برای روزنامهٔ معاصر با این نام را ببینید. نام دومین و روی‌هم‌رفته، پس از و روزنامهٔ ، سومین نشریهٔ است. این هفته‌نامه به دستور در در دوران منتشر می‌شد. نخستین شمارهٔ این نشریهٔ هفتگی در سال (برابر ۱۸ بهمن ۱۲۲۹ خورشیدی و ۷ فوریهٔ ۱۸۵۱ میلادی) (سال سوم ‌ ناصرالدین‌شاه ) به چاپ رسید. در این شماره، تصویر با عبارتِ «یا اسداللهِ الغالب» به شیوه‌ای خاص طراحی شده بود که واژهٔ بالای شیر قرار گیرد. «یا اسداللهِ الغالب» و همچنین عبارت «روزنامهٔ اخبار دارالخلافهٔ طهران [= تهران]»، در فضای گرافیکیِ ویژه‌ای به صورت غیرمتداول رایج سامان داده شده بود. تأثیرپذیری خط و خوش‌نویسی از نوآوری‌های ، در روزنامهٔ نیز به نحو چشمگیرتری نمود پیدا می کند. این روزنامه با چاپ می‌شد و شماره‌های آن‌ هم‌اکنون در و موجود است. 
انتشار این روزنامه در راستای اهداف برای انجام تغییراتی بنیادین در به منظور گام برداشتن در مسیر پیشرفت آن تلقی می شود. اما او اندکی بعد (در سال ) کشته می‌شود؛ و سرانجام، پس از آنکه ادارهٔ این روزنامه سال‌ها در دست کسان دیگری افتاد، ادارهٔ روزنامه در ۱۲۸۸ قمری، به (اعتمادالسلطنه)، ، رئیس تازهٔ ادارهٔ ناصرالدین‌شاه، و فرزند (قاتل امیرکبیر)، سپرده شد. او هم در عمل، روزنامهٔ جدیدش ـ روزنامهٔ ایران ـ را جایگزین این روزنامه که البته آن زمان نامش دیگر هم نبود، کرد. به‌جز اعتمادالسلطنه، بقیهٔ دست‌اندرکاران و گردانندگان روزنامه، پیوسته در تغییر بودند. 
 این روزنامه که از شماره دوم به اسم روزنامهٔ چاپ می‌شد در هر هفته تا شماره شانزدهم مورخ ۲۱ ماه رجب ۱۲۶۷ در روزهای جمعه و از آن به بعد روزهای پنج‌شنبه در چهار و گاهی شش الی هشت صفحه انتشار یافت و از این تاریخ تا سال ۱۳۲۴ قمری به مدت ۵۷ سال انتشار یافت. 
از شمارهٔ ۴۷۱ به‌بعد، این روزنامه با نام به چاپ رسید. تعداد صفحه‌های این روزنامه از چهار تا دوازده در نوسان بود.
 در این روزنامه، اخبار داخلی شامل خبرهای مربوط به ( )، و سفرهای ناصرالدین‌شاه، عزل و نصب‌ها و اعطای مقام‌ها، نشان‌ها و امتیازات چاپ می‌شد. در برخی شماره‌های آن، اعلان‌های رسمی دولتی در ورقه‌ای جداگانه چاپ و همراه روزنامه، توزیع می‌شد که به آن می‌گفتند. در برخی شماره‌ها نیز اخبار و رویدادهای ایران به چاپ می‌رسید ( ). در بخش اخبار خارجی، بیشتر اخبار مربوط به دگرگونی‌های و به چاپ می‌رسید؛ مقالاتی از روزنامه‌های اروپایی برگرفته می‌شد و با روان فارسی در روزنامه منتشر می‌شد. بسیاری از این ترجمه‌ها کار خود صنیع‌الدوله بود. روی‌هم‌رفته روزنامه از زبان نوشتاری ساده‌ای بهره می‌برد که تا زمان در نوشته‌های این دوره کمتر به چشم می‌خورد. در بیشتر شماره‌های روزنامه، صورت اجناس مورد نیاز مردم به نرخ رسمی چاپ می‌شد ( )؛ در برخی شماره‌های آن اعلان فروش تازه چاپ شده منتشر می‌گشت. 
این روزنامه به خبرهای مربوط به و هم عنایت فراوان داشت. از جمله می‌توان به انتشار مستمر و پیوستهٔ اخبار مدرسهٔ (که دانش‌آموزان آن نوجوان بوده‌اند)، گزارش‌های کودکان و کوبی ایشان، خبرهایی پیرامون کودکان ، گزارش‌های مربوط به حوادث کودکان، کودکان ‌ و حتی اخبار و آگهی‌های کودک، اشاره نمود. 
گذشته از نشان رسمی کشور ایران ( )، نخستین ایران، در شماره ۴۷۱ روزنامهٔ وقایع اتفاقیه (که در آن شماره با نام «وقایع» منتشر شده بود و از شمارهٔ بعدی هم نام «روزنامه دولت علیه ایران» را به خود گرفت) به تاریخ منتشر شد؛ این تصویر، از جان‌به‌دربردن معجزه‌آسای یک کودک در مجلس بود. 
 دربارهٔ این روزنامه گفته‌است:
 هرچند انتشار «وقایع اتفاقیه» گام بسیار مهمی در راه پیشرفت دانسته می‌شود، اما این روزنامه دست کم با دو چالش مهم رویارو بود:
 
 
در خود روزنامه (شمارهٔ هفتم، سال نخست)، فکر راه‌اندازی و برپایی یک روزنامه به شخص شاه _ ونه به _ نسبت داده می‌شود، حال آنکه چنین ابتکاری از شاه که در آن هنگام بسیار جوان (بیست ساله) می‌بود، بعید به نظر می‌رسید: 
سال‌های نخست به تخت نشستن ناصرالدین شاه آکنده از شورش‌های پی‌درپی بود، ولی با کوشش‌های آرامش در حکم‌فرما شد؛ در این باره در صفحهٔ نخست روزنامه (در همان سال نخست، در زمان امیرکبیر) چنین نوشته شده‌است:
{"title": "روزنامه وقایع اتفاقیه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%88%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B9_%D8%A7%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%82%DB%8C%D9%87&oldid=30979650", "language": "fa"}