شاعری از از ایل که در دوران حکمرانی «محمد پاشای فرزند کیخسرو بیگ» در منطقهٔ از توابع زیسته‌است و به گویش شعر سروده‌است. 
 دربارهٔ زندگی این شاعر، برای اولین‌بار ، نویسنده و شاعر کرد، در کتاب «تاریخ ادبی کردی» از وی نام برده‌است و او را در زمرهٔ شاعران گمنام ذکر کرده‌است. برای دومین‌بار نیز ، شاعر و روزنامه‌نگار کرد، شعری از او را در روزنامه ژین به چاپ می‌رساند و از وی نام می‌برد. وی توسط حکیم ملا صالح گردآوری شد و در سال ۲۰۰۹ در چاپ و منتشر شد. موضوع دیوان او، بیشتر به مسائلی چون ، ، و می‌پردازد. 
 حال نیز قبر او در منطقه «بَرمیل» در از مناطق گرمسیری از توابع می‌باشد. 
 در مورد این شعر، روزی برادر یوسف بیگ در کوه توسط کشته می‌شود و به‌همین خاطر یوسف بیگ به کوه می‌رود و در آنجا پلنگ می‌کشد و به همین مناسب این شعر را می‌سراید. این شعر پس تبدیل آن از به گویش لهجهٔ توسط در سال ۱۹۵۵ در شماره ۱۳۰۲ روزنامه «ژین» به چاپ می‌رسد.
{"title": "یوسف بیگ امامی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%88%D8%B3%D9%81_%D8%A8%DB%8C%DA%AF_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%DB%8C&oldid=28548983", "language": "fa"}