، (زادهٔ ۲۱ بهمن ۱۳۱۱ تهران – درگذشتهٔ ۱۸ آذر ۱۳۸۸ تهران) ، ردیف دان، ، مدرس و نوازنده و محقق موسیقی ایرانی بود. وی و یکی از تأثیرگذارترین‌های چهره های موسیقی ایرانی است. 
 در ۲۱ بهمن ۱۳۱۱ در به دنیا آمد. پدرش علی پایور، هنرمند نقاش و استاد زبان در و پدربزرگش مصورالدوله، نقاش چیره‌دست دوره بود که با نواختن ، و آشنایی داشت. پایور، تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در دبستان عسجدی و به پایان رساند. او در سال ۱۳۳۱ وارد خدمت نظام شد و یک سال بعد به استخدام درآمد. 
 وی در ۱۷ سالگی، آموزش موسیقی را نزد « » آغاز کرد در مدت شش سال را فراگرفت. هنگامی که فرامرز پایور برای فراگیری سنتور به کلاس درس «ابوالحسن صبا» در خیابان ظهیرالاسلام رفت، سه سال از درگذشت آخرین بازماندهٔ سنتورنوازان افسانه‌ای از نسل پیشین، « » می‌گذشت. ابوالحسن صبا که خود در دوره نوجوانی، سنتورنوازی را نزد « » و با تکنیکی گوناگون با روش خاندان سماعی فراگرفته بود، پس از مدتی نشست و برخاست با «حبیب سماعی»، روش سنتورنوازی او را برتر از استاد پیشین خود یافت؛ بنابراین با کوشش فراوان پاره‌ای از وی را نت‌نویسی کرد. سپس «ابوالحسن صبا» کوشش کرد تا با آموزش روش درست سنتورنوازی به‌شماری از شاگردانش، از برافتادن روش سنتورنوازی نزدیک به آیین‌های هنری و زیباشناسی موسیقی دستگاهی ایران جلوگیری کند. در همین دوران، فرامرز پایور، یکی از برجسته‌ترین شاگردان «صبا» شد و تا سال ۱۳۳۶ که «ابوالحسن صبا» درگذشت، از آموزش‌های وی بهره برد.
 پس از درگذشت ابوالحسن صبا، پایور نزد استادانی چون ، و به فراگیری و پرداخت. 
 از سال ۱۳۳۳، کار خود را در آن زمان و از سال ۱۳۳۷ آموزش سنتور را در آغاز کرد. او اولین سنتورنوازی بود که روی سنتور، نواسازی می‌کرد و تخصص او ، تنها در پی نبود. به بیان دیگر، نخستین آهنگ‌سازی بود که ساز تخصصی او، سنتور بود. 
 او سپس و را در کلاس « » آموخت. در سال ۱۳۴۱ برای ادامه تحصیلات کلاسیک خود، از طرف به فرستاده شد. از در زبان و ادبیات انگلیسی دانشنامه گرفت و در تمام این سال‌ها تلاش فراوانی در جهت معرفی و سنتور به محافل دانشگاهی انگلستان انجام داد که برنامه‌های دلپذیری از آن سال‌ها در آرشیو رادیو وجود دارد. در این سال‌ها، برای شناساندن موسیقی اصیل ایرانی، از طرف و از او خواسته شد تا کنفرانس‌هایی در این زمینه همراه با ساز خود ترتیب دهد. همه این کنفرانس‌ها با موفقیت انجام شد و از سوی این دانشگاه‌ها به دریافت جوایزی نائل گردید. 
 بازگشت پایور از انگلستان، همزمان با آغاز برگزاری بود. او همه ساله با گروه اساتید و گروه نوازندگان فرهنگ و هنر، نمونه‌های ارزنده‌ای از آثار بزرگان موسیقی ملی و نیز آثار خود را در این جشن‌ها اجرا می‌نمود. پایور در سال ۱۳۴۷ از وزارت دارایی به وزارت آموزش و پرورش (سازمان مبارزه با بی‌سوادی) منتقل و در سال ۱۳۵۵ بازنشسته شد. 
 « » در سال ۱۳۵۰ با فرامرز پایور آشنا شد و یادگیری سنتور و ردیف‌های آوازی را با او دنبال کرد.
 فرامرز پایور، در سال ۱۳۷۸ دچار شد و از آن زمان تا زمان مرگ نتوانست فعالیت هنری خود را ادامه دهد. با این حال، در این سال‌ها، برخی آثار قدیمی وی با تنظیم و خوانندگی و با تأیید او تهیه و اجرا شدند. پایور سرانجام ۱۸ آذر ۱۳۸۸ در بیمارستان شهید باهنر منظریه به علت و مشکل تنفسی درگذشت. 
 چکیده آثار در زمینه موسیقی به شرح زیر است: 
 
 
 
 
 
 
 
 کوشش‌های فرامرز پایور، پلی بود بین میراث و و جریانی که جوانان موسیقی‌دان و تحصیل‌کرده در از اوایل دهه ۱۳۵۰ به راه انداختند و الگوی موسیقی ایرانی امروزی شدند. در فاصله زمانی بین این دو، یعنی حدود پانزده سال، هیچ‌کس جز فرامرز پایور، کار جدی و پی‌گیر در زمینهٔ موسیقی اصیل انجام نمی‌داد. 
 وی در اجراهای گروهی خود با شماری از نخبگان موسیقی ایرانی مانند: و ( )، و ( )، و ( )، و ( ) همکاری کرده‌است. در دههٔ ۱۳۶۰ به همراهی جلیل شهناز، علی اصغر بهاری، محمد اسماعیلی و محمد موسوی، برای بار دیگر « » را سازمان داد و سرپرستی، آهنگ‌سازی و نوازندگی سنتور را در آن به دوش گرفت. این گروه، آثار ماندگاری با محمدرضا شجریان و اجرا کردند.
{"title": "فرامرز پایور", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%81%D8%B1%D8%A7%D9%85%D8%B1%D8%B2_%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D9%88%D8%B1&oldid=34393355", "language": "fa"}