جنبشی سیاسی است که تمایل به نگهداری در درون دارد. وفاداران اولستر مانند بیشتر بریتانیایی به وابسته هستند و از ادامه حیات ایرلند شمالی در قالب کنونیش حمایت می‌کنند و با تشکیل مخالفند. وفاداری به اولستر نوعی و «تنوع » توصیف شده‌است. 
 وفاداری به اولستر در اواخر قرن نوزدهم، به عنوان واکنشی به و ظهور پدید آمد. اگرچه بیشتر کاتولیک بود، اما در ، پروتستان‌ها اکثریت قریب به اتفاق جمعیت بودند. اولستر از سایر مناطق ایرلند صنعتی‌تر بود و به شدت به تجارت با وابسته بود. وفاداری به عنوان یک در میان پروتستان‌های اولستر که نمی‌خواستند بخشی از ایرلند خودمختار باشند، آغاز شد. در حالی که برخی از کاتولیک‌های ایرلندی نیز اتحادگرا بودند، وفاداری تنها بر و اشتراک مذهبی با انگلیس تأکید داشت. این جنبش‌ها منجر به در سال ۱۹۲۱ شد. بیشتر ایرلند به یک مستقل تبدیل شد، در حالی که حدود دو سوم از اولستر به عنوان قلمرو خودگردان ایرلند شمالی در انگلستان باقی مانده‌است.
 از زمان تقسیم، بیشتر وفاداران از وضعیت ایرلند شمالی به عنوان ، حمایت کرده‌اند. اصطلاحات «اتحادگرا» و «وفادار» اغلب به جای یکدیگر استفاده می‌شوند. وفاداران همچنین معروفند به این که در درجه اول به سلطنت پروتستان انگلیس وفادارند تا به دولت و نهادهای بریتانیایی. استدلال می‌کرد که وفاداران بیشتر از «اتحاد»، به «اولستر» وفادارند. اقلیت کوچکی از وفاداران، خواهان تشکیل دولت مستقل پروتستان اولستر هستند، زیرا معتقدند که برای حمایت از اهداف خود نمی‌توانند به دولت بریتانیا اعتماد کنند (نگاه کنید به ).
{"title": "وفاداری اولستر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%81%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C_%D8%A7%D9%88%D9%84%D8%B3%D8%AA%D8%B1&oldid=33906032", "language": "fa"}