(۱۰ دی ۱۳۱۰ – ۹ اسفند ۱۳۸۱) نخستین استاد ملی و بود. وی سابقهٔ ۵ بار در سال‌های ۱۳۳۴ (نخستین دوره)، ۱۳۳۵، ۱۳۳۶، ۱۳۳۸ و ۱۳۴۴ و ۵ بار حضور در در ترکیب تیم ایران را دارد. رکورد وی در المپیاد شطرنج ۳۲ پیروزی، ۲۹ تساوی و ۳۶ باخت از ۹۰ مسابقه بود. 
 وی فرزند علی‌اصغر صفوت، پسر ارشد میرزا آقاخان صفوت‌المُلک، تنها پسر میرزا مهدی حکیم الهی، فرزند میرزا عبدالله اشکی آقاسی‌باشی، پسر میرزا محمدعلی، نوهٔ ، وزیر بود. نسب میرزا مهدی استرآبادی هم بر اساس شجره‌نامه خانوادگی به می‌رسید. در این خاندان آموزش به طور موروثی صورت می‌گرفت و یوسف صفوت هم نوازندۀ بود. برادر بزرگ‌تر او از موسیقی‌دانان مهم معاصر ایران بود. 
 او در مسابقات جهانی شطرنج نشان از نبوغ سرشارش داشت. وی همچنین در عرصه ، ، و مقام استادی داشت و به ویژه در زمینه شعر و شاعری استعدادی ذاتی داشت. با اینکه وی اشعار زیادی سروده بود اما متأسفانه ایشان هرگز اقدامی برای چاپ آنها انجام نداد. 
 او با اشعار به قدری آشنا بود که قادر بود اشعار اصلی این شاعر بزرگ را از اشعاری که به او نسبت می دادند تمیز بدهد. وی علت این همه فعالیتهای گسترده و موفقش را به انتخاب زندگی تجردی نسبت می داد و به همین دلیل تا پایان عمر هرگز ازدواج نکرد. 
 یوسف صفوت سالهای بسیاری همکاری نزدیک با مجله ماهنامه شطرنج داشت و نام وی در فهرست اساتید این مجله همواره به چشم می‌خورد. مقدمه کتابهای شطرنجی زیادی به قلم ایشان مزین است که ترجمه کتاب وسط بازی الکسی سوئیتین مهم‌ترین آنهاست.
 وی بارها در در مسابقات لیگ کشوری ایران بازی کرد و زمانی که شطرنج را کنار گذاشت مربی‌گری اعضای تیم را به‌عهده گرفت. زمانی که بر اثر یک حادثه ناگوار مغز وی آسیب دید به دچار گشت. وی در سالهای پایانی عمر خود در سرای سالمندان سعادت آباد بستری بود و در ۹ بهمن ۱۳۸۱ درگذشت.
{"title": "یوسف صفوت", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%88%D8%B3%D9%81_%D8%B5%D9%81%D9%88%D8%AA&oldid=33910616", "language": "fa"}