، یا ( : ) یکی از نجیب‌زادگان در سده سوم میلادی بود که در رسیدن به تاج‌وتخت نقش مهمی را ایفا کرد. تلاش‌های او سرانجام بی‌ثمر ماند، زیرا چند ماه بعد او و بهرام سوم مجبور به تسلیم شدن به شاهزاده شدند که بر تخت نشست و بهنام را اعدام کرد.
 پس از مرگ در سال ۲۹۳، پسرش توسط گروهی از اشراف به رهبری بهنام و با حمایت شاه ، ناخواسته در به عنوان شاه معرفی شد. با این حال، بهرام سوم از سوی دیگر بزرگان فرمانروایی ضعیف تلقی می‌شد. آن‌ها بر آن شدند تا با آخرین پسر بازمانده ( ) که رهبر قوی‌تری بود، بیعت کنند تا برای ایران شکوه و عظمت را به ارمغان بیاورد. چهار ماه پس از سلطنت بهرام، نرسه به درخواست بسیاری از بزرگان ایرانی به میان‌رودان رفت. او آن‌ها را در گذرگاه پایکولی در ایالت ملاقات کرد، جایی که به شدت مورد تأیید قرار گرفت و احتمالاً برای اولین بار نیز ادعای شاهی کرد.
 دلیل روی‌آوری اشراف به نرسه ممکن است به دلیل صلاحیت وی به عنوان حاکم و شناسایی او به عنوان مدافع دین و تضمین‌کننده هماهنگی و شکوفایی کشور باشد. اصل و نسب او از خاندان اولیه ساسانی نیز احتمالاً در این امر نقش داشته‌است. افزون بر این بزرگان می‌پنداشتند که بهنام خود سودای تاج‌وتخت در سر دارد و بهرام سوم بازیچه‌ای بیش نیست. این حرکت غاصبانهٔ وی احتمالاً باعث رویگردانی متحدانش از جمله گشت. نرسه برای جلوگیری از خونریزی، پیشنهاد صلح با بهرام سوم و بهنام را داد. به نظر می‌رسد که هر دو موافق این بودند، زیرا هیچ گزارشی از نبرد ارائه نشده‌است. دلیل توافق سریع بهرام و بهنام برای صلح شاید به دلیل فرار بسیاری از سربازان بهرام باشد. بهرام از شاهی کناره‌گیری کرد و احتمالاً نجات یافت، در حالی که بهنام با ورود نرسه به اعدام شد. 
 شرح رویدادهای پیروزی نرسه بر بهرام و بهنام در عنوان شده‌است. در این سنگ‌نوشته از بهنام به عنوان پسر تتروس یاد شده‌است. در نیز از فردی به عنوان بهنام در منصب یاد شده‌است. نگاره فرمداری به نام بهنام بر یکی از چهار وجه حک شده‌است. در بالای این تصویر عبارت «بهنامِ فرمدار» ( ) مکتوب است. در نیز از فرمداری به همین نام یاد شده‌است. احتمالاً هر چهار بهنام به یک فرد اشاره می‌کنند.
{"title": "بهنام (فرمدار)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%D9%87%D9%86%D8%A7%D9%85_(%D9%81%D8%B1%D9%85%D8%AF%D8%A7%D8%B1)&oldid=35044073", "language": "fa"}