(زادهٔ ۱۲ بهمن ۱۳۱۲ در تبریز) ، ، ، ، و است. 
 او پس از رها کردن تحصیل و تجربهٔ مشاغل مختلف به استخدام دولت درآمد. فرسی داستان‌نویسی را در کنار نمایشنامه و نوشتن نقد در همان دوران جوانی آغاز کرد و به آن‌ها پرداخت.
 او از سال ۱۳۵۶ در لندن زندگی می‌کند و همچنان به فعالیت‌های خود در زمینهٔ ادبیات، نمایشنامه‌نویسی، و ادامه می‌دهد.
 او اولین مجموعه داستان خود را در سال ۱۳۳۹ به چاپ رساند اما قبل از آن در نشریات مختلفی قلم‌فرسایی کرد که از آن جمله‌اند: ، ، ، ، و در روزنامه‌هایی مثل: و داستان‌هایی از او منتشر شد.
 بهمن فرسی در دبیرستان با (از هنرمندان تئاتر، تلویزیون و سینما) بود و پیشنهاد تشکیل یک گروه تئاتری با ، ، و چند تن دیگر را داد که خود فرسی مسئول انجمن هنری و این گروه کوچک تا پایان دوره دبیرستان بود. 
 فرسی را از اولین نویسندگان و نمایشنامه نویسان ایران می‌دانند. 
 اولین داستانهای او در سالهای ۱۳۳۹ و اوایل دهه ۴۰ در مجلاتی￼ نظیر ایران آباد و به چاپ رسیده‌اند. اولین کتاب او با نام زیر دندان سگ (مجموعه داستان کوتاه) در سال ۱۳۴۳ در تهران انتشار یافته‌است. از بهمن فرسی تاکنون بیش از ۱۲ نمایشنامه، پنج مجموعه داستان، پنج مجموعه شعر و یک رمان منتشر شده‌است. او همچنین در چند نمایشنامه و فیلم سینمایی از جمله و که هر دو به کارگردانی داریوش مهرجویی هستند؛ بازی کرده‌است. 
 از نمایشنامه‌های او ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و را می‌توان نام برد. بهمن فرسی علاوه بر نمایشنامه، رمان و چندین مجموعه داستان کوتاه را در حد فاصل سالهای ۱۳۴۳ تا ۱۳۸۶ منتشر کرده‌است. 
 را کسان بسیاری با انتشار و به روی صحنه آوردن هم‌زمان نمایشنامه‌اش «گلدان»، در سال ۱۳۴۰، آغازگر تئاتر پیشتاز ایران می‌دانند اما روند کار قلمی او در واقع از سال ۱۳۳۲، به صورت ژورنالیست در با نام مستعار «مفر» آغاز شده‌است. اشتغالش به ژورنالیسم حرفه‌ای، با وجود خواستار و دوستدار حی و حاضر، به علت دل‌زدگی خود او از کار مطبوعاتی بیس از شش هفت سال دوام نمی‌یابد. او پس از آن و تا امروز، در کنار پرداختن به مشاغل گوناگون غیرهنری و شبه‌هنری برای گذران زندگی، هنرمندی بوده‌است مستقل، آزاده، معترض، همواره فعال و در جستجوی «نو» و «دیگر». انتشار پنج دفتر شعر در کنار نگارش بیش از ده نمایشنامه و سفرنامه و تعداد زیادی نقد و بررسی، نمونه‌هایی از فهرست پرشمار آثار اوست. مردی که به گفته از بابت توش و توان پرداختن به هنرها، «هنرمندی از تبار همه فن‌حریفان رنسانسی» ست. برای فرسی از بابت گوناگونی هنرهایش همتایی نمی‌توان سراغ کرد. در هر نمایشنامه او می‌توان دستاوردی تازه یافت. او نمی‌تواند به عشق خودش، هنر تئاتر، بس کند؛ منظومه معروف را از ترکی به نظم فارسی برمی‌گرداند، پنج داستان شاهنامه را به تنهایی ویرایش، نثرنویسی، گویندگی، نقالی، نقش‌گویی می‌کند (که به صورت یک آلبوم شامل هفت سی‌دی در تهران و لندن تولید و منتشر شده‌است)، به سیاحت جهان می‌رود و مهر و نشانی نو از قالب سفرنامه‌نویسی در برابر می‌گذارد، برای در فیلم بازی می‌کند. برای در تئاتر تلویزیونی ظاهر می‌شود. برای تلویزیون واریته نوروزی ترتیب می‌دهد. پانزده نمایشگاه از کارهایش در زمینه هنرهای تجسمی در انگلیس و آمریکا و آلمان برگزار می‌کند و به تازگی هم با انتشار تازه‌ترین اثرش «آآآن»، بار دیگر پرداخته‌است به داستان مصور برای کودکان. 
 آثار بهمن فرسی را در مجموع می‌توان جزو ادبیات پوچی به‌شمار آورد. داستان‌هایش نشان از و نویسنده دارد و در بیشتر آنها وقایع داستان به تدریج شکل می‌گیرد و ساختاری دایره‌وار دارد. گرایش بهمن فرسی به موضوع‌ها و مضامینی است که طرح آنها نیازمند روایت خلاق تصویری است؛ کاری که او در آن مهارت دارد. زبان همۀ این آثار برگرفته از زبان عامیانه است. او را می‌توان نویسنده ادبیات خصوصی نامید زیرا در داستان‌هایش به زوایای خصوصی و عمدتاً جنسی شخصیت‌ها می‌پردازد و عقاید نامتعارفشان را فریاد می‌زند. شخصیت‌هایی شبه روشنفکر وازده و سرگردان اما سنت شکن و عاصی. نمایشنامه‌های فرسی هم مضامینی مشابه با داستان‌هایش دارد و بازیگران با روحیه ای عاصی به مفاهیمی مثل زندگی، راستی و دروغ، حقیقت و تقلب و سرگردانی آدمیان تنها و بی‌پناه و ناشاد می‌اندیشند.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 ، ناشر سازمان چاپ و پخش پنجاه و یک، تهران ۱۳۵۳
{"title": "بهمن فرسی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%D9%87%D9%85%D9%86_%D9%81%D8%B1%D8%B3%DB%8C&oldid=34728876", "language": "fa"}