(۱۸۰۴–۱۷۷۱) یک فرمانده بود که به رهبری بود. خواهر و برادر وی شامل و بودند.
چون زوبوف به دلیل پیشرفت برادرش در دربار ، چشم‌اندازهای درخشان نظامی را در پیش گرفت. وی توسط معاصران به عنوان «خوش تیپ‌ترین مرد روسیه» شناخته شد.
 در زمان سلطنت او به عنوان یک قهرمان نظامی با جسارت باورنکردنی شیر خورده شد. وی به عنوان سرلشکر منصوب شد و برای کمک به در فاجعه در به آنجا اعزام شد، که گفته می‌شد او با بزرگان لهستان و همسرانشان با شجاعانه و «با فرومایه‌ترین رفتار» رفتار می‌کند. وی در طی این اقامت در لهستان، با نوه ازدواج کرد و در پاییز سال ۱۷۹۴هنگام عبور از باگ غربی، پای چپ خود را از دست داد، زیرا در اثر اصابت گلوله توپ زخمی شد.
 چند ماه قبل از مرگ کاترین، زوبوف ۲۴ساله دعوت شد تا مسئولیت ارتش عازم پارس شود. این سفر، که در سال ۱۷۹۶آغاز به کار کرد، در ابتدا با شعار پیروی از قولی که روسیه ۲۳سال قبل از آن به داده بود تا از آن در برابر هرگونه تلاش برای بازگرداندن دوباره به زیر سلطه خود محافظت کند، اکنون فقط یکی از جنگهای دیگر برای برتری منطقه ای بود. این مدت طولانی بین ، ایران و ادامه داشت.
 زوبوف این سفر را بسیار امیدوارانه آغاز کرد و در آوریل را در تصرف کرد، و را در ژوئیه همان سال. کاترین در پیشرفت سریع خود دلخوش شد که طی دو ماه برخی از دستاوردهای را در تکرار کرد. تا نوامبر، آنها در محل تلاقی رودخانه‌های اراک و کورا مستقر شدند که آماده حمله به سرزمین اصلی ایران بودند. در آن ماه بود که ملکه روسیه درگذشت و جانشین وی ، که بیزار از جنگ بود و برنامه‌های دیگری برای ارتش داشت، به سربازان دستور داد که به روسیه عقب‌نشینی کنند. بازگشت زوبوف از سفر بخت و اقبال او باعث شده بود که با صدای مدیحه سرایی و موفقیت به تأمل بپردازد.
{"title": "والرین زوبوف", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D8%B2%D9%88%D8%A8%D9%88%D9%81&oldid=33913958", "language": "fa"}