نام یک کتاب ادبی است که توسط ، نویسندهٔ اهل نوشته شده‌است. 
 پوشکین در سال ١۸۲۰ میلادی بازدیدی از در داشت. در این بازدید، پوشکین این کاخ و نوشته‌هایی را که در کنار آن به زبان‌های و نوشته بود ملاحظه کرد. نوشتهٔ عربی، آیهٔ ۱۸ از در بود که به ، چشمهٔ اشاره می‌کرد. مضمون نوشتهٔ تاتاری نیز این بود: «بیا از زلال‌ترین آب فواره (چشمه) بنوش.» علت ساخت این آب‌نما، عشق خان کریمه به دختر زیباروی به نام بود. خان او را در حمله به لهستان از خانواده‌اش ربود. ماریا در خان کریمه افسرده و پژمرده شد و یک شب ، همسر خان کریمه از او خواهش کرد که عشق خان را به او بازگرداند. ماریا برای خودش آرزوی مرگ کرد و آرزویش برآورده شد، اما عشق خان کریمه از بین نرفت و آب نمایی را به یادبود او بنا کرد که دختران جوان کریمه آن را نامیدند. پوشکین تحت تاثیر فضا و داستان آن قرار گرفت و اشعار ، شاعر ، با مضمون فانی و زودگذر بودن دنیا را به یاد آورد که زمینه‌ساز خلق این اثر شد. پوشکین این منظومه را با نگاهی جدی به ادبیات شرق نوشت و آن را با این عبارت آغاز کرد: «بسیاری چون من فواره را دیده‌اند اما برخی از آنان در عالم وجود نیستند و دیگران نیز در بلاد دور سیاحت می‌کنند.» که برداشتی است از بیت‌های ۴۷۹ و ۴۸۰ باب اول سعدی . او این مفهوم شاعرانه را بخش‌های مختلفی از این اثر تکرار کرده‌است.
{"title": "فواره باغچه‌سرای", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%87_%D8%A8%D8%A7%D8%BA%DA%86%D9%87%E2%80%8C%D8%B3%D8%B1%D8%A7%DB%8C&oldid=26070628", "language": "fa"}