یا امپراتور یا (به : 皇帝) یک عبارت برای منصب چین است که از دوران در ۲۲۱ پیش از میلاد تا کناره‌گیری در ۱۹۱۲ میلادی پس از و تشکیل برای شاهان استفاده می‌شد. این عنوان دو بازگشت در جریان شکست و تشکیل دوبارهٔ داشت. عبارت مقدس برای شاهان چینی، 天子 به معنی بود. عبارتی که بسیار کهن تر از شاه چین است، عبارتی است که به بازمی‌گردد و آن است. البته در واقعیت هیچ شاهی در چین نبود با این حال این عبارت کاربرد فراوانی داشت.
 پادشاهانی که از یک خانواده بودند در ردهٔ یک دودمان قرار می‌گرفتند ( ). بیشتر فرمانروایان چین به عنوان عضوی از دانسته می‌شدند. در دوران فرمانروایی و ، کشور عملاً با افرادی از به ترتیب قومهای و هدایت می‌شد؛ که این نشان می‌دهد این کشور توسط افرادی نااهل آن فرمانروایی می‌شدند اما پژوهشهای اخیر می‌گوید که روابط سیاسی و خونی در این دودمان‌ها بسیار پیچیده‌تر بوده‌است. به هر حال این پادشاهان به باور داشتند.
 در دوران ، زمینداران چینی در محدودهٔ زمین‌های خودشان به آنها گُنگ (公) گفته می‌شد با بالا رفتن قدرت و آنها ترجیح دادند این نام را به صورت کلی برای خودشان بکار برند. در ۲۲۱ پیش از میلاد پس از آنکه شاه بر پیروز شد عنوان تازه ای برای خود برگزید چون او فرمانروایی فراتر از زمین‌هایی شده بود که پیشتر داشت؛ او نام ، نخستین امپراتور را برگزید. پیش از آن (皇) و (帝) عنوان‌های یا بودند. در اساطیر گفته شده بود که سه شهریار (سه هوآنگ) چین باستان کسانی بودند که از سوی خدا آمده بودند و آسمان را آفریده بودند یا نخستین انسان را از رُس ساخته بودند و پنج امپراتور یا پنج ، دستاوردهای فرهنگی داشتند مانند کشاورزی، دوزندگی، موسیقی، ستاره‌شناسی و … در سه سدهٔ پیش از میلاد این دو عنوان هوآنگ و دی هرگز با هم بکار برده نشده بودند. در گذشته تصور این بود که نامی که شاه برگزیده به معنی است اما امروزه بر این باورند که مفهوم نام او بوده‌است. 
 پادشاهی و از راه یورش به سرزمین چین بدست آمده بود با این حال آنها از روش نامگذاری سنتی پیروی کردند و عنوان‌های چینی ( ) را برگزیدند. در نتیجه هم شاه چین به‌شمار می‌رفت و هم مغول.
 شمار شاهان چین از تا ، ۵۵۷ شاه است که شمار فرمانرواهای محلی نیز در نظر گرفته شده‌است. افرادی همچون ، و نیز خود را شاه و نامیدند و تلاش کردند پادشاهی موجود را سرنگون کنند. از جمله شاهان بیشتر شناخته شدهٔ چین می‌توان به از دودمان چین، و از دودمان هان، از دودمان تانگ، از یوآن، از دودمان مینگ و از دودمان چینگ اشاره کرد. 
 فرمان شاه باید بی درنگ اجرا می‌شد و نام او نامی مقدس بود. او بالاتر از همهٔ مردم، خانواده و افراد برگزیدهٔ کشور بود و حتی نزدیک ترین‌ها به او باید با او با احترام کامل صحبت می‌کردند. بااینکه میزان قدرت در دودمانی گوناگون، متفاوت بود با این حال در همهٔ آنها و برقرار بود. تنها در دوران دودمان سانگ بود که قدرت شاه به شدت زیر سایهٔ قدرت ، کم شده بود.
 در چین همیشه قدرت از منتقل می‌شد درنتیجه زیاد پیش می‌آمد که پادشاهان، باشند از این رو قدرت زیادی به دست ملکهٔ مادر می‌افتاد و او به عنوان قدرت را به دست می‌گرفت.
{"title": "پادشاه چین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%87_%DA%86%DB%8C%D9%86&oldid=27768502", "language": "fa"}