(زاده ۱۳۲۱ - درگذشته ۹ اردیبهشت ۱۳۹۷) ، و بود. آزادی‌ور دانش‌آموخته مدرسه عالی سینما و دانشگاه ییل امریکا بود. و از آثار او در مقام مستندساز است. او از شاعران « » و مترجمی چیره‌دست بود و از مهم‌ترین ترجمه هایش می توان به شکسپیر و و ، دیوید کوک اشاره کرد . 
 هوشنگ آزادی‌ور سال ۱۳۲۱ در تهران به دنیا آمد. او در کودکی با خواندن تصنیف‌های منتشر شده و پیگیری معانی آن‌ها با شعر آشنا شد و در سال نوجوانی شعرهایی را در مطبوعات چاپ کرد. پس از گرفتن دیپلم، خدمت را در در یکی از روستاهای ایران گذراند. در این دوره با آشنا شد. در بازگشت به تهران با رفت‌وآمد به «کافه تهران پلاس» با آشنا شد. نخستین مجموعه شعر او در سال ۱۳۵۰ با نام «پنج آواز برای ذوالجناح» منتشر شد. بیشتر شهرت آزادی‌ور در شعر، به دلیل همراهی او با جریان «شعر دیگر» و امضای بیانیه «شعر حجم» در سال ۱۳۴۸ با همراهی دیگر شاعرانی چون ، و بود. آزادی‌ور دربارهٔ جریان «شعر دیگر» گفته بود: «جریان «شعر دیگر» حاصل جمع شدن ما گرد یکدیگر بود، جمعی که اساسنامه نداشت و به دنبال اساسنامه هم نبود.» 
 پس از پایان سربازی، در انتشارات فرانکلین ابتدا به عنوان نسخه‌خوان و سپس به عنوان ویراستار فعالیت کرد. مدت کوتاهی پس از آن وارد مدرسه عالی تلویزیون و سینما شد و با گرفتن مدرک در میانه دهه ۱۳۴۰ خورشیدی به استخدام درآمد. 
 وی در دوران فعالیت خود در تلویزیون ملی ایران به ساخت مستندهای مردم‌شناسانه و آموزشی پرداخت. از جمله این آثار «آندره مالرو و تمدن ایران در موزه لوور»، «عاشورا در روستای دوان»، «قالیشویان»، «موزه تاریخ طبیعی»، «دکتر قریب»، «عید قربان» و «مهاجرین جنگ» از جمله مستندهای او هستند. پرآوازه‌ترین مستند او «گلِ قالی» (۱۳۵۳) است که در جشنواره‌های خارج از ایران نیز جایزه‌ای را به دست آورد. 
 گویندگی برای فیلم‌های مستند ساخته دیگر کارگردانان مانند «تهران ،چند درجه ریشتر» ساخته و «بازارهای ایران» ساخته کیوان کیانی و فیلم‌های داستانی «بلور تار»، «مکان اخلاق» و «استراحتگاه» و "میخواهم برقصم" بهمن فرمان آرا از دیگر فعالیت‌های حرفه‌ای آزادی‌ور هستند. 
 آزادی‌ور در سال‌های پیش از برای آموزش شیوه تولید فیلم در استودیو، به اعزام شد و پس از یک سال به ایران بازگشت و به تئاتر روی آورد. او می‌گوید: «من اولین بار تئاتر را از طریق شناختم.» وی در«کارگاه نمایش» (تأسیس ۱۳۴۸ توسط اوانسیان) دو نمایش «شب افسون شده» نوشته و «شب جنایتکاران» از خوزه تریانا نمایشنامه‌ نویس کوبایی را کارگردانی کرد. هر دو این آثار ترجمه خود او بودند که و بعدها منتشر شدند. در دوران کار در کارگاه نمایش، به سفارش او جزوه‌ای را بر اساس کتاب «بدیهه‌سازی در تئاتر» نوشته تهیه کرد که از سال ۱۳۵۰ در مراکز کانون در شهرستان‌ها تدریس می‌شد. 
 در سال ۱۳۵۴ آزادی‌ور با دریافت از تلویزیون ملی ایران، برای تحصیل در رشته سینما به در رفت. وی در آمریکا وقت خود را به دیدن تئاتر می‌گذراند. او در سال ۱۳۵۸ با مدرک به ایران بازگشت و به همکاری با تلویزیون ادامه داد. 
 در سال ۱۳۶۲ مجموعه تلویزیونی پخش شده از تلویزیون ایران را کارگردانی کرد. از دیگر فعالیت‌های او در این سال ترجمه کتاب «تاریخ تئاتر جهان» نوشته اسکار گ. بروکت بود. 
 ترجمه « » و « » نوشته ، «کوروس» نمایشنامه (۱۳۵۳)، نمایشنامه «رومئو و ژولیت» اثر (۱۳۷۲) و «راهنمای آثار شکسپیر» نوشته (۱۳۸۰) از دیگر ترجمه‌های آزادی‌ور در زمینه تئاتر هستند. او دلیل خود را برای ترجمه دوباره نمایشنامه‌های شکسپیر جنبه ادبی داشتن ترجمه‌های موجود و نه نمایشی آن‌ها بیان می‌کرد. ترجمه دو جلدی «تاریخ سینمای جهان» نوشته دیوید کوک (جلد اول ۱۳۸۰ و جلد دوم ۱۳۸۲) تلاش او برای جبران کم‌کاری در ساختن فیلم سینمایی بودند. 
 در طی سال‌ها آزادی‌ور مقالاتی را دربارهٔ سینما و تئاتر در نشریات هنری می‌نوشت یا ترجمه می‌کرد. مدتی نیز در دانشکده‌های هنر تهران و اصفهان «مبانی نمایشنامه‌نویسی» تدریس می‌کرد. در سال ۱۳۷۹ کتاب «ب‍دی‍ه‍ه‌س‍ازی: ش‍ی‍وه ب‍ی‍ان ه‍ن‍ری در ای‍ران» در پ‍ژوه‍ش دربارهٔ ه‍ن‍ر س‍ن‍ت‍ی ای‍ران‍ی و اس‍لام‍ی نوشت. 
 در سال ۱۳۸۰ در مقام عضویت در هیئت بازخوانی متون مشکل تئاتر را «بازنبودن دست نویسنده برای نوشتن»، «نداشتن یک تعریف روشن از ممیزی» و «دولتی بودن تئاتر» دانست. 
 مجموعه شعر دوم او به نام «هر قلبی که می‌تپد عاشق نیست شاید فقط پمپ خون باشد» از سوی رسانه‌ها به عنوان یکی از کتاب‌های پرفروش دی ۱۳۹۴ سال معرفی شد.
{"title": "هوشنگ آزادی‌ور", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%D9%88%D8%B4%D9%86%DA%AF_%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C%E2%80%8C%D9%88%D8%B1&oldid=32966279", "language": "fa"}