(۱۲۱۷–۱۳۱۰ ه‍.ش) (۱۲۵۴–۱۳۴۹ ه‍.ق) به و معروف به میرزا یحیی مدرس اصفهانی، از علما و استادان ادبیات آئینی در اواخر دوران بود. او علاوه بر تدریس ریاضیات، هییت و نجوم، شاعر و صاحب دیوان اشعار با حدود شش هزار بیت شامل و اشعار آیینی بود
 میرزا یحیی به فارسی و عربی شعر می‌گفت و هر روز مداحان و سرایان به خانه او آمده و اشعار و سرودهای او ، به خصوص مراثی او را شنیده و یادداشت می کردند و از آنها را در مجالس و استفاده می کردند. 
 :
 
 
 
 
 تهیه و پخش شده در تلویزیون در ارتباط با میرزا یحیی
 
 میرزا یحیی تا ۱۶ سالگی در از استادانی شامل زیر استفاده کرد:
 
 و استادان او در اصفهان شامل:
 
 
 
 
 مدرس بیدآبادی در مدرسهٔ میرزا حسین واقع درمحله و همچنین در خانه مسکونی خود در کنار ، حوزه درس برقرار کرده بود. طلاب و دانشچویان درعلوم متفاوت شامل: ادبیات و فقه، اصول و کلام و منطق و معانی از کلاس درس او استفاده می‌کردند. برخی از شاگردانش عبارتند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 آقا میرزا یحیی مدرس بیدآبادی درحدود سال۱۲۱۷ ش (۱۲۵۴ ق) در متولد گردید ودر شانزده سالگی به همراه پدر و تمام خانواده به رفت. میرزا یحیی مدرس بیدآبادی، معروف به کاشی پز، فرزند محمد اسماعیل بن محمد باقر از طرف مادر به واز طرف پدر به می‌رسد
 پدر میرزا یحیی، ، از اساتید کاشی کاری بوده و قسمتی از تزیینات اصفهان درسال۱۲۵۶ ه‍.ش (۱۲۹۴ ه‍.ق) از آثار او است. از دیگر آثار او تزیینات مربوط به دوره است که در شهرستان واقع می‌باشد و به عنوان یکی از به ثبت رسیده‌است.
 میرزا یحیی ۵ فرزند داشت: آقا میرزا محمدحسین مدرس زاده، آقا میرزا محمدمهدی مدرس زاده، رباب آغا، همسر سید ابراهیم پوده ای متخلص به سری، و دو دختر دیگر
 میرزا یحیی در حدود ۹۵ سالگی در روز چهارم فروردین ماه ۱۳۱۰ ه‍.ش (۵ ذی قعده سال ۱۳۴۹ ه‍.ق) در اصفهان فوت کرد. پیکر او در در نایینی به خاک سپرده شد (تکیه در سال ۱۳۴۸ ش جهت ساخت فرودگاه تخریب شد)
{"title": "میرزا یحیی مدرس اصفهانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%DB%8C%D8%AD%DB%8C%DB%8C_%D9%85%D8%AF%D8%B1%D8%B3_%D8%A7%D8%B5%D9%81%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=30021100", "language": "fa"}