(فخر عادل خلعتبری) (۱۲۷۷–۱۳۴۵) و از صاحب‌نام ایران و مادر بود.
 فخرعظمی از زنان پیشرو و از شاعران موفق زمان خود بود و در عضویت داشت (۱۳۰۴–۱۳۰۸). از سال ۱۳۱۱ سردبیر بود و در سال ۱۳۱۴ را منتشر کرد. او همچنین در زمان عضو فعال و از شهریور ۱۳۲۰ از اعضای بود. 
 او در تأسیس مدارس دخترانه نیز نقشی چشمگیر داشت و خود زبان تدریس می‌کرد و آموزگار رسمی بود. سال‌ها در دبیرستان‌های ناموس، دارالمعلمات و نوباوگان تدریس نمود تا اینکه در سال ۱۳۳۷ بازنشسته شد و برای سرپرستی فرزندانش به رفت. 
 فخرعظمی در سال ۱۲۷۷ ه‍.ش (۱۳۱۶ ه‍.ق) به دنیا آمد. پدرش مرتضی قلی خان ارغون ملقب به مکرم السلطان از خاندان خلعتبری بود و مادرش قمرخانم معروف به عظمت السلطنه فرزند میرزا محمد خان امیرتومان فرزند فتحعلی خان امین الملک (ایشیک آغاسی باشی دربار و بیگلربیگی آذربایجان) فرزند (حکمران نامدار و مقتدر در دوره و ) بود.
 فخر عظمی ارغون و و و را در خصوصی خواند و با متون نظم و نثر آشنایی کامل داشت و را نیز زیر نظر یک مربی آموخت و گواهینامه پایان تحصیلات و مدرسه آمریکایی را هم اخذ نمود. او را هم نزد یک بانوی به نام خانم جان مشاق فراگرفت. 
 او در سال ۱۳۰۳ ه‍.ش با (مدیر ) ازدواج کرد. سرآغاز این آشنایی یک غزل انقلابی با مطلع زیر بود که فخرعظمی برای روزنامه فرستاده بود: 
 فخرعظمی از عباس خلیلی دارای یک دختر به نام «سیمین» شد که با نام نامبردار گردیده‌است ولی این ازدواج در سال ۱۳۱۰ به جدایی انجامید. 
 فخرعظمی ارغون چندی بعد با (مدیر ) ازدواج کرد و نام خود را به خواسته همسرش به «فخر عادل» تغییر داد و از همسر دوم خود صاحب سه فرزند به نام‌های عادل نژاد (غوغا) و عادل دخت (ترانه) و عادل فر (سهراب) شد.
 فخرعظمی ارغون در سال ۱۳۴۵ در سن ۶۸ سالگی بدرود حیات گفت و مطابق وصیتش در در جوار به خاک سپرده شد.
 صد و پنجاه شعر از او ( ، ، و ) که در نشریات آن زمان چاپ شده بود موجود است. 
 در زمانی که استخدام زنان در پست‌های اداری معمول نبود و هیچ زنی به فکر اشتغال در ادارات و پست‌های اداری و دولتی نبود، فخرعظمی ارغون نخستین زن شاغل بود که در سال ۱۳۱۶ شمسی با سمت معاونت تعلیمات نسوان در و معارف وقت استخدام شد و در مدت یک سال فعالیت خود، تعدادی از زنان را برای همکاری در این حوزه انتخاب کرد. البته او به علت علاقه‌ای که به تدریس داشت از این کار دولتی استعفا داد و دوباره به شغل معلمی روی آورد و به مدت سه سال در دبیرستان پسرانه پهلوی زبان عربی تدریس کرد. 
 در سال ۱۳۰۳، فخرعظمی و گروهی از زنان روشنفکر مانند نورالهدی منگنه، محترم اسکندری، ملوک اسکندری و فخرآفاق پارسا هسته مرکزی « » را تأسیس کردند. هدف از این کار به دست آوردن حقوق برابر با مردان و امکان دختران بود. در همین ایام انجمن توانست تعدادی از زنان با سواد را که مشتاق خدمت بودند به خدمت و عضویت بگیرد و هر کدام در انجمن مسئولیتی به عهده گرفتند. 
 در آن زمان سه یا چهار مدرسه دخترانه در بیشتر نبود و ارغون در دو مدرسه دخترانه «ناموس» و «دارالمعلمات» درس می‌داد و اوقات فراغتش را به خدمت رایگان در انجمن اختصاص داد. 
 علاوه بر ، آموزش ، ، ، و سایر کارهای هنری، کمک به زنان بی‌سرپرست، تهیه جهیزیه برای دختران نیازمند، دادن وام به افراد مستمند از دیگر فعالیت‌های انجمن بود. بعد از تعطیل شدن انجمن نسوان وطنخواه، فخر همراه با ، ، ، ، ، ، همکاری خود را با کانون بانوان ادامه داد. 
 فخرعظمی سالها مدیریت مدرسه بزرگسالان را به عهده داشت و با وجود مشکلات فراوان و هزینه‌های سنگین مدرسه هرگز راضی نمی‌شد مدرسه را تعطیل کند. او حتی با فروختن وسایلی که از خانه پدری برایش به ارث مانده بود تلاش می‌کرد مدرسه را حفظ کند. 
 دختر وی می‌گوید:
 فخرعظمی ارغون علاوه بر این کار در هر ماه یک هم در این مدرسه راه‌اندازی می‌کرد. بازیگران تئاتر خود خانم‌ها بودند و را هم خودشان می‌نوشتند.
 فخری مدتی هم مسئولیت سردبیری روزنامه «آینده ایران» را داشت. او بعد از سالها تدریس در مدارس تهران، در سال ۱۳۳۷ بازنشسته شد و برای سرپرستی فرزندانش به رفت. 
 فخرعظمی هنر موسیقی را از دایی‌اش ارفع‌الملک به ارث برده بود. او هم شعر می‌گفت و هم می‌نواخت. فخرعظمی ابتدا نزد خانم ، ضمن آموزش تار هفت دستگاه موسیقی را فراگرفت سپس به پیشنهاد ارفع‌الملک نزد معروف به عبدالله خان دودانگه رفت.
 عبدالله خان دودانگه هفته‌ای یک روز می‌آمد و در اتاق مجاور که به اتاق دیگر راه داشت می‌نشست و گوشه‌ها و تصنیف‌ها را می‌خواند و فخر در اتاق خود همه را با تار می‌نواخت و اگر اشتباه می‌کرد، استاد از اتاق مجاور اشتباه او را یادآور می‌شد و به این ترتیب پس از مدتی با آن‌چنان درآمیخت که در روزگار انزوا و تنهایی پناهگاه روحی و مونس تنهایی‌اش شد. 
 فخرعظمی در سال ۱۲۹۶، در حالی که ۱۹سال بیشتر نداشت تصنیف زیر را سرود و عبدالله دوامی در دستگاه روی آن آهنگ ساخت. 
 
 
 
 
 
 فخر بیشتر متناسب با شرایط اجتماعی روز شعر می‌نوشت و یادآور سروده‌هایش شاعران بودند که شور و هیجان زیادی در آن وجود داشت.
{"title": "فخرعظمی ارغون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%AE%D8%B1%D8%B9%D8%B8%D9%85%DB%8C_%D8%A7%D8%B1%D8%BA%D9%88%D9%86&oldid=34856637", "language": "fa"}