نام دورشته است درغرب وشمال وجنوب در در غرب استان هرمزگان و از در جنوب واقع شده‌است. 
بقایا و آثار این قناتها هنوز باقی مانده‌است. ویکی از آثارهای دوران ( ) می‌باشد. 
 یا «در تلفظهای محلی گاه کهریز» نیز نامیده می‌شده‌است. کانالی است که از دیر باز برای مدیریت آب در زمین می‌ساخته‌اند. کاریز یا قنات به رشته چاه که آب یک « » را برای شرب وکشت وکار به سطح زمین می‌رساند گفته می‌شود. 
 قنات پاراو کوخرد در زمان یا که قبل از در شهر باستانی « » زندگی می‌کردند ایجاد شده‌است؛ و سیبه (نام قدیم کوخرد) بوده‌است. آثار یک رشته از این قناتها در (پشتخه مدی آباد) در جنوب نیز وجود دارد که به‌وسیله آب به آن‌ها می‌رسیده‌است. 
 سر چشمه این قناتها از زیر وتحدیداً از پشت سر چمشه می‌گرفته‌است (که البته در آن دوران دهی به نام هرنگ وجود نداشته‌است).
این قناتها بعد از «چاه مادر» یا «بئر الأ م» که منبع اصلی آب آن است و در پایه کوه ناخ واقع بوده‌است به دو رشته می‌شده‌است. 
رشته این قناتها از طرف مغرب کوخرد فعلی به دشت پاراو منتهی می‌شده‌است. اما رشته از طرف مشرق دهستان کوخرد سرازیر می‌شده تا اینکه وصل می‌شده به ساختمان ترنه، این ساختمان‌ها آب شیرین را از یک سوی رودخانه شور به سوی دیگر می‌بردند.
دو قنات از این رشته قناتها در بغل خانه شاعر روزدار و از طرف قبله خانه‌اش تایاد من هم وجود داشته‌است.
 قنات «پاراو کوخرد» از زیرکوه ناخ سر چشمه می‌گرفته‌است و بعد از (چاه مادر) قنات به دو رشته می‌شده‌است. رشته اول قناتها از پشت منقطه سرازیر می‌شده و ازوسط منطقه رد می‌شده تا اینکه می‌رسیده به دشت و در جایی به نام « » در لب رودخانه ظاهر می‌شده، و بعداً در دشت پاراو ادامه می‌یافته تا اینکه در منطقه‌ای در لب رود خانه «درکت» می‌شده، یعنی آب به روی زمین می‌آمده. به همینجهت این منطقه «در کتی» نامیده شده‌است. چون آب قنات در آنجا درکت شده، یعنی آب قنات از زیر زمین به روی زمین آمده‌است. 
و نام «درکت» در این منطقه به یادگار مانده‌است و همچنین رودخانه به نام «رودخانه در کتی» پیش مردم کوخرد معروف است.
 رشته دوم قنات بعد از ( ) از پشت « گِرد» و از زیر و از پشت و از سمت مشرق رد می‌شده و از قبله خانه محمد رفیع زوردار سرازیر می‌شده، و از قبله جاه خرمن حبیب و از مشرق «منطقه » رو بطرف مشرق می‌کرده تا اینکه می‌رسیده به .
از طرف شمال در زمین جوکاری که حالا تعلق به آقای محمد علی حاجیانی دارد، چند حوض وجود دارد که از آب پر می‌کردند، یکی از این حوض‌ها از طرف مشرق خانه دشت محمد علی حاجیانی واقع است. البته بعد از اینکه این حوض‌ها پر از آب می‌شده آب راه می‌یافته بطرف «ترنه» و رد می‌شده به آن سوی رودخانه و می‌رسیده به پشتخه مدی آباد و و .
 آب قنات پاراو بعد از رسیدن به «ترِنه» به پشت رودخانه هدایت می‌شد. این ساختمان‌ها آب شیرین را از یک سوی رودخانه شور به سوی دیگر می‌بردند و بخش‌های این سازه از پائین و زیر آب به هم وصل بودند و آب از خود رد می‌کردند به سوی
زمینهای کشاورزی در منطقه و و (پشتخه مدی آباد) و ، گفته می‌شود در این مناطق و گسترده‌ای وجود داشته‌است. آثار این رشته قنات‌ها هنوز در (پشتخه) (پُشته) مدی آباد وجود دارد، اما امروزه این قنات‌ها کاملاً از کار افتاده و تنها آثارش باقی مانده‌است. اما از باغ‌ها دیگر هیچ اثری وجود ندارد.
 بعداً خوانین بستک سرپرستی قنات به مرحوم واگذار می‌کنند، که بعد از مدتی قنات خراب می‌شود و کسی آن را تعمیر نمی‌کند و از حیز انتفاع می‌افتد.
{"title": "پاراو کوخرد", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%88_%DA%A9%D9%88%D8%AE%D8%B1%D8%AF&oldid=31191277", "language": "fa"}