(۱۲۰۴–۱۲۶۹ خورشیدی)، معروف به ، نویسنده و شاعر و سده سیزده خورشیدی و از منتقدان است.
 ابونصر فتح‌الله خان شیبانی کاشانی فرزند محمدکاظم خان است که شغل استیفا و وزارت و پیشکاری و داشته، پدربزرگش امیر محمدحسین خان شیبانی والی نامدار کاشان و قم و محلات در زمان زندیه و او هم فرزند حاجی غیاث بیدگلی بوده است. فتح الله خان در سال ۱۲۰۴ خورشیدی (۱۲۴۱ ه. ق) در روستای از توابع بخش به دنیا آمد. 
 در جوانی به خدمت محمدشاه قاجار درآمد و پس از درگذشت او ندیم شد و قصایدی در مدح و ستایش او سرود. در سفری که به فتح رفت، ملتزم رکابش بود و قصاید و مقالات فتح نامه را نوشت. بعد از اینکه قشون ایران مجبور به تخلیه هرات شد، بونصر شیبانی به رفت و مدتی سیاحت کرد و سپس به وطنش بازگشت و مدت ۲۴ سال اقامت داشت. پس از غارت اموالش به وسیله خانواده بنی خالد جهت دادخواهی به تهران آمد و چون کسی به فریادش نرسید شروع به انتقاد از اوضاع دربار قاجاری کرد. وی اولین شاعر انتقادی دوره قاجار است.
 در اواخر عمر در تهران به سر می برد و در باغچه باصفائی در خیابان شیبانی (ژیان پناه کنونی) امیریه ساکن بود که به سبک خانقاه ساخته شده بود. در اسفند ۱۲۶۹ خورشیدی (بیستم رجب ۱۳۰۸ ه. ق) بر اثر سکته در سن ۶۵ سالگی در بدرود حیات گفت و در همان خانه به خاک سپرده شد. در همان محل برایش آرامگاهی ساخت و منتخبی از آثار او را در استانبول به چاپ رساند. 
 
 
 
 
 
 
 
 میرزا محمدخان اقبال‌الدوله و غلامحسین صاحب اختیار خواهرزاده‌های وی بوده‌اند. 
 فتح‌الله خان شیبانی از سخنوران خوش سخن و بلیغ بود که طبعی وقاد و توانا داشت و مانند شاعران شعر می‌گفت. وی در نثر و نظم هر دو چیره‌دست بود و سخن را استادانه بیان نموده است. آثار وی از این قرار است:
{"title": "فتح‌الله خان شیبانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%AA%D8%AD%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D8%AE%D8%A7%D9%86_%D8%B4%DB%8C%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=31601248", "language": "fa"}