همچنین ببینید: یا (به : Close-mid front unrounded vowel) یکی از زبان‌های و است. نماد این در ⟨:e⟩ است.
 یای مجهول در بسیاری از زبان‌ها از جمله فارسی وجود دارد. یای مجهول چیزی میان « ـِ » و « ـی » است و در واقع شکل کشیده‌ای از زیر (کسره) است. این واج اکثراً با یک الف مدّی کوتاه در بالای «ی» نشان داده شده است. در برخی از واژگان فارسی غربی دو گونه شیوهٔ نگارش برای یک کلمه کاربرد دارند که نشانی از وجود یای مجهول در اصل کلمه است. مثلاً واژگان «میهمان» و «مهمان» در گویش شرقی فارسی هردو یکسان و با یای مجهول تلفظ می‌شوند.
 این تلفظ در زبان‌های کردی و ارمنی و همچنین در وام‌واژه‌های فارسی در زبان ترکی هنوز زنده است.
 به عنوان نمونه در گویش فارسی افغانستان کلمات و به دو گونه تلفظ می‌شوند. در شعری تفاوت این دو را چنین به نظم آورده‌است:
 این واکه را «حرفی که به یاء شبیه است» توصیف می‌کند و کلمات «سیر» (الشعبان) و «شیر» (الأسد) را مثال می‌آورد. می‌نویسد: «حرفی که میان فتحه و کسره باشد، چنانکه در لفظ باشد که در تازی باشد.» و جای دیگر: «حرفی که به یاء ماند در و ». سپس همین مؤلف در ذکر حروف و حرکات قوافی می‌گوید: «یاء که در خطاب باشد، مثلاً گوئی ، یا در صفت چنانکه در لفظِ ، یا در نسبت چنانکه در ، دیگر باشد، و شبیه به یاء که در نکره آید، مثلاً گوئی ، یا در تقدیر فعل چنانکه که گوئی و و دیگر. و این دو حرف باشد و یکی گرفته‌اند». تفاوت میان یای مجهول و یای معروف هنوز در بعضی از نواحی فارسی‌زبان وجود دارد. در بعضی نسخه‌های مکتوب در قرن‌های چهارم و پنجم برای یای مجهول نشانهٔ خاصی در کتابت هست ، اما در فارسی معیار امروزی مدتهاست که این تفاوت از میان رفته است. یعنی امروز در فارسی رسمی و متداول ایران کلمه‌ای مانند «می‌بینی» با سه واکهٔ « » یکسان تلفظ می‌شود، حال آنکه در تلفظ مردم افغانستان و تاجیکستان واکهٔ نخستین در جزء «می» شبیه به کسرهٔ ممدود و متفاوت با دو واکهٔ دیگر ادا می‌شود.
 اما آنجا که این واکه در آخر کلمه قرار می‌گیرد، بر طبق توضیحی که خواجه نصیر داده است، در فارسی امروز تفاوت بر سر تکیهٔ کلمه است. یعنی یای بیانِ نکره و یای خطاب با یای بیانِ صفت یا نسبت تنها در این نکته متفاوتند که در یکی تکیه روی هجای ماقبلِ آخر و در دیگری روی هجای آخر واقع می‌شود، به این طریق:
 
 حاصل اینکه در فارسی امروز تفاوت میان این دو واکه که در اصطلاح ادیبان «یای مجهول» و «یای معروف» خوانده می‌شود، تنها در تکیه و زیر و بمی صوت است. این تفاوت منحصر به آخر کلمه است و در مواضع دیگر وجود ندارد، اما نمی‌دانیم واکه‌ای که آن را «شبیه به یاء» و «میان فتحه و کسره» خوانده‌اند نیز چنین تفاوتی با یای معروف داشته است یا نه. اکنون در تلفظ فارسی افغانستان و تاجیکستان یای مجهول مانند کسرهٔ ممدود ادا می‌شود و تفاوت آن با یای معروف در زنگ (timber) واکه است، نه در زیر و بمی آن. 
 
 
 در دیگر از نویسه‌های مختلفی برای نشان دادن یای مجهول استفاده می‌شود. به‌طور مثال:
{"title": "یای مجهول", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%A7%DB%8C_%D9%85%D8%AC%D9%87%D9%88%D9%84&oldid=30879737", "language": "fa"}