( : ؛ ژوئن ۱۸۳۴ – ۲۶ مارس ۱۹۲۰) مشهور به یک جراحِ و یکی از بزرگترین مشارکت‌کنندگانِ نگارشِ بود. او هنگام انجام این مشارکت بزرگ، در یک «تیمارستان مجانین» نگهداری می‌شد.
 ماینر در سیلان ( فعلی) زاده شد. پدرش یک کلیسا از بود که در آن کشور فعالیت می‌کرد. ماینر خواهران و برادران ناتنی زیادی داشت که یکی از آنها به نام «تامس تی. ماینر»، بعدها شهردار شهر شد. در ۱۴ سالگی، او به رفت و در مشغول به تحصیل شد و با تخصصِ «آناتومی تطبیقی» در سال ۱۸۶۳ فارغ‌التحصیل شد.
 کمی بعد، وی را به عنوان جراح استخدام کرد و او، در سال ۱۸۶۴ میلادی، در «نبرد ویلدرنس» حضور یافت. نبردی که تلفاتِ فراوانی را برجای گذاشت. ارتش همچنین به او مأموریت داد تا با داغ‌نهادنِ حرفِ «ف» به معنای «فراری» بر روی صورتِ یک سربازِ فراریِ ایرلندی، او را تنبیه کند. ملیت این سرباز بعدها در توهمات ماینر نقش داشت. 
 با پایانِ ، ماینر به منتقل شد. در آنجا نظرش را جلب کرد و پس از آن، بیشتر ساعات غیرکاری را با سپری می‌کرد. در سال ۱۸۶۷، ارتش آمریکا که متوجهٔ رفتارهای غیرعادی او شده بود، وی را به ناحیه‌ای دورافتاده در فلوریدا موسوم به « » اعزام کرد. بیماری او تا به آنجا پیشرفت کرد که در سال ۱۸۶۸ میلادی، در بیمارستان «سنت الیزابت» که یک تیمارستان مجانین در بود، بستری شد. با گذشت ۱۸ ماه از بستری، هنوز آثار بهبودی در وی ظاهر نشده بود.
 در سال ۱۸۷۱ میلادی، او به رفت و در ناحیهٔ فقیرنشین در سکنا گزید و زندگی بی‌بندوباری را پی گرفت. ماینر که دچار توهمات مستمر بود در ۱۷ فوریه ۱۸۷۲ میلادی، مردی به نام «جرج مِرِت» را با شلیکِ گلوله به قتل رساند. «جرج مِرت» سرپرستی همسر باردارش الیزابت و ۶ فرزند را بر عهده داشت و آنروز، راهیِ محل کارِ خود بود. ماینر پیش از محاکمه، مدتی را در یک زندانِ محلی گذراند و پس از انجامِ محاکمه، به دلیل «جنون»، مجرم شناخته نشد. او را به تیمارستان «برادمور» در روستای «کروثورن» (در شهرستان ) منتقل کرده و تحتِ نظر و درمان قرار دادند. از آنجایی که ماینر هنوز از ارتش آمریکا بهره‌مند بود و دیگر فرد خطرناکی هم محسوب نمی‌شد، جای نسبتاً راحتی را به او اختصاص دادند و اجازه دادند تا کتاب بخرد و بخواند. 
 ماینر به سبب مکاتباتی که با فروشندگان کتاب در داشت، خبردار شد که برای نگارش یک واژه‌نامه (که بعدها نام گرفت)، بدنبال داوطلب می‌گردند. وی از آن پس، تمامی عمر خود را صرف به ثمر رساندن این پروژه کرد. وی مبدل به یکی از مفیدترین داوطلبان پروژه شد و با خواندن کتاب‌های قدیمی فراوانی که در اختیار داشت، دست به نگارش نقل‌قول‌ها و عباراتی زد که نشان می‌داد چگونهٔ یک واژهٔ بخصوص، در جمله بکار می‌رود. جالب آنکه بیوهٔ مردی که ماینر او را کشته بود، هر از چند گاهی، به او سر می‌زد و کتاب‌های جدیدی برایش می‌آورد. نویسندگان اصلی فرهنگ‌نامه فهرستی از واژه‌هایی را که برایشان «مثال» و «نمونه‌کاربرد» می‌خواستند به ماینر می‌دادند و او به‌آسانی، برایشان عبارات و جملاتی را ارائه می‌کرد. سال‌ها گذشت تا آنکه « »، داستان زندگیِ ماینر را شنید و سرانجام در ژانویه ۱۸۹۱ به دیدار او شتافت. در سال ۱۸۹۹، دکتر مورِی با بیان این جمله به قدردانی از مشارکت بی‌نظیرِ «ویلیام چستر ماینر» پرداخت که: « » 
 وضعیت روانی ماینر در سال ۱۹۰۲ رو به وخامت نهاد. یکی از هذیان‌های او، آن بود می‌خواهند شبانه او را بدزدند و به یک جای خیلی دور همچون برده و او را وادار کنند تا به کودکان تجاوز کند. به همین سبب، او با چاقویی که هنگام کار بر روی واژه‌نامه در اختیارش گذاشته بودند، خود را برید. با بدتر شدن وضعیت جسمانی، و با پی‌گیری‌ها و حمایت‌های دکتر مورِی، در سال ۱۹۱۰ میلادی و با دستور مستقیمِ « »، وی را از تیمارستان آزاد کردند. سپس او را مجدداً به دیپورت (اخراج) کردند و ماینر، دوباره با تشخیصِ «زوال عقلی زودرس» (دمانس زودرس) در تیمارستان «سنت الیزابت» بستری شد. در سال ۱۹۱۹ میلادی، او به «سرای سالمندانِ دچار جنون» منتقل شد و در ۲۶ مارس ۱۹۲۰ میلادی، در سن ۸۵ سالگی، در شهر ایالت درگذشت. 
 در سال ۱۹۹۸ میلادی کتابِ ( : ) را نگاشت که در با نامِ «استاد و دیوانه» ( : ) به چاپ رسید. این کتاب دربارهٔ سال‌های پایانی زندگی ویلیام چستر ماینر و مشارکت‌ها و نقش او در به ثمر رسیدنِ است.
{"title": "ویلیام چستر ماینر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%D9%84%DB%8C%D8%A7%D9%85_%DA%86%D8%B3%D8%AA%D8%B1_%D9%85%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%B1&oldid=33732508", "language": "fa"}