(به : ) (۸ مه ۱۸۶۹–۲۸ ژوئیه ۱۹۲۳) از پیشگامان پزشکی و یکی از اعضای به نام بود. او از سال ۱۹۱۴ تا پایان عمر خویش با همسر پزشک خود زندگی کرد. 
 موری در ۸ مه ۱۸۶۹ در موریتویت در اسکاتلند، از پدر و مادری به نام جان موری و گریس هاریت زاده شد. پدر او یک زمین‌دار و ناخدای بود. موری چهارمین فرزند از شش فرزند خانواده بود. یکی از نخستین مشارکت‌های وی در زمینه پزشکی حضور در بیمارستان لندن در وایت‌چپل در سال ۱۸۹۰ بود. وی به عنوان یک پرستار آزمایشی برای یک دوره شش‌ماهه حضور یافت. موری تصمیم به آموختن پزشکی گرفت و در سال ۱۸۹۷ تحصیل در را آغاز کرد. 
 موری پیش از تحصیل در رشته پزشکی در دانشکده پزشکی زنان، در و لندن به تحصیل پرداخته بود. وی سپس به مدت ۱۸ ماه به عنوان دستیار پزشکی در یک نوانخانه در در کار کرد. این تجربه در نوشتن پایان‌نامه دکترای او به نام «سازمان و مدیریت نوانخانه» (۱۹۰۵) بسیار مهم بود. وی تحصیلات پزشکی خود را در به پایان رسانید و در سال ۱۹۰۳ مدرک کارشناسی و در سال ۱۹۰۵ مدرک خود را دریافت کرد. وی در سال ۱۹۰۶ از دیپلم بهداشت عمومی دریافت کرد. 
 موری در مدت حضور خود در اسکاتلند در ادینبورگ با دکتر ، بنیانگذار جنبش بیمارستان‌های زنان اسکاتلندی زندگی می‌کرد. مورخانی مانند هامر و جنینگز اظهار داشتند که موری «اولین رابطه جدی لزبین» خود را با السی اینگلیس داشته‌است. 
 در سال ۱۹۰۵ موری در در لندن رئیس پزشکان و سپس در بود. در سال ۱۹۰۵ مقاله‌ای از او را منتشر کرد که دربارهٔ استفاده از ماده بیهوشی در کودکان و تحت عنوان بود. 
 حضور موری در جنبش دادن حق رأی به زنان برای نخستین بار از زمانی شروع شد که او به عنوان یک عضو و فعال در فعالیت می‌کرد. وی سپس به عنوان حامی اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان به کار خود درگرفتن حق رأی برای زنان ادامه داد. او همچنین با مشارکت مداوم در جنبش ستیزه‌جویان، خدمات خود را به عنوان یک متخصص در مکان‌هایی همچون خانه سالمندان باغ پمبروک برای خانواده‌هایی که از دوران خورانیدن اجباری بهبود می‌یافتند، ارائه می‌داد. 
 او نقش رهبری را بر عهده گرفت و با سخنرانی در اجتماعات عمومی، عضویت در اعتراض به سرشماری سال ۱۹۱۱ و استفاده از دانش و مهارت پزشکی خود برای درمان سافرجت‌ها که به خازر فعالیت‌های خود آسیب دیده بودند، توانایی‌های خود را به عنوان یک کنشگر نشان داد. وی پس از آزادی از زندان به مراقبت از و سایر اعتصاب‌کنندگان غذا پرداخت و با پزشکان دیگر علیه زندانیان مبارزه کرد. 
 موری در سال ۱۹۱۲ همراه با لوئیزا گرت اندرسون بیمارستان کودکان زنان (به : ) را در لندن بنیانگذاری کرد. این بیمارستان برای کودکان فراهم می‌کرد و به تنها مکانی برای پزشکان زن تبدیل شده بود که می‌توانستند در مورد کودکان تجربیات بالینی به دست آورند. شعار بیمارستان «کارها نه واژگان» بود. 
 موری از رنج می‌برد و در ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۳ در سن ۵۴ سالگی درگذشت. مرگ وی اندکی پس از یک جراحی در خانه سالمندان در لندن رخ داد. شریک زندگیش در هنگام مرگ در کنار او بود. موری در وصیت‌نامه خود همه چیز را به اندرسون سپرد. موری در کلیسای مقدس ترینیتی در ، نزدیک خانه پیشین او و همسرش به خاک سپرده شده‌است. گرچه اندرسون پس از مرگ سوزانده و خاکسترش بر فراز تپه‌های جنوب پراکنده شد، یک سنگ قبر مشترک به یادبود هر دوی آن‌ها موجود است.
{"title": "فلورا موری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D9%88%D8%B1%D8%A7_%D9%85%D9%88%D8%B1%DB%8C&oldid=34624485", "language": "fa"}