ژنرال، سیاستمدار و آرژانتینی قرن ۱۹اروگوئه‌ای الاصل بود. وی در زاده شد و یکی از اعضای اصلی . وی همچنین و بود.
 وی در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۱۸۰۵ در در فعلی، که در آن تاریخ قسمتی از نایب السلطنه ریودولا بود، به نام پسر خوان پاونرو کابالیرو، که در آخر قرن ۱۸در آنجا ساکن شد، به زاده شد. مانوئلا دلگادو مارتینز، هر دو اسپانیایی الاصل.
 وی برای مدت کمی در کالج سلطنتی سن کارلوس در تحصیل نمود، ولی کمبود مواد به آن معنای بود که والدینش هیچ ثروتی نداشتند که وی را مجبور کنند که خود را وقف امرار زندگی کند و تحصیلاتش را به تعویق بیندازد.
 وی در تاریخ ۱۸۲۵ به و دولت وی را فرماندهی گروه برای قرار داد. تحت فرماندهی در نبرد ایتوزائینگو شرکت نمود. بعد از بازگشت از جبهه شمالی، به نیروهای محاصره کننده که هنوز توسط برزیلی‌ها خارج نشده بود، منتخب شد و توسط محاصره شدگان به گروگانی درآمد. وی را به زندانی در فرستادند اما با یک افسر امپراتوری مبادله نمودند. 
 وی در ژانویه ۱۸۲۹ به بوئنوس آیرس بازگشت و در آنجا توسط ژنرال متحد ، که به تازگی دولت استان را پس از ترور فرماندار فدرالیست بوئنوس آیرس، ، زورگیری کرده بود، به نام کاپیتان منتخب شد. وی به نیروهایی اضافه شدکه پاز با آنان به حمله نمود و در جدال‌های ، لا تابلادا و اونکاتیوو شرکت کرد که در آن رهبران فدرالیست خوان باوتیستا بوستوس و شکست خوردند. در بین این دو نبرد گذشته، وی به درجه سرگرد ارتقا یافت و توسط پاز برای آغاز گفتگو با کویروگا فرستاده شد. وی با فدرالیست‌های به فرماندهی رومان دهزا جنگید و از مرز بومیان محلی آمریکا گذشت. پائونرو پاز را اسیر نمود و ارتش وی را در سیودادلا به فرمان ژنرال آرائوز د لامادرید شکست داد، وی وادار شد به دست به فرار شود. 
 در تاریخ ۱۸۴۳، وی با پترونا مانوئلا د آرئا ای سگورولا، دختر دومین ازدواج ایزیدورا د سگورولا و نوه سرتیپ سباستین د سگورولا و همچنین خواهر رضایی رئیس‌جمهور ازدواج نمود و وی به‌طور دیپلماتیک نماینده قلمرو این کشور بود. تولد وی در بولیوی وی روزنامه در بنیاد نمود و آن را تا زمانی که به منتقل نمود راهنمایی کرد. او در طول اخراج خود با ، متحد بوئنوس آیرس که او نیزهم اخراج شده بود، دیدار کرد و دوستی نزدیکی با وی برقرار نمود. زمانی که بالیوین بدون سلاح شد، وی به مهاجرت نمود و بعدها به شیلی رفت و در آن مکان با و و دیگران ارتباط برقرار نمود. وی قصد داشت اورکیزا را خلع کند، پس همراه با سارمینتو و میتر رهسپار بوئنوس آیرس شد.
 در آخر تاریخ۱۸۵۱ وی به نام یک سرهنگ در سربازان که بر ضد فرماندار فدرال مبارزه می‌کردند ثبت نام کرد و در کرد. وی بعداً به نام فرمانده کل تسلیحات و رئیس ستاد ارتش ایالت بوینس آیرس منتخب شد. وی در مرز در برابر بومیان خدمت نمود و یک لشکرکشی ناموفق به انجام داد و همچنین فرماندهی در بود.
 وی در و به ارتش کنفدراسیون اضافه شد. اورکیزا وی را باهمراه خوان ساا در به نام ناظر نامید، ولی با ساآ اختلافات جدی داشت و با توجه به اینکه وی از حکومت انقلابی دفاع می‌نمود، وی را به بوئنوس آیرس بازگشتاندند. مدتی بعداز آن، ساآ به سان خوان حمله کرد و پیروزی خونین وی بار دیگر به جنگ منجر شد. در مرکز پیاده‌نظام، وی عملکرد خیلی خوبی در در تاریخ ۱۸۶۱ داشت و به همین علت بود که ژنرال او را به سرهنگ سرگردی که برابر ژنرال یک ستاره بود در همان نبرد پیشرفت داد. 
 وی در مرکز اکسپدیشنی به فرستاده شد که قرار بود از تبدیل دولت‌های فدرال تمام استان‌ها اطمینان داشته باشد. بعد از چند هفته اغتشاش در آن استان، پائونرو وارد آن شد و را به نام فرماندار انتخاب نمود. پاز در ژانویه کناره‌گیری کرد و پائونرو سمت فرماندار موقت را تصرف نمود. وی دستور داد تا انتخاباتی برگزار شود که در آن با اینکه ادعای وی برای انتخاب به عنوان فرماندار فعلی، جاستینیانو پوسه منتخب شد. 
 وی از کوردوبا لشکری را به فرماندهی سارمینتو فرستاد که دولت و را تبدیل کرد و خود را به نام فرماندار سن خوان منتخب نمود. در این اقدامات علیه مردم داخلی کشور، وی آمبروزیو ساندز خونخوار را به نام یکی از ستوان‌های اصلی خود داشت. بعد از مبارزه‌های انتخاباتی چند ماهه علیه ، وی یک پیمان صلح با بخشش یا چشم پوشی طرف‌های شکست‌خورده امضا کرد. اما پیشنهاد صلح مورد احترام قرار نگرفت و پنالوزا دوباره اسلحه به دست گرفت. ال چاچو آمد تا کوردوبا را اشغال کند، اما پائونرو او را در نبرد لاس پلیاس در شکست داد. چند ماه بعد، سرهنگ پابلو ایرزابال، هنگامی که پنالوزا تسلیم شده بود و سلاحی نداشت، وی را ترور کرد.
 وی چند سال دیگر در کوردوبا ماندگار شد و در طی آن به‌طور فعال درگیری‌های سیاسی پی در پی شرکت نمود و نصب یا استحکام قلعه‌ها را در مرزهایی که در آن دوره با مردم محلی وجود داشت مدیریت نمود. 
 در تاریخ ۱۸۶۵ به ارتشی اضافه شدو در . نخستین عمل وی حمله به پاراگوئه ای‌ها در بود، شهری که آنها را تصرف کرده بودند. وی توانست شهر را در دست گیرد، ولی به دلیل برتری عددی بسیار زیاد دشمن مجبور به تخلیه آن شد. برای این اقدام او توسط نشان داده شد.
 وی نیروهای خود را در یک راهپیمایی قهرمانانه به جنوب شرقی استان انتقال داد و به فرماندهی در نبرد شرکت نمود و در شرکت نمود. در کمپین هومیتا، وی در نبردهای ، ، ، و کوروزو جنگید. 
 در تاریخ ۱۸۶۷ وی باردیگر به جنگ بر علیه فدرالیست فرستاده شد، ولی سرعت جنبش‌های ژنرال خوان ساا او را وادار به بازگشت کردند. رئیس پیشروی او، خوزه میگل آردوندو، در نبرد سان ایگناسیو به ساا حمله نمود و آن را ناکام کرد و بدین ترتیب به جنگ داخلی در پایان داد. در ژوئیه ۱۸۶۷ به درجه سرتیپی ارتقا یافت.
 در پایان دولت میتر، او به نام انتخاب شد و در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۶۸ نامزد معاون رئیس‌جمهور در فرمول رسمی به ریاست بود. آنان توسط سارمینتو ناکام شدند که وی را به نام وزیر مختار امپراتوری برزیل به نام وزیر مختار ولی در ۷ ژوئن ۱۸۷۱ در سن شصت و پنج سالگی در فوت کرد. در طول ایفای نقش خود به نام وزیر مختار، ، که زمان کوتاهی به نام منشی هیئت نمایندگی آرژانتین خدمت نمود، به او کمک نمود. سال‌ها بعد او زندگی‌نامه کوتاهی از پائونرو که در طول جنگ پاراگوئه با او دیدار کرده بود، نوشت.
 باقیمانده او در تاریخ ۱۸۹۱ به برده شد و در آرام گرفت.
{"title": "ونسلائو پائونرو (ژنرال)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%86%D8%B3%D9%84%D8%A7%D8%A6%D9%88_%D9%BE%D8%A7%D8%A6%D9%88%D9%86%D8%B1%D9%88_(%DA%98%D9%86%D8%B1%D8%A7%D9%84)&oldid=35099518", "language": "fa"}