(به : ) است، که در زمینهٔ فعالیت می‌کند. شرکت پتروایران در سال ۱۳۷۸ به‌عنوان یک از تاسیس شد، که از به‌شمار می‌آید. دفتر مرکزی این شرکت در قرار دارد.
 شرکت پتروایران، در سال (معادل ۱۳۷۵) با دستور مستقیم وزیر نفت وقت ( ) در شهر راه‌اندازی شد. این شرکت در سال ۱۹۹۹ شعبه بین‌المللی خود را در ، در کشور تأسیس نمود. 
 دهه نخست فعالیت‌های این شرکت با مدیریت پروژه‌های نفتی در گستره ، مانند توسعه و افزایش تولید و ، ، و ، ، توسعه لایه نفتی ، پروژه انتقال گاز سیری به عسلویه و در بخش خشکی؛ طرح توسعه ، همراه بود، که اجرای این پروژه‌ها، اغلب در چارچوب قراردادهای بیع‌متقابل، منعقد شده‌است.
 با توجه به کاهش سهم شرکت ژاپنی به ۱۰٪ درصد در طرح توسعه ، فعالیت‌های اجرایی این طرح، از ماه اکتبر سال ۲۰۰۶ به نیابت از ( ) و توسط شرکت پتروایران در حال انجام بود، که در ابتدای سال ۲۰۱۰ به واگذار گردید.
 همچنین، قرارداد پروژه سرویس‌های یکپارچه حفاری بین شرکت پتروایران به عنوان و به عنوان ، جهت تهیه و نگهداری از چاه‌های نفت و گاز، در میدان‌ها تحت مدیریت شرکت نفت فلات قاره ایران، امضا شد. یکی از علل موفقیت شرکت پتروایران در طول دوران فعالیتش در و در جهت اجرای پروژه‌های تخصصی، بهره‌گیری از مدیران با تجربه در حوزه نفت و گاز بوده‌است.
 در سال ۲۰۰۳ شرکت‌های پتروایران و (یکی دیگر از شرکت‌های تابعه ) با هم ادغام شدند. شرکت پتروپارس یکی از شرکت‌های تابعه نفت‌ایران (نیکو) است، که در زمینه اکتشاف و استخراج گاز طبیعی فعالیت می‌کند. این ادغام، مدت زیادی به‌طول نینجامید و پس از گذشت کمتر از یک سال، مجدداً دو شرکت تفکیک شدند. 
 در سال ۲۰۰۷ در راستای طرح واگذاری شرکت‌های دولتی به بخش خصوصی، شرکت پتروایران به واگذار شد. در تاریخ ، شرکت اعلام نمود، که سهام پتروایران را به‌طور کامل، خریداری کرده‌است و مالک اصلی این شرکت محسوب می‌شود، ولی در نهایت، پس از ماه‌ها مذاکره و رایزنی، با مخالفت مدیرعامل وقت شرکت ؛ ، این قرارداد نهایی نشد. در پی فسخ قرارداد اولیه و بازپرداخت مبلغ مورد قرارداد، همچنین پرداخت خسارت از سوی شرکت نیکو، به ، پتروایران حفظ گردید.
 شرکت پتروایران، مسئولیت توسعه فهرستی از مهم‌ترین و ایران را، بر عهده دارد. این شرکت، یک کمپانی تخصصی نفتی است، که در زمینه اجرای پروژه‌های فعالیت می‌نماید. میادینی که شرکت پتروایران، پروژه توسعه آن‌ها را در دست دارد:
 
 
 
 
 
 
 
 در فاصله تقریبی ۱۰۵ کیلومتری جنوب در و در مجاورت مرز مشترک آبی ایران و قطر قرار دارد. میدان پارس جنوبی و میدان نفتی الشاهین با یکدیگر مشترک بوده، در طرفین مرز مشترک آبی دو کشور، واقع گردیده‌اند.
 در واقع شده‌است. این میدان از میدان‌ها مشترک ایران، می‌باشد، که در مرز دریایی ایران و و در ۱۰۰ کیلومتری جنوب غربی جزیره قرار دارد. طرح توسعه این میدان نفتی، شامل طراحی پایه، طراحی تفصیلی و مشتمل بر دو بخش می‌باشد:
 تولید این میدان، از سال ۱۹۷۵ و پس از اجرای طرح توسعه در اوایل دهه ۱۹۷۰ آغاز شده‌است. در تاریخ ۵ مارس ۲۰۰۹، تأمین مالی طرح توسعه میدان فروزان و اسفندیار از روش بیع متقابل، به روش استفاده از منابع داخلی، تغییر یافت.
 قرارداد طرح توسعه ، در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۰۷ بین به عنوان کارفرما و شرکت‌های «پتروایران» و « » به عنوان پیمانکاران بیع‌متقابل، امضاء گردید و جهت انجام این طرح، شرکت «بل پارس پترولیوم» در خارج از ایران، به صورت مشارکت برابر، توسط شرکت‌های «پتروایران» و «بل‌ترانس‌گاز» در تاریخ ۲۳ اکتبر ۲۰۰۷ ثبت شد.
 مأموریت این شرکت، توسعه براساس آخرین استاندارهای بین‌المللی در صنعت نفت و گاز بود؛ ولی پس از ، این شرکت نیز، فعالیت خود را نیمه کاره، رها کرد. در حال حاضر، پروژه میدان جفیر، توسط مدیریت بخش جنوب پتروایران، که در شهر ، مرکزیت دارد، انجام می‌گیرد.
 طرح توسعه ، با هدف تولید و افزایش ظرفیت تولید ، تعریف شده‌است. محل اجرای این طرح، در میدان سلمان، واقع در ۱۲۰ کیلومتری جنوب قرار دارد.
 ، یکی از بزرگترین میدان‌های نفتی کشف شده در جهان و ایران در ۳۰ سال گذشته می‌باشد. این میدان در ۹۰ کیلومتری غرب شهر قرار داشته و میزان ذخیره درجای نفت آن معادل ۳۲۴۳۳ میلیون بشکه برآورد شده‌است که با مساحت تقریبی ۹۰۰ کیلومتر مربع، دارای دو بخش شمالی و جنوبی می‌باشد.
 طرح توسعه میدان‌های نصرت و فرزام، به منظور افزایش تولید، ارزیابی و توسعه میدان‌ها نفتی مشترک در منطقه سیری ( و ) در قالب تعریف شده‌است. هدف این طرح، افزایش تولید نفت خام و دستیابی به حداکثر ۱۶٬۴۵۰ بشکه در روز در و بهره‌برداری از با تولید اولیه ۱۵٬۰۰۰ بشکه نفت خام می‌باشد.
 در مجاورت خط مرزی آبی (خلیج فارس) بین و (میدان فاتح) مشترک است. این میدان در ۲۲ کیلومتری جنوب قرار دارد و بهره‌برداری از آن در سال ۱۳۶۴ با ۴ حلقه چاه در لایه سروک بالایی آغاز شده‌است.
 مشابه میدان نفتی نصرت، در مجاورت خط مرزی آبی (خلیج فارس) بین ایران و کشور امارات متحده عربی (میدان فلاح) مشترک است. میدان فلاح در سال ۱۹۷۵ میلادی کشف و از سال ۱۹۷۸ مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌است.
 پروژه - ، شامل: طراحی، تدارکات و اجرای خط لوله ۳۲ اینچ حد فاصل دریایی بین موقعیت تا به طول تقریبی ۲۸۹ کیلومتر بعلاوه حدوداً ۱۵ کیلومتر در جزیره سیری و بندر عسلویه به منظور انتقال گاز از جزیره سیری به تأسیسات فازهای ۶، ۷ و ۸ می‌باشد. این ، طولانی‌ترین خط لوله دریایی است، که بخش دریایی آن در کمتر از ۸ ماه و زودتر از برنامه قراردادی، تکمیل گردید. هدف این پروژه، در واقع انتقال گاز از جزیره سیری به بندر عسلویه از طریق خط لوله زیردریایی می‌باشد.
{"title": "پتروایران", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%AA%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86&oldid=33469634", "language": "fa"}