در اصطلاح ، یک (به : ) یا (به : ) یا یک مقدار عددی است که فضای کد را تشکیل می‌دهد. بسیاری از شماره‌های منحصر به فرد، یک نویسه (کاراکتر) را نشان می‌دهند اما آن‌ها می‌توانند معانی دیگری هم داشته باشند، مثلاً برای قالب‌بندی.
 به عنوان مثال، طرح رمزگذاری شامل ۱۲۸ شماره منحصر به فرد در محدوده 0 تا 7F ، گسترش‌یافته‌است که شامل ۲۵۶ شماره منحصر به فرد در دامنه 0 تا FF است، و یونی‌کد شامل شماره‌های منحصر به فرد ۱٬۱۱۴٬۱۱۲ در دامنه 0 تا 10FFFF است. فضای کد یونی‌کد به هفده صفحهٔ یونیکد (صفحه پایه چندزبانه، و ۱۶ صفحه مکمل) تقسیم شده‌است، که هر کدام دارای ۶۵٬۵۳۶ (= ۲ ) شماره کد هستند؛ بنابراین اندازه کلی فضای کد یونی‌کد ۱۷ * ۶۵٬۵۳۶ = ۱٬۱۱۴٬۱۱۲ است.
 مفهوم برای انتزاع و برای تمایز هر دو استفاده می‌شود:
 
 این به این دلیل است که ممکن است کسی بخواهد این تمایزات را به وجود آورد:
 
 مفهوم موقعیت کد بخشی از راه‌حل یونیکد برای یک معمای دشواری است که سازندگان کدگذاری نویسه در دهه ۱۹۸۰ با آن مواجه بودند. اگر آن‌ها برای نمایش هر نویسه بیت‌های بیشتری اختصاص می‌دادند باعث می‌شد که حجم زیادی از منابع محاسباتی کامپیوتر برای کاربران خط لاتین (که اکثریت وسیعی از کاربران کامپیوتر را در آن زمان تشکیل می‌دادند) را برای بار اضافی غیرقابل قبولی استفاده شود که برای کاربران لاتین کاربردی نداشت. موقعیت کد، ایده قدیمی تناظر یک به یک بین کاراکترها و توالی بیت‌ها را از بین برد..
{"title": "موقعیت کد", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D9%88%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA_%DA%A9%D8%AF&oldid=24995545", "language": "fa"}