، است که خاستگاه آن، می‌باشد.
 موسیقی پاپ ایرانی، در سدهٔ ۱۹ میلادی و در دوران پادشاهی زاده شد، و پس از نوآوری پدیدهٔ ، گسترش یافت. 
 بازار موسیقی ایران، پیش از دههٔ ۵۰ میلادی، در دست خوانندگان موسیقی کلاسیک ایرانی بود. احمد عاشورپور که به پدر موسیقی پاپ ایرانی مشهور بود، خواننده ترانه‌های فولکلور گیلکی و فارسی باترانه‌هایی همچون نوروز، سازونقاره، جوما بازار می‌باشد. موسیقی پاپ ایرانی با روی‌کارآمدن و درخشش هنرمندانی مانند ، که «سلطان» جاز ایران شناخته می‌شد، و به‌کارگیری سازها و شیوه‌های موسیقی غربی، دگرگون شد. ویگن، نخستین کسی بود که را در موسیقی ایرانی نواخت، و نخستین ترانهٔ او، «مهتاب»، سرآغاز یک دگرش در موسیقی ایرانی بود. 
 ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و ، برخی از چهره‌های کهن موسیقی پاپ ایران هستند. ، ، ، ، ، ، آندرانیک، اریک، لقمان اطحمی، ، ، ، ، ، و ، از آهنگسازان این دوران بودند. همچنین، ، ، و و... از ترانه‌سرایان نسل نوی این دوران بودند.
 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
 پس از ، از بسیاری از زمینه‌های هنری جلوگیری شد، و بسیاری از هنرمندان ناچار شدند به رها کردن پیشهٔ خود یا دنبال کردن آن در بیرون از کشور. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، هارمونی‌های به‌کاررفته در موسیقی پاپ ایران، بر پایهٔ ردیف موسیقی کلاسیک ایرانی بودند. با کنار رفتن بسیاری از آهنگسازان، موسیقی پاپ ایرانی دچار یک دگرگونی شد.
 موسیقی پاپ در ایران، در دههٔ نخست جمهوری اسلامی، سراسر ناپدید شد، ولی پس از ، با رویکردی جداسر از موسیقی ایرانی برون‌مرزی، دوباره پدیدار شد. علیرضا افتخاری که از سبک آواز خوانی سنتی به سبک پاپ روی آورد و دیگر نفرات مانند بیژن خاوری، ، ، ، عباس بهادری، مهدی سپهر، و ، از چهره‌هایی بودند که در « » روی‌کار آمدند.
 موسیقی پاپ، در « »، با گشایش در سیاست‌های فرهنگی و هنری، پا به دوره‌ای دیگر گذاشت. در دههٔ نود میلادی، برای پیشی گرفتن از موسیقی ایرانی برون‌مرزی، سرپرستان زمینهٔ موسیقی برآن شدند که کارهایی همسو با چارچوب قانونی خود تولید کنند. و ، در ، انجمنی را برای بررسی بازگشت و پیشرفت موسیقی پاپ برپا کردند. ، ، ، ، و ، از نخستین کسانی بودند که پروانهٔ کار پیدا کردند. ، ، ، ، ، و ، از دیگر خوانندگان پاپ این دوره بودند. برخی از کارهای آنان، در تلویزیون نیز پخش شد. این کارها، گرچه هواداران و دنبال‌کنندگان گسترده‌ای داشتند، ولی از دید برخی از منتقدان، هم در زمینهٔ تکنیک و هم درونمایه، ناخوش‌آیند بودند. نیز کناره‌گیری کرد و به منتقدان موسیقی پاپ رایج در ایران پیوست و همچنین در این دوران یکی از خواننده های زیرزمینی بوده است. 
 در سال ۱۳۷۷، برای نخستین بار پس از انقلاب ۱۳۵۷، جشنوارهٔ موسیقی پاپ برگزار شد. پس از آن، خوانندگان پاپ جوان‌تر، این جریان را پیش بردند. به دنبال گسترش فناوری‌های نوین و دسترسی همگانی به اینترنت، گروه‌ها و خوانندگان زیرزمینی موسیقی پاپ نیز آغاز به کار کردند.
 پس از دههٔ ۷۰، چهره‌هایی چون ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، روی‌کار آمدند. همچنین ، ، و نیز از خوانندگان پاپ زیرزمینی آن دوره بودند.
 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
 ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، مهراد جم نیز پس از دههٔ ۸۰ روی‌کار آمدند.
{"title": "موسیقی پاپ ایرانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%82%DB%8C_%D9%BE%D8%A7%D9%BE_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=35069726", "language": "fa"}