(به : ) (۷ مه ۱۸۹۲ – ۴ مه ۱۹۸۰) یک ، رئیس‌جمهور از ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۵۳ تا ۴ مه ۱۹۸۰ و رهبر بود. تیتو در ابتدای جنگ جهانی اول به ارتش پیوست و با دریافت درجهٔ نظامی ، لقب جوان‌ترین نظامی ارتش اتریش-مجارستان دارای این درجه را به‌دست‌آورد. در طول جنگ جهانی اول به‌شدت زخمی شد و به اسارت روس‌ها درآمد و به یک اردوگاه در فرستاده شد. او در جریان در ۱۹۱۷ و مشارکت داشت. او پس از آزادی، به بازگشت و به عضویت درآمد و بعدها و در طول سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۸۰، دبیرکل این اتحادیه بود. 
 تیتو در طول ، رهبری یوگوسلاو را بر عهده داشت. این گروه، از مهم‌ترین در بود. 
 او پس از ، حکومت جدیدی را با عنوان بنیان‌گذاری و تأسیس کرد و در طول سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۳، و از ۱۹۵۳ تا پایان عمرش در ۱۹۸۰ این حکومت شد.
 تیتو علی‌رغم این‌که خود از بنیان‌گذاران بود، نخستین و تنها فردی بود که در دورهٔ ، از این اتحاد خارج شد. پس از ، نوع دیگری از مبتنی بر توسط تیتو مطرح گردید.
 ۱۲ سال پس از مرگ وی و متعاقب ، در رو به نابودی رفت و یوگسلاوی نیز دچار فروپاشی سیاسی شد و آغاز شدند. برخی از تاریخ‌دانان، تیتو را یک می‌دانند و برخی نیز به‌دلیل ، از او انتقاد می‌کنند. تیتو در مجموع دارای شخصیتی محبوب در یوگسلاوی و خارج از آن بود و به‌عنوان نمادی متحدکننده به او نگاه می‌شد. او در سال‌های بعد، همراه با از ، از و از ، یکی از رهبران بود و در طول ، روابط بسیار خوبی با هردو و داشت. او ۹۸ و جوایزی متعدد از جمله نشان از ، از و جایزه دلاوری نظامی ( ) را دریافت کرده است. یوسیپ بروز تیتو در ۴ مه ۱۹۸۰ سه روز پیش از ۸۸ سالگی‌اش درگذشت.
 یوسیپ بروز در ۷ مه ۱۸۹۲ در شهر کوچک به دنیا آمد که آن زمان جزئی از امپراتوری (خاندان سلطنتی بر آن سلطنت می‌کردند) در منطقه بود. او فرزند هفتم خانوادهٔ هشت فرزندی فرانجو و ماریجا بروزویچ بود. پدرش فرانجو (فرانکو) یک بود و آن‌ها هنگام به دنیا آمدن یوسیپ (جوزف) در زندگی می‌کردند. پس از گذراندن دوران ابتدایی مدرسه او به مدرسه کومروویچ رفت و در سال دوم تحصیلی در سال ۱۹۰۵ مردود شد و دیگر مدرسه نرفت. در سال ۱۹۰۷ به مناطق روستایی اطراف رفت و به عنوان یک شاگرد مکانیک در مشغول به کار شد. در همین سال‌ها بود که با طبقه کارگری آشنا شد و برای اولین بار روز اول ماه مه ( ) را همراه دیگر کارگران جشن گرفت. در سال ۱۹۱۰ به‌طور هم‌زمان به اتحادیه کارگران فلزکار و پیوست. بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ در مناطق مختلفی کار کرد. او سپس به در رفت و در در مشغول به کار شد. در اکتبر ۱۹۱۲ به در رفت و به عنوان آزماینده رانندگی برای شرکت مشغول به کار شد.
 یوسیپ در مه سال ۱۹۱۲ مسابقه را از آن خود کرد. در پاییز سال بعد نیز در ارتش اسم‌نویسی کرد که تقریباً با هم‌زمان شد. او که باید برای خدمتش به می‌رفت پس از چندی به واسطه تبلیغات سیاسی ( ) ضد جنگ به زندان افتاد. در سال ۱۹۱۵ او را برای جنگ با به سمت جبهه شرقی در گالیسیا فرستادند. در آن‌جا بود که خودش را به عنوان سربازی نمونه از دیگران متمایز کرد و نامزدِ نشانِ لیاقت شد. او در سال ۱۹۱۵ به صورت جدی زخمی و توسط روس‌ها دستگیر شد.
 همچنین ببینید: پس از سیزده ماهی که در بیمارستان سپری کرد، او را به اردوگاه کار اجباری در فرستادند جایی که زندانیان او را به عنوان رهبر اردوگاه انتخاب کردند. در فوریه ۱۹۱۷ رخ داد و زندانیان آزاد شدند. او متعاقباً پس از آزادی به گروه پیوست. در ۱۹۱۷ دوباره دستگیر شد ولی توانست بگریزد و به گروه تظاهرات کنندگاه در پیوست. بر سر راهش به او را دستگیر و به زندان پتروپاولوسکی بردند که نزدیک سه هفته در آنجا زندانی شد. او را دوباره به کنگور فرستادند ولی توانست در مسیر از قطار فرار کرده و توسط یک خانواده روسی که بعدها با دختر آن‌ها پالاجیا ازدواج کرد، مخفی شد. سپس در سال ۱۹۱۸ در در اوزاک نام‌نویسی کرد و به عنوان یکی از اعضا درآمد. در ژوئن سال ۱۹۱۸ اوزاک را ترک کرد و برای فراهم آوردن کار و تأمین مخارج خانواده به عنوان یک مکانیک در نزدیکی‌های اوزاک برای یک سال مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۰ او و همسرش سفر مشقت باری را سوی خانه در پیش گرفتند.
 پس از بازگشت، فوراً به پیوست. حزب کمونیست یوگسلاوی گسترش شدید سیاسی علیه پادشاهی حاکم را در پی داشت. در انتخابات کمونیست‌ها توانستند ۵۹ کرسی را از آن خود کنند و به عنوان سومین حزب بزرگ شناخته شوند. به هر حال، حکومت پادشاهی نمی‌توانست کمونیست‌ها را تحمل کند و آن‌ها را به صورت قانونی بپذیرد. در سال ۱۹۲۱ تمام کرسی‌های کسب شده از جانب کمونیست‌ها لغو شد و به صورتی علنی در جریان انتخابات تقلب به عمل آمد؛ ولی او کارش را به صورتی محرمانه ادامه داد با این که می‌دانست فشار زیادی از جانب حکومت بر کمونیست‌ها وارد می‌شود. در سال ۱۹۲۵ به کولاجویچ رفت جایی که برای اولین بار در یک شرکت کشتی سازی مشغول به کار شده بود. او را به عنوان رهبر حزب برگزیدند و او یک اعتصاب کارگری را در همان زمان رهبری کرد.
 سپس به رفت و در یک کارخانه تولید قطار بین شهری مشغول به کار شد و به عنوان یکی از اعضا اداری اتحادیه برگزیده شد ولی بیرونش کردند و او به پناه برد جایی که به عنوان منشی اتحادیه فلزکاران کرواسی برگزیده شد. در سال ۱۹۳۴ او یکی از اعضای دفتر سیاسی مرکزی کمونیست یوگسلاوی شد و سپس در اتریش، مستقر شد و در همان‌جا بود که به معروف شد.
 در سال ۱۹۳۵ به سفر کرد و به مدت یک سال در بخش مشغول به کار شد و به عنوان یکی از اعضای حزب کمونیست شوروی و پذیرفته شد. در سال ۱۹۳۶ و تیتو را برای تطهیر (تصفیه کردن، اخراج یا کشتن) حزب به یوگسلاوی فرستاد. در سال ۱۹۳۷ که دبیر کلی حزب کمونیست یوگسلاوی را در دست داشت به دستور در کشته شد و در پی آن تیتو در پست دبیرکل حزب کمونیست یوگسلاوی به جای نشست.
 در ۱۹۴۱ ، و مجارستانی‌ها یک حمله را علیه یوگسلاوی تدارک دیدند. ابتدا آلمانی‌های از سه جانب به پایتخت یوگسلاوی سابق حمله کردند. در همان حال (هواپیمایی آلمان) بلگراد و دیگر شهرهای بزرگ یوگسلاوی را بمباران کرد. بر اثر این حمله همه‌جانبه، نظام سلطنتی یوگسلاوی به یک‌باره فرو ریخت و متعاقباً در هفدهم آوریل، شاه و دیگر اعضای خانواده سلطنتی از یوگسلاوی گریختند. سایر افراد باقی‌مانده نظامی یوگسلاوی فرستاده‌های آلمان را در بلگراد ملاقات کردند و با سرعت پیشنهاد عدم مقاومت نظامی را پذیرفتند. صلح موقت در آن شرایط بسیار سخت بود و سعی در تجزیه یوگسلاوی کردند. آلمان شمال را اشغال کرد در همان حال نیز یک حرکت نظامی هدایت شده را به سوی انجام داد و یک خود را در آنجا به حکومت رساند. در آن زمان کرواسی مستقل، بسیار وسیع تر از کرواسی امروز بود و شامل نیز می‌شد. نیز باقی‌مانده و اسلونی و بخش اعظمی از ساحل دالماتیا (واقع شده در کرانه ) را به چنگ آورد و همچنین بر بخش تازه استقلال یافته نیز مسلط شد و دولتی دست نشانده خود را در آن به حکومت رسانید و همچنین به بخش مستقل کرواسی که قدرت کمی در آن زمان برایش باقی‌مانده بود، پادشاهی را اعطا کرد. مجارستان نیز ارتش سوم مجار را برای تصرف وج ودیا در شمال صربستان اعزام کرد و بعدها با اهرم قدرت توانست قسمت‌های بارانجا، باچا، مدیمورج و پره کمورجا را به خود ضمیمه کند و در همان زمان بود که توانست را نیز به لیست بلند بالای تصرفات خود بیفزاید.
 تیتو ابتدا به حمله آلمانی‌ها به یوگسلاوی واکنش نشان داد و با چاپ یک رساله در ۱۹۴۱ مردم را علیه حمله خارجی‌ها به اتحاد فراخواند. در ژوئیه ۱۹۴۱ بعد از حمله آلمان به شوروی ( ) تیتو اعضا کمیته مرکزی حزب کمونیست را فراخواند تا جلسه‌ای در مورد وضع موجود برگزار کنند. در یکی از همان روزها بود که یوگسلاوی گروه پارتیزانی سیزاک را شکل دادند (اولین گروه مقاومت اروپایی). این گروه در جنگل‌های بروزویک نزدیک سیزاک کرواسی شکل گرفت و نقطه شروعی بر اتحاد علیه متفقین بود.
 در اولین دوره تیتو و پارتیزان‌ها (که سیاست را دنبال می‌کردند) با جنبش که از جانب صربهای حاکم رهبر می‌شدند و با متفقین هم دست شده بودند، مواجه شدند. پس از سپری شدن زمان کوتاه اتحاد، به یکباره گروه دو تکه شد و گروه‌های جدید با هم شروع به جنگ کردند. به تدریج، گروه چتنیک با متحدین برای نابودی پارتیزان‌ها هم دست شد تا تیتو و گروهش را نابود کنند. پارتیزانها به سرعت به موفقیت رسیدند و توانستند بخشی از یوگسلاوی را مستقل گردانند. عملیات پارتیزانی، آلمان را تحریک کرد تا تلافی کند و برای همین به ازاء هر سرباز آلمانی که کشته می‌شد، یکصد نفر از شهروندان یوگسلاوی را کشتار می‌کرد.
 در منطقه آزاد شده، پارتیزانها مردم را به کمیته‌هایی سازماندهی می‌کردند تا به عنوان دولتی غیر شخصی عمل کنند. تیتو در تأسیس کنسول ضد و کمیته آزادسازی یوگسلاوی که در سال ۱۹۴۲ تأسیس شده بود نیز نقش رهبری را ایفا کرد و بعدها نیز به عنوان رهبر همین کمیته انتخاب گردید. نماینده جنبش مقاومت، اصولی را در دو بخش برای سازماندهی کردن دوباره کشور انتشار داد و تصمیم بر و بخش بخش اداره کردن یوگسلاوی گرفت، این زمانی بود که تیتو به عنوان رهبر کمیته انتخاب شده بود.
 به هر حال، با رشد احتمال حمله به کشورهای بالکان، متحدین شروع به توطئه چینی برای نابودی پارتیزان‌ها کردند. آلمانی‌ها چندین حمله سنگین را برای نابودی مقر پارتیزان‌ها و بیمارستانهای سیار تدارک دیدند. بزرگترین حملاتی که علیه پارتیزان‌ها صورت گرفت ابتدا (که چتنیک‌ها نیز در کنار آلمانی‌ها در آن می‌جنگیدند) و (چهارمین یا پنجمین جنگ ضد پارتیزانی) نزدیک به ۲۰۰٬۰۰۰ هزار سرباز را شامل می‌شد. در جنگ سات جسکا کمی مانده بود که پارتیزان‌ها را دوره کنند ولی سازماندهی‌های سیال پارتیزانها باعث شد آلمانی‌ها در آن جنگ عقب‌نشینی کنند. آلمانی‌ها همچنین سه بار اقدام به ترور تیتو کردند:
 
 
 پس از آن نیز پارتیزانها همچنان با شوق و شور تمام در طول و ۱۹۴۳ به آلمانی‌ها حمله می‌کردند و همچنین کشورهای متفق نیز از آن‌ها حمایت به عمل می‌آوردند. در ۱۹۴۳ در شاه پیتر دوم، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، نخست‌وزیر انگلیس به همراه نخست‌وزیر شوروی تیتو و پارتیزانها را به‌طور رسمی به رسمیت شناختند. این کار متفقین باعث گشت تا چتربازان در پشت خطوط متحدین به کمک نیروهای پارتیزانی گسیل شوند. در هفدهم ۱۹۴۴ در معاهده‌ای به امضا رسید که طبق آن شاه پیتر دوم و تیتو با هم متحد شدند و دولتی واحد را تشکیل دادند. این معاهده به معاهده «تیتو شابازیک» معروف شد.
 در ۱۹۴۴ آژانس شوروی گزارش داد که تیتو با شوروی معاهده‌ای را امضا کرده و به ارتش شوروی اجازه ورود موقتی به خاک یوگسلاوی را داده‌است. برای این به خاک یوگسلاوی می‌آمد تا در مناطق شمال شرقی یوگسلاوی دست به عملیات بزند. با این استراتژی، جناح راست، به وسیله کشورهای متفق برای پارتیزان‌ها ایمن شد و همچنین منجر به یک حمله موفق از جانب متفقین بر ضد آلمان شد که آن‌ها را از مرزهای یوگسلاوی بیرون راند.
 همسر اولش ، دختری روسی الاصلی بود که سه فرزند برایش به دنیا آورد. دختر بزرگترش و پسرهایش و بودند. آن‌ها در اوزاک قبل از عزیمت به ازدواج کرده بودند و وقتی تیتو در سال ۱۹۲۸ به زندان افتاد همسرش را به انتقال دادند.
 معروف‌ترین همسرش بود. تیتو در سال ۱۹۵۲ زمانی که ۵۹ سال داشت با این زن ۲۷ ساله ازدواج کرد. ازدواج شرطی آن‌ها که جزئیاتش نامعلوم ماند، توسط تیتو پذیرفته نشد. بروز که دختری بیست و چند ساله بود و روحیه‌ای شاد و فعال داشت، همیشه از جانب تیتو ی مسن مورد تمسخر و نکوهش قرار می‌گرفت و مراوده آن دو با یکدیگر زیبا و دلپذیر نمی‌نمود. اما به هر عنوان نامش به عنوان اولین زن یوگسلاو در تاریخ حک شده‌است. آن‌ها در سال ۱۹۷۰ از یکدیگر جدا شدند ولی پس از مرگ تیتو او به‌طور رسمی در مراسم خاکسپاری تیتو به عنوان همسرش حضور یافت و بعدها نیز ادعای میراث به جا مانده از تیتو را کرد. این زوج فرزندی نداشتند.
{"title": "یوسیپ بروز تیتو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%88%D8%B3%DB%8C%D9%BE_%D8%A8%D8%B1%D9%88%D8%B2_%D8%AA%DB%8C%D8%AA%D9%88&oldid=34527048", "language": "fa"}