(۱۵۱۱–۱۴۳۵)؛(به : )
 ، تئوریسین، و اهلِ بود.
 تینکتوریس از آهنگسازان پیشین – که فواصل نامطبوع آثارشان بیش از مطبوع‌ها بود- منزجر بود و ادعا می‌کرد که هیچ‌یک از آثار پیش از دههٔ ۱۴۳۰ ارزش شنیدن ندارد. او به شدت تحت تأثیر فرهنگ و نویسندگان یونان بود؛ و ادعا می‌کرد که آثار موسیقی دانان دو نسل پیش از خودش ارزش تقلید دارند.
 برخی از آثار مکتوب وی عبارتند از:
 اولین فرهنگ اصطلاحات موسیقی Diffinitorum musices
 شرح و تفسیر نظام مُدال Liber de natura et proprietate tonorum
 مقدمه ای بر عناصر نواک و نتاسیون ریتمیک موسیقی Expositio manus and Proportionale musices
 شرح و تفسیر فواصل مطبوع و نامطبوع و کارکرد آن‌ها Liber de arte contrapuncti
 بررسی وسیعی از بنیان‌ها و تحولات موسیقی، ریشه‌ها و انشعابات متافیزیک آن و آموزه‌های سازی و آوازی De inventione et usu musice - که در این کتاب به مطالبی چون نیز اشاره می‌کند.
 از آثار پراهمیت وی، سه کتاب کنترپوان است که مهم‌ترین آثار در مورد است که در آن به تفاوت شیوه نو و کهنه پرداخته و همچنین مجموعه ای از قوانین کمپوزیسین را مطرح می‌کند.
 تینکتوریس با اشاره به شیوهٔ اجرایی آهنگسازان دلخواهش قانون‌های سخت گیرانهٔ استفاده از نامطبوع‌ها را برمی‌شمارد و کاربرد فواصل نامطبوع را محدود می‌کند به نت‌های «تهیه» و «گذر» که هر دو با ضرب‌های بی تکیه ادا می‌شوند و فرازهای سکته داری که به هنگام اجرا می‌گردند (این فرازها را امروز به نام تعلیق می‌شناسیم). پنجم‌های موازی و فواصل که تا سدهٔ چهاردهم به فراوانی استفاده می‌شدند. اکنون دیگر مردود به‌شمار می‌رفتند.
 هشت قانون مشهور وی که در سه کتاب کنترپوان در خصوص آهنگسازی مطرح می‌کند به شرح زیر است:
{"title": "یوهانس تینکتوریس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%88%D9%87%D8%A7%D9%86%D8%B3_%D8%AA%DB%8C%D9%86%DA%A9%D8%AA%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%B3&oldid=33884287", "language": "fa"}