(به : ) مجموعه‌ای از فرایندهای است که در آن سه هستهٔ ( ) به تبدیل می‌شوند. 
 در نتیجهٔ و ، هلیوم در هستهٔ ستاره‌ها جمع می‌شود. واکنش همجوشی هسته‌ایِ دو هستهٔ هلیوم-۴ باعث تولید می‌شود که بسیار ناپایدار است و به هسته‌های کوچک‌تری با نیمه عمر ثانیه تباهیده می‌شود مگر آن‌که در این مدت ذرهٔ آلفای سومی با بریلیوم-۸ گداخته شود. در این صورت، یک حالت از برانگیخته تولید می‌شود که به آن می‌گویند. این حالت تقریباً همیشه به سه ذرهٔ آلفا بر می‌گردد؛ اما در حدود هر ۲۴۲۱٫۳ مرتبه، انرژی آزاد می‌کند و به حالت پایدارِ شکل کربن-۱۲ تغییر می‌کند. 
 وقتی که هستهٔ ستاره از سوخت هیدروژن برای همجوشی خالی شد، شروع به انقباض می‌کند و گرم می‌شود. اگر دمای مرکزی به برسد، یعنی شش برابر داغ‌تر از دمای هستهٔ خورشید، ذرات آلفا می‌توانند با چنان سرعتی گداخته شوند که از سد برلیوم-۸ بگذرند و مقدار قابل توجهی از کربن-۱۲ پایدار تولید کنند.
 
 
 
 انرژی خالص آزاد شده در این فرایند ۷٫۲۷۵ است.
 از فرایندهای جانبی این گداخت، همجوشی برخی از هسته‌های کربن با هلیوم‌های اضافه است که باعث تولید ایزوتوپ پایداری از اکسیژن و آزاد شدن انرژی می‌شود:
 
 
 
 همجوشی هسته‌ای هلیوم با اکسیژن، می‌سازد که به شدت ناپایدار است و به هسته‌های کوچکتری با نیمه عمر ثانیه واپاشیده می‌شود.
 همجوشی با هسته‌های بیش‌تری از هلیوم در زنجیرهٔ ، عناصر سنگین‌تری نیز می‌سازد که معروف است. اما این فعل و انفعالات فقط در هستهٔ ستاره‌هایی قابل توجه هستند که نسبت به هسته‌های فرایند سه‌گانه، دما و فشار بالاتری دارند. این شرایط، وضعیتی ایجاد می‌کند که در آن هسته‌زایی ستاره‌ای مقادیر زیادی از کربن و اکسیژن تولید می‌کنند اما فقط کسر کوچکی از این مقدار به یا دیگر عنصرهای شمیایی سنگین‌تر تبدیل می‌شود. اکسیژن و کربن، خاکستر اصلی هلیوم-۴ سوزی است.
 مقالهٔ اصلی: فرآیند آلفای سه‌گانه در حرارات و فشارهای اولیه در بی‌اثر است. یکی از نتایج این امر، این است که در انفجار بزرگ کربن قابل توجهی تولید نشده است.
{"title": "فرایند آلفا سه‌گانه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AF_%D8%A2%D9%84%D9%81%D8%A7_%D8%B3%D9%87%E2%80%8C%DA%AF%D8%A7%D9%86%D9%87&oldid=29619252", "language": "fa"}