به از گفته می‌شود که از اواخر قرن نهم تا اوایل قرن یازدهم هجری رواج داشت و در دورهً زمانی بین دورهٔ و پدیدار شد. ویژگی «اشعارِ وقوعی»، سادگی، پرهیز از صنایع و شاعرانه، کاربرد اصطلاحات و و بیان صریح و بی‌پیرایهٔ وقایعی است که بین عاشق و می‌گذرد. ، ، ، ، ، ، و لحاف‌دوز همدانی از معروف‌ترین سخنوران این مکتب به‌شمار می‌روند.
 شعر وقوع عمدتاً به اشعار اختصاص دارد و معشوق نیز در آن مذکر است. در این مورد می‌نویسد: «در مکتب وقوع معشوق مرد است، زیرا اصل بر حقیقت‌گویی است و ازاین‌رو سخن‌گفتن از زن خطرناک است». اما معتقد است: «قبل از مکتب وقوع هم سخن‌گفتن از معشوقِ زن چندان مرسوم نبوده‌است»، و ازآن‌جاکه در آن دوران «نَقل مجالسِ عشاق و رندان، ماجراهایی که بین آنان و معشوق مذکر گذشته‌بود» و در این مکتب نیز اصل بر حقیقت‌گویی و بیان صادقانهٔ وقایع و حالات عاشق و معشوق است.
 از لحاظ زبانی سبک وقوع اساس را بر ساده گویی و پرهیز از پیچیدگی های زبانی گذاشت و تاثیر آن بر غزل معاصر بویژه در غزل گفتار که توسط آرش آذرپیک در دهه هفتاد معرفی شد انکارناپذیر است اگرچه شاعرانی همانند محمدعلی بهمنی ، هومن ذکایی ، منوچهر نیستانی و... نیز تحت تاثیر این دبستان ادبی بوده اند.
 شاخه‌ای از مکتب وقوع به اشعار اختصاص می‌یابد. واسوخت در به‌معنی اعراض و دوری‌گزینی بود و به شعری گفته می‌شود که شاعر به‌جای نازکشی و ستایش معشوق، تهدید به رهایی می‌کند. این شیوهٔ بیان به‌ویژه در اشعار وحشی بافقی دیده می‌شود.
{"title": "مکتب وقوع", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%DA%A9%D8%AA%D8%A8_%D9%88%D9%82%D9%88%D8%B9&oldid=30201354", "language": "fa"}