، روستایی از توابع در است. این روستا در منطقه تاریخی قرار دارد که تمام روستا و اطراف آن جزو به شمار می آید. در سال ۱۳۵۵، این منطقه را از مناطق احتمالی اعلام می دارد. لقب این روستا است. 
 براساس تحقیقات انجام شده ، واژه یا در ( ) به معنای خشت مالی و گل اندود کردن است. همچنین به روایت معنی وحن را و گزارش داده‌است. 
 مردم این روستا در گذشته ، هر ساله به دیوارهای خانه‌های گلی خود در ماهی مشخص برای استحکام بیشتر گل می‌مالیدند ( گل اندود می‌کردند) تا در ماه‌های پر بارش و یا زلزله دوام کافی داشته باشد. 
 این روستا در قرار دارد و براساس ، جمعیت آن ۱٬۳۴۴ نفر (۳۲۵خانوار) بود.
 بر اساس جمعیت آن به ۱۵۴۱ نفر و تعداد خانوار به بیش از ۴۰۰ می رسد.
 اقوام از دوره‌های گذشته در این روستا زندگی می‌کردند .بیشتر نام‌های خانوادگی شامل شهریاری، عبداللهی ، لطیفیان ، فسایی ، فدایی ، ، حسینی ، علی‌غنی ، آقابابایی ، آقارحیمی و... می‌باشند.
 این روستا بر اساس در زمان و از روستاهای به حساب می‌آمد. بر اساس گفته پیران این روستا، بخشی از خانات بود. این روستا در کنار نیز قرار داشت. به خاطر قرارگیری در بین دو شهر و همواره از محل های پر رفت و آمد مردم از گذشته بوده است.
 این روستا، در شمال و در سمت غرب قرار دارد. این روستا و اطراف آن و شمال را از مناطق میراث فرهنگی کشف نشده می‌داند. این منطقه ( ) از به شمار می رود.
 امام‌زاده ( یا امام زادگان ) عین و غین در این روستا قرار دارد. بنای قدیمی امام‌زاده به بنایی دایره وار و با هرمی به رنگ بود. نخستین تغییر در ساختار سنتی امامزاده در سال ۱۳۷۷ صورت می گیرد. از این روستا با نام( ) هم یاد می‌شود. به طوری که در حال حاضر بیش از ۴۰۰ کارگاه تولیدی مبلمان و صنایع چوبی در این مکان مشغول به فعالیت هستند و باعث گردیده که آمار بیکاری در این منطقه پایین باشد.
 در سال‌های ۱۳۵۵ , این منطقه تا فرودگاه را به عنوان مناطق احتمالی پیدایش شناخت. تمام این روستا و اطراف آن از به شمار می‌آیند. این منطقه مربوط به هزاره ۶ تا است این اثر در تاریخ ۲۷ دی ۱۳۷۷ با شمارهٔ ثبت ۲۲۶۰ به‌عنوان یکی از به ثبت رسیده‌است. 
 این روستا به خاطر قرار گیری در کنار و قرار گیری در دو شهر و ، در طول تاریخ محل رفت و آمد کاروان ها و استراحتگاه بوده است.
 اراضی این روستا تا پیش از متعلق به میرزا مؤتمن‌الملک ، نماینده بود. 
 به گفته اهالی قدیمی روستا، این روستا علاوه بر کشاورزی و دامداری، به تولید صنایع دستی محلی از جمله فرش، گلیم، پارچه، ملافه و تشک و کوزه می پرداختند که به مرور زمان به فراموشی سپرده می شود. 
 از دهه ۱۳۶۰ خورشیدی ، صنعت مبل سازی در این روستا رواج پیدا کرده‌است . از این رو به آن پایتخت مبل روستایی خاورمیانه گفته می شود. 
 از اهالی وهن آباد ، از مبارزان با حمله روس‌ها در طی و ازیاران بود. حیدر فرزند ارشد بود که تمامی لطیفیان‌های این منطقه از نوادگان لطیف هستند. 
 پس از ، تا پیش رفتند با احتمال سقوط ، مجلس از اکثریت افتاد و منحل شد زمانی که در سال آغازین جنگ جهانی اول در حدود ۱۲۹۳هجری شمسی ، روسیه به ایران برای اخراج اولتیماتوم داد و قوای این کشور وارد ایران شدند و تا آمدند و به قوای کمیته دفاع ملی که با حضور و یاران او تشکیل شده بود حمله کردند . حسن اعظام قدسی (اعظام الوزارة) از یاران مدرس درکتاب خاطرات خود به نام «خاطرات من» در مورد نخستین برخورد نظامی روس‌ها با نیروهای ملی می‌نویسد:
 قشون روس از یک طرف به روستای کُلمه (شهرک فجر) که بین راه رباط کریم به تهران واقع است می‌رسد،و مبارزین محلی از سه طرف محاصره می‌شوند روس‌ها تقریباً از یک فرسنگی شروع به بمباران منطقه می‌کنند، تا نزدیک غروب سنگرهای مبارزین محلی باتوپ بمباران می‌شود ولی همه ی افراد جان سالم به در می‌برند.اما هنگام غروب سواران پیاده نظام قشون روس نزدیکتر می شوندو جنگ با شمشیر آغاز و بعد از زد و خوردی خونین ۷۰ نفر کشته می‌شوند. حیدر لطیفیان نیز همانند بقیه همرزمان خود کشته شد. 
 براساس روایات مردمان محلی روس‌ها با بریدن سر‌های کشتگان ، تشخیص اجساد را سخت می‌کند. مشهدی ، از بزرگان روستا به همراه پسر ارشد حیدر با توجه به وجود کشمش و نخود در جیب‌های او ، جسد او را شناسایی و در شمال امامزاده عین و غین به خاک سپردند.
{"title": "وهن‌آباد", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%87%D9%86%E2%80%8C%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8%AF&oldid=31568518", "language": "fa"}