(بنیان‌گذاری: ۱۳۷۳/ ؛ به‌طور ساده: ) و به ، در است که نشریهٔ رسمیِ است. دفتر مرکزی‌اش در و پخش آن سراسری است؛ در در نیز پراکنده می‌شود. رویکردِ «خبری-تحلیلی» دارد، گسترهٔ نوشتارهایش همگانی است و به‌طور ویژه به در صفحهٔ پایانی می‌پردازد. در بیشتر تیترها و بخشی از نوشتارهایش، واژگان را به‌کار می‌برد.
 
 
 
 
 
 
 در ۳۰ اردیبهشت ۱۳۷۳ نخستین شماره خود را منتشر کرد. صاحب امتیازش «مؤسسه انصار حزب‌الله» و مدیر مسئول و سردبیر آن است.
معمولاً هر شمارهٔ آن ۱۲ صفحه‌ای است که در ۶ یا ۸ ستون چاپ می‌شود. تنها صفحهٔ یکم و پایانیِ آن رنگی است. آگهی بازرگانی چاپ نمی‌کند. ساختار صفحاتش پایدار نیست و ممکن است در یک صفحه بیش از ۱۰ تیتر بزرگ داشته باشد. صفحهٔ آخرش، است. عنوان صفحاتش «خبر»، «گزارش»، «سیاسی»، «فرهنگی»، «بین‌الملل»، «ادب و هنر»، «فضای مجازی»، «روایت یاران» و غیره است. 
تحلیل‌های این نشریه، برپایهٔ پیروی از برنامه‌ها و سیاست‌های است؛ ، ، است. برپایه هنجار پذیرفتهٔ رسمی (حکومتی) در ایران دربارهٔ ، از نگاه این نشریه یک «فساد اجتماعی» شمرده می‌شود.
خود را «یک گروه که براساس ارزش‌های انقلاب اسلامی عمل می‌کند» معرفی کرده‌است. همه را می‌داند و مخالفان خود را غیراصول‌گرا نمی‌داند. 
خبرها از « »، «رضا سبط الشیخ انصاری» و «محمدرضا اکبری» را به‌طور ویژه پوشش می‌دهد.
 عنوان این هفته‌نامه، عبارت عربی «یا لِثارات الحسین» است که معمولاً با کوته‌نوشت همراه است. این عبارت، یک تاریخی وابسته به و به‌معنای . 
این عنوان، نقد شده‌است:
 در بیشتر تیترها و بخشی از نوشتارها، واژگان را به کار می‌برد. نمونه‌ها:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 نخستین بار در ۱۳۷۶ توقیف و انتشار آن از مرداد همان سال مجدداً شروع شد. در ۱۳۸۶، مدیرمسؤل وقت این نشریه از اتهام «افتراء به دستگاه قضایی و مقامات آن» و نشر «مطالب خلاف واقع و نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی با شکایت مدعی‌العموم «تبرئه شد. 
در تیر ۱۳۸۷ به دادگاه احضار شد. همچنین در ۱۳۸۸ نیز مدیرمسوول این نشریه با رضایت شاکی، قرار منع تعقیب دریافت کرد. 
در ۱۳۹۱ نیز به شکایت سازمان سینمایی به دادگاه رفت. 
در ۱۳۹۲ این هفته‌نامه دو بار به استناد بند ۸ ماده ۶ قانون مطبوعات مورد تذکر هیئت نظارت بر مطبوعات قرار گرفته بود که برای چندمین بار در ۱۶ دی ۱۳۹۲، به استناد بند ۸ ماده ۶ قانون مطبوعات، که بدین شرح است:
 در بند ۱۱ این ماده نیز به پخش شایعات و مطالب خلاف واقع یا تحریف مطالب دیگران اشاره شده‌است. هیئت نظارت بر مطبوعات به مطلب خاصی اشاره نکرد و مشخص نیست دقیقاً به دلیل کدام مطلب این هفته‌نامه توقیف شد. 
پس از آخرین توهین این هفته‌نامه به ، معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانوده در و شکایت مدعی العموم علیه این نشریه، با رأی هیئت نظارت بر مطبوعات در جلسه ۱۴ دی ۱۳۹۴، این نشریه لغو مجوز شد. 
عبدالحمید محتشم، مدیرمسئول این هفته‌نامه، در واکنش به این لغو مجوز، اعلام داشت که در مقاله مورد بحث به چاپ رسیده، هیچ توهینی صورت نگرفته‌است و فقط واقعیات و عملکرد مولاوردی، اطلاع‌رسانی شده‌است. وی همچنین لغو مجوز این نشریه را از مصادیق بی‌طاقتی دولت یازدهم در قبال نظر منتقدان دانسته‌است. 
این نشریه پس از لغو کوتاه مدت خود با حکم قضایی مجدداً منتشر می‌شد در حالی که هیچ مجوزی برای انتشار از سوی هیئت نظارت بر مطبوعات را نداشت. پس از این رخداد در تاریخ مرداد ماه سال ۹۵ نشریه مجدداً و بعد از لغو ممنوعیت انتشارش توقیف شد. این اتفاق عجیب و نادر توصیف شد. 
در ۱۱ مرداد ۱۳۹۵ این نشریه توقیف شد. سخنگوی ارشاد وقت در خصوص تصمیم هیئت نظارت بر مطبوعات دربارهٔ یالثارات گفت: چندین بار این نشریه به خاطر در نظر نگرفتن اخلاق حرفه‌ای به هیئت نظارت ارجاع شد. توهین اخیر این نشریه به هنرمندان کشور با کلمات سخیف منجر به طرح دوباره پرونده شد و این نشریه متخلف شناخته و در نهایت توقیف شد. نوش‌آبادی گفت: برای ما فرق نمی‌کند این نشریه منعلق به چه حزب و نهادی است. اگر نشریات خلافی مرتکب شوند طبق قانون با آن‌ها برخورد می‌شود. 
 عبدالحمید محتشم، مدیر مسوول وقت، موضع‌گیری‌های تند نسبت به دولت خاتمی داشت. این هفته‌نامه در دوران اصلاحات از منتقدان سرسخت دولت بود.
 بعد از توقیف مقطعی یا لثارات در دوران اصلاحات - این نشریه از معدود نشریات اصولگرا بود که در دورانِ تعطیل کردن گروهیِ مطبوعاتِ اصلاح طلب، توقیف شد - هفته‌نامه جبهه با مدیریت به عنوان ناشرِ نظراتِ گروه‌های رادیکالِ درون حکومت جمهوری اسلامی منتشر شد.
در دولت ، کمتر به نقد دولت می‌پرداخت؛ چون انصار حزب‌الله از حامیان احمدی‌نژاد در بود. 
 مصاحبه‌هایی با ، ، ، انجام داد و تیتر صفحه ۴ را «وضع حجاب وخیم است» گزید، نوشتهٔ پیش از مصاحبه آن چنین بود:
 تیتر صفحه ۸ (ادب و هنر) آن چنین بود: « را بر سر ضدِّ انقلاب خراب کنید». سپس در صفحهٔ ۱۲ نیز از «شباهت دعوای خانهٔ سینما با » نوشت.
 در صفحهٔ ۶ (فرهنگی) مصاحبه‌ای با عنوان «علّتِ خلقتِ بشریّت، حضرت زهراست» چاپ کرد که گفتگو با یک روحانی به نام «سید عباس موسوی مطلق» بود: 
 
 در صفحهٔ ۸ (ادب و هنر) مقاله‌ای با عنوان «چرا ، فیلمی ضدِّ ایرانی است؟» (نوشتهٔ آرمان امیدوار، نامی احتمالاً مستعار) داشت:
 در صفحهٔ ۱۰، «خطِّ اصیل الهی، تبعیت محض از ولایت [فقیه]» تیتر زد و نوشت:
 در دوران روحانی نیز جزو منتقدان جدی دولت است.
 یالثارات الحسین در شماره ۸۴۴ (چاپ‌شده در ۶ مرداد ۱۳۹۵)، صفحهٔ ۷ (بین‌الملل)، تای پایینی، عکس‌نامه‌ای چاپ کرد. در این عکس‌نامه، یک ستون با تیتر « کیست؟» و ۱۲ عکس از جشن حافظ در (برگزاری در ۲ مرداد ۱۳۹۵) جای داده شده بود. در متن ستون، سه حدیث نوشته شده بود که منابع این احادیث از نیست؛ منابع این چند حدیث، (نوشته )، (نوشته )، و هم‌روزگار (از ، نیمهٔ اول ) بیان شده‌است که نزد پذیرفته‌است. 
واژه «دیّوث» در زبانِ فارسی امروز، بارِ منفی بسیاری گرفته و یک است. سپس در این ستون، کاربرد تازهٔ فقهی این واژه از سوی یادآوری شده و احکامِ آن را بیان کرد. 
به‌کاربردن این ستون در کنار ۱۲ عکس از هنرمندان در جشن حافظ، گونه‌ای همانندسازی معنای دیوث (چه فقهی، چه عرفی) در خواننده می‌سازد. هیچ سخنی بیشتری در ستون نگاشته نشده، از نگاه «نوع پوشش این زنان» نقد شده‌است و واژهٔ «دیوث» هیچ‌گاه به زن مسلمان اطلاق نمی‌شود. بسیاری از هنرمندان ایرانی، این عکس‌نامه را «بی‌حرمتی» و «اخلاق‌ستیزانه» دانسته‌اند و سخنان بسیاری را در صفحات اجتماعی خود یا در سایت‌های خبری به اشتراک گذاشتند و از وحدت بین اهالی سینما و تشکیلات صنفی برای پاسخ به این مورد نوشتند. 
افرادی همچو: ، ، ، ، 
 ، ، ، و ، 
 ، ؛ نقد، واکنش یا اعتراض به این ستون داشته‌اند.
 این موضوع را چنین وصف کرد: «واکنش در مقابل مطلب توهین‌آمیز نشریه «یالثارات» که ما حتی نمی‌توانیم واژه اش را بر زبان آوریم سکوت است.» 
یک تیتر در همین شماره، رئیس‌جمهور ایران را «غوطه‌ور در فسادِ کلان اقتصادی و سیاسی» و را « جدید» خواند. 
 در ۱۳۹۴ نوشت «این بار قلم را به الفاظ شنیعی آلوده کرده‌اند که حتی در تاریخ روزنامه‌نگاری قبل از انقلاب هم بی‌سابقه است،» و گفت خوانندگان این نشریه «در خوشبینانه‌ترین حالت به تعداد انگشتان دو دست هم نمی‌رسد». 
پس از نشر شمارهٔ ۸۴۴ آن، احمد توکلی دربارهٔ این نشریه نوشت:
 چون در نگاه دینی، گناهکار باید « » کند، او به مسئولان این نشریه پیشنهاد داد:
 گفت که این نشریه «حریم اخلاق و نادیده گرفتن عفت کلام» را شکسته که «فارغ از توجیه لغوی آن، در عرف اجتماعی، یکی از رکیک‌ترین و زشت‌ترین فحاشی‌های رایج در بین فرومایه‌ترین افراد جامعه محسوب می‌شود.» از مسئولان این نشریه خواسته که ننویسند و به داعش بپیوندند (گروهی که حسینی آنان را هم فکر با می‌داند). ، شیوهٔ این نشریه را دارای رابطهٔ دوسویه با خوانندگانش دانسته و یالثارات را «سیاه‌نماگرِ دین و » با «رفتار پر از عقده و کینه» خواند. نشریهٔ یالثارات را «دارندهٔ یک جایگاه غیرقانونی» دانست و تأکید کرد که «ما [بازیگران] اهل شلوغ‌کاری نیستیم و دوست نداریم جنجال به‌پا شود. موضوع این است که برخی تلاش می‌کنند نه‌تنها جشن حافظ، بلکه جشن‌های سینمایی دیگری برگزار نشود.» و «وظیفه نهادهای قضائی است که موضوع را پیگیری کنند.» او همچنین به کاربرد فقهی واژه اشاره کرد « دربارهٔ این واژه نکاتی را گفتند و دربارهٔ جلوگیری از نفوذ خارجی این واژه مطرح شد و در راستای دیگری این واژه را به کار بردند.» 
داریوش ارجمند گفت که «والبته من این جماعت را به خدای متعال واگذار می‌کنم و در سر پل صراط «شهدالله، شهدالله» یقه آن‌هایی را که به من و خانواده‌ام توهین کرده‌اند می‌گیرم و رها نمی‌کنم. من به روز قیامت اعتقاد دارم.» 
«رضا سبط الشیخ انصاری»، رئیس حوزه علمیه ، عکس‌نامهٔ شماره ۸۴۴ این نشریه را از روی «دلسوزی» دانست و گفت:
 او سپس تأکید کرد که وظیفهٔ شرعی‌اش است که از «متعصبان دلسوز دینی» در «امنیت و سلامت اخلاقی و دینی جامعه» دفاع کند. یک مدرّس حوزوی ایرانی گفت که «بنده به عنوان یک طلبه و سرباز کوچک در جبههٔ فرهنگی از توجه این هفته‌نامه و اقدام انقلابی در دفاع از ارزش‌های دینی و الهی تشکر و قدردانی می‌نمایم.»
{"title": "یا لثارات الحسین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%A7_%D9%84%D8%AB%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA_%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86&oldid=33760669", "language": "fa"}