شهر دارای حدود ۱۰۰ مکان شامل سالن‌های آمادگی جسمانی، اسکواش، باستانی، بدمینتون، بدنسازی، بوکس، پینگ‌پنگ، تکواندو، تنیس روی میز، تیراندازی، جودو، رزمی، ژیمناستیک، شطرنج، شمشیربازی، فوتسال، کاراته، کشتی، والیبال، وزنه‌برداری و ووشو، میدان‌های تنیس، فوتبال، والیبال و هاکی، زمین‌های اسکیت و تیراندازی با کمان، پیست‌های اسکی و دوومیدانی، چمن‌های طبیعی و مصنوعی و استخرهای سرپوشیده و روباز است. از نظر تعداد ورزشکار نیز، بر اساس آمار شش‌ماهه نخست سال ۱۳۹۳، شهر تبریز دارای ۵۸ هزار و ۲۷۶ ورزشکار سازمان‌یافته‌است. همچنین طبق آمار سال ۱۳۹۵ تبریز دارای ۳۳۵ باشگاه ورزشی است که در رشته‌های مختلف ورزشی به فعالیت می‌پردازند. 
 یکی از محبوب‌ترین رشته‌های ورزشی در نزد مردم تبریز است. بازی‌های خانگی در این شهر برگزار می‌شود که در بیش‌تر بازی‌ها، ، مملو از هواداران این تیم می‌شود؛ به‌طوری‌که این باشگاه در هر سه فصل حضور خود در در فصل‌ها ، و ، بیشترین تعداد تماشاگر را در بازی‌های خانگی داشته‌است. 
 تبریز در سال ۱۳۹۲ خورشیدی با داشتن ۳ تیم در و ، به عنوان قطب و کشور شناخته می‌شود. 
 شهری ساحلی نیست؛ اما در رشته ، با داشتن عنوان قهرمانی در ، یکی از تیم‌های قدرتمند ایران بوده و بیشتر بازیکنان در عضویت شهرداری تبریز هستند. 
 طبق اعلام ، تبریز قطب این قاره به‌شمار می‌رود. این شهر دارای دو تیم دوچرخه‌سواری است که در ثبت شده‌اند. همچنین بزرگترین کشور پس از در تبریز به بهره‌برداری رسیده‌است. نخستین مدرسه دوچرخه‌سواری ایران نیز در تبریز تأسیس خواهد شد. 
 به عنوان نخستین تیم کونتیننتال ایران، یکی از قدرتمندترین تیم‌های دوچرخه‌سواری آسیا بوده و به مدت ۳ فصل متوالی مقام نخست تمام رده‌های تیمی و انفرادی تورهای آسیایی ۲۰۰۷-۲۰۰۸، ۲۰۰۸-۲۰۰۹ و ۲۰۰۹-۲۰۱۰ را به دست آورده‌است. 
 به عنوان قدیمی‌ترین تور دوچرخه‌سواری در خردادماه هرسال در سطح استان‌های ، و (با مبدأ و مقصد تبریز) زیرنظارت برگزار می‌شود. نخستین دوره از این رقابت‌ها در سال ۱۳۶۵ با حضور تیم‌های داخلی برگزار شد. 
 در ، دارای تیم است. هم‌اکنون به عنوان نماینده این شهر در رقابت‌های لیگ برتر حضور دارد. 
 ، در رشته نیز در ، فعالیت می‌کند. 
 در سال‌های دهه ۱۳۷۰، یکی از بازیکن‌سازترین شهرهای ایران در رشته به حساب می‌آمد. در آن سال‌های، بیشتر بازیکنان را بازیکنان تبریزی تشکیل می‌دادند 
 مقالهٔ اصلی: ، دارای مساحت ۳۶۰ هکتار بوده و پس از بهره‌برداری امکان میزبانی از مسابقات بزرگ بین‌المللی را خواهد داشت. طرح این مجموعه ورزشی دارای ۱۴ ورزشگاه شامل ، ، ، سالن شش هزار نفری، سالن ژیمناستیک، پیست دو و میدانی، سه سالن تیراندازی و دریاچه قایقرانی می‌باشد. هم‌اکنون تنها ۲ مورد از آن‌ها شامل و به بهره‌برداری رسیده‌اند. 
 مقالهٔ اصلی: استادیوم فوتبال ، یکی از ۱۴ زیرمجموعه می‌باشد. ظرفیت این استادیوم فوتبال ۶۶،۸۳۳ می‌باشد. عملیات احداث این ورزشگاه در سال ۱۳۶۸ آغاز شده و در سال ۱۳۷۵ به بهره‌برداری رسید. با صعود به ، به منظور آماده‌سازی ورزشگاه برای میزبانی از بازی‌های لیگ برتر، این ورزشگاه در سال ۱۳۸۸ بازسازی شد. در سال ۱۳۹۱ نیز پس از حضور تراکتورسازی در ، برخی از امکانات و تجهیزات یادگار امام، نوسازی شد. این ورزشگاه دارای گواهی درجه A ضوابط و استانداردهای است. 
 مقالهٔ اصلی: ، یکی از ۱۴ مکان این شهر بوده و به عنوان دومین پیست بین‌المللی و استاندارد ایران پس از پیست دوچرخه‌سواری مطرح است. برای ساخت این پیست که در ۲۱ بهمن ۱۳۸۹ افتتاح شده‌است، مبلغ ۴۰ میلیارد ریال از محل بودجه دولت هزینه شده‌است. این پیست مجهز به سکوی مسقف تماشاگران و صندلی بوده و یک نیز در مرکز آن تعبیه شده‌است. 
 مقالهٔ اصلی: ، یکی از ۱۴ مکان است. 
این استخر در حال ساخت بوده و دارای ظرفیت ۷٬۰۰۰ نفر خواهد بود. در استخر قهرمانی تبریز، از «استخر المپیک مونیخ» الگوبرداری شده‌است.
{"title": "ورزش در تبریز", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%B1%D8%B2%D8%B4_%D8%AF%D8%B1_%D8%AA%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%B2&oldid=34926195", "language": "fa"}