مهم‌ترین مجموعه مدون قوانین مربوط به امور بازرگانی در است که اساس ایران را تشکیل می‌دهد. این قانون در سیزدهم ماه سال ۱۳۱۱ در ششصد ماده توسط تصویب شد. این قانون بر مبنای قانون تجارت ۱۸۰۷ (معروف به ) ترجمه و تهیه شده‌است، قریب به اتفاق حقوقدانان ایرانی قانون مذکور را ناکافی و بیش از اندازه ناقص و مبهم می‌دانند. 
 به‌جز در مورد شرکت‌های سهامی(که مقررات لایحه اصلاحی سال ۱۳۴۷ مجراست) و برخی مقررات مربوط به دلالی و ورشکستگی بقیه مقررات این قانون به قوت خود باقی است.
 در این قانون اصول مربوط به معاملات تجاری، ، و ، ، ، قرارداد حمل و نقل، و سایر نمایندگان تجارتی، ضمانت، ، و و بیان می‌شود.
 مقررات راجع به شرکت سهامی در مواد ۲۱ تا ۹۳ قانون تجارت مصوب ۱۳۱۱ بیان شده بود، اما در سال ۱۳۴۷ لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت، در رابطه با شرکت‌های سهامی عام و خاص، در قالب ۳۰۰ ماده به تصویب رسید؛ پس از تصویب لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت در سال ۱۳۴۷، مواد ۲۱ تا ۹۳ قانون تجارت دیگر در خصوص شرکت‌های سهامی عام و خاص کاربرد ندارد.
{"title": "قانون تجارت ایران", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D8%AA%D8%AC%D8%A7%D8%B1%D8%AA_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86&oldid=33749835", "language": "fa"}