که ابتدا با نام شناخته شد، غذایی از سبزیجات خرد شده است که به طور گسترده در در تهیه می‌شد. در آن زمان به علت جیره‌بندی و کمبود تهیه غذاهای دیگر مشکل بود. این پای در لندن توسط آشپز هتل و سپس توسط استاد آشپزها، فرانسیس لاتری درست شد. این یکی از چندین دستور پختی بود که توسط وزارت غذای بریتانیا در طول جنگ جهانی دوم به عموم مردم ارائه شد تا بتوانند علی‌رغم کمبودها و جیره‌بندی، به ویژه کمبودگوشت، یک مغذی با انواع بسیاری از مواد غذایی داشته باشند. این غذا به افتخار نامگذاری شد، چون که او پس از اینکه در سال ۱۹۴۰ وزیر غذا شد این دستور پخت را رواج داد.
 این شامل خرد کردن و پختن (یا )، گل کلم، ، هویج و احتمالاً شلغم است. جو خرد شده و قطعه‌قطعه شده به آب گیاهی غلیظ شده که روی خود سبزیجات ریخته شده افزوده می‌شود. روی غذا شیرینی سیب‌زمینی و رنده شده ریخته و با آب سبزیجات سرو می‌کنند. دستور پخت را می‌توان با توجه به فصل و در دسترس بودن مواد تغییر داد.
 مردم تشخیص دادند که گوشت بسیار کمیاب است، اما هنوز نمی‌توانستند بر سنت خوردن غلبه کنند. پای وولتون که کاملاً بی‌گوشت بود، مورد پذیرش کامل جهانی قرار نگرفت. سرمقاله‌ای از اظهار داشت: 
 پروفسور جان فولر خاطر نشان کرد که پای وولتون و غذاهای سادهٔ مشابه وقتی که شرایط به حالت عادی بازگشت خیلی سریع فراموش شدند. (استثنای قابل توجه این مطلب بود، که در حالیکه تا زمان جنگ اختراع نشده بود، در آن دوره در انگلستان محبوبیت یافت، چرا که از هویج که سبزی ریشه‌ای در دسترسی بود به جای تعدادی از مواد کمیاب مانند آرد، چربی و موجود در کیک‌های دیگر استفاده می‌کرد) 
 دستور پخت پای وولتون از زمان جنگ در چندین موقعیت، بویژه در مجموعه‌هایی به منظور بزرگداشت سالگردها به طور قابل توجهی منتشر شده است، به عنوان مثال در کتاب «ما دوباره خواهیم خورد» مارگریت پاتن که در سال ۱۹۸۵ به مناسبت چهلمین سال پایان جنگ در اروپا منتشر شد.
{"title": "پای وولتون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%DB%8C_%D9%88%D9%88%D9%84%D8%AA%D9%88%D9%86&oldid=33443208", "language": "fa"}