ویژه و ثابتی دارد و اصل‌هایی را تعیین نموده که در ، به‌شمار می‌آیند. از جمله این اصل‌ها "شورا" است. قانون در ، نخستین در است. ، نخستین مورد در تاریخ اسلام است که در آن علمای مذهبی که نزدیک‌ترین طبقه به در اسلام هستند، مستقیماً بر یک کشور اسلامی حکومت کرده‌اند.
 در تاریخ اسلام، نخست حکومت و و پس از آن، حکومت سلاطین رواج یافت. شیعیان، حکومت خلفا را نظام سیاسی مشروع و قانونی نمی‌دانستند؛ و معتقد به بودند. شیعیان، پادشاهی را به عنوان نوع حکومت در زمان غیبت آخرین امام، نپذیرفتند. این رأی در بین شیعیان، پیش از مطرح شدن نظریه حکومت توسط عمومیت داشت. خمینی در نوشته‌است:
 در ، حفاظت از شریعت و برقراری نظم، وظیفه پادشاهان به‌شمار می‌رفت. با این حال پادشاهان تا حد بسیار زیادی از آموزه‌های شریعت که به آنان واجب بود، دور بودند.در نظریه سهیم بوده‌است و در عمل مسائل عمده‌ای همچون عدل، بهداشت و آموزش تا قبل از به وجود آمدن دولت‌های جدید در جهان اسلام، در اختیار قرار داشت. حکومت معمولاً شخصی بود و تا قبل از دوران معاصر خلفا و پادشاهان جلسات پیوسته‌ای با مردم عادی داشتند که در این نشست‌ها به شکایات و تقاضاهای مردم پاسخ می‌دادند.
 فقه سیاسی از جمله مباحث جدید در سیاست اسلام است که برخی را به جهت تلاش‌های نخستین در این مورد پدر فقه سیاسی می‌دانند. 
فقه سیاسی بخشی از اسلامی است که به مسائل مربوط به حوزه مدیریت سیاسی می‌پردازد 
برخی پیشینه این دانش را به صده‌های قبل می دانند و را نقطه عطفی در پیشینه آن قلمداد می‌کنند 
بیشتر کارشناسان بر این امر وفاق دارند که فقه سیاسی را در جریان و بعد از آن متحول نمود و آن را در عمل به کار بست.
 با مجلسی که قوانین مخالف اسلامی در آن تصویب شود و معتقد بود مجتهدان باید قوانین آن را تایید کنند : در توصیف می‌نویسد:
 وی همچنین در مورد اسلام سیاسی چنین گفته است:
 در مورد رابطه حکومت اسلامی و مردم‌سالاری، گفته‌است:
{"title": "سیاست در اسلام", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85&oldid=35012400", "language": "fa"}