(همچنین با نام آسپاسین) یک شاهزاده و بنیانگذار بود که در جنوب قرار داشت. او یک بود که توسط (ح. ۱۷۵ تا ۱۶۴ پ. م) به عنوان ساتراپ سرزمین خاراسن منصوب شده بود، اما در سال ۱۴۱ پ. م پس از فروپاشی و سپس انتقال قدرت سلوکی در ایران و به اشکانیان، اعلام استقلال کرد. هیسپائوسین برای مدت کوتاهی متعلق به را در ۱۲۷ پ. م اشغال کرد، در اسناد آن‌جا نام او به عنوان پادشاه (šarru) ثبت شده‌است. او در سال ۱۲۴ پ. م مجبور به پذیرش فرمانروایی اشکانیان شد و در همان سال درگذشت و پسر نوجوانش جانشینش شد.
 هیسپائوسین فردی با تبار ایرانی بود، نام هیسپائوسینس یک نام با منشأ یا است، که احتمالاً از vispa-čanah در («کسی که از همه [چیزها] قدردانی می‌کند») گرفته شده‌است. پدر هیسپائوسین، ، ظاهراً نامی باختری داشت و احتمالاً خودش هم دارای پیشینه‌ای باختری بود. او به حکومت در خدمت می‌کرد، که توانسته بودند به مدت سه دهه مستقل از سلطنت کنند و حتی برای مدت کوتاهی منطقه را تصرف کنند. فرمانروای سلوکی سرانجام توانست تسلط خود را بر پارس و خاراسن دوباره برقرار کند و ژنرال خود را به عنوان فرماندار خاراسن منصوب کرد. 
 پایتخت خاراسن، ، توسط حاکم مقدونی، ، با هدف استفاده از شهر به عنوان یک بندر تجاری پیشرو برای پایتخت شرقی اش، بابل، تأسیس شد. با این حال، شهر هرگز انتظارات را برآورده نکرد و در اواسط قرن سوم پ. م توسط سیل ویران شد. تا زمان سلطنت آنتیوخوس چهارم اپیفانس شهر ویران بود تا این که او شهر را باسازی کرد و نام آنتیوخیا را برآن نهاد. پس از بازسازی کامل شهر در سال ۱۶۶/۵ پ. م، آنتیوخوس، هیسپائوسین را به عنوان فرماندار ( ) آنتیوخیا و اطراف آن منصوب کرد. 
 در این دوره آنتیوخیا برای مدت کوتاهی شکوفا شد، تا اینکه آنتیوخوس چهارم بر اثر بیماری در سال ۱۶۳ پ. م درگذشت، که باعث تضعیف اقتدار سلوکی در سراسر امپراتوری شد. با تضعیف سلوکیان، بسیاری از نهادهای سیاسی داخل امپراتوری استقلال خود را اعلام کردند، مانند منطقه همسایه خاراسن، که در منطقه استان خوزستان امروزی قرار داشت. هیسپائوسین، اگرچه اکنون یک فرمانروای کم و بیش مستقل بود، اما وفادار به سلوکیان باقی ماند. تمایل هیسپائوسین به ماندن به عنوان اپارخ سلوکی احتمالاً به دلیل جلوگیری از وقفه در تجارت سودآور بین آنتیوخیا و بود. 
 در سال‌های بعدی سلوکیان شکست‌های سنگینی از متحمل شدند. در سال ۱۴۸/۷ پ. م، (ح. ۱۷۱–۱۳۲ پ. م) سرزمین و را فتح کرد و تا سال ۱۴۱ پ. م کنترل بابل را بدست گرفت. این اتفاق در ثبت شده‌است. تهدید و نزدیکی اشکانیان باعث شد هیسپائوسین اعلام استقلال کند. در سال ۱۲۷ پ. م، مهرداد یکم در طول جنگ خود با کوچ‌نشین‌ها در شرق، کشته شد و پسرش جانشین او شد. هیسپائوسین با تصرف بابل از این موقعیت استفاده کرد، این اتفاق در اسناد بابلی تأیید شده‌است و از او با عنوان پادشاه (šarru) یاد شده‌است. حکومت او بر شهر مدت کوتاهی به طول انجامید. در ابتدای نوامبر ۱۲۷ پ. م، سردار اشکانی آن را بازپس گرفت. 
 نیروهای هیسپائوسین بدون توجه به این موضوع به غارت منطقه بابل تا اواخر سال ۱۲۶ پ. م ادامه دادند. در سال ۱۲۴ پ. م، هیسپائوسین فرمانروایی اشکانی را پذیرفت و به عنوان یک دست نشانده به حکومت در خاراسن ادامه داد. او با فرمانده اشکانی در بابل مکاتبه کرد و او را از شکست الیمائی توسط پادشاه اشکانی (ح. ۹۱–۱۲۴ پ. م) آگاه کرد. او همچنین تخت چوبی‌ای را که ارشک به هدیه کرده بود به اشکانیان برگرداند. رویدادنامه ستاره‌شناسی بابل گزارش می‌دهند که پادشاه در ۳ ژوئن ۱۲۴ پ. م بیمار شد و در ۱۱ ژوئن ۱۲۴ پ. م در سن ۸۵ سالگی درگذشت. سن او توسط مورخ رومی گزارش شده‌است که فهرستی از فرمانروایانی که در سن بسیار بالا مرده‌اند ارائه کرده‌است. 
 پسر نوجوان هیسپائوسین و ، جانشین او شد. فرمانده اشکانی به عنوان فرماندار خاراسن منصوب شد.
{"title": "هیسپائوسین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%DB%8C%D8%B3%D9%BE%D8%A7%D8%A6%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%86&oldid=35035676", "language": "fa"}