نام آلبوم است با آهنگسازی و صدای که در سال ۱۳۸۱ در اجرا و در سال ۱۳۸۲ منتشر شده‌است. این آلبوم در دستگاه ، و اجرا شده‌است.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
هر که سودای تو دارد چه غم از هر که جهانش
 
آن پی مهر تو گیرد که نگیرد پی خویشش
 
هر که از یار تحمل نکند یار مگویش
 
به جفایی و قفایی نرود عاشق صادق
 
گفتم از ورطه عشقت به صبوری به در آیم
 
عهد ما با تو نه عهدی که تغیر بپذیرد
 
گر فلاطون به حکیمی مرض عشق بپوشد
 
نرسد نالهٔ سعدی به کسی در همه عالم
 
 
 
بیا که رونق این کارخانه کم نشود
 
ببین در آینه جام نقش بندی غیب
 
ز حوادث نمی‌توان دیدن
 
از این سَموم که بر طرف بوستان بگذشت
 
به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند
 
مزاج دهر تبه شد در این بلا حافظ
 شعراز 
 خانه ام آتش گرفته‌است، آتشی جانسوز
 هر طرف می سوزد این آتش
 پرده‌ها و فرش‌ها را، تارشان با پود
 من به هر سو می‌دوم گریان
 در لهیب آتش پر دود
 وز میان خنده هایم تلخ، و خروش گریه ام ناشاد
 از درون خستهٔ سوزان، می‌کنم فریاد، ای فریاد
 خانه ام آتش گرفته‌است، آتشی بی رحم
 همچنان می سوزد این آتش
 نقش‌هایی را که من، بستم به خون دل
 بر سر و چشم در و دیوار
 در شب رسوای بی ساحل
 وای بر من، وای بر من
 سوزد و سوزد غنچه‌هایی را که پروردم
 به دشواری در دهان گود گلدان ها
 روزهای سخت بیماری، از فراز بام هاشان شاد
 دشمنانم موزیانه خنده‌های فتحشان بر لب
 بر من آتش بجان ناظر
 در پناه این مشبک شب
 من به هر سو می‌دوم گریان، از این بیداد
 میکنم فریاد، ای فریاد
 وای بر من همچنان می سوزد این آتش
 آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
 و آنچه دارد منظر و ایوان
 من بدستان پر از تاول
 این طرف را می‌کنم خاموش
 وز لهیب آن روم از هوش
 زان دگر سو شعله برخیزد، بگردش دود
 تا سحرگاهان که می‌داند
 که بود من شود نابود
 خفته‌اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
 صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر
 وای آیا هیچ سر بر می‌کنند از خواب
 مهربان همسایگانم از پی امداد
 سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد
 می کنم فریاد
 ای فریاد
 
 
 
دلا بسوز که سوز تو کارها بکند
 
عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش
 
طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک
 
ز ملک تا ملکوتش حجاب برگیرند
 
تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار
 
بسوخت حافظ و بویی به زُلفِ یار نبرد
 
 
گر به تو افتدم نظر رو به رو
 
از پی دیدن رخت همچو صبا فتاده‌ام
 
مهر تو را دل حزین بافته با قماش جان
 می‌رود از فراق تو خون دل از دو دیده‌ام
 
 
تو را سری است که با ما فرو نمی‌آید
 
کدام دیده به روی تو باز شد همه عمر
 
جز این قدر نتوان گفت در جمال تو عیب
 
چه عاشق است که فریاد دردناکش نیست
 
بشیر بود مگر شور عشق سعدی
 شعر از 
 مشت می‌کوبم بر در
 پنجه می‌سایم بر پنجره‌ها
 من دچار خفقانم، خفقان
 من به تنگ آمده‌ام از همه چیز
 بگذارید هواری بزنم
 آی! با شما هستم
 این درها را باز کنید
 من به دنبال فضایی می‌گردم
 لب بامی
 سر کوهی
 دل صحرایی
 که در آن‌جا نفسی تازه کنم
 می‌خواهم فریاد بلندی بکشم
 که صدایم به شما هم برسد
 من هوارم را سر خواهم داد
 چاره درد مرا باید این داد کند
 از شما خفتهٔ چند
 چه کسی می‌آید با من فریاد کند
 شعر از
{"title": "فریاد", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%AF_(%D8%A2%D9%84%D8%A8%D9%88%D9%85)&oldid=31161387", "language": "fa"}