معروف به ، (۱۱۱۷ هـ. ق، - ۲۹ شوال ۱۲۰۵ هـ. ق، ) و و احیاگر است. پدرش ، و مادرش دختر و (دختر و خواهر ) بود. علامه بهبهانی از سوی سیدمحمد طباطبایی اصفهانی، «وحید عصر» لقب گرفت و به دلیل اقامتی طولانی در شهر ، او را «وحید بهبهانی» خوانده‌اند و به لقب‌های دیگری، همچون «استاد اکبر»، «استاد کل»، «علامه ثانی» و «محقق ثالث» مشهور است. محقق بهبهانی از دوستان و افراد مورد وثوق (فرزند ، درگذشته ۱۱۹۱ ق و استاد و ) بود و همواره در طول زندگی با وی مباحثات علمی داشت. ، و از نوادگان دختری وحید بهبهانی می‌باشند و نوادگان او از طرف پسرش خاندان را در کرمانشاه تشکیل دادند.این حضرت در محله پهلوانان میزیسته است و با خانواده کویتی رفت و آمد دیرینه داشته است.حضرت از کودکی در آسیابانی در محل مکینه کار میکرد ایشون شاگرد جد مرحوم حمدالله اسماعیلی بود.
 تا مدت‌ها چنین پنداشته می‌شد که نسب محمدباقر وحید بهبهانی به می‌رسد. اما انتشار کتاب نوشتهٔ سبب رد چنین انتسابی شد. کیوان سمیعی در این کتاب از نقل کرده که وصیت نامه‌هایی که این انتساب را ایجاد می‌کنند، بر مبنای وصیتنامه‌ای هستند که ملقب به معین الاشراف، در زمان (نوادهٔ آقا محمد علی) برای خوشایند وی نوشته و در ازای آن به تملک روستای در نزدیکی تمایل داشته‌است. اگرچه بنا بر نقل سردار کابلی آقا اسدالله چندان از این جعل خشنود نشد، اما پس از وی فرزندانش هریک نسخه‌ای از آن برای خود تهیه کرد.
 این جعلی زمانی عمومیت یافت که در سال ۱۳۵۳ قمری (۱۳۱۳ خورشیدی و ۱۹۳۴ میلادی)، برای تهیهٔ منابع لازم برای تألیف کتاب به ایران و کرمانشاه آمد و این شجره نامه به وی داده شد. از آنجا که این کتاب بعدها به عنوان منبعی شاخص برای نسب‌شناسی بزرگان شیعه به کرات مورد استفاده قرار گرفت، شائبهٔ انتساب خاندان آل آقا نیز بارها با استناد به این کتاب نقل شد و به صورت غلطی مصطلح درآمد. در کتاب به این مطلب اشاره می‌کند که هم محمدباقر وحید بهبهانی و هم پسرش محمدعلی بهبهانی هر دو از محققین علمای رجال محسوب می‌شده‌اند و هر دو در کتاب‌هایشان بارها نام شیخ مفید را برده و از وی مطالبی نقل کرده‌اند، اما هیچگاه خود را به وی منسوب نکرده‌اند، در حالی که هر دو به منسوب ساختن خود به علمای پیش از خود علاقه‌مند بوده‌اند. به گفتهٔ وی از انتساب محمدباقر وحید بهبهانی و به شیخ مفید تا زمان آقا اسدالله هیچ سندی در دست نیست و بنابراین این انتساب به شیخ مفید سندیت ندارد و اشتباه است.
 محمدباقر بهبهانی مقدمات، ادبیات، حدیث و معقول را نزد پدرش و دیگر استادان اصفهان فراگرفت. پس از درگذشت پدرش به رفت و در محضر و سیدصدرالدین رضوی قمی همدانی، به کسب علوم نقلی و عقلی پرداخت و مدارج عالی علوم اسلامی را طی کرد. آن گاه نجف را به قصد بهبهان ترک کرد.
 وی پس از سی سال در بهبهان و ارشاد و تدریس، در ۱۱۵۹ ق راهی شد. او ابتدا به نجف رفت، سپس به سوی رفت تا نهضت اصلاحی خویش را در آن جا ادامه دهد. صاحب چنین نقل می‌کند: «وحید بهبهانی از بهبهان به نجف هجرت کرد و در درس استادان نجف حاضر شد. چون خود را از درس آنان بی‌نیاز دید، به کربلا رفت…
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 وی بیش از ۷۳ جلد کتاب در فقه و اصول و رجال و حدیث نوشت. مهمترین آنان به قرار زیر است:
{"title": "محمدباقر وحید بهبهانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%D8%A8%D8%A7%D9%82%D8%B1_%D9%88%D8%AD%DB%8C%D8%AF_%D8%A8%D9%87%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34626637", "language": "fa"}