(به : ) با نام مستعار (به : ) (زادهٔ ۱۲ ژوئیه ۱۹۰۴ – درگذشتهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۳) ، و و برنده می‌باشد. وی نام مستعار خود را از شاعر اهل انتخاب کرده بود.
 سروده‌های وی در غالب از اهمیت بالایی برخوردار است و بیشتر آثار او را تشکیل می‌دهند.
 نام اصلی او «نفتالی ریکاردو الیسر ریه‌س باسوآلتو» بود و نام «پابلو نرودا» را از روی نام نویسنده چک به عنوان خود انتخاب کرده بود. بعدها «پابلو نرودا» نام رسمی او شد.
 او در شهر در ۴۰۰ کیلومتری جنوب به دنیا آمد. پدرش کارمند راه‌آهن و مادرش معلم بود. هنگامی که دوماهه بود مادرش درگذشت و او همراه پدرش در شهر ساکن شدند.
 نرودا از کودکی به نوشتن مشتاق بود و بر خلاف میل پدرش با تشویق اطرافیان روبرو می‌شد. یکی از مشوقان او بود که خود بعدها برنده جایزه نوبل ادبیات شد. نخستین مقاله نرودا وقتی که شانزده سال داشت در یک روزنامه محلی چاپ شد.
 با رفتن به دانشگاه در سانتیاگو و انتشار مجموعه‌های شعرش شهرت او بیشتر شد و با شاعران و نویسندگان دیگر آشنا شد. مدتی به عنوان کارمند دولت شیلی به برمه و رفت و به مشاغل دیگر نیز پرداخت. بعد مأمور به کنسولگری در و بعد کنسول در شد. در همین دوره درگرفت. نرودا در جریان این جنگ بسیار به سیاست پرداخت و هوادار شد. در همین دوره با دوست شد.
 پس از آن نرودا کنسول در شد و به انتقال پناهندگان جنگ اسپانیا به فرانسه کمک کرد. بعد از به رفت. در آنجا با پناه دادن به نقاش که مظنون به شرکت در قتل بود، در معرض انتقاد قرار گرفت.
 در ۱۹۴۳ به شیلی بازگشت و پس از آن سفری به کرد و بازدید از خرابه‌های بر او اثر کرد و شعری در این باره سرود.
 در ۱۹۴۵ به عنوان سناتوری کمونیست در سنای شیلی مشغول شد و چهار ماه بعد رسماً عضو شد. در ۱۹۴۶ پس از شروع سرکوبی مبارزات کارگری و حزب کمونیست او سخنرانی تندی بر ضد حکومت کرد و پس از آن مدتی مخفی زندگی کرد. در سال ۱۹۴۹ با اسب از مرز به گریخت.
 یکی از دوستان او در شاعر و نویسنده ، برنده بعدی جایزه نوبل ادبیات بود. نرودا که شباهتی به آستوریاس داشت با گذرنامه او به پاریس سفر کرد. پس از آن به بسیاری کشورها سفر کرد و مدتی نیز در مکزیک به‌سر برد. در همین دوره شعر بلند را سرود.
 در دهه ۱۹۵۰ به شیلی بازگشت. در دهه ۱۹۶۰ به انتقاد شدید از سیاست‌های آمریکا و پرداخت. در ۱۹۶۶ در کنفرانس در شرکت کرد. دولت آمریکا به دلیل کمونیست بودن از دادن به او خودداری می‌کرد ولی با کوشش نویسندگان آمریکایی، به ویژه ، در آخر به او ویزا دادند.
 در ۱۹۷۰ نام او به عنوان نامزد ریاست جمهوری مطرح بود اما او از حمایت کرد. وی نهایتا در ۱۹۷۱ برنده جایزه نوبل ادبیات شد.
 در گواهی رسمی مرگ او در سال ۱۹۷۳، سرطان پروستات علت مرگ ذکر شده‌است. مرگ او چند روز پس از و کشته شدن آلنده رخ داد.
 در آوریل سال ۲۰۱۳، نرودا نبش قبر شد تا روشن شود که آیا آن طور که مانوئل آرایا راننده وی و برخی دیگر احتمال می‌دهند مسموم شده‌است یا خیر. در آزمایش‌های انجام گرفته، ردی از سم در جنازه او پیدا نشد، اما اکنون قرار است آزمایش‌های بیشتری انجام گیرد. آقای آرایا می‌گوید پابلو نرودا که در آن زمان ۶۹ ساله بود، از بیمارستانی در سانتیاگو به او تلفن کرد و گفت که پس از تزریقی به معده‌اش، حالت تهوع دارد. عده‌ای معتقدند که پابلو نرودا مسموم شده و به قتل رسیده، زیرا او حامی سرسخت رئیس‌جمهوری سرنگون شده سالوادور آلنده بود و می‌توانست به رهبر مخالفان دیکتاتوری پینوشه بدل شود. مقامات می‌گویند آزمایش‌های جدید بر باقی‌مانده پیکر نرودا در پی یافتن عناصر و مواد سنگین یا غیر ارگانیکی است که ممکن است به صورت مستقیم یا غیر مستقیم باعث مرگ او شده باشد. تحقیقات همچنین بر کشف موادی شیمیایی متمرکز خواهد بود که باعث هر نوع آسیب به سلول‌ها یا پروتئین‌ها می‌شوند. آزمایش‌های قبلی به‌طور مشخص در پی یافتن رد و باقی مانده‌ای از سم بود.
{"title": "پابلو نرودا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%A8%D9%84%D9%88_%D9%86%D8%B1%D9%88%D8%AF%D8%A7&oldid=34825026", "language": "fa"}