(به : ) (به : ) (زادهٔ - ) معروف به (به : )، ، ، نوازندهٔ و اهل و ساکن است.
 موسیقی یانی تلفیقی از سبک‌های ، ، ، و است و بخش عمدهٔ آهنگ‌های او را سازهای موسیقی تشکیل می‌دهند. یانی با کنسرت به شهرت رسید، به‌طوری‌که این آلبوم با فروش بیش از ۷ میلیون نسخه، دومین کنسرت موسیقی ویدئویی پرفروش تاریخ است. علاوه بر آن، یانی به دلیل اجرا در مکان‌های تاریخی از قبیل در هند، در چین، در امارات متحده عربی، در روسیه، در پوئرتوریکو، در لبنان، تئاتر رومی در تونس، کاخ لاکشمی ویلاز در هند، و ، و در اردن شناخته شده‌است.
 دست‌کم ۱۶ آلبوم یانی رتبهٔ نخست را در دسته‌بندی «آلبوم عصر نوی برتر» به‌دست آورده‌اند، و دو آلبوم و نامزد شده‌اند. تا پایان سال ۲۰۱۱ میلادی، یانی دربرابر بیش از ۲ میلیون نفر در ۲۰ کشور دنیا کنسرت زنده اجرا کرده و آلبوم‌هایش فروشی بیش از ۲۰ میلیون نسخه داشته‌اند. ساخته‌های یانی در برنامه‌های تلویزیون‌های تجاری، و به ویژه برای رخدادهای ورزشی استفاده شده‌اند، و از دیرباز در جمع‌آوری کمک‌های مالی برای تلویزیون‌های همگانی مؤثر بوده‌اند. او موسیقی فیلم نیز کار کرده‌است و ساخت موسیقی برای یک آگهی تلویزیونی شرکت که برندهٔ جایزه شد را عهده‌دار بوده‌است. 
 یانی به ترکیب موسیقی الکترونیک با ارکستر سمفونی، محبوبیت کامل بخشید. او در خلق موسیقی خود از موسیقی‌دانانی با ملیت‌های گوناگون استفاده نموده‌است و انواعی از سازهای جالب توجه را بکار گرفته‌است. از پی تأثیراتی که یانی از فرهنگ‌های گوناگون جهان پذیرفته‌است، او را «هنرمند جهانی حقیقی»، و موسیقی‌اش را که گفته می‌شود بازتابی از فلسفهٔ «یک دنیا، یک‌نفر» وی است «آمیزه‌ای از گلچین نواهای قومی» لقب داده‌اند. 
 یانی در در شهر یونان به دنیا آمد. فرزند پدری بانکدار و مادری خانه‌دار، یانی استعداد موسیقی خود را با نواختن پیانو و در سن کم ۶ سالگی به نمایش گذاشت. والدین یانی او را به یادگیری با سرعت و سبک دلخواه خودش بدون آموزش رسمی موسیقی تشویق کردند. به این ترتیب یانی موسیقیدانی خودآموخته است که استفاده از «دست‌نویس موسیقایی» که از هنگام کودکی طراحی و کامل کرده را به جای بکارگیری ادامه می‌دهد. 
 یانی در سن چهارده سالگی رکورد ملّی یونان در رقابت‌های شنای آزاد ۵۰-متر را شکست. 
 در ، یانی برای تحصیل در رشتهٔ در ، یونان را به مقصد ایالات متحده ترک کرد. وی در آنجا برای گذران زندگی تا مدتی در ظرف می‌شست، و هم‌زمان با یادگیری زبان انگلیسی و تکرار چندین باره کتاب‌های قطور روان‌شناسی دست و پنجه نرم می‌کرد؛ تا اینکه با موفقیت در دروس و کسب نمرات بالا توانست کمک‌هزینه دانشجویی را از دانشگاه برای ادامهٔ تحصیلش به‌دست‌آورد. او در سال مدرک کارشناسی خود در رشتهٔ روان‌شناسی را اخذ نمود. 
 یانی در اواخر دوران دانشجویی عضو یک گروه محلی بود و به تمرین پیانو می‌پرداخت. پس از فارغ‌التحصیلی، با وجود مخالفت خانواده، یک سال را وقف کار موسیقی کرد تا بتواند بین ادامهٔ تحصیل و هنر انتخاب کند؛ و پس از آنکه دریافت خوشبخت‌ترین دوران زندگی خود را گذارنده، تصمیم گرفت موسیقی را برای باقی عمر ادامه دهد. 
 در سال ۱۹۷۷ یانی به گروه راک کِمیلیِن (آفتاب‌پرست) مستقر در شهر پیوست، و با بنیادگذار و این گروه، برای مدت ۴ سال به اجرا پرداخت، بگونه‌ای که همکاری این دو تا سال ۲۰۱۰ و پس از آن نیز ادامه یافته‌است. پس از اجرای تورهایی با کِمیلیِن طی سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴، یانی به نقل مکان کرد تا روی موسیقی خودش کار کند. وی در این دوره، موسیقی چند پروژهٔ سینمایی و تبلیغاتی را نیز انجام داد. 
 در سال ۱۹۸۰ یانی اولین آلبوم خود را به نام با استفاده از تجارب گروه کِمیلیِن و با تمرکز روی ضبط کرد، که به دلیل سبک و پرداخت متفاوت موسیقی در زمان خود با استقبال مواجه نشد. این آلبوم بعدتر توسط در ۱۹۸۴، و در ۱۹۸۹ بازنشر داده شد. 
 یانی در سال ۱۹۸۷ گروه موسیقی خود را تشکیل داد و در ۱۹۸۸ با ترکیبی دربردارندهٔ به عنوان نوازنده کیبورد و چارلی ادمز به عنوان درامر، توری را در شهرهای مختلف آمریکا آغاز نمود؛ و در طی این تور آلبوم‌های نخستین خود یعنی ، ، و را معرفی کرد. یکی از نتایج مهم این تور اجرا همراه با ارکستر سمفونی دالاس، ضبط ویدئویی آن و در ادامه بازخوردهای مثبتی از آن اجرا بود که از نگاه یک منتقد ، به شناخت عمومی یانی کمک زیادی کرد. گفته می‌شد ظهور یانی «به بهترین وجه ممکن همزمان» شده بود با افزایش محبوبیت موسیقی‌سازی معاصر. 
 حضور یانی در رسانه‌ها و تلویزیون در سال‌های بعد به شناسایی و پذیرش عمومی او انجامید؛ به ویژه با حضور وی در مجله و نیز در که با پشتیبانی و همراهی ، بازیگر آمریکایی، همراه بود. یانی از سال ۱۹۸۹ با اِوَنز در رابطه بود. با این وجود، حضورهای بعدی در تلویزیون، فروش بالای آثار ضبط شده و ویدئویی، و کنسرت‌های متعدد طی سال‌های بعد شناخت او را فراتر از رابطه‌اش با اِوَنز گسترش داد. 
 ، که در سال ۱۹۹۲ انتشار یافت، اولین آلبومی از یانی بود که نامزد شد. قطعهٔ «آریا» در این آلبوم آهنگی است برمبنای (از اپرای ، ۱۸۸۳) ساختهٔ لئو دِلیبِس، آهنگساز فرانسوی. استفاده یانی از این آهنگ در یک آگهی شرکت که برندهٔ جایزه شد، به آن محبوبیت بخشید. آلبوم که با ساز غالب پیانو در ۱۹۹۳ منتشر شد و آلبوم مورد علاقهٔ یانی است، دیگر آلبوم وی است که نامزد جایزه گرمی شده‌است. 
 
 کنسرت فراگیر یانی، ، در در دو هزار ساله واقع در شهر اجرا و فیلم‌برداری شد. یک آلبوم و یک ویدیو از این کنسرت با قالب در ۱۹۹۴ منتشر شد. اولین آلبوم زنده یانی بود، که وی در آن از گروه اصلی خود همراه با چینش کامل شصت نفره‌ای از لندن استفاده نمود. تنظیم و رهبری ارکستر را ، موسیقی‌دان ایرانی، برعهده داشت. 
 بدون وجود هیچ‌گونه پشتیبانی مالی خارجی، یانی تولید را با به خطر انداختن ۲ میلیون دلار پس‌انداز شخصی خودش سرمایه‌گذاری کرد تا از این راه هم جایگاه هنری خود را ارتقا بخشیده باشد و هم پس از ۲۰ سال دوری از کشورش «به مردم یونان با آنچه درخور آنان است ادای دین» کرده باشد. ویدیوی حاصل از این کنسرت از شبکهٔ آمریکا پخش و به یکی از محبوب‌ترین برنامه‌های آن تبدیل شد، چنان‌که نیم میلیارد نفر در ۶۵ کشور آن را تماشا کرده‌اند. ویدیوی همچنین با فروشی بیش از ۷ میلیون نسخه در دنیا عنوان دومین کنسرت موسیقی ویدئویی پرفروش تاریخ را (پس از ) به‌دست آورده‌است. 
 در یانی توانست یکی از معدود هنرمندان غربی باشد که در در هند کنسرتی را اجرا و ضبط کرده‌است. به دنبال آن یانی در اجراهایی را در در شهر پکن در کشور چین انجام داد، و بدین سان عنوان اولین هنرمند غربی معاصر که مجوز اجرا در این مکان تاریخی را گرفته از آن خود کرد. این دو رخداد با یکدیگر آلبوم زنده و ویدیوی را تشکیل دادند که در انتشار یافت. 
 پس از مذاکرات طاقت‌فرسا برای کسب مجوز اجرا در تاج محل و شهر ممنوعه در سال ۱۹۹۷، جدایی از لیندا اِوَنز در اوایل ۱۹۹۸، و پس از آن به سرانجام رساندن یک تور طولانی سراسر دنیا در ۱۹۹۸، یانی حرفه موسیقی خود را متوقف کرد. یانی بعدها عنوان کرد که افسرده شده بود، و برای سه ماه به یونان نزد والدینش بازگشته بود، پیش از آنکه تصمیم به به سفر دور دنیا بگیرد. برای مدت ۲ سال یانی هیچ مصاحبه‌ای انجام نداد، و بعدها توضیح داد: «سفر کردم. می‌خواستم نگرش مردمان دیگر را از زندگی ببینم. می‌خواستم را ترک کنم.» 
 در سال ۲۰۰۰، پس از درنگی دو ساله، یانی اولین آلبوم استودیوی خود طی هفت سال گذشته را با نام منتشر کرد. این آلبوم به رتبهٔ ۲۰ در جداول مجلهٔ دست یافت و در اولین هفتهٔ انتشار ۵۵۰۰۰ نسخه فروش کرد، که بیشترین فروش آغازین برای آلبوم‌های یانی به حساب می‌آید. یانی از آن به عنوان آلبومی آرام برای «گوش دادن» و کمتر نمایشی نسبت به آلبوم‌های کنسرت زنده مانند یا یاد می‌کند. وی توضیح می‌دهد که خودش تمامی صداهای آلبوم را، شامل آوازهای ظاهری، از طریق دستکاری صدا و به صورت الکترونیک در استودیوی خود خلق کرده‌است. 
 موسیقی حاضر در آلبوم سال ۲۰۰۳ یانی، ، نمایانگر بسیاری از فرهنگ‌های جهان است، و یانی گفته‌است در این آلبوم از عنصر «قومیت» برای بازتاب رنگ و زیبایی و یک اجتماع چندفرهنگی استفاده شده‌است. این آلبوم در زمانی نزدیک به انتشار یانی به نام (به : ) عرضه شد. 
 پس از شش سال، و برای اولین بار در حرفهٔ خود، یانی در همکاری با از خوانندگانی در آلبوم استفاده کرد. هفته‌ها پیش از انتشار این آلبوم در تاریخ با برچسب متعلق به شرکت ضبط ، شبکهٔ پی‌بی‌اِس ویدئویی از کنسرت پخش کرد که در در شهر آکاپولکو کشور مکزیک برگزار شده بود. انتشار آلبوم پیش از توری صورت گرفت که تهیه‌کنندگی آن را یکی از زیربخش‌های به نام برعهده داشت. 
 آلبوم ، که در نوامبر سالگرد جشن‌های دویست ساله مکزیک در ۲۰۱۰ منتشر شد، بزرگداشتی نسبت به این کشور با برداشت یانی از موسیقی مردمی آن بود. یانی در این آلبوم با خواننده-آهنگساز، و خواننده-هنرپیشه همکاری داشت. 
 آلبوم اولین آلبوم یانی با محتوای جدید طی هشت سال گذشته بعد از بود و در منتشر شد. محتوای متنوع بازتابی از تأثیرات سبک‌های‌سازی معاصر، الکترونیک، و سینمایی بود که به رگه‌هایی از ، ، و می‌کرد. هرچند یانی گفته‌است که با آزمایش روی طراحی‌های جدید آواها آغاز شد، ولی از وبگاه بر این عقیده است که این آلبوم، یانی را در حال بازگشت به ریشه‌های‌سازی خود به تصویر می‌کشد، و باید به مذاق هواداران موسیقی اواسط دههٔ ۱۹۹۰ او خوش بیاید. سه آهنگ از پانزده قطعهٔ غالباً‌سازی آلبوم، دربردارندهٔ ترانه‌هایی با اجرای خوانندگان هستند. 
 در یانی لوح فشردهٔ صوتی و تصویری از آلبوم زنده را منتشر کرد، که در دو کنسرت فضای خارجی در ۱۶ و ضبط و فیلم‌برداری شده بودند. محل برگزاری کنسرت، زمین‌های («اِل‌مورو») واقع در سَن‌خووان، مرکز ایالت پوئرتوریکو بود، که یک مکان است. کنسرت‌های ضبط شده از توسط شبکهٔ پی‌بی‌اِس پخش شدند. تولید این اثر دهمین همکاری یانی با این سازمان بود. 
 یانی در به مناسب در برنامه ویژهٔ جشنوارهٔ بهاری (با ۷۰۰ میلیون بیننده در سال ) با ، هنرمند نوازندهٔ چینی (زیثر)، اجرا داشت. این اولین سالی بود که تلویزیون مرکزی چین از هنرمندان خارجی برای اجرا دعوت به عمل آورده بود. 
 در تورهای سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ یانی، خوانندگانی متمایز از مربوط به سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ شرکت داشتند، هرچند فهرست آهنگ‌های اجرا شده غالباً‌سازی بودند. 
 یانی در طی یک همکاری با ، خوانندهٔ ، و ریک ویک تهیه‌کننده، هفدهمین آلبوم استودیوی خود را با نام (از ایتالیایی به فارسی، ) منتشر ساخت. ویژگی برجستهٔ این آلبوم، اجرای آوازی همچون در پنج سال قبل بود. در گروهی از خوانندگان اپرایی سرشناس بازسازی‌های آهنگ‌هایی از یانی را اجرا کردند که وی پیش از آن در طول حرفه خود منتشر کرده بود. در این آلبوم عناوین و اشعار آوازها غالباً به زبان ایتالیایی هستند. 
 در روزهای ۳۰ و ۳۱ ، یانی دو کنسرت در زمین‌های اطراف و اجرا کرد، که نخستین اجرای وی در مصر به حساب می‌آید. این دو کنسرت شامل آتش‌بازی و نیز پخش ویدئویی توسط به‌عنوان فرمانده می‌شدند، و همچنین با قالب برای پخش‌های بعدی از شبکهٔ ضبط شدند. برای القای حس امنیتی پایدار پس از ، نیروی امنیتی مصری‌ای به تعداد ۳۰۰۰ نفر امنیت محدودهٔ کنسرت را به‌عهده گرفتند. 
 در ، یانی آهنگی به‌نام «هفت میلیون رؤیا» برای ویدئویی برای به مناسبت پانزدهمین سالگرد ساخت. 
 یانی در هجدهمین آلبوم استودیویی خود را با نام منتشر کرد. از این روی که این آلبوم با استفاده از سینث‌سایزرها، برنامه‌ریزی شده و صداهای الکترونیک ساخته شده بود، گفته می‌شد «برگردان کاملی» به آلبوم‌های اوایل دههٔ ۱۹۸۰ یانی باشد. 
 از سال ۲۰۱۰ به بعد، یانی تورهای بین‌المللی خود را با اجراهایی در بیش از سی کشور در پنج قاره، شامل (به ترتیب الفبا) آرژانتین، آلمان، اردن، ارمنستان، اسرائیل، امارات متحده عربی، اوکراین، ایالات متحده (شامل پوئرتوریکو)، بحرین، برزیل، بریتانیا، بلاروس، بلغارستان، پاناما، تایلند، ترکیه، تونس، جمهوری چک، چین، روسیه، رومانی، سریلانکا، سنگاپور، شیلی، عربستان سعودی، عمان، قطر، کاستاریکا، کانادا، کره جنوبی، کویت، لبنان، لهستان، مجارستان، مصر، مکزیک، و هند برگزار نموده‌است. 
 یانی از کودکی با گوش دادن به ایستگاه‌های رادیویی از آفریقای شمالی، کشورهای عربی، و اروپا با انواع گسترده‌ای از سبک‌های موسیقی ارتباط برقرار کرده بود. او دیده بود که «هیچ ایستگاه یا تخصصی وجود نداشت—هر ایستگاهی همه جور موسیقی پخش می‌کرد». گفته می‌شود که موسیقی یانی بازتابی از برخوردهایش با فرهنگ‌های مختلف جهان و نمودگر فلسفه «یک دنیا، یک‌نفر» وی است. بدین روی، از مجموعهٔ الهامات گلچین شدهٔ موسیقی یانی را عاملی برای موفقیت او دریافته بود: «گام‌های خاورمیانه‌ای و شرقی و میزان‌های ترکیبی یانی آنقدر جالب توجه به گوش می‌رسند که طرفداران میانه‌روی او را بفریبند، ولی نه آنچنان وفادار به اصالت راک که افرادی را که با تأکیدهای ضربی راک بزرگ شده‌اند سردرگم کنند.» و افزود که برخی آهنگ‌های خاص «شما را با این حس باقی می‌گذارند که انگار همین الآن یک ذره درام فلزی یا بوزوکی یونانی یا کوتوی ژاپنی یا احتمالاً هر سه را با هم شنیده‌اید.» 
 
 
موسیقی یانی از جمله از موسیقی آسیا، آمریکای لاتین، خاورمیانه، و نیز از موسیقی کلاسیک، راک اَند رول، و الکترونیک، تأثیر پذیرفته‌است. یانی بیان کرده‌است که دههٔ ۱۹۷۰، همراه با سازهای الکترونیک و فناوری جدید خود، به ویژه در آن مرحله از حرفه‌اش تأثیرگذار بوده‌است، و اینکه حتی آلبوم اخیرش، (۲۰۱۱)، با آزمایش کردن طراحی‌های تازه صدا آغاز گشت. او به خاطر آشنایی خیلی زودهنگام در زندگی با موسیقی کلاسیک — گوش دادن به در سن ۸ سالگی — تعدادی از آهنگسازان و پیانیست‌های دوران کلاسیک را از موارد تأثیرگذار بر خود برمی‌شمرد، و در این بین از به عنوان موسیقی‌دان دلپسند، و از به عنوان «مورد علاقه شماره ۲» یاد می‌کند. او همچنین گفته بود که گذشته از موسیقی کلاسیک همچون و ، از گروه‌های راک اَند رول مانند ، ، و نیز تأثیر دیده بود. 
 یانی توضیح داده که «بیشترین تأثیری که از موسیقی گرفته‌ام کار بر روی (موسیقی) فیلم بود،... و بیشتر آن موسیقی سازی،» و از علاقه‌اش برای کارهای و صحبت کرده بود. از بیان کرده که بیشتر موسیقی یانی از نوع‌سازی است، که نشان می‌دهد یانی پنداشته بود فقدان شعر چیزی است که اجازه می‌دهد موسیقی‌اش محبوبیت بین‌المللی پیدا کند. یانی در ادامه گفته بود: «در بیشتر آهنگ‌های من شعری وجود ندارد، تا تمام پیام از طریق ضرب‌آهنگ، ملودی، و آواها رسانده شود، و من فکر می‌کنم این چرایی گذر موسیقی از مرزها و امکان رفتن به کشورهای مختلف باشد.» «دروغ گفتن با موسیقی سازی، اگر غیرممکن نباشد، کار بسیار دشواری است، به این خاطر که این نوع موسیقی تنها با احساسات سر و کار دارد.» او همچنین گفته‌است که واژگان در منطقه متفاوتی از مغز فعالیت می‌کنند، و اینکه اشعار «معمولاً آهنگ را در جعبه قرار می‌دهند.» 
 با این وجود، یانی همراه با چهار خوانندهٔ اصلی در (۲۰۰۸–۲۰۰۹)، و با دو خواننده در تورها (۲۰۱۰–۲۰۱۲) و کنسرت‌ها ( ) و نیز لوح فشرده صوتی و تصویری (۲۰۱۲) به اجرا پرداخت. در پایان سال ۲۰۱۱ یانی خاطر نشان کرد که موسیقی‌سازی را بیشتر ترجیح می‌دهد «چونکه بازتر است، ولی صدای انسان نیز می‌تواند گویاترین ساز شناخته شده برای آدمیان باشد. در آن قدرتی نهفته‌است.» یانی با اشاره به تجربیات خلاقانه‌اش در پروژهٔ ۲۰۰۹ ، عنوان کرد که «هرچند بیشتر موسیقی‌ای که می‌نویسم‌سازی است، دوست دارم از صدای انسان نیز به عنوان‌سازی دیگر استفاده کنم.» 
 
 
 
 
 در عین اینکه یانی گفته‌است «بیشتر تعریفی روحانی است تا تعریفی موسیقایی»، گفته می‌شود موسیقی وی همچنان که شتابی پررونق‌تر به خود می‌گرفت توسط «اتخاذ شده‌است». موسیقی او نیز نامیده شده‌است و به عنوان «ادغامی از جاز، موسیقی جهان، کلاسیک، و سافت راک با استفاده از سازها» توصیف گشته‌است. با این وجود یانی از زودهنگام، دست کم از ۱۹۸۸، از برچسب‌هایی نظیر «یونانی» و «عصر نو» پرهیز می‌نمود، و تأکید داشت که «وقتی کسی از عصر نو می‌گه، من اون چیزی یادم می‌آید که موقع جارو کردن خونه در پس‌زمینه گوش می‌دهید. من نمی‌خوام به مخاطب آرامش ببخشم؛ من می‌خوام اون‌ها رو درگیر کنم، علاقه‌مندشون کنم.» در سال ۱۹۹۴، یانی در حالی که میان کار خود و آنچه سایرین موسیقی حس و حال محیطی خوانده‌اند تمایز قائل می‌شد، اشاره کرد: « موسیقی کنترل شده‌تر و آروم‌تری رو نشون می‌ده. موسیقی من می‌تونه ضرب‌آهنگ زیاد، انرژی زیاد، و حتی قومیت زیادی داشته باشه.» 
 یانی در سال ۲۰۱۲ خاطرنشان کرد که هرگز علاقه‌ای به دسته‌بندی هنر یا برچسب‌گذاری نداشته، و افزود که همواره موسیقی را ساخته «تا درس‌هایی را که آموخته‌ام و تجربه‌هایی که در زندگی به دست آورده‌ام را با صداقت بازتاب دهم.» برای مثال، تحصیل روان‌شناسی در دانشگاه بر موسیقی یانی تأثیرگذار بود: «هنگامی که موسیقی خلق می‌کنم، این موسیقی بازتابی از روح من، تجربه‌های من در زندگی، و روابط من با مردم و فرهنگ‌های دیگر است. روان‌شناسی، و فهمیدن اینکه ما به عنوان انسان‌ها در این دنیا چه کسی هستیم، در تقریباً هر تفکر خلاقانه‌ای که من دارم حاضر است.» 
 سبک موسیقی یانی برای بیشتر برنامه‌های رادیویی یا شبکه‌های موسیقی تلویزیون نامناسب می‌نمود. در سال ۲۰۱۲ یانی اهمیت شبکه را در حرفه خود بیان کرد، و گفت که این شبکه «همیشه به من اجازه می‌داد تا موسیقی خودم رو بدون هیچ سانسور یا نفوذی ارائه کنم، و من رو تشویق می‌کرد هنرمندی باشم که الآن هستم،» و نیز این شبکه «بخش بزرگی از حرفه من برای بیشتر از ۲۰ سال بوده.» 
 یانی برای شناساندن خود مسیری نامتعارف را پی گرفت؛ به عنوان مثال، پس‌انداز شخصی خود را برای سرمایه‌گذاری رخدادهای مکان‌های تاریخی نظیر کنسرت‌های آکروپولیس در ۱۹۹۳ به خطر انداخت، قطعات ویژه‌ای برای شبکه‌های عمومی تلویزیون تولید کرد، به تنهایی در استودیوی شخصی ساخت خودش در خانه موسیقی خلق می‌کرد، و نیز بسیاری از وظایف تهیه و تولید را خودش انجام می‌داد؛ و به این ترتیب از صنعت موسیقی رایج‌گذار می‌کرد. در سال ۲۰۰۰، از روزنامهٔ نوشت که یانی «استعاره‌ای زنده از است، یعنی رؤیای هر آمریکایی با اندیشه‌ای که یا نادیده گرفته شده یا به سُخره.» 
 در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، در مروری که از آغاز حرفهٔ یانی در روزنامهٔ منتشر شد، کنسرتی که یانی با ارکستر سمفونی دالاس اجرا کرد «روح‌بخش، تکان دهنده، و الهام‌بخش» توصیف شد. در سال ۱۹۹۵، از روزنامهٔ نوشت که موسیقی یانی «پایه در ملودی‌های عاشقانهٔ شیفته‌کننده‌ای دارد که با ضرب‌آهنگ‌های پرانرژی مدیترانه‌ای برجسته شده‌اند.» در بررسی موشکافانه‌تری از روزنامهٔ در «واسازی» موسیقی یانی آورد که موسیقی وی «از دیدگاه هارمونیک، از اجزایی ساخته شده که در بسیاری از قطعات موسیقی کلاسیک اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم یافت می‌شود. ذاتاً تونال است، گاه‌وبیگاه ته‌رنگی از آواهای ناهماهنگ ملایم دارد، گاهی اوقات از لحاظ ضرب‌آهنگ سرزنده است، در نخستین گوش‌سپاری گیرا است، و آشکارا احساس‌برانگیز است. موسیقی یانی دو حس پایه دارد: خرامان و قهرمانانه همراه با نت‌های فرازنواخت رزمی، و به گونهٔ خیال‌انگیزی ژرف‌اندیشانه. … نوعی پیوند صلح‌آمیز میان موسیقی پاپ و موسیقی کلاسیک که راحت احساس می‌شود.» 
 اخیراً، از ساخته‌ها و اجراهای یانی را اینطور ترسیم کرد که «حس چشمگیری از درام، پویایی، و عاشقانگی» را دارا هستند، و نوشت که یانی «سبک اجرایی مسلطی» دارد. در روزنامهٔ نگاشت که یانی در تولید موسیقی خود «تمام قواعد را به‌طور کلی به دو گونه می‌شکند— قهرمانانه و کوبنده یا فراگیر و بازتابنده.» در سال ۲۰۱۲، از روزنامهٔ خاطرنشان کرد که «تعداد اندکی هنرمند معاصر با حس بی‌همتایی از موسیقی و سبک حقیقی خودشان وجود دارد. مقایسهٔ موسیقی عصر نو با راک کلاسیک آسان نیست، اما برای یانی، ممکن است.» یانی ترکیب موسیقی الکترونیک سینث‌سایزر را با ارکستر سمفونی کامل محبوبیت بخشید. 
 یانی، که «هنرمند حقیقی جهانی» نامیده شده‌است، از موسیقی‌دانانی با ملیت‌های گوناگون استفاده نموده‌است، و انواعی از سازهای جالب توجه را از جاهای مختلف دنیا از ی استرالیایی تا ی پِرویی همراه با ارکستر کلاسیک، بخش ضرب‌آهنگ راک، و کیبوردهای الکترونیک خود به کار گرفته‌است. موسیقی وی «آمیزه‌ای از گلچین نواهای قومی، از ترانه‌های بومی آمریکا تا ضرب‌آهنگ‌های آفریقایی و هارمونی‌های آسیایی» توصیف گشته‌است. پیش از کنسرت‌های سال ۲۰۱۵ خود در اهرام مصر، یانی عنوان کرد که احساسات در سرتاسر دنیا یکسانند، و اینکه موسیقی عمدتاً‌سازی وی می‌تواند این احساسات را به مردم در هر جایی برساند چراکه این موسیقی زبان را دور می‌زند. 
 از روزنامهٔ نوشت که «روندها می‌آیند و روندها می‌روند،» اما موسیقی یانی «به نظر می‌رسد که از روندها سرپیچی می‌کند و… انگار که موسیقی‌ای برای تمام دوران است.» در مصاحبهٔ خود با یانی از وی پرسید که آیا او عمداً سعی می‌کند چیزی خلق کند که «برای همیشه ماندگار خواهد بود، دربرابر چیزی که قرار است بلافاصله فقط ۱ میلیون نسخه بفروشد،» و یانی پاسخ داد که «شما هرگز نمی‌تونید (هدفمند) هنر ماندگار خلق کنید… بنابراین نمی‌تونید این رو در ذهن داشته باشید.» در عوض، یانی در حین توصیف فرایند خلاقانهٔ خود توضیح داد که دانش وی از موسیقی و سازها و تجربه‌اش از فرهنگ‌های متفاوت «(همچون) اجزای سازندهٔ سرآغاز زندگی است که به هم می‌رسد و خود را آشکار می‌کند و پدیدار می‌شود؛ و روان است. بی‌دردسر است.» 
 محبوبیت یانی و موفقیت‌اش در تلویزیون‌های همگانی با دیدگاه برخی منتقدین در تضاد کامل بوده‌است. چندی از انتقادات شدیدتر به‌طور خلاصه یانی را به عنوان «خودنمایی بی‌استعداد» توصیف کرده‌اند که موسیقی‌اش بار فکری کمی دارد، در حالی که چکیدهٔ نظرات طرفدارانش این است که یانی «هنرمندی کاملاً اصیل است که معنویت ژرفش، گونه‌ای بی‌همتا از موسیقی را آفریده‌است.» 
 یانی استفاده از «دست‌نویس موسیقایی» که از هنگام کودکی طراحی و کامل کرده را به جای بکارگیری ادامه می‌دهد، و فردی را استخدام می‌کند تا فرایند ملال‌آور نوشتن نمودارهای نت رایج را برای اعضای ارکستر انجام دهد. حتی با این وجود، از آنجایی که موسیقی حوزه‌ای شنیداری است، یانی می‌بایست آنچه را که نمی‌توان از طریق نوشتار بیان کرد، به موسیقی‌دانان آموزش دهد. 
 
 
 
 
 از روزنامهٔ دربارهٔ یکی از اجراهای یانی در خاطرنشان کرد که این نمایش یک نمایش یک-نفره با کیبورد نبود، بلکه تک‌نوازی‌های فردی طولانی را در کانون توجه قرار داده بود و جلوه‌گر استعدادهای اعضای گروه یانی بود، و اینکه یانی «دوست دارد این فرصت را به آنان بدهد تا جداگانه بدرخشند.» از مجموعهٔ عنوان کرد که «یانی موسیقی‌دانان همراه خیلی خوبی دارد - همیشه داشته‌است.» علاوه بر آن، یانی با استفاده از چندین کیبورد قابل تعویض که هر کدام به دیگری متصل است به صدا تنوع می‌بخشد، به این صورت که نواختن هر کیبورد می‌تواند باعث شود سایر کیبوردها هم نت‌های متناظری را بنوازند و در نتیجه سازهای گوناگون شبیه‌سازی شوند. 
 کنسرت‌های یانی، که از جهت نورپردازی و سایر جنبه‌های فنی شناخته شده هستند، برای نورپردازی یک نمایش به بیش از ۲۰۰۰ اشارهٔ زمانبندی نیاز دارند. دیرین یانی در سال ۲۰۱۳ خاطرنشان کرد که نورپردازی به شکلی حساس با خود موسیقی یانی زمان‌بندی می‌شود، با گوناگون آن همساز می‌شود، و در ادامه اظهار کرد که از آنجاییکه یانی بیشتر در مکان‌های نمایشی اجرا می‌کند تا تالارهای سرپوشیده، نورپردازی می‌تواند رنگ و حرکات ظریف را شامل شود. نورپردازی همچنین بر تکنوازی‌های اعضای گروه و نیز بر لحظات بخصوص در کنسرت‌ها تکیه می‌گذارد. 
 از مجموعهٔ با اشاره به «نورپردازی عالی» یانی روی صحنه و «طنین فراوان میان تماشاگران» خاطرنشان کرد که کنسرت یانی «می‌تواند تجربه‌ای سرخوش‌کننده باشد.» 
 در اوایل سال ۲۰۱۷ یانی تور خود را با عنوان «شامگاهی در گفتگو با یانی» یا «گفتگویی صمیمی با یانی» آغاز نمود که در آن پرسش‌های حضار و مشارکت روی صحنه برنامه را هدایت می‌کردند، و یانی بدون گروهش پیانو می‌نواخت. 
 یانی علاوه بر اجرا در مکان‌های تاریخی مانند (لندن؛ ۱۹۹۵ و ۲۰۱۴)، مجوز اجرا در محل‌های برجستهٔ دنیا نظیر شهر (یونان؛ ۱۹۹۳)، (آگرا، هند؛ ۱۹۹۷)، (پکن، چین؛ ۱۹۹۷)، (دبی، امارات متحده عربی؛ ۲۰۱۱)، (مسکو، روسیه؛ ۲۰۱۱)، (مکان «اِل‌مورو» واقع در سَن‌خووان، پوئرتوریکو، قلمروی ایالات متحده؛ ۲۰۱۱)، (مکان میراث جهانی یونسکو، لبنان؛ ۲۰۱۳)، تئاتر رومی (تونس، تونس؛ ۲۰۱۴)، کاخ لاکشمی ویلاز (وادودارا، هند؛ ۲۰۱۵)، و (مصر؛ ۲۰۱۵)، و (اردن؛ ۲۰۱۶) را به‌دست آورده‌است.
 همچنان که موسیقی یانی با شکوفایی موسیقی عصر نو در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به محبوبیت دست می‌یافت، از طریق پخش در شبکه‌های رادیویی موسیقی جایگزین، حضور در تلویزیون‌های همگانی، آگهی‌های تلویزیونی، و نیز تورهای موسیقی بین‌المللی شهرت بیشتری به‌دست می‌آورد. موسیقی یانی در نمایش‌های تلویزیونی و رخدادهای ورزشی پخش شده از تلویزیون شامل قهرمانی لیگ ملی فوتبال ایالات متحده (سوپر بُول)، رقابت‌های ورزشی پخش شده از شبکه نُه استرالیا (واید ورلد آو اسپرتس)، قهرمانی تنیس آزاد ایالات متحده، گلف آزاد ایالت متحده، ، قهرمانی اسکیت جهان، و بازی‌های المپیک استفاده شده‌است. او برای برنامه نیز موسیقی ساخته بود. 
 
 
آهنگ یانی از طرف ( ) دربردارندهٔ دانسته شد، زیرا ترکیب آن از لحاظ ضرب‌آهنگ، ساختار، هم‌آوایی ملودیک و هارمونیک و قابلیت پیش‌بینی مشابه است، ویژگی‌هایی که پنداشته می‌شود در کاهش حملات صرع و بهبود کارایی تجسم فضایی مؤثر باشند. 
 یانی هنگام تور خود در چین عنوان اولین هنرمند غربی را به‌دست‌آورد که دعوت به پذیرش یک توله (خرس) از طرف شده‌است، «امتیازی که… معمولاً برای کشورها محفوظ است تا اشخاص.» «مقامات رسمی از طرف پایگاه پژوهشی از این موسیقی‌دان دعوت کردند تا حیوان را به فرزندخواندگی بپذیرد، و بیان کردند که این تصمیم‌گیری از روی الهام و هماهنگی‌ای که از موسیقی وی سرچشمه می‌گیرد، انجام شده‌است.» یانی پاندا را «سانتورینی» - هم‌نام با جزیره‌ای در یونان - نام نهاد، و توضیح داد که «واژهٔ یونانی به معنای «صلح» است.» 
 در یانی و اولین هنرمندان غربی بودند که برای اجرا (جداگانه) در برنامه ویژهٔ جشنوارهٔ بهاری - با ۷۰۰ میلیون بیننده در سال - به چین دعوت شدند. 
 یانی را ششمین «هنرمند آلبوم عصر نو» ۲۰۱۴ لقب داد. از او در همین لیست در سال ۲۰۱۲ (با رتبه ۵)، ۲۰۱۱ (رتبه ۱)، ۲۰۱۰ (رتبه ۴)، ۲۰۰۹ (رتبه ۳)، ۲۰۰۷ (رتبه ۴)، و ۲۰۰۶ (رتبه ۴) نام برده شد. 
 آلبوم‌های (۱۹۹۲) و (۱۹۹۳) از یانی نامزد برای شده‌اند. 
 ویژه‌برنامه‌های و از شبکهٔ پی‌بی‌اِس برای نامزد به ترتیب در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۸ شده‌اند.
 دست کم شانزده آلبوم یانی رتبهٔ نخست را در دسته‌بندی «آلبوم عصر نوی برتر» به‌دست آورده‌اند، که بیشتر از هر هنرمند دیگری بجز جیم بریکمَن و مَنهیم استیم‌رولِر است. 
 یانی علاوه بر اخذ مدرک کارشناسی در رشتهٔ روان‌شناسی از در سال ۱۹۷۶، یک از همین مؤسسه در دریافت نمود. 
 یانی از سال‌های آغازین حرفه خود با در تلاش‌های این شبکه برای جمع‌آوری کمک‌های مالی همکاری داشته‌است، و بنا بر گزارش‌ها بیش از ۱۳ میلیون دلار برای این سازمان جمع‌آوری نموده‌است. تولید (۲۰۱۲) دهمین همکاری یانی با شبکهٔ پی‌بی‌اِس بود. 
 یانی در تلاش‌های حفاظت از محیط زیست یاری رسانده‌است، بدین ترتیب که پشتیبانی مالی یک برنامه نمادین «بسته پذیرش » را عهده‌دار شد و در آن ۵۰٬۰۰۰ دلار کمک‌های اهدایی را تضمین کرد. یانی سخنگوی نیز بوده‌است. 
 خودزندگی‌نامه یانی، ، که همراه با نگارش شد، هم‌زمان با انتشار آلبوم یانی در منتشر شد. این کتاب در تاریخ عنوان پرفروش‌ترین کتاب را در دسته‌بندی غیرداستانی از آن خود کرد.
{"title": "یانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34616557", "language": "fa"}