شخصی است که به حکم قانون اختیار دیگری یا دیگران را در قسمتی از امور دارا باشد، خواه در امور خصوصی (مانند پدر که ولی فرزند صغیر خود است) و خواه در امور عمومی (مانند کارمندان دولت در حیطه شغل خویش). واژه‌ای از ریشه عربی به معنی شخصی است که بر دیگری دارد و در و حقوق اسلامی کاربرد دارد. (ولایت قهری)
 
 
 شخصی است که مسئولیت مراقبت، نگهداری و تربیت بی‌کس را برعهده دارد. این نهاد مشابه در کشورهای غیر اسلامی است چرا که در اسلام فرزند خواندگی وجود ندارد. 
 ولی قهری در ایران و اسلام، پدر و پدر بزرگ پدری است و این دو کس، به موجب قانون و شرع، سرپرست هستند و مطابق اسلام، عزل ایشان بنا به اکثرت قول فقها، ناشدنی است؛ ولی وفق ایران، عزل پدر و پدر بزرگ پدری از سمت ولایت قهری یا همان سرپرستی، طی شرایطی ممکن است.
پدر و پدر بزرگ پدری سرپرست کسانی هستند که در زیر یاد می‌شوند:
 
 
 
 در قوانین ایران سرپرستی کودکان یعنی افرادی که به سن بلوغ نرسیده‌اند (دختران کمتر از ۹ سال قمری و پسران کمتر از ۱۵ سال قمری)، مجنونین و سفیهان (کم‌خردان) در صورت نداشتن ولی (پدر و جد پدری) یا وصی منصوب از طرف ولی با حکم دادگاه به شخصی واگذار می‌شود و این شخص سرپرست یا قیم لقب می‌گیرد. دادستان وظیفه دارد که در صورت شناسایی چنین اشخاصی موضوع را به دادگاه اطلاع داده و اشخاصی را که برای سرپرستی مناسب می‌بیند به ادگاه معرفی کند. البته سرپرستی بر سفها فقط مربوط به امور مالی وی است. 
 حقوق و تکالیف سرپرست و طفل تحت سرپرستی از نظر نگهداری و تربیت و و احترام مشابه حقوق تکالیف فرزند و پدر و مادر است. سرپرست اجازه انجام تنبیهات، محرومیت‌ها و محدودیت‌های متعارف را در جهت تربیت بر شخص مورد سرپرستی دارد.
{"title": "ولی (حقوق)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%84%DB%8C_(%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82)&oldid=34738053", "language": "fa"}