(زادهٔ ۲۵ اسفند ۱۳۱۶ – درگذشتهٔ ۱۶ خرداد ۱۳۷۹ در ) نویسندهٔ معاصر و سردبیر مجلهٔ بود. مورّخان ادبی وی را از تأثیرگذارترین داستان‌نویسان معاصر زبان فارسی دانسته‌اند. 
 او با نگارش رمان کوتاه در اواخر دههٔ چهل خورشیدی به شهرت فراوانی رسید. این کتاب را یکی از قوی‌ترین داستان‌های ایرانی خوانده‌اند. 
 گلشیری کارش را با آموزگاری در روستاها و سپس‌تر در اصفهان آغاز کرد. از سال ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۷ به دعوتِ در استادی کرد. پس از با تشکیل جلسات هفتگی داستان‌خوانی و نقد داستان از سال ۱۳۶۲ تا پایان عمر خود نسلی از نویسندگان را پرورش داد که در دههٔ هفتاد خورشیدی به شهرت رسیدند. او همچنین عضو و از بنیانگذاران حلقه ادبی بود. 
 گلشیری به تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۱۶ در به دنیا آمد. در کودکی همراه با خانواده به رفت. خود وی دوران زندگی در آبادان را در شکل‌گیری شخصیت خود بسیار مؤثر می‌دانست. در سال ۱۳۳۸ تحصیل در رشتهٔ ادبیات فارسی را در آغاز کرد. آشنایی با در همین دوره نیز اتفاقی مهم در زندگی او بود. گلشیری کار را با جمع‌آوری مناطق اصفهان در سال ۱۳۳۹ آغاز کرد. سپس مدتی می‌سرود. خیلی زود دریافت که در این زمینه استعدادی ندارد، بنابراین سرودن را کنار گذاشت و به نگارش پرداخت. وی پس از چندی همراهِ شماری از نویسندگان نواندیش مانند و جلسات یا حلقهٔ ادبی را پایه گذارد. 
 گلشیری از سال ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۷ به دعوتِ در استادی کرد. او در سال ۱۳۵۸ با که است ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام‌های غزل و باربد است. برادر وی مترجم و برادرزاده او نویسنده است.
 سرانجام گلشیری در سن ۶۲ سالگی بر اثر ابتلاء به که نخستین نشانه‌های آن از پاییز ۱۳۷۸ خورشیدی پدیدار شده بود در بیمارستان ایران‌مهر درگذشت. او را در شهر به خاک سپردند. 
 یکی از اقدامات تأثیرگذار و مهم گلشیری تشکیل کارگاه‌های داستان و پرورش نسل تازه‌ای از نویسندگان ایرانی بود. وی جلسات هفتگی داستان‌خوانی و نقد داستان را از سال ۱۳۶۲ تا پایان عمر خود در هر شرایطی به صورت مستمر برگزار کرد. وی در سال‌هایی که را منتشر می‌کرد، جلسات نقد شعر و داستان را در دفتر مجله برگزار می‌کرد. در اواسط سال ۱۳۶۲، گلشیری جلسات هفتگی داستان‌خوانی را که به معروف شد، با شرکت نویسندگان جوان در خانهٔ خود برگزار کرد. این جلسات تا اواخر سال ۱۳۶۷ با حضور نویسندگانی چون ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و ادامه داشت.
 در سال ۱۳۶۸، در اولین سفر به خارج از کشور پس از برای سخنرانی و داستان‌خوانی به (با دعوت سازمان آیدا)، و شهرهای مختلف و رفت. در سال ۱۳۶۹ نیز برای شرکت در جلسات در به سفر کرد. در این سفر در شهرهای مختلف آلمان، سوئد، و سخنرانی و داستان‌خوانی کرد. در بهار ۱۳۷۱ به آلمان، ، سوئد، و در بهمن ۱۳۷۲ هم به آلمان، هلند، بلژیک سفر کرد.
 گلشیری همکاری خود را با مطبوعات از جوانی آغاز کرد. وی برخی آثار خود را در نشریاتی مانند ، و به چاپ رساند. پس از راه‌اندازی جُنگ اصفهان نیز گلشیری شاخص‌ترین چهره و به گفتهٔ منتقدی به‌شمار می‌رفت. 
 پس از نیز گلشیری فعالیت روزنامه‌نگاری را ادامه داد. گلشیری از اواخر سال ۱۳۶۴، با همکاری با از اولین شمارهُ آن، و پس از آن، ، و پذیرش مسئولیت صفحات ادبی مفید برای ده شماره دور تازه‌ای از کار مطبوعاتی خود را آغاز کرد. سردبیری ارغوان که فقط یک شماره منتشر شد (خرداد ۱۳۷۰)، و سردبیری و همکاری با چند شمارهُ نخست (۱۳۷۱ تا ۱۳۷۲) ادامهُ فعالیت‌های مطبوعاتی او تا پیش از سردبیری کارنامه بود. سردبیری را در تابستان ۱۳۷۷ بر عهده گرفت و نخستین شماره آن را در دی ماه همین سال منتشر کرد. این مجله در حقیقت پایگاهی بود برای نویسندگانی که در دههٔ پیشین امکان انتشار آثار خود را نداشتند. در این دوره، جلسات بررسی شعر و داستان نیز به همت او در دفتر کارنامه برگزار می‌شد. یازدهمین شماره کارنامه به سردبیری او پس از مرگش در خرداد ۱۳۷۹ منتشر شد.
 مقاله‌های اصلی: و پس از درگذشت وی، برای ادامهٔ تلاش‌های او و حمایت از فعالیت‌های ادبی تشکیل شد و را برای اهدا به آثار منتخب ادبیات فارسی برقرار کرد.
 
 مقالهٔ اصلی: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 مقالهٔ اصلی:
{"title": "هوشنگ گلشیری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%86%DA%AF_%DA%AF%D9%84%D8%B4%DB%8C%D8%B1%DB%8C&oldid=34668002", "language": "fa"}