(۱۳۱۷ در – ۱۲ مهر ۱۳۷۴ در ) و ایرانی است. او در زاده شد و در درگذشت. 
 داریوش کار هنری را از هشت سالگی با نوشتن داستان، مسابقه و طرح جدول در نشریاتی مثل «عدل ایران» و «نوباوگان ایران» آغاز کرد. پانزده ساله بود که خاله‌اش از او خواست تا سردبیری مجله‌ی «خردسالان» او را بپذیرد. چندی پس از آن کار صفحه‌ی سینمایی مجله‌ی «شاهکارها» را بر دوش گرفت و در همان هنگام در مجلهٔ «امید ایران» به نقد فیلم پرداخت. در سال ۱۳۳۷ به فرانسه رفت و کارگردانی فیلم را در مدرسهٔ عالی آموزش فنی سینماتوگرافی (ایدک: پاریس I.D.H.E.C) آموخت. فیلم کوتاه «وقت دیگر عشق من» (۱۳۴۰) در فرانسه، دستاورد این دوره بود. 
 « » نخستین فیلم او در ۱۳۴۱، گزارشی فرهنگی بود از ها. سپس در ۱۳۴۲ « » را با بازیگری و بر پایهٔ داستان اثر دی.اچ. لارنس ساخت. فیلم سوم او « » در ۱۳۴۴ ناهماهنگی فرهنگی زندگی جوانان را به ریشخند و شوخی می‌گرفت.
برای نمونه «دخترها نه تنها از لباس و آرایش الیزابت تیلور و بریژیت باردو تقلید می‌کنند، بلکه برداشت آنها از حوادث سینمایی این موجوداتِ رؤیایی، به ویژه یک زندگی سودایی است».
 پس از آن « » را در ۱۳۴۴ ساخت که انتقاد تلخی از رخنهٔ فرهنگ فرنگی به روستاها بود.
 در ۱۳۵۱ داریوش فیلم بلند « » را با بازیگری و سنا ضیائیان ساخت که با استقبال بسیار تماشاگران روبرو شد. 
 هژیر دبیرکل بود. او همچنین دبیر عامل جشنواره‌ی بین‌المللی کودکان و نوجوانان، مسئول سمینار در زمینهٔ فیلمسازی مستند آسیا، دبیرکل نخستین جشنواره فیلم‌های جوانان آسیا، دبیرکل نخستین جشنوارهٔ فیلم‌های جوانان آسیا؛ عضو هیئت داوران جشنواره‌های بین‌المللی تائورمینا (قاهره)، کودکان و نوجوانان تهران و جشنوارهٔ جهانی فیلم تهران بود داریوش در (در اوایل دههٔ ۱۳۵۰) کارگردانی تدریس می‌کرد و در سال ۱۳۵۸ به فرانسه مهاجرت کرد و در سال‌های آغازین مدیریت را به عهده داشت. 
 داریوش در پایان دههٔ سی با داستان‌نویس ازدواج کرد و پس از چند سال زندگی از او جدا شد.
 « » (۱۳۴۱)
 « » (۱۳۴۲)
 « » (۱۳۴۴)
 « » (۱۳۴۴)
 « » (۱۳۵۱)
 در نوشته « حقیقت تلخ است» برای ویژه نامه کتاب «  »‌ می نویسد:
{"title": "هژیر داریوش", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%DA%98%DB%8C%D8%B1_%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%88%D8%B4&oldid=34406380", "language": "fa"}