(به : )، گرماخور، گرماکاه، گرمابر یا ، وسیله‌ای برای است که به‌منظور یک قطعه با محیط به کار می‌رود.
 اگرچه در طراحی بسیاری از مدارهای قدرت از تقویت‌کننده‌های کلاس B و AB استفاده می‌شود که از حرارتی نسبتاً خوبی بر خوردارند، مقدار توان تلف‌شده در خروجی می‌تواند باعث گرم شدن بیش از حد و رسیدن دما به حد غیرمجاز شود. حتی در مدارهایی که ظاهراً به‌عنوان مدار قدرت تلقی نمی‌شوند (مانند قیاس بزرگ و متوسط VLSI و MSI)، تراکم بسیار زیاد که هر یک به‌تنهایی توان زیادی تلف نمی‌کند، باعث انباشته شدن بیش از حد گرما در تراشه می‌شود. در موارد مذکور لازم است برای سهولت تبادل حرارتی قطعهٔ مورد نظر با محیط، تمهیداتی اندیشیده شود.
 در قطعات الکترونیکی مجزا از قبیل قدرت، این امر از طریق نصب قطعه بر روی یک گرماگیر فلزی صورت می‌پذیرد که معمولاً از جنس است و سطح زیادی برای تبادل حرارتی با محیط اطراف ایجاد می‌کند.
 در (مثلاً در تراشه‌های ) مشاهده می‌شود که از یک فن کوچک بر روی گرماگیر قرار داده شده بر روی تراشه استفاده می‌شود تا به خنک کردن تراشه کمک نماید.
 معمولاً بین سطح مورد نظر و گرماگیر از یک ترکیب مخصوص استفاده می‌شود که از ضریب انتقال حرارت زیادی برخوردار است.
 در قطعات دمای پیوند نباید از حد مشخصی تجاوز کند (در حدود ۷۵ درجهٔ در و ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد در ).
 گرماگیرها را می‌توان از نظر شکل هندسی و عامل‌های دیگر (جنس پره، اندازه) دسته‌بندی کرد.
 
 انتقال گرمای رسانشی یک‌بعدی:
 میزان گرمای جابه‌جا شده بین سیال (هوا) و گرماگیر:
 
 دمای میانگین هوای:
{"title": "گرماگیر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DA%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7%DA%AF%DB%8C%D8%B1&oldid=35044263", "language": "fa"}