(زاده ۱۳۱۸ - درگذشته ۱۳۸۵ ) نظامی ایرانی، از فرماندهان و بنیانگذار بود. او در فرماندهی لشکر ۵۸ تکاور را برعهده داشت و در زمان جنگ برای سر او جایزه تعیین کرده بود. 
 وی پس از جنگ، به پاس «فداکاری‌ها و خدمات ارزنده» در جنگ، دو بار دریافت نمود. علیاری که دارای ترکش‌ها و آسیب‌های زیادی از جنگ بود و بارها عمل جراحی شده بود، ۷۰٪ بود و بر اثر مصدومیت در سال ۱۳۸۵ درگذشت. 
 یعقوب علیاری در مهر ماه سال ۱۳۱۸ خورشیدی در یک خانواده مذهبی در محله هفت آسیاب زاده شد. دوران تحصیل ابتدائی را در دبستان نوید فتح و دوره متوسطه را در دبیرستان ابن سینا گذراند. دو سال آخر دبیرستان را در مدرسه نظام یا دبیرستان نظام که آموزش مقدماتی نظامی بود گذراند. در سال ۱۳۳۸ وارد شد و در سال ۱۳۴۱ با رسته پیاده به دوره مقدماتی اعزام شد.
 پس از یک سال با نمره ممتاز فارغ‌التحصیل و به یگان چترباز، که بعدها تیپ ۲۳ نیرو مخصوص نامیده شد، رفت. دوره‌های چتربازی، نیروی ویژه، تیز یلان، رنجر و نیروهای مخصوص، اسکی و جنگ در کوهستان، آموزش زبان انگلیسی را در ایران، و طی کرد. تا قبل از فرماندهی تیم عملیاتی نیروی ویژه، فرماندهی تیم ب عملیاتی نیروی ویژه، افسر رکن سوم گردان ۱۳۷ تیپ ۲۳ نوهه وگردان ۱۳۷ نیرو مخصوص را به عهده داشت.
 دوره عالی پیاه نظام را در سال ۱۳۵۱ با نمره ممتاز به پایان برد و مجدداً به تیپ ۲۳ نوهه منتقل گردید. در سال ۱۳۵۳ خورشیدی با به مدت ۶ ماه به اعزام گردید. در چندین دوره نماینده ارتش ایران درطرح ریزی‌های نظامی در کشور آلمان و کشور عمان شرکت نمود. از افتخارات خدمتی اش اینکه دوسال متوالی و پی در پی در درجه سرگردی به نمایندگی ارتش ایران در جلسات کشورهای ناتو شرکت نمود. زبان انگلیسی را خیلی روان صحبت می‌کرد. دوره فرماندهی و ستاد را در کشور در به پایان برد.
 در سال ۱۳۵۸ در راستای اجرای فرمان ابلاغی، تأسیس، سازمان دهی، آموزش و فرماندهی تیپ ۵۸ تکاور ذوالفقار را به‌عهده گرفت و پس از آموزش با همان تیپ تکاور به جبهه اعزام شد.
در ابتدای جنگ لشکر ۵۸ را در عملیات‌های چغالوند، بازی‌دراز ۱ و ۲، شیاکوه و میمک را فرماندهی کرد. به علت ماموریت‌های موفق تیپ در عملیاتهای مختلف پس از آن سازمان و وضعیت تیپ ۵۸ به لشکر ۵۸ ارتقا داده شد. او چندین بار تحت عمل جراحی قرار گرفته و هفت ماه در بیمارستان بستری شده بود ولی بازهم دست از شرکت در جنگ برنداشت. سال ۱۳۶۱ برای سر علیاری جایزه تعیین کرده بود. 
 او به پاس خدماتش در جنگ با عراق دو بار از رهبر ایران دریافت کرد. سال ۱۳۶۸ برای شرکت در عملیات آزادسازی خرمشهر و سال ۱۳۶۹ نشان درجه ۲ فتح برای عملیات فتح المبین به علیاری اهدا شد.
 به علت مزمن ریوی ناشی از مصدومیت شیمیایی در منطقه عملیاتی و ترکش گلوله‌های دشمن در سینه، بازو، زانو و پای راست، ۷۰٪ بود. سرانجام ۱۳ آذر ۱۳۸۵ بر اثر عوارض شیمیایی جان باخت. پیکر او در قطعه ۲۹ بهشت زهرای تهران در کنار قبر دفن شد.
کتاب «در انتهای افق» پیرامون زندگی وی توسط سازمان حفظ آثار و ارزش‌های منتشر شده‌است.
{"title": "یعقوب علیاری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%B9%D9%82%D9%88%D8%A8_%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%B1%DB%8C&oldid=35032440", "language": "fa"}