برای مفهومی در فیزیک را ببینید. برای مجله را ببینید. برای دیگر کاربردها را ببینید. پیوسته و ست که ظاهراً در روند از تا به و از حال تا رخ می‌دهند. . زمان کمیت تشکیل‌دهنده های گوناگونی است که برای تعیین توالی و طول رویدادها، یا بازه زمانی بین آنها و همچنین سنجش در یا ، به‌کار می‌روند. از زمان اغلب به عنوان بعد چهارم، در کنار ابعاد سه‌گانه فضا، یاد می‌شود. از نظر واژه‌شناسی ایرانی، ریشه‌گرفته از واژه است که الهه زمان در باستان بوده‌است. 
 زمان از دیرباز موضوع مهمی در دین، فلسفه و علم بوده‌است، اما ارائه تعریفی برای آن، بدون رسیدن به و به شکلی که در همه شاخه‌ها قابل استفاده باشد، دانشمندان را سخت مشغول نموده‌است. با این حال شاخه‌های مختلفی همچون کسب و کار، صنعت، علم و ، هریک به شکلی، مفهومی از زمان را در خود جای داده‌اند. 
 به عنوان «آنچه که یک نمایش می‌دهد»؛ تعریف می‌شود. 
 ماهیت فیزیکی زمان را ، برپایه رویدادهای فضازمان توضیح می‌دهد. برخورد دو ذره، انفجار یک ابرنواختر یا نشستن یک سفینه فضایی، نمونه‌هایی از رویدادها هستند. به هر رویدادی می‌توان چهار عدد نسبت داد که زمان و مکان (مختصات محل رویداد) آن را مشخص می‌کنند. اما این مقادیر عددی برای ناظرهای مختلف، متفاوتند. در نسبیت عام، پرسش «اکنون چه زمانی است»، پرسشی است که معنایی نسبی و وابسته به یک ناظر خاص دارد.
 زمان یکی از هفت در هر دو دستگاه (SI) و (ISQ) است. واحد زمان در SI است. زمان برای تعریف کمیتهای دیگر مانند نیز به‌کار می‌رود و بنابراین تلاش برای تعریف زمان با استفاده از چنین کمیتهایی به می‌رسد. تعریفهای عملیاتی از زمان، که در آن مشاهده تعداد تکرار خاصی از یک رویداد متناوب استاندارد دیگر (مثل حرکت پاندول)، یکای زمان (مثل ثانیه) را مشخص می‌کند؛ هم در آزمایشهای علمی پیشرفته و هم در مسایل روزمره بسیار پرکاربرد است.
 تعریف عملیاتی زمان، ماهیت بنیادی آن را مشخص نمی‌کند و توضیح نمی‌دهد که چرا رویدادها در فضا می‌توانند به سمت جلو یا عقب روی دهند اما در زمان تنها حرکت به جلو امکانپذیر است. پژوهش در زمینه رابطه فضا و زمان توسط دانشمندان به تعریف انجامید. نظریه مهمترین چارچوب نظری برای درک چگونگی کارکرد فضازمان است. در نتیجه پیشرفت‌های نظری و تجربی در پژوهش‌های فضازمان، نشان داده شد که زمان در نزدیکی لبه‌های می‌تواند .
 اندازه‌گیری‌های زمانی بسیاری از اهالی دانش و فناوری را به خود مشغول ساخته‌است. رویدادها و حرکت‌های متناوب در طول زمانهای مختلف به عنوان یکاهای استاندارد زمان استفاده شده‌اند. برای مثال می‌توان به حرکت ظاهری خورشید در آسمان، حالات ماه، و حرکت پاندول یا ضربان قلب اشاره نمود. در حال حاضر یکای استاندارد زمان، ثانیه است که بر اساس اندازه‌گیری جهش الکترونی در اتم سزیم تعریف می‌شود. زمان اهمیت اجتماعی بالایی هم دارد؛ و باتوجه به محدودیت زمان شبانه روز و عمر انسان، دارای ارزش افتصادی و شخصی نیز هست.
 مقالهٔ اصلی: شبانه روز به دو گونه متفاوت تقسیم شده‌است. یکی بر اساس یا موقعیت و و طول بوده‌است. برای نمونه و شبانه روز را بر مبنای یعنی از برآمدن آفتاب تا نیمروز، از نیمروز تا سه ساعت پس از نیمروز، از ساعت سه پسین تا فرورفتن آفتاب، از فرورفتن آفتاب و پیدا شدن شامگاهی در آسمان تا نیمه شب و از نیمه شب تا برآمدن آفتاب.
 و شیوه دیگر، تقسیم شبانه روز به ۲۴ ساعت یا پاس. طول شبانه روز (چه خورشیدی و چه نجومی) همیشه ۲۴ ساعت کامل نیست و در طول روزهای سال تا چند دقیقه کمتر یا بیشتر می‌شود که در قرارداد عموم و برای جلوگیری از ناهنجاری‌ها، همه شبانه روزها ۲۴ ساعت کامل فرض می‌شوند. 
 کمیت زمان در می‌باشد.
سایر عبارت‌اند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 این موضوع که مغز چگونه زمان را درک می‌کند، تا به حال ناشناخته مانده‌است. بارها برای همهٔ انسان‌ها پیش آمده که در بعضی لحظات زندگی، زمان به کندی می‌گذرد و به اصطلاح کش می‌آید. اکنون نتایج یک پژوهش نشان می‌دهد که در مغز ما مسیرهای ویژه‌ای از سلول‌های عصبی وجود دارد که با استفاده از آن‌ها، می‌توانیم گذشت ثانیه‌ها را حس کنیم. در پژوهش انجام‌شده، پژوهشگران برای داوطلبان نورهایی مانند فلش و بوق‌هایی ممتد را پخش کردند. سپس زمان این نورها و صداها را به تدریج اضافه کردند. نتیجه به دست آمده نشان می‌دهد که افزایش تدریجی باعث کش آمدن زمان می‌شد و تخمین‌ها طولانی‌تر بود. اما وقتی که این دو عامل به صورت ناگهانی زیاد شدند، تخمین‌ها رنگ و بوی واقعیت به خودشان گرفتند. به این ترتیب به نظر می‌رسد انتظار باعث کش‌آمدن زمان می‌شود.
 مقالهٔ اصلی:
{"title": "زمان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86&oldid=35159571", "language": "fa"}