(به آلمانی: joˈʔaxɪm ˈɡaʊk؛ به انگلیسی: Joachim Wilhelm Gauck؛ زادهٔ ۲۴ ژانویه ۱۹۴۰) یک فعال حقوق مدنی و سیاستمدار آلمانی است که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ به عنوان یازدهمین خدمت کرد. او قبلاً یک ، بوده و به عنوان یکی از فعالان برجسته ضد کمونیست حقوق مدنی در شناخته شده‌ است. 
 او یکی از بنیان‌گذاران یکی از جنبش‌های مخالف در آلمان شرقی بود که به سقوط مورد حمایت ، کمک بسیاری کرد. 
 پس از اتحاد دو ، او به عنوان اولین فدرال برای آرشیو توسط انتخاب شد و از سال تا در این سمت بود و به عنوان یک شکارچی و مدافع خستگی ناپذیر و افشای جنایات سابق کمونیستی شناخته شده‌ است. 
 او نامزد و در انتخابات ریاست جمهوری آلمان بود. او با ۹۹۱ از ۱۲۲۸ رأی در کنوانسیون فدرال در انتخابات ۲۰۱۲ و به عنوان یک نامزد بی‌طرف با اجماع (SPD)٬ (FDP)، (CSU)، (CDU)٬ به عنوان ریس جمهور آلمان انتخاب شد.
 او نویسنده کتاب کمونیسم سیاه است و خواستار دفاع از آزادی و در سراسر است. 
 او توسط ، صدراعظم به عنوان "معلم واقعی دموکراسی" و "مدافع خستگی ناپذیر آزادی، دموکراسی، و عدالت توصیف شده‌ است " 
 از او به عنوان آخرین رهبران اعتراضی یاد می‌کند. 
 او تاکنون افتخارات بسیاری از جمله جایزه هانا آرنت را در سال دریافت کرده‌ است.
 یوآخیم همسرش گرهیلد گاوک را از می‌شناخت و با وجود مخالفت پدرش با او کرد. اما آن‌ها در سال ۱۹۹۱ از هم جدا شدند و دارای ۴ فرزند ۲ دختر و ۲ پسر می‌باشند. سه فرزند او که بزرگتر بودند در اواخر سال ۱۹۸۰ آلمان شرقی را ترک کرده و به کردند ولی فرزند آخر آن‌ها به نام کاترینا که در آن زمان هنوز یک کودک بود در کنار پدر و مادرش باقی‌ماند. 
 از سال ۲۰۰۰، دانیلا سچادت که یک است، همراه او بوده‌ است. 
 او فرزند یوآخیم گوواک (۱۹۰۷) و اولگا گوواک (۱۹۱۰) است که در زاده شد. 
پدرش افسر برجسته (کاپیتان در دریا) و یک کاپیتان با تجربه بود که پس از به عنوان بازرس در شرکت کشتی‌سازی نپتون ورفت مشغول به کار بود. پس از پایان جنگ جهانی دوم و به قدرت رسیدن کمونیست‌ها در (آلمان شرقی) خانواده او نیز قربانی اذیت و آزار کمونیست‌ها بود. وقتی یوآخیم در سال ۱۹۵۱ یازده ساله بود پدرش توسط نیروهای اشغالگر دستگیر شد و برگردانده نشد. او در یک دادگاه نظامی برای در اختیار داشتن یک مجله غربی در مورد امور دریایی به برای غرب و به محکوم شده بود و به در شده بود. که در آنجا به دلیل بدرفتاری از نظر جسمی پس از یک سال غیرفعال شده بود و نزدیک به ۳ سال او هیچ اطلاعی از وضعیتش نداشتند. پس از سفر رسمی به مذاکراتی برای آزادی هزاران تن از زندانیان آلمانی زمان و و افراد غیرنظامی که تبعید شده بودند صورت گرفت و او در سال ۱۹۵۵ آزاد شد. 
او در فارغ‌التحصیل شد؛ و در فعالیت‌های سیاسی خود از مصیبت‌های پدرش الهام گرفته بود، , و گفته‌است که با تأسیس «جنبش » بزرگ شده‌است. او در جوانی قصد داشته که یک شود اما چون او یک نبود مورد مجازات قرار می‌گیرد. و مطالعه و تبدیل شدن به یک کشیش در کلیسای در مکلنبورگ روی می‌آورد. او اعلام کرده‌است که قصد اولیه او تبدیل شدن به یک کشیش نبوده و هدف او مطالعه الهیات و آشنایی با و به عنوان یکی از چند نهاد کمونیستی در آلمانی شرقی که کمونیستی بر آن‌ها غالب بود، بوده‌است. با این وجود، او در نهایت به یک کشیش تبدیل شد. در ابتدا کار او به عنوان یک کشیش در آلمان شرقی به علت خصومت رژیم کمونیستی نسبت به بسیار دشوار بود برای سال‌های زیادی تحت نظر ثابت (پلیس مخفی) بود ومورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت. و در پرونده‌های از او به عنوان یک «اصلاح ناپذیر ضد کمونیست» یاد شده‌است. او گفته‌است که «در سن نه سالگی، من می‌دانستم که نظامی ناعادلانه بود.» 
 در طول انقلاب مسالمت‌آمیز سال ۱۹۸۹، او عضو انجمن جدید، جنبش اپوزیسیون دموکراتیک شد و به عنوان سخنگوی جنبش انتخاب شد. او همچنین بخشی در تظاهرات بزرگ علیه رژیم کمونیستی بود. در انتخابات آزاد در تاریخ ۱۸ مارس ۱۹۹۰ تا انحلال GDR در ماه اکتبر سال ۱۹۹۰ او به عنوان نماینده مردم انتخاب شده بود.
در ۲ اکتبر ۱۹۹۰، روز قبل از انحلال GDR، او به عنوان نماینده ویژه برای آرشیو انتخاب گردید و پس از انحلال GDR او به عنوان نماینده ویژه دولت فدرال برای بایگانی توسط پرزیدنت ریچارد فون ویزساچر و ، صدراعظم منصوب شد. به این ترتیب، او مسئول آرشیوهای و بررسی جرائم‌های کمونیستی بود و تا سال ۲۰۰۰ در این سمت خدمت کرد.
یوآخیم از ۳ تا ۴ اکتبر ۱۹۹۰ به عنوان یک عضو از مجلس فدرال، پارلمان آلمان خدمت کرده‌است که تاکنون کوتاه‌ترین عضویت در خدمت پارلمان آلمان بوده‌ است. 
 از سال ۲۰۰۳، او رئیس از از انجمن ("علیه فراموشی - برای دموکراسی")، بوده‌است و از سال ۲۰۰۱–۲۰۰۴ در مرکز نظارت بر نژادپرستی و بیگانه ستیزی اروپا خدمت کرده‌است. 
 به مناسبت تولد ۷۰ سالگی در سال ۲۰۱۰، توسط ، صدراعظم به عنوان یک «معلم واقعی دموکراسی» و «مدافع خستگی ناپذیر آزادی، دموکراسی و عدالت» مورد تقدیر قرار گرفت. 
 مقالهٔ اصلی: در ۳ ژوئن ۲۰۱۰، یوآخیم گوواک برای در انتخابات سال ۲۰۱۰ توسط SPD و سبزها نامزد بود. او عضو SPD و سبزها نمی‌باشد اگر چه حزب سابق او در آلمان شرقی در نهایت با سبزها ادغام شدند و اتحادیه CDU نیز از نامزدی او در انتخابات حمایت کرد. 
گرچه یک بار خود را به عنوان محافظه کار شرح داده بود بعد از نامزدی خود اظهار داشت: «من نه قرمز و نه سبز هستم، من هستم» 
 او را به عنوان یک محافظه کار لیبرال توصیف می‌کند. 
 او به‌طور گسترده‌ای مورد احترام سراسر طیف‌های سیاسی است و در میان CDU / CSU و سیاستمداران FDP بسیار محبوب است. مدعی اصلی او، و سیاستمداران تمام احزاب دولت اعلام کردند که گوواک مورد احترام است. یورگ سچونبوهم رئیس سابق CDU نیز از پشتیبانی و حمایت می‌کند. گوواک در اصل توسط آندریاس شولز که در آن زمان مشاور ارتباطات با سبزها در مجلس فدرال بود به عنوان یک کاندیدای ریاست جمهوری معرفی شد. شولز در سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ به عنوان سخنگوی گوواک منصوب شد. 
 رئیس‌جمهور توسط همایش اتحادیه (Bundesversammlung)، که اجلاس فدرال نیز گفته‌اند، انتخاب می‌شود. همایش اتحادیه تشکیل شده‌است از کل نمایندگان بوندستاگ بعلاوهٔ به تعداد همینان، نمایندگان برگزیدگان مجلس‌های ایالتی. این برگزیدگان لزوماً عضو مجلس ایالتی یا سیاست‌مدار رسمی نیستند، ممکن است مثلاً از چهره‌های فرهنگی و هنری باشند.
 مقالهٔ اصلی: پس از استعفای رئیس‌جمهور در ۱۷ ۲۰۱۲، یوآخیم گوواک به عنوان نامزد مشترک برای رئیس‌جمهور آلمان در تاریخ ۱۹ فوریه توسط احزاب دولت، CSU و CDU و FDP معرفی شد. او در نتیجه توسط همه احزاب عمده ارائه شده در کنوانسیون فدرال، به جز یک حزب، مورد حمایت قرار گرفت. بر اساس یک نظرسنجی انجام شده برای استرن، نامزدی گوواک با حمایت بالایی مواجه شد.
گوواک در ۱۸ مارس ۲۰۱۲، با ۹۹۱ از ۱۲۲۸ رأی در کنوانسیون فدرال به عنوان رئیس‌جمهور آلمان انتخاب شد.
{"title": "یوآخیم گاوک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%88%D8%A2%D8%AE%DB%8C%D9%85_%DA%AF%D8%A7%D9%88%DA%A9&oldid=35028723", "language": "fa"}