نوعی است که از دچار شدن به جلوگیری می‌کند. بهتر است که نخستین دوز در عرض ۲۴ ساعت پس از تولد به انسان تزریق شود. این توصیه شامل نوزادان دارای ضعف عملکرد سیستم ایمنی مانند و کسانی که متولد هستند نیز می‌شود. در افراد سالم معمولی٬ این واکسن توان ایمن‌سازی تا بیش از ۹۵ درصد افراد را دارد. 
 در افراد در معرض خطر مانند کارکنان حوزه پزشکی و درمان توصیه می‌شود که پس‌از تزریق واکسن یک آزمایش خون برای بررسی عملکرد واکسن انجام دهند. گاهی ممکن است در افراد با ضعف عملکرد سیستم ایمنی بدن نیاز به یک دوز افزوده وجود داشته باشد. در کسانی که در معرض قرار گرفته‌اند بهتر است افزون بر واکسن یک دوز از ضد هپاتیت ب هم تزریق شود. نوع دریافت واکسن هپاتیت ب است. 
 عوارض جانبی جدی در واکسن هپاتیت ب بسیار نادر هستند. این واکسن برای استفاده در دوران یا دوران نیز بدون خطر عنوان گردیده‌است. 
 نخستین واکسن هپاتیت ب در ایالات متحده و در سال ۱۹۸۱ تزریق و تأیید شد. سپس گونه امن‌تر آن در سال ۱۹۸۶ به بازار آمد. این واکسن در , از مهم‌ترین داروهای مورد نیاز در نظام سلامت کشورها عنوان شده‌است. 
 نوزادان متولد شده از مادران مبتلا به هپاتیت ب واکسینه شده و همچنین تزریق ایمونوگلوبولین هپاتیت ب در همان هنگام انجام می‌گیرد. 
 بسیاری از کشورها در حال حاضر به‌طور معمول واکسیناسیون نوزادان در برابر بیماری هپاتیت ب را در همه یکان‌های بهداشت انجام می‌دهند. این روند واکسینه کردن نوزادان در کشورهای با نرخ بالای هپاتیت ب مانند نه تنها خطر ابتلا به هپاتیت را کاهش داده بلکه منجر به کاهش معنادار نرخ ابتلا به کارسینوم شده‌است. 
 در این واکسن معمولاً به عنوان بخشی از برنامه سلامت جنسی به ارائه می‌گردد. وضعیت مشابه آن در ایرلند در حال انجام است. 
 توصیه‌هایی برای واکسیناسیون علیه هپاتیت ب در بیماران مبتلا به نموده‌اند.
{"title": "واکسن هپاتیت ب", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%DA%A9%D8%B3%D9%86_%D9%87%D9%BE%D8%A7%D8%AA%DB%8C%D8%AA_%D8%A8&oldid=33666121", "language": "fa"}