، مجموعهٔ سه نامه است که آن‌ها را یک‌سال پیش از مرگ خود در سال ۱۹۲۳ به کمکِ همسر خود، ، تدوین کرده بود تا آن را در دوازدهمین کنگرهٔ ( ) قرائت کنند، اما پس از وخیم‌تر شدن حال جسمانی لنین این متون به کنگرهٔ دوازدهم نرسید و درست یک‌سال بعد و چهارماه پس از مرگ ولادیمیر لنین، وصیت‌نامه به اعضای ردهٔ بالای حزب کمونیست سپرده شد تا در سیزدهمین کنگره رونمایی شود. 
 اما محور سه‌گانهٔ حزب کمونیست شوروی در آن زمان که متشکل از - - بود مانعی دربرابر خوانده شدن این وصیت‌نامه شدند زیرا محتوای آن به‌شدت به ضرر این سه بلشویک کار کشته بالأخص شخصِ ژوزف استالین بود. 
برای اولین‌بار و دو سال پس از مرگ لنین (۱۹۲۶) ، آمریکایی متن لو رفتهٔ وصیت‌نامهٔ لنین را در مجلهٔ آمریکایی منتشر کرد که این عمل تعجب همگان را برانگیخت زیرا هیچ کس نمی‌دانست که به چه شکل این نامه‌ها سر از آمریکا درآورده است. پس از این اتفاق و با افزوده شدن فشارها و انتقادات بر کنگرهٔ حزب کمونیست شوروی، سرانجام استالین به‌اجبار در همان سال وصیت‌نامه را در (کنگره) حزب قرائت کرد. 
 این سه نامه آخرین آثار لنین نبودند اما چون حاوی دستورالعمل‌ها و موعظه‌هایی از جانب بنیانگذار و بودند به وصیت‌نامهٔ لنین شهرت یافتند. 
لنین در این نامه‌ها خواستار تغییرات اساسی در ، اعضا، ساختار و همچنین سیاست‌های شده بود. در زیر مهم‌ترین بخش‌های این وصیت‌نامه را مشاهده خواهید کرد: 
 لنین در این نامه خواستار تغییراتی در ساختار کنگرهٔ حزب کمونیست شده بود، تغییراتی چون افزایش تعداد اعضای کنگره به چند ده تا چند صد نفر و اضافه شدن و به کمیتهٔ مرکزی. اعضای مرکزی متشکل از دو جریان (طرفداران استالین و طرفداران تروتسکی) متفاوت بودند و لنین برای جلوگیری از شکاف بین این دو جریان، این ایده را مطرح کرده بود. همچنین در همان بخش لنین خواستار اجتناب و از تضاد و برخورد شده بود.
درهمین رابطه لنین دربارهٔ استالین می‌افزاید: 
 و در پیوست اضافه کرد
 دربارهٔ تروتسکی می‌گوید:
 او درنهایت خواستار برکناری استالین از سمت دبیرکلی می‌شود.
در این نامه لنین به اعضای دیگر حزب چون و نیز پرداخته و از آنان تعریف و تمجید کرده بود. 
 این نامه برداشت لنین از ایدهٔ تروتسکی بود و طبق آنچه که این‌دو می‌خواستند، کمیسیون برنامه‌ریزی دولت باید فعال می‌شد و پس از بررسی‌های انجام شده برنامه‌های کمیسیون توسط حزب، سیاست‌های این بخش از حزب کمونیست به قانون تبدیل می‌شده‌است. 
 در نامهٔ سوم لنین به مسئله ملت‌های غیر روس اتحاد سوسیالیستی و تحرکات جدایی طلبانه آنها همچون گرجستان می‌پردازد. او خواستار عدم برخورد خشن با این موضوع بود و به این ملل حق می‌داد که از زبان رسمی و محلی خود استفاده کنند و درنهایت نیز خواستار برخورد قانونی با عوامل سرکوبِ خشونت‌آمیزِ مسئله گرجستان همچون استالین و اورژونیکیدزا شده بود. البته لنین درکنار این حقوق خواستار حفظ اتحادیهٔ شده بود تا بتوانند مبارزه خود را علیه جهانی ادامه دهند و در برابر دسیسه‌های قد علم کنند. 
 عده‌ای از کارشناسان بر محتوای این نامه‌ها تردیدهایی وارد کرده‌اند به‌طور مثال در زندگینامهٔ خود ادعا کرده‌است که نویسندهٔ این نامه‌ها همسر لنین بوده‌است. البته این ادعا بعید به‌نظر نمی‌رسد زیرا کروپسکایا به‌شدت از استالین متنفر بود و نمی‌خواست که او جانشین همسرش شود و از طرفی استالین نیز برخورد زشتی با همسر لنین داشت. 
منتقدان دیگری نیز این نامه‌ها را به‌طور مشخص «وصیت‌نامه» نمی‌دانند زیرا در آن هیچ اثری از جملاتی که در متون وصیت‌نامه‌ها استفاده می‌شود، وجود ندارد. 
همچنین به نقل از شاهدانی در کرملین معتقد است که وقتی و وصیت‌نامهٔ لنین را مطالعه کردند به‌شدت مبهوت و عصبانی شده بودند. او می‌افزاید که در سال ۱۹۲۶ این استالین نبود که نامه‌ها را در کنگرهٔ حزب خواند بلکه این عمل را انجام داد. 
بعدها پس از مرگ استالین، از این وصیت‌نامه برای تقویت استراتژی « » خود استفاده کرد.
{"title": "وصیت‌نامه لنین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%B5%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87_%D9%84%D9%86%DB%8C%D9%86&oldid=34792880", "language": "fa"}