(به : ) یا یا یکی از مساجد تاریخی است که در شهر واقع شده‌است. این مسجد به دستور ، آخرین امپراتور در سال میلادی ( شمسی) ساخته شد و از بناهای مهم در به‌شمارمی‌رود. این مسجد دومین مسجد بزرگ پاکستان به حساب می‌آید.
 از مسجد بادشاهی به عنوان نقطه تحولی در تاریخ معماری یاد می‌شود که همه شکوه و زیبایی دوره گورکانی در آن متمرکز شده‌است.
 این بنا پس از بنای تازه‌ساز که در واقع شده دومین مسجد بزرگ در پاکستان و و پنجمین مسجد بزرگ جهان است که گنجایش ۵۰۰۰ نمازگزار را دارد و از جاذبه‌های مهم گردشگری پاکستان به‌شمار می‌رود.
 ساخت مسجد از ماه می سال تا ماه آوریل سال حدود ۲ سال طول کشیده که با اختصاص سی (سه میلیون) آغاز شده‌است. ورودی اصلی مسجد مقابل قرار دارد و به دروازه عالمگیر مشهور است که بعدها به ساختمان مسجد افزوده شده‌است.
 کتیبه فارسی بالای درِ ورودی مسجد که به و است خبر می‌دهد که ساخت این مسجد در سال ق. توسط برادر رضاعی اورنگ‌زیب، مظفرحسین معروف به ، به پایان رسیده‌است.
 از سال به بعد بخش‌هایی از مسجد بادشاهی مرمت شد. از سال تا م مرمت وسیعی صورت گرفت که هزینه ای در حدود ۴/۸ میلیون روپیه دربرداشت که مسجد را به شکل و حالت و شرایط اولیه خودش بازگرداند.
 در سال میلادی ایوان اصلی را به وسیله سنگ مرمر آراستند که به زیبایی مسجد افزوده‌است.
 این مسجد گنجایش حدود ۵۰٬۰۰۰ نمازگزار را دارد و معماری آن به سبک معماری دوره یا مغولی است که ارتباط زیادی با دارد. مسجد بادشاهی یکی از شاهکاری ، و ایرانی است و ظاهر و حالتی شاخص، وسیع و با شکوه دارد. معماری و طراحی مسجد بادشاهی به ویژه از نظر نما دارای توازن و هماهنگی نزدیکی با در هند است که در سال ۱۶۴۸م بدست پدر اورنگ‌زیب، امپراتور ، ساخته شده‌است. اما برخلاف مسجد جامع دهلی که مناره‌های آن است مناره‌های این بنا مقطعی شکل دارند.
 نمای خارجی مسجد بادشاهی را با سنگ‌های حکاکی شده تزئین کرده‌اند و به‌ویژه از فرم بهره گرفته‌اند که شکل عمده آن برجسته است. لبه بالایی دیوارها با کنگره‌های زیبایی آراسته شده‌است و سنگ مرمر بر زیبایی بنا افزوده‌است
 در تزئینات داخلی از زیبا، تزئینات و نقش و نگارهای و و استفاده شده‌است.
 دیوارهای مسجد بادشاهی از آجرهای کوره‌ای پخته شده و است که روکشی از سنک شنی قرمز دارد و پایه ستون‌ها از سنگهای مرمر رنگارنگ هستند. برای پوشاندن کف اصلی حیاط از آجرهای کوره‌ای پخته شده استفاده کرده بودند که در مرمتی که طی سالهای ۶۰–۱۹۳۹ م انجام گرفت با سنگ‌های شنی قرمز جایگزین شد.
 مسجد دارای طویلی است و به وسیله طاق‌نماهای تزئین شده به ۷ قسمت تقسیم شده‌است. بیرون از این ۷ قسمت ۳ جفت گنبد از سنگ مرمر است و دارای قوسی است که در نوع خودش بسیار عالی است. کف اصلی در اتاق مربوط به خواندن نماز و دعا با آجرها و سنگ مرمر با فرم منظمی پوشانده شده‌است.
 در این مسجد تنها دو وجود دارد: یک کتیبه بر روی دروازه ورودی و دیگری کتیبه‌ای در شبستان زیر ایوان اصلی.
{"title": "مسجد پادشاهی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D8%B3%D8%AC%D8%AF_%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87%DB%8C&oldid=34614300", "language": "fa"}