( : ؛ : ; : ; : ; : Yim Wing Cheun ) یک شخصیت افسانه‌ای در کشور است که بر اساس افسانه‌های قدیمی ، نخستین مربی و استاد محسوب می‌شود.
 معنای واژهٔ وینگ‌چون در زبان چینی، «سرود بهار» یا «مناجات بهار» است و گاهی «بهار ابدی» هم‌معنی می‌دهد. 
 با آنکه روایت‌های گوناگونی از زندگی ییم وینگ-چون وجود دارد، اما هستهٔ اصلی تمامی آنان تقریباً یکسان است: گفته می‌شود که در دوران حکمفرمایی ، راهبی در به نامِ « »، پس از آشوب‌های سیاسی و تخریب معبد «سیو لام» توسط دولتمردان، که مأمنِ انقلابیون بود، از آنجا گریخت. در این اثنا بود که او شاهد جدال یک و بود و با الهام از حرکات آنها، سبک جدیدی از کنگ فوی چینی را ابداع کرد که در آن روزگار، هنوز نامی نداشت. سپس این فنون را به تنها شاگرد خود، «ییم وینگ-چون» آموزش داد. ییم وینگ-چون در آن روزگار به زیبایی شهره بود و کارش، فروش « » بود. ییم وینگ-چون، یکی از قلدران محلی را که سعی داشته تا با ارعاب و آزار، وی را وادار به ازدواج با خود کند، با استفاده از همین فنون رزمی، گوشمالی می‌دهد. برخی حتی می‌گویند که هدفِ از آموزش این فنون رزمی به «ییم وینگ-چون»، آن بوده است تا به او روش‌های دفاع شخصی را در برابر مردان متعرض، بیاموزد. 
 ییم وینگ-چون بعدها با یک تاجر نمک به نامِ «لیانگ بُک-چائو» ازدواج کرد و او بود که نخستین بار، نام این فنون رزمی را «وینگ چون کوئن» (مُـشت وینگ چون) نامید.
{"title": "ییم وینگ-چون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%DB%8C%D9%85_%D9%88%DB%8C%D9%86%DA%AF-%DA%86%D9%88%D9%86&oldid=27653676", "language": "fa"}