برای دیگر کاربردها را ببینید. در قدیم به گروهی از مردم که با تعداد زیادی شتر، اسب و خر و قاطر به قصد سفر تجاری و زیارتی عازم مقصدی طولانی می‌شدند کاروان می‌گفتند به عبارت دیگر دسته‌ای از مسافران که معمولان با قصد باهم می‌کنند. کاروان معمولان در مناطق بیابانی به خصوص در برای ایمن ماندن از راهزنان، گروهی حرکت می‌کرده‌اند. در لغت اوستایی کار به معنای مردمان است و کاروان (کاربان) یعنی حرکت گروهی از مردمان. این کلمه همچنین در مناطق کردنشین به عنوان اسم پسر نیز به کار برده می شود.
 
با استناد به سخنان دکتر کزازی معنی خیلی قدیمی تر این کلمه می باشد. 
 دکتر کزازی در مورد واژه ی " " می نویسد : ( ( کاروان چنان می نماید که از کار/ وان ( =پساوند، در پارسی "بان" ) ساخته شده است. کار می تواند بود که از کاره kara در پارسی باستان باز مانده باشد که به معنی سپاهی بوده است و همان است که در واژه ی" کارزار" نیز به کار برده شده است. به گمان، همین واژه است که چونان "پسواژه ی" ( =تابع ) کس در آمیغ کس و کار، در پارسی مردمی و "پسواژه ی" کُرد در آمیغ کُرد و کاره ، در گویش بومی کرمانشاه، به یادگار مانده است. 
 بر این پایه، " "در بنیاد به معنی" "می توانسته است بود و این نام شاید از آن روی بر آن نهاده شده است که در گذشته پاسدارانی با کاروان همراه بوده اند و آن را از گزند راهزنان پاس می داشته اند. واژه ی" کاره" در سنگ نبشته داریوش بزرگ در بیستون به کار رفته است. ) )
 ( ( چو آن کودک خرد پرمایه گشت
 بر آن کوه بر کاروان ها گذشت ) )
 ( نامه ی باستان ، جلد اول ، میر جلال الدین کزازی ، ۱۳۸۵، ص ۳۹٠. )
{"title": "کاروان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86&oldid=35040368", "language": "fa"}