، (به : ) ، ، ، ، ، و یا ، ساخته شده از فلزات ، و است. این فلز معمولاً با ترکیب‌بندی ۶۰٪ مس، ۲۰٪ نیکل و ۲۰٪ روی ساخته می‌شود. جلایی مانند دارد و در برابر نیز مقاوم است. با توجه به وجود مس و روی، ورشو گاهی یکی از انواع محسوب می‌شود. بر خلاف نام این فلز که از آن به یادمی‌شود، هیچ فلز در ترکیبات آلیاژ این فلز به کار نمی‌رود، مگر در مواقعی که را با نقره اندودکاری یا به اصطلاح آبکاری(به : ) می‌کنند. نام به توسعهٔ آن توسط فلزکارانِ آلمانیِ قرن ۱۹ میلادی اشاره دارد که در تقلید از آلیاژِ چینی شناخته شده‌ای بنام پاک‌تونگ(به : ) که از ترکیب مس و نیکل به دست می‌آمد، بازمی‌گردد. در صنعت کنونی، ورشوهای تجاریِ مهم (مانند آن‌هایی که دارای استاندارد B122 اند) دارای مقدار قابل تَوجهی هستند و گاهی نیز در زیرمجموعهٔ فلز قرار می‌گیرند. 
 مردم چین، را برای نخستین‌بار و از قرن‌ها پیش می‌شناختند و از آن استفاده می‌کردند. در درازای حکومتِ و با وجود ممنوعیتِ صادرات آن توسط دولت، این فلز به بخش‌های مختلف قاچاق، با نام تجاری یا (به معنیِ واژگانِ ) به غرب وارد و در ترکیباتِ رنگِ نقره‌ای این فلز، از تقلید می‌شده است. بر پایه گفته‌های (به : ) یکی از هفت فلزی است که بوسیله شناخته‌شده است. 
 در ، ابتدا این فلز را می‌خواندند، که در گویشِ تلفظ می‌شود. اولین اشاره‌های اروپایی به این فلز در سال ۱۵۹۷ رخ می‌دهد و از آن پس تا پایان قرن هجدهم، از کانتون به اروپا صادر می‌شده، اما با این‌حال در حدود سال‌های ۱۷۵۰ و در آلمان و با تقلید از پاک‌تونگ، فلزِ ظاهر می‌شود. در سال ۱۷۷۰ و در شهر (به : )، فلزکاران موفق شدند تا یک آلیاژ مشابه را تولید کنند. در سال ۱۸۲۳ و در یک رقابتِ آلمانی که برای بهبود فرایند تولید برگزار شده بود، هدف، گسترشِ تولیدِ آلیاژی بود که نزدیک‌ترین شباهت‌های دیداری را به فلز نقره داشته باشد. براداران هِنیگر (به : ) در و ارنست آگوست‌گایتنر (به : ) در (به : ) هر کدام جداگانه به این هدف دست یافته بودند. شرکت تولیدکنندهٔ (به : ) نام تجاری را برای این محصول انتخاب می‌کند که عمدتاً در را با این نام می‌شناسند. در سال ۱۸۳۰ در حالی فرایند تولید صنعتی این فلز به انگلستان معرفی می‌شود که صادرات پاک‌تونگ از چین به تدریج متوقف شده است. به همین دلیل، امروزه این آلیاژ نام اصلیِ پاک‌تونگ را از دست داده و با نام نقرهٔ آلمانی (در با نام ) شناخته شده است. در سال ۱۸۳۲ شکل دیگری از نقرهٔ آلمانی در متولد شد. پس از دهه ۱۸۴۰، توسعه ، باعث گستردگیِ استفاده از می‌شود و بستری ایده‌آل، قوی و روشن برای فرایند آبکاری شکل می‌گیرد. نقرهٔ آلمانی به شکل آبکاری‌نشده و برای ساخت کالاهای با کیفیتِ پایین‌تر همچون کارد و چنگال نیز مورد استفاده قرار می‌گرفته است.
 ورشو برای اولین بار به عنوان یک و برای تولید کارد و چنگال نقره اندود و دیگر ظروف نقره‌ای، به‌ویژه طی فرایندی که ای‌پی‌ان‌اس یا (به : ) نامیده می‌شود به محبوبیت رسید. در ساختِ ، کلیدهای با کیفیت بهتر، جواهرات بدلی، ساز و آلات موسیقی (مانند و ) و از آن نیز در صنعت الکترونیک استفاده می‌شود. همچنین از به صورت گسترده‌ای در تولید و ساخت سکه (مانند سکه و آلمان شرقی) استفاده می‌شود. برای استفاده‌های صنعتی نیز کاربردهای فراوانی دارد، از جملهٔ آنها می‌توان به استفاده در تولید اتصالات دریایی و بست‌های لوله‌کشی برای افزایش مقاومت در برابر خوردگی و در سیم‌پیچ‌ها برای بالابردن مقاومت الکتریکی اشاره کرد.
 در قرن ۱۹ و بویژه پس از سال ۱۸۶۸، جواهرسازان سرخ‌پوستِ آمریکایی(به : ) به راحتی قادر به تولید ورق‌های نقرهٔ آلمانی شدند. آنها از این فلز برای ساخت لوازم جانبی سوارکاری نیز استفاده می‌کردند. از گذشته تا کنون، فلزکازان از ورشو برای ساخت گردن‌آویز، دست‌بند، بازوبند، سنجاق‌سر، سگکِ کمربند، گوش‌واره، سنجاق کروات، ظروف فلزی تزیینی و تاج پادشاهی استفاده کرده‌اند. بسیاری از اتصالات فلزیِ مهار اسب و زین آن، دارای آلیاژ نقرهٔ آلمانی هستند.
 در اوایل قرن بیستم، و قبل از ظهور و تولد ورق فولادی، این فلز توسط خودروسازان و تولید کنندکان قطعات خودرو مورد استفاده قرار می‌گرفته به طوری که در سال ۱۹۰۷ خوروی معروفِ را تولید می‌کند. پس از سال ۱۹۲۰ و به دلیل سهولت در استفاده صنعتی و مقاومت در برابر خوردگی برای تولید چاقوی جیبی به صورت گسترده‌ای بکار گرفته شد. قبل از این دوره، فلز متداول بود.
 
 
 
 
 
 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. « ». در ، بازبینی‌شده در ۲۷ مارچ ۲۰۱۵.
{"title": "ورشو (آلیاژ)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%B1%D8%B4%D9%88_(%D8%A2%D9%84%DB%8C%D8%A7%DA%98)&oldid=34685725", "language": "fa"}