( : ) به دسته‌ای از گفته می‌شود که همراه فعلی دیگر به‌کار می‌روند و مثل آن را توصیف می‌کنند. برای نمونه، در جمله‌های
 
 
 فعل‌های «دوید» و «کشید» و «رشد کرد» فعل‌هایی هستند که مانند قید، حالت وقوع فعل بعدی را توصیف می‌کنند و بنابراین فعل‌های قیدگون به‌شمار می‌روند.
 افعال قیدگون را افعالی تعریف می‌کنند که نمی‌توانند به‌عنوان محمول یک جملهٔ خبری به‌صورت مستقل به‌کار روند. ساختارهای موجود در ، با وجود نقض قواعد ناخودایستا بودن و تفاوت با آن قواعد، به‌صورت قیدی به‌کار می‌روند و باید آنها را نیز در این دسته‌بندی قرار داد.
 اصطلاح فعل قیدگون را نخستین بار گوستاف جان رامستِد (G. J. Ramstedt) در سال ۱۹۰۳ به‌کار برد و بعدها با مطالعهٔ گسترش یافت و به‌ویژه در توصیف دستوریِ کاربرد یافت. سال‌ها بر سر تعریف این واژه در بحث بوده و همین امر منجر به ارائهٔ تعاریف متعدد شده‌است.
 ساختار افعال قیدگون در با ساختار این‌گونه افعال در سایر زبان‌ها به‌ظاهر هماهنگ‌اند، با این تفاوت که این ساختارها در زبان فارسی به صورت خودایستا هستند و در یک بندِ واحد به‌کار می‌روند و تصریف دریافت می‌کنند؛ به همین دلیل، تا حدودی با تعاریف مارتین هَسپِلمَث (M. Haspelmath) از این ساختارها هماهنگ نیستند و به‌علاوه با تعریف لانگاکر به‌عنوان بندِ زنجیری نیز به‌طور کامل تطابق ندارند. پس فرض می‌کنیم که در زبان فارسی ساختارهای قیدگون خودایستا هستند و تصریف دریافت می‌کنند. این ساختارها در زبان فارسی، بدون اینکه ناخودایستا باشند، نه‌تنها به‌صورت قیدی به‌کار می‌روند، بلکه یک بندِ واحد نیز تشکیل می‌دهند.
{"title": "فعل قیدگون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B9%D9%84_%D9%82%DB%8C%D8%AF%DA%AF%D9%88%D9%86&oldid=34290547", "language": "fa"}