جنبشی مذهبی است که در قرن هجدهم در بنیان گذاشت و از سال ۱۷۴۴ مورد پذیرش قرار گرفت. دیدگاه وهابی به یک پالایش اساسی در اسلام معتقد است و زیارت قبور و تقدیس برخی افراد را دلالتی بر می‌داند. وهابیت هدف خود را بازگشت به آموزه‌های اصیل در و (سنت محمد) می‌داند و با هر نوع بدعتی مخالفت می‌کند. وهابیت از نظر ایدئولوژیکی پیرو اعتقادات و از نظر فقهی پیرو است.
 وهابیت در منطقه خاورمیانه سبب پیدایش گروه‌های بسیاری شد. گروه یکی از گروه‌هایی است که با عقاید وهابی فعالیت می‌کند. 
 عبدالوهاب بعد از اینکه به دلیل مواضع خود از مدینه بیرون شد به شمال شرقی رفته و خاندان سعودی را پیرو باورهای خود کرد و این باعث شد تا وهابیت از نظر سیاسی متحد دودمان سعودی شود. شیخ سعودی متقاعد شد که وظیفه مذهبی آن‌ها به راه انداختن جنگ مقدسی علیه تمام انواع دیگر اسلام است. بر همین اساس، در سال دولت وهابی ائتلافی بین حاکم نجد یعنی و به عنوان اصلاحگر مذهبی پیوند خورد و منجر به تشکیل ایدئولوژی حکومتی شد. سپس نیروهای نجد که تحت تأثیر آموزش‌های ایدئولوژی جدید قرار گرفتند، به‌طور مداوم و مستمر به سواحل شرقی شبه‌جزیره عربستان که محل تجمع شیعیان شبه‌جزیره بود حمله کردند. در سال به ادعای پاک کردن منطقه از اصنام و اوثان (بت‌های سنگی) به منطقه یورش بردند. در جریان این حمله ائتلاف وهابی‌ها و سعودی‌ها، تمامی مساجد و حسینیه‌های شیعیان، همه مقبره‌های آنان و هرچه در محل عبادتشان بود را تخریب کردند. 
 مقالهٔ اصلی: پس از آنکه سعودی‌ها بر تمامی نجد مسلط شده، و را اشغال کرده و در سال‌های و به شهرهایی از همچون حمله‌ور شدند. در حمله به کربلا فرماندهی نیروها را بر عهده داشت. لشکریان وهابی-سعودی پس از یورش به کربلا، اغلب ساکنین آن را در بازار و خانه‌هایشان به قتل رساندند و گنبد مقبره را تخریب نموده و همه اموال شیعیان از پول، طلا، نقره، اسلحه و وسایل خانه را به تاراج بردند. با فتح بخشی از عراق، تقریباً تمام به جز به تسلط ائتلاف سعودی-وهابی درآمد.
 سلطان که عربستان را تابع خود می‌دانست، با کمک گرفتن از حاکم وقت نخستین حکومت وهابی را در سال ساقط کرد، اما آن‌ها تحت رهبری دوباره احیا شده و حکومت خود را بین سال‌های تا تا حدودی بازیابی کردند. وی به منظور کسب وفاداری مردم در منطقه با شیعیان صلح برقرار کرد و در عوض مالیات‌های سنگینی برای آنان وضع کرد. از سوی دیگر شیخ عبدالرحمن بن حسن عالم وهابی آن‌زمان به تفتیش عقاید شیعیان مشغول شد و مردم را وادار می‌کرد که به قرائت وهابیت از اسلام بپیوندند. با این‌حال، بار دیگر و این بار به دست از شمال عربستان از قدرت کنار رفتند. در ۱۸۸۴ از کنترل آن‌ها خارج شد و در ۱۸۸۹ به پناهنده شدند.
 در قرن بیستم سومین مرحله احیای وهابیت با موفقیت‌های فرا رسید که در سال ریاض را تصرف کرده و شروع به بازپس‌گیری تقریباً تمام مناطق از دست رفته کرد که تا سال ۱۹۳۲ این بازپس‌گیری ادامه داشت. او در اولین اقدام به سوی و حرکت کرد و در نامه‌ای به بزرگان شیعه در آن منطقه، آن‌ها را به کشتار افراد، نابودی اموال و از بین بردن کرامت آنان تهدید کرد. شیعیان قطیف نیز اعلام کردند که آماده‌اند به صورت صلح‌آمیز از شاه‌سعودی اطاعت کنند. از سوی دیگر امیر دولت عثمانی در منطقه احساء نیز تسلیم شد و مردم منطقه قطیف از لشکر سعودی‌ها که به سرکردگی عبدالرحمن بن سوایلیم وارد شهر شده بود استقبال کردند تا مورد خشم او قرار نگیرند؛ با این حال باز هم مورد سرکوب قرار گرفتند. امیر وهابی در قطیف بلافاصله ۴ شرط برای ساکنان آن منطقه مقرر کرد. اذعان به تعلق داشتن منطقه قطیف به اجداد ابن‌سعود، فرستادن ۱۰ مرد از هر روستای منطقه قطیف برای کمک به نیروهای سعودی، دیدار چهار نفر از بزرگان قطیف با پادشاه سعودی و اهدای پول به او و همچنین تحریم صادرات سبزی‌جات به منطقه (که آن زمان تحت‌الحمایه بود) خواسته‌های امیر وهابی قطیف بود. 
 بر این اساس، سومین حکومت وهابی-سعودی را پایه‌گذاری کرد که به اسم پادشاهی بنیان‌گذاری شد و از آن زمان تسلط سیاسی و مذهبی وهابیت بر تضمین شده‌است. 
 معتقد بود تمام مطالبی که پس از قرن سوم هجری به افزوده شده جعلی است و بایستی از دین اسلام حذف شود. این دیدگاه به یک پالایش اساسی در اعتقاد داشت و زیارت قبور، تقدیس اولیاء و زندگی مجلل را از بزرگترین می‌دانست. وهابی پیرو همین اعتقادات ساده و بدون هستند. پیروان آن لباس‌های ساده‌ای می‌پوشند و از استعمال و می‌پرهیزند. 
 پیروان وهابیت معمولاً خود را یا «موحدون» می‌خوانند، نامی که از تأکید آن‌ها بر وحدت مطلق (اصل ) برگرفته شده‌است. آن‌ها هر عملی را که دلالت‌کننده به ( ) بدانند مانند زیارت قبور و تقدیس برخی افراد ممنوع می‌شمارند. آن‌ها بازگشت به آموزه‌های اصیل در و (سنت پیامبر) را هدف می‌دانند و با هر نوع بدعتی مخالفت می‌کنند. وهابیت از نظر ایدئولوژیکی پیرو اعتقادات و از نظر فقهی پیرو است. آن‌ها تأکید زیادی بر معانی ظاهری قرآن و حدیث و پایه‌گذاری دولتی اسلامی بر اساس دارند. 
 در کاربرد معاصر، وهابیت به امور متعددی اطلاق می‌شود، از جمله:
 
 
 
 
 چنین نگرشی به عمل منجر می‌شود که بنابر آن هرکسی که با تفسیر آن‌ها از اسلام موافق نباشد دانسته می‌شود که باید با او کرد. به این ترتیب این دیدگاه معرف تفسیری از اسلام شمرده می‌شود که به‌طور ویژه فاقد تحمل و . این در حالی است که دین اسلام در رفتارهای فردی واجتماعی و مراودات معمولی خشونت را جایز ندانسته و آن را نهی کرده‌است. همچنین با توجه به متن صحیح ، جهادهای اسلامی همگی به جهاد دفاعی برمی‌گردند و هیچ جهادی برای کشورگشایی، تحمیل عقیده و چپاول و غارت نیست. 
 سه عنصر را بین وهابیت و مشترک می‌داند:
 
 
 به علاوه وی به دو ویژگی اشاره می‌کند که سلفی‌ها را از وهابی‌ها متفاوت کرده‌است:
 
 از چهره‌های مطرح وهابیت می‌توان به (مفتی پیشین ) و (مفتی کنونی عربستان) اشاره کرد.
 جمعیت وهابی‌های جهان ساکن در ناحیه خلیج فارس معادل ۴/۵۶ میلیون نفر تخمین زده شده‌است.
{"title": "وهابیت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%87%D8%A7%D8%A8%DB%8C%D8%AA&oldid=34022917", "language": "fa"}