در کلاسیک، همچون ، علاوه بر صداهایِ ِ بلندِ و ، که در کلاسیک هم بود و به‌ترتیب با حروف «و» ( ) و «ی» ( ) نوشته می‌شد، دو صدای مصوت بلند دیگر و نیز وجود داشت که با همین حروف می‌نوشتند. به «واو» و «یا»یِ نخست (یعنی شناخته در عربی کلاسیک) و به «واو» و «یا»یِ دوم (یعنی ناشناخته در عربی کلاسیک) می‌گویند. از این رو، در ، «واو» و «یا»یِ معروف با «واو» و «یا»یِ مجهول نمی‌شده‌است. این اصطلاحات هم به‌طورِ مشابه برایِ صداهایِ مصوتِ کوتاهِ « ُ» ( ) و « ِ» ( ) به کار می‌رود: صوت‌های کوتاه سنتی /u/ و /i/ معروف و ِ آن‌ها /o/ و /e/ مجهول می‌گویند. باید در نظر داشت که در معمولی، نه بلند و نه کوتاه مجهول را نمی‌توان از بلند و یا کوتاه واکه‌های معروف متمایز کرد.
 در ، تلفظ کلاسیک «واو» و «یا»یِ مجهول، و «ضمه» و «کسره»یِ معروف حفظ شده‌است. در ، در بیشینهٔ کلمات، تفاوت در تلفظ معروف و مجهول حفظ شده‌است، گرچه با کیفیت و کمّیتی متفاوت با آنِ کلاسیک: «واو» و «ضمه»یِ معروف ، «یا» و «کسره»یِ معروف ، «واو» و «ضمه»یِ مجهول ، و «یا» و «کسره»یِ مجهول تلفظ می‌شوند. همچنین لازم به ذکر است که در (یعنی دری و تاجیکی)، و به احتمال زیاد در فارسی کلاسیک نیز، هرگاه واکه‌ی «و»، «ی»، « ُ» یا « ِ» مستقیماً قبل از (یعنی «ه»، «ح»، «ء» یا «ع») که در همان قرار دارد بیاید، واکه مجهول تلفظ می‌شود.
 در بیشتر ، تفاوتِ تلفظی میانِ «واو»ِ معروف و «واو»ِ مجهول، و «یا»یِ معروف و «یا»یِ مجهول از بین رفت و مجهول‌ها مانند معروف‌ها تلفظ می‌شوند، در حالی که «ضمه» و «کسره» عمدتاً پایین شده‌اند و به صورت مجهول تلفظ می‌شوند. با این حال باید توجه داشت که اگر «کسره» در انتهای یک هجا و بلافاصله قبل از «ی» در ابتدای هجای بعدی واقع شده باشد، پس «کسره» به طور کلی معروف می‌ماند.
{"title": "معروف و مجهول", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%88%D9%81_%D9%88_%D9%85%D8%AC%D9%87%D9%88%D9%84&oldid=34823394", "language": "fa"}