که با نام کوتاه‌شدهٔ ((به : )؛ (به : )؛ (به : )؛ (به : )) نیز شناخته می‌شود، رویدادنامه‌ای تاریخی‌ست که توسط در باب در انتهای قرن ۱۱ و ابتدای قرن ۱۲ میلادی (از ۱۰۹۸ تا ۱۱۰۰ میلادی) نوشته شده‌است.
 ریمون آگیلی از کشیشان بود که در جریان به همراه و عازم شرق شد. وی طی این سفر تمامی مشاهدات عینی خود را همانند نویسنده گمنام در کتاب ثبت کرد. وی در این کتاب، وقایع را از زمان حرکت صلیبیون فرانسوی به سمت آغاز و تا با نثری ملال‌آور و خسته‌کننده در ۱۵ فصل شرح داده‌است. با این حال، ریمون این کتاب را بیشتر بر اساس اعمال و کردار ریموند کنت سن‌جیل به رشته تحریر درآورد؛ اما برخلاف نویسنده که از هواخواهان بوهموند بود، وی از خطاها و اشتباهات ریموند گذر نمی‌کرد. وی نوشتن این کتاب را از زمان محاصره انطاکیه در سال ۱۰۹۸ آغاز کرد و احتمالاً تا سال ۱۱۰۰ آن را به پایان رساند.
 این کتاب دارای ویژگی‌هایی است که می‌توان به دقیق و کامل بودن اطلاعات، عدم تعصب نسبت به ریموند در قیاس با نویسنده ، ثبت گزارش‌های شفاهی و شنیده‌های موثق، اقتباس از مطالب پندآموز و اخلاقی و ذکر روابط میان صلیبیون، مسلمانان و بیزانسی‌ها و خصومت میان کلیسای و اشاره کرد.
 
 
 مقالهٔ اصلی: نخستین جنگ صلیبی، نخستین جنگ از سری بود که برای بازپس‌گیری روی داد و به‌وسیلهٔ در جریان ، در سال ۱۰۹۵ م، اعلان شده بود. پس از آنکه بسیاری از مناطق تحت کنترل بیزانس در آناتولی بدست افتاد، پاپ خواستار گسیل نیرویی نظامی، برای یاری شد. اردوکشیِ اشرافِ بلندپایهٔ فرانسوی — که با نام جنگ صلیبی شاهزادگان شناخته می‌شود — منجر به تسخیر دوبارهٔ آناتولی و حتی سرزمین مقدس (شام) شد که از ابتدای سدهٔ هفتم میلادی و در زمان گسترش اسلام به دست مسلمانان افتاده بود. سرزمین مقدس در ژوئیهٔ ۱۰۹۹ م، در جریان بازپس‌گیری به دست صلیبیون افتاد و در آن برپا شد. 
 این اردوکشی در پاسخ به درخواست کمک نظامی از سوی ، امپراتور بیزانس به وقوع پیوست. اوربان، سخنرانی‌اش را در شورای کلرمونت به تصمیم‌گیری در مورد این موضوع خاص اختصاص داد و پیشنهاد محاصرهٔ جنگی شهرهای و که به تازگی اشغال شده بودند را مطرح نمود؛ اگرچه، طبق اظهارات شاهدان عینی که پس از سال ۱۱۰۰ م به‌نگارش درآمده‌است، پاپ در سخنرانی‌اش در کلرمونت از اورشلیم و سرزمین مقدس به عنوان هدفی فرعی یاد کرده‌بود. 
 جنگ صلیبی موفقیت‌آمیز شاهزادگان پس از به وقوع پیوست. جنگ صلیبی عوام‌الناس یکی از جنگ‌های صلیبی مشهور به‌شمار می‌رود که به دعوت پیتر راهب در بهار ۱۰۹۶ م برپا شده‌بود. او علیه ترکان در آناتولی حرکت کرد ولی در مسیرش در به مردم یهودی حمله نمود. او و مردم صلیبی پیروش، سرانجام در ماه اکتبر از ترکان به سختی شکست خوردند. 
 جنگ صلیبی شاهزادگان که در مقایسه از سازماندهی نظامی و جنگی بسیار بهتری برخوردار بود، در اواخر تابستان ۱۰۹۶ م آغاز شد و سپاه آنان در میانهٔ نوامبر ۱۰۹۶ تا آوریل ۱۰۹۷ م به قسطنطنیه رسید. آن‌ها به آناتولی یورش برده و را در ژوئن ۱۰۹۶ و انطاکیه را در ۱۰۹۷ م تسخیر کردند. صلیبیون در ژوئن ۱۰۹۹ م به اورشلیم رسیدند و در جریان حمله‌ای در ۷ ژوئیهٔ ۱۰۹۹ م، شهر را به کنترل خود درآورده و مدافعان را قتل‌عام کردند. تلاش کوچک که برای بازپس‌گیری اورشلیم انجام گردید، توسط صلیبیون در دفع گردید. 
 آن‌ها هم‌زمان با فتوحاتشان، دولت‌هایی لاتین و صلیبی مانند پادشاهی اورشلیم، ، و را پایه‌ریزی کردند. این برخلاف آرزوهای مذهب شرقی امپراتوری بیزانس محسوب می‌گردید. آنان خواستار بازگردانی سرزمین‌هایی بودند که مسلمانان از آنان گرفته‌بودند؛ ولی اکنون بیشترشان به دست لاتین‌های کاتولیک افتاده بود. پس از تصرف اورشلیم بیشتر صلیبیون به خانه‌هایشان بازگشتند که باعث آسیب‌پذیری پادشاهی صلیبی در مقابل مسلمانان در طول و گردید. 
 با وقوع جنگ‌های صلیبی و پیامدهای آن در غرب و جهان مسیحیت، فصلی جدید از تاریخ‌نگاری اروپایی و غیراسلامی به وجود آمد. اهمیت این جنگ‌ها که بیش از دو قرن به درازا کشیدند، به گونه‌ای است که نگاه مورخان، سیاحان، نویسندگان و شاعران متعددی را همزمان با این نبردها و پس از آن به خود جلب نموده و آثار مهمی به زبان‌های مختلف به نگارش درآمدند که هرکدام عمدتاً با توصیف رویارویی و تعاملات قدرت‌های غرب و شرق، زوایایی از تاریخ وقایع و رخدادهای سیاسی، نظامی، روابط بین‌المللی و دیپلماتیک، اجتماعی، اقتصادی، دینی مذهبی، فرهنگی، ادبی، هنری، معماری، عمرانی، جغرافیایی و طبیعی را روشن می‌سازند. منابع کلاسیک اروپایی دربارهٔ جنگ‌های صلیبی و پیامدهای آن در قالب وقایع‌نامه‌های تاریخی، سفرنامه‌ها، اسناد و مدارک رسمی، متون حقوقی و قضایی، اشعار حماسی صلیبی، منظوم، یادداشت‌های روزانه، خاطرات شخصی، پادشاهان، و اقلیمی اراضی مقدس و تاریخ وقایع اورشلیم (تاریخ‌های محلی) به نگارش درآمده‌اند. 
 وقایع‌نامه‌های صلیبی که بخش اول دستاوردهای تاریخ‌نگارانه مکتب کلاسیک تاریخ‌نگاری اروپایی جنگ‌های صلیبی را تشکیل می‌دهند، عمدتاً از سوی مورخان اروپایی و بر همان سبک و سیاق وقایع‌نگاری در این سرزمین پدیدار شده‌اند. افزون بر این، وقوع این جنگ‌ها و پیامدهایش، الهام‌بخش شیوه‌های جدیدی در اروپایی شد و تأثیرهای عمیقی بر روش‌های پژوهش‌های تاریخی و ادبی در اروپای قرون وسطی بر جای گذاشت. دربارهٔ پدیدآورندگان مکتب کلاسیک تاریخ‌نگاری اروپایی جنگ‌های صلیبی باید اذعان نمود که به استثنای تعداد محدود و انگشت‌شمار مورخان لاتین که از نزدیکان فرماندهان و پادشاهان یا افراد بالارتبه بوده‌اند، اغلب وقایع‌نگاران صلیبی از کشیشان و اسقفان برجسته کلیسا هستند که این افراد با تشویق اروپاییان با تحریک اعتقادات دینی به پیدایش نوعی تاریخ‌نگاری دینی و رهبانی همزمان با جنگ‌های صلیبی کمک کردند. 
 در یک تقسیم‌بندی کلی، وقایع‌نگاران اروپایی جنگ‌های صلیبی در دو دسته قرار می‌گیرند؛ دسته نخست، شرکت‌کنندگان و حاضران در این جنگ‌ها هستند که حاصل دیده‌های خود و وقایع و رخدادهای جنگ و پیامدهایش را در آثاری مستقل به نگارش درآوردند و دسته دوم، مورخانی هستند که گروهی از آنها به شرق نرفتند و عده‌ای دیگر پس از جنگ، به اورشلیم رسیدند و با اتکا و استناد به و دیده‌ها و شنیده‌های صلیبیونی که به اروپا بازگشته بودند و نیز مکتوبات و یادداشت‌های شاهدان عینی و کتاب‌های مورخان دیگر به نگارش دربارهٔ جنگ‌های صلیبی پرداخته‌اند. 
 مقالهٔ اصلی: نویسنده کتاب، ریمون آگیلی، کشیش وزلی و وقایع‌نگار فرانسوی و از اسقفان مشهور و برجسته در شورا و در نوامبر ۱۰۹۵ میلادی است. وی همچنین از شرکت‌کنندگان در و از همراهان نزدیک و کشیش مخصوص در سفر به شرق بود. ریمون آگیلی، همچون مؤلف گمنام ، به توصیف و بیان مشاهدات عینی خود از زمینه‌ها، دلایل و مقدمات حرکت صلیبیون از جنوب فرانسه به اراضی مقدس در سال ۱۰۹۶ آغاز و تا پایان در ۱۲ اوت ۱۰۹۹ پرداخته و این وقایع و حوادث را در این کتاب ثبت و ضبط کرده‌است. با این حال، برخی نویسندگان و ویراستاران معاصر این کتاب، بر اساس سطر آخر این کتاب از آن با عنوان یاد و تعبیر می‌کنند. 
 ریمون آگیلی، این کتاب را بر اساس فعالیت‌ها و اعمال ریموند کنت سن‌جیل و عملکرد ارتش فرانسه جنوبی در جنگ صلیبی اول تدوین و تألیف کرده‌است. به علاوه، بنا بر نظر ژورف فرانسوا میشو، تاریخ‌نگار قرن ۱۸ و ۱۹ میلادی، هدف ریمون از نگارش این کتاب پایان دادن به دروغ‌ها و شایعاتی بود که در غرب اروپا از سوی فراریان از جنگ به قصد منع نمودن غربی‌ها از رفتن به شرق و کمک به برداران مسیحی‌شان رواج یافته بود. با این حال، هدف و نیت ریمون از سفر به شرق در مقدمه کتاب بیان شده‌است. وی به نمایندگی از طرف خود و شخصی به نام (به : )، به ثبت و یادداشت‌برداری از اعمال و کردار ارتش فرانسه جنوبی اقدام کرده‌است که از سوی ریموند کنت سن‌جیل و ادهمار اسقف لی‌پوی رهبری می‌شد. با این که این دو فرمانده از افراد برجسته حاضر در مجمع کلرمون بودند که از سال ۱۰۹۵ صلیب را حمل نمودند، گزارش ریمون آگیلی از زمان حرکت صلیبیون به قسطنطنیه آغاز می‌شود و اثر او فاقد وقایع قبل از لشکرکشی اول، به‌ویژه رخدادهای کلرمون است. 
 
 
 
 
 محتوای کتاب در پانزده فصل و بدین ترتیب است: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 همچنین، در مقدمه کتاب ریمون آگیلی پس از تسخیر اورشلیم در ژوئیه ۱۰۹۹ نوشته شده و وی در آن به ارتش صلیبی با عنوان ارتش پیروز اشاره می‌کند. بر طبق شواهد، به نظر می‌رسد ریمون نگارش کتاب را در هنگام محاصره انطاکیه در سال ۱۰۹۸ آغاز کرده باشد. از آنجایی که هیچ نشانه‌ای مبنی بر اطلاع ریمون آگیلی از مرگ ریموند سن‌جیل در سال ۱۱۰۵ وجود ندارد، بنابراین به احتمال زیاد گزارش وی در اوایل دهه ۱۱۰۰ کامل شده‌است. همچنین نسخهٔ خطی اصلی این کتاب باقی نمانده‌است اما ۶ کپی از آن موجود است که تاریخ آن‌ها به قرن‌های ۱۲ و ۱۳ میلادی می‌رسد. 
 از جمله ویژگی‌های سبک نگارش و رویکرد ریمون آگیلی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
 
 
 
 
 
 
 
 
 بر خلاف نویسنده کتاب که با نثری ساده، روشن و باوضوح وقایعی را که خود مشاهده نموده، ثبت کرده‌است، وقایع نخستین جنگ صلیبی را با نثری ملال‌آور و خسته‌کننده شرح داده‌است. عبدالله طاهری ناصری معتقد است که سبک نگارش سطحی و نامناسب کتاب که ناشی از بهره‌مندی ناچیز وی از علوم و معارف است، باعث شده این اثر در مقایسه با دیگر کتاب‌های صلیبی که به شیوه نگارش اهتمام داشتند، اثری ناچیز شمرده شود اما نباید تردید کرد که این کتاب از آثار و متون ارزشمند کلاسیک تاریخ جنگ‌های صلیبی است. با این حال، بر خلاف نویسنده گشتا که از هواداران و ستایش‌گران پرشور بوهموند بوده‌است، ریمون آگیلی از خطاهای ریموند سن‌جیل به هیچ وجه نادیده نمی‌گذشته و از سیاست‌های و اعمال اشتباهش همچون توقف بیش از حد در انطاکیه انتقاد می‌کرده‌است. 
 ماجرای با استناد به مطالب کتاب‌های مقدس و بیان گزارش‌هایی در حقیقی بودن و نبودن آن، مهم‌ترین مسئله‌ای است که از سوی ریمون آگیلی بیان شده‌است که مورد تردید تعدادی از مورخین دوره‌های بعدی قرار گرفت. ریمون در این کتاب به صراحت به موضوعاتی همچون اشیای مقدس علاقه و باور بسیار نشان می‌دهد و خودش را به‌عنوان یکی از نخستین کسانی معرفی می‌کند که رویاهای ــ که مکان نیزه مقدس را نشان داد ــ را باور داشت و نقل می‌کند که وی شخصاً به گروه حفاری زمین پیوست و حتی اعتقاد وی با سرنوشت مبهم پتر بارتلمه ــ سوزانده شدن با آتش ــ متزلزل نشد و از طرفداری و حمایت پرشور وی نکاست و روایتش را مختل نکرد. سوزان ادگینگتون، ویراستار کتاب هیستوریا، معقتد است که مشارکت خودجوش و زودباوری زاهدانه ریمون، هر دو نشانهٔ مهم باورهای مردمی و رویکرد عامیانه صلیبیون است. اَلن موری، استاد مطالعات قرون میانه در ، معتقد است که بیان این باور و پیگیری آن عمدتاً به منظور تحریک احساسات دینی صلیبیون و افزودن بر دلاوری و شجاعت فرانکی‌ها در غلبه بر شهرهای اسلامی بود. هم ریمون آگیلی و هم نویسنده گمنام بیان می‌کنند که کشف نیزه مقدس با اشتیاق فراوان مورد توجه صلیبیون قرار گرفت و آن‌ها با نیرو گرفتن معنوی از آن و باور به حمایت الهی از خود، به شکست محاصره انطاکیه در ۲۸ ژوئن ۱۰۹۸ اهتمام نمودند. 
 با این حال، با صرف نظر از همه اهداف و نیت‌ها، کتاب ریمون آگیلی منبعی دسته اول و مستقل دربارهٔ جنگ صلیبی اول و به موازات و در کنار کتاب و از اهمیت و اعتبار برخوردار و مرجع مورخان متعدد پس از خود بوده‌است.
{"title": "هیستوریا فرانکاروم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%A7_%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%86%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%85&oldid=28474719", "language": "fa"}