۲۰۰۷ آلبوم استودیویی از پورکیوپاین تری نهمین آلبوم استودیویی گروه انگلیسی است که بالاترین نرخ فروش این باند را تا قبل از آلبوم در سال ۲۰۰۹، به خود اختصاص داد. در ۱۶ آوریل ۲۰۰۷، این آلبوم توسط در انگلستان و سایر کشورهای اروپایی منتشر گردید. این آلبوم در ۲۴ آوریل ۲۰۰۷ در
 آمریکا، و در ۲۵ آوریل در ژاپن، و در ۱ می ۲۰۰۷ در کانادا توسط منتشر گردید.
 استیون ویلسون خاطر نشان می‌سازد که نام آلبوم (وحشت از یک سیاره تهی) یک بازگشت مستقیم به « » در آلبوم در سال ۱۹۹۰ است. در حالی که آلبوم ۱۹۹۰، دربارهٔ مسائل نژادی بود، این آلبوم دربارهٔ ترس از دست دادن نسل جوانان کنونی به دلیل تهدیدات مختلف بر سلامت ذهنی و اجتماعی آن‌ها، از جمله از هم پاشیدن خانواده، گذراندن زمان طولانی پای صفحات اسکرین، استفاده بیش از حد از مواد مخدر (چه تجویز شده و چه غیر از آن) است که منجر به تهی شدن روح و ذهن می‌گردد.
 این آلبوم در سال ۲۰۰۷ جایزه آلبوم سال را از مجله دریافت نمود. این دومین بار بود که گروه چنین جایزه‌ای دریافت می‌کرد. این گروه اولین بار این جایزه را با آلبوم در سال ۲۰۰۵ دریافت نمود. همچنین آلبوم رتبه ۱۴ را در بین ۲۰ آلبوم برتر سال ۲۰۰۷ در شبکه وب اخذ نمود. در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۷، این آلبوم نامزد در دسته بهترین آلبوم صدای فراگیر شد.
 مفهوم انتزاعی آلبوم به‌طور شدید تحت تأثیر داستان اثر است. داستان از منظر یک پدر گفته می‌شود که هم‌نام نویسنده داستان است. در حالی که آلبوم عمدتاً از منظر پسرش است، یک بچه ۱۱ ساله به نام رابی. بسیاری از متون ترانه «ترس از سیاره تهی» مستقیماً از داستان برداشت شده‌است. خصوصاً «خاکسترهای من» که ادای احترام به فصل آخر است، که خاکسترهای پدر برت، پراکنده می‌شوند و خاطرات زندگی‌اش را می‌پوشانند.
 متن ترانه مربوط به دو نوع اختلال عصبی است که در قرن ۲۱ بر نوجوانان اثر گذار است: و و همچنین سایر تمایلات رفتاری رواج یافته میان نوجوانان مانند فرار از واقعیات از طریق تجویز دارو، از خود بیگانگی ایجاد شده به واسطه تکنولوژی و احساس خلأ که محصول سر ریز شدن داده‌ها از طریق رسانه‌های گروهی است. در یک مصاحبه که با مجله ریوالور انجام شده‌بود، ویلسون، شخصیت اصلی داستان را اینگونه توصیف کرد: «این نوع کودکان که در حد نهایت بی‌حوصلگی در سنین بین ۱۰ تا ۱۵ سال هستند، تمام روز خود را در اتاق خوابی با پرده‌های کشیده‌شده، در حال بازی با پلی‌استیشن، گوش کردن به آیپاد، ارسال پیام به دوستان از طریق تلفن همراه، نگاه‌کردن به تصاویر مستهجن در اینترنت، دانلود موسیقی، فیلم، اخبار و خشونت می‌گذرانند». 
 آلبوم شامل ۶ قطعه است: «ترس از یک سیاره خالی» (۷:۲۸ دقیقه)، «خاکسترهای من» (۵:۰۷ دقیقه)، «بیهوش کردن» (۱۷:۴۲ دقیقه)، «احساسی» (۵:۲۶ دقیقه)، «راهی به بیرون از اینجا» (۷:۳۷ دقیقه)، «خوابیدن با یکدیگر» (۷:۲۸ دقیقه).
 به نظر می‌رسد صداها در این آلبوم نه تنها به متن ترانه متصل گردیده‌اند، بلکه با موسیقی هماهنگ هستند. هر قطعه در قطعهٔ بعدی جریان می‌یابد و یک قطعه موسیقی ۵۰ دقیقه‌ای را در بر می‌گیرد. ویلسون می‌گوید: «ایده این بود که بر خلاف تمایل بعضی گروه‌ها برای ساختن رکوردهای خیلی طولانی که نمی‌تواند توجه شنونده را به خود جلب نماید، آلبومی بسازیم که شنونده بتواند یکباره به آن گوش فرا دهد». 
 اکثر ترانه‌های این آلبوم به‌قلم نوشته شده‌اند It was also the No. 1 album for 2007 on .<ref>.
{"title": "وحشت از یک سیاره خالی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%AD%D8%B4%D8%AA_%D8%A7%D8%B2_%DB%8C%DA%A9_%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D9%87_%D8%AE%D8%A7%D9%84%DB%8C&oldid=32806731", "language": "fa"}