با مطلع « »، غزل شمارهٔ ۱۹۹ از در تصحیحِ و است.
 گاهی به حرف هایی که می زنید عمل نمی کنید و فقط حرف های شعارگونه برای دیگران زده و آن ها را پند می دهید در صورتی که خودتان به آن باور ندارید. دروغ و دورویی را کنار بگذارید که سرانجام آن رسوایی و بی آبرویی خواهد بود.حافظ در این شعر دین داران دروغین و ریا کاران را مورد انتقاد قرار داده که به سخنی که میزنند اعتقادی ندارند و فقط برای فریب دادن مردم جلوه سازی می‌کنند.
 فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن
 
 
 
 
 
 
 
 در نگاره‌ای این غزل را به تصویر می‌کشد. نگاره، ایوانِ مسجدی با کاشی‌کاری را نشان می‌دهد و نیز با چهره‌ای اندوهگین بر خاتم‌کاری‌شده نشسته و مردم را به فرامی‌خوانَد. افزون بر درونِ ایوان، افرادِ زیادی بر روی پشت‌بامِ رواقِ کناریِ مسجد جمع شده‌اند و به سخنانِ واعظ گوش می‌دهند. شیخ‌زاده در اینجا توانسته است هراسِ ناشی از سخنانِ واعظ را در شنونده‌ها به‌خوبی به تصویر بکشد. یک نفر دستانش را بر چهره‌اش نهاده و گریه می‌کند، مردی وحشت‌زده یقه‌اش را پاره می‌کند، جوانی از حیرتْ انگشتش را به دندان گرفته و گناهکاری «سیه‌رو» دستِ یاری به‌سوی واعظ دراز کرده است. ترکیبِ رنگ سرد و تیره نیز بر سنگینیِ فضای تصویر افزوده‌است. حضوری مردی در پای منبر و روبه‌روی واعظ، نشان از دانشمندِ مجلس در مصرعِ اولِ بیتِ دومِ این غزل:«مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس / توبه‌فرمایان چرا خود توبه کمتر می‌کنند» دارد. بر پیشانیِ ِ مسجد و ِ کنار آن نیز دو شامل بیتِ «برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست / مرا فتاد دل از ره تو را چه افتادست» و مصرعِ «رواق منظر چشم من آشیانه توست» دیده می‌شود. این اثرِ شیخ‌زاده، نگاره و نگارگرِ آن را در دستهٔ هنرمندانی قرار می‌دهد که در به‌تصویر درآوردنِ اشعارِ حافظ موفق بوده‌اند.
{"title": "واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D8%B9%D8%B8%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D8%A7%DB%8C%D9%86_%D8%AC%D9%84%D9%88%D9%87_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D8%A8_%D9%88_%D9%85%D9%86%D8%A8%D8%B1_%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%DA%A9%D9%86%D9%86%D8%AF&oldid=34409349", "language": "fa"}