برای دیگر کاربردها را ببینید. یک گسترده‌است که شامل و موجود در جوامع بشری و همچنین ، ، ، ، ، توانایی‌ها و عادت‌های افراد گروه یا جامعه می‌شود. (۱۹۱۷–۱۸۳۲) فرهنگ را، پیچیده‌ای از ، ، ، ، ، و هرچه که فرد به عنوان عضوی از خویش فرامی‌گیرد تعریف می‌کند. 
هر منطقه از هر می‌تواند فرهنگ متفاوتی با دیگر مناطق آن کشور داشته باشد. 
فرهنگ از راه ، به نسل بعدی منتقل می‌شود؛ در حالی که به وسیلهٔ منتقل می‌شود. همچنین فرهنگ راهکارهای شایع موجه در یک است برای رفع هرگونه نیاز واقعی یا غیر واقعی. فرهنگ همواره است و شامل آن و سخت افزارهاست؛ مثلاً گفتگو به یک راهکار است بر رفع نیاز رو در رو سخن گفتن و راهکاری دیگر برای مردمانی دیگر برای رفع همین نیاز است.
 فرهنگ، راه مشترک ، و کنش انسان در یک جامعه است. فرهنگ، دربرگیرندهٔ این چیزهاست:
 
 
 فرهنگ، شامل هنر، ، ، آفرینش‌ها، و است. رفتار قابل قبول یک جامعه را تعیین می‌کند؛ و به عنوان راهنمای نحوه رفتار، پوشش لباس، زبان، و حرکت در یک موقعیت خاص و همچنین انتظارات در یک گروه اجتماعی عمل می‌کند. «تک فرهنگ گرایی» (Monoculturalism) در یک گروه اجتماعی می‌تواند ریسک‌هایی داشته باشد، درست همان‌طور که یک گونه حیوانی واحد می‌تواند در مقابل تغییرات محیطی از بین برود. 
 واژهٔ «فرهنگ» را مرکب از دو واژهٔ «فر» و «هنگ» به معنای ادب، تربیت، ، ، معرفت و و تعریف کرده‌است. لغت نامه دهخدا «هنگ» را از ریشهٔ «ثنگ» اوستایی به معنی کشیدن و فرهختن و فرهنگ ذکر می‌کند.
 واژهٔ فرهنگ در به صورت «فره هنگ» آمده‌است که از دو جزء «فره» به معنای پیش و فرا؛ و «هنگ» به معنای کشیدن و راندن، ساخته شده‌است. در نتیجه «فرهنگ» به معنای پیش‌کشیدن و فراکشیدن است. به همین سبب است که در فارسی‌زبانان فرهنگ را سبب پیشرفت می‌دانند. 
 با مطالعهٔ متن‌های باستانی ، درمی‌یابیم که واژهٔ «فرهنگ» از دورهٔ است که وارد می‌شود و پیش از آن واژه‌ای که به معنای فرهنگ باشد در این زبان وجود نداشت. در این دوره در متن‌های ، متن‌های ، و حتی واژهٔ فرهنگ را می‌توان بازشناخت. در متن‌های ، همانند « »، « » و « » واژهٔ فرهنگ به کار رفته‌است؛ همچنین در ، آثار و متن‌های دور بعد نیز بارها به این واژه برمی‌خوریم. در آثار این دوران، فرهنگ علاوه‌بر ، شامل هنرهایی چون و یا و هم می‌شد. در گذشته اعتقاد فارسی‌زبانان بر این بود که تا بدون فرهنگ آدمی نمی‌تواند قدمی مثبت در زندگی بردارد. از همین روست که فرهنگ را برتر از و می‌داند. 
 نزد اروپاییان تعریف واژهٔ فرهنگ پیشینه‌ای درازدامن دارد. در ادبیات اروپایی نزدیک به دویست تعریف از فرهنگ می‌توان یافت که نشان از اهمیت فرهنگ در این جوامع دارد. آن‌ها فرهنگ را از دیدگاه‌های گوناگون، از جمله دیدگاه اجتماعی، دینی و حتی اقتصادی بررسی کرده و دریافته‌اند که فرهنگ بر تمام اجزاء زندگی آدمی تأثیرگذار است. برای مثال، در ۱۹۵۲ آلفرد کلوبر و کلاید کلاکهون در کتاب خود به نام «فرهنگ: مروری انتقادی بر مفاهیم و تعاریف» (به : ) با گردآوری ۱۶۴ تعریف از فرهنگ اظهار کردند که فرهنگ در اغلب موارد به سه برداشت عمده می‌انجامد:
 
 
 هنگامی که مفهوم «فرهنگ» برای نخستین‌بار در سده‌های هیجدهم و نوزدهم در به کار گرفته شد، بر فرایند کشت و زرع یا ترویج در و باغبانی دلالت داشت. چنان‌که واژهٔ انگلیسی این مفهوم از واژهٔ «کالتورا» (به : ) از «کولر» (به : ) ریشه گرفته‌است که به معنای کشت، و ترویج است. 
 در آغاز سدهٔ نوزدهم این مفهوم بر بهبود یا پالایش و در افراد (به‌ویژه حین آموزش) استوار بود و سپس بر تأمین آرزوهای ملی یا ایده‌آل‌ها دلالت داشت. در نیمهٔ سدهٔ نوزدهم برخی از دانشمندان واژهٔ فرهنگ را برای ارجاع به ظرفیت جهان‌شمول بشری اطلاق کردند. در سال ۱۸۷۱ فرهنگ را با مقایسه کرد و آن دو را کلیتی درهم‌تنیده دانست که شامل ، ، و هرگونه توانایی است که آدمی می‌تواند به دست آورد. «کلاکر» نیز فرهنگ را در کل مفهومی وصف‌گرایانه به معنای گنجینه‌ای انباشته از آفرینندگی‌های بشر تلقی کرد. از این رو ، ، و نیز و همچنین آداب و فضیلت‌های اخلاقی و دستورهای شایست و ناشایست، همگی جزئی از فرهنگ به‌شمار می‌رود. «مایرس» نیز فرهنگ را آن چیزی دانست که از گذشتهٔ آدمی به جای مانده‌است و بر اکنون و آیندهٔ او تأثیر می‌گذارد. 
 در سدهٔ بیستم «فرهنگ» به عنوان یک مفهوم محوری و کلیدی در به کار رفت که همهٔ پدیده‌های انسانی را دربر می‌گرفت و صرفاً نتیجهٔ امور به حساب نمی‌آمد. اصطلاح «فرهنگ» به‌ویژه در دارای دو معنی بود:
 
 مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: «علم» یا «دانش» ساختاری است برای تولید و دربارهٔ جهان طبیعت در قالب توضیحات و پیش‌بینی‌های آزمایش‌پذیر. 
دانش یا علم با سه عنصر ، و سر و کار دارد؛ به عبارت دیگر، به بحث و بررسی پیرامون و عناصر سازندهٔ آن، یعنی و می‌پردازد. 
 در ، (۴۷۰–۳۹۹پ. م)، سپس (۴۲۷–۳۴۸ پ. م) و پس از او (۳۸۴–۳۲۲ پ. م) به مخالفت با آراء پیشینیان پرداخته و اصول و قواعدی را به منظور مقابله با و برای درست‌اندیشیدن و سنجش تدوین کردند. 
در قرن پانزدهم میلادی در و قفسه‌های غبارآلود ساختمان‌های قدیمی را جستجو کردند و دست‌نوشته‌های و را پیدا کردند و نوشته‌هایی از نویسندگان کلاسیک به دورهٔ رسید. مطالعهٔ این آثار نام گرفت. 
 همزمان با گرایش به نوشتارهای کلاسیک، ارزش‌های فردی مورد توجه واقع شد که نام گرفت. طرفداران این گرایش، به جای موضوعات روحانی، بیش از هر چیز مسایل را در نظر می‌گرفتند. انسان‌گرایی و از ظهور کردند. 
 
در ، (۱۵۶۴–۱۶۴۲ م) (علم ) را کرد و آن را از (علم فراطبیعت یا ) مستقل دانست. از آن پس، تکیه‌گاه فیزیک بود. گالیله می‌گفت: پس از آن، تحت تأثیر افکار ، جریان فکری توسط و فرانسوی، (۱۵۹۶–۱۶۵۰ م) که لقب گرفته، به وجود آمد. دکارت، خرد بشری را — به جای — ، و قرار داد. وی با این کار سوژهٔ بزرگی آفرید. یکی دیگر از اندیشمندان این جریان فکری (۱۶۴۶–۱۷۱۶) ، و آلمانی، نخستین کسی بود که میان حقایق ضروری (منطقی) و حقایق حادث (واقعی) تمایز قائل شد.
 پس از جدا شدن و از و با پیگیری ، از شاگردان ، شکل گرفت. طبق نظرات ایشان، معرفتی معنادار و مطابق با واقع است که تحقیق‌پذیر تجربی باشد. به قول ، ، چون قابل حسی نیستند، غیر . این جریان فکری توسط اعضای تأسیس شد و فلسفه‌ای را که به وجود آوردند که نام نهادند. 
 مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: یا مجموعه‌ای از که به معنا می‌بخشند. باورها ما از را می‌سازند. چنین اندیشه می‌شود که باورها نقش فرماندهی در دارند و زمانی که فکر می‌کنید که امری درست است، باور شما به مغز فرمان می‌دهد تا به دنبال چیزی باشد که از اعتقادات شما حمایت کند. 
 مجموعه‌ای است از نظرات، باورها و . این تعریف از نظر اجتماعی نسبی است. 
 مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: بخشی از فرهنگ را هم و مراسم می‌سازند. آن‌ها تفکر و باوری‌اند که برخوردار از آدابی تکرارشونده‌اند. به سخن دیگر، و سنت‌ها اعمالی تکراری پیرامون فرهنگ‌اند. همین فرهنگ است که مرزهای یک و باورهای مردمان آن را مشخص می‌کند و آنان را شکل می‌دهد و می‌سازد. 
 ، کسی است که به منظوری غیر از کار و کسب ، برای مدتی بیش از یک شب و کمتر از یک سال، به جز محیط متعارف خود، پای می‌گذارد و در آن، اقامت می‌گزیند. 
 ، شامل آثار باقی مانده از گذشتگان است که نشانگر حرکت ، در طول می‌باشد و با شناسایی آن، زمینه شناخت هویت و خط حرکت فرهنگی او میسر می‌گردد و از این طریق، زمینه‌های عبرت، برای انسان، فراهم می‌آید. 
 مقالهٔ اصلی: از آن‌جا که این اشکال فعالیت‌ها با زندگی شهری عجین شده بود، فرهنگ با (City از ریشهٔ لاتین Civitas) بازشناسی می‌شد. منظر دیگر جنبش دربردارندهٔ علاقه به یا بود که به بازشناسی فرهنگ غیرنخبگان انجامید. این تمایز اغلب به عنوان چیزی تلقی می‌شد که فرهنگ عالی را که عمدتاً به گروه اجتماعی حاکم مربوط است از فرهنگ پست جدا می‌کند. به عبارت دیگر، ایدهٔ فرهنگ که در اروپای سدهٔ هیجدهم و اوایل سدهٔ نوزدهم توسعه یافت نابرابری‌هایی را در جوامع اروپایی منعکس می‌کند. 
 در سال ۱۸۷۰ (۱۹۱۷–۱۸۳۲) این اندیشه‌های مبتنی بر فرهنگ عالی در برابر پست را برای طرح به کار برد. براساس این تئوری، از شکل به متحول می‌شود. او در ادامهٔ مطالعات خود فرهنگ را به عنوان مجموعهٔ گوناگونی از فعالیت‌های مشخص‌کنندهٔ انواع اجتماعات انسانی بازتعریف کرد. این دیدگاه راه را برای درک مدرن از فرهنگ هموار کرد.
 فیلسوف آلمانی (۱۸۰۴–۱۷۲۴) تعریفی را از « »، ارایه داد: «روشنگری خروج انسان از نابالغی خودانگیخته‌است» او بحث کرد که این نابالغی از فقدان فهم و درک ما ناشی نمی‌شود، بلکه از نبود شوق اندیشیدن مستقل سرچشمه می‌گیرد. برخلاف این جبن فکری، کانت بر: شجاعت خردمندبودن (به : ) اصرار داشت. در واکنش به کانت، آلمانی مانند (۱۸۰۳–۱۷۴۴) اظهار داشتند که آفرینش‌گری انسان که ضرورتاً و در اشکالی فوق‌العاده گوناگون رخ می‌نماید، همانند عقلانیت بشری حائز اهمیت است. افزون بر این، هِردر شکلی جمعی از بیلدونگ را پیشنهاد کرد: «برای هردر، بیلدونگ کلیت تجربیاتی بود که یک هویت منسجم و احساس سرنوشت مشترک را برای مردم به وجود می‌آورد». 
 در ۱۷۹۵ و بزرگ، (۱۸۳۵–۱۷۶۷) همگان را به فرخواند که می‌توانست علایق و را درهم آمیزد.
 اگرچه در سراسر جهان به تعریف از فرهنگ رجوع می‌کنند، در سدهٔ بیستم «فرهنگ» به مثابهٔ مفهوم محوری و یکسان‌ساز پدیدار شد، آن‌جا که این مفهوم عموماً ما را به ظرفیت جهان‌شمول انسان به دسته‌بندی و رمزگذاری تجربیات نمادین و برقراری ارتباط نمادین به واسطهٔ تجربیات اجتماعی رمزگذاری‌شده ارجاع می‌دهد. انسان‌شناسی آمریکایی در چهار رشته (یا زمینه) سازماندهی شده‌است که هرکدام نقشی مهم در پژوهش فرهنگی ایفا می‌کند: ، ، و . پژوهش در این رشته‌ها در اندازه‌های متفاوت بر انسان‌شناسان دیگر کشورها تأثیر دارد.
 فرهنگ ناشی از عوامل ، ، و تاریخ بشری است. به دلیل وجود مجموعه سنت‌ها و پیچیدگی‌های روابط انسانی، حتی چیزهای ساده‌ای که انسان مانند به آن نیازمند است در قالب الگوهای فرهنگی درمی‌آید. فرهنگ روش متفاوت زندگی یا طرح زندگی گروهی از مردم است. به عنوان مثال یک گویای یک یا یک . فرد ژاپنی را می‌توان مستقیماً مشاهده کرد ولی است از قواعد مشاهده‌شده یا روندهای منظم که در شیوه‌های زندگی این مردم وجود دارد. 
 هنگام بررسی فرهنگ باید به دو نکته توجه داشت: نخست است و دیگری قدرت فرهنگ‌هاست. هر در یک رشد می‌کند. از این رو بی‌تردید بر فرهنگ تأثیر خواهد گذاشت. چنین تأثیرگذاری‌ای را می‌نامند. 
 از سویی دیگر ما دو نوع فرهنگ داریم؛ یکی فرهنگ قدرتمند است که پایه‌های استواری دارد و در نتیجه باقی می‌ماند و دیگری فرهنگی است که سست و ناتوان است و از بین می‌رود. در این میان، آن فرهنگی می‌تواند باقی بماند که نیرومند باشد. دلیل نابودی برخی فرهنگ‌ها را باید در توجیه‌نشدن عقلانی و کاربردی آن فرهنگ‌ها دانست؛ اما مسئله این‌جاست که فرهنگ‌هایی نیز وجود دارند که با آن‌که توجیه کاربردی دارند، اما در حال از بین رفتن‌اند؛ چون ریشه‌های آن‌ها بیرون کشیده نشده و نیرومندی آن بروز نیافته‌است. از سویی دیگر اگر محتوای فرهنگ‌ها سنگین و بدل به قوانینی دست و پاگیر شود، آن‌گاه خطر از بین رفتن آن افزایش می‌یابد. 
 مقالهٔ اصلی: عوامل اصلی شکل‌گیری فرهنگ را می‌توان در امپراتوری پارس‌ها ( )، دوران ، ، و جستجو کرد. ، ، ، ، و حتی و و همچنین و و همگی — کم و بیش — گوشه‌ای از را به ارث برده‌اند. به است. در مجموع می‌توان عناصر فرهنگ ایرانی را که فراتر از مرزهای است را به اختصار چنین برشمرد:
{"title": "فرهنگ", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF&oldid=34901139", "language": "fa"}