(به : ) یک بی‌سرنشین میان‌سیاره‌ای است که در در قالب برنامهٔ برای مطالعهٔ سیاره‌های خارجی و همچنین توسط به فضا پرتاب شده‌است. این کاوشگر ۷۲۲ کیلوگرمی تا تاریخ ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۲ به مدت ۴۴ سال، ۱۰ ماه و ۲۹ روز در مأموریت بوده و همچنان به ارسال پیام ادامه می‌دهد. گرچه وویجر ۲ شانزده روز پیش از به فضا پرتاب شد، اما به دلیل داشتن مسیر متفاوت (که در نهایت - را ممکن می‌ساخت) توسط همتای خود وویجر ۱ پشت سر گذاشته می‌شد. وویجر ۲ با فاصلهٔ ۱۰۲/۷ از (۳٬۱۵۰ میلیون کیلومتر) در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۳ به‌همراه وویجر ۱، و از دورترین ساخته‌های دست بشر در فضا محسوب می‌شود. وویجر ۲ بخشی از برنامهٔ بود که به همراه فضاپیمای خواهرش وویجر ۱ اجرا شد؛ که مأموریتش بررسی و مکان‌یابی مرزهای منظومهٔ شمسی شامل ، و است. این نخستین فضاناوی بود که از سیاره‌های ؛ اورانوس و نپتون، دیدار کناری کرد. وویجر ۲ در ۲۹ ژوئن ۱۹۷۹ به رسید و نیز در ۲۶ اوت ۱۹۸۱ از کنار و در ۲۶ ژانویه ۱۹۸۶ از کنار اورانوس گذر کرد. 
 وُویجر ۲ در فاصلهٔ ۱۱۹ یکای نجومی (۱٫۷۸ ۱۰ کیلومتر) از خورشید، تا اواخر سال ۲۰۱۸، ۱۵٫۳۴۱ کیلومتر بر ثانیه (۵۵٬۲۳۰ کیلومتر بر ساعت) با سرعت ۱۵٫۳۴۱ کیلومتر بر ثانیه (۵۵٬۲۳۰ کیلومتر در ساعت) نسبت به خورشید، در حرکت است. با این ، وُویجر ۲ چهارمین از پنج فضاپیمایی است که برای رسیدن به ؛ که امکان ترک سیستم خورشیدی را به آن‌ها می‌دهد، برخوردار بوده‌اند. در دسامبر ۲۰۱۸ پروب رسماً گزارش داد که کاوشگر وُویجر ۲ را بسوی در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۱۸ ترک کرده و نخستین اندازه‌گیری مستقیم و پلاسمای بین ستاره‌ای را گزارش کرده‌است. محققان دانشگاه آیووا گزارش دادند که فضاپیمای ویجر 2 وارد فضای میان ستاره ای شد ،این منطقه یعنی فضای خارج از مرز حباب شکل تولید شده توسط . بدین ترتیب وویجر 2 به دنبال خروج ویجر 1 در سال 2012 ، به دومین شیء ساخته شده توسط انسان تبدیل می شود که از تأثیرات خورشید ما خارج می شود. 
 در سال‌های آغازین ، به این نتیجه رسیدند که رخداد «هم‌گرایی دوره‌ای» سه‌گانهٔ سیاره‌های بیرونی منظومهٔ شمسی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ رخ خواهد داد و در این فرصت استفاده از یک پروب به تنهایی برای بازدید از ، ، و ؛ با بهره‌گیری از تکنیک جدید ، امکان‌پذیر خواهد بود. ناسا شروع به کار روی برنامهٔ «تور بزرگ» کرد که در نهایت به پروژهٔ عظیمی تبدیل شد که شامل دو گروه مرکب از دو پروب بود که هر کدام یک گروه برای دیدار با مشتری، زحل و پلوتو، و نیز، از مشتری، اورانوس و نپتون داشتند. بنا بر آن طرح، این فضاپیما با سیستم‌های بیش از حد مقاومی طراحی و ساخته می‌شد تا بتواند انجام و اجرای تمامی تور را تضمین کند. در سال ۱۹۷۲، این مأموریت به دو فضاپیما مجهز به دو مارینر مشتری- زحل تقلیل یافت و در آن ادغام شد. برای پایین نگه داشتن هزینهٔ برنامه، مأموریت تنها محدود به با گذر از کنار مشتری و زحل شد، اما گزینهٔ «تور بزرگ» باز نگه داشته شد. : با پیشرفت برنامه، نام آن به تغییر یافت. 
مأموریت اصلی وویجر ۱ برای کشف مشتری، زحل، و قمر زحل بود. وویجر ۲ همچنین برای پی‌گیری کاوش‌های مشتری و زحل بود، اما در مسیری که می‌توانست گزینهٔ هدایت شدن به ادامهٔ مأموریت به سوی اورانوس و نپتون، یا به تیتان به عنوان پشتیبانی برای مأموریت وویجر ۱ را هم داشته‌باشد؛ در صورت موفقیت‌آمیز بودن اهداف وویجر ۱، به وویجر ۲ مأموریت داده شود که پروب را به سوی اورانوس و نپتون هدایت کند. 
 این فضاپیما که توسط (JPL) در ساخته شده‌بود، شامل ۱۶ موتور کوچک ، پایدارکننده سه محوره، و ابزارهای اندازه‌گیری سماوی (سنسور خورشید و دنبال‌کننده ) برای جهت‌دهی آنتن بهره بالا به سمت زمین بود. این ابزارها به همراه تعداد دیگری از ابزارها و ۸ موتور کوچک پشتیبان جزئی از زیرسیستم کنترل وضعیت و اتصال (AACS) هستند. این فضاپیما همچنین شامل ۱۱ ابزار علمی دیگر جهت مطالعه و اندازه‌گیری اجرام سماوی در طی حرکت در فضا است. 
 با توجه به اینکه انگیزه ساخت این فضاپیما سفر به فضای بین ستاره‌ای بود، مجهز به یک آنتن ۳/۷ متری بهره بالا جهت تبادل اطلاعات با شبکه فضای عمیق بر روی زمین بود. ارتباطات بر روی باند S ( حدود ۱۳ سانتی‌متر) و باند X (طول موج حدود ۳/۶ سانتی‌متر) با حداکثر سرعت 115.2kbits/sec در حوالی سیاره مشتری و کمتر از آن در فواصل دورتر به زمین برقرار می‌شد. اگر فضاپیما قادر به برقراری ارتباط با زمین نباشد، اطلاعات را تا سقف 64kbytes بر روی ضبط نوار دیجیتال (DTR) ذخیره می‌کند تا در فرصت بعدی به زمین ارسال کند. 
 کاوشگر با سه (MHW RTG) چندصد ی مجهز است. هر حرارتی (RTG) شامل ۲۴ استوانهٔ از کربن اکسید فشرده، است و حرارت کافی برای تولید حدود ۱۵۷ وات برق در مرحلهٔ پس از راه‌اندازی را فراهم می‌کند. در مجموع، RTGها فضاپیما را با ۴۷۰ وات ، از هنگام راه‌اندازی فراهم می‌کنند (که تقریباً هر ۸۷٫۷ سال این مقدار نصف می‌شود) و ادامهٔ مأموریت را تا حداقل سال ۲۰۲۰ ممکن خواهند ساخت. 
 
		 
		 
		 
 پرتاب در ۲۰ اوت ۱۹۷۷ توسط ناسا از مجتمع پرتاب فضایی ۴۱ در ، ، از روی یک تیتان IIIE/ سنتار (Centaur) پرتاب شد. دو هفته بعد، پروب همزاد آن وُویجر ۱ در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ راه اندازی شد. با این حال، وُویجر ۱ پیش از به هر دو سیارهٔ مشتری و زحل رسید زیرا وُویجر ۲ به سوی مسیری طولانی‌تر و دایره‌ای پرتاب و راه‌اندازی شد.
 
		 
		 
		 
		 
 
وویجر ۲ هم‌اکنون بیش از ۱۲۰/۸ واحد نجومی (۱۸/۰۷ میلیارد کیلومتر) از زمین و ۱۲۱/۴ واحد نجومی (۱۸/۱۷ میلیارد کیلومتر) از خورشید فاصله دارد.
{"title": "وویجر ۲", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%88%DB%8C%D8%AC%D8%B1_%DB%B2&oldid=35026126", "language": "fa"}