برای نوشیدن . ممکن است دسته داشته باشد یا نداشته باشد، اما معمولاً دسته کوچکی دارد که می‌توان با و یک یا دو دیگر به دست گرفت. معمولاً از مواد ساخته می‌شود و با یک از همان طرح سِت می‌شود. گاهی یک کوچک کیک‌خوری هم در کنار آن قرار می‌گیرد. این مجموعه، به نوبه خود، ممکن است بخشی از یک باشد و شامل ، تنگ یا ، ظرف و تفاله‌دان هم بشود. فنجان چای‌خوری معمولاً دهن‌گشادتر از است و ارتفاع کمتری دارد. مرسوم است فنجان چای از فنجان مخصوص بزرگ‌تر باشد.
 فنجان‌های مرغوب معمولاً از سفید ساخته می‌شوند و با طرح‌هایی تزئین می‌شوند که ممکن است با هماهنگی داشته باشد.
بعضی مجموعه‌داران، به جمع‌آوری فنجان و نعلبکی‌های اعلا با طرح‌های منحصر به فرد علاقه‌مندند. رسم جمع کردن فنجان، بعد از باب شد. تولیدکنندگان فنجان، شروع به طراحی و تولید فنجان و نعلبکی‌هایی کردند که به کار و هدیه دادن می‌آمدند یا یادآور مناسبتی خاص بودند. این مجموعه‌داران ممکن است نقره با دسته شده را نیز با تمی مشابه به مجموعه خود اضافه کنند.
 فنجان از بخش کاسه‌ای و دسته تشکیل شده‌است. بخش کاسه‌ای آن، ممکن است ۱۵ شکل مختلف داشته باشد: لبه بعضی فنجان‌ها کنگره‌دار است، بعضی صاف. بدنه فنجان ممکن است چین‌خوردگی‌هایی به شکل داشته باشد، یا چند تَرًک باشد، یا کاملاً گرد و صاف باشد. دسته فنجان هم در اشکال مختلفی به هم می‌رسد: زاویه‌دار، به شکل حرف D، به شکل علامت سؤال، حلقه‌ای و تاب‌دار. طرح و نقش روی فنجان بسیار متنوع است، از گل و گرفته تا نقاشی حیوانات، طرح‌های ، زوج‌های ویکتوریایی و … گاهی داخل فنجان هم با طرح و نقش‌هایی تزیین می‌شود. 
 اولین فنجان‌های کوچکی که مخصوص نوشیدن بودند، اولین بار در قرن هفدهم از در یا از بندر کانتون در چین به وارد شد. فنجان‌های چای‌خوری در دسته نداشتند و به آنها کاسه چای‌خوری می‌گفتند، اولین نمونه‌های اروپایی، که به تقلید از آنها در میسن ساخته شد هم بدون دسته بود. در آغاز قرن نوزدهم فنجان‌های استوانه‌ای دسته‌دار رواج یافت و جایگزین فنجان‌های کاسه‌ای شکل شد.
 آن طور که در کتاب به تصحیح بئاتریس هوهنگر آمده: «[دسته] به این دلیل ضرورت یافت که ‌ها عادت داشتند چای سیاه بنوشند و چای سیاه از چینی داغ‌تر صرف می‌شود.» اندازهٔ فنجان نیز متناسب با فرهنگ چای انگلیسی بزرگ‌تر شد تا بتوان به آن شیر و شکر افزود. اما کریستینا پرسکات واکر، متخصص اروپایی سرامیک، معتقد است از آنجایی که تا قرن نوزدهم همچنان کاسه‌های چای‌خوری در تولید می‌شد، افزودن دسته را نمی‌توان «کاربردی» تلقی کرد، بلکه احتمالاً مسئله مد و سلیقه در کار بوده است. 
 در اروپا، استفاده از فنجان‌های ظریف (پرسلان لیموژ که از ساخته می‌شود و در کوره پخته می‌شود یا چینی ) از ظرایفی به‌شمار می‌رفت که به لذت مراسم چای‌خوری می‌افزود. فنجان‌های چای‌خوری با دسته ساخته می‌شوند و روی یک نعلبکی هماهنگ با آن قرار می‌گیرند، روی فنجان و نعلبکی با دست نقاشی می‌شود و با یا نقره، به خصوص در لبه فنجان و دسته، تزیین می‌شوند.
 در فنجان چای‌خوری بسیار کوچک است و معمولاً بیش از ۳۰ میلی لیتر مایع در آن جا نمی‌شود. این فنجان‌ها متناسب با قوری‌های یا طراحی شده‌اند. 
 در کشورهای مانند از فنجان‌های بدون دسته برای نوشیدن ( سنتی‌شان) استفاده می‌کنند. در فرهنگ‌های روسی زبان و فرهنگ‌های غرب آسیا تحت تأثیر آداب چای‌خوری در چای در صرف می‌شود و استکان در یک جااستکانی فلزی دسته‌دار قرار می‌گیرد: یا به زبان روسی 
 در ایران نیز چای به‌طور سنتی در استکان‌های کمرباریک نوشیده می‌شود. معمولاً نعلبکی‌ای نیز زیر استکان قرار دارد و گاه چای را از استکان در نعلبکی می‌ریزند تا خنک شود و از نعلبکی می‌نوشند.
{"title": "فنجان چای", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%86_%DA%86%D8%A7%DB%8C&oldid=34827159", "language": "fa"}