( ) یا پس از ۱۹۳۲ میلادی؛ (زادۀ ۶ ژانویهٔ ۱۸۶۱ میلادی – درگذشتۀ ۸ سپتامبر ۱۹۴۷ میلادی) یک و طراح اهل بود؛ وی به عنوان یکی از معماران مشهور و بیان‌گذاران شناخته می‌شود. 
 او در ، ساخته شده در ۱۸۹۳–۱۸۹۲ میلادی، اغلب به عنوان اولین خانۀ (آر نوُو) در نظر گرفته می‌شود. فرم‌های گیاهی پیچ‌در‌پیچ منحنی شکل‌ که هورتا استفاده می‌کرد، بر بسیاری دیگر از معماران و طراحان از جمله معمار، که از آن در اولین خانه‌ای که در پاریس طراحی کرد و در ورودی‌هایی که برای طراحی کرد، تأثیر گذاشت. او همچنین به دلیل پلان‌های باز و استفاده نوآورانه از آهن، فولاد و شیشه، از پیشروان محسوب می‌شود. 
 آثار بعدی هورتا از هنر نو دور شد و با تاثیر از عناصر مانند ستون‌ها، هندسی‌تر و رسمی‌تر شد. او از قاب‌های فولادی و نورگیرها برای وارد کردن نور به سازه‌ها، پلان‌های کف باز و جزئیات تزئینی ظریف استفاده کرد. آثار مهم بعدی او عبارتند از: (۱۸۹۹–۱۸۹۵ میلادی). (۱۹۲۹–۱۹۲۳ میلادی)؛ و (۱۹۵۲–۱۹۱۳ میلادی).
 در سال ۱۹۳۲ میلادی، به هورتا لقب را به دلیل خدماتش در زمینۀ معماری اعطا کرد. به عنوان ثبت شده‌ است.
 ویکتور هورتا در ۶ ژانویه ۱۸۶۱ میلادی در ، بلژیک به دنیا آمد. پدرش یک کفاش چیره‌دست بود، که، همان‌طور که هورتا به یاد می‌آورد، صنعتگری را شکلی عالی از هنر می‌دانست. هورتای جوان با تحصیل موسیقی در شروع کرد. او به دلیل رفتار نادرست اخراج شد و در عوض برای تحصیل در رفت. امروزه در کنسرواتوار گنت، کلاس درسی به نام او نامگذاری شده‌ است. زمانی که هفده ساله بود، به نقل مکان کرد و به همراه معمار و طراح ژول دیبویسون کار پیدا کرد.
 پدر هورتا در سال ۱۸۸۰ میلادی درگذشت و هورتا به بلژیک بازگشت. او به نقل مکان کرد و با همسر اولش ازدواج کرد که بعداً از او صاحب دو دختر شد. او تحصیل در رشتۀ معماری را در در بروکسل آغاز کرد. او با ، یکی دیگر از پیشگامان اولیۀ معماری هنر نو، دوست شد. هورتا تحصیلات خود را به خوبی انجام داد و توسط استادش ، معمار ، به عنوان دستیار انتخاب شد. هورتا با بالات در ساخت در شمال بروکسل کار کرد، این اولین کار هورتا با استفاده از مصالح شیشه و آهن بود. در سال ۱۸۸۴ میلادی، هورتا برندۀ اولین برای معماری ساختمان جدید پیشنهادی برای پارلمان بلژیک شد. پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی سلطنتی، جایزۀ بزرگ معماری به او اهدا شد.
 در سال‌های بعد، هورتا به انجمن مرکزی معماری بلژیک پیوست، سه خانه را به سبک سنتی طراحی و تکمیل کرد و در چندین مسابقه شرکت کرد. در سال ۱۸۹۲ میلادی، او به عنوان رئیس بخش طراحی گرافیک برای معماری در منصوب شد و در سال ۱۸۹۳ میلادی به مقام استادی ارتقا یافت. در این زمان از طریق سخنرانی‌ها و نمایشگاه‌هایی که توسط گروه هنرمندان (Les XX) برگزار می‌شد، هورتا با بریتانیا، تحولات در طراحی کتاب و به‌ ویژه پارچه‌ها و کاغذ دیواری‌ها آشنا شد که آثار بعدی او را تحت تأثیر قرار داد. 
 در سال ۱۸۹۳ میلادی، هورتا یک خانۀ شهری به نام برای دوستش یوژن اوتریک ساخت. فضای داخلی به دلیل بودجۀ محدود دارای پلان سنتی بود، اما در نمای ساختمان برخی از عناصر را به سبکِ کامل آرت نوُو توسعه داد، شامل استفاده از ستون‌های آهنی و طرح‌های گل سرامیکی. در سال ۱۸۹۴ میلادی، هورتا به عنوان رئیس انجمن مرکزی معماری بلژیک انتخاب شد، اگرچه سال بعد در پی اختلافی که به دلیل دریافت حق‌العملی که برای یک در خیابان سن-گیسلین/سینت-گیسلینسترات در ناحیۀ بروکسل پیش آمد، بدون رقابت عمومی استعفا داد. 
 
هورتا در طول زندگی خود بسیار تحت تأثیر نظریه‌پرداز معماریِ اهل فرانسه، قرار داشت، نظرات ویوله لودوک کاملاً با ایده‌های او یکسان بود. او در سال ۱۹۲۵ میلادی نوشت: موفقیت بزرگ هورتا در سال ۱۸۹۲ میلادی اتفاق افتاد، زمانی که او مأمور شد خانه‌ای را برای دانشمند و پروفسور امیل تاسل طراحی کند. در سال ۱۸۹۳ میلادی تکمیل شد. نمای سنگی که برای هماهنگی با ساختمان‌های همجوار طراحی شده بود، نسبتاً سنتی بود، اما فضای داخلی به طرز شگفت‌انگیزی جدید بود. هورتا از فن‌آوری‌های شیشه و آهن، که در به کار گرفته بود، برای ایجاد فضای داخلی سرشار از نور و وسعت فضا استفاده کرد. خانه در اطراف یک راه پلۀ (پلکان) مرکزیِ باز، ساخته شده بود. تزیینات داخلی دارای خطوط پیج‌در‌پیچ بود که برگرفته از تاک‌های انگور و گل‌ها بود که در نرده‌های آهن‌کاری راه پله، در کاشی‌های کف، در شیشه‌های درها و نورگیرها تکرار می‌شد و روی دیوارها نقاشی می‌شد. این ساختمان به‌طور گسترده‌ای به عنوان اولین ظهور هنر نو (آر نوُو) در معماری شناخته شده‌ است. در سال ۲۰۰۰ میلادی، این خانه به همراه با سه خانۀ شهری دیگر که بلافاصله پس از آن طراحی شدند، به عنوان معرفی شدند. یونسکو در تعیین این مکان‌ها توضیح داد: «انقلاب سبکی این آثار با بازنمایی پلان باز، انتشار نور و پیوستگی درخشان خطوط منحنی تزئینات به ساختار ساختمان مشخص می‌شود». 
 
		 
		 
		 
 ، در در بروکسل، برای آرماند سلوی، پسر شیمیدان، صنعتگر و ساخته شد. هورتا تقریباً بودجه نامحدودی داشت و از عجیب‌ترین مواد در ترکیب‌های غیرمعمول مانند مرمر، برنز و چوب‌های نادر استوایی در دکوراسیون راه پله استفاده می‌کرد. دیوارهای پلکان توسط نقاش ، تزئین شده‌ است. هورتا تمام جزئیات از جمله زنگ در برنزی و شمارۀ پلاک خانه را برای مطابقت با سبک کلی، طراحی کرد. 
 
		 
		 
		 
		 
 یکی از موفق‌ترین و مبتکرانه‌ترین ساختمان‌های هورتا به حساب می‌آید، زیرا فضای داخلیِ باغ زمستانی بسیار اصیل و جزئیات تخیلی در سراسر آن وجود دارد. به ویژه پلان طبقات باز هتل ون ایتولده بدیع بوده و نور فراوانی را هم به صورت افقی و هم به صورت عمودی وارد فضا می‌کند و احساسی عالی از محیط ارائه می‌دهد. یک حیاط مرکزی تا ارتفاع ساختمان بالا رفته و از نورگیر بالا نور می‌گیرد. در طبقۀ اصلی، سالن‌های بیضی شکل به حیاط باز می‌شوند و همچنین از پنجره‌های بزرگ ورودی نور دریافت می‌کنند. از هر یک از سالن‌های طبقۀ اصلی می‌توان از یک سوی ساختمان به سمت دیگر نگاه کرد. 
 
		 
		 
		 
		 
		 
 خانه و استودیو هورتا، که اکنون است، محل سکونت و دفتر هورتا بود، و مطمئناً نسبت به سایر خانه‌ها ساده‌تر بود، اما ویژگی‌های اصلی خود را داشت و به همان اندازه مهارت و تسلط بر جزئیات داشت. او ترکیبات غیرمعمولی از مصالح، مانند چوب، آهن و مرمر در دکوراسیون راه پله ایجاد کرد. 
 عنصر بدیع در خانه‌های هورتا و سپس ساختمان‌های بزرگ‌تر او، جست‌وجوی او برای حداکثر شفافیت و نور بود، دستیابی به چیزی که اغلب با ساخت و سازهای باریک در بروکسل دشوار است. او با استفاده از پنجره‌های بزرگ، نورگیرها، آینه‌ها و به‌ ویژه با پلان‌های بازش که از هر سو و از بالا نور وارد فضا می‌کردند، به این مهم دست یافت. 
 
		 
		 
		 
		 
 هتل اوبک در بروکسل یکی از خانه‌های اواخر عمر او بود که برای صنعتگری به نام اُکتاو اوبک ساخته شد. مانند دیگر خانه‌های او، یک نورگیر بر روی راه پله مرکزی وجود داشت که خانه را پر از نور می‌کرد. از دیگر ویژگی‌های آن شکل هشت‌ضلعی اتاق‌ها و سه نما با پنجره‌هایی بود که برای حداکثر نور طراحی شده بودند. مالک در ابتدا تمایل داشت مبلمان اصلی خانوادگی خود را حفظ کند، اما به دلیل شکل عجیب اتاق‌ها، هورتا مأمور ایجاد مبلمان جدید شد.
 در سال ۱۹۴۸ میلادی، هنر نو از مد افتاده بود، خانه به مالک جدیدی فروخته شد که می‌خواست آن را خراب کند. جنبشی برای حفظ خانه آغاز شد، اما در نهایت فقط نما و اثاثیه توسط نجات یافت. نمای خارجی از هم جدا شده و در انبار قرار گرفت و پیشنهاد‌های زیادی برای بازسازی آن ارائه شد، اما هیچ‌ کدام عملی نشد. برخی از اثاثیه در حال حاضر در در به نمایش گذاشته شده‌ است. 
 
		 
		 
		 
 در حالی که هورتا در حال ساخت خانه‌های مجلل شهری برای ثروتمندان بود، ایده‌های خود را در ساختمان‌های کاربردی‌تر نیز به کار گرفت. از سال ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۹ میلادی، او «خانهٔ مردم» ( )، (POB/BWP) را طراحی و اجرا کرد. یک سازۀ بزرگ شامل دفاتر، اتاق‌های جلسه، یک کافه و یک سالن کنفرانس و کنسرت با ظرفیت بیش از ۲۰۰۰ نفر بود. ساختمانی کاملاً کاربردی بود که از ستون‌های فولادی با ساخته شده بود. برخلاف خانه‌های او، عملاً هیچ تزئینی وجود نداشت. تنها ویژگی قابل تشخیص هنر نو، خمیدگی جزئی ستون‌های فولادی پشت بام بود. مانند اکثر خانه‌های او، ساختمان به گونه‌ای طراحی شده بود که حداکثر استفاده از نور را داشته باشد، با نورگیرهای بزرگ بالای اتاق جلسۀ اصلی. این ساختمان علیرغم اعتراضات بین‌المللی و درخواست بیش از ۷۰۰ معمار، در سال ۱۹۶۵ میلادی تخریب شد. مصالح ساختمان برای بازسازی احتمالی ذخیره شد، اما در نهایت در اطراف بروکسل پراکنده شدند. برخی از قطعات برای ساخت سیستم استفاده شد. 
 
		 
		 
		 
 با شروع حدود سال ۱۹۰۰ میلادی، ساختمان‌های هورتا به تدریج از نظر فُرمی ساده‌تر شدند، اما همیشه با توجه زیادی به عملکرد و هنر ساخته می‌شدند. در آغاز در سال ۱۹۰۳ میلادی، او بازار بزرگ آنسپاخ، یک را با استفاده از پنجره‌های بزرگ، طبقات وسیع و باز، همینطور تزئینات ساخت. در سال ۱۹۰۷ میلادی، هورتا را در طراحی کرد، اگرچه به دلیل جنگ تا سال ۱۹۲۸ میلادی افتتاح نشد.
 فروشگاه‌های وُاکز (در حال حاضر ) در ابتدا یک فروشگاه بزرگ بود که در زمینۀ منسوجات تخصص داشت. هورتا در طراحی آن از تمام مهارت خود در فولاد و شیشه استفاده کرد تا فضاهای باز دراماتیک ایجاد کند و نور فراوانی از بالا به آن‌ها بدهد. نورگیر فولادی و شیشه‌ای با تاثیر از تزئیناتی چون ستون‌های ترکیب شده‌ است. پس از مرگ وُاکز در سال ۱۹۲۰ میلادی، ساختمان شروع به از بین رفتن کرد و در سال ۱۹۷۰ میلادی، شرکت درهای خود را بست. ژان دلهی، کمک سابق هورتا، ساختمان را از تخریب نجات داد و تا ۱۶ اکتبر ۱۹۷۵ میلادی، به دلیل ارتباط آن با هورتا، به عنوان یک مکان تاریخی حفاظت شده اعلام شد. در حال حاضر این موزه‌ با تخصص خاص بلژیکی ( )، اتاقی نیز دارد که به هورتا اختصاص داده شده‌ است.
 
		 
		 
		 
 در سال ۱۹۰۶ میلادی، هورتا مأموریت بیمارستان جدید دانشگاه بروگمن (در حال حاضر سایت ویکتور هورتا از بیمارستان دانشگاه بروگمن) را پذیرفت. طراحی هورتا که برای در نظر گرفتن نظرات پزشکان و مدیران بیمارستان طراحی شده بود، عملکردهای بیمارستان را به تعدادی کم ارتفاع که در محوطۀ پارک ۱۸ (۴۴ ) پراکنده شده بودند، تفکیک کرد و کار در سال ۱۹۱۱ میلادی آغاز شد. در طول مورد استفاده قرار گرفت، افتتاح رسمی آن تا سال ۱۹۲۳ میلادی به تعویق افتاد. 
 در فوریۀ ۱۹۱۵ میلادی، زمانی که جنگ جهانی اول در جریان بود و بلژیک اشغال شده بود، هورتا به نقل مکان کرد و در کنفرانس دربارۀ بازسازی بلژیک، که توسط سازماندهی شده بود، شرکت کرد. او که قادر به بازگشت به بلژیک نبود، در پایان سال ۱۹۱۵ میلادی به سفر کرد و در آنجا یک مجموعه سخنرانی در دانشگاه‌های آمریکایی از جمله: ، ، ، ، و ایراد کرد. در سال ۱۹۱۷ میلادی، او با عنوان سخنران یادبود چارلز الیوت نورتون و استاد معماری در نام گرفت. 
 پروژه‌های بعدی - آغاز مدرنیسم (۱۹۳۹–۱۹۱۹)
 در بازگشت هورتا به بروکسل در ژانویۀ ۱۹۱۹ میلادی، او خانه و کارگاه خود را در «خیابان آمریکایی» فروخت، و همچنین عضو کامل آکادمی سلطنتی بلژیک شد. ریاضت پس از جنگ به این معنی بود که هنر نو دیگر مقرون به صرفه یا مد روز نیست. از این نقطه به بعد، هورتا که در دهۀ گذشته به تدریج سبک خود را ساده کرده بود، دیگر از فرم‌های ارگانیک استفاده نکرد و در عوض طرح‌های خود را بر اساس هندسی استوار کرد. او همچنان به استفاده از نقشه‌های منطقی طبقات، و به‌کارگیری آخرین پیشرفت‌ها در فن‌آوری ساختمان و ادامه داد. همچون در بروکسل، مرکز فرهنگی چند منظوره که به سبک هندسی و بیشتر شبیه به طراحی شده‌ است. 
 هورتا طرح‌های مرکز هنرهای زیبا را در سال ۱۹۱۹ میلادی توسعه داد و ساخت آن در سال ۱۹۲۳ میلادی آغاز شد. در سال ۱۹۲۹ میلادی تکمیل شد. در ابتدا قرار بود از سنگ ساخته شود، اما هورتا طرح جدیدی از با قاب فولادی ساخت. او قصد داشت بتن را در فضای داخلی در معرض دید قرار دهد، اما ظاهر نهایی انتظارات او را برآورده نکرد و او آن را پوشاند. خود سالن کنسرت به شکل بیضی غیرمعمول یا تخم‌مرغی است و با گالری‌ها، اتاق‌های ملاقات و سایر اتاق‌های کاربردی همراه است. این ساختمان در یک سایت پیچیده در دامنۀ تپه قرار دارد و هشت طبقه را اشغال می‌کند که بیشتر آن زیر زمین است. همچنین باید به گونه‌ای طراحی می‌شد که از منظرۀ ، روی تپه درست بالای آن جلوگیری کند. 
 در سال ۱۹۲۷ میلادی، هورتا مدیر در بروکسل شد، این سمت را تا سال ۱۹۳۱ میلادی به مدت چهار سال حفظ کرد. به پاس قدردانی از کار او، هورتا در سال ۱۹۳۲ میلادی توسط عنوان را دریافت کرد. 
 
		 
		 
		 
		 
 در سال ۱۹۱۰ میلادی، هورتا شروع به کار بر روی طرح‌های بلندپروازانه‌ترین و طولانی‌ترین پروژۀ خود کرد: . او به‌ طور رسمی در سال ۱۹۱۳ میلادی به عنوان معمار مأموریت یافت تا پروژه را آغاز کند، اما کار در واقع تا پس از ، در سال ۱۹۵۲ میلادی آغاز نشد. در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود که ایستگاه فقط بخشی از یک پروژۀ بازسازی بسیار بزرگتر باشد، که هورتا در دهۀ ۱۹۲۰ میلادی تصور کرده بود، اما این مهم هرگز محقق نشد. 
 شروع ساخت و ساز به دلیل طولانی شدن روند خرید و تخریب بیش از هزار ساختمان در مسیر راه‌آهن جدید میان ایستگاه‌های اصلی بروکسل و سپس به دلیل جنگ جهانی اول به‌ طور جدی به تأخیر افتاد. نهایتاً ساخت و ساز در سال ۱۹۳۷ میلادی به عنوان بخشی از برنامه‌ها برای تقویت اقتصاد در طول ، (پیش از اینکه دوباره با شروع جنگ جهانی دوم به تعویق بیفتد)، آغاز شد. هورتا زمانی که در سال ۱۹۴۷ میلادی درگذشت، هنوز در ایستگاه کار می‌کرد. این ایستگاه در نهایت، طبق نقشه‌های او، توسط همکارانش به رهبری تکمیل شد. و در ۴ اکتبر ۱۹۵۲ میلادی افتتاح شد. 
 
		 
		 
		 
		 
 هورتا به‌ طور معمول نه تنها ساختمان، بلکه مبلمان را نیز متناسب با سبک خاص خود طراحی می‌کرد. مبلمان او به اندازۀ خانه‌هایش مشهور شدند؛ نمایشگاه‌هایی از مبلمان او در در پاریس و به نمایش گذاشته شد. این آثار اغلب دست‌ساز بودند و مبلمان هر خانه‌ای نیز متفاوت بود. در بسیاری از موارد مبلمان بیشتر از خانه دوام می‌آوردند. عیب آن‌ها این بود که از آنجایی که با خانه مطابقت داشتند، نمی‌توان آن‌ها را بدون اینکه هماهنگی اتاق را بر هم زنند، به هیچ سبک دیگری تغییر داد.
 
		 
		 
		 
		 
		 
		 
 هورتا و همسر اولش در سال ۱۹۰۶ میلادی طلاق گرفتند. او در سال ۱۹۰۸ میلادی با همسر دوم خود جولیا کارلسون ازدواج کرد. 
 در سال ۱۹۲۵ میلادی، او معمار افتخاری برای پاویون بلژیک در در پاریس بود، نمایشگاهی که نام خود را به داد. در همان سال، او مدیر بخش هنرهای زیبای آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای بلژیک شد.
 در سال ۱۹۳۷ میلادی، او طراحی آخرین کار خود، را به پایان رساند. در سال ۱۹۳۹ میلادی، آغاز به ویرایش خاطرات خود کرد. او در ۸ سپتامبر ۱۹۴۷ میلادی درگذشت و در در به خاک سپرده شد.
 پس از شکست محبوبیت ، بسیاری از ساختمان‌های هورتا ویران شدند که مهمترین آن‌ها «خانهٔ مردم» ( ) است که در سال ۱۹۶۵ میلادی تخریب شد، همان‌ طور که در بالا ذکر شد. با این حال، چندین ساختمان هورتا تا به امروز در بروکسل پابرجا هستند و برخی برای گشت و سیاحت در دسترس هستند. برجسته‌ترین آن‌ها ، که سابقاً یک فروشگاه بزرگ منسوجات بود (اکنون )، و همینطور چهار خانۀ اختصاصی او ( ) که به عنوان تعیین شده‌‌اند:
 
 
 
 
 
 
 در ۶ ژانویه ۲۰۱۵ میلادی، تولد ۱۵۴ سالگی او را گرامی داشت.
{"title": "ویکتور هورتا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%DA%A9%D8%AA%D9%88%D8%B1_%D9%87%D9%88%D8%B1%D8%AA%D8%A7&oldid=34611226", "language": "fa"}