که با عنوان هم شناخته می‌شد، یکی از احزاب مشهور شیعیان بودند. مسئول ارشد حزب از ابتدا تا انحلال، ، سناتور انتصابی فعلی افغانستان بود. این حزب در ۱۳۶۸ه‍.ش پس از چند سال درگیری با برخی احزاب شیعی، با آنان صلح کرده و پس از اتحاد و ادغام، را تشکیل دادند. منطقه فعالیت این حزب، در و ولایت همجوار مانند و و بود.
 در ۱۳۷۲ در ، اکبری و اعضای سابق گروه پاسداران، در اعتراض به انتخاب ، به دبیرکلی حزب وحدت، از این حزب جدا شدند. پس از سقوط طالبان (زمستان ۱۳۸۰ ه‍.ش)، اکبری دست به تشکیل زد و در ۱۳۹۴ نام آن را به تغییر داد. ریاست اجرائیه این حزب هم‌اکنون بر عهده است.
 در بهار سال ۱۳۵۸ قیامی عمومی در مناطق هزاره‌نشین مرکزی شکل گرفت که به آزاد شدن این مناطق از دست دولت انجامید.
مناطق مرکزی افغانستان؛ از جمله اولین مناطقی بودند که بر علیه قوای شوروی و دولت دست نشانده آن به مبارزه برخاستن. تا شهریور/سنبله یک تشکیلات واحد اداری تحت عنوان در این مناطق پدید آمد. ریاست این شورا با بود.
 از ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۱ با ورود عناصر متحد با دولت کمونیستی به شورا و آنچه که ناکارآمدی گفته شد، برخی از همپیمانان شورای انقلاب از این حزب جدا شدند. از جمله معروفترین آن‌ها می‌توان به ، ، ، ، ، ، ، و… اشاره کرد. در سال ۱۳۶۰ شورای اتفاق به رهبری سید بهشتی ورسی، گروه سه هزار نفری به قصد سرکوب صادقی نیلی به اعزام کرد که بسیاری از خوانین و اربابان این لشکر را همراهی کردند.
آهسته آهسته درگیری‌های داخلی در مناطق هزاره‌نشین بالا گرفت و افراد ناراضی از شورا، به مقابله با آن پرداختند. در بعضی از این نبردها ، دیگر گروه مخالف شورا، نیز به یاری ناراضیان می‌پرداخت. 
در سال ۱۳۶۲ یا به روایتی ۱۳۶۳ رسماً گروهی تحت عنوان پاسداران جهاد اسلامی با مشارکت چندین پایگاه در مرکزی شکل گرفت. 
در یکی از مهم‌ترین نبردهای این گروه با شورای انقلاب، در سال ۱۳۶۴ نیروهای تحت فرماندهی با شکست دادن در شهرستان/ولسوالی ، کنترل کامل این شهرستان/ولسوالی را به دست آوردند. ازین پس به جای شعارهای «الله اکبر، رهبر» «الله واحد، قائد» شعارهای «الله اکبر، رهبر» «الله واحد، خمینی قائد» سرداده شد. 
بعد از ۱۳۶۳ پایگاه‌هایی از سراسر هزارستان مرکزی و شمال افغانستان و و به گروه پاسداران جهاد اسلامی پیوستند و آن را به بزرگترین قدرت منطقه هزارستان تبدیل کردند.
 گروه پاسداران جهاد اسلامی را به عنوان ایده رهایی‌بخش و روح‌الله خمینی را به عنوان رهبر جهان تشیع می‌شناختند و قصد امتداد در افغانستان و سایر جهان را داشتند. این گروه به همراه سازمان نصر، به عنوان گروه‌های «پیرو خط امام» مشهور بودند.
 پاسداران جهاد رهبری برای خویش تعیین نکردند. هرچند از و به عنوان رهبران این گروه یاد می‌شود.
 در سال ۱۳۶۸ مذاکرات برای وحدت گروه‌های به نقاط حساسی رسید.
 ، و در بهار سال ۱۳۶۷ با هم در مورد رفع اختلافات گفتگو نموده و زمینهٔ نشست مسؤولین سازمان نصر و پاسداران جهاد اسلامی را در ولسوالی فراهم ساختند. این واقعه به منزله پایان رقابت و اتحاد رسمی بین دو گروه مهم هزاره و شیعه محسوب می‌شد. 
سرانجام در گردهمایی ، نمایندگان و مسؤولین احزاب شیعه از ۱۳ استان/ولایت اکثراً شیعه‌نشین افغانستان شرکت نمودند و طی ۹ روز بحث و گفتگو با سوگند به قرآن با هم وحدت نموده و «میثاق وحدت» را در۲۰ ماده امضا کردند و احزاب خود را منحل اعلام نمودند. 
پاسداران جهاد اسلامی در این تاریخ منحل شد، هرچند به صورت یک جناح غیررسمی در حزب وحدت اسلامی افغانستان و حول شخص محمد اکبری حضور داشت.
{"title": "پاسداران جهاد اسلامی افغانستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%B3%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%AC%D9%87%D8%A7%D8%AF_%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%DB%8C_%D8%A7%D9%81%D8%BA%D8%A7%D9%86%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=34958317", "language": "fa"}