(به : )؛ (زادۀ ۶ اکتبر ۱۹۲۰ میلادی – درگذشتۀ ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۶ میلادی) یک ایتالیایی بود که به عنوان و شناخته می‌شد. یکی از اولین پروژه‌های ماجیسترتی که با همکاری یک معمار بود، کلیسای مدور «شاعرانه» در محلۀ آزمایشی میلان بود. او بعداً لوازم و مبلمان را برای شرکت‌هایی مانند طراحی کرد و جوایز متعددی از جمله مدال طلای در سال ۱۹۸۶ میلادی را به دست آورد. 
 ویکو ماجیسترتی در ۶ اکتبر ۱۹۲۰ میلادی در میلان ایتالیا به دنیا آمد. او فرزند یک معمار بود. در طول جنگ جهانی دوم، برای جلوگیری از تبعید به آلمان، در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ میلادی در طول خدمت سربازی خود ایتالیا را ترک کرد و به سوئیس رفت. زمانی که در کشور بود در دانشگاه محلی تدریس کرد و دوره‌هایی را در حوزه دانشگاه ایتالیایی در لوزان گذراند. 
 هنگامی که در سوئیس بود، ارنستو ناتان راجرز را ملاقات کرد که معلوم شد استاد او بود.[۲] به گفتۀ ، «او به زودی تحت تاثیر معمار، قرار گرفت، که ایده‌های اومانیستی او برای بازسازی ایتالیای پس از جنگ الهام‌بخش گروهی از روشنفکران بود. در آن زمان ماجیسترتی در پروژه‌ای برای کار بر روی محلۀ تجربی خارق‌العاده‌ای در حاشیۀ میلان معروف به ، شرکت کرد. جایی که به گروهی از معماران و برنامه ریزان آزادی کامل داده شد. ماجیسترتی کلیسای مدور «شاعرانه» خود را ساخت.»
 او در سال ۱۹۴۵ میلادی به میلان بازگشت و در سال ۱۹۴۵ میلادی از فارغ‌التحصیل شد. 
 پس از فارغ‌التحصیلی در شرکتی که پدرش پیر جولیو داشت، با معمار پائولو کسا کار کرد. 
 او ابتدا در طراحی شهری در میلان کار می‌کرد. در دههٔ ۱۹۵۰ میلادی او وارد عرصۀ تولید-انبوه مبلمان و چراغ شد. برخی از آن‌ها به اشیاء موزه‌ای تبدیل شدند. از جمله، او برای شرکت‌های چون: ، ، د پادووا، فلو، فریتز هانسن، و اسکیفینی کار کرد. 
 به گفتۀ : «اولین موفقیت بزرگ او با صندلی معروف جهانی کاریماته که توسط تولید شده بود به دست آمد. این صندلی برای سال‌ها پرفروش بود و سادگی روستایی (نشیمن حصیری) را با پیچیدگی شهری در هم آمیخت. خطوط نرم در تکیه‌گاه‌های چوبی و پایه‌ها امتداد می‌یابند، رنگ، قاب پاپ-آرت قرمز روشن و عناصر طراحی اسکاندیناویایی.» 
 
	 
		 
		 
		 
		 
		 
 آثار ماجیسترتی در مهم‌ترین موزه‌های بین‌المللی اروپا، آمریکا و ژاپن به نمایش درآمده است. برخی نیز در موزه‌های مختلف نمایشگاه‌های دائمی مانند گنجانده شده‌اند. 
 ویکو ماجیسترتی جوایز زیادی دریافت کرد، از جمله: مدال طلا در تریه‌ناله ۱۹۵۱ میلادی، جایزهٔ بزرگ در تریه‌ناله ۱۹۵۴ میلادی، دو جایزهٔ در سال‌های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۹ میلادی و همچنین مدال طلای در سال ۱۹۸۶ میلادی. 
 او به مدت ۲۰ سال در لندن تدریس کرد و به عنوان طراح سلطنتی نامزد شد. او همچنین در در میلان تدریس کرد و همچنین عضو افتخاری بوده‌ است.
 همسر ماجیسترتی، پائولا در سال ۱۹۹۸ میلادی درگذشت. خود او نیز در ۱۹ سپتامبر ۲۰۰۶ میلادی درگذشت و پسرش استفانو و دخترش سوزانا را از خود به یادگار گذاشت. میراث او توسط بنیاد ویکو ماجیسترتی نظارت می‌شود.
{"title": "ویکو ماجیسترتی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%A9%D9%88_%D9%85%D8%A7%D8%AC%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%AA%DB%8C&oldid=34908004", "language": "fa"}