در (به : ) ماده ای است که سازنده آن، از ذراتی به نام (یا جفت کوانتومی ذرات عادی) تشکیل شده است. پادذره‌ها در مدل استاندارد، به مفهومی مخالف ذرات زیراتمی تشکیل دهنده مواد قلمداد می‌شوند. و در برابر معمولی قرار می‌گیرند. میزان بسیار اندکی از ذرات پاد ماده به شکل روزانه در تولید می‌شود. میزان پادماده تولید شده توسط این سامانه‌ها یا در موارد طبیعی مانند برخورد اشعه‌های کیهانی با جو زمین، یا از چند نانوگرم بیشتر نمی‌شود. و در روش‌های آزمایشگاهی از تمامی این تکنیک‌ها برای ایجاد پاداتم‌ها استفاده شده‌است. تاکنون به دلیل هزینه بسیار بالا، پیچیدگی تکنولوژیکی فراوان، و ناپایداری پادماده در مجاورت ماده، امکان ایجاد پادماده در اندازه‌های ماکروسکوپیکی فراهم نیامده است.
 به لحاظ تئوری، یک ذره و پادذره مقابل آن (به عنوان مثال و ) یکسانی دارند، اما آنها مخالف یکدیگر است، همچنین دیگر و آنها نیز با یکدیگر متفاوت است. به عنوان نمونه، یک پروتون بار مثبت دارد درحالی که پادپروتون دارای بار منفی است.
 برخورد هر ذره با پادذره متقابلش (جفت کوانتومی اش) (به عنوان مثال با ) به هر دو ذره منجر می‌شود و نتیجه این واکنش کوانتومی، افزایش سطح پر انرژی( ) یا و در موارد معدودی ظهور جفتهای ذره-پادذره با جرم کمتر از ذرات اولیه در می‌شود. بیشترین میزان انرژی آزاد شده بر اثر نابودی ذرات، به شکل مانند گاما و ایکس نمود پیدا می‌کند. در صورت حضور مواد عادی در مجاورت این واکنش، حجم انرژی این تابش‌های پر انرژی به شکل گرما یا نور تغییر یافته و جذب می‌شوند. میزان انرژی آزاد شده در اغلب موارد با جرم کلی نابود شده (جرم ماده و پادماده) نسبت مستقیم دارد و بر اساس رابطه ( ) قابل اندازه‌گیری است. 
 همان‌طور که از کنار هم قرار گرفتن ذرات زیر اتمی عادی اتم‌ها و در نتیجه اش مواد عادی شکل می‌گیرند، ذرات زیر اتمی پادماده نیز با هم دیگر ترکیب شده و منجر به ظهور پادماده می‌شوند. به عنوان مثال که پاد ذره در خانواده محسوب می‌شود، می‌تواند در مجاورت یک پادپروتون تشکیل اتم را بدهند. تاکنون شرایط آزمایشگاهی امکان ایجاد را فراهم کرده‌است، که علاوه بر سختی فراوان این عمل، هسته این پادماده یکی از پیچیده‌ترین پاد هسته‌هایی بوده‌است که تاکنون مشاهده شده‌است. قوانین فیزیک تبیین می‌کنند که هسته‌های اتمی پادماده با پیچیدگی‌های بسیار بالاتر که می‌توانند به ایجاد جدول تناوبی پادماده‌ها (نقطه مقابل جدول تناوبی عناصر مواد عادی) منجر شود، امکان‌پذیر است.
 شواهد بسیاری دال بر این هستند که تقریباً به شکل کامل از ماده عادی تشکیل شده‌است و این فرض که جهان از ترکیب یکسان ماده و پادماده تشکیل شده‌است اشتباه است. مسئله یکی از است.
 از آنجایی که ماده «عادی» (یا ماده ای که پادماده نیست) دارای اعداد و مثبت است، می‌توان به این تعریف دست یافت که پادماده ماده ای است که دارای اعداد باریونی و لپتونی منفی باشد. ذرات بر اساس این روش طبقه‌بندی جفتهای پاد یکدیگر محسوب می‌شوند. به عنوان مثال، پوزیترون در برابر الکترون به عنوان جفت «پاد» آن قرار می‌گیرد. 
 در تئوری‌های مواد قدیمی تر ایده یا مطرح شده بود اما امروزه دیگر کنار گذاشته شده‌اند. در دهه ۱۸۸۰ با تکیه بر دیدگاه که در آن دوران مطرح بود، امکان وجود مواد با گرانش منفی را مورد بحث قرار داده بود. در بین سالهای ۱۸۸۰ تا ۱۸۹۰ ایده وجود «اسکورت» ها و همچنین را مطرح کرد. بر مبانی این تئوری او، اسکورت‌ها نماینده ماده عادی، و سینک‌ها نماینده ماده منفی بودند. تئوری پیرسون نیاز به یک بعد چهارم برای گذار اتر داشت.
 واژه پادماده یا «antimatter» برای اولین بار توسط در دو نامه غیررسمی به در سال ۱۸۹۸ مطرح شد. در این نامه‌ها او احتمال وجود پاداتم‌ها، و همچنین منظومه‌های ستاره ای که کاملاً از پاد ماده تشکیل شده‌اند، و نیز در مورد اینکه ماده و پاد ماده می‌توانند یکدیگر را کاملاً نابود کنند بحث می‌کرد. در آن زمان بیانات شوستر یک بیانیه علمی تئوری نبود، بلکه بیشتر جنبه کنجکاوی داشت و مانند ایده‌های پیشین، و از آنجایی که در مورد گرانش منفی صحبت می‌کرد با تئوری‌های پادماده مدرن و امروزی تفاوت داشت.
 فیزیکدان معروف در ۱۹۲۸ چنین استنباط کرد که همهٔ مواد می‌توانند در دو حالت وجود داشته باشند. وی در آغاز نظریهٔ خود را در مورد بیان کرد و اظهار داشت که باید به نام ضد الکترون هم وجود داشته باشد. این گفته تحقق یافت و فیزیکدان آمریکایی در ۱۹۳۲ ضد الکترون یا پوزیترون را کشف کرد. پس از اکتشاف دیراک و اندرسون، سرانجام در اکتبر ۱۹۵۵ ، فیزیکدان اهل ایتالیا توانست در در آزمایشگاهی در ، و یک سال بعد ۱۹۵۶ را آشکار کند. اما دانشمندان پا را فراتر گذاشته و در پی ساخت و برآمدند.
 پاد ماده به‌طور طبیعی در زمین یافت نمی‌شود، به غیر از موارد بسیار نادر و با عمر بسیار کوتاهی که از نتیجه و به وجود می‌آیند؛ زیرا پاد ماده‌هایی که در زمین و خارج از آزمایشگاه‌های خاصی موجود می‌باشند با برخورد با مواد معمولی، متلاشی می‌شوند. پاد ذره‌ها و بعضی از پاد ماده‌های پایدار (مانند )، می‌توانند به مقدار بسیار اندکی تولید شوند، ولی نه به اندازه‌ای که تمام خواص فیزیک-نظری آن‌ها را مورد آزمایش بتوان قرار داد. پادماده در تماس با هر نوع ماده‌ای از بین می‌رود و محققان برای نگهداری و به دام‌اندازی آن از یک قفس و به نام استفاده می‌کنند. 
 واقعیت این است که کاربردهای عملی پادماده کماکان در محدوده علمی-تخیلی قراردارد. در حال حاضر نابودی پوزیترون توسط الکترون، کلید روشن تشخیص پزشکی است که تحت عنوان پرتونگاری تابش پوزیترون یا به اختصار PET شناخته می‌شود.
 مقالهٔ اصلی: که تنها اختلاف آن با در علامت بار است در سال ۱۹۳۲ به کمک به دست آمد. در اتاقک ابر ویلسون واقع در رد باریکی که به‌طور آشکار مربوط به یک ذره تک بار و خیلی سبک همانند الکترون بود، مشاهده شد که در جهتی متناظر با بار مثبت منحرف می‌شد.
 مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: مقالهٔ اصلی: پادهیدروژن شامل پادپروتون و پوزیترون است. در سال ۱۹۹۵ اولین آزمایش‌ها برای تولید آن آغاز شد اما پادهیدروژن به علت داغ بودن بسیار زودتر از آنکه بتوان روی آن آزمایشی انجام داد از بین می‌رفتند. نماد پاد هیدروژن است.
 پادهلیوم پادماده هلیم عادی است که از دو و تشکیل شده است.
 در این ماده پادپروتون‌ها بار منفی و پوزیترون‌ها بار مثبت دارند.
تاکنون شرایط آزمایشگاهی امکان ایجاد پادهلیوم را فراهم کرده‌است، که علاوه بر سختی فراوان این عمل، هسته این پادماده یکی از پیچیده‌ترین پاد هسته‌هایی بوده‌است که تاکنون مشاهده شده‌است. 
 با بهای تخمینی ۳۰ میلیارد دلار برای هر گرم و ۶۲٫۵ تریلیون دلار برای هر گرم ، گفته می‌شود که پادماده پرهزینه‌ترین ماهیت شناخته شده‌است (قابل ارزش گذاری) که حتی یک کیلوگرم آن از چندین تریلیون کیلوگرم الماس هم بیشتر ارزش دارد.
 به عنوان نمونه در فیلم‌های: یا و و و به موضوع پادماده اشاره شده‌است.
{"title": "پادماده", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%AF%D9%85%D8%A7%D8%AF%D9%87&oldid=34728905", "language": "fa"}