(به معنای چشمه‌سار دوستی و محبت به ذوی‌القربی) کتابی است از از عالمان اهل سنت حنفی مذهب، در قرن سیزدهم هجری 
 قندوزی دراین کتاب، فضایل پیامبراسلام و اهل بیت را با استناد به کتاب‌های مورداطمینان مانند صحاح ستّه در یک مقدمه و صد باب گرد می‌آورد. از باب هفتاد و یک به بعد مباحثی دربارهٔ غیبت ، بااستفاده از کتاب‌های گوناگون مطرح می‌کند. این اثر نه تنها در مناطق شیعه نشین، که در دیگر شهرهای اسلامی نیز از ارزش و اهمیت شایانی برخوردار است.
 در این کتاب آمده است. 
 قندوزی در سال دیده به جهان گشود و در سال ۱۲۹۴ در قسطنطنیه از دنیا رفت.
 قندوزی هدف خود را از تألیف این کتاب این گونه بیان می‌کند: «هدف از تألیف این کتاب، آن بوده است که خدای متعال در قرآن کریم (سوره شوری، آیه ۲۳) اجر تبلیغ رسول اکرم (ص) را مودت اهل بیت (ع) قرار داده و آن را واجب کرده است». 
 وی همچنین می‌نویسد: رسول خدا فرمود: هر که ما خاندان را دوست بدارد خدا را بر برترین نعمت‌ها سپاس گزارد. گفتند: برترین نعمت کدام است؟ فرمود: پاک زادگی، زیرا ما را دوست ندارد مگر آن که پاکزاده باشد.»
{"title": "ینابیع الموده", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%86%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%B9_%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%88%D8%AF%D9%87&oldid=29833881", "language": "fa"}