«محارب» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای روستایی با این نام را ببینید. یا به‌طور خلاصه جرمی در و حقوق اسلامی است که برای آن سنگینی چون و قطع دست و پا در نظر گرفته شده‌است. فاعل این جرم، محارب و مفسد فی‌الارض نام دارد.
 محاربه به معنای «جنگیدن» و افساد فی‌الارض به معنی «تباه‌کاری بر زمین» است. این اصطلاح در آیه ۳۳ آمده‌است: «همانا کیفر کسانی که به محاربه با خدا و رسولش برمی‌خیزند و برای فساد بر زمین می‌کوشند، قتل یا به دار آویختن یا بریدن دست‌ها و پاهایشان به طور معکوس یا تبعید آن‌هاست. این مایهٔ خواری و رسوائی آنان در این جهان است و در آخرت نیز عذاب بزرگی خواهند داشت.» این آیه از مهم‌ترین آیات مربوط به احکام کیفری در است که مباحث مفصلی در کتب فقهی و تفسیر را دامن زده و در مورد مفهوم و مصادیق آن نظرات مختلفی ابراز شده‌است. 
 در زمان حکومت بر شهر ، گروهی از راهزنان به مردم و چوپانان حمله می‌نمودند و آنان را به وضع فجیعی به قتل می‌رساندند. لذا آیه ۳۳ در این باب نازل شد و حکم به اعدام یا تبعید آنان صادر گشت. 
 این عنوان مجرمانه توسط حاکم شرع برای بسیاری از مقامات را در کنار خود و اکثر اعضای خانواده‌اش استفاده شد تا او بتواند حکم غیابی صادر کرده یا کسانی را که دستگیر شده بودند اعدام کند. از جمله افرادی که در این دوره تحت این عنوان اعدام شدند می‌توان به ، ، و اشاره کرد. محاربه و افسادفی‌الارض در قانون حدود و تعزیرات (مصوب ۱۳۶۱) وارد نظام حقوقی ایران شد و در قانون مجازات اسلامی (مصوب ۱۳۷۰) که جایگزین آن شد، نیز یکی از عناوین مجرمانه است.
 بنا بر ماده ۱۸۳ مجرمی که مفسد فی الارض بودن او احراز شده باشد حکم ، که در این مورد اعدام است، برای او صادر می‌شود.
 اصطلاح مفسدفی‌الارض در واقع از وارد قوانین جزایی جمهوری اسلامی شده‌است. در شرع فردی که مصداق این عنوان است در اصطلاح « » شناخته می‌شود بدین معنی که خونش ارزش ندارد.
 بدلیل شدت مجازاتی که برای مفسد فی‌الارض در قانون پیش‌بینی شده‌است و همچنین سابقهٔ استفاده از آن، این عنوان در مواقعی برای تهدید منتقدان نیز استفاده شده‌است. 
 در ۲۳ خرداد ۱۳۸۶ قانونی را تصویب کرد که به موجب آن این اصطلاح قضایی برای جرمِ بدون اسلحهٔ تکثیر و توزیع محتوای نیز بکار خواهد رفت. 
 در فقه اسلامی به جرایم سیاسی گفته می‌شود. بنابراین انتصاب محاربه به جرایم سیاسی از دید بسیاری از فقها غلط بوده و نمی‌توان به باغی اتهام محاربه فی الارض وارد نمود. از دید فقه اسلامی اتهام محاربه نیازمند آماده بودن سلاح و سلب امنیت از مردم است. در گفته‌است: 
 
 یکی از مهم‌ترین جرایم علیه در حقوق جمهوری اسلامی ایران محاربه‌است که در مصوب ۱۳۷۰ از ماده ۱۸۳ تا ۱۹۶ مورد اشاره قرار گرفته‌است.
{"title": "محاربه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D9%87&oldid=35051572", "language": "fa"}