( : ) شخصیتی خیالی از در نمایش‌نامه است که در این نمایش‌نامه نقش مرده دربار را ایفا می‌کند. در پرده ۵ صحنه نخست، جمجمه سر یوریک پس از نبش قبر توسط و سپس دیدن این صحنه توسط سبب ایجاد نطق یکی از معروف‌ترین و نمادین‌ترین تک‌گویی‌های اخلاقی این نمایش‌نامه از زبان هملت خطاب به می‌شود. هملت پس از گرفتن جمجمه یوریک نطق خود را آغاز می‌کند:
 " اسکندر مرد، اسکندر به خاک سپرده شد، اسکندر خاک گشت؛ خاک را گِل میکنند و با این گل که او بدان صورت درآمده برای چه نتوان سوراخ یک چیلیک آبجو را بست؟ قیصر پرصولت، پس از آنکه مرد و خاک شد با خاک بدنش سوراخی را بستند تا باد سرد به درون نوزد؛ آه، این خاک که روزی مایهٔ وحشت جهانی بود، وصلهٔ دیواری شد که راه را بر سوز زمستانی بگیرد!"
 بر طبق برخی از گمانه زنی‌ها توسط پژوهشگران آثار ویلیام شکسپیر، شخصیت خیالی یوریک نقبی بر ریچارد تارلتون معروف‌ترین بازیگر، دلقک و آوازه‌خوان است که هم عصر با نمایش‌نامه هملت شکسپیر می‌زیسته است.
{"title": "یوریک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%88%D8%B1%DB%8C%DA%A9&oldid=27853470", "language": "fa"}