– که با نام نیز شناخته می‌شود – قاعده‌ای در است که بر پایه آن، اعضای یک بسته به موجود بودن منابع طبیعی در محیط زیستشان، جثهٔ بزرگ یا کوچکتری پیدا می‌کنند. این قاعده، مهم‌ترین اصل بررسی است. برای نمونه، معروف است که از ماموت‌های معمولی ساکن خشکی‌ها فرگشتیدند. راه‌های فرگشتی مشابهی نیز در ، ، ، ، و دیده شده‌اند. قاعده نام‌برده نخستین بار توسط جی. بریسول فاستر (۱۹۶۳) در پی تحلیل مطرح شد که به آن نام «قانون جزیره» را داده بود. 
 بررسی‌های فاستر بر روی ۱۱۶ گونه جانور جزیره‌نشین نشان داد که بعضی از آن‌ها نسبت به نمونه‌های خشکی‌زیشان دارای جثه بزرگتر و بعضی دیگر دارای جثه کوچکتر شده‌اند. او در نتیجه‌گیری خود در مجله نوشت که در نبود فشار از سوی مهاجمان، جانوران کوچکتر می‌توانند جثه بزرگتری پیدا کنند و جانوران بزرگ‌جثه نیز به دلیل کمبود منابع طبیعی در جزایر، جثه کوچکتری پیدا می‌کنند. پس از او، این ایده توسط و گسترش یافت و به تبدیل شد. در سال ۱۹۷۸ نیز، تد کیس با نمودارها و روابط ریاضی پیچیده نشان داد که چگونه یک گونه می‌تواند در یک جزیره به جثه بزرگ برسد، ولی در جزیره دیگر جثه‌اش تغییری نکند. برای نمونه، او با بررسی نمونهٔ نشان داد که توالی زمانی ورود دو گونه از به یک جزیره چگونه باعث بزرگ شدن یکی، و کوچک شدن دومی شده است.
{"title": "قانون فاستر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D9%81%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B1&oldid=34915974", "language": "fa"}