( : ) یک و عامل ایجادکننده بیماری است. این به خانواده Ajellomycetaceae (بخش ) وابسته است، گرچه وضعیت تلومورف هنوز مشخص نشده‌است. 
 ابتدا توسط Adolfo Lutz در سال ۱۹۰۸ در برزیل کشف شد. گرچه Lutz نامی برای بیماری ناشی از این قارچ را پیشنهاد نکرد، وی ساختارهایی را که به نام "pseudococcidica" همراه با میسلیوم رشد کرده در کشت در ۲۵ ° C در سال ۱۹۱۲، نام پیشنهاد کرد و ویژگی‌های قارچ را شرح داد. در نهایت در سال ۱۹۳۰، فلورینو د جنس برای تطابق با گونه ایجاد کرد، و تمایز آن با را ذکر کرد. 
 یک بدون حالت سنتتیکی نوری با دیواره سلولی سفت و محکم است که بسیار شبیه به یوکاریوت‌های پیشرفته تر است. به عنوان یک ، قادر به رشد به شکل مخمر بیضوی در ۳۷ ° C و یک فرم میلوئالی بلند که در دمای اتاق تولید می‌شود. فازهای Mycelial و مخمر در مورفولوژی، بیوشیمی و فراصوت آن‌ها متفاوت است. فرم مخمر شامل مقدار زیادی از گلوکان α- (۱،3) -linkedاست. محتوای کیتین فرم قارچ بیشتر از فرم مخمر است، اما محتوای چربی در هر دو فاز یکسان است. مخمر توسط غیرمعمول تولید می‌شود، که در آن سلول‌های دختر به‌طور غیرمستقیم در چندین موقعیت تصادفی در سطح سلول قرار می‌گیرند. جوانه‌ها در لایه‌های دیواره سلولی تولید می‌شوند. هنگامی که جوانه به وجود آمده‌است، یک شکاف بین سلول‌های سرطانی و سلول مادر ایجاد می‌شود. پس از انهدام، زخم جوانه ناپدید می‌شود. در بافت، جوانه زدن در مرکز ضایعه بیماری ایجاد می‌کند، همان‌طور که با رنگ آمیزی بخش‌های بافت‌شناسی هماتوکسیلین و ائوزین (H & E) مشخص می‌شود. سلول‌های Nonbuddingدارای ۵ تا ۱۵ μm قطر هستند، در حالی که سلول‌های جوانه‌های کروی چندگانه را از ۱۰–۲۰ میکرو متر اندازه‌گیری می‌کنند در میکروسکوپ الکترونی، سلول‌هایی با جوانه‌های متعدد یافت می‌شود که هسته و سیتوپلاسم در محیط اطراف محصور شده‌اند. در فرم بافت ، سلول‌های مخمر با دیواره‌های نازک‌تر و پایه‌های باریک‌تر از آن‌هایی که از قارچ‌های دیمورفیک آن، ، موجود است دیده می‌شود. شکل مخمر مانند شامل هسته‌های چندگانه، غشاء هسته دو لایه متخلخل و یک دیواره سلولی ضخیم غنی از الیاف است، در حالی که فاز میسیلی دیواره سلولی نازک با لایه بیرونی الکترونی دارد. ۳
 شکل می‌توان با تزریق آگار قلبی مغزی یا آگار گلوکز خون سیستئین و با انکوبه کردن به مدت ۱۰–۲۰ روز در ۳۷ ° C در این شرایط، سلول‌های هیفا یا می‌میرند یا تبدیل به فرم‌های انتقالی به اندازه ۶–۳۰ μm د، که در نهایت بر روی سلول‌های هیپال جدا شده یا باقی می‌ماند و جوانه می‌زند. جوانه‌ها مزوزوم را توسعه می‌دهند و به چند هسته ای تبدیل می‌شوند. در مقابل، کشت‌های مخمر مانند می‌تواند با کاهش دمای انکوباسیون از ۳۷ تا ۲۵ به شکل میسیلی تبدیل شود در ابتدا، الزامات تغذیه هر دو مرحله مخمر و میسالی ، یکسان بود؛ با این حال، بعد از مطالعات نشان داده فرم مخمر به auxotrophic، نیازمند اسیدهای آمینه حاوی گوگرد اگزوژن از جمله سیستئین و متیونین برای رشد است. 
 گرچه زیستگاه هنوز ناشناخته باقی مانده‌است، معمولاً با خاک‌هایی که قهوه کشت می‌شود، مرتبط است. این نیز با , . بیماری ناشی از عمدتاً از لحاظ جغرافیایی محدود به کشورهای آمریکای لاتین مانند ، و و بیشترین تعداد موارد در برزیل دیده می‌شود. مناطق اندمیک با تابستان‌های گرم و مرطوب، زمستان‌های معتدل خشک، دمای متوسط سالانه بین ۱۷ تا ۲۳ درجه سانتیگراد مشخص می‌شود، که بارندگی سالانه بین ۵۰۰ و ۸۰۰ میلیمتر دارند. با این حال، قوانین زیست‌محیطی سخت گیر وجود دارد و به ندرت در طبیعت خارج از میزبان انسان مواجه می‌شود. یکی از نمونه‌های بسیار نادر انزوای زیست‌محیطی در سال ۱۹۷۱ توسط ماریا باند البرنوز و همکارانش که از نمونه‌هایی از خاک روستایی که در Paracotos در ایالت ونزوئلا جمع‌آوری شده بود، گزارش شده‌است. همچنین نشان داده شده‌است که فاز میسلیالی طول عمر بیشتری نسبت به فاز مخمر در خاک اسیدی دارد. 
 باعث بیماری شناخته شده به عنوان paracoccidioidomycosis مشخص شده با تغییرات granulomatous آهسته و پیشرفته در مخاط، به ویژه بینی و سینوس‌ها یا پوست است. به ندرت، بیماری بر سیستم لنفاوی، سیستم عصبی مرکزی، دستگاه گوارش یا سیستم اسکلتی تأثیر می‌گذارد. با توجه به میزان بالایی از مواردی که بر مخاط دهان تأثیر می‌گذارد، این بافت‌ها در ابتدا تصور می‌شد که مسیر اصلی ورود به قارچ است. با این حال، شواهد قوی در حال حاضر نشان می‌دهد که دستگاه تنفسی مکان اصلی ورود است و ضایعات ریه که رخ می‌دهد در نزدیک به یک سوم از موارد مترقی است. این بیماری مسری نیست Paracoccidioidomycosis در مردان بالغ بیشتر از زنان دیده می‌شود. به نظر می‌رسد که هورمون مانع از تغییر شکل میسیالال به شکل مخمر می‌شود، که با داده‌های آزمایشی پشتیبانی می‌شود و این عامل می‌تواند مقاومت نسبی زنان را به عفونت تبدیل کند. 
 تعدادی از برای تشخیص پاراوکسیدیوئیدومیکوز استفاده شده‌است. انتشار دوطرفه در ژل آگار و ، در میان تست‌های رایج مورد استفاده در تشخیص سرود قرار دارند. عصاره‌های مخمر یا میسلیا برای تولید آنتی‌ژن‌های مؤثر، سریع و قابل تجدید بهره‌برداری می‌شوند. در یک مطالعه، تشخیص آنتی‌ژن ۴۳ کیلودالتون در سرم‌های مشترک افراد مبتلا به بیماری که ممکن است مبنایی برای توسعه یک آزمایش تشخیصی باشد، گزارش شده‌است. 
 باعث زخمی شدن غشای مخاطی دهان و بینی می‌شود و از طریق گسترش می‌یابد. یک فرضیه برای ورود قارچ به بدن از طریق غشای پریودنتال است. مسیر عفونت در معرض گرفته‌است که به دنبال آن می‌تواند منجر به ایجاد واکنش‌های عفونی به شکل‌های مخلوط چندپاشی مجدد در ریه مانند شبیه " چرخ کشتی " در بخش‌های بافت‌شناسی شود. هر دو افراد ایمنولوژیک طبیعی و مصدوم در معرض خطر ابتلا به عفونت هستند. ریه‌ها، گره‌های لنفاوی و غشای مخاطی دهان بیشتر بافت‌های آلوده هستند. ویژگی‌های پاتولوژیک paracoccidioidomycosis شبیه به کسانی که دیده می‌شود در می و . با این حال، در ابتدا، ضایعات ابتدا در بافت لنفوئیدی ظاهر می‌شوند و سپس به غشاهای مخاطی گسترش می‌یابند، تولید نکروز بافتی منتشر شده در ناحیه غدد لنفاوی. دخالت معمولاً گسترده‌ای از بافت لنفاوی و وقوع محدود از دستگاه گوارش، استخوان و پروستات جدا از آن از مجموعه ای از تصویر بالینی paracoccidioidomycosis .
{"title": "پاراکوکسیدیویدس براسیلینسیس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%A7%DA%A9%D9%88%DA%A9%D8%B3%DB%8C%D8%AF%DB%8C%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%B3_%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D9%84%DB%8C%D9%86%D8%B3%DB%8C%D8%B3&oldid=31699552", "language": "fa"}