یا (به : )، یک سازمان سیاسی و مسلح در است که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شده‌است. این سازمان سیاسی از سال ۱۹۸۴ برای کسب در منطقۀ دست به مبارزۀ مسلحانه علیه حکومت مرکزی ترکیه زده‌است. حزب کارگران کردستان توسط ، و چندین کشور دیگر در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داده شده‌است. 
 پ.ک. ک پیشتر به دنبال ایجاد یک دولت مستقل کُردی در جنوب و جنوب شرقی ترکیه بود. اما هم‌اکنون ادعا می‌کند که به دنبال حقوق فرهنگی و زبانی کردها و ایجاد نوعی از خودگردانی در چهارچوب مرزهای ترکیه است و پس از سی سال درگیری از اواخر سال ۲۰۱۲، بین دولت ترکیه و عبدالله اوجالان، رهبر پ.ک. ک، گفتگوهای صلح آغاز شده‌است.
 این حزب در دههٔ ۷۰ به عنوان یک سازمان ظهور کرد و در اواخر دههٔ ۸۰ و دههٔ ۹۰ بخش اعظم جنوب شرقی ترکیه صحنهٔ درگیری نظامی میان این گروه و بود. بنیان‌گذار و رهبر این حزب است که هم‌اکنون در زندانی در جزیره در نزدیکی به سر می‌برد. پس از غیاب اوجالان و انتقالش به زندان، پ‌ک‌ک عملاً توسط و یک تیم از فرماندهان قدیمی هدایت می‌شد. 
 در نهمین نشست عمومی کنگره خلق (۲۰۱۳) یا پ‌ک‌ک که در چند سال اخیر از آن به عنوان (KCK) نام برده شده‌است، و (از زنان علوی) به‌طور مشترک روسای شدند.
 
 
 
 
 گفته شده، نیروی انسانی این گروه ۴٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ نفرند، که حدود ۳٬۰۰۰ تا ۳٬۵۰۰ نفرشان اکنون در کردستان عراق هستند. ولی پ‌ک‌ک ادعا می‌کند، ۲۰٬۰۰۰ مبارز مسلح دارد. 
 در زمان ، توانست حمایت کردها را در برابر متحدانی که را اشغال کرده بودند، به دست آورد. پس از آن وی اقدام به کردها در جمعیت ترک کرد؛ و کردها را «ترک‌های کوهی» می‌نامید. شورش‌های کردها سرکوب شدند و هزاران تن از کردها به مهاجرت کردند. روشنفکران کرد در سوریه گروهی به نام را تأسیس کردند تا برای آزادی کردهای ترکیه مبارزه کنند. 
 در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، بخش اصلی سازمان پ‌ک‌ک که بیشتر اعضایش دانش آموزان بودند، تشکیل شد و به رهبری در تأسیس شد. این گروه اندکی بعد به در جنوب شرقی ترکیه نقل‌مکان کرد، سپس در تاریخ ۲۷ نوامبر ۱۹۷۸، نام برایش به تصویب رسید. این گروه در درگیری‌های خشونت‌آمیز با ترکیه، حمایت خود را از ایدئولوژی‌های و اعلام نمود. در سال ۱۹۷۹، به عنوان یک عمل تبلیغاتی، گروه اقدام به رهبر قبیله‌ای کردستان کرد که به گفته این گروه، بوچاک دهقانان را مورد سوءاستفاده قرار داده و با ترکیه همکاری می‌کرد. از سال ۱۹۸۰ در پی کودتا در ترکیه، پ‌ک‌ک تحت فشار قرار گرفت تا اعضای این سازمان یا به زندان بیفتند، به مجازات محکوم شوند یا به بگریزند. 
 در سال ۱۹۸۴، سازمان خود را تبدیل به یک گروه نمود و با استفاده از اردوگاه‌های آموزشی واقع در حملات و بمب‌گذاری‌هایی علیه تأسیسات دولتی، نظامی و نهادهای مختلف «دولت»، که برخی از آن‌ها به جنوب شرقی آناتولی مربوط بودند، راه‌اندازی نمود که بیشتر در به خصوص و و کشورهای به وقوع می‌پیوست. همچنین پ‌ک‌ک به اهداف نظامی و غیرنظامی در کشورهای مختلف از جمله ترکیه، ، و حمله می‌کرد. در این هنگام ، رئیس‌جمهور وقت سوریه، از اوجالان به عنوان اهرمی در بر سر آب استفاده کرد. در اوج فعالیت‌های نظامی حزب کارگران کردستان در دهه ۱۹۹۰، حدود یک سوم نیروهای آن را کردهای سوریه تشکیل می‌دادند. 
 در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، این سازمان عملیات خود را به صورت یک سری و بمب‌گذاری ادامه داد. ۱۵ حمله بدین شکل انجام شد که ۱۱ نفر از آن‌ها توسط زنان انجام شده‌بود. ترکیه در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، فشارهایش را افزایش داد و در جنگی اعلام نشده بین ترکیه و حمایت‌های علنی سوریه به پایان رسید. 
 به گفتۀ دبیر کل انتقال نیروهای حزب کارگران کردستان در سال ۱۹۹۲ به به دنبال توافقی انجام شده‌است که میان این حزب و و صورت گرفت. به گفتۀ محمد حاجی محمود این توافق در منزل شخصی به نام کریم‌خان برادوستی حاصل شد که در منطقۀ سیدکان در استان اربیل قرار داشت و طی آن که در آن زمان نخست وزیری منطقۀ تحت کنترل اتحادیۀ میهنی را بر عهده داشت و نخست وزیر وقت منطقۀ تحت کنترل حزب دمکرات کردستان با به نمایندگی از پ.ک.ک توافق کردند که نیروهای پ.ک.ک در کوهستان قندیل مستقر شوند. به گفتۀ او در پی این توافق نیروهای حزب کارگران کردستان با خودروهای دولتی متعلق به حزب دموکرات و اتحادیۀ میهنی به منطقۀ زلی در قندیل منتقل شده و دفاتر و پایگاه‌هایی که پیشتر محل فعالیت جلال طالبانی و نیروهای اتحادیه میهنی بود به آنان تحویل داده شد. مناطق بیدلان، رزگه، ماردوو، قلاتوکان، سوردی، قرنافه و پشت‌آشان تا گویزه و دولکوکه از جملۀ مناطقی بوده‌اند که بر اساس این توافق به نیروهای پ.ک.ک، تحویل داده شده‌اند. 
 در سال ۱۹۹۹، دستگیر شد و در محاکمه‌ای به اعدام محکوم گشت، اما پس از آن به علت درخواست عضویت ترکیه در این حکم به حبس ابد کاهش یافت. این سازمان در بسیاری از کشورها در لیست سیاه قرار گرفت و در ۲ آوریل ۲۰۰۴، شورای اتحادیه اروپا این سازمان را به فهرست سازمان‌های تروریستی اضافه کرد. در همان سال، ، دارایی‌های شاخه‌های این سازمان را مسدود نمود. پ‌ک‌ک نیز یک سری تغییرات انجام داد و زمانی که اوجالان دستگیر شد، یک جانبه اعلام نمود که در سال ۲۰۰۳ آن را به پایان رساند. 
 دولت ترکیه از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون چندین‌بار سعی کرده تا با پ‌ک‌ک مخفیانه یا حتی علنی مذاکره کند، که در این میان، مشهورترین مذاکره انجام شده «مذاکره اسلو» بوده‌است. در ژوئیه ۲۰۱۰ پیشنهاد پ‌ک‌ک مبنی برپذیرفتن آتش‌بس یا قرار داد صلح، در صورتی که دولت و فرهنگی کردها را افزایش دهد، صریحاً از سوی دولت رد شد. 
 در ۱۳۸۸ دولت ترکیه سیاست تعامل با پ‌ک‌ک را در پیش گرفت و پس از آن با اعلام آتش‌بس از سوی پ‌ک‌ک، افق برقراری صلح بین ترکیه و پ‌ک‌ک پس از سی سال مناقشه به نظر روشن می‌رسید. پیکار جویان که می‌خواستند سلاح‌های خود را به زمین بگذارند، در بازگشت به خانه‌هایشان همانند قهرمانان ملی مورد استقبال کردها قرار گرفتند که این موضوع احساسات ملی‌گرایانه ترک‌ها را برانگیخت و به دستگیری بسیاری از اعضاء و هوادارن این حزب انجامید. از آن زمان بود که روابط پ‌ک‌ک با دولت ترکیه دوباره رو به وخامت گذاشت و پیکار جویان پ‌ک‌ک که حملات خود را افزایش دادند در روز ۲۳ ژوئیه با تصرف مناطقی در شهر شمدینلی واقع در جنوب شرق ترکیه، مرحله جدیدی از مبارزه خود را آغاز کردند. 
 پ‌ک‌ک به عنوان یک سازمان توسط و ذکر شده‌است؛ همچنین کشورهای زیر: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 در سال ۲۰۱۸، ایالات‌متحده برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری سه رهبر پ.ک. ک شود مبلغ ۱۲ میلیون دلار جایزه تعیین کرد.
{"title": "حزب کارگران کردستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=34845234", "language": "fa"}