(نام کامل: سید نورالدین نعمت‌الله بن عبدالله بن محمد بن کمال‌الدین یحیی) معروف به سید نورالدین شاه نعمت‌الله ولی (۷۳۰، ۷۳۱–۸۳۲، ۸۳۴)، و بود. منسوب به اوست.
 شاه نعمت‌الله از و عرفای سدهٔ هشتم و نهم هجری است که طریقتی جدید در ایجاد کرد و پیروان سایر طریقت‌ها را نیز تحت تأثیر خود قرار داد. او از جمله شعرای و قطب است. او در طریقهٔ تصوف مؤسس سلسلهٔ مشهور است و در راه طریقت و سیر و سلوک مقامی بلند داشته‌است.
 شاه نعمت‌الله ولی در سال در متولد شد. او فرزندِ از بزرگان بوده‌است. نسبت او با نوزده نسل از طریق ، به می‌رسد. ولادت او را برخی در شهر حلب عنوان کرده‌اند و عده‌ای از مورخین نیز وی را متولد در کرمان می‌دانند. از نوادگان او در حال حاضر با نام شاه نعمت‌اللهی یاد می‌شود.
 نوه او تولد جدِ خود را روز دانسته‌است.
 او در سن ۵ سالگی با تصوف و عرفان آشنا شد و پدرش میر عبدالله، او را به مجالس می‌برد. شهر حلب در آن زمان مرکز بود. شاه نعمت‌الله از این فرصت استفاده کرده و در حلب در خدمتِ قرار گرفت و از مکتب و عرفان او بهره برد. شاه نعمت‌الله برای پیشرفت در علوم و فراگیری بیشتر علوم دینی به سفر کرد. شهر شیراز در آن زمان از مراکز اصلی دروس و مذاهب بود. شاه نعمت‌الله برای یافتن و مراد خود به این سو و آن سو و در خدمت شیوخ و مشایخ زیادی قدم برداشت.
 شاه نعمت‌الله علوم مقدماتی را نزد شیخ رکن‌الدین شیرازی تحصیل کرده و علم را خدمت شیخ شمس‌الدین مکی و را نزد سید جلال‌الدین خوارزمی و و را نزد آموخت و چون علوم ظاهری طبع او را قانع نمی‌کرد سال‌ها به و تصفیه و باطن مشغول گردید و در پی مراد به سیر و سفر پرداخت تا عاقبت به مشرف شد و از دست یکی از عرفای عصر خویش خرقه پوشید و به مراد خویش نایل آمد و دست ارادت بدو داد، چنان‌که در اشعار خود که از او یاد کرده‌است:
 شاه نعمت‌الله، به سیر و سفر در ممالک و و و پرداخت و به نشر عرفان و تصوف همت گمارد. او بیست و چهار ساله بود که در با دیدار کرد. شیخ یافعی از عرفای بزرگ و با عظمت آن دوران به‌شمار می‌آمد. شیخ یافعی به سلسله‌های طریقت و متصل می‌شد. شاه نعمت‌الله هفت سال را با شیخ عارف سپری کرد و از او علوم و دانش‌های معنوی زیادی آموخت. شاه نعمت‌الله بعد از آن به مصر رفت و در آنجا به سوی جهان فرهنگ ایرانی روی آورد. وی در بازگشت به ایران پس از ازدواج با نوهٔ دختریِ میر حسینی هروی، به‌سوی کرمان عزیمت کرد و در آنجا به ریاضت طویل‌المدتی پرداخت که مکان مورد نظر به نام تخت امیر معروف است. در طول این مدت، افراد بسیاری در نزد او به تحصیل علوم و معارف صوفیه پرداختند و از محضر ایشان کسب فیض نمودند.
 ، منسوب به شاه نعمت‌الله ولی از عرفای بزرگ ایران و اسلام است.
 وی در سال ۸۳۲ (به روایتی ۸۳۴) در درگذشت و ، پدر ، عارف نامیِ هم‌عصر شاه نعمت‌الله، از آمد و بر پیکر شاه نعمت الله ولی نماز خواند. مدتِ زندگانیِ شاه نعمت‌الله ولی ۱۰۴ سال ذکر شده‌است و خود او تا ۹۷ سالگیِ خود را بیان داشته‌است:
 پیکر وی در در شهر به خاک سپرده شده‌است.
 -> -> -> -> -> -> -> ابوالبرکات -> -> -> -> -> -> -> -> -> -> -> -> -> -> -> و در نقل قولی دیگر نسب وی از طریق به و ائمهٔ قبلی اثنی عشریه می رسد. 
 شاه نعمت‌الله ولی دارای دیوانی است که مشتمل بر و و و و و و است که از لحاظ ادبی متوسط به‌شمار می‌رود. 
 
 
 از جمله توصیه‌ها و سفارش‌های شاه نعمت‌الله ولی به مریدان خود این بود که برای تصفیه دل و تزکیه نفس باید در خدمت خلق باشید و در خدمت به مردم کوتاهی نکنید و در اجتماع حاضر باشید.
از همین نکته می‌توان استنتاج کرد که او مردم را از رهبانیت و گوشه‌گیری و بی‌میلی پرهیز می‌دهد و به خدمت خلق و حضور در اجتماع دعوت می‌کند و البته بیان می‌دارد که دل به دنیا و مادیات آن نبندید و خود را برای سفر آخرت آماده کنید:
 عبدالرزاق کرمانی در بیان اعتقاد شاه نعمت‌الله به می‌نویسد: «آن حضرت میل تمام به اقسام زراعت داشتند» و خود هر از گاهی به کار زراعت می‌پرداختند. بر خلاف بسیاری از سران مذهبی دنیاگریز در فرقه‌های دیگر، شاه نعمت الله ولی برحضور در اجتماع مشغول شدن به کار و دوری از تنبلی تأکید داشت. البته این صرفاً یک دستور اخلاقی نبود بلکه این خود بخشی از برنامه‌های او برای پرورش معنوی مریدان خود بود.
 یکی از مناطقی که شاه نعمت‌الله ولی برای ریاضت خویش انتخاب نموده بود است. وی گاهی اربعین‌های ریاضتی خود را در کربلا انجام می‌داد.
 از آثار وی علاوه بر دیوان اشعار، حدود ۱۵۰ رساله موجود می‌باشد که اکثر این رساله‌ها تصحیح و منتشر شده‌است.
 از آن جمله می‌توان به این موارد اشاره نمود: «نصیحت ملوک» و «نکات صغیر» و «شرح گلشن راز» و «معرفت نفس» و «مهدیه» و «برزخیه» و «أمانت» و «شرح فاتحه» و «شرح اخلاص» و «منهاج المسلمین» و «هدایت» و «مکاشفه» و «فیوضات» وغیرها. 
 شاه نعمت‌الله ولی توجه خاصی به خدمات عام‌المنفعه داشت و در برخی از مناطق و شهرهای ایران مانند ، ، و اقدامات عمرانی مانند احداث ساختمان، باغ و حفر قنات به انجام رسانید که برخی از آن‌ها مانند در تفت یزد کماکان باقی است. 
 گویند روزی شاه نعمت الله ولی از زمین برداشته و به داد و گفت که این سنگ را نزد برده و بپرس که قیمت این سنگ چنداست؟ چون قیمت معلوم کنی، از جوهری گرفته و آن را بازآور. چون درویش آن سنگ را به نظر جوهری برد، جوهری پاره‌ای دید که در عمرِ خود مثل آن لعل ندیده بود. قیمت آن لعل را هزار گفت. درویش سنگ را بازگرفته به خدمت شاه بازآورد. شاه نعمت‌الله ولی گفت تا آن سنگِ لعل شده را صلایه نمود شربت ساخت و هر درویشی را قطره‌ای چشانید و گفت:
 این شرح و این اشعار منتشر می‌شد و نیز آن را شنید (در برخی منابع این ترتیب زمانی مورد تردید جدی قرار گرفته و شعر شاه را در پاسخ به غزل حافظ دانسته‌اند). حافظ که مردی دانشمند و عارف بود این را ساخت:
{"title": "شاه نعمت‌الله ولی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B4%D8%A7%D9%87_%D9%86%D8%B9%D9%85%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D9%88%D9%84%DB%8C&oldid=35073305", "language": "fa"}