وبا یکی از بیماری‌های خطرناک و همه‌گیر در دوره به شمار می‌رفت. این بیماری مهلک که به «مرض موت» یا «مرگا مرگی» نیز معروف بود،این وبا از راه بوشهر به دالکی و از آنجا به شیراز رسید و از شیراز نیز به مرکز ایران انتقال. 
 در طول سال ۱۲۸۷ قمری وبا بار دیگر شیوع یافت اما این بار قحطی هم همراه آن بود. شدت این بیماری به گونه ای بود که محمدحسن امین الضرب می نویسد: روزی ۱۰۰ تا ۱۵۰ تن می مردند و در سال بعد وبا همچنان در تهران روزی ۲۰۰ تا ۴۰۰ تن از مردم را در کوچه و بازار و محله ها به کام مرگ می کشاند.
 در سال ۱۳۰۹ وبای سختی در شیوع یافت و از حاجی طرخان به رسید و از آنجا به سمنان و دامغان و یک سال بعد در تهران شیوع پیدا کرد. این چنان وحشتناک بود که طولوزان می نویسد: در مدت ۳۰ سال که من در ایران بودم، این سخت ترین و گسترده ترین وبایی بود که شاهدش بودم. بنابراین کسی امید یک ساعت زنده ماندن نداشت.
{"title": "وبا در ایران", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A8%D8%A7_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86&oldid=35108058", "language": "fa"}