، که آن را و نیز خوانده‌اند، خاطرات و نظرات است که به ( ) و با نثری ساده نگاشته شده‌است و حوادث سال‌های ۸۹۹ تا ۹۳۶ ه‍.ق را در بر می‌گیرد. شخصیت بابر در این اثر که عقاید و آراء خود را در موضوعات مختلف بیان کرده، منعکس است. از جنبه‌های مختلف تاریخی، جغرافیایی، مردم‌شناسی و ادبی ارزشمند است و به گفتهٔ یکی از بهترین آثار نثر جغتایی به‌شمار می‌رود.
 از این اثر نسخه‌های متعددی بر جای مانده‌است، اما همه ناقصند. بخشی از بابرنامه در زمان بابر، توسط در (۹۴۰ ه‍.ق) به فارسی ترجمهٔ آزاد شد که احتمالاً به همین دلیل کوپریلی آن را ترجمهٔ حقیقی بابرنامه نمی‌داند. پس از آن و نیز این اثر را به فارسی ترجمه کردند. ترکی نخستین‌بار در ۱۸۵۷ م. توسط در چاپ تصویری شد. پس‌از آن در ۱۹۰۵ م. بوریج چاپ‌دیگری از روی نسخهٔ حیدرآباد منتشر کرد. ترجمهٔ فارسی دیگری که توسط به دستور در ۹۹۸ قمری صورت گرفته بود، در ۱۳۰۸ قمری در بمبئی به با غلط‌های چاپی زیاد با عنوان منتشر شد. با برنامه به زبان‌های انگلیسی، فرانسه، روسی، آلمانی و اردو نیز ترجمه و تلخیص شده‌است.
 ظهیرالدین بابر در این کتاب سعی در بی‌طرفانه نوشتن خاطرات خود داشته و گرچه در برخی نقاط احساسات بر او غلبه کرده‌است، لیکن از اکثر آثار تاریخی مشابه قابل اعتمادتر است.
{"title": "بابرنامه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87&oldid=33350024", "language": "fa"}