مقالهٔ اصلی: که به آن ، یا نیز گویند، آخرین امپراتوری است که به‌دست شاهزادگانی از دودمان ، در ایجاد شد. حکمرانان این سلسله از ۱۵۲۶ میلادی تا ۱۸۵۷ میلادی در بخش بزرگی از شامل کشورهای امروزی ، ، و فرمانروایی کردند. 
 دوران شکوه امپراتوری گورکانی تا اواسط پادشاهی بود و کشور هند که در روزگار ، و سیر تمدن را آغاز کرده بود، پس از آن تدریجاً رو به ضعف نهاد. به این دوره می‌گویند و پس از آن را، که از قدرت این امپراتوری به شدت کاسته شد، دوران می‌نامند. آخرین فرمانروای گورکانی بود که در سال ۱۸۵۷ میلادی حکومت را به واگذار کرد.
 گورکانی‌ها دارای رابطه بسیاری با دودمان‌های حاکم در و داشتند و ازدواج‌های سلطنتی میان ایشان برقرار بوده. در حالی که دو پادشاه نخست این دودمان، و ، دارای تباری از آسیای میانه ( ) بودند، نیمه ایرانی بود، نیمه ایرانی و یک‌چهارم ایرانی بود و به همین ترتیب سه‌چهارم راجپوت بود. 
 در اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم میلادی، گورکانیان هند به اوج اعتلای خویش رسیده بودند و را از در شرق تا و در غرب و از در شمال تا رود در جنوب به دست داشتند. جمعیت تحت قیادت آنان میان ۱۱۰ تا ۱۵۰ میلیون نفر تخمین زده شده (که در حد یک‌چهارم جمعیت آن دورهٔ جهان بوده) و ۳٫۲ میلیون کیلومتر مربع مساحت این امپراتوری بوده. 
 
 
 گورکانیان توسط ، که شاهزاده‌ای از یا بود، تأسیس شد. بابر از نسل بود و ارتباط خاندانی میان وی با ، دومین امپراتور مغول و فرزند ، از سوی مادری برقرار بود. او در سن چهارده سالگی به همراه شیبانی خان راهی جنوب شده و در جای گرفت. سپس به رفته و از به سوی هند تاخت. او نخست در ۱۵۲۶ میلادی در نبردی موفق به فتح شد. اما مشکلات جنگ اجازه تحکیم قدرت را به او نمی‌داد. این مشکلات در زمان جانشین او، ، خود را نشان دادند. شورشیان علیه همایون قیام کردند و او به درگاه پناهنده شد که این مسئله موجب نفوذ حاکمان غرب آسیا در درگاه گورکانی شد. در سال ۱۵۵۵ همایون توانست با کمک‌های ایران امپراتوری خود را احیا کند ولی اندکی بعد درگذشت. پسر همایون، ، تحت نظارت در این هنگام به حکومت رسید. 
 اکبر از طریق جنگ و دیپلماسی امپراتوری را گسترش داد و تمامی شبه جزیره هندوستان را تا مرز رود به آن ضمیمه کرد. او از اصلاحات فرهنگی حمایت کرد و گروهی جدید از اشراف را پدیدآورد و هندوهای وفادار به خود را به دربار کشاند. در همین دوره اکبر به تسهیل روابط تجاری با اروپاییان نیز پرداخت. مورخ هندی، می‌گوید که خارجی‌ها اغلب تحت تأثیر ثروت افسانه‌ای درگاه مغول قرار می‌گرفتند، اما درگاه پر زرق و برق واقعیت تیره‌تر را در پس خود مخفی نگه می‌داشت، یعنی حدود یک چهارم از تولید ناخالص ملی امپراتوری، متعلق به ۶۵۵ خانواده بود، در حالی که اکثریت ۱۲۰ میلیون نفری در فقر وحشتناک زندگی می‌کردند. اکبر در این دوره به برخی از قوانین اسلامی معترض شده و به نزدیک کردن و اسلام پرداخت. او در تلاش برای افزایش تسامح دینی و افزایش آزادی مذهبی مردمان اقدام به ایجاد کرد که تلفیقی از آداب ادیان مختلف بود. 
 فرزند اکبر، ، دوران اوج گورکانیان را رهبری می‌کرد اما به معتاد شد و به امور خارجه اعتنایی نداشته و تحت تأثیر قدرت‌های رقیب قرار گرفت. در زمان جانشین او، ، فرهنگ و هنر مغولان در اوج خود بود که نمودی از آن است. در این دوره مخارج درگاه بیش از درآمدهای آن شده بود. 
 فرزند ارشد و لیبرال شاه جهان، ، در نتیجه مریضی او در سال ۱۶۵۸ قدرت را به دست گرفت. با این حال برادر کوچک‌ترش، ، با عالمان سنتی مسلمان متحد شد و علیه تلفیق‌گرایی مذهبی برادر ایستاده و پادشاهی را به دست آورد. اورنگ زیب در ۱۶۵۹ داراشکوه را شکست داده و اعدامش کرد. علی‌رغم بهبود مریضی شاه جهان، اورنگ زیب او را ناقص خوانده و به زندان انداخت. او قدرت نظامی را کسب کرد ولی سخت‌گیری در مذهب و عدم تسامح با مردمان بومی موجب ضعف حکومتش شد. او سعی در گسترش امپراتوری داشت و مرزهای جنوبی را افزود ولی در زمان مرگش، در سال ۱۷۰۷، اغلب نواحی در دست شورشیان بودند. او با صرف هزینه‌های فراوان ناحیهٔ در جنوب هندوستان را فتح کرد ولی در کشورگشایی برای بدست آوردن ناحیهٔ اجدادی خود، و ، ناموفق بود. ، جانشین اورنگ زیب، سیاست‌های مذهبی پدرش را لغو کرد و تلاش کرد تا دولت را اصلاح کند. با این حال، پس از مرگ او در سال ۱۷۱۲، سلطنت مغول به هرج و مرج و منازعات خشونت‌آمیز وارد شد. تنها در سال ۱۷۱۹ چهار امپراتور یکی پس از دیگری بر تخت سلطنت تکیه کردند. 
 در زمان قدرت یافتن امپراتوری رو به شکوفایی نهاد و بخش‌هایی از آن به دست افتاد. توسط موجب افت قدرت و پرستیژ گورکانیان شد، با ورود دیگر قدرت‌ها به هند مانند ، گورکانیان به افول و زوال دچار شدند. آخرین پادشاه گورکانیان، ، پس از توسط برکنار شد و امپراتوری مغول رسماً منقرض شد. 
 از القاب مرسوم فرمانروایان گورکانی «عالم پناه عالم»، «سلطان اعظم»، «پادشاه»، «صاحب قَران»، «شاهنشاه»، «خاقان مکرم» و «ظل الله» بوده‌اند. در فهرست زیر امپراتوران (با پس‌زمینه سفید)، مدعیان تاج و تخت (با پس‌زمینه شیری) و غاصبان آن (با پس‌زمینه خاکستری)، به همراه اطلاعات مربوط به هرکدام، آورده شدند:
  پادشاهان رسمی،  غاصبان حکومت،  مدعیان تاج و تخت
 همچنین ببینید: هفت امپراتور نخستین گورکانی به همراه همسرانشان:
 تبار افراد ذکور در خاندان سلطنتی گورکانیان هند:
{"title": "فهرست پادشاهان گورکانی هند", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA_%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87%D8%A7%D9%86_%DA%AF%D9%88%D8%B1%DA%A9%D8%A7%D9%86%DB%8C_%D9%87%D9%86%D8%AF&oldid=34500579", "language": "fa"}