شاهد توسعه شماری از مکاتب فلسفی جدید بود که شامل ، ، ، و . از نظر عصرهای فلسفی، این دوره معمولاً با برچسب شناخته می‌شود (متعاقب آن ، که حدوداً از عصر آغاز گردیده و تا اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم میلادی پایان می‌یابد).
 همانند سایر رشته‌های آکادمیک، فلسفه نیز به‌طور فزاینده‌ای در قرن بیستم میلادی شد و میان فیلسوفانی که خود را بخشی از سنت‌های « » یا « » می‌پنداشتند انشعابی پدید آمد. با این حال، مناقشاتی در رابطه به این اصطلاحات و علل انشعاب و هم‌چنین میان فیلسوفانی که خود را پرکنندگان این شکاف می‌دانند، مانند طرفداران و ، وجود داشته‌است. به علاوه، فلسفه در قرن بیستم میلادی به‌طور فزایندهٔ فنی گردیده و خواندن آن برای افراد غیر حرفهٔ مشکل‌تر شد.
 انتشار کتاب « » اثر در ۱۹۰۰–۱۹۰۱ و کتاب « » اثر در ۱۹۰۳ به عنوان نقطه آغاز فلسفه قرن بیستم شناخته می‌شوند. 
 مقالهٔ اصلی: فلسفه تحلیلی اصطلاحی کلی برای اشاره به سبکی از است که در در قرن بیستم غالب بود. امروز در ، ، ، ، و بیش‌تر دپارتمنت‌های دانشگاهی، خود را به عنوان دپارتمنت‌های «تحلیلی» معرفی می‌کنند. 
 مقالهٔ اصلی: معرفت‌شناسی در سنت انگلیسی-آمریکایی با انتشار مقاله در ۱۹۶۳ میلادی تحت عنوان « » از بنیاد لرزانده شد. گتیه در این مقاله مثال‌های نقضی با فرمولاسیون سنتی دانش که به افلاطون برمی‌گردد ارایه نمود. واکنش‌های بسیاری نسبت به مسئله گتیه شکل گرفت که به‌طور عموم به دو دسته درون‌گرایان و برون‌گرایان تقسیم می‌گردند و کارهای فیلسوفانی چون ، «فرید دریتسکی» ، «دیوید مالیت آرمسترانگ» و را شامل می‌شود.
 مقالهٔ اصلی: اثبات‌گرایی منطقی (که بنام‌های تجربه‌گرایی منطقی، فلسفه علم و نو اثبات‌گرایی نیز شناخته می‌شود)، فلسفه‌ای است که ، یعنی نظریه‌ای که می‌گوید شواهد مشاهده‌ای، ضروری دانش است را با نسخه‌ای از که ساخت‌ها و قیاس‌های ریاضیاتی و زبان‌شناسی منطقی در را با هم می‌آمیزد، ترکیب می‌نماید. گروهی بود که این فلسفه را ترویج نمود. 
 مقالهٔ اصلی: نوعمل‌گرایی که گاهی به آن عمل‌گرایی زبان‌شناختی نیز گفته می‌شود، یک اصطلاح فلسفی جدید برای فلسفه‌ای است که بیشتر مفاهیم را مجدداً معرفی می‌نماید. لغت‌نامه فلسفه غربی بلک‌ول ‏ (۲۰۰۴ میلادی) «نوعمل‌گرایی» را به قرار ذیل تعریف می‌کند: نسخهٔ از عمل‌گرایی که توسط فیلسوف آمریکایی توسعه یافته و از نویسندگانی چون ، ، ، و الهام گرفته‌است. فلسفه نوعمل‌گرایی مفاهیم «حقیقت جهانی» ، «مبناگرایی معرفت‌شناختی» ، «بازنمایی‌گرایی» و مفهوم «عینیت معرفت‌شناختی» را طرد می‌کند. این فلسفه یک رویکرد نام‌گرا است که نمی‌پذیرد نوع‌های طبیعی و نشانه‌های زبان‌شناختی، دارای مفاهیم هستی‌شناختی باشند.
 مقالهٔ اصلی: فلسفه زبان معمولی یک مکتب فلسفی است و به مسائل سنتی فلسفی که ریشه در سوء تفاهم ایجاد شده میان فیلسوفان به علت تحریف کلمات یا فراموش کردن این‌که کلمات در کاربرد روزمره واقعاً چه معنایی دارند، می‌پردازد. معمولاً در این رویکرد از «نظریات» فلسفی که توجه جدی به جزئیات کاربرد روزمره و «متعارف» زبان صورت نگرفته بود اجتناب صورت می‌گرفت. این فلسفه که بعضاً «فلسفه آکسفورد» نیز گفته می‌شود، به‌طور عموم با کار تعدادی از استادان آکسفورد در میانه قرن بیستم میلادی پیوند داده می‌شود: به‌خصوص و همچنین ، و . معروف‌ترین طرفدار فلسفه زبان متعارف خارج از حلقه آکسفورد است. شخصیت‌های نسل دوم شامل و جان سرل می‌باشند. 
 
 
 مقالهٔ اصلی: فلسفه قاره‌ی، در کاربرد معاصر، به‌مجموعهٔ از سنت‌ها در قرون ۱۹ و ۲۰ میلادی در قارهٔ گفته می‌شود. این اصطلاح نخستین بار توسط فیلسوفان انگلیسی زبان در نیمهٔ دوم قرن ۲۰ میلادی، به‌منظور اشاره به حوزهٔ اندیشمندان و سنت‌های خارج از به کار رفت. فلسفه قاره‌ای شامل جنبش‌های فلسفی ذیل می‌باشد: ، ، (افکار مقدم بر آن مانند افکار و )، ، ، ، ، و شاخه‌های مرتبط با و .
{"title": "فلسفه قرن بیستم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87_%D9%82%D8%B1%D9%86_%D8%A8%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%85&oldid=33574744", "language": "fa"}