بیست و هشتمین پادشاه و آخرین فرمانروای گوگوریو بود که توسط فرمانده ارشد گوگوریو به تخت نشانده شد.
 نام اختصاص داده به او چانگ نیز بوده به همین خاطر گاهی او به نام پوجانگ نیز شناخته می‌شود.
 بوجانگ پسر برادر پادشاه پیشین گوگوریو بود. در سال ۶۴۲ ژنرال یئون گائه سمون کودتا کرد و پادشاه یئونگ نیو و بسیاری از حامیان وی را کشت. سپس یئون گائه سمون، بوجانگ را به سلطنت رساند.
 با هدف جلب نظر گوگوریو برای شرکت در یک تهاجم علیه ، شیلا را برای درخواست حضور سربازان گوگوریو به گوگوریو فرستاد که مورد موافقت گوگوریو قرار نگرفت.
 بوجانگ در بیشتر دوران سلطنتش به عنوان یک پادشاه دست نشانده که به حکومت نظامی یئون گائه سمون مشروعیت می بخشید شناخته می شد. به عنوان مثال او به دستور یئون گائه سمون به حمایت از پرداخت و دستور سرکوب را صادر کرد در حالی که خودش یک بودایی بود. گوگوریو در دوران بوجانگ دچار بلایای طبیعی زیادی شد.
 گوگوریو با اتحاد با باکجه، به جنگ با شیلا پرداخت. روابط احیا شده گوگوریو با امپراتوری ژاپنی وا موجب انزوای بیشتر شیلا شد. در سال ۶۴۲ شیلا، کیم چونچو را جهت مذاکره بر سر یک قرار داد به گوگوریو فرستاد اما زمانی که یئون گائه سمون استرداد منطقه را خواستار شد مذاکرات متوقف شد و این کار باعث شد تا شیلا با تانگ متحد شود.
 در سال ۶۴۵ امپراتور از تهاجم عظیمی از خشکی و دریا علیه گوگوریو انجام داد ولی یئون گائه سمون و یانگ مانچون این تهاجم و حملات کوچک بعدی تانگ به گوگوریو را دفع کردند. در سال ۶۴۵ گوگوریو به که متحد تانگ بود حمله کرد. در سال ۶۵۵ گوگوریو و باکجه به شیلا حمله کردند.
 باکجه در سال ۶۶۰ توسط اتحاد تانگ و شیلا سقوط کرد. یئون گائه سمون حملات بزرگ در سال ۶۶۱ و نبرد رودخانه ساسو در سال ۶۶۲ را دفع نمود اما این باعث شد تا شیلا و تانگ در متمرکز کردن تهاجماتشان علیه گوگوریو آزادانه تر رفتار کنند. در سال ۶۶۳ جنبش احیای باکجه با پناهنده شدن رهبر آن به گوگوریو به اتمام رسید.
 در سال ۶۶۶ یئون گائه سمون از دنیا رفت. پادشاه برای در اختیار گرفتن امور کشور ناتوان بود و در عوض بر اثر منازعات جانشینی توسط پسران یئون گائه سمون گوگوریو در مسیر فروپاشی قرار گرفت.
 به موازات ادامه کشمکش‌های داخلی گوگوریو، یئون نام سنگ به تانگ پناهنده شد و ۴۰ دژ نزدیک مرز به تانگ تسلیم شدند. ئیون جونگ تو پسر دیگر یئون گائه سمون نیز به شیلا پناهنده شد.
 پایتخت گوگوریو در نهمین ماه قمری از سال ۶۶۸ به دست نیروهای تانگ و شیلا افتاد و بوجانگ دستگیر شد. بوجانگ توسط امپراتور از تانگ به عنوان وزیر امور عامه منصوب شد.
 تانگ با مشکلات زیادی از بابت حکومت بر ساکنان سابق گوگوریو و مقاومت شیلا در برابر باقی ماندن حضور نظامی تانگ در مواجه بود. در سال ۶۶۷ م امپراتوری تانگ، بوجانگ را به عنوان پادشاه چوسان معرفی کرد و او را مسئول فرمانداری و ژنرال محافظ برای آرام کردن شرق نامید. اما بوجانگ به تحریک شورش‌ها علیه تانگ که در جهت احیای گوگوریو بودند پرداخت و در این راه آوارگان گوگوریو را سازمان دهی کرد و با قبایل مالگال متحد شد. سرانجام در سال ۶۶۸ به تبعید شد و سال بعد در گذشت.
 به دلیل اینکه بوجانگ آخرین پادشاه گوگوریو بود بعد از مرگ نام معبدی به او اعطا نشد.
 تلاش مختصری برای احیای گوگوریو توسط آنسونگ پسر بوجانگ صورت گرفت اما سرانجام او به تسلیم شد.
 یکی از پسران بوجانگ به نام گو یاک گوانگ در ژاپن ساکن شده بود در سال ۶۶۶ خاندان کوما را در تأسیس کرد. که در ژاپن با نام کومانو کوشیکی جاککو شناخته می‌شود.
 شاهزاده و سومین پسر بوجانگ سلسله را در سال ۶۹۹ تاسیس کرد.
{"title": "بوجانگ", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%D9%88%D8%AC%D8%A7%D9%86%DA%AF&oldid=33494733", "language": "fa"}