سلولهای چشایی درون ساختمانهای خاصی به نام (پاپیلای زبان) قرار دارند. این ساختمانها عمدتاً روی زبان و کام نرم هستند. جوانه‌های چشایی روی زبان داخل پاپیلا قرار گرفته‌اند (ساختمانهای کوچکی که به زبان، منظره موّاجی می‌دهند). 
به تدریج که انسان رشد می‌کند، جوانه‌های چشایی در طرفین و سقف دهان از بین می‌روند و فقط روی سطح زبان باقی می‌مانند. علاوه بر بالا رفتن سن، عوامل دیگری هم می‌توانند روی حس چشایی اثر بگذارند. به طور مثال بعضی داروها یا بعضی بیماری‌ها (مانند )، کشیدن، کمبود ویتامین‌ها، تومورهای مغز و سر و گردن و مواد شیمیایی می‌توانند موجب اختلال در حس چشایی افراد شوند.
 اکثر پاپیلاهای روی زبان، از نوع هستند؛ که فاقد جوانه‌های چشایی هستند و در درک حس فیزیکی ناشی از تماس با غذا موثرند. که در همه نقاط زبان قرار دارند دارای جوانه‌های چشایی هستند. پاپیلاهای قارچی شکل به صورت نقاط صورتی در لبه‌های زبان پخش هستند؛ و بعد از خوردن شیر یا غذا بهتر مشاهده می‌شوند. در عقب زبان ۱۲ حاوی جوانه چشایی قرار دارد . در کناره های انتهای زبان نیز وجود دارند.این پاپیلاها بیشتر در سایر پستانداران غیر از انسان یافت می شود.
{"title": "پاپیلای زبان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D9%BE%DB%8C%D9%84%D8%A7%DB%8C_%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86&oldid=32532965", "language": "fa"}