(به : ) (۱۲ دسامبر ۱۸۷۵ – ۲۴ فوریه ۱۹۵۳) یک نظامی و در دوره بود که در طول فرماندهی یگان‌های مختلف را بر عهده داشت.
 در نزدیکی در خاندانی محافظه‌کار و سلطنت‌طلب قدیمی از به دنیا آمد. پدرش یک زمین‌دار و نظامی بلندپایه بود. در ۱۷ سالگی به عنوان دانشجو به هنگ ۸۳ پیاده‌نظام در ملحق شد. در سال ۱۸۹۳ با درجه دومی به هنگ ۱۷۱ پیاده‌نظام پیوست. در سال ۱۹۰۷ وارد شد. در طول در جایگاه‌های مختلف ستادی از جمله ریاست ستاد سپاه ۱۵ به خدمت پرداخت. پس از جنگ، با درجه در ستاد به مدت سه سال از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ به مطالعه دلایل شکست آلمان پرداخت. اواسط دهه ۱۹۲۰ با درجه در سرکوب کمونیست‌ها و سایر گروه‌های چپ در مشارکت داشت. مدتی بعد به ریاست ستاد منطقه نظامی شماره ۲ در منصوب گشت. با داشتن رابطه نزدیک با ژنرال فون شلایشر، در سال ۱۹۲۸ به فرماندهی لشکر دوم سواره‌نظام در رسید. در سال ۱۹۳۲ با درجه فرماندهی منطقه نظامی شماره ۳ به او سپرده شد. اندکی بعد به درجه ترفیع یافت و به فرماندهی گروه ارتش یکم در منصوب گشت. 
 شش سال بعدی نقش پررنگی در بازسازمان‌دهی و تسلیح مجدد نیروهای آلمان ایفا کرد. او تأکید ویژه‌ای بر موتوریزه‌سازی، افزایش قدرت آتش و آموزش انفرادی داشت. بر خلاف برخی از هم‌دوره‌ای‌های خود هیچگاه نسبت به خوش‌بین نبود و عمیقاً معتقد بود این نیروها باید در همکاری نزدیک با پیاده‌نظام به‌کارگرفته شوند و توسعه آن‌ها نباید به ضرر سایر نیروهای زمینی تمام شود. به هر صورت او به عنوان یک نیروی پیاده‌نظام سنتی در شناسایی ارزش و کارایی نیروهای زرهی کند بود. ماه مارس سال ۱۹۳۸ به درجه نائل آمد و به یکی از ارشدترین نفرات نیروی زمینی بدل گشت. با حمایت از فون فریچ و اعتراض به تمایل رهبران آلمان به جنگ، جایگاه او در نزد حاکمان متزلزل شد. ماه نوامبر سال ۱۹۳۸ به همراه چندین ژنرال ارشد دیگر، از مقام خود کناره‌گیری کرد تا بازنشسته شود. 
 بازنشستگی او مدت زیادی به طول نینجامید و در ۱ ژوئن سال ۱۹۳۹ مجدداً به خدمت فراخوانده شد. با وجود این که با جنگ با مخالف بود، اعتقاد به از بین بردن و ، موجب بازگشت او به شد. ماه اوت پیش از ، فرماندهی گروه ارتش آ با بیش از نیم میلیون نفر نیرو به او سپرده شد. با آغاز جنگ نیروهای او تحت عنوان ، در یک عملیات کوتاه‌مدت موفقیت‌های خارق‌العاده و تعیین‌کننده‌ای کسب کردند. 
 موفقیت‌های او در در سال ۱۹۴۰ ادامه پیدا کرد. در ابتدا نیروهای او در نقش تهاجم پشتیبانی به منظور حمایت از تهاجم اصلی توسط را بر عهده داشتند اما در نهایت با تلاش‌ها و نظرات ، رئیس ستاد گروه ارتش آ و پشتیبانی فون روندشتت، این نقش‌ها معکوس شد. با وجود نگرانی‌های اولیه فون روندشتت از تهدید ضد حمله نیروهای فرانسوی در جناح چپ، بر این اساس نیروهای گروه ارتش آ با گذر از جنگل‌های ، پیروزی مافوق تصوری کسب کردند. 
 فن روندشتت در جریان ، ماه مه سال ۱۹۴۱، ضمن ابراز تشکیک در قصد برنامه‌ریزان، با توجه به گستردگی اراضی، تحقق پیروزی تنها با یک عملیات تابستانه را غیرممکن دانست و خواهان آماده شدن برای یک جنگ طولانی مدت شد. 
 فن روندشتت در جریان ، تهاجم آلمان به شوروی، فرماندهی را بر عهده داشت و پیشروی عمیق و چشم‌گیری در خاک دشمن صورت داد. ماه نوامبر سال ۱۹۴۱، در پی اختلاف نظر با هیتلر در ارتباط با کارزار زمستانی و با نادیده گرفته شدن پیشنهادهای او، فن روندشتت از مقام خود کناره‌گیری کرد. ماه مارس سال ۱۹۴۲ مجدداً به عنوان فرمانده کل جبهه غرب برگزیده شد. همراه با فیلدمارشال ، را پیش از حمله متفقین ارزیابی نمود. معتقد بود که حمله متفقین از منطقه کاله خواهد بود و بیشتر نیروهای آلمانی را در آن منطقه متمرکز کرده بود. همزمان با پیاده شدن نیروهای متفقین در نرماندی، در ۲ ژوئیه ۱۹۴۴، جایگزین او شد، اما پس از خودکشی فون کلوگه در پی در سپتامبر ۱۹۴۴، دوباره به فرماندهی نیروهای آلمانی در غرب رسید و تا مارس ۱۹۴۵ که کنار گذاشته شد، این مقام را در اختیار داشت. البته فرماندهی او بیشتر تشریفاتی بود و تصمیمات نظامی مهم را دیگران، خصوصاً هیتلر اتخاذ می‌کردند. از نقشه‌های مختلف نظامیان مخالف هیتلر آگاهی داشت اما از این اقدامات حمایت نمی‌کرد.
 
 
 
 پس از جنگ دوم جهانی به متهم شد اما به دلیل بیماری، محاکمه نشد.
{"title": "گرت فون روندشتت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DA%AF%D8%B1%D8%AA_%D9%81%D9%88%D9%86_%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D8%B4%D8%AA%D8%AA&oldid=34921433", "language": "fa"}