(به : ) عبارت است از قطع ( ) که جهت کاهش ترشح انجام می‌شود. 
 انشعابات عصب واگ به قستهای مختلف عصب دهی می‌کند؛ تحریک این عصب سبب ترشح می‌شود. افزایش تحریکات این عصب منجر به ایجاد در و خواهد شد. در حالی که با این عمل ترشح اسید معده و فعالیت فیزیکی آن می‌یابد. 
عمل جراحی واگوتومی زمانی که تولید اسید معده با روش‌های دیگر کاهش نمی‌یابد؛ انجام می‌شود. در حال حاضر این عمل به عنوان طلایی برای بیمارانی که نسبت به خط اول در مقابل با ناموفق بوده‌اند؛ محسوب می‌شود.
این عمل جراحی در مواردی که زخم همراه با همچون انسداد، و پارگی همراه است، بسیار مناسب می‌باشد.
واگوتومی جهت زخم‌های راجعه ( ) و مقاوم به یا برای درمان انبوه خونریزی یا زخم همراه با پارگی انجام می‌شود. 
 واگوتومی در ابتدا روشی محبوب جهت بود. تصور بر این بود که بیماری به علت ترشخ بیش از حد اسید توسط معده می‌باشد. در واقع واگوتومی روشی جهت کاهش از طریق قطع جداری تولیدکننده بود. این عمل به امید بهبود به انجام می‌رسید.
 زخم ( ) در گروه دستگاه دسته‌بندی می‌شود. مشکلات گوارش حدود ۲۵–۳۰٪ از جامعه را درگیر خود نموده است.
در ، ۶۰ میلیون معده و را حداقل یک بار در ماه تجربه می‌کنند، و ۲۵ میلیون بزرگسال روزانه از سوزش معده رنج می‌برند. در صورت عدم درمان این شرایط بیماری به یک زخم پیشرفته منجر می‌شود.
حدود چهار میلیون نفر را مبتلا به زخم پپتیک فعال هستند و سالانه حدود ۳۵۰٬۰۰۰ بیمار جدید شناسایی می‌شود.
بستگان بیماران مبتلا به زخم دوازدهه ( ) شانس بیشتری نسبت به ابتلا به این زخم‌ها دارند. 
 این عمل به دو صورت باز یا بسته (لاپاروسکوپیک) انجام می‌پذیرد. 
و انواع آن شامل:
 
 
 در این دو روش، به دلیل حذف عصب دهی معده، اختلال حرکتی معده به صورت اتونی بروز کرده و لذا تخلیه غذا دچار اشکال می‌گردد از همین رو باید با یک جراحی اضافه این مشکل برطرف گردد. برای حل این موضوع همراه با این دو روش واگوتومی، ممکن است پیلوروپلاستی (pyloroplasty) یا اناستوموز گاستروژوژونوستومی(gastrojejunostomy) انجام گردد که به مجموعه این جراحی واگوتومی و درناژ (vagotomy and drainage) (V&D) (V+D) گویند. روش دیگر که به ان واگوتومی با انترکتومی(vagotomy with antrectomy) (V&A) (V+A) یا واگوتومی و دیستال گاسترکتومی (vagotomy and distal gastrectomy) گویند، انست که کل ناحیه انتر را بردارند یعنی انترکتومی(antrectomy) یا همان دیستال (distal gastrectomy) را انجام داده و معده باقی مانده را با دو روش مختلف به دوازدهه یا ژوژونوم اناستوموز دهند. اناستوموز گاسترودئودنال (Gastroduodenostomy anastomose) را بنام بیلروت یک (Billroth I) و اناستوموز گاستروژوژونال (Gastrojejunostomy anastomose) را بنام بیلروت دو (Billroth II) می‌نامند. 
 در کل روش واگوتومی فوق انتخابی روش ارجح است چون کمترین عوارض را دارد هرچند که بیشترین احتمال عود را نیز دارا می‌باشد. از طرف دیگر روش واگوتومی انترکتومی بیشترین عوارض و کمترین میزان عود را دارد لذا این روش برای موارد زخم‌های مقاوم و زخم‌های با احتمال عود بالا بکار می‌رود. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 در این عمل از یا جنرال استفاده می‌شود. 
 طی عمل عصب واگ توسط هوک بالا آورده می‌شود و سپس به وسیله ، قسمت بالایی و پایینی عصب لیگاتور (مسدود) می‌شود. بعد از قطع عصب برای اطمینان از عمل، قسمتی میانی که مورد برش قرار گرفته‌است به ( ) ارسال می‌شود. 
 بیمارانی که مورد عمل واگوتومی قرار می‌گیرند؛ حدود ۷ روز بعد از عمل در بستری می‌شوند.
در سه یا چهار روز اول نیاز به ساکشن ترشحات معده الزامی است که این عمل از طریق قرار دان لوله بینی-معدی انجام می‌شود. بیمار در این مدت دارای ساده حاوی مایعی شفاف می‌باشد تا فعالیت طبیعی معده بازگردد.
حدود شش هفته طول می‌کشد تا بیمار مورد عمل به‌طور کامل بهبود یابد؛ در این مدت برای جلوگیری از تشکیل عمقی، بیمار تشویق به حرکت می‌شود.
نرم‌کننده‌های ( ) و همچنین نیز ممکن است بعد از عمل تجویز شود.
{"title": "واگوتومی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%DA%AF%D9%88%D8%AA%D9%88%D9%85%DB%8C&oldid=32321467", "language": "fa"}