(به : ) یکی از گروه-پارادوکس‌های هستند. می‌گویند این پارادوکس بسیاری از متفکران را زجر داده به طوری که حتی به مرگِ نابهنگامِ یکی از آنان به نامِ ( ) منجر شده‌است. 
این پارادوکس‌ها به صورت‌های مختلفی قابل طرح هستند:
 
 
 برای مثال در مورد دوم می‌پرسیم که آیا این گزاره راست است یا دروغ؟ اگر راست باشد، آنچه می‌گوید درست و مطابق با واقع است، پس درست می‌گوید که دروغ است، پس دروغ است، و این در حالی است که کمی پیش‌تر گفتیم راست است، پس این گزاره هم راست است و هم دروغ. حال اگر فرض کنیم که دروغ باشد، از آن‌جا که خودش هم به کذب خود اذعان می‌کند؛ راست است. در هر دو حالت (چه در ابتدا آن را راست در نظر بگیریم و چه دروغ) به نظر می‌رسد که در نهایت این گزاره هم راست است و هم دروغ. 
 نسخهٔ دیگرِ پارادوکس که صورتی ساده‌شده از است:
 همچنین یکی از تفسیرهای ممکن برای عبارت ، آن را یک خودارجاعی از نوع پارادوکس دروغگو معرفی می‌کند و می‌نامد.
 یکی از راهِ‌حل‌هایی که برای حل این پارادوکس‌ها پیشنهاد شده ادعای اینست که در هیچ زبانی حقِ صحبت دربارهٔ صدق و کذبِ گزاره‌هایِ خودِ آن زبان وجود ندارد. در نظریهٔ مجموعه‌ها این حرف معادلِ آن است که هیچ مجموعه‌ای نمی‌تواند عضوِ خودش باشد.
{"title": "پارادوکس دروغگو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D9%88%DA%A9%D8%B3_%D8%AF%D8%B1%D9%88%D8%BA%DA%AF%D9%88&oldid=33011748", "language": "fa"}