در ، ( ، که قبلاً به نام نامیده می‌شد) یک استاندارد برای ، (object code)، و تخلیهٔ هسته (core dump) است. اولین بار با ویژگی‌هایی برای (ABI) سیستم عامل نسخه یSystem V Release 4 (SVR4) منتشر شد، و بعد تر در استاندارد رابط ابزار که به سرعت مورد قبول فروشندگان مختلف قرار گرفت. در سال ۱۹۹۹، به عنوان فرمت استاندارد فایل باینری برای سیستم‌های یونیکس و بر روی پردازنده‌های توسط پروژه 86open انتخاب شد.
 از نظر طراحی، فرمت ELF انعطاف‌پذیر، قابل گسترش و مستقل از سکو است. به عنوان مثال endiannessهای مختلف و اندازه‌های آدرس را پشتیبانی می‌کند، بنابراین هیچ (CPU) خاص یا را حذف نمی‌کند. این عامل باعث شده‌است که توسط بسیاری از در بسیاری از سکوهای سخت‌افزاری مورد استفاده واقع شود.
 هر فایل ELF از یک سرصفحه ELF (هدر ELF) ساخته شده‌است و به دنبال آن داده‌های فایل آمده‌است. داده‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:
 
 
 
بخش‌ها (segments)حاوی اطلاعاتی هستند که برای فایل مورد نیاز است، در حالی که بخش‌ها (sections) حاوی اطلاعات مهم برای اتصال(linking) و جابجایی هستند. هر در کل فایل می‌تواند حداکثر متعلق به یک قسمت (section) باشد و اصطلاحاً بایت‌های یتیم زمانی به وجود می‌آیند که بایتی متعلق به هیچ بخش نباشد. 
 
 
 هدر ELF تعریف می‌کند که از آدرس‌های بیتی استفاده شده‌است یا ۶۴ بیتی. هدر حاوی سه فیلد است که از ۳۲ بیتی یا ۶۴ بیتی بودن تأثیر می‌پذیرند و شروع فیلدهای دیگری را که آنها را دنبال می‌کنند، تعیین می‌کنند. هدر ELF به ترتیب برای ۳۲ بیت و ۶۴ بیت، ۵۲ یا ۶۴ بایت طول دارد.
 جدول هدر برنامه به سیستم می‌گوید چگونه یک تصویر پردازش ایجاد کند.
 هدر برنامه در محل نشانگر فایل یافت می‌شود و شامل ورودی‌های است که هر کدام با اندازه هستند. طرح بندی در ELF نسبت به ELF 64 بیتی کمی متفاوت است، زیرا به دلیل ایجاد هماهنگی در مکان ساختاری متفاوت قرار دارند. هر ورودی به صورت زیر تشکیل شده‌است:
 
 
 
 
 فرمت ELF جایگزین فرمت‌های اجرایی قدیمی در محیط‌های مختلف شده‌است. این فرمت، فرمت‌های a.out و COFF را در جایگزین کرده‌است:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 ELF همچنین مورد تصویب برخی از سیستم‌های عامل غیر یونیکس بوده‌است، مانند:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 همچنین برخی از کنسول‌های بازی از ELF استفاده می‌کنند:
 
 
 
 سایر سیستم عامل‌های فعال در که از ELF استفاده می‌کنند:
 
 
 برخی از سیستم عامل‌های تلفن همراه و دستگاه‌های تلفن همراه از ELF استفاده می‌کنند:
 
 
 
 
 
 
 برخی از تلفن‌ها می‌توانند فایل‌های ELF را از طریق استفاده از یک که را به اصلی اضافه می‌کند، اجرا کنند که این ویژگی با عنوان در فرهنگ مودینگ زیرزمینی، شناخته شده‌است. فرمت فایل ELF همچنین با (8 بیتی)، AVR32 و با معماری میکروکنترلر MSP430 مورد استفاده قرار می‌گیرد. برخی از پیاده‌سازی‌های Firmware Open همچنین می‌توانند فایل‌های ELF را بارگذاری کنند، به ویژه پیاده‌سازی‌های که در تقریباً تمامی دستگاه‌های که توسط خود شرکت تولید شده‌اند، مورد استفاده قرار می‌گیرند.
 
 
 پایگاه استاندارد لینوکس (LSB) بعضی از ویژگی‌های فوق را برای معماری‌هایی که مشخص شده‌اند، می‌افزاید. به عنوان مثال، برای System V ABI، مکمل AMD64 وجود دارد.
 یک پروژه برای شکل‌گیری توافق عمومی بر روی یک فرمت رایج برای سیستم عامل‌های و روی کامپیوترهای رایج سازگار با بود تا توسعه دهندگان نرم‌افزار تشویق شوند که به این معماری روی بیاورند. ایده اولیه این بود که بر روی یک زیر مجموعه کوچک از Spec 1170، یک پیشین برای مشخصات یونیکس تک و کتابخانه GNU C (glibc) استانداردسازی شود تا باینری‌های غیر اصلاح شده بتوانند در سیستم عامل‌های یونیکس x86 اجرا شوند. این پروژه در ابتدا "Spec 150" نامگذاری شد.
 فرمتی که در نهایت انتخاب شد، ELF بود، به ویژه ELF پیاده‌سازی شده برای لینوکس که پس از آن تبدیل شده بود به استاندارد de facto که توسط همه فروشندگان و سیستم عامل‌های مرتبط پشتیبانی می‌شد.
 این گروه در سال ۱۹۹۷ بحث‌های ایمیلی را آغاز کرد و برای اولین بار در ۲۲ اوت ۱۹۹۷ با یکدیگر در دفتر ملاقات کرد.
 کمیته فرماندهی مارک ایوینگ، دیون جانسون، ایوان لیبوویچ، ، اندرو روچ، برین اسپارکس و بودند. دیگر افراد در این پروژه عبارت اند از: ، چاک کرانور، مایکل دیویدسون، کریس جی. دمتریو، اولریش دپپر، دون دوگگر، استیو گینزبورگ، جان دانیل هال، رون هولت، ، دیو جانسن، کین جانستون، اندرو جوزی، رابرت لیپ، بلا لوبکین، تیم مارسلند، گرگ پیج، رونالدو جو رکورد، تیم راکله، جوئل سیلور اشتاین، چیا پی تیین و اریک تران.
 سیستم‌های عامل و شرکت‌های موجود عبارت بودند از ، ، ، ، ، , SCO و .
 این پروژه پیشرفت کرد و در اواسط سال ۱۹۹۸، SCO شروع به توسعه lxrun کرد که یک با منبع باز بود که قادر به اجرای باینری‌های لینوکس در OpenServer , UnixWare و بود. SCO حمایت رسمی خود را از lxrun در LinuxWorld در ماه مارس ۱۹۹۹ اعلام کرد. در اوایل سال ۱۹۹۹ به‌طور رسمی از lxrun برای سولاریس پشتیبانی کرد و بعد به پشتیبانی یکپارچه از فرمت دودویی لینوکس از طریق پرداخت.
 با استفاده از BSDهایی که به مدت طولانی لینوکس را پشتیبانی می‌کنند (از طریق یک ) و فروشندگان اصلی x86 Unix با پشتیبانی از فرمت اضافه شده‌است، این پروژه تصمیم گرفت که ELF لینوکس فرمت انتخاب شده توسط صنعت باشد و «اعلام کند که خودش حل شده» در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۹.
 FatELF یک فرمت دودویی گسترش یافتهٔ ELF است که قابلیت‌های باینری fat را اضافه می‌کند. ّFatELF برای و سایر بشمار می‌رود. علاوه بر انتزاع معماری پردازنده (ترتیب بایت، اندازهٔ word، و غیره)، در software-platform abstraction مزیت بالقوه ای وجد دارد مانند باینری‌هایی که از نسخه‌های متعددی از کرنل پشتیبانی می‌کنند. تا سال ۲۰۱۴، پشتیبانی از FatELF در خط اصلی کرنل لینوکس یکپارچه نیست.
{"title": "فرمت اجرایی و مرتبط", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%AA_%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D9%88_%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%A8%D8%B7&oldid=32271364", "language": "fa"}