( :William Baffin)، و کاشف برجسته بود. از بزرگ او، پهنه‌ای آبی در خاور و باختر است که به نام وی نام گذاری شده‌ است.
 از زندگی ویلیام بافین همانند بسیاری از کاشفان و هم عصر او، تا زمان نخستین سفر دریایی مهم وی اطلاعات اندکی در دست است. در یازدهمین ویرایش دائرةالمعارف سترگ سال تولد این کاشف بزرگ را بدون اشاره به مرجع آن، سال ۱۵۸۴ میلادی ذکر کرده‌اند. احتمالاً او یکی از اهالی بومی شهر یا حومهٔ آن و متعلق به خانواده‌ای ضعیف بود که با استعداد ذاتی‌اش موفق شد علوم و فنونی نظیر ، ، و را که اهمیت فراوانی در کار ناوبری کشتی‌ها داشتند، فرا بگيرد. در هر صورت، طبق آنچه که می‌دانیم، بافین در سال ۱۶۱۲ به عنوان ناوبر ارشد کشتی پیشنس (Patience)به فرماندهی عازم مأموریت اکتشافی مهمی برای کشف شد.
 پیشنس همراه با یک کشتی دیگر به نام هارتز ایز(Heart's Ease)که فرماندهی آن را به عهده داشت در بیست و دوم آوریل سال ۱۶۱۲ از در ساحل شرقی انگلستان، به سوی دریاهای سرد شمالی و سواحل بادبان کشید ولی این سفر که با سرمایهٔ چند تن از تجار معروف پشتیبانی می‌شد، برای خوش‌یمن نبود و او در سواحل به دست اهالی بومی اسکیمو کشته شد. با مراجعه به دفتر یادداشتهای روزانهٔ کشتی پیشنس که از هشتم جولای آن سال به خط ویلیام بافین نوشته شده‌اند، می‌توانیم مدارک مربوط به رصدهای نجومی مهم و متعدد او را که با دقت انجام شده‌اند، مشاهده کنیم. بافین همچنین در این یادداشتها دربارهٔ زندگی و سرزمین ساکن و ماجرای مرگ غم‌انگیز صحبت کرده‌است.
 بافین در مجموع پنج بار به دریاهای سرد شمالی سفر کرد. چهارمین سفر او یکی از مأموریت‌هایی بود که توسط برای جستجوی گذرگاه شمال غربی ترتیب یافته و دنباله ای بود بر سه سفر اکتشافی قبلی به سرپرستی کاشف و دریانورد مشهور انگلیسی. اکنون کشتی مستحکم دیسکاوری (Discovery)که در هر سه سفر قبلی به کار گرفته شده بود، در پانزدهم مارس ۱۶۱۵ بار دیگر با فرماندهی و ناوبری ویلیام بافین به سوی سرزمینهای سرد قطبی بادبان می‌کشید. بافین در روز ۲۶ آوریل همین سال موفق شد تا برای نخستین بار در طی تاریخ سفرهای دریایی با رصد واقعهٔ نجومی پنهان شدن یک ستاره در پشت ماه، طول جغرافیایی محل رصد را تعیین کند. او همچنین به مساحی دقیق و ساحل شرقی پرداخت. سرانجام اعضای گروه اکتشافی مجبور شدند به خاطر شرایط یخبندان مأموریت خود را رها کنند. بافین در این باره در دفتر ثبت وقایع روزانهٔ کشتی می‌نویسد:
 
دیسکاوری در هشتم سپتامبر ۱۶۱۵ به رسید.
 چند ماه بعد، بافین بار دیگر امکان یافت تا به وسیلهٔ کشتی دیسکاوری و همراه با برای پنجمین بار عازم آب‌های قطبی شود. هیئت اکتشافی در ۲۶ مارس ۱۶۱۶ از در دهانهٔ بادبان کشید و در ساحل در از دورترین نقطهٔ شمالی قبلاً بدان رسیده بود، عبور کرد و سیصد مایل دیگر هم جلوتر رفت و به مدار ۷۷ درجه و ۴۵ دقیقه رسید. از آن پس تا ۲۳۶ سال بعد هیچ دریانوردی نتوانست با کشتی از این نقطه به قطب شمال نزدیک تر شود. آنان همچنین با این اقدام موفق به کشف خلیجی شدند که در آنسوی آب‌های قرار داشت. اکنون این پیکرهٔ آبی نامیده می‌شود. سپس کشتی دیسکاوری خلیج نویافته را دور زد و در طی مسیر بافین به مساحی و نقشه‌برداری از از تمامی سواحل آن و ورودی تنگه‌هایی پرداخت که به افتخار حامیان مالی این مأموریت اکتشافی نامگذاری شدند. امروزه می‌دانیم که که بافین با قدردانی از حمایت ، تاجر معروف اهل لندن به نام وی خوانده‌است، ورودی همان گذرگاهی است که ماجراجویان بسیار در تلاش برای کشف آن مال و جان خود را فدا کردند؛ ولی در آن هنگام هیئت اکتشافی دیسکاوری متوجه این کشف بزرگ خود نشد. ویلیام بافین در بازگشت طی گزارشی که به عنوان نتیجه‌گیری از این سفر ارائه داد، چنین عنوان کرد:
 
 با عدم موفقیت این سفر اکتشافی به تدریج اسناد و مدارک مربوط به آن نیز به فراموشی سپرده شد و پس از مدت‌ها غفلت نقشه‌های تهیه شده مفقود شدند. تا آنجا که سال‌ها بعد مشاهدات بافین را به عنوان تخیلات مطلق کنار گذاردند.
گرچه ویلیام بافین عقیده ای مخالف با وجود ابراز داشته بود ولی به راحتی قانع نشد و همچنان امیدوار بود که بتواند از مدخلی دیگر چنین گذرگاهی را بیابد. به همین دلیل تصمیم گرفت تا بار دیگر و این بار از کناره‌های جزایر به آغاز سفر اکتشافی خود بپردازد و احتمالاً به همین دلیل به استخدام شرکت یا درآمد.
 در پنجم مارس ۱۶۱۷ ویلیام بافین از طرف با کشتی به فرماندهی ناخدا از انگلستان لنگر کشید. این کشتی بخشی از ناوگان بزرگ بود. آنان در ۲۱ ژوئن به در رسیدند و در ماه وارد بندر در ساحل غربی شدند. اندکی بعد ناخدا شیلینگ را برای انجام مأموریتی تجاری با به و فرستادند. آنان در سیزدهم ۱۶۱۸ به رسیدند و سپس حدود چهار ماه در و به گشت زنی پرداختند. در تمام این مدت ویلیام بافین به کار و از مناطق ساحلی مشغول بود. در سال ۱۶۱۹ به انگلستان بازگشت و پس از آن مجمع مدیران در اول همان سال ویلیام بافین را به خاطر آنچه که نامیده شده بود، به دریافت پاداش مفتخر ساختند.
 یک سال بعد در اوایل سال ۱۶۲۰ بار دیگر بافین را همراه با ناو سرفرماندهی لندن که به ناوگانی متشکل از چهار کشتی تحت فرماندهی تعلق داشت، به فرستادند. ناوگان در بیست و پنجم ۱۶۲۰ را ترک کرد و در نهم به رسید. در آنجا به نیروهای انگلیسی خبر دادند که کشتی‌های قوای متحد و مستقر در درصدد حمله به منافع دولت در این منطقه برآمده‌اند و ناوگان بی درنگ عازم مقابله شد. دو ناوگان که از نظر تعداد کشتی‌ها -هر یک چهار کشتی- در وضعیتی برابر قرار داشتند، دو بار به فاصلهٔ دوازده روز با یکدیگر درگیر شدند. در دومین نبرد زخمی مهلک برداشت و بر اثر آن در روز ششم سال ۱۶۲۱ از پای درآمد. جسد او را در به خاک سپردند و سپس تحت فرماندهی به بازگشتند. در این نبرد کشتی‌های بریتانیایی، پرتغالی‌ها را در جاسک شکست دادند و این وهنی بزرگ بر عظمت نیروی دریایی آن کشور در آب‌های و محسوب می‌شد.
 این زمان مصادف بود با تلاش‌های برای پایان دادن بر سلطهٔ یکصد سالهٔ پرتغالی‌ها بر و آب‌های جنوبی ایران. حاکم ، از سوی پادشاه فرمان داشت تا با نمایندگان که از سال ۱۶۱۶ در ساحل برای خود تجارتخانه تأسیس کرده و به داد و ستد مشغول بودند، مذاکره کند و از ایشان برای حمله به و کمک بگیرد. چانه زنی‌ها یک سال به درازا کشید. انگلیسی‌ها از یک سو می‌ترسیدند که نتوانند حریف نیروی پرتغالی شوند و از سوی دیگر منتظر کسب تکلیف از دولت خود بودند. عاقبت حاکم فارس آنان را تهدید به در صورت عدم همکاری کرد و به این ترتیب ناوگان متشکل از پنج ناو و چهار کشتی کوچک برای کمک به در نبرد با پرتغالی‌ها عازم شد. 
 پرتغالی‌ها که مجهز به پنج ناو و پانزده یا شانزده کشتی کوچک بودند به محاصره درآمدند. در روز ۲۳ ۱۶۲۲ ویلیام بافین مأموریت یافت تا در ساحل قشم پیاده شود و ضمن بررسی دشمن، ، ارتفاع و فاصلهٔ را برای هدف گیری دقیق تعیین کند. در حین انجام این وظیفه تیری که از جانب دشمن شلیک شد به شکم او اصابت کرد. وی را پرتاب نمود و از پای درآورد.
 در روز دوم ، پنج عراده توپ انگلیسی را در ساحل پیاده کردند و پس از انجام مذاکراتی بی‌حاصل با طرف پرتغالی به توپ بسته شد. اندکی بعد استحکامات پرتغالیان سقوط کرد، فرمانده پرتغالی جزیره شد و پس از اسارت به انتقال یافت. نیز در روز دهم به محاصرهٔ درآمد و سرانجام پس از قریب یک قرن اشغال آزاد شد.
 جسد ویلیام بافین را همراه با دو سرباز انگلیسی دیگر که در این نبرد از پای درآمدند، در واقع در جنوب خور کولغان قشم به خاک سپردند. از او فرزندی به یادگار نماند. بیوهٔ بافین چندی بعد علیه اقامهٔ دعوا کرد و خواستار دریافت دستمزد همسر خود توأم با خسارتی هنگفت شد. وکلای شرکت او را زنی ستیزه‌جو و دردسرساز توصیف کرده‌اند. وی سرانجام پس از سه سال مجادله، با دریافت مبلغی معادل پانصد که در آن زمان رقمی هنگفت محسوب می‌شد، رضایت به ترک دعوا داد.
 دریانوردانی همچون ( ) و ( ) که دویست سال بعد مشاهدات بافین را مورد بررسی مجدد قرار داند، آن‌ها را تا حد زیادی مقرون به واقعیت یافتند. بافین در طی چهارمین سفر خود به مناطق سرد قطبی دفتر یادداشت روزانهٔ کاملی را به نگارش درآورده است که حاوی تنها نمونه از نقشه‌های ترسیمی اوست. بررسی این یادداشتها نشان می‌دهند که مشاهدات وی در زمینهٔ تعیین عرض‌های جغرافیایی و ثبت دگرگونی‌های جزر و مد، توافق قابل ملاحظه‌ای با مشاهدات کنونی که توسط ابزار و ادوات بسیار پیشرفته تری انجام می‌شوند، دارند.
 در اوت ۱۸۲۱ با اقبالی بلندتر مشاهدات بافین را پیگیری کرد و توانست خشکی شمال شرقی مورد نظر بافین را بیابد. او دریافت که این خشکی یک جزیره است و آن را به افتخار کاشف آن نامید.
امروزه بخش بزرگی از مشاهدات، مدارک، و نقشه‌های ویلیام بافین ناپدید شده‌اند ولی همان مقادیر اندک باقی مانده نیز کافی است برای اینکه ثابت کند که وی در میان تمام کاشفان و دریانوردان عصر خود بهترین بوده‌است.
{"title": "ویلیام بافین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%D9%84%DB%8C%D8%A7%D9%85_%D8%A8%D8%A7%D9%81%DB%8C%D9%86&oldid=34042139", "language": "fa"}