(به : ) ‏ ( - )، بازیگر و کارگردان شهیر روس ارمنی‌تبار، بنیان‌گذار تئاتر واختانگوف در و دوست و مشاور بود.
 واختانگوف در خانواده‌ای - روسی از به دنیا آمد. او برای مدتی کوتاه در تحصیل کرد و سپس در سال ۱۹۱۱ به پیوست و به سرعت رشد کرد به حدی که در ۱۹۲۰ مسئول استودیوی شخصی خود بود. چهار سال پس از درگذشت وی، این استودیو به افتخارش تئاتر واختانگوف خوانده شد.
 واختانگوف تأثیر عمیقی از تجربه‌های تئاتری و تکنیک‌های روان‌شناختی استاد مایرهولد، ، لئوپولد سولرژیتسکی و ، از بنیان‌گذاران تئاتر هنری مسکو، پذیرفته بود. وی در حقیقت تکنیک میانه‌ای پدید آورد بینابین شخصیت‌پردازی‌های استانیسلاوسکی و مکتب تئاتر روس که از زمان میرهولد به راه افتاده بود. واختانگوف ماسک‌ها، موسیقی، رقص، لباس‌های انتزاعی، مجموعه پیش‌رویی چونان تحلیل‌های ریزبینانه و جزئی‌نگر از متن نمایش و انگیزه‌های روانی شخصیت‌هایش را در کارهایش به هم می‌آمیخت. قابل‌توجه‌ترین اثر وی، اجرای نمایش‌نامهٔ اثر است که در تئاتر واختانگوف و در سال ۱۹۲۲ (سال مرگ وی) روی صحنه رفت. اثر مشهور دیگر وی، در همان سال، اجرای نمایش‌نامه دیبوک اثر بود که توسط عوامل و بازیگران تئاتر هابیماه اجرا شد.
 در پایگاه اینترنتی ، به نقل از گفته شده‌است:
 چنین استدلال می‌کند که «رویکرد واختانگوف، در مجموعهٔ استانیسلاوسکی - مایرهولد، بیش از آن‌که جدایی‌افکن بین این دو روش باشد، رویکردی آشتی‌جویانه و جمع‌کننده بود.» برشت جنبه‌های اصلی کار واختانگوف را چنین برمی‌شمرد: 
۱) تئاتر، تئاتر است. 
۲) چگونگی، به جای چیستی. 
۳) ترکیب بیش‌تر. 
۴) خیال‌انگیزی و نوآوری بزرگ‌تر. 
 برشت، بین روش خود و واختانگوف در عنصر «نشان دادن» در بازی، اشتراکاتی می‌بیند اما استدلال می‌کند که روش واختانگوف نسبت به روش خود برشت، فاقد بینش اجتماعی و عملکرد آموزشی است: «وقتی بازیگر واختانگوف می‌گوید «من نمی‌خندم، من خنده را نشان می‌دهم»، هنوز هیچ‌چیزی از «نشان دادن» خودش نمی‌داند.»
 وی بخش پایانی کارهایش را در سطح بالاتری از تئاتر روسیه و در میان و به انجام رساند.
 واختانگوف در سال ۱۹۲۲ و بر اثر بیماری درگذشت.
{"title": "یوگنی واختانگوف", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%88%DA%AF%D9%86%DB%8C_%D9%88%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%A7%D9%86%DA%AF%D9%88%D9%81&oldid=33639206", "language": "fa"}