، وسیله‌ای است که برای میان‌گذاری قطعات DNA بیگانه در ژنوم میزبان به کار می‌رود. برای نمونه اگر سلول میزبان باکتری باشد می‌توان از بردارهایی همچون ، ، ، یا هیبرید این‌ها بهره‌برد. برحسب کاربرد، بردارها به انواع مختلفی تقسیم می‌شوند. دو نوع متداول آن عبارت‌اند از و . از ویژگی‌های عمومی تمامی بردارها، پایداری آنها در سلول میزبان می‌باشد. بردارها عموماً توانایی همانند سازی مستقل در سلول میزبان را دارند، به طوریکه دارای محل آغاز قابل شناسایی برای سامانه‌ی سلول میزبان بوده و در سلول میزبان پایدار می‌باشند.
 برای کلون کردن و تکثیر کاربرد دارند و از منابع انرژی سلول میزبان برای همانند سازی خود استفاده میکند.
 بردارهای بیانگر، علاوه بر نگهداری و تکثیر قطعات DNA برای بیان ژنها به کار برده می‌شوند. بردارهای مزبور دارای مناسب، جایگاه اتصال (RBS)، کدون آغاز ترجمه و توالی پایان می‌باشند که در فاصله معینی در اطراف ژن کلون شده قرار گرفته و ایجاد یک قاب خواندن باز (ORE) درخور برای ژن می‌نمایند. به ناحیه‌ای که این اجزا را در برمی گیرد کاست گفته می‌شود.
 بسته به نوع میزبانی که ژن مورد نظر در آن تکثیر یا بیان می‌شود، نوع بردار و پروموتر به کار رفته متفاوت خواهد بود. خصوصیات عمومی بردارهای و مشابه‌است. اما این بردارها در برخی خواص با هم تفاوت دارند. جایگاه‌های آغاز همانند سازی، رونویسی و توالیهای تنظیمی هر بردار باید بگونه‌ای باشد که برای سیستم آنزیمی میزبان قابل شناسایی باشد. به عبارتی دیگر جایگاه اتصال ریبوزوم (RBS) بردارهای بیان ژن یوکاریوتی، توسط ریبوزومهای یوکاریوتی و RBSهای پروکاریوتی توسط ریبوزومهای پروکاریوتی شناسایی می‌شوند.
{"title": "وکتور (زیست‌شناسی مولکولی)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DA%A9%D8%AA%D9%88%D8%B1_(%D8%B2%DB%8C%D8%B3%D8%AA%E2%80%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C_%D9%85%D9%88%D9%84%DA%A9%D9%88%D9%84%DB%8C)&oldid=33574295", "language": "fa"}