(به : ) (متولد ۱۹ نوامبر ۱۹۰۶ در - درگذشت در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۲ در ) یکی از دانشمندان شاخص در میان ده‌ها بزرگ آلمانی است که در دو سده گذشته، پژوهش‌های بنیادین و بی‌همتایی را به جهان ایران‌شناسی عرضه داشتند.
هینتس (۱۹۰۶–۱۹۹۲) ایران‌شناسی پرکار و به ویژه متخصص خط و زبان‌های ایرانی و بود. او در بسیاری از حوزه‌های مطالعات ایرانی (همچون تاریخ و تمدن و ، ، ، و علم اوزان و مقادیر)، صاحب پژوهش‌هایی ناب و گسترده بود که در کتاب‌ها و مقاله‌های بی‌شماری از او منتشر شده‌اند. هر چند که بسیاری از این دستاوردها در میان ایرانیان به کلی ناشناخته و مهجور مانده‌است.
 هینتس در خانواده‌ای بازرگان به دنیا آمد. او مطالعات روزنامه‌نگاری، اروپای شرقی‌شناسی، اسلاوشناسی در ، و یادگرفت. در ۱۹۳۰، او دکترای دانشگاه لایپزیگ را به خاطر رساله‌اش بر تاریخ فرهنگ روسیه در دوران تزار پیتر بزرگ (۱۹۳۳) بدست آورد. در حین تکمیل این تز بود که توجه او به‌طور فزاینده معطوف به ایران گردید و سبب شد که زمینه تحقیقاتش را به ایران‌شناسی تغییر دهد. معلم اصلی او در این زمینه تحقیق جدید، بود که در ۱۹۳۱ از به مهاجرت کرد. بعد از اتمام مطالعاتش، هینتس در وزارت آموزش عهده‌دار مقام دولتی در برلین شد و در ۱۹۳۴ او استوارنامه شایستگی تدریس دانشگاه در مطالعات اسلامی را (تحت مربی‌گری شدر) بدست آورد. سرانجام در ۱۹۳۷، هینتس مقام پروفسور بدون کرسی (از ۱۹۴۱، استاد تمام) را در تاریخ و فرهنگ خاورمیانه در بدست آورد. 
 هینتس در وارد شد و از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ در ترکیه بسر برد و با استفاده از این فرصت مجموعه خطی کتابخانه را کاوید. او عضو و فدراسیون معلمان ناسیونال سوسیالیست آلمان بود. 
 او در جریان جنگ به عنوان یک افسر ضداطلاعاتی خدمت کرد و پس از جنگ مدتی مجبور به کار اجباری شد و در پی آن. به دلیل محرومیت او از تدریس توسط دولت نظامی بریتانیا، او مجبور به درآوردن خرج زندگی از راه شغلی دیگر شد.
وی گاهی به عنوان مترجم و از ۱۹۵۰ به عنوان دبیر سیاسی روزنامه‌ای در گوتینگن شد. (۱۹۵۷_۱۹۵۰). در سال ۱۹۵۷ دوباره استاد کرسی دار و رئیس بخش ایرانشناسی دانشگاه گوتینگن شد و تا هنگام بازنشستگی این مقام را با حیثیت و آوازهٔ جهانی حفظ کرده‌است. او سال بعد از دانشگاه تهران دکترای افتخاری دریافت کرد.
 هینتس در مقدمه کتاب داریوش و ایرانیان آورده‌است: «من در تلاش برای توصیف تاریخ و فرهنگ ایران باستان در چارچوبی روشن و شفاف، خود را شاگرد سپاسگزار یاکوب بورکهارت می‌شناسم.»
 هینتس پس از سال ۱۹۶۰ بیش از پیش به موضوعات علاقه یافت و تا حدود بسیار زیادی از مطالعات پیشین خود در تاریخ عصر جدید دست کشید. علاقهٔ روزافزون او از آن پس به مطالعه دربارهٔ تمدن و زبانهای و گرائیده است.
والتر هینتس با اینکه باستان‌شناس نبود عضو انستیتوی باستان‌شناسی آلمان نیز بود. وی شاگردان زیادی را در زمینه ایرانشناسی تربیت کرد که هریک از آن‌ها برای روشن‌تر شدن گوشه‌ای تاریک از تاریخ این سرزمین کوشیدند، هاید ماری کخ با کتاب «از زبان داریوش» با ترجمه و بررسی پژوهش در تاریخ اقتصادی_اجتماعی هخامنشیان را تا حد زیادی آسان کرد. ، ، ، هاینتس گئورگ می‌گود نیز شاگرد هینتس بودند که پیرو مکتب « ، ، » بودند. اما یکی از برجسته‌ترین شاگردان هینتس دکتر است که حدود چهارده سال شاگرد وی بوده‌است. هزاره‌های گمشده و جشن‌های ایرانی از تألیفات اوست.
 تاکنون کتاب «دنیای گمشده عیلام» (ترجمه ، ۱۳۷۱) از او به زبان فارسی منتشر شده بود.
« »، « »، « » و « » از جمله آثار معروف او می‌باشد.
 وی در سال ۱۹۹۲ درگذشت.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 ××××
{"title": "والتر هینتس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AA%D8%B1_%D9%87%DB%8C%D9%86%D8%AA%D8%B3&oldid=34553094", "language": "fa"}