(به : ) یک است که طبق آن برنامه‌نویس قدم‌ها و روال‌هایی را که لازم است تا برنامه به جواب برسد را مشخص می‌کند. در این روش از برنامه‌نویسی، انجام یک روال به روال‌های کوچک‌تر تقسیم می‌شود و به این ترتیب یک برنامه با شکسته شدن به ریز برنامه‌های کوچک‌تر سعی می‌کند تا عملکرد مد نظر را پیاده‌سازی کند.
 رویه‌ها (به : )، زیر رویه‌ها (به : )، ساختار بلوک (به : ) و حلقه‌های for , while در کنار سادگی آزمودن کدها و صرف نظر کردن از که برنامه را به یک کلاف سردرگم (به اصطلاح برنامه‌نویسی: spaghetti code) تبدیل می‌کرد، موجب شدند تا دنبال کردن برنامه و نگهداری از آن تا حد زیادی بهبود یابد.
 این پارادایم در دههٔ ۱۹۶۰ توسط بوهن (به : ) و جاکوپینی (به : ) پدید آمد و در سال ۱۹۶۸ پدیدهٔ معروفی به نام از سوی زیان‌آور تشخیص داده شد و این پدیدهٔ تازه به صورت تئوری در قالب برنامه‌نویسی ساخت یافته ارائه شد و پس از آن توسط زبان الگول(به : ) به کمک ساختارهای کنترلی پشتیبانی گردید. 
 به عنوان مثال برای نوشتن برنامه‌ای که قراراست اطلاعات نمرات یک محصل را بگیرد و کارنامهٔ آن را چاپ کند، زیر روال‌های زیر لازم است:
 
 
 
 هر زیر روال آنقدر کوچک می‌شود که برنامه‌نویس بتواند راحت‌تر کار کردن آن را درک کند (هر زیر روال معمولاً ۳۰ خط برنامه‌نویسی است). به این ترتیب برنامه‌نویس با نوشتن هر زیر روال بخشی از برنامه را تولید می‌کند و برنامه‌نویسان مختلف می‌توانند بر روی زیر روال‌های مختلف کار کنند تا در نهایت به اضافه نمودن آن‌ها به یکدیگر برنامهٔ نهایی ساخته شود.
 در زبان‌های ساختار یافته فراوانی وجود دارند که سعی می‌کنند به برنامه‌نویس در برخی از روال‌ها کمک کنند؛ مثلاً برای چاپ در مثال فوق، برای سهولت انجام کار در این زیر روال، در زبان ، وجود دارد.
 برخی از زبان‌های ساخت یافته:
{"title": "برنامه‌نویسی ساخت‌یافته", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%D8%B1%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87%E2%80%8C%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%DB%8C_%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA%E2%80%8C%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%AA%D9%87&oldid=33556001", "language": "fa"}