(تلفظ VEE-ya SELL-muns; : با تلفظ TSEL-meen-ya) یک هنرمند تجسمی است که بیشتر به خاطر نقاشی‌ها و نقاشی‌های واقع‌گرایانه از محیط‌های طبیعی و پدیده‌هایی مانند اقیانوس، تار عنکبوت، میدان‌های ستاره‌ای و صخره‌ها شهرت دارد. کارهای قبلی او شامل مجسمه‌های و نقاشی‌های نمایشی تک رنگ بود. او که در است، موضوع بیش از چهل نمایشگاه انفرادی از سال ۱۹۶۵، و بازنگری‌های بزرگ در ، ، موزه هنر ، بوده‌است. ، لندن و ، پاریس.
 ویجا سلمینا در ۲۵ اکتبر ۱۹۳۸ در به دنیا آمد. پس از ، در طول ، والدین او به همراه او و خواهر بزرگترش اینتا به آلمان، سپس تحت رژیم گریختند. پس از پایان جنگ، خانواده در لتونی تحت حمایت سازمان ملل در ، زندگی کردند. در سال ۱۹۴۸، خانواده را به ، برای مدت کوتاهی در شهر نیویورک و سپس در منتقل کرد. با حمایت یک کلیسای محلی لوتری، پدرش به عنوان نجار کار کرد و مادرش در خشکشویی بیمارستان. ویجا ده ساله بود و انگلیسی صحبت نمی‌کرد، که باعث شد روی طراحی تمرکز کند و معلمانش را تشویق به خلاقیت و نقاشی بیشتر کند. 
 در سال ۱۹۵۵، او وارد در ایندیاناپولیس شد، جایی که او گفته‌است که برای اولین بار در زندگی خود احساس غریبگی نمی‌کند. در سال ۱۹۶۱ او برای شرکت در یک جلسه تابستانی در موفق به دریافت کمک هزینه تحصیلی شد و در آنجا با و آشنا شد که دوستان صمیمی باقی ماندند. در این زمان بود که او شروع به مطالعه نقاش طبیعت بی جان کرد و آثار انتزاعی نقاشی کرد. در سال ۱۹۶۲ از هرون با مدرک BFA فارغ‌التحصیل شد و به نقل مکان کرد تا در ، MFA را دنبال کند و در سال ۱۹۶۵ فارغ‌التحصیل شد. در UCLA، او از آزادی لذت می‌برد، دور بودن از والدینش، که منجر به کاوش‌های هنری بیشتر شد. او تا سال ۱۹۸۰ در ونیز زندگی کرد و به نقاشی و مجسمه‌سازی مشغول بود و به عنوان مربی در ، و در والنسیا کار می‌کرد.
 در سال ۱۹۸۱، به دنبال دعوت به تدریس در ، او برای همیشه به شهر نیویورک نقل مکان کرد و می‌خواست به هنرمندان و هنری که دوست داشت نزدیکتر شود. او همچنین به نقاشی بازگشت که دوازده سال آن را رها کرده بود و در آن زمان عمدتاً با مداد کار می‌کرد. او بعداً به استفاده از حکاکی روی چوب و سپس پاک کن و روی آورد و چاپگری را به کارنامه خود اضافه کرد. از آن زمان، او در یک کلبه در ، و یک اتاق زیر شیروانی استودیویی در خیابان کراسبی در ، کار کرده‌است. در طول دهه ۱۹۸۰، او همچنین در و . 
 کارهای اولیه ویجا سلمینز که در دهه ۱۹۶۰ در کالیفرنیا کار می‌کرد، به‌طور کلی در نقاشی فوتورئالیستی و مجسمه‌سازی با الهام از پاپ، بازنمایی بود. او اشیاء معمولی مانند تلویزیون، لامپ، مداد، پاک کن و عکس‌های تک رنگ نقاشی شده را بازسازی کرد. موضوع اصلی در نقاشی‌ها خشونت یا درگیری بود، مانند هواپیماهای جنگی، تفنگ‌های دستی و تصاویر شورش. نگاهی به گذشته از آثار ۱۹۶۴–۱۹۶۶ توسط مجموعه منیل با همکاری موزه هنر شهرستان لس آنجلس در سال ۲۰۱۰ سازماندهی شد. او و را به عنوان تأثیرگذاران این دوره ذکر کرده‌است. 
 در اواخر دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰، او نقاشی را رها کرد، و بر روی مداد گرافیتی تمرکز کرد، نقاشی‌های فوتورئالیستی بسیار دقیق را بر اساس عکس‌هایی از عناصر طبیعی مانند سطح اقیانوس یا ماه، داخل پوسته‌ها و نمای نزدیک خلق کرد. از سنگ‌ها منتقدان اغلب رویکرد پرزحمت او را با معاصران و مقایسه می‌کنند، و او از ، استاد طبیعت بی‌جان خاکستری کم‌رنگ، به‌عنوان تأثیر عمده یاد کرده‌است. این آثار همچنین با ریشتر تصادفی ظاهری و در نتیجه نگرش ظاهراً بی‌علاقه‌ای دارند. گویی هر عکسی به عنوان منبعی برای یک نقاشی عمل می‌کند، و انتخاب ظاهراً بی‌اهمیت است. البته این چنین نیست، اما اثر این تصور را در خود دارد که تصویر به‌طور تصادفی از میان مجموعه ای بی پایان از تصاویر جایگزین احتمالی با ماهیت مشابه انتخاب شده‌است.
 در پایان این دوره، از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳، سلمینز نیز به مجسمه‌سازی بازگشت به نحوی که علاقه او به فوتورئالیسم را در خود جای داد. او مجموعه‌ای از ریخته‌گری‌های برنزی، سنگ‌های رنگ‌آمیزی اکریلیک، کپی‌های دقیق سنگ‌هایی را که در امتداد ریو گراند در شمال نیومکزیکو پیدا کرد، تولید کرد، با یازده نمونه در MoMA (عکس‌ها را ببینید). در سال ۱۹۸۱، او به نقاشی بازگشت، از این نقطه به بعد، همچنین با حکاکی روی چوب و چاپ، و به‌طور عمده در زغال چوب با طیف گسترده‌ای از پاک کن‌ها کار می‌کرد - اغلب فضای منفی را کاوش می‌کرد، به‌طور انتخابی تاریکی را از تصاویر حذف می‌کرد، و به کنترل ظریف خاکستری دست می‌یافت. تن. 
 از اوایل دهه ۱۹۸۰ به بعد، سلمینز با استفاده از این تکنیک‌های مختلف، بر روی صورت‌های فلکی، ماه و اقیانوس‌ها تمرکز کرد، تعادلی بین انتزاع و فوتورئالیسم. در سال ۲۰۰۰، او شروع به تولید تارهای عنکبوت متمایزی و متمایز کرد، دوباره تصاویر منفی در روغن یا زغال چوب، که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، با توجه ویژه به رشد و درخشندگی دقیق سطح او. او گفته‌است که همه این آثار بر اساس عکس هستند و او تلاش قابل توجهی را روی سطوح ساخته شده از تصاویر انجام می‌دهد. در سال ۱۹۹۶ در بررسی گذشته نگر ۳۰ ساله او در مؤسسه هنرهای معاصر لندن، از او به عنوان «بهترین راز هنر آمریکایی» نام برد. 
 منتقدان اغلب خاطرنشان کرده‌اند که آثار سلمینز از اواخر دهه ۱۹۶۰ - مناظر ماه، سطوح اقیانوس، میدان‌های ستاره‌ای، صدف‌ها و تار عنکبوت، اغلب در ویژگی نداشتن نقطه مرجع مشترک هستند: بدون افق، عمق میدان، لبه یا نشانه‌ها. برای قرار دادن آنها در متن مکان، صورت فلکی، یا نام علمی همه ناشناخته هستند - هیچ اطلاعاتی ارائه نشده‌است. 
 از سال ۲۰۰۸، سلمینز با نقاشی‌هایی از نقشه‌ها و کتاب‌ها، و همچنین استفاده‌های فراوان از قرص‌های گرافیتی کوچک - تخته‌های سیاه دستی - به اشیاء و کارهای نمایندگی بازگشت. او همچنین چاپ‌های سری از امواج، تار عنکبوت، صدف‌ها و کف‌های بیابانی که اکنون شناخته شده بود، تولید کرد، که بسیاری از آنها در گالری مک کی در ژوئن ۲۰۱۰ به نمایش گذاشته شدند. او اخیراً سری جدیدی از چاپ‌ها را منتشر کرده‌است که شامل هر دو آسمان شب و میزانسن امواج است. این آثار در گالری متیو مارکز در ژانویه، فوریه و مارس ۲۰۱۸ و گالری سینور و شاپ مارکت در فوریه و مارس ۲۰۱۸ به نمایش گذاشته شد 
 آثار سلمینز موضوع بیش از چهل نمایشگاه انفرادی در سراسر جهان از سال ۱۹۶۵، صدها نمایشگاه گروهی بوده‌است. پس از آنکه فروشنده قدیمی او، گالری مک کی در نیویورک، بسته شدن خود را در سال ۲۰۱۵ اعلام کرد، سلمینز در حال حاضر توسط نمایندگی می‌شود. 
 آثار سلمینز در مجموعه‌های بیش از بیست موزه عمومی از جمله ، ، ، پاریس، ، لس‌آنجلس، ، ، نگهداری می‌شوند. ، نیویورک، ، TX، ، نیویورک، ، واشینگتن، دی سی، ، موزه ، ، و . 
 در سال ۲۰۰۵، یک کلکسیونر اصلی آثار او، توسعه دهنده املاک و مستغلات، ادوارد آر. برویدا، ۱۷ قطعه را که ۴۰ سال از فعالیت حرفه ای او را پوشش می‌دهد، به عنوان بخشی از کمک کلی به ارزش ۵۰ میلیون دلار (۵۰۰۰۰۰۰۰ دلار) به موزه هنر مدرن اهدا کرد. به خصوص نقاشی‌های اولیه و متاخر قابل توجه بود.
{"title": "ویجا سلمینز", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%D8%AC%D8%A7_%D8%B3%D9%84%D9%85%DB%8C%D9%86%D8%B2&oldid=35118751", "language": "fa"}