( : ؛ ۴ ژانویهٔ ۱۹۳۵ – ۱۱ مهٔ ۲۰۰۶) یک اهل بود که بین سالهای ۱۹۵۲ تا ۱۹۷۲ به رقابت پرداخت و بین سالهای ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۲ در سنگین‌وزن سلطنت کرد. در ۲۱ سالگی او اولین بوکسور در جهان بود که برای کسب عنوان در تاریخ مبارزه می‌کرد. همچنین اولین سنگین‌وزن بود که بعد از اینکه عنوان سینگین وزن جهان را از دست داد دوباره آن را بدست آورد.
 او به عنوان بوکسور آماتور در هلسینکی، فنلاند، در رقابتهای دسته میان وزن توانست را برای آمریکا به ارمغان آورد.
 در سالهای ۱۹۵۶ و ۱۹۶۰، پترسون توسط (The Ring) و انجمن نویسندگان بوکس آمریکا به عنوان جنگنده سال انتخاب شد. وی در سال ۱۹۹۱ به عضویت در تالار مشاهیر بین‌المللی بوکس نائل شد.
 پترسون در ۴ ژانویه سال ۱۹۳۵ در خانواده ای فقیر در واکو، کارولینای شمالی به دنیا آمد. فلوید کوچکترین بچه در بین ۱۱ بچه خانواده بود. ساوانا جو پاترسون اولین پسر عموی وی در خارج از ایالت آرکانزاس بود. او هر تابستان به بازدید از وی می‌پرداخت. خانواده وی به بروکلین نیویورک نقل مکان کردند، جایی که فلوید یک آدم واقعی و یک دزد کوچک بود. در ۱۰ سالگی او به مدرسه پسرانه ویلتویک فرستاده شد. او تقریباً دو سال در آنجا ماند. او در دبیرستان نیو پالتز، نیویورک نحصیل کرد و در آنجا کلیه ورزش‌ها موفق شد.
 پترسون در چهارده سالگی جذب بوکس شد و در سالن بدنسازی انجمن بوکس بوردفورد-استویواسانت مشغول آموزش بود. سه سال بعد، او در المپیک ۱۹۵۲ هلسینکی به عنوان میان وزن مدال طلا کسب کرد. در سال ۱۹۵۲، او در مسابقات قهرمانی ملی میان وزن آماتور و قهرمانی دستکش طلای میان وزن، در نیویورک پیروز شد. در آن زمان او توسط کاس داماتو (Cus D'Amato) مربی بوکس مورد توجه قرار گرفت و او را در باشگاه بدنسازی گرامرسی (Gramercy) تعلیم داد.
 پترسون مسیر خود را پیدا کرد و به‌طور پیوسته در رده‌ها و رتبه‌های مختلف بالا رفت، تنها اولین شکست او در یک مسابقه هشت راندی مقابل قهرمان سابق نیمه سنگین‌وزن، در ۷ ژوئن سال ۱۹۵۴ در ورزشگاه (Eastern Parkway Arena) بروکلین، نیویورک بود.
 اگرچه پترسون در بیشتر اوایل دوران حرفه ای خود در محدوده نیمه سنگین‌وزن جنگید، اما او و مدیر کاس داماتو همیشه قصد داشتند برای مسابقات قهرمانی سنگین‌وزن بجنگند. در حقیقت، داماتو این برنامه‌ها را در اوایل سال ۱۹۵۴ آشکار کرد، هنگامی که وی به مطبوعات گفت که پترسون هدف کشب عنوان سنگین‌وزن را دارد. اما پس از آنکه بازنشستگی خود را به عنوان قهرمان جهانی سنگین‌وزن در ۲۷ آوریل ۱۹۵۶ اعلام کرد، پترسون توسط (The Ring) به عنوان برترین مدعی سنگین‌وزن در رده‌بندی قرار گرفت. پس از اعلام مارسیانو، جیم نوریس از باشگاه بین‌المللی بوکس اظهار داشت که پاترسون یکی از شش مبارزی بود که برای تاج گذاری جانشین مارسیانو در مسابقات حذفی شرکت می‌کرد. مجله رینگ سپس پترسون را در رده‌بندی سنگین‌وزن جای داده و او در رده پنجم لیست قرار گرفت.
 فلوید در ۲۰ سپتامبر ۱۹۷۲، در آخرین مسابقه حرفه ای خود در مقابل محمد علی کلی قرار گرفت و به او باخت.
 در دوران بازنشستگی، وی و اینگمار جوهانسون دوستانی خوب شدند که هر سال برای بازدید از یکدیگر به اقیانوس اطلس پرواز می‌کردند و وی به عنوان رئیس کمیسیون ورزشی ایالت نیویورک دو دوره خدمت می‌کرد. پترسون همچنین در سال ۱۹۹۱ به عضویت تالار مشاهیر بین‌المللی بوکس درآمد.
 پترسون سالها در کنار همسر دومش، جنت نیو پالتز، نیویورک زندگی کرد. آنها دو دختر داشتند، جنیفر و ژانین. در سال ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳ او ماراتن استکهلم را به همراه اینگمار جوهانسون اداره کرد.
 فرزند خوانده او، تریسی هریس پترسون (Tracy Harris Patterson)، بوکسور قهرمان جهان در دهه ۱۹۹۰ بود و در طی بخشی از دوران کار خود توسط فلوید آموزش دیده بود. آنها اولین پدر و پسری هستند که در بوکس عناوین جهانی را بدست آورده‌اند. فلوید همچنین در سال ۱۹۹۲ (Donovan (Ruddock بوکسور سنگین‌وزن را برای مبارزه با ، فیل جکسون و آموزش داد.
 زمین فوتبال دبیرستان جدید پالتز در سال ۱۹۸۵ با عنوان «میدان فلوید پترسون» نامگذاری شد.
 پترسون در سالهای پایانی خود از و سرطان پروستات رنج می‌برد. وی در ۱۱ مه ۲۰۰۶ در سن ۷۱ سالگی در خانه اش در نیو پالتز درگذشت. پیکر وی در گورستان روستای نیوپالتز، شهر اولستر، نیویورک دفن شد.
{"title": "فلوید پترسون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%84%D9%88%DB%8C%D8%AF_%D9%BE%D8%AA%D8%B1%D8%B3%D9%88%D9%86&oldid=35033559", "language": "fa"}