(۱۲۳۲–۱۲۸۹ه‍. ق) بزرگترین فرزند متخلص به است. او همچون پدرش و بود. دیوان شعری به فارسی به نام بهرام و بهروز که در چاپ شده از او باقی مانده‌است. 
 افزون بر پدر، پنج برادر او نیز از خوشنویسان و شاعران صاحب‌نام سده سیزدهم هجری هستند. میرزا احمد وقار ، ، و را استادانه می‌نوشت اما بیش از همه در خوشنویسی خط نسخ صاحب‌نام شده‌است. 
 تصحیح نوینی از دیوان وقار شیرازی به همّت داریوش کاظمی به انجام رسیده است:
دیوان وقار شیرازی. تصحیح داریوش کاظمی. کرمان: دانشگاه آزاد اسلامی کرمان، ۱۳۸۳.
 وی همچنین داستان قرآنی موسی و خضر را نیز به رشتهٔ شعر کشیده است که به اهتمام محمود طاووسی به طبع رسیده است:
«مثنوی خضر و موسی». به اهتمام محمود طاووسی. تهران: فرا نگه، ۱۳۶۰.
{"title": "وقار شیرازی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%82%D8%A7%D8%B1_%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2%DB%8C&oldid=27463334", "language": "fa"}