(به : ) یک با اصلیت بود. او پژوهش‌های پسادکتری خود را با ، ، و انجام داد. وایسکاپف به خاطر کارهایش در ، ساختار ، و نیز شناخته شده‌است. وی در زمان در بر روی برای ساخت کار کرد، اما بعدها به جنبش‌های منع سلاح‌های هسته‌ای پیوست.
 وایسکاپف در شهر پایتخت متولد شد. در سال خود را در از در ، دریافت نمود. به خاطر توانایی فوق‌العاده‌اش در فیزیک، توانست با بزرگترین فیزیک‌دان‌هایی که بر روی کار می‌کردند همکار شود، به خصوص، زیر نظر در موسسه‌اش در مشغول به کار شد. در اواخر ، وی به عنوان یک ، دریافت که باید از خارج شود. بور به او برای یافتن موقعیتی در آمریکا کمک کرد. بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۴۰ وی استاد فیزیک در بود. بعد از جنگ جهانی دوم وارد دانشکده فیزیک شد و بعدها ریاست آن را عهده‌دار گردید. 
 وی در سال ۱۹۸۱، توسط به ریاست گروهی چهار نفره برای صحبت با در مورد ضرورت منع استفاده از سلاح‌های هسته‌ای انتخاب شد.
 در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، ویکتور کارهای بزرگی در و به خصوص انجام داد. وی یکی از اعضای پروژه منهتن برای ساخت بود. به گفته خودش به خاطر عدم اطمینان به توانایی‌های خود، وی از انتشار چندی از نتایج پژوهش‌هایش (که بعدها درستی آن‌ها ثابت گردید) که امروزه به نام شناخته می‌شوند، صرف نظر کرد و را از دست داد. اتفاقی که وایسکاپف به آن تاسف می‌خورد. 
 در سال‌های بین ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۳ وی استاد فیزیک در بود. بعد از به دانشکدهٔ فیزیک MIT پیوست.
 از دانشجوهای برجسته و تأثیرگذاز او می‌توان به و اشاره کرد. عضو بود و بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۱ و ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹، به ترتیب، رئیس و رئیس بود.
{"title": "ویکتور وایسکاپف", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%A9%D8%AA%D9%88%D8%B1_%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%B3%DA%A9%D8%A7%D9%BE%D9%81&oldid=34977570", "language": "fa"}