یا با نام علمی گونه‌ای از است که برای نخستین‌بار در سپتامبر ۲۰۱۵ توسط انسان‌شناسان تعریف شد و به نسبت داده شد که بقایای ۱۵۵۰ قسمت از آن به همراه ۱۹۰ دندان در اتاق نالدی؛ یکی از اتاق‌های در در محدوده‌ای که نام گرفته پیدا شده، نالدی از است.
 هرچند ویژگی‌های قدمتی اسکلت (حجم جمجمه، اندازه دست‌وپا) در این فسیل‌ها، نشان از حدود دو ونیم میلیون سال قدمت داشت، در سال ۲۰۱۷ قدمت این فسیل‌ها ۲۵۰۰۰۰ سال تخمین زده شد. خبر کشف این فسیل‌ها در سپتامبر ۲۰۱۵ میلادی منتشر شد. استخوان‌های فسیلی در این غار شامل استخوان‌های ۱۵ نفر از افراد مختلف است که به نظر می‌رسد از نزدیکان مرتبط بوده‌اند. نشانه‌هایی از وجود تعمد در سپردن یا قرار دادن افراد در غار موجود است، که عمل مراسم دفن را که قبلاً برای گونه‌های انسان‌های اولیه مستند نشده بود نشان می‌دهد. کاشفان می‌گویند استخوان‌ها نشان دهندهٔ یک جدید در جنس انسان هستند، در حالی که سایر کارشناسان تجزیه و تحلیل بیشتری را قبل از پیشنهاد قطعی چنین فرضیه‌ای پشتیبانی و توصیه می‌کنند. این کشف از نظر کمیت نیز در تاریخ کشف فسیل‌های انسانی در بی‌سابقه است. 
 انسان نالدی را می‌توان حد فاصل یا پل بین انسان نماهای پیشرفته‌تر و نخستین‌های دو پا محسوب کرد. دانشمندان هومونالِدی را نزدیک‌ترین خویشاوند به انسان‌مدرن می‌دانند، تا جایی که آنان را گونه‌ای منقرض شده از انسان‌ها قلمداد کرده‌اند و تبار زوال یافته انسان مدرن دانسته‌اند. نالدی ابزارساز بوده و از آن‌ها استفاده می‌کرده‌است.
 نالدی در ، که یکی از زبان‌های محلی آفریقای جنوبی است، « » معنی می‌دهد. 
 پژوهشگران برای دسترسی به استخوان‌ها ناگزیر شدند از شکافی باریک در انتهای یک واقع در ۵۰ کیلومتری عبور کنند و سپس وارد اتاقکی در ژرفای ۴۰ متری زمین شوند. از آنجا که شکاف ورودی این محل بسیار باریک بود، ناگزیر چند پژوهشگر زن باریک اندام‌تر وارد این محل شدند و در نور چراغ‌هایی که همراه آنان فرستاده شده بود به کاوش پرداختند. پس از بیست و یک روز کاوش، آنان بیش از یکهزار و پانصد قطعه استخوان متعلق به دست کم پانزده فرد از جنس مذکر و مؤنث را کشف کردند که به نظر می‌رسد در سنین مختلف، از نوزادی تا سالخوردگی، مرده‌اند. پیش‌بینی می‌شود که استخوان‌های بیشتری در این محل پیدا شود. این فسیل‌ها شامل ، ، استخوان‌های ، ، تقریباً تمام استخوان‌های یک پای کامل، و یک دست و هستند.
 در استخوان‌های یافت شده هیچ اثری از لاشخوران و درندگان دیده نمی‌شود و به گفتهٔ دانشمندان عوامل طبیعی مانند جانوران یا جریان آب نمی‌توانسته مردگان را به درون حفره‌های غار منتقل کرده باشد. همه چیز حاکی از آن است که مردگان را طی مراسمی در آن حفره‌ها قرار داده‌اند. بقایای اندک فسیل‌های دیگری که در این حفره‌ها پیدا شده به موش‌ها یا پرندگان تعلق دارد که تصادفاً وارد این حفره‌ها شده‌اند. پژوهشگران سناریوهای مختلفی را در نظر گرفته‌اند، برای نمونه مرگ جمعی، یا جانور درنده‌ای ناشناخته، یا مرگ تصادفی در یک تله مرگبار؛ ولی همه این امکانات سپس منتفی اعلام شده و دانشمندان به این نتیجه رسیده‌اند که مردگان تعمداً در آنجا قرار داده شده‌اند. 
 آنچه که کشف این استخوان‌ها را جالب‌تر جلوه می‌دهد، یافت شدن آن‌ها در اتاقکی در عمق زمین است که دسترسی به آن آسان نبوده‌است. به همین جهت این احتمال مطرح شده‌است که محل یافت استخوان‌ها شاید نوعی «حجره تدفین» یا آرامگاه برای قرار دادن اجساد مردگان بوده باشد. پیدا شدن این استخوان‌ها باهم می‌تواند وجود آنان را نشان دهد. در چنین صورتی، قادر به اندیشیدن، درک و آفرینش نمادها بوده و نوعی رفتار مناسکی داشته‌است در حالی که تا کنون نظر بر این بوده که چنین ویژگی‌هایی تنها در طول دویست هزار سال گذشته و با امروزی شکل گرفته‌است. با توجه به محل یافت حدس زده می‌شود که مردگان تعمداً در آن محل قرار داده شده‌اند. معنای آن این است که این انسان‌ها مراسمی خاص برای مردگان خود داشته‌اند. مراسم خاکسپاری مردگان مراسمی است که فقط انسان مدرن هومو ساپینس آن را به جا می‌آورده‌است. 
 این گونهٔ تازه یافته‌شده به داشتن وزن و قامتی مانند «انسان‌های با اندام کوچک» ولی با حجم کم‌تر جمجمه نسبت داده شده‌اند، مانند و با ریخت جمجمه‌ای شبیه به گونه‌های انسان اولیه. آناتومی اسکلتی آن‌ها ترکیبی است از ویژگی‌های ابتدایی (استرالوپیتکین) با ویژگی‌های شناخته شده از .
 ترکیب ویژگی‌های کالبدشناختی آن را از همهٔ انواع انسان‌هایی که تا کنون شناخته شده بود متمایز می‌کند. قد یک و نیم متر بوده و وزن‌اش به حدود ۴۵ کیلوگرم می‌رسیده‌است. این موجود اندامی بسیار ظریف داشته و بزرگی آن به اندازه یک بوده‌است. ، و شبیه کهن‌ترین نمایندگان نوع انسان یعنی « » است، ولی شانه‌هایش بیشتر به شبیه است. اما به گفته فسیل‌شناسان ویژگی‌های انسان امروزی زیادی نیز دارد. برای نمونه پاهای آن کاملاً به انسان‌های امروزی شبیه است. دست‌های آن نیز از کارایی برخوردار بوده و می‌توانسته از ابزار استفاده کند. از سوی دیگر کجی آن نشان می‌دهد که این موجود می‌توانسته از درختان بالا برود. 
 در غار محل کشف تقریباً ۱۵۰ نمونه استخوان دست، از جمله دست راستِ تقریباً کامل متعلق به یک موجود بزرگسال و همچنین ۱۰۷ استخوان پا از جمله استخوان‌های سالمِ پای راستِ یک موجود بزرگسال یافت شد. هومو نالدی نه فقط دربرداشتن گام‌های راحت بر زمین، بلکه در بالا رفتن از ماهر بوده‌است. پاهای این موجود آشکارا مخصوص است، درحالی که دستانش با انگشتانی قوسدار، مناسب گرفتن و آویختن از شاخه‌ها بوده اما حتی دستان این موجود هم نمایانگر درجه‌ای از پیشرفت و نوین شدن است که فقط در گونه‌های اخیرتر ، مثل و ، مشهود است. ویژگی‌هایی که بخصوص در می‌بینیم، پیشتر فقط در نئاندرتال‌ها و انسان امروزی دیده شده که برای استفاده از ابزار است. 
 پاهای هم مثل دستانش تا حدود زیادی مثل دارای شکل و ظاهری کاربردی و مدرن است. به عبارت دیگر این نشان می‌دهد که نالدی در پیاده‌روی مهارت داشته، اما درست مثل دست‌ها، قوس بندهای متفاوت از انسان است. نالدی تا حدود بسیار زیاد موجودی دو پا بوده‌است که روی زمین خیلی راحت گام برمی‌داشته‌است. پژوهشگران با مطالعهٔ صدها استخوان می‌گویند که این گونه انسانی مانند انسان‌های امروز استخوان شصت دست بلندی داشته که در چرخهٔ تکامل بعدها به ابزاری مهم برای تمایز انسان‌ها از شامپانزه‌ها بدل شد. البته پاهای گرد این بسیار با پاهای انسان امروزی متفاوت است. پاهای گرد در بالارفتن و زندگی بر روی درخت کارامد داشته تا زندگی بر روی زمین.
{"title": "انسان نالدی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%A7%D9%86_%D9%86%D8%A7%D9%84%D8%AF%DB%8C&oldid=34392118", "language": "fa"}