یا یک سنت فرهنگی بود که در قرن چهاردهم، در میان حاکمان و به وجود آمد. بسیاری از مناطق آسیای مرکزی به شدت تحت تأثیر این سنت قرار گرفتند که ، و از این جمله بودند. گرویدن مغول‌ها به دین اسلام، به پیشرفت بیشتر و ادغام آنها با اقوام تُرک که در بین مردم غالب بودند، کمک کرد. بدون شک بقایای در این منطقه تقریباً در همان زمان ناپدید شد. در همان دوران قدرت برخی از طوایف تُرک، برلاس، آرلات و سولدوز به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یافت و آنها حتی توانستند نفوذ خود را در بخشهای زیادی از کنونی نیز گسترش دهند. در قسمت شرقی خاقانات جغتای، پذیرش اسلام با مخالفت شدید روبرو شد و در دهه‌های اولیه قرن چهاردهم میلادی به عنوان یک مذهب اقلیت باقی ماند، در آنجا نیز گسترش اسلام به دنبال تُرک شدن مردم صورت گرفت، به گونه‌ای که منطقه تُرک‌زبان به سمت شرق نیز گسترش یافت. طبقه حاکم مغول در طول قرن سیزدهم زبان خود را از مغولی به ترکی تغییر دادند. برتری قبایل تُرک در ارتش مغول، این واقعیت را به خوبی توضیح می‌دهد پیش از اینکه در سال ۱۴۰۰میلادی تُرکی تا حد زیادی جایگزین در آسیای غربی و مرکزی شده باشد که چگونه قبایل مغول در (مانند قبیله تیمور، یعنی برلاس) در اواسط قرن چهاردهم میلادی تُرک‌زبان شدند. 
 نخبگان حاکم مغول این خاندان‌ها سرانجام در جمع ترک‌ها که آنها را فتح و بر آن حکمرانی کردند، جمع شدند، بنابراین به عنوان تورکو-مغول‌ها شناخته شدند. این نخبگان به تدریج اسلام (از مذاهب قبلی مانند تنگری‌باوری) آوردند و همچنین زبان‌های ترک را پذیرفتند، در حالی که نهادهای سیاسی و حقوقی مغول را حفظ کردند.
 تُرک-مغول‌ها پس از فروپاشی بسیاری از دولت‌های اسلامی را تأسیس کردند، مانند خانات که جانشین شد (یا ، ، ، ) و که جانشین در آسیای میانه شد.
 ، شاهزاده تُرکی-مغولی و نوه ، را بنیان نهاد، که تقریباً در تمام حکمرانی می‌کرد. 
 تُرک‌ها و تاتارها همچنین در دوره با اعمال اقتدار سیاسی و نظامی بر بخشی از حکومت کردند. 
 این نخبگان ترکی-مغولی به حامیان سنت تبدیل شدند که فرهنگ غالب مسلمانان آسیای مرکزی در آن زمان بود. در قرن‌های بعدی، فرهنگ ترکی-ایرانی با سیطره بر فرهنگ ترکی-مغولی به مناطق همسایه گسترش یافت و در نهایت به فرهنگ غالب طبقات حاکم و نخبه (شبه‌قاره هند) به ویژه (امپراتوری گورکانی)، آسیای میانه، (شمال‌غربی ) و بخش‌های وسیعی از تبدیل شد. 
 تا پیش از دوره ، اقوام تُرک و مغول‌ها، بسیاری رد و بدل کرده بودند، که در این میان تأثیر زبان‌های تُرکی بیش از زبان مغولی بود. هرچند قرن‌ها پیش از آن (از هزاره اول پیش از میلاد) نیز یک سنت ترکی-مغولی وجود داشته‌است که بیانگر رواج وام‌واژگانی گسترده از به زبان نیامغولی است. و مغولی، به جز شباهت‌های لغوی، در ضمایر شخصی خود نیز دارای تشابهی گسترده هستند که به نظر می‌رسد مربوط به پیش از این دوران بوده و قبلاً پیش از افول اقوم ترک در حدود سال ۵۰۰ قبل از میلاد وجود داشته‌است. یک دوره کاملاً قدیمی‌تر از تماس طولانی مدت زبان بین زبانهای ترکی و مغولی با شباهتهای واج‌شناختی، دستوری و تایپولوژیک بیشتر و اساسی‌تر نشان داده می‌شود (به عنوان مثال ، عدم ، گسترده، قوانین آواشناسی و بسیار مشابه). در گذشته، چنین شباهت‌های به یک رابطه تکوینی زبانی نسبت داده می‌شد و منجر به استقبال گسترده از یک خانواده شده بود. در تحقیقات اخیر، به دلیل عدم نمایش قطعی رابطه تکوینی این زبان‌ها، این شباهت‌ها به این سه دوره شناخته شده تماس زبانی تقسیم شده‌اند. این شباهت‌ها منجر به پیشنهاد یک شمال‌شرقی آسیا شده‌است که شامل خانواده زبان ، کره‌ای و ژاپنی نیز می‌شود، اگرچه ترکی و مغولی گسترده‌ترین شباهت‌ها را نشان می‌دهند. طبق تحقیقات اخیر، دوگانه‌گی وجود دارد که (این دو زبان) از نظر ریشه یکسان محسوب شوند، در واژگان زبان مغولی وام‌واژه‌های ترکی یافت می‌شود، همچنین در میان لغات مغولی که از زبانهای دیگر وارد شده‌است، زبان ترکی بیشترین سهم را دارد.
 به دنبال فتوحات مغول، نخبگان دولت‌های جایگزین امپراتوری مغول، روند یکسان شدن با جمعیت‌های غیر مغول که بر آنها حاکم بودند را آغاز کردند. جمعیت عمدتاً ترکیبی از تُرک‌ها و مغول‌ها بود که بعدها اسلام را پذیرفتند، همچنین اقلیتی از ، ، و ، و غیره (اعم از مسلمان یا غیرمسلمان) را نیز شامل می‌شد. بیشتر جمعیت اردوی زرین، تُرک بودند: مانند ، ، ، خوارزمیان و دیگران. اردوی زرین به تدریج تُرک شد و هویت مغولی خود را از دست داد، در حالی که فرزندان جنگجویان مغول اصلی طبقات بالای حکومت را تشکیل می‌دادند. روس‌ها و اروپایی‌ها معمولاً به آنها تاتار می‌گفتند. روس‌ها این نام مشترک را برای این گروه تا قرن بیستم حفظ کردند. در حالی که بیشتر اعضای این گروه خود را با نام‌های قومی یا قبیله‌ای معرفی می‌کردند، اکثر آنها خود را مسلمان می‌دانستند. بیشتر مردم، اعم از کشاورز و عشایر، را پذیرفتند که پس از فروپاشی اردوی زرین، به زبان‌های منطقه‌ای گروه‌های قپچاق تبدیل شد.
 در خانات جغتای، زبان تُرکی که توسط نخبگان مغول پذیرفته شد، به معروف شد که از زیرمجموعه‌های زبان ترکی بود. زبان جغتایی سلسله بود، یک سلسله ترکی-مغولی که پس از انحطاط خانات جغتای قدرت را در آسیای مرکزی بدست گرفته بود. جغتای سلف شاخه مدرن قارلقی زبانهای ترکی است که شامل و است.
{"title": "سنت ترکی-مغولی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%D9%86%D8%AA_%D8%AA%D8%B1%DA%A9%DB%8C-%D9%85%D8%BA%D9%88%D9%84%DB%8C&oldid=35144255", "language": "fa"}