(۱۱ دسامبر ۱۸۰۳ – ۸ مارس ۱۸۶۹) ، از چهره‌های تأثیرگذار در ، و از بهترین رهبران در زمان خود و منتقدی کارآزموده در موسیقی بود. برلیوز در سال ۱۸۳۰ را کسب کرد و برای آشنایی با موسیقی ایتالیا رهسپار آن کشور شد. در آنجا آثاری چون و را نوشت.
 از او می‌توان به و ، که به سفارش ، آهنگساز بزرگ ایتالیایی نوشت، اشاره کرد.
 بیان شوریده، آتش درونی و نامنتظره بودن ویژگی‌های حاکم بر موسیقی برلیوز هستند. کیفیت صوتی و موسیقی برلیوز در دوره رمانتیک از برجستگی و اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. موسیقی او دربرگیرندهٔ تضادهای زیاد و ناگهانی میان رنگ صدای زیر بادی‌های چوبی و زهی‌های بم، نوای پرآشوب و کوبه‌ای است. پویایی موسیقی او همواره در آن‌ها در نوسان است و تمپو در آن‌ها بارها تغییر می‌کند. بیشتر آثار هکتور برلیوز به صورت تک‌خوان یا همراهی سروده شده‌اند. ، یکی از سمفونی‌های معروف اوست که در سال ۱۸۶۰ آن را سرود. ایده تصنیف این سمفونی از منظومهٔ گوته به ذهن برلیوز خطور کرده‌است که نتیجه آن مبادرت به ساخت این سمفونی شده‌است. از دیگر آثار مهم او می‌توان به:
 
 
 
 
 هکتور برلیوز در واپسین نامه‌ای که نگاشته‌است، در آن ذکر کرده‌است که است. هرچند که در دانشنامه کاتولیک قید شده‌است که او باورمند بوده که نتوانسته تا پایان بر ایمان کاتولیکی خود بماند.
{"title": "هکتور برلیوز", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%DA%A9%D8%AA%D9%88%D8%B1_%D8%A8%D8%B1%D9%84%DB%8C%D9%88%D8%B2&oldid=33052696", "language": "fa"}