مشهور به ، ، عالم و سده دوازده قمری است.
 شیخ یوسف زاده ۱۱۰۷ قمری در قریه ماخوز بحرین است. وی از علمای است. پدرش شیخ احمد در پی هجوم خوارج به شیعیان به قریه شاخور در قطیف بحرین کوچ کرد. شیخ یوسف در بحرین آموخت و برای ادامه آن در دهه چهارم عمر خود به شیراز کوچ کرد. سپس مادر و برادرانش را هم به شیراز آورد. او شیراز بود و ۱۴ سال را در آن شهر گذراند. با ناامن شدن شیراز مادر و برادرانش را به بحرین برگرداند به فسا رفت و هشت سال در فسا ماند، در آنجا ازدواج کرد و به تدریس و کشاورزی پرداخت. در محیط آرام آنجا کتاب «الحدائق الناضره فی احکام العتره الطاهره» که یک دوره فقه شیعه‌است را نگاشت. در پی ناامن شدن فسا به اصطهبانات رفت و بلافاصله به مشهد، قم و بهبهان سفر کرد. حوزه علمیه کربلا کانون اخبارگری و در مقابل حوزه علمیه نجف، مهد «اصولیون» و اجتهادیون بود.
 شیخ یوسف بن احمد بن ابراهیم بن احمد بن صالح بن عصفور الدرازی البحرانی
 صاحب حدائق که بینش اخبارگری ملایمی داشت، به کربلا رفت و در آنجا به تدریس پرداخت. وی با با اصولی بزرگ به بحث پرداخت. او نظریه را در اخباری گری می‌پذیرد و از جمود و تنگ نظری اخباری‌های متعصب انتقاد می‌کند. او از پرخاشهای تند برخی از اندیشمندان نسبت به یکدیگر، بسیار آزرده خاطر بود و توهین را شایسته بحثهای علمی نمی‌دانست و هتاکی به فقها را فروریختن استوانه‌های دین می‌دانست.
 
 
 
 
 
 
 
 
 وی دارای طبع شعری هم بوده و از او اشعار و قصایدی باقی‌مانده‌است.
 سرانجام صاحب حدایق در ۷۹ سالگی، در چهارم ۱۱۸۶ ق. درگذشت. بنا به وصیت او، وحید بهبهانی بر جنازه او نماز گذارد آنگاه در به خاک سپرده شد.
{"title": "شیخ یوسف بحرانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B4%DB%8C%D8%AE_%DB%8C%D9%88%D8%B3%D9%81_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=35106158", "language": "fa"}