(به کُردی: یه‌ڵماز گونه‌ی Yilmaz Guney، به تُرکی: Yılmaz Güney) (۱ آوریل ۱۹۳۷ – ۹ سپتامبر ۱۹۸۴) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و نویسندۀ اهل بود.
 او در سال ۱۹۳۷ در یکی از روستاهای اطراف شهر در ترکیه در یک خانوادۀ فقیر به دنیا آمد. مادرش یک کرد کرمانج از ایل جیبران منطقۀ موچ و پدرش یک کرد زازا اهل سیورک بود. او خود چنین تعریف کرده که تا ۱۵ سالگی در خانه به زبان کردی صحبت می‌کرده‌است. 
وی در کودکی مجبور به کار در مزارع شد. وی در دانشکده حقوق مشغول به تحصیل بود که با آشنایی با نمایشنامه‌نویس مشهوری مسیر زندگیش تغییر می‌یابد. او چهره‌ای شناخته شده در میان هنرمندان چپ جهان است و با فیلم‌هایش سعی بر نشان دادن تفاوت‌های فاحش بین شرق و غرب ترکیه به‌طور کلی و با دیگر نقاط به‌طور اخص بود. بعد از کودتای راستی ارتش وی به زندان افتاد و با استفاده از مرخصی فرار کرده و به پناهنده شد. در پی این امر تابعیت ترک وی از او سلب شد. در سال ۱۹۸۴ در سن ۴۷ سالگی بر اثر سرطان در گذشت. پیکرش را در گورستان پرلاشز پاریس به خاک سپردند. یک روزنامه در درگذشت وی را چنین اعلام کرد: «فیلم تمام شد»! 
 نام او در شناسنامه یلماز پوتون Yilmaz Pütün بود، اما وی خود را یلْماز گونَی نامید که در زبان تُرکی به معنای جنوب است که هم محلات فقیر جنوب شهر را به ذهن متباد می‌کند و هم به معنای تعلق او به کردستان است که در جنوب شرق ترکیه قرار داشت.
یلماز در آخرین مصاحبه خود که با « انجام داده‌است در مورد فیلم «رمه» (Sürü) می‌گوید: 
 یلماز آثار متعدد و ارزشمندی از خود برجای گذاشت که از این میان می‌توان به موارد زیر اشاره نمود:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 ویکی پدیا، دانشنامه آزاد
 (۱ آوریل ۱۹۳۷؛ ینیس ، یورگیر ، آدانا  - ۹ سپتامبر ۱۹۸۴، پاریس )، یا ، بازیگر ، کارگردان ، فیلم‌نامه‌نویس ، تهیه‌کننده و نویسنده ترک بود .
 به خصوص جاده گله برنده جایزه ، که او پس از دوره پادشاه زشت نوشته است . او به خاطر فیلم‌هایی چون Umutsuzlar، Baba، Ağıt، Andişe که نویسندگی، کارگردانی و بازی در آن‌ها را بر عهده داشت، شهرت دارد.
 او در 1 آوریل 1937 در ینیس ، یکی از دو فرزند یک خانواده دهقانی به دنیا آمد. او با فیلم های Bu Vatanin Çocukları و Ala Geyik که در سال 1959 نویسندگی و بازی کرد وارد دنیای سینما شد. یلماز گونی بارها با مشکلات حقوقی مواجه شد و برای اولین بار در سال 1961 به دلیل انجام تبلیغات کمونیستی دستگیر و به یک سال و نیم زندان محکوم شد. او در سال 1966 هنگام رانندگی در حالت مستی در شانلیورفا به کودکی برخورد کرد و باعث مرگ او شد.  او در سال 1967 با نباحت چره ازدواج کرد ، یک سال بعد از چهره طلاق گرفت. 1971 در سال 1974، زمانی که او می‌خواست در کازینوی یومورتالیک، جایی که برای فیلمبرداری فیلم «اضطراب» بود، با یک تفنگ واقعی شلیک کند، قاضی صفا موتلو وارد عمل شد و اظهار داشت که این کار خلاف قانون است. گونی سپس موتلو را با شلیک گلوله به سر او از فاصله نزدیک کشت. پس از قتل، محاکمه و به زندان محکوم شد. او در سال 1981 از زندان به خارج از کشور فرار کرد و در آنجا در مرخصی بود. فیلم یول به نویسندگی او وکارگردانی شریف گورن برنده نخل طلای جشنواره کن 1982شد. در 6 ژانویه 1983، کنان اورن ، رئیس جمهور وقت ترکیه، تابعیت ترکیه را از وی سلب کرداو مؤسسه کردی پاریس را به همراه شاعران کردی چون سیگرخون و عبدالرحمن شرفکندی تأسیس کرد . در اسفند 1363 سخنرانی ایراد کرد. او در 9 سپتامبر 1984 در پاریس درگذشت .
 
 
 
 
 
 نام اصلی یلماز گونی یلماز پوتون است. پوت به معنای شکستن دانه میوه سخت و سفت است. او در اول آوریل 1937  به عنوان یکی از دو فرزند خانواده ای دهقانی به دنیا آمد. پدرش، اصالتاً زازا ، اهل روستای دسمان در سیورک ، شانلیورفا است. مادر او کرد الاصل اهل ولسوالی وارتو موش است. او در آدانا بزرگ شد ، آدانا موضوع بسیاری از فیلم های او در آینده بود. گونی که مدتی به عنوان نماینده منطقه ای شرکت های کمال و اند فیلم در آدانا کار می کرد، برای تحصیل در دانشگاه و آتیف یلماز به استانبول رفت .ملاقات کرد. او در این دوره به نوشتن داستان نیز پرداخت. بعدها با حمایت یلماز شروع به کار در سینما کرد.
 یلماز گونی هم فیلمنامه را نوشت و هم در فیلم های Bu Vatanin Çocukları و Ala Deer به کارگردانی Atıf Yılmaz در سال 1959 بازی کرد. او همچنین به عنوان دستیار کارگردان در Karasevdası Karacaoğlan گونی که برای مجلاتی مانند Yeni Ufuklar و On Üç نیز داستان می نوشت، به دلیل انجام تبلیغات کمونیستی در یکی از داستان های خود محاکمه شد و در سال 1961 به یک سال و نیم زندان محکوم شد.
 گونی از جایی که دو سال بعد کار را متوقف کرد، در این دوره بیشتر فیلم های ماجراجویی فیلمبرداری کرد. او در فیلم‌هایش به موضوع . او لقب مهمترین فیلم او در این دوره قانون مرزها فیلمی کارگردانی و نویسندگی Lütfü Akad است.
 یلماز گونی به این دلیل که دیگر شبه نظامیان حزب آزادیبخش خلق ترکیه را مخفی کرده است، به ویژه ماهیر چایان ، که مسئول قتل افرایم الروم در سال 1971 بودند، به  سال زندان و تبعید محکوم شد . گونی در مدت اقامت خود در گونی ایده ها، اشعار و داستان های خود را در مورد سینما و هنر در مجله گونی منتشر کرد که در آن زمان شروع به انتشار کرد. او در سال 1353 از زندان آزاد شد. گونی که بیش از دو سال را در زندان گذرانده بود ، در همان سال فیلم « رفیق » را ساخت. در همان سال هنگام فیلمبرداری فیلم انیسون، یومورتالیک آدانااو قاضی منطقه، صفا موتلو، را در یک کازینو در منطقه خود کشت و دستگیر شد. او در 13 ژوئیه 1976 در نتیجه محاکمه هایی که در 25 اکتبر در دادگاه کیفری اول آنکارا آغاز شد، به 19 سال زندان محکوم شد.  علاقه او به سینما در زندان ادامه یافت. در این دوره فیلم‌های « سورو » به کارگردانی زکی اوکتن و « یول » به کارگردانی شریف گورن مورد توجه قرار گرفتند. بعدها دوباره تدوین جاده را انجام داد و در جشنواره فیلم کن جایزه گرفت  .
 پس از گذراندن پنج سال حبس، در 18 مهر 1360 از زندان نیمه باز اسپارتا به خارج از کشور فرار کرد. فرار گونی از زندان او را به یاد فیلم هایش انداخت. او در فیلم پسر شیطان که سال ها قبل از رفتن به زندان فیلمبرداری کرد، داستان مردی را تعریف کرد که در یک روز تعطیل به بیرون رفت و ناپدید شد. او زندگی مشابه فیلمش را تجربه کرد. گونی که با مرخصی یک روزه از زندان خارج شد، از منطقه کاش آنتالیا به جزیره میس در یونان و از آنجا به سوئیس گریخت. در 6 ژانویه 1983، کنان اورن ، رئیس جمهور وقت ترکیه، تابعیت ترکیه را از وی سلب کرد . جنوبی بعداً به فرانسه نقل مکان کرد و بقیه عمر خود را در آنجا گذراند.
 او پس از فرار به خارج از کشور، فیلم دیوار را در فرانسه فیلمبرداری کرد . فیلم دیواری که گونی در سال 1976 در زندان و بازداشتگاه مرکزی آنکارا شاهد بود و در آن شورشی که در بند کودکان شروع شد و در سراسر زندان گسترش یافت به سینما منتقل شد، آخرین فیلم او بود.
 
گونی در سال 1983 مؤسسه کردی پاریس را به همراه شاعران کردی چون سیگرخون و عبدالرحمن شرفکندی تأسیس کرد. او در جشن نوروز که در اسفند 1363 برگزار شد، سخنرانی کرد: در این دوره گونی نیز در بیانیه ای به مجله داشناک ارمنی ریویو اظهار داشت که ترورهای سازماندهی شده توسط آسالا علیه دیپلمات های ترکیه را مشروع می داند. 
 
رابطه خشونت‌آمیز او که در سال 1966 با اولین همسر رسمی‌اش، نبحات چهره آغاز شد، در سال 1968 پس از له کردن او با ماشین، به طلاق ختم شد. چهره در برنامه Shafak Yavuz's Visor که در سال 2019 مهمان بود جزئیاتی از رابطه خود با گونی را به اشتراک گذاشت و همچنین به تصادف با ماشین پرداخت.  تهیه کننده عبدالرحمن کسکینر این حادثه را در مصاحبه ای با روزنامه حریت در سال 2011 به شرح زیر توصیف کرد: کسکینر در همان مصاحبه گفت: یکی از نقاط مهم خشونت که او آن را «Eşrefpaşalılar (1966)» توصیف کرد، این بود که Güney در تیراندازی «Eşrefpaşalılar (1966) شیشه ای را روی سر چهره گذاشت و آن را با گلوله های واقعی نشانه گرفت. کسکینر در این مورد اظهارات زیر را بیان کرد: نباحات چهره در سال 2017 در برنامه همه چیز بو ماسادا با دوگا روتکای درباره رابطه خود با گونی گفت: او صحبت کرد.  چهره همچنین در برنامه ای با عنوان Shafak Yavuz's Visor که در سال 2019 مهمان آن بود، اظهار داشت که در ازدواج با گونی باردار شد، اما به دلیل پایان یافتن عشقش به گونی، سقط جنین کرد و او فقط از آن ترس داشت. به او. 
 ازدواج دوم او با فاتوش گونی (Jale Fatma Pütün)  از سال 1970 تا زمان مرگ او بود و نام فرزند خود را ییلماز (متولد 1971) گذاشتند 
 او یک دختر به نام الیف (متولد 1966) با بیرتن اونال 
 گونی که آخرین سالهای زندگی خود را در پاریس گذراند ، در 9 سپتامبر 1984 در سن 47 سالگی بر اثر سرطان معده درگذشت . آرامگاه او در بخش 62 قبرستان پرلاشز در پاریس قرار دارد.
قبر یلماز گونی در گورستان پر لاشیز
 نوشتار اصلی: فیلم‌شناسی یلماز گونی
{"title": "ییلماز گونی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%A7%D8%B2_%DA%AF%D9%88%D9%86%DB%8C&oldid=35011136", "language": "fa"}