(به : ) گونه‌ای از می‌باشد که در آن کاهش شدید فشار باعث تبخیر موضعی مایع و ایجاد حباب‌هایی به منظور احاطهٔ جسمی که درون مایع در حال حرکت است می‌شود. حباب‌های احاطه گر جسم متحرک درون مایع سبب کاهش شدید مایع با سطح شی متحرک می‌شوند و در نتیجه جسم را قادر می‌سازند تا با سرعت بسیار زیادی درون مایع حرکت نماید. استفاده‌های کنونی از فراحفره‌زایی محدود هستند و شامل مواردی چون پر سرعت، پروانه‌های کشتی و می‌شوند. در عمل، فراحفره‌زایی می‌تواند در مورد کل بدنهٔ درون مایع مورد استفاده قرار گیرد و وسیله نقلیه درون مایع را قادر سازد تا با سرعت بسیار زیادی حرکت نماید.
نمونه‌ای از فراحفره‌زایی در طبیعت توسط به هنگامی که این جانور قصد حرکت سریع برای شکار طعمه خویش را دارد مورد استفاده قرار می‌گیرد.
 مقالهٔ اصلی: حُفره‌زایی (نام‌های دیگر: حفره‌سازی، خلاءزایی، کاویتاسیون) پدیده‌ای است که در آن کاهش فشار باعث تبخیر موضعی مایع و ایجاد حباب‌هایی شود. این در ، و رخ می‌دهد.
در این پدیده که معمولاً در مایعات با حرکت متلاطم به دلیل اختلاف فشار در مایع رخ می‌هد، فشار موضعی کم‌تر از مایع می‌شود. این امر باعث می‌شود تا مثلاً آب که در شرایط متعارف در ۱۰۰ شکل گازی پیدا می‌کند در دماهایی پایین‌تر زودتر به صورت گاز درآید.
 نخستین استفاده‌ها از فراحفره‌زایی در و به منظور ساخت اژدرهای پرسرعت صورت پذیرفت. نخستین پروژه در این زمینه تندوزه (به : ) نام داشت. از سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷ در حدود ۳۰۰ انجام گشت که ۹۵ درصد آن‌ها در صورت پذیرفت و حاصل این آزمایش‌ها اژدری به نام تندوزه یا (به : ) بود. وی‌آ-۱۱۱ اشکفال یک اژدر ۵۳۳ میلی‌متری بود و ۲۷۰۰ کیلوگرم وزن داشت که ۲۱۰ کیلوگرم آن را آن تشکیل می‌داد. موتور راکتی این اژدر از سوخت مایع استفاده می‌کرد. دو تن از وزن اژدر را مخرن سوخت تشکیل می‌داد که شامل ۱۵۰۰ کیلو و ۵۰۰ کیلو بود. سرعت این اژدر ۸٫۲ متری هنگام شلیک ۹۳ بود که در طول مسیر به بیش از ۳۷۰ کیلومتر نیز می‌رسید. برد عملیاتی مدل‌های جدید اشکفال به ۱۱ تا ۱۵ کیلومتر می‌رسد اما مدل‌های قدیمی فقط تا ۷ کیلومتر برد داشتند.
 در سال ۲۰۰۴ شرکت آلمانی تولید کنندهٔ صنایع دفاعی (به : ) اعلام نمود که اژدری با قابلیت فراحفره‌زایی ساخته است که می‌تواند با سرعتی بیش از ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت در آب حرکت نماید.
 در سال ۱۹۹۴ پروژه‌ای به نام رامیکس (به : ) را به کمک شرکت سی تچ (به : ) آغاز نمود که شامل ساخت اجسامی اژدر مانند با قابلیت فراحفره‌زایی به منظور انواع گوناگون تا عمق ۴۵ متری بود، در ادامه این پروژه توسط شرکت به رسید. یکی از قابلیت‌های رامیکس، امکان شلیک آن از چون بود.
 در سال ۲۰۰۵ (DARPA) یا سازمان پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفتهٔ دفاعی (به : ) پروژه‌ای را به منظور گروهی از سربازهای ویژه در زیر آب با سرعت بسیار بالا برای عملیات ساحلی اغاز نمود. در سال ۲۰۰۶ حق ساخت این پروژه به دو شرکت و اهدا شد. در سال ۲۰۰۹، دارپا این پروژه را به عنوان گونه‌ای نوین از زیردریایی‌ها معرفی نمود که قادرند با سرعت ۱۰۰ برابر با حدود ۵۱ درون آب حرکت کنند که تا آن زمان سریع‌ترین زیردریایی موجود بود.
 در سال ۱۳۸۵ خورشیدی (۲۰۰۶ میلادی)، اژدری با نام را معرفی نمود که موشک سطح به دریا و زیرآبی یا اژدر دارای پیشرانه و قابلیت فراحفره‌زایی بود و نخستین بار در پیامبر اعظم بهار سال ۱۳۸۵ آزمایش شد. حوت شباهت قابل توجهی با اژدر وی‌آ-۱۱۱ اشکفال داشت و دارای قابلیت‌های مشابهی چون برد و سرعت مشابه بود.
 گونه‌هایی از پروانه‌های کشتی با قابلیت فراحفره‌زایی هم‌اکنون در ساخت برخی از مسابقه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرند.
{"title": "فراحفره‌زایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D8%AD%D9%81%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%D8%B2%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=32879297", "language": "fa"}