(۱۲۵۸–۱۳۲۱)، متخلص به و معروف به یکی از و سخنوران اواخر و اوایل ایران است. او از لقب سلطان الشعراء دریافت کرده بود. 
 وحید دستگردی در ۱۲۹۸ قمری برابر با ۱۲۵۸ خورشیدی در روستای متولد شد. تحصیلات مقدماتی را در زادگاهش فراگرفت و در پانزده سالگی به رفت و در علوم ادبی و علوم دینی را آموخت: ادبیّات را مخصوصاً مطوّل و حاشیه و مغنی را در محضر درس آقا و تحصیل حکمت مدّتها را در محضر آموخت. 
 وحید دستگردی با سید زهرا دستگردی فرزند میرزا سید محمد صادق ازدواج کرد و حاصل این ازدواج سه پسر بنام‌های محمود، بهرام، (که در زمان جنگ ایران و عراق درحادثه انفجار دفترنخست وزیری کشته شد) و یک دختر بنام فاطمه بود. 
 در آغاز نهضت به جرگه پیوست و شعرهای و مقاله‌هایی در این زمینه در روزنامه‌های منتشر می‌کرد. دستگردی در آغاز جنگ بین‌الملل اول، روزنامهٔ را در اصفهان منتشر نمود. او همچنین با روزنامه‌های ، و مفتش ایران نیز همکاری می‌کرد. در ۱۳۳۸ قمری به آمد و و را تأسیس کرد و همچنین در سال ۱۲۹۸ خورشیدی مجله ادبی را در تهران تأسیس کرد که مدت بیست و دو سال (با فواصل) منتشر می‌شد. در همین دوران جلسات درس و بحث دایر کرد و کتاب‌های بسیاری تصحیح و تحشیه و چاپ کرد. وحید در اوایل ورود خود به تهران در حلقهٔ مریدان درآمد. وی مدتی در ادارهٔ «انطباعات وزارت معارف» مشغول کار شد. وحید دستگردی در شعر ابتدا «لمعه» تخلص می‌کرد، ولی بعدها تغییر تخلص داد.
 بخشی از قصیده معروف وحیدِ دستگردی که در وصف اصفهان سروده‌است:
 وحید دستگردی علاوه بر چند کتب مستقل و نگارش مقالات متعدد درزمینه تصحیح کتب گذشتگان به ویژه کتب ادبی و شعر، فعالیت فراوانی داشت. آثار وی بدین قرار است:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 وحید دستگردی از نزدیکترین دوستان بود و درگذشت این دو به فاصله ده روز از هم در تاریخ دی ماه ۱۳۲۱ رخ داد. تاریخ وفات وحید در ۸ دی ۱۳۲۱ در ۶۴ سالگی در تهران بود و پیکرش در دفن شد.
{"title": "وحید دستگردی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%AD%DB%8C%D8%AF_%D8%AF%D8%B3%D8%AA%DA%AF%D8%B1%D8%AF%DB%8C&oldid=34951474", "language": "fa"}