(به انگلیسی: Mechanical Philosophy) مکتبی است که در آن به مثابه دستگاه مکانیکی عظیم تصویر می‌شود که در آن طبیعت باید بر پایه قانون‌های تفسیر شود. این مکتب بیشترین رشد خود را میان ۱۶۲۰ تا ۱۶۵۰ در دوران دید؛ هنگامی که به عنوان شاخه نوینی به افزوده شد. فیلسوفان این مکتب باور داشتند که همه نمودهای طبیعی را می‌توان به دیده حرکت‌های فیزیکی اجسام و سامانه‌های پیچیده (شامل ) نگاه کرد که هر یک با قانون مشخص به حرکت در می‌آیند؛ ایده‌ای که به نوعی تعبیر می‌شد.
 بعضی اندیشمندان در نیز دیدگاه‌های مشابهی داشتند که بر پایه‌شان، جهان را می‌توان به قواعد مکانیکی کوچک کاهش داد که شامل و برخورد با هم می‌شود. چنین ایده‌ای در ارتباط نزدیک با و ، به ویژه بارهای پیروان و تا حد زیادی بود.
 از جمله نامدارترین فیسوفان فعال در زمینه فلسفه مکانیکی می‌توان به ، ، ، ، و و اشاره کرد. 
 بررسی نشان می‌دهد که این نگرش هر چند شامل طیف وسیعی از داده‌های مفید مشاهده‌ای و اصولی است اما به طور شایسته‌ای جهان و اجزای آن را مورد تبیین قرار نداده است و نقاط ضعفی در تعاریف آن وجود دارد. از جمله انتقاداتی که در مورد این فلسفه شده، عبارتند از:
{"title": "فلسفه مکانیکی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87_%D9%85%DA%A9%D8%A7%D9%86%DB%8C%DA%A9%DB%8C&oldid=33571999", "language": "fa"}