ٰ ( : ) در ماه آوریل در پارلمان تصویب شد. این قانون یکی از اسناد کلیدی قانون اساسی اسکاتلند بشمار می‌رود. 
 ویلیام اورانژ در یک انقلاب شکوهمند در روز ۵ نوامبر سال ۱۶۸۸ با ارتش خود به حمله کرد. پادشاه جیمز هفتم از ، که پادشاه انگلستان و تحت نام جیمز دوم نیز بود، سعی کرد در مقابل این یورش مقاومت کند. اما او نماینده‌ای برای مذاکره فرستاد و عاقبت هم در روز ۲۳ دسامبر ۱۶۸۸ از انگلستان فرار کرد. کنوانسیون پارلمان در انگلستان توضیح داد با توجه باینکه جیمز بعنوان پادشاه انگلستان دولت را ترک کرده‌است، لذا در روز ۱۳ فوریه ۱۶۸۹ یک لایحه حقوقی صادر کرد (بنام اعلامیه حقوق 1689English Bill of Rights)، و در آن تاج پادشاهی را حق ویلیام و ملکه ماری دانست، در این شرایط اسکاتلندیها با یک معضل بزرگتری در قانون اساسی مواجه شدند. چون جیمز در زمان این بحران در اسکاتلند حضور نداشت و در ماه دسامبر از سرزمین اسکاتلند فرار نکرده بود، و کاملاً احتمال داشت که ادعا کند که او تاج را ترک نکرده‌است. 
 بنابراین کنوانسیون در روز ۱۶ مارس ۱۶۸۹ با دو تقاضانامه برای تاج پادشاهی مواجه شد. در تاریخ ۴ آوریل آنها با استفاده از مباحث جرج بوشمن در مورد قراردادی بودن ماهیت سلطنت، به برکناری جیمز هفتم از منصبش رأی دادند. بعداً کنوانسیون، ادعای حق و شکایت‌نامه‌ها را پذیرفت، و آنچه را که در عمل دیدند را بعنوان ضرورتهای قانون اساسی معاصر اسکاتلند بحساب آوردند. این حوادث توضیح می‌دهد که جیمز به دلیل اقداماتش در نقض این قوانین در جهت تقویت تاج پادشاهی اسکاتلند گام برداشته است. تأثیر این ادعای حق «موجب تقویت موضع پارلمان و کاهش دامنه قدرت سلطنت در چارچوب قانون اساسی شد». کنوانسیون بر پایه این اسناد سلطنت را به ویلیام و ماری تقدیم کرد، و او هم در روز ۱۱ ماه مارس سال ۱۶۸۹ آنرا پذیرفت، و ویلیام دوم و بعنوان شاه و ملکه اسکاتلند معرفی شدند.
{"title": "قانون ادعای حق ۱۶۸۹", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D8%A7%D8%AF%D8%B9%D8%A7%DB%8C_%D8%AD%D9%82_%DB%B1%DB%B6%DB%B8%DB%B9&oldid=34470241", "language": "fa"}