(به انگلیسی: Ferenc Gyulay) زاده ۱ سپتامبر ۱۷۹۹ وفات ۱ سپتامبر ۱۸۶۸، معروف به ، ، یا ، یک بود که به عنوان فرماندار در ونتیا خدمت می‌کرد و فرمانده ارتش را در برعهده گرفت.
 گیولای در تاریخ ۱ سپتامبر ۱۷۹۹ در ، متولد شد. 
 در سال ۱۸۱۶ در سن هفده سالگی به عنوان در گردان ۶۰ پیاده پدرش خدمت کرد. در سال ۱۸۲۰ او به عنوان یک ستوان رده بالا به منتقل شد. یک سال بعد به درجه در ارتقا یافت. در سال ۱۸۲۶ او به عنوان فرمانده منصوب شد و اندکی بعد در سال ۱۸۲۹ به مقام فرمانده جانشین پیاده‌نظام دست یافت. در سال ۱۸۳۱ او به درجه ارتقا یافت و در سال ۱۸۳۸ به درجه ای معادل رسید. در سال ۱۸۴۶ همچنان به عنوان مقام بلندپایه نظامی در گردان ۳۳ پیاده خدمت می‌کرد. در سال ۱۸۴۷، او فرمانده و کاپیتان نظامی در نزدیکی . 
 اولین مأموریت گیولی در زمان جنگ در سال ۱۸۴۸ با شد. ابتدا او باید با تهدید انقلاب‌های موجود از سوی ایالت‌های ایتالیایی روبرو می‌شد. او مجبور بود از ناوگان شاهنشاهی مستقر در پولا که توسط نیروهای شورشی در معرض اشغال بود دفاع کند. او بلافاصله ملوانان ایتالیایی الاصل را از وظایف خود خلع کرد و به فرماندهان دیگر کشتی‌ها تذکر برای اخراج ملوانان ایتالیایی را داد. وی شهرهای و را در حالت دفاعی قرار داد. او خدمه‌های کشتی‌های تجاری را به جای ملوانان ایتالیایی که توسط خود او اخراج شده بودند به خدمت گرفت. او یک اسکادران قایق موقت را نیز به خوبی سازماندهی کرد. گیولای نیروهای عقب‌نشینی شده از در . تلاشهای او مانع از حمله ناگهانی ناوگان - شد. نبرد کاستوسا و اقدامات درست گیولای فشار را بر خط ساحلی که توسط انقلابیون تهدید می‌شد کاهش داد. 
 در سال ۱۸۴۹ گیولی به درجه ای معادل ارتقا یافت. در تابستان همان سال توسط امپراتور به عنوان وزیر دفاع منصوب شد. و بدین ترتیب او در شرکت کرد. گیولای در ۲۸ ژوئن در محاصره در جریان گرفت، اما خیلی زود نبرد را در مراحل اولیه آن ترک کرد، علت آن تا حدودی مربوط می‌شد به تصمیم‌های امپراتور و فرمانده جانشین او در عدم توجه به پیشنهادها و دستورهای وی به عنوان وزیر دفاع. منتقل شد تا مسئولیت لشکر ۵ ارتش را بر عهده بگیرد. 
 در سال ۱۸۵۷، پس از استعفای ، گیولای فرماندار لومباردی-ونتیا، در شد.
 در اوایل سال ۱۸۵۹، /پیمونت ، با اتحاد با ، بسیج نیروهای خود را برای حمله به ایالت‌های ایتالیایی زبان تحت کنتر آغاز کرد. در ۲۳ آوریل، اتریش به ساردینی‌ها داد و از آنها خواست تا به سازمان دهی ارتش و اتحاد با پایان بدهند. هنگامی که ساردینی‌ها حاضر نشدند، آغاز شد.
 به عنوان فرمانده نیروهای در شمال ایتالیا، گیولای دستور داد تا ارتش از در ۲۹ آوریل، مرز بین سرزمین اتریش و ساردین، عبور کنند. در پاسخ، تحت فرماندهی برای دفاع از متحدان ساردینی خود اعزام شدند. در ۲۰ مه، پس از شکست اتریشی‌ها در ، گیولای مجبور به عقب‌نشینی به قلمرو اتریش شد.. شکست دیگری را متحمل شد.
 ارتش فرانسه پس از گذر از رود وارد خاک اتریش شد و پس از یک نبرد کوچک توانست روستای را در منطقه به تصرف خود در بیاورد. سرانجام، در ۵ ژوئن، ارتش‌های اصلی اتریش و فرانسه در یک دیگر را ملاقات کردند. اتریشی‌ها زیر نظر گیولایی شکست خوردند و منجر به فراخواندن وی به . امپراتور فرماندهی شخصی ارتش اتریش را بر عهده گرفت که در نهایت منجر به شکست ارتش اتریش در نبرد شد. گیولای در یکی از آخرین مشارکتهای نظامی خود، به فرمانده گروهان تنزل درجه یافت. و برای دفاع از شهر برابر حمله اعزام شد. در انجام این کار نیز ناموفق بود. وی شهر را در ۱۸۶۶ تسلیم کرد و در نهایت منجر به الحاق آن به .
 گیولای در روز تولدش در ، درگذشت.
{"title": "فرنچ گیولای", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D9%86%DA%86_%DA%AF%DB%8C%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C&oldid=34718215", "language": "fa"}