( : Vincenzo Bianchini)، (زاده ۱۹۰۳ ، - درگذشته ۲۰۰۰ ، ) پزشک شاعر، مجسمه‌ساز و نقاش ایتالیایی
 بیانکینی به دلیل دگرگونی‌ها و نوزایی‌های ذهنی و قلبی، فرهنگ‌ها و آیین‌های شرقی جهان را پسندید. از بیشتر شهرها و کشورهای عبور کرد و با قبول مأموریت در پروژه کمک‌های دولت به ایران، ایران را برای سکونت و خدمت انتخاب کرد.
 بیانکینی، در شهرها و روستاهای دورافتاده و محروم ایران سیر و سیاحت می‌کرد و به بیماران دوا و آرامش می‌داد.
 بیانکینی در حاشیه مداوای بیماران علاقه اش به حرفه پزشکی سیار، شیفته و نیز بود و در همه سفرهایش، و کاغذ و قلم و رنگ، از ملزومات و لوازم گشت و گذارهای علمی و حرفه ایش بود تا بر سپیدی ، هر کجا که اقتضا کرد و مناسب بود، سیمای روستاییان، گونه گونی پوشش‌های محلی و سنتی، جلوه‌های زنان چادر به سر و بچه به بغل را، ثبت کند.
 مؤسسه فرهنگی ایتالیا در تهران نمایشگاهی برایش ترتیب داد و آثار گونه گونی در زمینه ، نقاشی، و ، از او به نمایش گذاشت. دو تابلو به نام اسب و خروس از بیانکینی منتشر شد که تحولی در را سبب شد. او شعر می‌سرود و هم می‌ساخت.
 بیانکینی با دوست بود و آل‌احمد در کتاب «ارزیابی شتابزده» توصیف او را از زبان خودش نگاشته‌است. 
 ضمن آن که معتقد است آنچه بیانکینی انجام داده و آنچه را که از ایران در کارهای خود به اروپایی‌ها شناسانده، دوبرابر تمام تلاش‌هایی است که وابستگی‌های فرهنگی و هنری ما در سراسر کرده‌اند. 
 بیانکینی، در اوایل سال ۱۳۲۹ه‍. ش، برای خدمت رسانی در حوزه بهداری روستایی چناران و قریه به استخدام درآمد و احتمالاً اولین پزشک مسیحی بود که در این مجموعه مسلمان شد. 
 سال ۱۳۲۹، روزنامه‌های آزادی، خراسان، ستاره ملت و طوس، خبر گرایش به اسلام بیانکینی گزارش کردند. بنا بر گزارش روزنامه طوس، این اتفاق روز چهارشنبه ۱۰ آبان ۱۳۲۹ در منزل ، افتاده‌است و نامش را «ابوالفتح رضا» انتخاب کرده‌است.
 بیانکینی کشاورزان املاک آستان قدس را مداوا می‌کرده‌است. 
 بیانکینی به اعتراف خودش، از اروپا بیزار بوده‌است و دلیلش را دوبار تا پنجاه سالگی خود، به خاک و خون کشیده شدن دنیا توسط اروپا می‌داند و به همین جهت، ایرانیان و ایرانِ طالب صلح و آرامش را می‌پسندید. بیانکینی در طول اقامتش در ایران، یک ایرانی تمام عیار شده بود. ساده حرف می‌زد و ساده می‌پوشید. مایل نبود به هر شیوه ای ، تشخص طلبی کند. تنهایی و آرامش را باور کرده بود و در پی انزوا و تهیدستی از تعلقات دنیای مادی بود و با این زمینه‌های روحی و فکری؛ و ویژگی‌های عرفانی، ایران را انتخاب کرده بود و فارسی می‌اندیشید. بیانکینی به اندازه ای غرق در ایران و فرهنگ و زبانش شده بود که فارسی را به راحتی و زیبایی حرف می‌زد. 
 او سرانجام، به اشتباه دارویی را به چشمان بیمارخود ریخت و نابینا شد و با همان چشمان نابینا، برای همیشه ایران را با همسر ایرانی و فرزندانش ترک کرد.
 بیانکینی در سال‌های آخر عمر، در ، که برای سکونت انتخاب کرده بود، کرد و پس از سکته، بینایی خودرا بازیافت و سال ۲۰۰۰ میلادی، درگذشت.
 وینچنزو بیانکینی، زندگی‌نامه اش را با عنوان " آبسار شیطان " به رشته تحریر درآورده که توسط ایرج انور به فارسی ترجمه شده‌است.
{"title": "وینچنزو بیانکینی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%D9%86%DA%86%D9%86%D8%B2%D9%88_%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%86%DA%A9%DB%8C%D9%86%DB%8C&oldid=33431992", "language": "fa"}