این فهرستی از برترین خلبان‌ها یا است. بر اساس سنتی که از جنگ جهانی اول مرسوم شد هر خلبان که موفق به سرنگونی ۵ فروند از هواپیماهای دشمن گردد یا به عبارت دیگر دارای ۵ پیروزی هوایی باشد، ملقب به تک‌خال می‌شود. عوامل زیادی در موفقیت این تک‌خال‌ها دخیل بود، از جمله این عوامل می‌توان به سطح آموزش، مهارت فردی خلبان در پرواز، روحیه جنگاوری و عملکرد و بازدهی هواپیمای جنگنده ای که در اختیار او بوده اشاره کرد. از نظر تعداد پیروزی نیروهای و به خصوص خلبانان دارای بالاترین آمار پیروزی هوایی هستند که بعد از آن خلبانان نیروهای هوایی ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و… رتبه‌های بعدی را در اختیار دارند.
 در مجموع حدود ۹۰۰۰ نفر خلبان تک‌خال از ملیت‌های مختلف درگیر در جنگ جهانی دوم شناخته شده‌اند که در فهرست زیر به ۱۲۰ نفر از آنان، به ترتیب تعداد پیروزی اشاره شده‌است.
 در این‌جا ذکر دو نکته ضروری است، نخست اینکه هرکدام از نیروهای هوایی درگیر در جنگ جهانی دوم نگرشی متفاوت به کسب پیروزی هوایی داشتند، آلمان‌ها از قانون «هر خلبان یک پیروزی» پیروی می‌کردند و ثبت هر پیروزی مستلزم سرنگونی و نابودی کامل هواپیمای دشمن، داشتن یک شاهد در آسمان یا تأیید سقوط هواپیمای دشمن توسط نیروهای مستقر در زمین بود. این نوع گزارش‌گیری برای ثبت به کاغذ بازی گسترده‌ای منجر می‌شد و گاه اتفاق می‌افتاد که مدتی پس از کشته شدن یک خلبان، پیروزی‌های ماه‌های گذشته وی تأیید می‌گردد.
 در حالی که در نیروهای هوایی آمریکا، انگلیس و فنلاند صرفاً گواهی یک شاهد برای اثبات پیروزی کافی بوده و ثبت پیروزی اشتراکی نیز معمول بود به این معنا که اگر ۳ خلبان انگلیسی همزمان به یک هواپیمای آلمانی شلیک کرده و آن را سرنگون کنند، برای هر کدام از سه نفر یک سوم پیروزی ثبت می‌گردید. به همین دلیل در شمارش تعداد پیروزی خلبانان کشورهای فوق، به اعداد اعشاری دار نظیر ۲۱٫۵ نیز برخورد می‌کنیم. در نیروهای هوایی شوروی و ایتالیا پیروزی اشتراکی به صورت رقم جداگانه ثبت می‌شد یعنی اگر یک خلبان روس ۱۸ پیروزی فردی و ۱۰ پیروزی اشتراکی داشت، آمار پیروزی اش ۱۸+۱۰ ثبت می‌شد. در نیروی هوایی فرانسه برای هر خلبان شرکت کننده در یک پیروزی اشتراکی، یک پیروزی کامل ثبت می‌شد.
 نکته قابل ذکر دیگر این است که یکی از دلایل بالا بودن پیروزی‌های خلبانان آلمانی، درگیر بودن آلمان از نخستین روز شروع تا واپسین روز پایان جنگ در اروپا در تمام جبهه‌ها بود. هر خلبان آلمانی از زمان پایان آموزش موظف به انجام مأموریت جنگی بود و این دوره انجام ماموریت‌های جنگی فقط با اسارت، مجروحیت شدید، معلولیت یا مرگ وی به اتمام می‌رسید. تا سال‌ها پس از پایان جنگ، عده زیادی از مورخان به تعداد بالای پیروزی‌های خلبانان آلمانی با شک و تردید می‌نگریستند و این ارقام را زاییده سیستم تبلیغات جنگی وزارت تبلیغات می‌دانستند. اما آمار مستند و ثبت شده پیروزی‌های خلبانان آلمانی که چند سال پس از پایان جنگ در دسترس همگان قرار گرفت، مهر تأییدی بود بر درستی آمار پیروزی خلبانان لوفت وافه.
 در سوی دیگر بنا بر سیاست‌های جاری در ارتش آمریکا خلبانان آمریکایی پس از طی یک دوره زمانی مشخص در انجام مأموریت جنگی در جبهه اروپا یا اقیانوس آرام یا کسب ۵ پیروزی به وطن خود بازمی‌گشتند تا در پایگاه‌های آموزشی به تربیت خلبانان جدید بپردازند. البته خلبانان آمریکایی بنا به درخواست شخصی خود می‌توانستند در جبهه به پرواز ادامه دهند. این امر دلیل عمده پایین بودن آمار خلبانان با ارقام پیروزی بالا و فراوانی خلبانان با ارقام زیر ۱۰ پیروزی در میان خلبانان هواپیمایی نیروی زمینی (که بعدها به نیروی هوایی تغییر نام داد) و یگان‌های هوایی نیروی دریایی و تفنگداران دریایی آمریکا است.
{"title": "فهرست برترین خلبان‌های جنگ جهانی دوم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA_%D8%A8%D8%B1%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D8%AE%D9%84%D8%A8%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%D8%AC%D9%86%DA%AF_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D8%AF%D9%88%D9%85&oldid=34007693", "language": "fa"}