که گاهی تلفظ می‌شود ابزاری برای کشیدن و تدخین است. وافور از یک شده، یک حقه (گلدانی) و بست و واشر و یراق برای اتصال این دو بخش تشکیل شده‌است. امروزه شیمیایی به تدریج استفاده از وافور را به حاشیه رانده‌اند. بنابراین استفاده از وافور روشی قدیمی، پر تکلف و پرهزینه محسوب می‌شود. 
 مصرف تریاک به وسیله وافور در پیشینه زیادی نداشته و از دو قرن تجاوز نمی‌کند؛ ولی به‌طور یقین استفاده از وافور در ابتدای سلطنت در ایران رواج داشته‌است. 
 در دوره رواج تریاک کشی در ایران، برخی ، خدمات و وافور را نیز به مشتریان ارائه می‌دادند. در دوره ناصرالدین‌شاه، برای نخستین بار، تصویر وی بر روی حقه‌های و نقش گردید.
 در سال ۱۳۲۵ با فشار سران ، دولت کشت در ایران را به کلی ممنوع نمود و به همین مناسبت، «وافورسوزان» برپا گردید. در سال ۱۳۳۴ بساط منقل و وافور از قهوه‌خانه‌ها جمع گردید. 
 گسترش استفاده از وافور در ایران چنان زیاد بود که برخی از اعیان، اتاقی در منزل را به این منظور اختصاص داده و به آن « » گفته می‌شد. 
 بهترین نوع لوله وافور، از چوب ساخته می‌شود. این درخت نوعی درخت است و در اطراف و در شهرستان‌های کهنوج و فاریاب و ریگان می‌روید. به بخش انتهایی لوله وافور که به دهان گذاشته می‌شود، « » می‌گویند.
 حقه یا دُوره ، سرامیکی یا چینی بسیار کوچکی است که بر سر لوله چوبی وافور نصب می‌شود. این وسیله توخالی بوده و سوراخ ریزی بر کناره خود دارد که تریاک از این سوراخ وارد آن می‌شود. در گذشته حقه‌ها را در جلوی خود چیده و اشیای کوچک را در زیر آن‌ها می‌گذاشتند و به نظر می‌رسید که این اشیا ناپدید شده یا تبدیل به چیز دیگری شده‌اند. به این تردستان «حقه‌باز» گفته می‌شود. حقه به وسیله یک بست فلزی به لوله متصل می‌شود. « » از اصطلاحات وافوریان است.
 استفاده از و وافور، متداول‌ترین روش برای دود کردن تریاک است. در این روش، تریاک به وسیله داغ، نزدیک به سوراخ حقه سوزانده می‌شود و دود ناشی از سوختن تریاک، پس از عبور از سوراخ حقه، وارد حقه شده و سرد می‌شود. سپس از طریق لوله چوبی به سیستم تنفسی فرد کاربر وارد می‌شود. از آنجا که میزان مصرف تریاک در صورت استفاده از وافور بسیار بیشتر از سایر روش‌های مصرف است، بنابراین مصرف‌کنندگان تریاک را در مقیاس «لول» (۱۶ تا ۲۰ گرم) یا (۷۵ گرم) و در برخی شهرها (رفسنجان، کرمان، زرند،راور.شهربابک،بم) (۴/۶ گرم) تهیه می‌کنند. 
 هنگام به‌کارگیری تریاک، بخشی از دود حاصل که دارای ناخالصی است، به‌صورت نیمه مذاب در داخل حقه باقی مانده و می‌شود. این محصول بعد از سرد شدن از داخل حقه جدا می‌گردد. به این محصول جانبی « » گفته می‌شود. سوخته تریاک پس از عمل آوری، به « » که یک مخدر بسیار قوی است تبدیل شده و توسط وسیله دیگری به نام « » مورد مصرف قرار می‌گیرد. 
 بر اساس ماده ۲۰ قانون مبارزه با موادمخدر هر کس آلات و ادوات مخصوص تولید یا استعمال مواد مخدر را تولید کند به پرداخت پنج برابر قیمت آلات و ادوات مزبور یا پنج تا بیست ضربه شلاق محکوم می‌شوند. 
 واژه وافور شاید از ریشه vapeur به معنای باشد. واژه وافور در و نثر در آثار نویسندگانی مانند ، ، ، و ، کاربرد زیاد دارد. به آثاری که به جد و طنز در مذمت تریاک آفریده شده‌اند، « » گفته می‌شود.
{"title": "وافور", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%81%D9%88%D8%B1&oldid=35088694", "language": "fa"}