(به : Acid Western) نوعی زیرشاخه از ژانر است که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ ظهور کرد. در این سبک جاه طلبی‌های استعاری آثار مورد تحسین منتقدان مانند و را با افراط فیلم‌های و چشم‌انداز ترکیب می‌شوند، همچنین موجب افزایش مانند و در میان مردم شد. در وسترن اسیدی، آثار بسیاری هستند که قراردادهای وسترن‌های قبل از خود را زیر و رو می‌کنند تا نسخه‌ای دیوانه‌کننده از آمریکای سفید خودویرانگر را در بدبینانه‌ترین حالت ممکن به تصویر بکشند که مشتاق ریشه‌های است. 
 اصطلاح وسترن اسیدی نخستین بار توسط منتقد سینما، و در نقد او بر فیلم ساخته در هفته نامه نوامبر ۱۹۷۱ ابداع شد. این ایده را در نقد فیلم به کارگردانی در ژوئن ۱۹۹۶، مصاحبه بعدی جارموش برای Cineaste و بعد در کتاب مرد مرده از BFI Modern Classics گسترش داد. 
 در این کتاب، رزنبام از چندین جنبه این ژانر نام می‌برد: موسیقی تسخیرکننده ، تأثیرگذاری ، نقش آفرینی و جایگاه فیلم در ژانر وسترن اسیدی.
 رزنبام در یکی از فصول کتاب با عنوان «دربارهٔ وسترن اسیدی» نه تنها به کیفیت توهم‌زای سرعت فیلم و بازنمایی آن از واقعیت می‌پردازد، بلکه استدلال می‌کند که فیلم وارث حساسیت هنری و سیاسی ناشی از پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ است که به دنبال نقد و نظام می‌باشد.
 در سنتی سفر به غرب به عنوان راهی برای رهایی و بهبود در نظر گرفته می‌شود، اما در وسترن اسیدی برعکس آن و سفری به سوی مرگ توصیف می‌شود. 
 رزنبام از اصطلاح «وسترن اسیدی» برای توصیف «رؤیای گرامی » در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ استفاده کرد که با افرادی مانند ، ، ، رودی وورلیتزر و همچنین فیلم‌هایی مانند مرتبط بود. نیز در دهه ۸۰ میلادی با فیلم واکر به چیزی مشابه این دست زد.
 مونت هلمن با نام (۱۹۶۶) را می‌توان اولین وسترن اسیدی در نظر گرفت که ویل هاچینز، و بازیگران اصلی این فیلم هستند و به‌طور ناشناس توسط تأمین مالی شده‌است. این فیلم اولویت‌های معمول ژانر وسترن را زیر و رو می‌کند تا حس ترس و عدم اطمینان را که مشخصه ضد فرهنگ اواخر دهه ۱۹۶۰ بود به تصویر بکشد.
 هلمن در ادامه با فیلم (۱۹۶۶) به مسیر خود ادامه داد. رودولف وورلیتزر به عنوان مسئول‌ترین فرد برای کاوش در این ژانر شناخته می‌شود که عملاً خود آن را در اواخر دهه ۶۰ اختراع کرد و سپس به پرورش آن در فیلم‌نامه‌های آثاری مانند ، ، واکر و کمک کرد. وورلیتزر روی فیلمنامه Gone Beaver کار کرد که توسط رزنبام با عنوان «فیلمنامه ای رؤیایی» برای جیم مک براید توصیف شد. این فیلم یک وسترن بلندپروازانه با بودجه بالا در مورد تله‌گذاران اولیه آمریکایی و سرخپوستان بود، که برای آن زبانی از «گفت‌وگوی تله‌گذار» ابداع شد که ساخت این فیلم یک روز قبل از تولید متوقف شد. فیلمنامه ساخته نشده وورلیتزر در دهه ۱۹۷۰ با نام الهام بخش فیلم جارموش بود. وورلیتزر بعداً فیلمنامه خود را به The Drop Edge of Yonder تبدیل کرد.
 رزنبام فیلم را «تحقق همراه با تأخیر طولانی مدت» وسترن اسیدی نامید که «شعری دلهره‌آور و وحشیانه را برای توجیه برنامه‌های توهم‌آمیز خود می‌سراید». اخیراً فیلم ساخته در سال ۲۰۰۴ به عنوان نمونه ای از این ژانر ذکر شد.
{"title": "وسترن اسیدی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D9%86_%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D8%AF%DB%8C&oldid=34851208", "language": "fa"}