به مجموعه‌ای از ورزش‌هایی گفته می‌شود که شامل انواع ، ، ، و رشته‌های ترکیبی است. برگزاری مسابقات دو و میدانی، در مقایسه با دیگر ورزش‌ها، ساده‌تر است و نیاز چندانی به تجهیزات گران‌قیمت ندارد. بیشتر رشته‌های دو و میدانی به‌طورکلی انفرادی هستند، به‌جز و برخی از مسابقات مانند که در آن‌ها امتیاز اعضای یک تیم با هم جمع می‌شود.
 سابقهٔ این ورزش به المپیک باستانیِ یونانیان می‌رسد که از ۷۷۶ قبل از میلاد برگزار می‌شد. این رشته استخوان‌بندی را از اوّلین دورهٔ آن تشکیل داده‌است. امروزه (IAAF) برگزاری مسابقات دوومیدانی در سطح بین‌المللی را بر عهده دارد و پس از المپیک، معتبرترین رویدادهای این رشته، به‌شمار می‌روند. 
Sama gholizade بازیکن دوومیدانی
 مسابقات دو، ، پرش و پرتاب از تاکنون انجام می‌شده‌است. از مسابقات دو و پرش ارتفاع بر روی مقبره‌های مصری متعلق به ۲۲۵۰ سال پیش از میلاد وجود دارد. ایرلندی‌های باستان از حدود ۱۸۰۰ سال پیش از میلاد مسابقاتی را برگزار می‌کردند که پرتاب سنگ و دو نیز در بین آن‌ها بود. وقتی یونانیان در ۷۷۶ پ. م برگزاری را آغاز کردند، تنها رشته‌ای که در چندین دورهٔ ابتدایی در آن برگزار شد مسابقهٔ معروف به بود که دوندگان، طول ورزشگاه (حدود ۲۰۰ متر) را می‌دویدند. در دوره‌های بعدی، رشته‌های دیگری ازجمله پرتاب‌ها و پرش‌ها نیز برگزار شدند و مهمترین رشتهٔ مسابقات محسوب می‌شد که از پنج رشتهٔ دو استادیون، ، ، و تشکیل می‌شد.
 شعار دوومیدانی در المپیک به «سیتیوس، آلتیوس، فورتیوس» به‌معنی «سریع‌تر، بالاتر و قوی‌تر» است.
 مسابقات دو بر روی پیست مخصوص بیضی‌شکل ، و مسابقات میدانی، یعنی پرتاب‌ها و پرش‌ها، بر روی ورزشگاه برگزار می‌شود. طول پیست در ورزشگاه‌های فضای باز ۴۰۰ متر و در سالن‌ها ۲۰۰ متر است. بر اساس استانداردهای ، برگزاری مسابقات دو نباید بیش از ۲۵ دور در فضای باز ( ) و ۱۵ دور در سالن ( ) باشد. مسافت‌های طولانی‌تر، مانند و ، در جاده برگزار می‌شوند.
 پرش‌های دوومیدانی شامل ، ، و ، و رشته‌های پرتابی شامل ، ، و می‌شوند. رشته‌های ترکیبیِ دوومیدانی شامل ، و هستند که در آن‌ها ورزشکاران در چندین رشته مسابقه می‌دهند و با توجه به نتیجه‌ای که در هر رشته کسب می‌کنند، مطابق جدول امتیازات، امتیازی به‌دست می‌آورند و در پایان، کسی که امتیازات بیشتری به‌دست آورده‌باشد برندهٔ مسابقهٔ ترکیبی خواهد بود.
 دوهای جادّه‌ای مسابقاتی هستند که در جادّه‌های آزاد برگزار می‌شوند و گاه در پیست پایان می‌پذیرند (گاه در پیست نیز آغاز می‌شوند). این مسابقات در مسافت‌های مختلف و معمولاً در رشته‌های استقامتی (۵ کیلومتر به‌بالا) برگزار می‌شوند. دوهای جاده‌ای از محبوب‌ترین رشته‌ها هستند که دوندگان بسیاری ازجمله ورزشکاران حرفه‌ای، آماتور و نیز ورزشکاران تفننی را به خود جذب می‌کنند. مسابقات دو جاده‌ای را برای هر مسافتی می‌توان برگزار کرد؛ اما مسافت‌های معمول ۵ کیلومتر، ۱۰ کیلومتر، (۲۱٫۰۹۷۵ کیلومتر) و (۴۲٫۱۹۵ کیلومتر) هستند. ماراتن تنها مسابقهٔ دو جاده است که در المپیک و نیز در مسابقات دو و میدانی قهرمانی جهان برگزار می‌شود و با اتمام این رشته المپیک پایان می‌یابد. البته بخش پایانیِ هم از دو ۱۰ کیلومتر جاده تشکیل می‌شود. پنج تورنمنت معتبر ماراتن دنیا هر ساله در شهرهای ، ، ، و برگزار می‌شود.
 مقالهٔ اصلی: دو صحرانوردی طبیعی‌ترین بخش دوومیدانی است که در فضای آزاد و بر روی عوارض طبیعی زمین برگزار می‌شود. مسابقات دو صحرانوردی معمولاً در فصل پاییز و زمستان و در مسافت‌های ۴ تا ۱۲ کیلومتری برگزار می‌شود و مسیر آن معمولاً شامل و زمین‌های خاکی با عبور از درختزارها و دشت‌های باز و تپه‌های با شیب ملایم می‌شود. مهمترین مسابقهٔ این رشتهٔ ورزشی، قهرمانی جهان است که از سال ۱۹۷۳ هر سال توسط برگزار می‌شود.
 مقالهٔ اصلی: مسابقات پیاده‌روی معمولاً بر روی جاده و گاهی بر روی پیست برگزار می‌شود. پیاده‌روی تنها رشتهٔ دوومیدانی است که داورانی بر روی اجرای تکنیک ورزشکاران نظارت دارند. همواره یکی از پاهای «پیاده‌روها» باید با زمین تماس داشته‌باشد و پای جلوی آن‌ها باید صاف باشد و از زانو شکسته نشود. مسابقات پیاده‌روی نیز در مسافت‌های مختلفی برگزار می‌شود. در المپیک، مردان در دو مسافت ۲۰ کیلومتر و ۵۰ کیلومتر، و زنان در مسافت ۲۰ کیلومتر مسابقه می‌دهند.
{"title": "دو و میدانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D9%88_%D9%88_%D9%85%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34140667", "language": "fa"}