(به : به معنای " ") از است و در اصل با نام پروساوادا شناخته می شود، آدویتا یکی از سیستم های معنوی در سنت هندی است و به این ایده اشاره دارد که خویشتن حقیقی انسان که به آن می‌گویند از جدا نیست بلکه آتمان (یعنی خویشتن واقعی آدمی)، در واقع همان برهمن، والاترین واقعیت متافیزیکال هستی است. آدویتا قدیمی ترین زیر شاخه است و ریشه های آن به هزاره یکم پیش از میلاد باز می‌گردد.
 پیروان این مکتب که آدوایتین، آدویتا ودانتین و یا مایاودین خوانده می‌شوند، دنیای برساخته ذهن که توسط عقل و حواس پنج‌گانه بر ما پدیدار می‌گردد را توهم می‌دانند و از طریق شناسایی این توهم به دنبال دستیابی به و کسب خرد (که به آن ویدیا هستند، این خرد عبارت است از اینکه فرد قادر شود خویشتن حقیقی خودش را به عنوان آتمان، و آتمان و برهمان تشخیص دهد. 
 آدویتا ودانته بر حیواموکتا تاکید دارد، ایده ای که موکشه (رهایی، آزادی) در این زندگی قابل دستیابی است. این ایده در مقابل دیگر مکاتب فکر هندی است که بر موکشه بعد از مرگ تاکید دارند. این مکتب از مفاهیمی چون برهمن، مایا،  آویدیا (جهل)، مدیتیشن و دیگر مفاهیمی استفاده می کند که در سنت های مذهبی هندوئیسم هم رایج است اما آنها را در تفسیر خاص خود جهت تئوری ای رستگاری اش بکار می گیرد. بسیاری از محققان آن را شکلی از توحید و فلسفه ای معتقد به وحدت وجود می نامند . 
 معلمان معاصر آدویتا ودانته
 معلمان معنوی معاصر عبارتند از جادگورو سرینگیر شارادا پیتام؛ سوامی شیواناندا ساراسواتی (1887-1963)، چین مایاناندا (1916-1993)، دایاناندا ساراسواتی (آرشا ویدایا) (1930-2015) .
{"title": "ویدانته ادویته", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%AA%D9%87_%D8%A7%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AA%D9%87&oldid=29802054", "language": "fa"}