌های مرتبط چون ، بازدید از آبجوسازی‌ها، و طبقه‌بندی آبجوها را نام برد. 
 در دین اسلام آبجو یا از است و نوشیدن آن عملی حرام با ۸۰ تازیانه است. 
 از آنجا که از اجزای تشکیل دهنده آبجو است، تأثیرات مصرف الکل در رابطه با آبجو نیز صدق می‌کند. مصرف متوسط الکل که شامل آبجو نیز می‌شود، احتمال ابتلا به بیماری‌های ، و را افزایش داده و همچنین می‌تواند سبب کاهش ادراک شود. از سوی دیگر یا مداوم آن می‌تواند سبب شدن و ابتلا به بیماری‌های را فراهم کند.
 به عنوان یک منبع غنی از مواد مغذی شناخته می‌شود. از این رو آبجو نیز شامل مقدار قابل توجهی از مواد مغذی نظیر ، ، ، ، و است. حتی از آبجو به عنوان مایع پخت نیز استفاده می‌شود. هرچند برخی منابع بر این باورند که آبجوهای تصفیه شده مواد مغذی خود را از دست می‌دهند. 
 در سال ۲۰۰۵ میلادی، تحقیقی در کشور نشان داد که آبجو با الکل کم می‌تواند یک ماده ضد قوی باشد. از سوی دیگر تحقیقات دیگری نشان می‌دهد که آبجوی غیرالکلی همان تأثیرات مفیدی را برای بیماری‌های قلبی دارد که مصرف کم نوشیدنی‌های الکلی دارد. به هرشکل بسیاری از تحقیقات تأثیرات مثبت نوشیدنی‌ها الکلی را به واسطه وجود الکل در آن‌ها می‌دانند.
{"title": "آبجو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A2%D8%A8%D8%AC%D9%88&oldid=35054073", "language": "fa"}