( ) روشی است که در برای تولید یونها با استفاده از یک مورد استفاده قرار می‌گیرد که در آن یک ولتاژ بالا برای ایجاد یک به یک مایع اعمال می‌شود. این ماده به ویژه در تولید یون از بسیار مفید است زیرا در هنگام یونیزاسیون، چربی این مولکولها به قطعه غلبه می‌کند. یونیزاسیون الکتروافشانه با سایر فرایندهای یونیزاسیون (مانند ) متفاوت است زیرا ممکن است یونهای چند بار شارژ تولید کند، به‌طور مؤثر دامنه جرم آنالایزر را برای پذیرش دستورها از میزان مشاهده شده در پروتئین‌ها و قطعات پلی پپتیدی مرتبط با آنها. 
 در سال ۱۸۸۲، از نظر تئوریک حداکثر میزان شارژ قطره مایع را قبل از بیرون راندن جت‌های ریز مایعات تخمین زد. که هم‌اکنون به عنوان حد ریلی شناخته شده‌است.
 در سال ۱۹۱۴، جان زلنی ( ) کارهایی را در مورد رفتار قطرات سیال در انتهای مویرگهای شیشه ای منتشر کرد و شواهدی را برای حالتهای مختلف الکترونیکی ارائه داد. ویلسون و تیلور و نولان در دهه 1920 و مکی در سال ۱۹۳۱ در مورد الکترودپریپ تحقیق کردند. مخروط الکتروپراپی (که اکنون به عنوان مخروط تیلور شناخته می‌شود) توسط سر شرح داده شد. 
 اولین استفاده از یونیزاسیون الکتروسپری با طیف‌سنجی جرمی توسط مالکوم دول در سال ۱۹۶۸ گزارش شد. از اواخر دهه ۸۰ به دلیل توسعه طیف‌سنجی جرمی یونیزاسیون الکتروسپراس در سال ۱۹۸۰ را دریافت کرد.
{"title": "یونش الکتروافشانه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%B4_%D8%A7%D9%84%DA%A9%D8%AA%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%81%D8%B4%D8%A7%D9%86%D9%87&oldid=29276481", "language": "fa"}