در واژه به معنی و روگردانی از معشوق است. 
و در اصطلاح ادبیات سنتی نیز به سبکی از اشعار گفته می‌شود که مضمون آن مربوط به همین رویگردانی باشد.
 شاعرانی چون ، و و شعرهایی در سبک واسوخت سروده‌اند.
در ادبیات دورهٔ مشروطه و آغاز دورهٔ نیز شاعرانی چون دهخدا، شهریار، میرزادهٔ عشقی چنین شعرهایی سروده‌اند. 
 واسوخت شاخه‌ای از سبک قدیمی است.
 که در اوایل سدهٔ دهم هجری قمری در شعر پارسی پدید آمد، برزخی بین شعر دوره تیموری و بود و در این سبک شاعر آشکار و بی‌پرده زبان حال خود را واگویه می‌کرد. واسوخت شاخه‌ای از است که دوری جستن و روی‌گردانی دلداده از دلبر را مد نظر دارد. 
 در واسوخت، شاعر به خاطر شکست در عشق و عدم کامیابی، از استغناء به غناء و از نیاز به ناز روی می‌آورد و به جای ستایش به سرزنش دوست می‌پردازد و بی‌وفایی او را با بی‌وفایی پاسخ می‌دهد.
 از به عنوان آغازگر این شیوه بیانی یاد می‌کند. 
 سبک واسوخت در ترانه‌های امروزی نیز به‌کار می‌رود. ترانه‌های «واسوخت» پیشینیان زبان و واژگانی مؤدبانه با خود داشتند و امروزیان زبانی گستاخ و . 
آغازگر این نوع از موسیقی پاپ ایران را آهنگ با ترانه ای از و آهنگسازی و تنظیم دانسته‌اند.
{"title": "واسوخت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D8%B3%D9%88%D8%AE%D8%AA&oldid=34720107", "language": "fa"}