همچنین ببینید: (به لاتین‌نویسی: Lâtin-Nevisi-ye Fârsi) نوشتن به است، همچنین با نام (فارسی + English) نیز شناخته می‌شود.
 در سال‌های گذشته به دلایل فراوانی شیوه و ساختار برای زبان فارسی پیشنهاد شده‌است. اولین بیان‌کنندهٔ این ایده بود که در صدر رساله‌ای نیز در این راستا نوشت، اما مورد استقبال قرار نگرفت. 
 مشکلات خط فارسی از زبان : 
 
 
 
 
 برای برگرداندن کلمه‌های فارسی و اسامی ایرانی به قاعدهٔ رسمی و یگانه و پذیرفته‌شده‌ای وجود ندارد. اغلب رسانه‌ها شیوهای ساده‌ای را معمول کرده‌اند که ظرافت‌های زبان در آن گم می‌شود؛ مثلاً «باد» baad و «بد» bad و حتی گاهی «بعْد» baed و «بَعْید» baeid، به‌دلیل سهل‌انگاری، به‌صورت bad نوشته می‌شود که مشکلات تلفظی ایجاد می‌کند.
 برای نمونه، هنگام گرفتن ، به‌عنوان سندی رسمی و حقوقی، در نوشتن اسامی به الفبای لاتین، با توجه به استفادهٔ سلیقه‌ای از حروف لاتین، سردرگمی ایجاد می‌شود؛ مثلاً سه برادر یا خواهر ممکن است نام‌خانوادگی خود یا نام پدر خود را با املاهایی متفاوت نوشته‌باشند که می‌تواند پیامدهای حقوقی و مالی داشته‌باشد. 
 به دلیل مشکلات مختلف خط فارسی، عده‌ای به فکر جایگزینی خط لاتین با آن افتاده‌اند، اما این ایده مخالفان و موافقانی دارد.
 در بخش «دین‌دبیره» از کتاب «اوستا» چنین می‌نویسند:
 
 
 در کتاب « » چنین می‌نویسند:
 
 
 در ادامه در همین کتاب، الفبای پیشنهادی خود را آورده‌است؛ که بسیار همانندِ الفبای رسمی است.
 
 اما دستهٔ دیگری هستند که از طرفی عقیده دارند که خط کنونی فارسی را بخاطر تمامی خوبی‌هایش باید نگه داشت و دلایلی برای عدم موافقت با جایگزینی کامل خط را بیان می‌کنند و از طرفی معایب خط فارسی را پذیرفته‌اند و برای پوشش عیب‌های آن به‌کارگیری خط کمکی دیگری را همراستا با آن پیشنهاد می‌کنند؛ که منظور بیشتر این افراد از خطِ دوم، همان خطِ لاتین است.
 
 
 
 
 امروزه لاتین‌نویسی ازسوی کنفرانس و گروه یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی سازمان ملل UNCSGN-UNGEGN به یک الزام در نام‌های جغرافیایی و پدیده‌ها و اصطلاحات نوین تبدیل شده‌است و عملاً تمام کشورها تابلوی خیابان‌ها و نام‌ها و نقشه‌ها را برای سهولتِ ردیابی در ، هواپیماها و مسافران و گردشگران لاتین‌نویسی کرده‌اند. لذا در ایران نیز چاره‌ای جز پذیرش آن نیست.
 تا مدت‌ها، استاندارد رسمی برایِ آوانگاری فارسی به خطِ لاتین نبود. در سال ۱۳۸۲ نظام آوانگاری کلی نام‌های جغرافیایی ایران ارائه شد و پس از آن برای تصویب به گروه متخصصان نام‌های جغرافیایی سازمان ملل ارسال شد و سرانجام در نهم اوت ۲۰۱۲ در دهمین کنفرانس بین‌المللی استانداردسازی نام‌های جغرافیایی، به‌عنوان یکی از شیوه‌های لاتین‌نویسی مورد قبول سازمان ملل، به‌تصویب رسید. پس از آن در سال ۱۳۹۱ شمسی، این استاندارد با عنوانِ " " به همهٔ وزارتخانه‌ها و نهادهایِ دولتی برایِ اجرا ابلاغ شد. البته پیشتر در دهه ۵۰ الگویی نزدیک به این شیوه نامه، نخستین بار توسط دکتر در واژه‌نامه برای نمایش بهتر تلفظ‌ها بکار برده شده بود.
 در پروژه‌ای به نامِ «الفبایِ دوم» کوشیده شده، تا کاربردِ استانداردِ یادشده از نگارشِ نام‌هایِ جغرافیایی فراتر رود، به گونه‌ای که بتوان هر متنِ فارسی را بر پایهٔ این استاندارد نوشت. بر پایهٔ شیوه‌نامه‌ای مکمل ابزارهایی زیرساختی برایِ غلط‌یابی، ترانویسیِ متن‌ها از خطِ فارسی به لاتین حاویِ افزونه‌ای برایِ گوگل گروم، ترجمهٔ واژه‌ها و نیز آموزشِ زبان به ایرانیانِ نسلِ دوم در خارج از کشور توسعه یافته‌اند. با کمکِ این ابزارها کتاب‌هایی اندک، از جمله و ترانویسی شده‌اند. 
 نوشتن فارسی به الفبای لاتین کاربردهای گوناگونی دارد: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 در تلاش بر این است که جمله را همان‌گونه که با -عربی نوشته می‌شود، با الفبای لاتین بنویسند. در این‌گونه لاتین‌نویسی مثلاً جمله «من پارسی می‌نویسم» به صورت Man Pārsi mēnevisam» نوشته می‌شود. این سبک نوشتن نمی‌تواند کاربرد عملی داشته باشد و تنها در متن‌های پژوهشی به زبان‌های غیر فارسی بکار می‌رود.
 در تلاش بر این است که جمله را همان‌گونه که خوانده می‌شود، به لاتین بنویسند. در این‌گونه لاتین‌نویسی مثلاً جمله «من پارسی می‌نویسم» به صورت «Man Pārsi mēnevisam» نوشته می‌شود.
 این روش برپایهٔ شیوه نامهٔ استاندارد است؛ که بیشتر در فرهنگ‌نامه‌ها (مانند: و ) و نرم‌افزارهای کاربرد دارد. 
از جمله ویژگی‌های این شیوه‌نامه، بکاربردن نویسهٔ / / برای آوای / / و نویسهٔ / / برای آوای / / است. همچنین ابداع نویسه‌هایِ / / / / / / / / نیز نوآورانه است. در این روش، دوگانگی و ابهام از بین رفته‌است. چون برای هر آوا تنها یک نویسه وجود دارد.
 تلفظ حرف همزه و همچنین حرف عین (ساکن) عربی در بین فارس‌زبان به‌صورت است. این واج در الفبای آوانگاری بین‌المللی به صورت /ʔ/ نشان داده می‌شود.
البته لاتین نویسی واکهٔ «ع» در حالت غیرساکن بستگی به صدای پس از آن دارد. مانند: Ali (علی), Edālat(عدالت), Olum(علوم)
 همچنین برای این که این واکه با آپاستروف در Gol ziba'st (گل زیباست) که کوتاه شده (گل زیبا است) می‌باشد اشتباه نشود پیشنهاد شده ë به‌جای برای و به کار رود. 
 
 
		 
		 
		 
 با وجود اینکه قوانین مشخصی برای لاتین‌نویسی فارسی مصوب شده‌است، جدول زیر نشان می‌دهد که حروف فارسی چگونه با حروف لاتین (البته فقط حروف انگلیسی لاتین) جایگزین می‌شوند. این جدول براساس عرفی است که همیشه رعایت نمی‌شود. بیشترین کاربرد این روش زمانی است که نویسنده با شیوه نامهٔ استاندارد آشنایی ندارد؛ یا اینکه دسترسی به نویسه‌های ویژه ( / / / / / / ) وجود نداشته باشد.
 
 
 همچنین ببینید: ، ، و امروزه لاتین‌نویسی به‌طور گسترده‌ای در زبان‌های شرقی رایج شده‌است. عرب‌زبان‌ها امروزه به‌مراتب بیشتر از فارسی زبانان از لاتین‌نویسی استفاده می‌کنند. هندی‌ها و پاکستانی‌ها نیز به‌طور فزاینده‌ای از لاتین‌نویسی استفاده می‌کنند. در کشورهایی مانندِ چین و ژاپن الفبای لاتین به عنوان الفبای دوم و کمک آموزشی به رسمیت شناخته شده، و استانداردهایی نیز برای آن ساخته و مصوب شده‌است. 
 مقالهٔ اصلی: همچنین ببینید: یا تاجیک فارسی یکی از زبان فارسی است. این زبان در در سال‌های بین ۱۹۲۶ تا اواخر دههٔ ۱۹۳۰ میلادی به‌صورت استاندارد با استفاده از نسخه‌ای مخصوص از خط لاتین نوشته می‌شده‌است.
 در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ میلادی این خط لاتین با نسخه‌ای برگرفته‌شده از عوض شد.
{"title": "لاتین‌نویسی فارسی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%84%D8%A7%D8%AA%DB%8C%D9%86%E2%80%8C%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C_%D9%81%D8%A7%D8%B1%D8%B3%DB%8C&oldid=34883119", "language": "fa"}