Place روستایی است در منطقهٔ که تا ۱۵۰ کیلومتر فاصله‌دارد. در عصر بسیار آباد بوده و مزارع، نخلستان‌ها و چشمه‌‌های آب بسیاری در خود داشته‌‌است. در نزدیکی فدک، دِژی به نام «شمروخ» وجود داشته که هم‌اکنون در آنجا روستایی بزرگ با نام « » وجود دارد که دارای نخل‌های فراوان‌است. 
 فدک در نزدیکی قرار دارد و با توجه به موقعیت خود نقطه اتکاء به‌شمار می‌رفت. اولین فردی که در این منطقه زندگی می‌کرده، شخصی با نام «فدک بن هام» بوده است؛ به‌همین خاطر این سرزمین به نام فدک نام‌گذاری شده است. پس از آنکه سپاه ، یهودیان را در «خیبر» و «وادی‌القری» و « » شکست‌داد، برای پایان دادن به قدرت قوم ، سفیری به نام «محیط» به نزد سران فدک فرستاد. یهودیان که از مسلمانان در جنگ‌های مختلفی شکست خورده بودند، در جریان ناچار به صلح با محمد شدند. سران فدک صلح و تسلیم را بر جنگ ترجیح دادند و تعهد کردند که نیمی از روستای فدک که شامل باغ‌ها و نخلستان‌ها بود را در اختیار محمد قرار داده و از این به بعد زیر سلطه اسلام زندگی‌کنند. 
 فدک مملو از درختان و چشمه‌های جوشان بود. زمین‌های حاصل‌خیزی داشت و از منابع مهم درآمد در منطقه محسوب‌می‌شد. 
ارزش درختان نخل این ناحیه در آن زمان، با ارزشِ درختان نخل شهر در برابر بود. همچنین زمانی که تصمیم گرفت را از عربستان خارج‌کند، مبلغ پنجاه هزار که معادل نصف ارزش فدک بود به آنان پرداخت کرد. بعد از فتح نصف سرزمین خیبر برای مسلمانان شد و بعد از آن، ، ابن رواحه را برای محاسبه خرمای خیبر فرستاد و او خرمای خیبر را چهل هزار بار شتر تخمین زد. هر شتر به راحتی می‌تواند دویست کیلو خرما حمل کند؛ پس میزان تولید سالیانه خرمای فدک حدود هشت هزار تن بوده‌‌است. 
 چند روز پس از واقعه اعلام کرد که فدک ملک شخصی نیست و نباید در نزد دختر بماند. به همین جهت عاملان، را از فدک بیرون کرد. فاطمه زهرا ناچار نزد رفت و میان آنان گفتگویی رخ‌داد:
 مقالهٔ اصلی: 
 
 
 
 و بدین ترتیب فدک به بیت المال انتقال داده شد. اگر چه به روایت اذعان نکرد و همچنان بر گرفتن عطای خویش از محمد پافشاری به خرج‌می‌داد.
 به گفته دانشمندان ، تنها ادعا می‌کند که این روایت را از محمد شنیده‌است. 
 از این رو مورد مخالفت عده‌ای قرار می‌گیرد:
 نظر دیگری در رابطه با ارث بردن از پیامبران دارد. خداوند در آیه ۱۶ می‌گوید «وَ وَرِثَ سُلَیْمانُ داوُدَ»، یعنی «و از ارث برد». در این آیه از قرآن به وضوح ارث بردن از پیامبران ذکر شده است. مفسران متعدد در تفاسیر خود در تفسیر این آیه از ارث بردن مادی و معنوی سخن گفته‌اند، اما اغلب تفاسیر بر ارث بردن از اموال در این آیه تأکید داشته‌اند. چرا که پیامبری را خداوند به افراد تفویض می‌کند و از طریق رابطه پدر و فرزندی به نسل بعد ارث برده نمی‌شود و منظور آیه ارث بردن مادی است و نه پیامبری. تمام فرزندان پیامبران از اموال او ارث برده‌اند اما همه آن‌ها به پیامبری نرسیده‌اند؛ و این آیه ردی بر ادعای خلیفه ی اول مسلمانان مبنی بر ارث نبردن از پیامبران است.
 برخلاف پافشاری بر شنیدن حدیث «از ما پیامبران ارث برده نمی‌شود» از محمد، به مخالفت با آن پرداخته و وجود چنین حدیثی را زیر سؤال بردند. 
کار بدان جا می‌کشد که حتی به این موضوع اذعان می‌کند که و عموی محمد، ابوبکر را دروغگو می‌دانستند. 
 غیر از اهل بیت و عباس عموی محمد، تعدادی از همسران محمد نیز به ، به خاطر نسبت دادن این حدیث اعتراض می‌کنند. 
 مفسران از جمله ، ، و در تفسیر آیات مربوط به ارث پیامبرانی چون داود، ، و ، ضمن تأکید بر مادی بودن این ارثیه‌ها، سخن را نقض‌کرده‌اند. 
 اهل سنت اعتقاد دارند که بدخواهی از جانب نسبت به هیچ‌کسی، و به‌خصوص نسبت به فاطمه نمی‌توانست وجود داشته باشد؛ او آماده بود میراث فدک را به فاطمه تسلیم کند، مشروط بر این که شاهدی عینی صحت حدیثی را که این کار را مجاز می‌داشت گواهی کند. اهل‌سنت عقیده دارند که ستاندن میراث فدک، به معنی کاملاً ظاهری بوده‌است؛ یعنی ابوبکر امکاناً و در سطح مادی و به حکم وظیفه کاملاً ظاهری‌اش به عنوان پاسدار اصول شرعی یا پاسدار رعایت شرع، به صورت انتزاعی‌اش بپذیرد. قضیه ارثی که به فاطمه داده نشد، تعارض میان یک امر انتزاعی اصولی و یک مورد واقعی را که از مدار بیرون می‌افتد، نشان می‌دهد. 
 اهل‌سنت بیان کرده‌اند که اگر فدک به میراث رسیده بود، همسران و دختران دیگر محمد نیز از آن سهمی داشته‌اند؛ در حالی که ابوبکر سهمی از آن برای ایشان و حتی برای دخترش قائل نشد. در روایتی از اهل تسنن آمده‌است که پیامبران ارث بر جای نمی‌گذارند، و آنچه از آن‌ها بماند صدقه‌است. تنها راوی این حدیث نیز شخص ابوبکر است. در اصول کافی باب ثواب دانشمند و دانشجو آمده‌است: 
 برخی از علمای اهل سنت مصادره و تصرف فدک را را از مقوله اجتهاد و در حدود صلاحیت خلیفه دانسته‌اند، ولی شیعیان با توجه به اینکه این تنها مصادره در زمان ابوبکر بوده و در مقابل بذل و بخششهایی از بیت المال، در جهت استوار کردن پایه‌های خلافت، در منابع گزارش شده، این عمل را سخت نکوهش کرده و رنجاندن را که به گفته برابر با رنجاندن خدا و پیامبر خداست، گناهی بزرگ و از مطاعن ابوبکر می‌شمرند. 
 بررسی احادیث نشان می‌دهد که در طی دو مرحله در این مورد با ابوبکر به جدال پرداخت که در مرحله اول عباس نیز در این اختلاف حضور داشت. به‌طور طبیعی موضع شیعیان بر این است که این اموال متعلق به فاطمه است و آن‌ها توسط ابوبکر غصب شده‌است. ، از افراد غیر شیعه‌ای همچون و نقیب بصری یاد می‌کند که به نقل رویداد خطبه فدکیه پرداخته‌اند. او با این استدلال که این افراد (اهل سنت معتزلی) سودی از جعل این روایات نمی‌بردند رویداد دعوای حقوقی فدک را صحیح می‌داند. 
 به اعتقاد دنیس صوفی نمی‌توانسته برای واقعه فدک از حدیث مذکور (که می‌گوید پیامبران از خود ارثی باقی نمی‌گذارند) استفاده کرده باشد 
صوفی معتقد است به دلیل تواتر روایت‌های ناراحتی فاطمه از ابوبکر، به نظر می‌رسد مراسم کفن و دفن فاطمه به خواسته خود او در شب انجام شده تا ابوبکر به عنوان رئیس جامعه نتواند با مراسم تشییع او کاری داشته‌باشد. 
 وی می‌افزاید احادیثی که بر دخیل بودن فاطمه در رویدادهای پس از مرگ محمد دلالت دارند، با وجود جانب دارانه بودنشان حاوی مقداری حقیقت هستند. به این دلیل که اهل سنّت نتوانستند به‌طور کامل آنچه را که به وضوح برای بازسازی تاریخشان زیان‌آور بود محو کنند: این مسئله که فاطمه با ابوبکر بر سر ضبط خلافت و املاک محمد دعوا داشته‌است، اینکه فاطمه هیچ‌گاه او را به خاطر کارهایش نبخشید، و اینکه مرگ او برای مدتی (احتمالاً به خواست خود فاطمه) مخفی نگاه داشته شد تا مانع سرپرستی ابوبکر از مراسم کفن و دفن فاطمه شود. چیزی که در این مورد کنایه‌آمیز است، این است که این پنجره کوچک به شخصیت فاطمه توسط اهل سنّت نادیده گرفته شده یا کوچک شمرده شده ولی توسط شیعیان بزرگ شده و بیش از اندازه روی آن تأکید شده‌است. 
 در اسلام قانونی به نام قانون ید وجود دارد که طبق آن هر چیزی که در اختیار من و متعلق به من است (من نیازی به اثبات این موضوع ندارم) مگر مدرکی دال بر تملّک دیگری بر آن یا شاهدی برای غصب آن وجود داشته باشد. کما اینکه در احتجاجات با ابوبکر درجریان فدک، نوشته شده که او به ابوبکر می‌گوید: 
 در سال ۲۱۰ قمری قثم بن جعفر والی بر اساس فرمان مکتوب خلیفه عباسی طی فرمانی ضمن تأکید بر حق فاطمه، فدک را به محمد بن یحیی بن حسین بن زید بن علی منتقل کرد تا درآمدش را به مستحقان برساند.
{"title": "فدک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%AF%DA%A9&oldid=35067500", "language": "fa"}