یا از و و ادب فارسی در سدهٔ هفتم هجری، مؤلف می‌باشد. وی در تاریخ ۲۰ خرداد ۵۹۲ معادل با ۱۰ ژوئن ۱۲۱۳ میلادی در که از توابع ایران است، به دنیا آمد در مورد نام و نسب عَراقی میان غالب اختلاف است. زادروزِ عَراقی بنا به گفته در از توابع اعلم همدان و در سال ۶۱۰ ه‍.ق است. فخرُالدّین عَراقی در ۸ ۶۸۸ ه‍. ق، در درگذشت. قبر وی در جبل‌الصالحیه در جوار قبر واقع است. 
 ابراهیم عَراقی فرزند بود؛ او در کودکی را حفظ کرد. وقتی که هفده ساله بود جمعی از به همدان فرود آمدند و عراقی نیز بهمراه آنان به رفت و در شهر به شاگردی ملتانی درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد که از وی پسری آمد و به موسوم گشت.
 بیست و پنج سال سپری شد، و شیخ بهاءالدین وفات یافت، در حالی‌که، عَراقی را جانشین خود کرده بود. بعد از ، عَراقی عزم و کرد، و پس از حج جانب شد. در ، به خدمت رسید، و مدتها در حاضر شد. وی پس از سال‌ها اقامت در روم جانب رفت.
 از عَراقی آثاری به نظم و باقی مانده‌است:
 که مهم‌ترین اثر منثور عَراقی است در زمان صحبت و تحت تأثیر آثار نوشته شده‌است. این کتاب یک دیباچه، یک مقدمه و ۲۸ دارد و موضوع اصلی آن عشق است که عراقی به پیروی از سوانح و با توجه به آراء ابعاد مختلف آن را تبیین کرده‌است.
 عراقی در دیباچه کتاب تصریح می‌کند که لمعات را بر سنن سوانح شیخ نوشته‌است. وقتی لمعات به اتمام رسید و شیخ (عراقی) آن را به صدرالدین قونوی عرضه کرد، صدرالدین آن را بوسید و بر دیده نهاد و فرمود: «فخرالدین سِرّ سخن مردان آشکار کردی و لمعات به حقیقت لبّ فصوص است.» 
 و از دیگر آثار منثور عراقی است. 
 : عراقی خود دربارهٔ این اثر گوید: «این کلماتی چند است از مصطلحات و نبذه‌ای از مشهورات که در میان طایفه متصوفه - ایدهم‌الله بتوفیقه - در نثر و نظم وارد است و در این رساله آن بر سه مطلب افتاد:»
 
 
 وی نیز مشهور است گرچه عَراقی در بیشتر قوالب شعری طبع خود را آزموده، اما هنر او بیشتر در ظهور یافته‌است. یا اثر منظوم دیگری از عراقی است که در قالب و و در سروده شده‌است. احتمالاً پیش از عراقی سرودن ده فصل یا عشاق نامه وجود داشته‌است اما عَراقی با ابتکار این قالب ادبی را رونق بخشید. 
 فخرالدین عراقی نخستین کسی است که ساقی‌نامهٔ مستقلی در قالب ترجیع بند سرود. مخاطب عراقی در بیشتر ابیات، ساقی آتش دست است. عراقی از وی می‌خواهد از بند خویش رهاییش دهد و آن جام جهان‌نمایی که آفتاب روی ساقی را در آن می‌توان دید، بدو بخشد. نمونه‌هایی از ابیات در ذکر گردیده‌است.
 در سال ۱۳۳۵ اشعار عراقی با عنوان به تصحیح و کوشش منتشر و پس از آن در چندین نوبت منتشر گردیده‌است. 
 : حق تعالی را گویند وقتی که مستغنی از دوستی دانند او را مطلقاً بی قیدی.
 : جذبه الهی را گویند گاه سلوک بر او مقدم و گاه او بر سلوک.
 : استغراق را گویند بی هیچ آگاهی از هیج وجه.
 : تجلی را گویند.
 : حق تعالی را گویند وقتی که طلب کنند به جد تمام از آن جهت که مستحق دوستی اوست من جمیع‌الوجوه.
 : جویندهٔ حق را گویند، وجود دوستی تمام و جد بلیغ.
 : محبت مفرط را گویند.
 : غیب هویت را گویند، که کس را بدان راه نیست.
 : اشکال الهی را گویند.
 : اسرار الهی را گویند.
 از :
«اشتقاق عاشق و معشوق از عشق است و عشق در مقر عزّ خو از تعیّن منزه است …»
 از :
«سلطان عشق خواست که خیمه به صحرا زند درِ خزاین بگشاید گنج بر عالم پاشد.»
 از :
«محبوب هفتادهزار حجاب نور و ظلمت بهر آن بر روی فروگذاشت تا محب خوی فراکند و او را پس پردهٔ اشیاء می‌بیند تا چون دیده آشنا شود و عشق سلسلهٔ شوق بجانباند به مدد عشق و قوَت شوق پرده‌ها یکان یکان فرو گشاید. آنگاه پرتو سبحات جلال غیریت موهوم را بسوزاند و او به جای او نشیند و همگی عاشق شود چنان‌که:
 کنگره بزرگداشت فخرُالدّین عَراقی در روزهای ۲۳ و ۲۴ اردیبهشت ماه سال ۱۳۷۴ به همت شورای اجتماعی استانداری استان مرکزی در محل دانشگاه تربیت معلم اراک با حضور عراقی شناسان داخلی و خارجی برگزار گردید و مهمانان در واپسین ساعات برگزاری همایش در شهر کمیجان در مراسم مشابهی شرکت جستند.
{"title": "فخرالدین عراقی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%AE%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%82%DB%8C&oldid=35002513", "language": "fa"}