به معنای استفاده یک زبان از واژه‌ها و اصطلاحات زبان‌های دیگر است و دو گونهٔ متمایز دارد:
 ۱. : که گونهٔ نخست و آشکار و تقریباً آگاهانه وامگیری زبانی است و به معنای به‌کارگیری واژه‌های دیگر زبان‌ها است، مانند هزاران واژه‌ای که در طیّ تاریخ شکل‌گیری و دگرگونی خود از ملل و دیگر ملت‌ها به امانت گرفته است. در گذشته به وام‌واژه، «الفاظ دخیل» می‌گفتند و به آن «واژه‌های عاریتی» نیز می‌گویند.
 ۲. : در این وام‌گیری صورت ترکیبی اصطلاحات زبان بیگانه تجزیه می‌شود و به ازای هر یک از کلمات آن، واژه‌ای قرار داده می‌شود. مانند « » که به ازای اصطلاح «Pomme de terre» وضع شده است. دو واژه «سیب» و «زمینی» در فارسی وجود داشته است، اما از ترکیب آن‌ها معنای تازه‌ای برای نامیدن چیز تازه‌ای به‌دست آمده است.
{"title": "وام‌گیری زبانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%85%E2%80%8C%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C_%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34614248", "language": "fa"}