برای افراد با نام خانوادگی فقیه را ببینید. از واژه « » مشتق شده‌است. و فقه در لغت، به معنای دانستن و فهمیدن، است. اما در اصطلاح علوم اسلامی، به معنای و متخصص در علم فقه به کار رفته‌است. بنا براین، فقیه به کسی می‌گویند که قادر به استنباط احکام شرعی فرعی از منابع فقه اسلامی که عبارتند از ، ، و باشد. 
 در متن‌های فارسی کهن تا قرن‌های هفتم و هشتم هجری، معمولاً واژهٔ دانشمند در زبان فارسی به معنای فقیه در زبان عربی استعمال می‌شده‌است. مجتهد کسی است که حداقل دوره‌های سه‌گانه حوزوی را گذرانده و قادر به استنباط احکام فقهی باشد. اما فقیه مجتهدی است که علاوه بر این در علم فقه تسلط دارد و صاحب‌نظر و نوآوراست و مترادف با دانشمند است.
 
 فقیهان شیعه را گاهی بر اساس زمان حیات و گاهی بر اساس مکتب‌های اجتهادی آن‌ها تقسیم‌بندی کرده‌اند. 
 
 در نوشته‌های فقهی شیعه، غالباً به فقیهان پیش از شیخ طوسی قدماء می‌گویند، از شیخ طوسی تا پیش از علامه حلی را متقدمان می‌نامند و از علامه حلی به بعد را فقهاء متأخر می‌خوانند. از فقهاء معاصر هم با نام «متأخرو المتأخرین» یاد می‌شود. 
 فقیه باید علوم یادشده در زیر، آشنایی کافی داشته باشد:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 به مجتهد و فقیهی که علاوه بر بعد فقاهت و تسلط بر علوم مذکور، حائز شرایط دیگری مانند عدالت، مدیریت، آشنایی به وضعیت جهان اسلام و تقوا باشد، فقیه جامع‌الشرایط می‌گویند. 
 از میان فقیهان جامع‌الشرایط، آنکه از دیگران اعلم و متخصص تر در علوم لازم برای اجتهاد باشد، فقیه مرجع، یا مرجع تقلید نامیده می‌شود. 
 مقالهٔ اصلی:
{"title": "فقیه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%82%DB%8C%D9%87&oldid=32761214", "language": "fa"}