(به : ) نویسنده، بازیگر، خواننده، پژوهشگر و استاد در است. 
 بیمن از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ با مرکز هنرهای نمایشی سنتی در تهران و در (که اکنون به نام دانشگاه مازندران شناخته می شود) در مؤسسه علوم اجتماعی و فرهنگی همکاری داشت.
 کتاب بیمن، «شیطان بزرگ» در برابر «آخوندهای دیوانه»: چگونه ایالات متحده و ایران یکدیگر را شیطانی می‌کنند (2008)، به لفاظی‌ها و گفتمان‌های بسیار منفی بین ایران و ایالات متحده در طول سه دهه از زمان ایران می‌پردازد. انقلاب و تأثیرات آن بر نگرش ملی نسبت به سیاست دولت بوش در قبال ایران و نیز احتمال درگیری نظامی بین دو ملت. انتشارات او "سنت های اجرای ایرانی" است که به سنت های اجرایی بومی ایران می پردازد. یکی از جنبه های مهم کار بیمن در زمینه مطالعات اجرائی، به ویژه مطالعه سنت های نمایشی غیرغربی بوده است. در ایران، این شامل نمایش شور آیینی ایرانی، تعزیه و سنت تئاتر بداهه طنز، رو حوضی است. 
 او همچنین اجرای سنتی را در ژاپن، چین و آسیای جنوبی مطالعه کرده است. علاقه او به دنیای هنر همچنین در مشارکت او در جلد کتاب شیء، تصویر و تحقیق: مورخ هنر در کار نشان داده شده است.
 بیمن از طرفداران است و هفت جلد از مقالات او پس از جنگ جهانی دوم را ویرایش کرده و مقدمه‌های علمی برای چندین مورد از آنها نوشته است، از جمله مطالعه فرهنگ از راه دور، و مطالعه جامعه غربی معاصر: روش و تئوری.
 او همچنین یک خواننده حرفه ای اپرا است، از سال 1996 تا 1999 او باس اپرا در اروپا خواند.
{"title": "ویلیام بیمن", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%D9%84%DB%8C%D8%A7%D9%85_%D8%A8%DB%8C%D9%85%D9%86&oldid=34982805", "language": "fa"}