ماده ای است که از بسیار ریز ساخته شده‌است که از ، و تشکیل شده‌است. فیبر بازالت شبیه به است اما خواص فیزیکی و مکانیکی بهتری نسبت به فایبرگلاس دارد، اما به‌طور قابل توجهی ارزانتر از است. فیبر بازالت به عنوان منسوجات نسوز در صنایع هوافضا و خودرو استفاده می‌شود و همچنین می‌تواند به عنوان برای تولید محصولاتی مانند سه‌پایه دوربین استفاده شود.
 فن آوری تولید الیاف پیوسته بازالت (BCF) یک فرایند یک مرحله ای است: ذوب، بازالت و استخراج الیاف. بازالت فقط یک بار گرم می‌شود. پردازش بیشتر BCF با استفاده از «فناوری‌های سرد» با هزینه انرژی کم انجام می‌شود.
 فیبر بازالت از یک ماده واحد، بازالت خرد شده، از یک منبع معدنی با دقت انتخاب شده ساخته می‌شود. بازالت با اسیدیته بالا (بیش از ۴۶ درصد سیلیس ) و مقدار آهن کم برای تولید فیبر مطلوب است. برخلاف سایر کامپوزیت‌ها، مانند الیاف شیشه، لزوماً هیچ ماده ای در طول تولید آن اضافه نمی‌شود. بازالت شسته و سپس ذوب می‌شود. 
 برای ساخت فیبر بازالت نیاز به ذوب سنگ بازالت خرد شده و شسته شده در حدود ۱٬۵۰۰ درجه سلسیوس (۲٬۷۳۰ درجه فارنهایت) است. سنگ مذاب سپس از طریق نازل‌های کوچک به صورت رشته‌های الیاف بازالت خارج می‌شود.
 الیاف بازالت معمولاً دارای قطر رشته‌ای بین ۱۰ تا ۲۰ میکرومتر هستند که به اندازه کافی بزرگتر از حد تنفسی ۵ میکرومتر است. اندازه بزرگتر باعث می‌شود فیبر بازالت جایگزین مناسبی برای است. همچنین دارای بالایی است و در نتیجه بالایی دارند - سه برابر فولاد. الیاف نازک معمولاً برای کاربردهای نساجی عمدتاً برای تولید پارچه بافته شده و فیبر ضخیم‌تر در سیم‌پیچ فیلامنت استفاده می‌شود، به عنوان مثال، برای تولید (CNG) استفاده می‌شود. ضخیم‌ترین الیاف برای ، ، تولید پارچه چند محوره و به صورت رشته خرد شده برای تقویت استفاده می‌شود. یکی از آینده نگرانه‌ترین و در حال حاضر جدیدترین کاربردهای الیاف بازالت، تولید میلگرد بازالت است که روز به روز جایگزین فولادی سنتی در ساختمان سازی می‌شود. 
 جدول زیر به خواص فیبر بازالت اشاره دارد. داده‌های تولیدکنندگان متفاوت است، این تفاوت گاهی اوقات مقادیر بسیار بزرگی است.
 مقایسه:
 اولین تلاش‌ها برای تولید الیاف بازالت در در سال ۱۹۲۳ توسط Paul Dhe که حق دریافت کرد، انجام شد. اینها پس از توسط محققان در ایالات متحده، و به ویژه برای و هوافضا توسعه یافتند. از زمان طبقه‌بندی‌زدایی در سال ۱۹۹۵، الیاف بازالت در طیف وسیع‌تری از کاربردهای غیرنظامی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 از تاریخ ۱۸ اکتبر ۲۰۱۷، JV 297.1325800.2017 "سازه‌های الیافی بتن با الیاف به بهره برداری رسیده‌است. قوانین طراحی، "که خلاء قانونی در طراحی با الیاف بازالت را از بین برد. طبق بند ۱٫۱. این استاندارد به همه انواع الیاف غیر فلزی (پلیمرها، پلی پروپیلن، شیشه، بازالت و کربن) گسترش می‌یابد. هنگام مقایسه الیاف مختلف، می‌توان به این نکته اشاره کرد که الیاف پلیمری نسبت به مقاومت معدنی پایین‌تر هستند، اما استفاده از آنها باعث بهبود ویژگی‌های کامپوزیت‌های ساختمانی می‌شود.
{"title": "فیبر بازالت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%DB%8C%D8%A8%D8%B1_%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%A7%D9%84%D8%AA&oldid=33946988", "language": "fa"}