( : به معنای ) یک بود که توسط برای کشف سطح ساخته و راه اندازی شد. این کاوشگر در 04:19 روز 16 نوامبر 1965 از ، ، . این کاوشگر شامل یک کاوشگر ورودی، طراحی شده برای ورود با چتر نجات به سطح زهره، و یک فضاپیمای حامل / پرواز است که کاوشگر ورود به زهره را حمل می‌کرد و همچنین به عنوان یک رله ارتباطی برای کاوشگر ورودی استفاده می‌شد.
 در طول سال ۱۹۶۵، کمیته مرکزی، با ناامیدی از سابقه ضعیف دفتر طراحی OKB-1 ، مجدداً برنامه کاوشگر سیاره ای را به دفتر لاوچکین واگذار کرد. در طول بیش از دوازده سال از سال ۱۹۵۸، و تنها کاوشگرهایی بودند که تمام اهداف مأموریت خود را انجام دادند. در این میان، ایالات متحده با کاوشگر زهره و کاوشگر مریخ موفق شده بود، همچنین کاوشگر پس از یک رشته طولانی خرابی، با موفقیت توانست روی ماه (با یک سیستم تلویزیون شکست خورده) بنشیند، و با موفقیت اقدام به ارسال یک سری تصاویر از ماه در تلویزیون نموده بود.
 دفتر یک برنامه آزمایش جامع از کاوشگرهای ونرا و لونا را آغاز کرد، در حالی که کروولف همیشه مخالف ایده تست‌های کوتاه بود، مگر در فضاپیمای سرنشین دار. از دیگر نقص‌های طراحی آنها، این بود که فرود آورنده‌های ونرا پس از اینکه تحت آزمایش سانتریفیوژ قرار گرفتند، نیمی از نیروهای جی را که قرار بود آنها را برطرف کنند اما شکست خوردند.
 مأموریت این فضاپیما فرود آمدن روی سطح زهره بود. تجهیزات این کاوشگر شامل یک سیستم ارتباطی رادیویی، ابزارهای علمی، منابع انرژی الکتریکی و مدالیون‌هایی بود که پوشنده‌های اتحاد جماهیر شوروی را تحمل می‌کردند. کاوشگر قبل از پرتاب استریل شده بود. 
 این کاوشگر پس از ۶۰۵۰۵۰ کیلومتر مسیر اولیه زهره را گم کرد و در ۲۶ دسامبر ۱۹۶۵ مانور تصحیح دوره انجام شد که این کاوشگر را به با سیاره رساند. تماس با کاوشگر در ۱۵ فوریه ۱۹۶۶ احتمالاً به دلیل گرمای بیش از حد از بین رفت.
 کاوشگر ورودی در اول مارس ۱۹۶۶ به زهره سقوط کرد، ونرا ۳ را به عنوان اولین کاوشگر فضایی که به سطح سیاره دیگری برخورد کرد، ثبت کرده‌اند. دیوید لورینگتون در کتاب خود در سال ۲۰۰۰ نوشت که اتحاد جماهیر شوروی سه ماه زودتر از آنچه در ابتدا گزارش شده بود ارتباط با فضاپیما را از دست داد و گمان کرد احتمالاً این کاوشگر تأثیری در زهره نداشته‌است. 
 سیستم برق فضاپیمای حامل از آنجایی که اولین استفاده عملی از (GaAs) در فضا بود، قابل توجه بود. سلولهای خورشیدی GaAs، ساخته شده توسط ، به دلیل عملکرد بالاتر در محیط‌های دمای بالا انتخاب شدند. دو دو باتری‌های قابل شارژ را شارژ می‌کردند.
 کاوشگر ورودی باتری با استفاده از باتری‌های قابل شارژ نبود
 
 
 
 
 
 
 
 کاوشگر در عدم داشتن ردیاب میکرومتریت از ونرا ۲ متفاوت بود.
{"title": "ونرا ۳", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%86%D8%B1%D8%A7_%DB%B3&oldid=33858213", "language": "fa"}