( : 吳三桂؛ : Wú Sānguì، زادهٔ و درگذشتهٔ ) ژنرال ارتش مینگ در دورهٔ حکومت ، آخرین امپراتور ، بود که با گشودن دروازه‌های شمال شرقی در ( : 山海關؛ : Shānhǎi Guān) بر روی نیروهای ، نقشی کلیدی را در به قدرت رساندن منچوها و آغاز در ایفا نمود.
 وو سن گویی در در گائویوی استان زاده شد. پدرش از ژنرال‌های ارتش مینگ بود و وو نیز در جوانی وارد ارتش شد. پس از اعدام ژنرال در ۱۶۳۰ که متهم به خیانت شده بود، وو سن‌گویی جانشین او گردید و فرماندهی ارتش را بر عهده گرفت. او همچنین فرماندهی پادگان ارتش شمالی در نینگ‌یوان را نیز بر عهده داشت و سربازان تحت رهبری او وظیفهٔ نگاهبانی از گذرگاه استراتژیک شان‌های در شمال شرقی دیوار بزرگ را در برابر حملهٔ منچوها عهده‌دار بودند .
 با گسترش شورش‌های مردمی علیه دودمان مینگ به رهبری در بهار ، خطر سقوط پایتخت وجود داشت. وو سن‌گویی ارتش خود را به سمت گسیل داشت تا از تصرف آن به دست شورشیان جلوگیری کند ولی پیش از رسیدن آنها پایتخت سقوط کرده و امپراتور خود را حلق‌آویز کرده بود. وو سن‌گویی که تنها راه شکست دادن لی زی‌چنگ را در یاری جستن از منچوها می‌دید اقدام به گشودن دروازهٔ گذرگاه‌شان‌های بر روی آنها نمود . همچنین گفته می‌شود که وو سن‌گویی ابتدا در صدد تسلیم شدن به لی زی‌چنگ بود ولی پس از اطلاع یافتن از اینکه معشوقهٔ محبوب و زیبارویش به نام در دست آنها اسیر شده برآشفت و پس از دیدار با منچوها، آنها را به داخل کشور راه داد .
 در ، نبرد مابین نیروهای وو سن‌گویی و لی زی‌چنگ در نزدیکی گذرگاه‌شان‌های آغاز شد و در شب بیست و ششم، نیروهای منچو به رهبری نایب‌السلطنه که از دیوار چین گذشته بودند به نزدیکی میدان نبرد رسیدند و علی‌رغم وجود طوفان شن موفق به دور زدن نیروهای لی زی‌چنگ و در هم کوبیدن آنها شدند. در ، ارتش دوئرگون بدون هیچ مزاحمتی وارد پکن شد و در تمام کشور تحت کنترل حکومت چینگ درآمد .
 دربار امپراتوری چینگ پس از آنکه وو سن‌گویی موفق به پاکسازی ناحیهٔ یونان از آخرین بازماندگان دودمان مینگ شد، حاکمیت آن منطقه را به او واگذار کرده و لقب شاهزاده پینگشی را که تا آن موقع سابقه نداشته به کسی خارج از خاندان سطنتی و غیر منچو بدهند اهدا کرد. وو سن‌گویی با ابنکه چندان مورد اعتماد دربار نبود ولی توانست مدتی را بدون دخالت دولت مرکزی که در برابر اکثریت چینی‌های هان یک قوم اقلیت محسوب می‌شد سپری کند. همچنین دربار چینگ از آنجاییکه وو یک فرمانروای نیمه مستقل در سرزمین‌های دوردست جنوب غربی به شمار می‌رفت، سالیانه کمک‌های مالی‌ای را برای او ارسال می‌داشت. وو سن‌گویی که در اندیشهٔ مقابله با چینگ بود از این کمک‌ها برای تجهیز و قدرتمندتر کردن ارتش خود استفاده می‌کرد .
 او سرانجام در همرا با گنگ جینجونگ و شانگ کشی علیه حکومت مرکزی قیام کرد. این قیام که به شورش سه فئودال معروف شد تا ۱۶۸۱ که توسط ارتش امپراتور سرکوب شد ادامه یافت . وو سن‌گویی در و به مرگ طبیعی درگذشت.
{"title": "وو سن‌گویی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%88_%D8%B3%D9%86%E2%80%8C%DA%AF%D9%88%DB%8C%DB%8C&oldid=32535527", "language": "fa"}