در سال ۱۸۶۲ ، و را فرمول بندی کردند. این پارادوکس از برای نشان دادن عدم امکان وجود جهان بی‌نهایت قدیمی استفاده می‌کند.
 این پارادوکس بر مبنای مدل کلاسیک جهان که در آن جهان ازلی است قرار دارد.این پارادوکس، پارادوکس یک نمونه است. این لازم بود که ایده اولیه در بارهٔ جهان اصلاح شود که در نتیجه نمونه را تغییر می‌دهد و در نتیجه پارادوکس وقتی نمونه تغییر کرد حل شد.
 این پارادوکس بر مبنای که توسط فرض شده بود قرار داشت که بر مبنای آن گرما فقط می‌توانست از جسم گرم‌تر به سردتر برود. اگر جهان ازلی بود، همان طور که در مدل اولیه جهان ادعا شده بود، باید سرد می‌ماند.
 هر جسم گرمی گرما را به محیط سردتر انتقال می‌دهد، تا همه چیز در یکسان باشد. برای دو جسم در دمای یکسان گرما به مکان دیگر انتقال پیدا کرده‌است. اگر جهان بی‌نهایت قدیمی بود، باید زمان کافی برای ستاره‌ها از محیط‌های سرد و گرم بود و همه چیز باید در دمای یکسان می‌بود.
 تا ستاره‌ها و جهان در نباشند جهان نمی‌تواند بی‌نهایت قدیمی باشد.
 این پارادوکس در مطرح نمی‌شود. در جهان به اندازه کافی قدیمی نیست که به تعادل ترمودینامیکی برسد.
 
 
 
 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. « ». در .
{"title": "پارادوکس مرگ گرما", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AF%D9%88%DA%A9%D8%B3_%D9%85%D8%B1%DA%AF_%DA%AF%D8%B1%D9%85%D8%A7&oldid=34987262", "language": "fa"}