با اشتباه نشود. برای فیلمی به این نام را ببینید. در و حالت القاءشده‌ای است که در آن، فرد به‌صورت ارادی و غیرارادی کنترلی بر قسمتی از جسم، یا تمام جسم و محیط فیزیکی خود ندارد و به‌طور موقت می‌تواند موجب ، موضعی و حتی شود. این روند موجب تضعیف یا سرکوب برگشت‌پذیر شده که باعث از بین رفتن و به محرک‌های بیرونی می‌شود. و از بین بردن دو جنبهٔ مهم حالت بیهوشی هستند. بیهوشی در پزشکی در اعمال و به کار می‌رود و یک یا چند حالت زیر را فراهم می‌کند:
 ۱- (شامل کاهش یا جلوگیری از احساس ) ۲- ۳- فراموشی ( ) ۴- از بین بردن هوشیاری.
 بیهوشی به سه شکل امکان‌پذیر است: ۱- فرایندی است که در آن فعالیت به صورت کامل متوقف شده و در نتیجه بیمار بیهوش می‌شود. ۲- نوعی از بیهوشی است که در آن فرد به صورت کامل بیهوش نیست. در این روش انتقال تکانه‌های عصبی بین و متوقف می‌شود که سبب حالت آرامبخشی می‌شود و بلندمدت را مختل می‌کند. ۳- که در آن انتقال تکانه‌های عصبی از طریق بین بافت هدف و متوقف می‌شود که باعث از بین رفتن در بافت هدف می‌شود و بیمار کاملاً است.
 برای آغاز روند درمان و شروع بیهوشی، تعداد و میزان داروی بیهوشی و نوع بیهوشی را انتخاب می‌کند که بسته به نوع و شرایط متفاوت است.
 بیمار دقایقی پس از اتمام فرایند بیهوشی به هوش می‌آید و پس از آن به منتقل شده و پس از چنددقیقه تا چندساعت حواسش را بازمی‌یابد. گاه بیمار دچار اختلال بلندمدت پس از عمل می‌شود و او ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها به طول انجامد. این حالت در سالمندان و بیمارانی که تحت عمل قرار می‌گیرند شایع‌تر است. خطرات بیهوشی شامل خطرات با ریسک بالا مانند ، و و خطراتی با ریسک کمتر از جمله و اقامت طولانی مدت در است. احتمال وقوع این‌ها به عواملی چون شرایط بیمار، پیچیدگی عمل جراحی و نوع بیهوشی بستگی دارد.
 قدیمی‌ترین داروی آرامبخش بوده‌است، که هزاران سال پیش در استفاده می‌شده‌است. در دوران باستان، در مناطقی از جهان از عصاره و مشتقات گیاهانی همچون ، سولانوم، و استفاده می‌شده‌است. و مسیحی، را به کار می‌بردند و محلول و آب و مواد دیگر را بر روی ، که به معروف بوده‌است، می‌ریختند. معروف‌ترین داروی بیهوشی است که اختراع آن به قرن ۸ بازمی‌گردد. سپس در سده نوزدهم، کلروفورم نیز مورد استفاده قرار گرفت. از بین فقط گاز همچنان و به‌طور گسترده در بیهوشی به کار برده می‌شود و اتر و کلروفرم با داروهای امن‌تر جایگزین شده‌اند. با پیشرفت دانش پزشکی علاوه بر داروهای بیهوشی استنشاقی از داروهای تزریقی نیز استفاده می‌شود.
 
 
 اصطلاح بیهوشی (به : ) اولین بار در سال ۱۸۴۶ میلادی توسط بر مبنای منشأ آن، یعنی «بدون حس»، به پیشنهاد شد. البته، با توجه به اینکه برخی حواس اولیه حتی در بیهوشی عمیق هم باقی می‌مانند، مناسب تر است که بیهوشی را یک وضعیت فرض کنیم. به عبارت ساده‌تر بیهوشی از دست دادن حس درد یا آگاهی در یک عمل جراحی است. بیهوشی دارای اقسام موضعی، منطقه‌ای یا به‌طور عمومی است و بسته به نوع عمل و شرایط سلامت فرد ممکن است متفاوت داشته باشد. 
 مفاهیم بیهوشی و فراموشی، با مفهوم گره خورده‌است. به همین صورت، فرد می‌تواند در طول بیهوشی، (حالتی از خودآگاهی ذهنی) ببیند و بدون وجود هیچ نشانه‌ای، از فرایند بیهوشی و اتفاقات رخ داده هنگام عمل، داشته باشد. برآورد شده‌است که حدود ۲۲ درصد از افراد، طی ، می‌بینند و ۱ یا ۲ نمونه از هزار نفر، دچار می‌شوند. 
 بیهوشی در سه هدف عمده دارد که شامل موارد ذیل است: 
 
 
 بین انواع بیهوشی و نحوه اثر آن تفاوت‌هایی وجود دارد. بی‌حسی منطقه‌ای، اثرات را ایجاد می‌کند، در صورتی که بیهوشی با اثرات آرام‌بخشی ایجاد می‌کنند. بیهوشی عمومی می‌تواند تمام اثرات و آرام‌بخشی و را ایجاد کند و در نهایت هدف آن رسیدن به شرایطی است که روند بیمار به بهترین شکل و با کمترین ریسک انجام شود. رسیدن به این هدف با استفاده از عملکرد متفاوت اما به هم پیوسته بر روی بیمار انجام می‌شود. به عنوان مثال اثرات داروها با اثر بر روی سلول‌های سیستم و فعال کردن حالت برای انجام می‌شود. 
 فراموشی ناشی از داروها با اثر بر روی نواحی مختلفی از ایجاد می‌شود. انواع داروی بیهوشی در مختلف اثرات متفاوتی بر روی حافظه دارند. با اثر بر در دوز کمتر از دوز بیهوشی فراموشی ایجاد می‌کنند. البته داروهایی مانند به طریقی دیگر و از راه مسدود کردن گیرنده‌ها در مغز، اثرات فراموشی‌آور خود را اعمال می‌کنند. 
 بیهوشی به تنهایی یک راه انتخابی ویژه برای نیست، یعنی روند درمانی محسوب نمی‌شود، بلکه این روش اجازه می‌دهد روندهای درمانی دیگر مانند ، درمان بیماری‌های یا دردناک و بغرنج، بدون اینکه بیمار رنج ببرد، انجام شود. بهترین بیهوشی فرایندی است که کمترین را برای بیمار داشته باشد و بهترین نتایج درمانی را فراهم کند. 
 اولین مرحله در بیهوشی مشخص کردن ریسک بیهوشی قبل از با گرفتن شرح حال، و تست‌های فیزیکی می‌باشد. بررسی شرایط فیزیکی شخص قبل از عمل باعث کاهش ریسک بیهوشی می‌شود. یک شرح حال خوب از بیمار، میزان صحت تشخیص بیماری را در حدود ۵۶٪ برآورده می‌سازد، در صورتی که اگر شرح حال همراه با تست‌های فیزیکی باشد میزان آن به ۷۳٪ افزایش پیدا خواهد کرد، حال آنکه پزشکی فقط به میزان ۳٪ به تشخیص کمک می‌کند. به همین دلیل بر روی گرفتن شرح حال و تست‌های فیزیکی قبل از بیهوشی تأکید می‌شود. ارزیابی و آماده‌سازی نادرست بیمار قبل از عمل، علت اصلی ۱۱٪ از خطاهای بیهوشی می‌باشد. 
 یک قسمت از ارزیابی ریسک بیهوشی بیمار بر اساس میزان بیمار است. بر همین اساس یک مقیاس ارزیابی شش رده‌ای را تهیه کرده‌است، که به آن گفته می‌شود. این مقیاس از طریق سنجش میزان سلامتی عمومی بیمار، ارزیابی میزان ریسک بیهوشی برای بیمار را تعیین می‌کند. 
 گرفتن شرح حال قبل از بیهوشی می‌تواند بیماری‌های مانند یا کمبود آنزیم ، عاداتی مانند و و ، ویژگی‌های فیزیکی مانند یا و هر بیماری دیگری، مخصوصاً و ، را قبل از بیهوشی مشخص کند. تست‌های فیزیکی (مانند آزمایش، و …) باعث افزایش کیفیت یافته‌ها در شرح حال بیمار می‌شود. 
 گذشته از ارزیابی کلی سلامتی بیمار، نوع عمل جراحی بیمار نیز به صورت خاص، برای بیهوشی در نظر گرفته می‌شود. به عنوان مثال برای بیهوشی جهت تولد از طریق ، هم سلامتی و هم نوزاد در نظر گرفته می‌شود. همین‌طور یا در می‌توانند شرایط و چالش‌های ویژه‌ای برای بیهوشی عمومی ایجاد کنند. بعد از تعیین میزان سلامتی بیمار در حین بیهوشی و در نظر گرفتن تمام نیازهای او، می‌توان نوع بیهوشی را انتخاب کرد. انتخاب روش جراحی و تکنیک بیهوشی باعث کاهش میزان عوارض، کاهش زمان بهبودی و کاهش می‌شود. 
 اطلاعات بیشتر: ، ، و بیهوشی عمومی حالتی القا شده‌است که در آن فرد با دریافت داروهایی حالت فراموشی، بی‌حسی، فلج عضلانی و القای خواب را پیدا می‌کند، که تمامی این حالات کنترل شده و قابل بازگشت است. در بیهوشی عمومی این چهار وظیفه دنبال می‌شود: (۱)بیمار به‌طور موقت، حتی هنگامی که محرک درد وجود دارد، بیدار نشود؛ (۲) به یاد نیاورد چه اتفاقی افتاده‌است؛ (۳) فراهم کردن راه‌هایی ایمن و تنفس دادن به دلیل فلج عضلات تنفسی انجام شود (به دلیل از بین رفتن رفلکس احتمال وجود دارد، بنابراین بیمار تحت لوله‌گذاری تراشه قرار می‌گیرد)؛ (۴) حمایت قلبی-عروقی به دلیل اثرات داروهای بیهوشی فراهم شود. 
 بیهوشی عمومی در برابر و قرار دارد و دارای سه هدف عمده می‌باشد: کامل اندام، عدم هوشیاری و از بین بردن برای عمل جراحی. 
 در گذشته با استفاده از مواد بیهوشی به دو هدف اول دست پیدا می‌کردند، که باعث می‌شد پزشکان جراح بتوانند اعمال ضروری را انجام دهند، اما بسیاری از بیماران به دلیل و ناشی از عمل جراحی، می‌کردند. با تزریق ماده قبل از عمل نشان داد که باید درد و استرس ناشی از جراحی را از بین برد. این مورد باعث شد که داروهای دیگر برای کاهش درد جراحی در کنار سایر داروهای بیهوشی گسترش پیدا کند و به این ترتیب از میزان مرگ ناشی از عمل کاسته شود. رایجترین راه برای رسیدن به بیهوشی کامل، بیهوشی استنشاقی می‌باشد. میزان قدرت داروهای بیهوشی با میزان انحلال آن‌ها در در ارتباط است. داروهای بیهوشی استنشاقی بر روی قسمت‌های مختلف سیستم عصبی مرکزی اثر می‌گذارند. به عنوان مثال اثرات شل‌کنندگی و فلج‌کنندگی ناشی از اثر این داروها بر است، در حالی که اثرات فراموشی و خواب‌آوری ناشی از آرام‌بخشی هنگام بیهوشی ملایم، به دلیل اثرات این داروها بر روی است. 
 میزان قدرت داروهای بیهوشی با معیار سنجیده می‌شود. ، میزان دارویی از ماده بیهوش‌کننده است که در ۵۰٪ بیماران از پاسخ به تحریک دردناک جلوگیری می‌کند. 
 بهترین داروی بیهوشی دارویی است که خواب، بی‌دردی، شلی عضلانی و فراموشی را با هم ایجاد کند و همچنین باعث تغییرات در ، ضربان قلب و نشود. از سال ۱۹۳۰ پزشکان و دانشمندان تلاش خود را برای تقویت داروهای بیهوشی استنشاقی به وسیله داروهای تزریقی آغاز نمودند. داروهای مورد استفاده در ترکیب ارائه شده، ریسک بیهوشی را برای بیمار حین بیهوشی کاسته و باعث بهبودی سریعتر بیمار می‌شود. 
 داروهای نوین بیهوشی میزان مرگ و میر ۷ روز پس از بیهوشی را کاسته‌است. برای مثال (تزریقی) می‌تواند در ابتدای عمل جهت القای بیهوشی استفاده شود، (تزریقی) جهت کاهش استرس ناشی از جراحی (درد ناشی از جراحی)، (تزریقی) برای اثرات آرام‌بخشی و فراموشی استفاده می‌شود و در نهایت (استنشاقی) در طول جراحی به عنوان داروی نگهدارنده بیهوشی قابل استفاده است. 
 مقالهٔ اصلی: این فرایند برای بیمار اثرات ، ، ضد ، ، و شلی عضلانی به صورت عصبی، مانند آنچه در اتفاق می‌افتد، را ایجاد می‌کند. برای اینکه نمایی از آرام‌بخشی را بتوان شرح داد، می‌توان گفت در این فرایند بیمار در حال خواب آلود و آرام بوده و تمام وقایع را فراموش خواهد کرد و اجازه خواهد داد تا روند درمانی ناخوشایند کامل انجام شود. داروهای این دسته معمولاً هستند که به همراه یک داروی کاهنده درد نظیر یا استفاده می‌شود، چراکه به تنهایی اثرات ضد درد ندارند. 
 سایر داروهایی که می‌توانند اثرات آرام‌بخشی ایجاد کنند عبارتند از ، ، و . مزیت و تفاوت عمده بین این روش و بیهوشی عمومی، عدم نیاز به پشتیبانی راه هوایی بیمار و تنفس بیمار توسط و است و همچنین اثرات کمتری بر روی سیستم قلب و عروق بیمار خواهد گذاشت. 
 مقاله‌های اصلی: و وقتی که قرار است فقط قسمتی از درد را احساس نکند یا ناحیه‌ای محدود بی‌حس شود از استفاده می‌شود. روش‌های مختلفی در بی‌حسی منطقه‌ای وجود دارد که شامل ماده بی‌حس‌کننده داخل مورد نظر، یا تزریق در عروقی که آن منطقه را تغذیه می‌کنند یا تزریق به اطراف تنه که حس آن منطقه را تأمین می‌کند، می‌باشد. زمانی که ماده بی‌حس‌کننده به اطراف تنه عصبی تزریق می‌شود، در اصطلاح آن را می‌گویند، که به دو نوع بلاک و تقسیم می‌شود. 
 
 
 
 
 
 مقالهٔ اصلی: زمانی که داروی بی‌حسی موضعی در اطراف بزرگ تزریق می‌شود، باعث توقف انتقال تکانه‌های عصبی در طول اعصاب خواهد شد و در نتیجه منطقه‌ای که توسط این ، عصب دهی می‌شد بی‌حس خواهد شد. به این روش می‌گویند. به عنوان مثال بلاک عصب در در مواقعی که قصد انجام روند درمانی در فک پایین را دارد، به‌طور گسترده استفاده می‌شود. برای کار بر روی اعصاب با قطر بزرگتر مانند بلاک عصبی برای بی‌حسی اندام فوقانی یا بلاک برای بی‌حسی اندام تحتانی، محل و محل به وسیله یا دستگاه محرک عصبی مشخص می‌شود. استفاده از سونوگرافی باعث کاهش مخاطره موقعیت‌های پیچیده، افزایش کیفیت، افزایش عملکرد و زمان شروع سریعتر می‌شود. 
 به دلیل اینکه برای اثر و ایجاد بی‌حسی نیاز به مقدار بالای ماده می‌باشد، میزان حداکثر برای استفاده در نظر گرفته شده‌است. بلاک عصبی معمولاً برای جراحی‌های بزرگ مانند جراحی ، و جراحی تعویض استفاده می‌شود که در نهایت باعث کمتر شدن عوارض می‌شود. عوارض عصبی در بلاک عصبی در مقایسه با بی‌حسی منطقه‌ای کمتر است. 
 اطلاعات بیشتر: و بلاک عصبی مرکزی روشی است که در آن ماده بی‌حس‌کننده در اطراف برای ایجاد بی‌حسی در ناحیه ، و تزریق می‌شود.
 این روش به سه شکل انجام می‌شود: 
 
 
 روش اسپاینال و اپیدورال دو روش رایج در بلاک عصبی مرکزی می‌باشند. در روش اسپاینال ماده بی‌حس‌کننده در دوز و حجم کم به یکباره در محل مورد نظر تزریق می‌شود و همچنین شروع اثر در این روش سریع بوده و باعث فلج عضلانی نیز می‌شود یعنی در طی روند اسپاینال بیمار قادر به حرکت دادن اندام‌های بی‌حس نخواهد بود. اما در روش اپیدورال ماده بی‌حس‌کننده در دوز و حجم بیشتر از طریق یک به داخل فضای اپیدورال تزریق می‌شود. روش اپیدورال تأثیری بر روی انقباض عضلات ندارد. بلاک عصبی مرکزی باعت شل شدن دیواره شریان‌ها و در نتیجه شود. همچنین در صورتی که موجب گشاد شدن وریدها شود افت فشار خون بیشتری به وجود خواهد آمد به دلیل اینکه تقریباً ۷۵٪ حجم خون در وریدها وجود دارد. این اثرات فیزیولوژیک زمانی افزایش پیدا می‌کند که بلاک عصبی از پنجمین مهره سینه‌ای هم بالاتر رود. 
 مقاله‌های اصلی: و باید جهت کاسته شدن از میزان در حین عمل و بلافاصله پس از عمل جراحی تلاش کرد، زیرا باقی ماندن درد باعث ایجاد عوارض شده و در نهایت باعث شدن خواهد شد. 
 درد یک فرایند کاملاً پویا بوده، به این صورت که در زمانی که محرک‌های دردآور به صورت مداوم توسط سیستم احساس درد درک می‌شود، مدیریت درد سخت‌تر خواهد شد یا درد از حالت حاد به حالت مداوم و مزمن تبدیل خواهد شد. به همین دلیل، پیشگیری و مدیریت درد حاد، در نهایت باعث کاهش هر دو نوع درد حاد و مزمن در بیماران جراحی شده خواهد شد. 
 مدیریت درد به دو صورت یا طبقه‌بندی شده‌است. در روش دوم یعنی بر اساس تقاضا درمان به وسیله داروهای یا داروهای یا هردو صورت می‌گیرد. حتی می‌توان از روش‌های جدید، مانند استفاده از گاز یا نیز استفاده کرد. در مکانیزم مدیریت درد، استفاده و تجویز دارو با استفاده از مشاوره و درخواست انجام می‌شود. همچنین می‌توان از دستگاه ، که به صورت مخفف PCA نامیده می‌شود، استفاده کرد. استفاده از این دستگاه باعث افزایش کنترل و افزایش رضایت بیمار در مقایسه با روش‌های سنتی شده‌است. 
 روش‌های رایج جهت پیشگیری از درد استفاده از اپیدورال یا بلاک‌های عصبی است. در یک مطالعه در مورد درد بعد از جراحی مشاهده شد که بلاک اپیدورال، کاهش درد بهتری را مخصوصاً در مواقع حرکت در دورهٔ سه روزه بعد از عمل، ایجاد می‌کند. این کاهش درد موجب نصف شدن زمان بودن بیمار، بعد از عمل جراحی می‌شود. همچنین زمان در و میزان در زمانی که بی‌دردی اپیدورال ایجاد می‌شود، کاسته می‌شود. 
 قسمت اصلی سیستم تحویل ، است. دستگاه بیهوشی شامل ، و سیستم تحویل هوا، سیستم خروج استفاده شده و می‌شود. هدف دستگاه بیهوشی تهیه گازهای بیهوشی با ثابت، برای و حذف و می‌باشد. از آنجایی که گازهای بیهوشی قابلیت دارند، چک لیست‌های مختلفی برای نظارت بر دستگاه و اطمینان از فعال شدن ویژگی‌های ایمنی و حذف خطرات ناشی از به وجود آمده‌است. 
 داروهای بیهوشی به دو صورت یکجا و هم به صورت تزریق پیوسته برای نگهداری بیهوشی استفاده می‌شود. ویژگی مشترک ماشین‌های بیهوشی وجود کنترل ایمنی در مواقع بحرانی است که در هنگام خرابی ماشین بیهوشی به کار می‌افتد. 
 در فرایند بیهوشی عمومی بیمار باید تحت برای حفظ و قرار بگیرد. 
 راهنمای پایش (مانیتورینگ) بیماران در حین بیهوشی عمومی، بی‌حسی منطقه‌ای و آرام‌بخشی را منتشر کرده‌است. 
 این راهنما شامل موارد زیر است:
 
 
 
 
 
 راهنمای پایش بیماران در حین بیهوشی عمومی، بی‌حسی منطقه‌ای و آرام‌بخشی در و توسط منتشر شده‌است و شامل موارد زیر است:
 برای اعمال جراحی کوچک:
این استانداردها باید در اعمال کوچک اعمال شود: 
 
 
 
 برای اعمال جراحی بزرگ:
همچنین استانداردهای زیر باید در اعمال بزرگ اعمال شود: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 علاوه بر موارد فوق دماسنج و محیطی نیز لازم است.
 مقالهٔ اصلی: در بسیاری از کشورها، داروهای بیهوشی به وسیله حساب شده و به بیماران تجویز می‌شود. اینکار به این دلیل انجام می‌شود که اصول و داروها به‌طور مستقیم اعمال گردد. فرایندهای جذب، توزیع و حذف را شرح داده و ارتباط بین دارو و غلظت پلاسمایی و محل اثر را مشخص می‌کند. به بیان ساده‌تر مشخص می‌کند بدن چه بر سر دارو می‌آورد و به این معنی است که دارو چه بر سر بدن می‌آورد. 
 بیهوش‌کننده‌های تزریقی داروهایی هستند که با یا یا تزریق در وارد بدن می‌شود. مهم‌ترین موارد این داروها به شرح ذیل هستند:
 
 
 
 
 
 مقالهٔ اصلی: داروهای بیهوشی استنشاقی ترکیبات شیمیایی هستند که دارای خواص بیهوشی بوده و بیمار با استنشاق آن بیهوشی می‌شود. مهم‌ترین داروهای این دسته به شرح ذیل است:
 
 
 
 
 اولین تلاش برای بیهوشی در دوران ماقبل تاریخ با استفاده از داروهای گیاهی صورت گرفته‌است. این دسته شامل داروهایی است که در گذشته توسط پزشکان به عنوان داروهای بیهوشی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است:
 
 
 
 
 
 خطرات بیهوشی شامل خطرات با ریسک زیاد مانند و و و خطراتی با ریسک کمتر از جمله و اقامت طولانی مدت در است. احتمال وقوع این عارضه‌ها به عواملی همچون شرایط بیمار، پیچیدگی عمل جراحی و نوع بیهوشی بستگی دارد. خطرات و عوارض در ارتباط با بیهوشی به دو دسته موربیدیتی (بیماری‌ها یا اختلالات در ارتباط با بیهوشی) و مورتالیتی (مرگ ناشی از بیهوشی) تقسیم می‌شود. تعیین اینکه چگونه بیهوشی می‌تواند منجر به موربیدیتی و مورتالیتی شود، بسیار دشوار است؛ زیرا سلامتی بیمار قبل از جراحی و میزان پیچیدگی عمل جراحی، در مشخص کردن میزان خطرات و ریسک بیهوشی مؤثر هستند. 
 قبل از ابداع بیهوشی مدرن در اوایل قرن ۱۹ میلادی، درد و استرس جراحی (استرس فیزیولوژیک) باعث ایجاد و بروز بسیاری از عوارض و مرگ‌ومیرهای ناشی از می‌شد. در نتیجه، هرچه عمل جراحی سریعتر انجام می‌شد، میزان عوارض هم کاهش پیدا می‌کرد. ابداع بیهوشی باعث کاسته شدن از پیچیدگی‌ها و عوارض جراحی و افزایش پس از جراحی شد و در کل باعث کاهش استرس فیزیولوژیک برای بیمار شد، اما خود فرایند بیهوشی موجب افزوده شدن تعداد ریسک‌های موربیدیتی و مورتالیتی شد. دو سال بعد از معرفی به عنوان داروی بیهوشی در نیمه سده نوزدهم، اولین مورد فوت، که به صورت مستقیم در ارتباط با بیهوشی بود، گزارش شد. 
 موربیدیتی می‌تواند شدید (مانند: ، ، ، ، بعد از جراحی و حساسیت به بیهوشی) یا خفیف (مانند: تهوع، استفراغ و بستری مجدد) باشد. سلامتی بیمار، عمل جراحی و بیهوشی سه عامل مشترک در هنگام بروز عوارض مربوط به موربیدیتی و مورتالیتی است. 
 برای درک خطر نسبی مرتبط با هریک از سه عامل فوق، میزان در ارتباط با سلامتی بیمار نسبت ۱ در ۸۷۰ مورد می‌باشد. در مقایسه با آن، میزان مرگ در ارتباط با نسبت ۱ در ۲۸۶۰ را دارد و میزان مرگ در ارتباط با بیهوشی به تنهایی نسبت ۱ در ۱۸۵۰۵۶ را دارد. این آمار نشان می‌دهد بزرگترین عامل مرگ در بیهوشی کیفیت سلامتی بیمار است. می‌توان این آمار را با اولین مطالعه میزان مرگ و میر ناشی از بیهوشی، که در سال ۱۹۵۴ در آمریکا انجام شد، مقایسه کرد. در آن گزارش ذکر شده بود که نسبت مرگ و میر به صورت کلی ۱ در ۷۵ بوده‌است و نسبت مرگ و میر که به صورت مستقیم با بیهوشی در ارتباط بوده ۱ در ۲۶۸۰ بوده‌است. مقایسه مستقیم در آمار مرگ و میر در زمان‌ها و مکان‌های مختلف به دلیل اینکه معیارهای علل خطر با یکدیگر تفاوت دارند، قابل اعتماد نیست. با این حال مدارک و شواهدی در زمینه بهبود بیهوشی وجود دارد، اما میزان آن نامشخص است. 
 وجود یک نرخ ثابت از موربیدیتی و مورتالیتی نادرست است و نمی‌توان گفت احتمال این دو عارضه همیشه ثابت است. در عین حال، وجود علل متفاوتی در بیهوشی و عمل جراحی در کنار و ترکیب با یکدیگر، میزان خطر را نشان می‌دهد. به عنوان مثال زمانی که بیمار دارای سن بین ۶۰ تا ۷۹ سال باشد، میزان ریسک ۲٫۳ مرتبه بیشتر از زمانی است که سن بیمار کمتر از ۶۰ سال باشد. همچنین زمانی که بیمار در رتبه ۳ یا ۴ یا ۵ را دارد، میزان ریسک ۱۰٫۶۵ مرتبه بیشتر از زمانی است که رتبه بیمار ۱ یا ۲ باشد. سایر متغیرها عبارتند از: 
 
 
 
 
 مقالهٔ اصلی: زمانِ بلافاصله پس از به هوش آمدن بیمار، زمان اورژانسی نامیده می‌شود. به همین دلیل، پس از بیهوشی عمومی و آرام‌بخشی نیاز به کامل وجود دارد، زیرا ریسک‌ها و خطرات همچنان وجود دارند. معمولاً بیمار دقایقی پس از اتمام فرایند بیهوشی به هوش می‌آید و پس از آن به منتقل می‌شود و ساعاتی بعد حواسش را بازمی‌یابد. 
 میزان در زمان ریکاوری ۹٫۸٪ می‌باشد، که با نوع عمل و نوع بیهوشی مرتبط است. همچنین نیاز به پشتیبانی راه هوایی بیمار ۶٫۸٪، میزان (بیشتر در افراد بالای ۵۰ سال) و افت فشار خون در ریکاوری به صورت مشترک ۲٫۷٪ می‌باشد. افت ، و بعد از بیهوشی، به دلیل عدم حرکت در حین بیهوشی و جراحی، شایع است. 
 در موارد استثنایی، بیمار دچار می‌شود و روان‌آشفتگی او ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها به طول انجامد. این حالت در کسانی که تحت عمل قرار می‌گیرند و افراد مسن، شایع است. 
 پس از عمل بیهوشی، که معمولاً به صورت مخفف به انگلیسی POCD نامیده می‌شود، معمولاً پس از جراحی رخ می‌دهد. این اختلال در اشکال مختلف بروز می‌کند، به عنوان مثال در پس از بیهوشی (بلافاصله پس از به هوش آمدن) و اختلال شناختی اولیه (اختلال شناختی کاهش‌یافته طی یک هفته بعد از عمل جراحی) بروز می‌کند. سه عنصر ، اختلال شناختی اولیه و اختلال شناختی درازمدت از یکدیگر منفک هستند؛ هرچند به عنوان مثال وجود و بروز قبل از عمل، احتمال اختلال شناختی اولیه را بیشتر می‌کند، اما به نظر می‌رسد رابطه‌ای بین این سه مورد وجود ندارد. 
 
طبق مطالعه اخیر که در دانشکده پزشکی دیوید گفن در انجام شده‌است، مغز فعالیت خود را از طریق فعال کردن یک سری از خوشه‌ها یا قطب‌ها برای بازگشت هوشیاری انجام می‌دهد. اندرو هادسون استادیار رشته بیهوشی می‌گوید: اختلال شناختی پس از عمل جراحی طولانی، نوعی از اختلال دقیق است که می‌تواند یک هفته یا یک ماه یا حتی بیشتر ادامه پیدا کند. اغلب بستگان فرد عدم توجه کافی، کم حافظه شدن و از دست دادن علاقه به فعالیت‌هایی که قبلاً برای فرد مهم بوده را گزارش می‌دهند. همچنین در محل کار، فرد نمی‌تواند وظایفی که به وی محول شده‌است را با همان سرعت سابق انجام دهد. شواهد خوبی از اینکه POCD پس از عمل قلب اتفاق می‌افتد، وجود دارد. البته این پدیده می‌تواند در سایر اعمال هم اتفاق بیفتد و بزرگترین دلیل برای این مشکل وقوع در طی عمل است. در اعمال جراحی غیرقلبی علت وقوع POCD به صورت واضح مشخص نیست، اما سن بالا علت مهمی برای این بیماری است. 
 اولین استفاده از بیهوشی عمومی احتمالاً مربوط به دوره و با استفاده از داروهای گیاهی بوده‌است. قدیمی‌ترین داروی آرامبخش بوده که هزاران سال پیش در استفاده می‌شده‌است. ، بزرگ ایرانی، بیش از هزار سال قبل شرحی از عمل جراحی برای خارج کردن از شکم می‌دهد. طبق هم به وسیله عمل به دنیا آمده‌است. به همین دلیل برای این عمل ابتدا رودابه به وسیله قوی بیهوش شده و سپس انجام شده‌است. حتی جراحان نمی‌دانستند که باید شکافته شده را بدوزند. با توجه به شرحی که داده، باور بر این است که ایرانیان قدیم، این عمل را انجام داده و ثبت کرده‌اند و اسناد معتبری از آن در اختیار فردوسی قرار گرفته‌است. 
 در ایران و هند باستان، از جمله در ، از عصاره‌ای به نام یا سوما که از گیاه هوم از سرده همراه با مواد دیگر به دست می‌آمده‌است، جهت به وجود آوردن حس شادی و همچنین به عنوان یک مسکن قوی استفاده می‌شده‌است. قوم در ۳۴۰۰ سال قبل از میلاد در اقدام به کشت برای بدست آوردن کردند و از محصول آن به عنوان دارو استفاده می‌کردند. وسیله‌های خاصی برای جراحی داشتند. همچنین مسکن و داروهای آرامبخش هم استفاده می‌کردند، که احتمالاً از عصاره گیاه یا تهیه می‌شده‌است. تمام قسمت‌های مختلف این گیاه حاوی آلکالوئیدهای مهمی نظیر و هیوسیامین و بلادونین و آتروپامین و می‌باشد، اما از ریشه این گیاه برای بیهوشی استفاده می‌شده‌است. که به ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سال مربوط می‌شود، جراحی را نشان می‌دهد که در حین عمل روی دست بیمار در حال فشردن در ناحیه است؛ یا تصویر دیگری که بیمار در حین جراحی روی کف دستش خود را می‌فشارد. یونانی به اثر ضد درد داروی که از برگ و تنه گیاه تهیه می‌شده اشاره کرده‌است. در سراسر ، و گونه‌های مختلف (سولانوم)، به دلیل داشتن ترکیبات قوی، جهت بیهوشی استفاده می‌شده‌است. 
 پزشک و جراح افسانه‌ای اهل چین بود که اولین بار استفاده از داروهای بیهوشی برای جراحی در چین را شرح داد. این روش در کتاب استاد هان‌فی ثبت شده‌است. وی به دو مرد یک نوشیدنی سمی و بیهوش‌کننده خوراند، آن دو برای سه روز بیهوش بودند، در این مدت معده آن‌ها را جراحی کرد. 
 هووآتو پزشک و جراح چینی دیگری بود که به شکل نوین با استفاده از مخلوط کردن گیاهان دارویی توانسته بودن داروی بیهوشی به نام مافزیان تهیه کند. او از این دارو برای اعمال جراحی بزرگ مانند برداشتن قسمتی از روده استفاده می‌کرد. در مکتب بدن مقدس شمرده می‌شود و جراحی نوعی از قطع عضو به‌شمار می‌آید، به مرور پایه‌های جراحی سست شد و حتی جراحی و بیهوشی موفق هووآتو بعد از مرگش از بین رفت. 
 استفاده از داروهای در تمدن مرسوم بوده‌است، به صورتی که عابدان آن‌ها زمانی که برای جراحی آماده می‌شدند، برگ‌های را در دهان می‌جویدند. به این ترتیب، آب دهان آن‌ها خاصیت بی‌حس‌کنندگی داشت و را بی‌حس می‌کرد. به عنوان اولین داروی بی‌حسی موضعی شناخته می‌شود. اولین بار در سال ۱۸۵۹ توسط و سپس به پیشنهاد در سال ۱۸۸۴ برای جراحی استفاده شد. جراح آلمانی، در سال ۱۸۹۸ از برای اولین بار در فضای استفاده کرد. یک جراح اهل بنام نیکلای راکیویچانو-پیتشتی از داروی در فضای اسپاینال استفاده کرد و شرح عمل خود را در سال ۱۹۰۱ در ارائه داد. 
 نوشته‌های قدیمی ، کاربرد را نشان می‌دهد. اساس این روش وجود ماده خواب‌آور بر روی می‌باشد که به معروف بوده‌است. این روش توسط اوگو برگننی در مدرسه پزشکی در قرن ۱۲ معرفی شد. در این روش یک اسفنج در محلول و آب و مواد دیگر خیس می‌شد. سپس اسفنج خشک می‌شد و در جایی نگهداری می‌کردند. در زمان عمل جراحی دوباره آن را کمی مرطوب کرده، زیر بینی بیمار نگه می‌داشتند و پس از تنفس، بیمار بیهوش می‌شد. این ترکیبات به جهت دارا بودن آلکالوئیدهای قوی در بیهوشی مؤثر بود و کاربرد آن در اروپا تا قرن ۱۹ ادامه داشت. 
 معروف‌ترین داروی بیهوشی است که اختراع آن به قرن ۸ بازمی‌گردد. این دارو معروفترین داروی بیهوشی بود تا قرن ۱۶ که پزشک و دانشمند مشهور ادعا کرد مرغ پس از تنفس اتر علاوه بر به خواب رفتن بی درد نیز می‌شود. در اوایل قرن ۱۹ از این دارو جهت تفریح استفاده می‌شده‌است. پزشک آمریکایی متوجه شد زمانی که دوستان او در معرض گاز اتر قرار می‌گیرند، اگر به آنان جراحتی وارد شود هیچگونه دردی احساس نمی‌کنند. او بلافاصله متوجه خواص این دارو جهت جراحی شد. در تاریخ ۳۰ مارس ۱۸۴۲ برای اولین بار توسط لانگ، فردی تحت عمل جراحی بدون درد با بیهوشی قرار گرفت. اما لانگ نتایج کشف خود را تا قبل از سال ۱۸۴۹ ارائه نکرد. در ۱۶ اکتبر سال ۱۸۴۶ در در نمایشی از به صورت موفقیت‌آمیز برای دانشجوی پزشکی در استفاده کرد. مورتون که از تلاش‌های قبلی بی‌اطلاع بود، برای نشان دادن تکنیک عمل بدون درد به دعوت شد. پس از معرفی بیهوشی ابداعی توسط مورتون، جراحی بنام جان کالینز وارن تصمیم گرفت یک تومور را از داخل گردن ادوارد گیلبرت ابوت تحت بیهوشی خارج کند، این اتفاق در آمفی تئاتر جراحی اتفاق افتاد که در حال حاضر به آن «گنبد اتر» می‌گویند. جان کالینز وارن که قبلاً به این روش شک داشت تحت تأثیر قرار گرفت و گفت " ". در طی نامه‌ای به مورتون پیشنهاد داد که این روش را بیهوشی و داروهای این روند را بنامند. مورتون تلاش کرد ماهیت ماده بیهوشی خود را مخفی کند و آن را به فراموشی عمیق نسبت می‌داد. وی موفق به دریافت گواهی ثبت اختراع برای دستگاه بخور اتر ابداعی خود شد. البته هیچ گونه خبری در مورد بیهوشی موفقیت‌آمیزی که انجام داد تا قبل از سال ۱۸۴۶ منتشر نشد. جراحان معروفی در اروپا از جمله ، نیکولای پیرگو و جیمز سیم به سرعت تعداد زیادی جراحی را با بیهوشی اتر آغاز کردند. اسکات در تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۸۴۶ در درمانگاه سلطنتی دامفریز از اتر در حین عمل جراحی استفاده کرد. 
 گاز داروی دیگری است که در بیهوشی کاربرد دارد و در سال ۱۷۷۲ توسط دانشمند انگلیسی، ، کشف شد. در ابتدا مردم فکر می‌کردند این گاز همانند سایر گازهای سمی است و سبب مرگ می‌شود. به هرحال، در سال ۱۷۹۹ شیمی‌دان و مخترع، ، تصمیم گرفت این گاز را روی خودش امتحان کند تا خواص آن را کشف کند. او متوجه شد پس از استفاده از این گاز دچار خنده می‌شود، به همین دلیل او نام را بر روی دی نیتروژن مونوکسید قرار داد. همفری دیوی در مورد خواص بیهوشی این گاز نوشت، اما کسی به حرف‌های او توجه نکرد. هوراس ولز اولین نمایش عمومی را در در در سال ۱۸۴۵ اجرا کرد که به دلیل استفاده نادرست از ناموفق بود و بیمار از درد گریه کرد. 
 اولین استفاده از بیهوشی در نیمکره جنوبی در اکتبر ۱۸۴۶ در انجام شد. 
 کلروفرم توسط پزشک آمریکایی ساموئل گاتری در سال ۱۸۳۱ کشف شد، همچنین چندماه بعد مستقلاً توسط اوژن سوبرین و در کشف شد. در سال ۱۸۳۴ کلروفرم را نامگذاری و از نظر شیمیایی توصیف کرد. خواص این ماده بیهوشی در اوایل سال ۱۸۴۷ توسط جین پیر فلورنس مورد توجه قرار گرفت. در تاریخ ۴ نوامبر ۱۸۴۷، زمانی که جیمز یانگ سیمپسون در حال مطالعه گسترده بر روی بود، متوجه اثرات بیهوشی کلروفرم گشت. استفاده از کلروفرم به سرعت گسترش پیدا کرد و زمانی که جان اسنو در هنگام تولد شاهزاده لئوپلد از این دارو برای بیهوشی استفاده کرد و توانست مجوز سلطنتی استفاده از این دارو را در سال ۱۸۵۳ دریافت کند. در انگلستان به دلیل ایجاد تهوع و استفراغ شدید و قابلیت با جایگزین شد. متأسفانه به رغم اینکه قابلیت اشتعال‌پذیری و انفجار داشت، کلروفرم هم امن نبود، به ویژه زمانی که توسط یک فرد آموزش ندیده استفاده می‌شد. اولین مورد مرگ به دلیل استفاده از کلروفرم در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۸۴۸ ثبت شد، زمانی که هانا گرینر برای خارج کردن ناخن پا تحت بیهوشی با این دارو قرار گرفت. از بین معروف، فقط گاز همچنان و به‌طور گسترده در حال استفاده در بیهوشی است و اتر و کلروفرم با داروهای امن‌تر و گاهی گران‌تر جایگزین شدند. 
 جان اسنو در سال ۱۸۴۸ مقاله‌ای در مورد میل شدید به خواب با استنشاق بخارات در مجله پزشکی لندن منتشر کرد. وی به ساخت و تولید وسایل و تجهیزات مورد نیاز برای مدیریت داروهای بیهوشی استنشاقی در بیهوشی پرداخت که امروزه به نام شناخته می‌شود. 
 نخستین عمل جراحی مدرن همراه با بیهوشی در در سال ۱۲۳۰ شمسی توسط انجام شد و وی برای نخستین بار در ایران از برای بیهوشی بیمار استفاده کرد. تا سال‌ها بعد بیهوشی در ایران با روش‌های بسیار ابتدایی با استفاده از و قطره انجام می‌شد. اغلب افرادی که این مسئولیت را به عهده داشتند، نبودند و به‌طور تجربی با این کار آشنایی داشتند. برخی جراحان نیز خود مبادرت به بی‌حسی نخاعی می‌کردند. بعدها در مراکز دانشگاهی، دستیاران جراحی یا دانشجویان سال آخر پزشکی عهده‌دار این وظیفه می‌شدند. تا این زمان تدریس بیهوشی نوین وجود نداشت. 
 در سال ۱۳۳۰ به همراه بوئه (Boué) از به ایران مراجعت کرد. بوئه در با ماسک امبردن بیماران را بیهوش می‌کرد. ولی از اولین بنیان‌گذاران بیهوشی نوین در ایران باید از ، و عبدالله مرتضوی نام برد. یک سال پس از آمدن بوئه به ایران، علی فرّ، فارغ‌التحصیل رشته تخصصی بیهوشی از ، به پیشنهاد دانشکده پزشکی دانشگاه تهران، تعلیم و آموزش پزشکان در رشته بیهوشی را آغاز کرد و از همان سال تدریس بیهوشی در برنامه درسی دانشجویان پزشکی عمومی نیز گنجانده شد. البته از حدود ده سال بعد، گذراندن یک ماه در بخش بیهوشی برای کلیه دانشجویان پزشکی عمومی الزامی شد. از جمله ابداعات علی فرّ دستگاه بیهوشی مدار بسته‌ای است که به نام خود او معروف است. پس از آن عبدالله مرتضوی، که او نیز در انگلستان مدرک تخصص بیهوشی خود را دریافت کرده بود، به ایران آمد و در بیمارستان زنان وابسته به دانشکده پزشکی مشغول بکار شد. دستیاران اولین دوره تخصص بیهوشی چهار نفر بودند که پس از فارغ‌التحصیلی در بیمارستان‌های تابعه دانشکده پزشکی مشغول به کار شدند. فارغ التحصیلان دومین دوره ۳ نفر بودند که آن‌ها هم در بیمارستان‌های وابسته جذب شدند. در سال ۱۳۳۳ فقط یک ماشین بیهوشی در وجود داشت و در سال بعد دوازده دستگاه دیگر نیز برای سایر بیمارستان‌های خریداری شد. 
 در اواخر سال ۱۳۳۴ ، پس از اخذ بورد تخصصی آنستزیولوژی از به ایران آمد. ابتدا با سمت رئیس درمانگاه به عنوان هیئت علمی، کار خود را در (معروف به بیمارستان هزار تخت خوابی) شروع کرد و به تربیت متخصصان بیهوشی پرداخت. کتاب «انتخاب بیهوشی و فارماکولوژی داروهای بیهوشی» از جمله آثار تشید می‌باشد که جایزه بهترین کتاب سال را دریافت کرد. همچنین از ابداعات تشید، لوله دهانی-حلقی کاف دار برای حفظ تهویه در موارد لوله‌گذاری مشکل می‌باشد. در سال ۱۳۳۴ مرکزیت آموزش گروه بیهوشی در تعیین شد و دستیاران پس از گذراندن تعلیمات اولیه، برای ادامه دوره دستیاری در یکی بیمارستان‌های چهارگانه دانشگاه تهران تقسیم می‌شدند. ده سال بعد مرکزیت گروه بیهوشی به منتقل شد. در این زمان علی فرّ و پس از وی تشیّد مسئولیت مدیریت گروه را بر عهده داشتند. تفکیک گروه‌های آموزش جراحی و بیهوشی در سال ۱۳۴۷ صورت پذیرفت و از آن پس تربیت پزشکان متخصص به صورت مستقل ادامه یافت. اولین بخش در همین دوره و در سال ۱۳۴۷ افتتاح گردید. پس از دفتر گروه به بیمارستان ولیعصر و بعد از آن به منتقل شد. در سال ۱۳۷۳ دفتر آموزش گروه بیهوشی مجدداً به بیمارستان ولیعصر و سپس به تهران جابجا شد. 
 مقالهٔ اصلی: دوره هوشبری یکی از دوره‌های آموزش عالی (از شاخه‌های ) است و هدف آن تربیت کارآمدی است که هر ۱ یا ۲ نفر از آن‌ها بتوانند به عنوان دستیار و زیر نظر یک در یک بخش انجام وظیفه نمایند.
{"title": "بیهوشی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A8%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%B4%DB%8C&oldid=35160589", "language": "fa"}