فلسفه خود را در اواخر قرن ۱۹ توسعه داد. او بیداری علاقه فلسفی خود را مدیون خواندن کتاب با عنوان می‌داند و گفت که شوپنهاور یکی از معدود متفکرانی است که به او احترام می‌گذارد. او مقاله ( )، که در ۱۸۷۴ به عنوان یکی از او منتشر شد را به او اختصاص داد.
 از آغاز قرن بیستم، فلسفه نیچه تأثیر فکری و سیاسی زیادی در سراسر جهان داشته‌است. در موضوعاتی مانند ، ، ، ، و به خدمت گرفته شده‌است. به دلیل سبک برانگیزاننده نیچه و ادعاهای غالباً وحشیانه او، فلسفه وی واکنش‌های پرشوری را از عشق به نفرت ایجاد می‌کند. نیچه در زندگینامه خود خاطرنشان کرد که فلسفه او در طول زمان توسعه و تکامل یافته‌است، بنابراین مفسران به سختی می‌توانند مفاهیم اصلی را به مفاهیم اصلی دیگر مرتبط سازند، به عنوان مثال، ایده تکرار ابدی به‌طور عمده در ، موج می‌زند اما در کتاب بعدی او، تقریباً غایب است. این واقعیت که نیچه به نظر نمی‌رسید که فکر خود را به یک نظام تبدیل کند، به این چالش اضافه می‌کند، وی حتی تا آنجا پیش رفت که تلاش برای ایجاد یک نظام فکری را در را بی‌ارزش جلوه داد.
 با این حال، موضوعات مشترک در اندیشه او قابل شناسایی و بحث است. اولین کار او بر مخالفت در هنر همچنان در اندیشه بعدی او نقش آفرینی کرد. دیگر جریانات عمده عبارتند از ، ادعای ، تمایز بین و افراطی. مفاهیم دیگر به ندرت ظاهر می‌شوند، یا در یک یا دو اثر عمده محدود می‌شوند، با این حال تکه‌های مرکزی فلسفه نیچه ای محسوب می‌شوند، مانند یا اندیشه تکرار ابدی. آثار بعدی او شامل حمله مستمر به و اخلاق مسیحی بود و به نظر می‌رسید که او برای آنچه ارزش گذاری همه ارزشها ( ) نامیده می‌شود، تلاش می‌کند. در حالی که نیچه اغلب در اذهان عمومی با و در ارتباط است، خود نیچه پروژه خود را تلاشی برای غلبه بر .
 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. در .
{"title": "فلسفه فریدیش نیچه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87_%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%AF%DB%8C%D8%B4_%D9%86%DB%8C%DA%86%D9%87&oldid=33182523", "language": "fa"}