فضاپیمای آپولو از سه قسمت تشکیل شده بود،تا بتواند قبل از پایان دهه ۶۰، هدف فرود فضانوردان آمریکایی بر در را فراهم کند، و آنان را به سلامت به برگرداند. این فضاپیمای یک‌بار مصرف از ترکیب و تشکیل شده است. دو بخش دیگر به چینش نهایی فضاپیما افزوده می‌شوند: یک آداپتور فضاپیما و ماه‌نشین که برای قرار گیری ماه‌نشین و همچنین متصل شدن سفینه فرماندهی به طراحی شده است، و یک که خدمه را در شرایط اورژانسی از موشک دور می‌کند.
 طراحی، بر اساس نزدیک شدن به مدار مورد نظر ماه صورت گرفت: دو قسمتی به سمت ماه فرستاده می‌شد و به می‌رفت. درحالی که ماه‌نشین جدا می‌شد و بر روی سطح ماه فرود می‌آمد، سفینه فرماندهی و خدمات در مدار باقی می‌ماند. این دو قسمت یکدیگر را در مدار ماه ملاقات می‌کردند و سفینه فرماندهی و خدمات، خدمه را به زمین باز می‌گرداند. تنها بخشی از سفینه که به همراه خدمه به زمین بازمی‌گشت، سفینه فرماندهی بود.
 سیستم پرتاب فرار به محض رسیدن فضاپیما به نقطه‌ای که دیگر بدان نیازی نبود، حذف می‌شد و آداپتور فضاپیما و ماه‌نشین تا مراحل بالاتر به سفینه متصل می‌ماند. دو بخش اضافی بدون سرنشین، یک ماه‌نشین بدون سرنشین، و یک سفینه فرماندهی و خدمات سرنشین‌دار؛ به وسیله موشک ساترن IB به منتقل می‌شد. موشک بزرگتر ، دو بخش اضافی را تا مدار بالای زمین حمل می‌کرد و سفینه فرماندهی و خدمات را به مدار ماه می‌رساند، از این موشک در یک ماموریت سرنشین‌دار در مدار نزدیک زمین و ۸ ماموریت سرنشین‌دار در مدار ماه استفاده شد.
{"title": "فضاپیمای آپولو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B6%D8%A7%D9%BE%DB%8C%D9%85%D8%A7%DB%8C_%D8%A2%D9%BE%D9%88%D9%84%D9%88&oldid=33220656", "language": "fa"}