(زاده ۱۲۰۴ در - در گذشته ۱۲۶۲ در ) متخلص به ملقب به عارف و شاعر بود. 
 طهماسب‌قلی بن رستم کلهر کرمانشاهی در سال ۱۲۰۴ شمسی مقارن سلطنت بدنیا آمد. در حدود ۱۲۳۰ تا ۱۲۳۲ شمسی در زمان زمامداری به تهران آمد و تا آخر عمر در سال ۱۲۶۲ در این شهر ساکن بود. 
 وی فرزند رستم خان از خوانین بود. وی علوم زمان خود مانند نحو، صرف، بیان، معانی، منطق و کلام و … را در آموخت. اما پس مدتی از شریعت فاصله گرفته و قدم در مسیر عرفان گذاشت. از این زمان نام وحدت را به عنوان نام طریقتی و تخلص خود در شعر برگزید. وی در کرمانشاه از مریدان آقا میرزا حسن از مشایخ بود. با مرگ وی، وحدت سپس سفری زیارتی به عراق (عثمانی سابق) کرد و در آنجا مدتی در مقبرهٔ به عبادت و سلوک پرداخت. در بازگشت ابتدا به همدان رفت و در آنجا از ملا ولی‌الله مازندرانی دستور سلوک گرفت. سپس به تهران آمد و در مسجد آقامحمود کرمانشاهی در تهران به تحصیل و سپس تدریس پرداخت و سی سال در آنجا ساکن شد. 
 از وحدت کرمانشاهی تنها ۶۰ غزل به جا مانده‌است، اما وی با همین تعداد اندک غزل جایگاه مهمی در شعر فارسی پیدا کرده و افصح‌المتکلمین عصر ناصری و یکی از شاعران مهم آن دوران لقب یافته‌است. 
 وحدت کرمانشاهی پس از ۳۰ سال سکونت در در سال ۱۲۶۲ شمسی در درگذشت و در به خاک سپرده‌شد.
 از دیوان وحدت کرمانشاهی چاپ‌های متعدد و تصحیح‌های گوناگونی در دست است:
 
 
 
 
 
 
 همچنین دیوان وحدت کرمانشاهی در چاپ‌های متعددی در کنار دیوان و با عنوان «گنجینه اسرار» به چاپ رسیده‌است:
{"title": "وحدت کرمانشاهی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%AD%D8%AF%D8%AA_%DA%A9%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%87%DB%8C&oldid=34623548", "language": "fa"}