(به : ) (به : ) یا (به : ) (به : ) واژه‌ای ژاپنی برای توصیف سبکی است که شامل ابراز علاقه و عشق میان زنان با مضامین در ، ، ، ، و رسانه‌های مرتبط ژاپنی می‌شود. این واژه می‌تواند هم بر جنبه‌های جنسی و هم احساسی یک رابطه تمرکز داشته باشد و گاهی توسط طرفداران همجنس‌گرای ژاپنی از عنوان‌های متفاوتی به جای واژهٔ همچون ، بیَن (شکل مختصر کلمهٔ )، «اُنا ایکس اُنا» و «زنان کنارهم» استفاده می‌شود. 
 تم‌های مرتبط با یوری از داستان‌های لزبین ژاپنی در اوایل سرچشمه می‌گیرد، به ویژه نوشته‌های و ادبیات در سبک (S). مانگایی که زن را به تصویر می‌کشد در دهه ۱۹۷۰ در آثار هنرمندان مرتبط با گروه سال ۲۴ (Year 24 Group) به ویژه آثار ریوکو یاماگیشی و ریوکو ایکدا ظاهر شد. این سبک در دهه ۱۹۹۰ محبوبیت بیشتری پیدا کرد؛ تأسیس در سال ۲۰۰۳ به عنوان اولین مجله مانگا که منحصراً به اختصاص داشت، و پس از آن جانشین آن در سال ۲۰۰۵، منجر به استقرار به عنوان سبک، نشر گسسته و ایجاد فرهنگ شد.
 به عنوان یک سبک، بر خلاف همتاهای همجنس‌گرای مرد خود (که بازار آن مخاطبان زن را تشکیل می‌دهد)، و گی مانگا (که بازار آن مخاطبان را تشکیل می‌دهد)، اساساً یک جمعیت‌شناختی جنسیتی مفرد را هدف قرار نمی‌دهد. اگرچه از همان ابتدا به عنوان سبکی برای مخاطبان زن ساخته شد، اما آثار نیز تولید شده‌اند که مخاطبان مرد را هدف قرار می‌دهند. همان‌طور که در مانگا می‌توان مجلهٔ خواهر یعنی را مشاهده کرد که مخاطبانش مرد است.
 کلمهٔ (百合) به معنای واقعی کلمه به « » ترجمه می‌شود و یک نام زنانه نسبتاً رایج ژاپنی است. نیلوفرهای سفید از برای نمادی از زیبایی و خلوص در زنان استفاده می‌شده‌است و به‌طور واقعی نمادی از سبک است. 
 در سال ۱۹۷۶، ، ویراستار مجلهٔ همجنس‌گرایی مردانه ، از واژهٔ یوری‌زُوکو (به معنی قبیلهٔ سوسن) در اشاره به خوانندگان زن مجله در ستونی از نامه‌ها با عنوان (به : ) استفاده این در حالی است که تمامی زنانی که نامه‌های آن‌ها در ظاهر شده بود به‌شمار نمی‌رفتند، و به‌طور دقیق مشخص نیست که آیا این ستون نخستین نمونه اصطلاح در این زمینه بوده‌است، یا بعدها ارتباطی میان و لزبین‌گرایی ایجاد شد. به‌طور مثال مجلهٔ تانبی (به : ) در ژوئیه سال ۱۹۸۳، شروع به انتشار (به : ) به عنوان یک ستون تبلیغاتی شخصی برای ارتباط «همجنس‌گرایی زنانه» کرد. 
 این اصطلاح با مانگای پورنو لزبین از دههٔ ۱۹۹۰ آغاز شد، همچنین به طور مشخصی کمیک Misuto Managa Magazine Misuto (۱۹۹۶-۱۹۹۹)، به شدت گل های لیلی نمادین را برجسته کرد. 
 ساختار واسِئی اِیگو در «عشق دختران» (به : ) و کوته‌نوشت آن «جی‌اِل» (GL)، احتمالاً به عنوان متضادی در مقابل ژانر عاشقانه مرد با مرد با کوته‌نوشت «بی‌اِل» (BL)، در دهه ۲۰۰۰ (میلادی) توسط ناشران ژاپنی پذیرفته شد. در حالی که این اصطلاح به‌طور کلی مترادف با در نظر گرفته می‌شود، در موارد نادر از آن برای نشان دادن رسانه‌های که از نظر جنسی واضح است استفاده می‌شود.
 در دهه ۱۹۹۰، طرفداران غربی از عبارت شوجو-آی (Shōjo-ai,少女愛, به معنای «عشق دختر») برای توصیف آثار که رابطه جنسی آشکار را به تصویر نمی‌کشند استفاده کردند.
 یکی از اولین نویسندگان ژاپنی بود که در مورد عشق بین زنان آثاری تولید کرد، او رمان‌نویس فعال در دوره‌های و بود. یوشیا از پیشگامان ژاپنی از جمله در اوایل قرن بیستم بود. آثار او بسیاری از ایده‌ها و حرکات رایج را رواج داد که سبک را برای سال‌های آینده به دنبال داشت. داستان‌های کلاس اِس دلبستگی‌های لزبین را به‌عنوان روابط عاطفی شدید و در عین حال به تصویر می‌کشند که قرار است با فارغ‌التحصیلی از مدرسه، ازدواج یا مرگ محدود شوند. ریشه این سبک تا حدی در این باور معاصر است که عشق همجنس‌گرا بخشی گذرا و عادی از رشد زنان است که به و مادری منجر می‌شود. کلاس اِس در دهه ۱۹۳۰ از طریق مجلات دخترانه ژاپنی توسعه یافت، اما در نتیجهٔ سانسور دولتی که توسط در سال ۱۹۳۷ ایجاد شد، کاهش یافت. اگرچه بین دختران دوباره به‌عنوان موضوع مشترک (کمیک برای دختران) پس از جنگ ظاهر شد، محبوبیت کلاس اِس به تدریج به نفع آثار متمرکز عاشقانه‌های زن و مرد کاهش یافت. 
 به طور سنتی، داستان‌های کلاس اِس بر پیوندهای عاطفی قوی بین یک ، یا در موارد نادر، بین دانش آموز و معلمش تمرکز می‌کنند. یک محیط معمول برای داستان‌های کلاس اِس هستند که به‌عنوان یک دنیای همجنس‌گرایی مختص زنان به تصویر کشیده می‌شود. آثار در این سبک به شدت بر زیبایی و معصومیت قهرمانانشان تمرکز دارند، موضوعی که در تکرار می شود. منتقدان به طور متناوب کلاس اِس را به عنوان یک سبک متمایز از در نظر گرفته اند، به عنوان یک «پروتو-یوری»، و جزء یوری. 
 در ۱۹۷۰، ماساکو یاشیرو هنرمند مانگا یک مانگای با シークレットラブ, Secret Love) Shīkuretto Rabu, به معنای عشق مخفی) که تمرکز آن بر روی میان دو دختر و یک پسر بود منتشر کرد. به عنوان اولین مانگای غیر کلاس اس که روابط صمیمی بین زنان را به تصویر کشیده‌است، از نظر برخی محققان اولین اثر در سبک است. از آنجا که یاشیرو و نسبتاً مبهم هستند و کار تا حدی بر عاشقانه زن و مرد متمرکز است، اکثر منتقدان ( ) را که در سال ۱۹۷۱ توسط ریوکو یاماگیشی منتشر شد، به عنوان اولین مانگای می‌شناسند. 
 تا دههٔ ۱۹۹۰، فرمول داستان تراژیک در مانگا محبوبیت آن را کاهش داده بود. 
 به عنوان یک سبک، روابط صمیمانه بین زنان را به تصویر می‌کشد، دامنه‌ای که به‌طور کلی شامل عشق رمانتیک، دوستی‌های شدید، عشق معنوی و رقابت تعریف می‌شود. در حالی که لزبین‌گرایی موضوعی است که معمولاً با «یوری» مرتبط است، اما همهٔ شخصیت‌های رسانه‌های لزوماً غیردگرجنس‌گرا نیستند. وِلکر خلاصه می‌کند: این موضوع که آیا شخصیت‌های همجنس‌گرا هستند یا خیر، «مسئله‌ای بسیار پیچیده‌است». این سؤال که آیا یک شخصیت در یک اثر لزبین است یا را تنها در صورتی می‌توان تعیین کرد که شخصیت خود را با این عبارات توصیف کند، اگرچه اکثر آثار به صراحت این موضوع را تعریف نمی‌کنند. گرایش جنسی شخصیت‌های آن‌ها و در عوض موضوع را به تفسیر خواننده بسپارید. اشاره می‌کند که طرفداران غربی و ژاپنی اغلب انتظارات متفاوتی برای سطح صمیمیت نشان داده شده در دارند، که او آن را به تفاوت‌های فرهنگی بین گروه‌ها نسبت می‌دهد. او خاطرنشان می‌کند که آثار که از محبوبیت بین‌المللی برخوردار هستند، معمولاً صریح هستند و بر روی «دختران بامزه‌ای که با یکدیگر معاشرت می‌کنند» متمرکز هستند، در حالی که طرفداران ژاپنی «مایل به خواندن بین سطرها، برداشتن نشانه‌های ظریف، و با استفاده از تخیل خود، ملیله‌های غنی از معنا را از نخ‌های کوچک می‌بافند.» 
 تفاوت در انتظارات شناسایی شده توسط تاکاشیما همچنین بر نحوه درک و طبقه‌بندی آثار یوری توسط مخاطبان مختلف تأثیر می‌گذارد. به عنوان مثال، در حالی که در غرب به عنوان یک سریال با عناصر در نظر گرفته می‌شود، در ژاپن این سریال توسط مجلات به عنوان یک «اثر یادبود» در این سبک در نظر گرفته می‌شود. مثال بیشتر نشان می‌دهد که چگونه طرفداران، به جای ناشران یا خالقان، اغلب تعیین می‌کنند که آیا یک اثر «یوری» است یا خیر. به عنوان یک مانگا یا انیمه ساخته نشد، بلکه بر اساس نحوهٔ تفسیر و مصرف این اثر توسط طرفداران ، «به یک متن تبدیل شد». 
 اگرچه از نظر تاریخی و موضوعی با شوجو مانگا از زمان ظهور آن در دههٔ ۱۹۷۰ پیوند خورده‌است، اما آثار یوری در همهٔ گروه‌های جمعیتی، نه تنها (دختران)، بلکه (زنان بزرگسال)، (پسران) و (مردان بزرگسال) برای مانگا منتشر شده‌است. آثار تمایل دارند بر روی و الهام‌گرفته از افسانه تمرکز کنند که شخصیت‌های «شاهزاده دختر» الهام گرفته از تاکارازوکا ریوو را بت می‌کنند، در حالی که آثار در جمعیت‌شناسی جوزی تمایل دارند زوج‌های همجنس زن را با درجهٔ بیشتری از واقع‌گرایی به تصویر بکشند. مانگای و ، برعکس تمایل دارند از یوری برای به تصویر کشیدن روابط بین «دختران بی گناه مدرسه» و «لزبین‌های درنده» استفاده کنند. مجلات مانگا که به‌طور انحصاری به اختصاص داده شده‌است، تمایل دارند با یک جمعیت‌شناسی خاص مطابقت نداشته باشند، و بنابراین شامل محتوایی از عاشقانه‌های دخترانه تا محتوای جنسی صریح هستند. 
 اکثر داستان‌های منتشر شده در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بودند که بر روابط محکوم به‌فنا که به جدایی یا مرگ ختم می‌شود تمرکز داشتند (به بالا مراجعه کنید). ، یک محقق مانگا در ، خاطرنشان می‌کند که طرح تراژیک ( ) به یک کهن الگوی رایج داستان تبدیل شد که او آن را «کرایمسون رُز اَند کَندی» می‌نامد. در اینجا، «کَندی» یک شخصیت است که «رُز» را تحسین می‌کند و رُز یک شخصیت دیگر است. رُز عموماً قد بلندتر است، موهای بلند تیره و رفتاری جدی دارد، در حالی که کَندی از نظر جسمی کوچکتر است، موهای روشن‌تر و شخصیتی ساده لوح دارد. دلبستگی بین کَندی و رُز موضوع شایعات یا حتی می‌شود، حتی در حالی که کُندی و رُز تصدیق می‌کنند که رابطه‌شان عاشقانه شده‌است. داستان با مرگ رُز به پایان می‌رسد تا از کَندی در برابر رسوایی محافظت کند. در حالی که محبوبیت فرمول‌های داستان تراژیک در در دههٔ ۱۹۹۰ کاهش یافت، داستان قدیمی رُز و کَندی همچنان بر داستان‌های معاصر تأثیر می‌گذارند، به ویژه آنهایی که روابط را به تصویر می کشند مانند (Bloom Into You). 
 بر خلاف ، جایی که تصاویر صریح از اعمال جنسی، عادی هستند و داستان‌ها به‌طور معمول با زوج اصلی در جذاب می‌شوند، به‌طور کلی از تصاویر صحنه‌های جنسی گرافیکی جلوگیری می‌کند؛ اعمال جنسی در یوری به ندرت بیشتر و مالیدن سینه‌ها است. کازومی ناگایکه از دانشگاه اویتا خاطرنشان می‌کند که شخصیت‌های معاصر به ندرت با دوگانگی‌های بوچ و فِمه (butch and femme) یا با پویایی‌های seme و uke معمول در یائوی مطابقت دارند. با این حال، او استدلال می‌کند که «این به این معنی نیست که در رسانه‌های میل جنسی زنانه از بین می‌رود»، بلکه اجتناب عمومی از رابطه جنسی در رسانه‌های «به وضوح از اهمیتی نشأت می‌گیرد که به پیوند معنوی زن و زن داده می‌شود.» 
 در اواسط دهه ۱۹۹۰ و اوایل سال ۲۰۰۰، برخی از مجلات لزبین ژاپنی شامل بخش‌های مانگا بودند از جمله مجلات ( ) (۱۹۹۶–۱۹۹۷، ۲۰۰۱–۲۰۰۳) و ( ) (۱۹۹۵). یک نشریه لزبین اروتیک، گلچینی از مانگای لزبین به نام « » ( ) منتشر کرد. علاوه بر این، (۱۹۹۶–۱۹۹۹) یک مجله ، شامل مانگای جنسی با مضمون لزبین به عنوان بخشی از بخش اختصاص داده شده به موضوعات مورد علاقه لزبین بود. 
 اولین نشریه‌ای که به صورت به بازار عرضه شد از مانگای مجله سان، بود که بین ژوئن ۲۰۰۳ تا نوامبر ۲۰۰۴ به صورت اقساط سه‌ماهه منتشر شد و تنها با پنج شماره به پایان رسید. پس از توقف فعالیت مجله، توسط در ژوئیهٔ ۲۰۰۵ به عنوان احیای این مجله راه اندازی شد، که حاوی مانگای بسیاری از نویسندگانی بود که کارهایی را در سریال منتشر کرده بودند. همانند پیشینیان خود، نیز سه‌ماهه منتشر شد، اما تنها از ژانویه ۲۰۱۱ تا دسامبر ۲۰۱۶ و پس از آن ماهانه شد. مجلهٔ خواهر ، به نام ، به عنوان یک نشریهٔ فصلی توسط ایچیجینشا در ژوئن ۲۰۰۷ راه اندازی شد. برخلاف یا ، مخاطبان مرد را هدف قرار داده بود. با این حال، در سال ۲۰۱۰ با ادغام شد. ایچیجینشا از ژوئیه ۲۰۰۸ اقتباس‌هایی از آثار و رمان‌های اصلی را تحت عنوان به نام ( ) منتشر کرد. 
 زمانی که به ایجاد بازار کمک کرد، چندین گلچین دیگر منتشر شد، مانند ، , , , , و . نیز مجلهٔ خود را با عنوان ( ) از فوریهٔ ۲۰۰۹ تا دسامبر ۲۰۱۲ در مجموع ۲۱ شماره منتشر کرد. پس از یک کمپین موفقیت‌آمیز سرمایه‌گذاری جمعی، مجله گلچین ( ) متعلق به خالق در سال ۲۰۱۷ راه اندازی شد. 
 اولین شرکتی که مانگا با مضمون لزبین در آمریکای شمالی منتشر کرد، بازوی انتشاراتی اِی‌اِل‌سی بود. از آثار آنها می‌توان به (?!Rica 'tte Kanji) اثر ریکا تاکاشیما (۱۹۹۵–۱۹۹۶) و گلچین سالانهٔ مانگای اشاره کرد، که هر دو در سال ۲۰۰۳ منتشر شدند. دومی داستان‌هایی از سازندگان آمریکایی، اروپایی و ژاپنی، از جمله آکیکو موریشیما، آلثیا کیتون، کریستینا کولهی، تومومی ناکاسورا و اریکو تادنو را جمع‌آوری می‌کند. این آثار از داستان‌های فانتزی گرفته تا داستان‌های واقع گرایانه تر با موضوعاتی مانند و را شامل می‌شود. 
 علاوه بر انتشارات ای‌ال‌سی، مستقر در نیز با نسخهٔ انگلیسی عناوین معروفی مانند (۲۰۰۴–۲۰۰۷) و ، (۲۰۰۳–۲۰۰۷) در این سبک حضور داشته‌است. در ۲۴ اکتبر ۲۰۰۶، سون سیز اعلام کرد خط تخصصی مانگای را راه‌اندازی می‌کند که شامل عناوینی مانند ، (۲۰۰۴–۲۰۰۶) و و تألیفاتی مانند (۲۰۰۴–۲۰۰۶) و (۲۰۰۳–۲۰۰۸) است. بین سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۳، که اکنون از بین رفته‌است، قبل از اینکه خدمات آن در ۱۳ مارس ۲۰۱۳ پایان یابد چندین عنوان را در پلتفرم اشتراک دیجیتال خود منتشر کرد. از سال ۲۰۱۷، و ، و در سال ۲۰۱۸ ، شروع به انتشار مانگای کردند. کودانشا کامیکز اولین انتشار خود را از مانگای و در سال ۲۰۱۹ اعلام کرد و همچنین مانگای دیجیتال یک اثر جدید را با تخصص در مانگای یوری راه اندازی کرد. 
 همان‌طور که در خارج از ژاپن به رسمیت شناخته شد، برخی از هنرمندان شروع به ساخت مانگای اصلی به زبان انگلیسی کردند که به عنوان یا دارای عناصر و داستان‌های فرعی برچسب خورده بودند. نمونه‌های اولیهٔ کمیک‌های یوری انگلیسی زبان اصلی عبارتند از (Steady Beat) (۲۰۰۳) توسط ریوِکا لافیل و (12 Days) (۲۰۰۶) توسط ژوئن کیم، که بین سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ منتشر شدند. علاوه بر این، رمان‌های بصری توسعه‌یافته انگلیسی و بیشتری به عنوان بازی‌های به بازار عرضه شده‌اند. همچنین به این امر کمک کرده‌است، یک است که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد و به‌طور سالانه برگزار می‌شود. 
 در اواسط دههٔ ۲۰۱۰، بازی‌های ویدئویی نیز شروع به ترجمهٔ رسمی به زبان انگلیسی کردند. در سال ۲۰۱۵، اعلام کرد که (A Kiss for the Petals) را منتشر خواهد کرد، اولین مجوز یک بازی که دارای ترجمهٔ انگلیسی است. مانگاگیمر در سال ۲۰۱۶ اقدام به انتشار (Kindred Spirits on the Roof) کرد که یکی از اولین رمان‌های بصری بزرگسالان بود که بدون سانسور در فروشگاه منتشر شد. 
 در حالی که در آثار زنانهٔ ( ، ) نشأت گرفته‌است، این سبک با گذشت زمان تکامل یافته و مخاطبان مرد را نیز هدف قرار می‌دهد. مطالعات مختلفی برای بررسی جمعیت انجام شده‌است. 
 اولین مجله‌ای که جمعیت خوانندگان خود را مطالعه کرد، یوری شیمای (۲۰۰۳–۲۰۰۴) بود که نسبت زنان را تقریباً ۷۰ درصد تخمین زده بود که اکثریت آنها یا نوجوان یا زنانی در دههٔ سی زندگی بودند که قبلاً به مانگای و علاقه داشتند. در ۲۰۰۸، ایچیجینشا برای دو مجله و خود یک مطالعه جمعیت شناختی انجام داد، اولین مورد برای زنان و دومین مورد برای مردان بود. این مطالعه نشان می‌دهد که ۷۳٪ از خوانندگان کمیک را زنان و مردان ۶۲ درصد را تشکیل می‌دهند. ناشر خاطرنشان کرد، با این حال خوانندگان مجله دومی نیز تمایل به خواندن اولین مجله داشتند که منجر به ادغام آنها در سال ۲۰۱۰ شد. با توجه به سن زنان برای ، ۲۷٪ از آنها زیر ۲۰ سال سن داشتند، ۲۷٪ بین ۲۰ تا ۲۴ سال، ۲۳٪ بین ۲۵ تا ۲۹ سال و ۲۳ درصد بالای ۳۰ سال. از سال ۲۰۱۷، گفته می‌شود نسبت مردان و زنان به حدود ۶:۴ تغییر یافته‌است، تا حدی به لطف ادغام و خوانندگان بیشتر مرد، را با خود به ارمغان آورد. 
 وِرِنا مِیسِر مطالعه ای در مورد جمعیت در ژاپن بین سپتامبر و اکتبر ۲۰۱۱ انجام داد. این مطالعه که عمدتاً به سمت انجمن و متمرکز شده بود، در مجموع ۱٬۳۵۲ پاسخ معتبر دریافت کرد. این مطالعه نشان داد که ۵۲٫۴٪ از پاسخ دهندگان زن بودند، ۴۶٫۱٪ مرد بودند و ۱٫۶٪ بودند. گرایش شرکت کنندگان نیز درخواست شد و آنها به دو دسته « » و «غیر دگرجنس‌گرا» تقسیم شدند. نتایج بدین شرح بود: ۳۰٪ زنان غیر دگرجنس‌گرا، ۱۵٫۲٪ زنان دگرجنس‌گرا، ۴٫۷٪ مردان غیر دگرجنس‌گرا، ۳۹٫۵٪ مردان دگرجنس‌گرا و ۱٫۲٪ «غیره» بودند. در مورد سن، ۶۹ درصد از پاسخ دهندگان بین ۱۶ تا ۲۵ سال سن داشتند. مطالعه مِیسر (Maser) این تصور را داشت که طرفداران تا حدودی به‌طور مساوی بین مردان و زنان تقسیم شده‌اند، همچنین وجود جنسیت‌های مختلف در طرفداران را نیز برجسته کرد. 
 در حالی که اصطلاح مترادف با لزبین‌گرایی در غرب است، رابطهٔ بین و لزبین‌گرایی در ژاپن ضعیف تر است. در حالی که در دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در ژاپن به شدت با لزبین‌گرایی ارتباط داشت، رابطه بین اصطلاحات با گذشت زمان ضعیف شده‌است. اگرچه طرفداران، و ناشران ژاپنی می‌گویند که و لزبین‌گرایی دارای ویژگی‌های مشترکی هستند، اما این دو اغلب به‌طور خاص به عنوان مفاهیم تفکیک می‌شوند. ویرایشگر سیتارا ناکامورا اظهار داشت که «به‌طور کلی، در مورد روابط لزبین با ارتباط جسمانی نیست.» مجلات لزبین ژاپنی و در دههٔ ۱۹۹۰ غالباً با ادغام با لزبین‌گرایی مخالفت می‌کردند که احتمالاً دلیل مخالفت آن‌ها ارتباط قبلی آن با پورنوگرافی مردانه بود. 
 اِرین سوبرامیان از یوریکون، توضیح می‌دهد که اکثر مردم ژاپن اصطلاح «لزبین» را به عنوان توصیف «افراد غیرطبیعی در پورنوگرافی» یا «افراد عجیب در کشورهای دیگر» توصیف می‌کنند. مِیسِر معتقد است که سبکی است که قبل از هویت جنسی بر آرمان‌های زیبایی، پاکی، بی گناهی و معنویت متمرکز شده‌است؛ و تمرکز بر «ارتباط بین قلبها» است تا «ارتباط بین بدنها». ناگایکه در تحلیل نامه‌های منتشر شده در اشاره می‌کند که بسیاری از خوانندگان زن این مجله خودشان را دگرجنس گرا معرفی می‌کنند؛ بنابراین او معتقد است که بیشتر با هوموسوشیالیتی (homosociality) هماهنگ است تا با همجنس‌گرایی، حتی اگر این دو مفهوم متقابل یکدیگر نباشند. 
 ناگایک استدلال می‌کند که محصول جانبی (少女 共同体 , shōjo kyōdōtai، به معنای «اجتماع دختران») است، که در مدارس دخترانه قبل از جنگ در ژاپن شکل گرفت. دختران نوجوان که از تأثیر جدا شده بودند، « » را ایجاد کردند که از ادبیات کلاس اِس برای انتشار و به اشتراک گذاری کدهای فرهنگی هوموسوشیال استفاده می‌کرد. اگرچه این فرهنگ در آگاهی دادن به نگرش دختران در مورد زنانگی و استقلال قابل توجه بود، اما در نهایت زودگذر بود؛ پس از ترک محیط تک جنسیتی مدرسه، دختران تابع انتظارات از ازدواج و خانواده شدند. 
 از آنجا که در دوران پس از جنگ رایج شد و ادبیات کلاس اِس به عنوان ابزاری برای انتشار پیوندهای هوموسوشیال رو به زوال نهاد، و به عنوان شیوه‌های اصلی ادبیات برای انتقاد و مقاومت در برابر پدرسالاری در زنان ظاهر شد. ظهور اجازهٔ بازگشت هوموسوشیالتی به سبک اِس را داد که همجنس‌گرایی جزء آن است. بنابراین، ناگایک ادعا می‌کند که با دید سیاسی لزبین‌گرایی که توسط فیلسوفانی مانند مورد حمایت است، مطابقت ندارد و لزبین‌گرایی را سرنگون کننده «تفسیر سیاسی و جامعه شناختی هویت زنان» می‌داند. در عوض، به دیدگاه در مورد «پیوستار لزبین» نزدیک است که به دنبال براندازی است. 
 همچنین نگاه کنید به:
{"title": "یوری (سبک)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%88%D8%B1%DB%8C_(%D8%B3%D8%A8%DA%A9)&oldid=34260493", "language": "fa"}