به افزایش ، (به : ) می‌گویند. آسیب که یک محسوب می‌شود، ممکن است باعث هایپرتونی گردد. یک ضایعه عروقی مغز که عامل است، معمولاً تون ماهیچه‌ای در ابتدا کاهش یافته، ولی به تدریج پس از چند روز تا چند هفته، تنوس ماهیچه‌ای افزایش می‌یابد که شدت آن ممکن است خفیف، متوسط یا شدید باشد.
 یک ممکن است منجربه یا هایپرتونی گردد. قطع عرضی در ابتدا، کاهش تونوس ماهیچه اسکلتی را به همراه دارد، ولی معمولاً با گذشت زمان تون عضلانی افزایش می‌یابد که در نهایت وضعیت اسپاستیک در اندام‌ها ایجاد می‌شود. در موارد آسیب شاخ پیشین طناب نخاعی که منشاء نورون‌های حرکتی به ماهیچه‌های اسکلتی است، تون عضلانی کاهش می‌یابد و در نتیجه هیپوتونی ایجاد می‌گردد (مانند ).
 افزایش تنوس ماهیچه‌ای ممکن است به صورت اسپاستیسیتی یا رژیدیتی باشد. 
 اسپاستیسیته یا اسپاستیسیتی (به : ) عبارت است از افزایش تون ماهیچه‌ای در یک عضله یا گروهی از ماهیچه‌ها که به علت ضایعه نورون حرکتی فوقانی (همانند سکته مغزی) یا آسیب تحلیل برنده (مانند بیماری ) اتفاق می‌افتد. در این بیماران، درجات متفاوتی از افزایش تون ماهیچه‌ای وجود دارد. بعضی از بیماران با ضایعه مغزی (مثلاً به علت ضربه مغزی یا آسیب عروقی) از الگویی خاص درارتباط با افزایش تون ماهیچه‌ای در اندام‌ها پیروی می‌کنند به‌طوری‌که در وضعیت خم شده (فلکسوری) و در حالتی مخالف با آن، وضعیت صاف شده (اکستانسوری) را به خود می‌گیرد.
 رژیدیتی (به : ) یک نوع هایپرتونی است که بیانگر افزایش تون عضلانی در تمام دامنه حرکتی یک مفصل است که هر دو گروه ماهیچه‌های خم‌کننده (فلکسور) و صاف‌کننده (اکستانسور) را درگیر می‌کند. اگر رژیدیتی همراه با لرزش باشد، به این حالت پدیده چرخ دندانه دار می‌گویند. رژیدیتی یکی از علایم ویژه در بیماران است که شدت آن به هنگام معاینه غیرفعال مفصل درگیر مشخص می گردد.
 تفاوت رژیدیتی با اسپاستیسیتی در این است که در حالت دوم، فقط گروه عضلات خم‌کننده یا صاف‌کننده یک مفصل درگیر می شود و همچنین در اسپاستیسیتی برخلاف رژیدیتی، تون پاتولوژیک در یک دامنه خاص زیاد بوده و با اعمال نیروی ممتد غیرفعال، ناگهان کاهش می‌یابد که به این حالت اخیر پدیده چاقوی ضامن دار می‌گویند.
{"title": "هایپرتونی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%BE%D8%B1%D8%AA%D9%88%D9%86%DB%8C&oldid=33226149", "language": "fa"}