همچنین ببینید: یا (به : هوجبر سلطون) یک فرمانده نظامی، از اعضای و کوچکترین فرزند بود. 
 اسدالله کوچکترین فرزند امیرمؤید سوادکوهی بود. خاندان وی نسب به (نیای ) می‌رساندند که از نسل بود. پدرش حاکم و از دولت‌مردان پرآوازه کشور بود. 
 وی در سال ۱۲۷۰ در سوادکوه مازندران به دنیا آمد و از کودکی نزد پدر فنون نظامی می‌آموخت و نخست لقب ایلخانی داشت. 
 در سال ۱۳۲۶ ه‍.ق ژنرال پانوف که خود را به دسته‌های بسته بود به یورش آورد. هژبرسلطان با دو تن از همراهان خود به بابل رفته بیشتر هواداران پانوف و سرانجام خود پانوف را از پای درآورد. 
 ماجرا از آنجا آغاز شد که (نخست‌وزیر وقت) دستور به جمع‌آوری اسلحه از دست افراد غیرنظامی و غیردولتی داد. ظهیرالملک (حاکم ایالت مازندران) نیز برای اجرای آن تصمیم به گرفتن سلاح‌های قشون افتاد؛ ولی در این هنگام امیرمؤید و پسرانش (از جمله هژبرسلطان) از دادن سلاحشان خودداری کردند و پس از با آن اعلام مخالفت کردند. 
 هژبرسلطان به تحریک پدر در راه بر ژاندارم‌ها بست. میرپنج احمدی را در تاریخ ۱۶ تیرماه ۱۳۰۰ ه‍.ش به سوادکوه فرستاد. احمدی تلاش کرد تا با مذاکره و فرزندانش (شامل هوجبرسلطان) را به تسلیم وادارد اما این کار توفیقی نیافت. نبرد در ارتفاعات ارفه‌کوه و هفت‌سله (نام مکان‌هایی در سوادکوه) آغاز شد. پس از جنگ و گریز فراوان، با دولت مرکزی سازش کرد و هژبرسلطان با درجهٔ سروانی وارد ارتش استرآباد (گرگان) شد.
 به دنبال تبعید به و هجوم دولت مرکزی به و همچنین غارت منزل امیرمؤید، درگیری‌های پی در پی بین فرزندان امیرمؤید، به ویژه اسدالله‌خان هژبرسلطان و نیروهای دولتی تحت فرمان به وجود آمد. که از و فرزندانش بیمناک بود سران ارتش استرآباد را علیه هژبر و برادرش سهم‌الممالک برانگیخت. از سوی دیگر هژبر و برادرش مناسبات دوستانه خود را با حفظ کردند. سران ارتش استرآباد که گمان می‌کردند این مناسبات به نبردی جدید علیه دولت مرکزی خواهد انجامید هژبر و برادرش را با نیرنگ دستگیر کردند تا در تهران محاکمه شوند ولی دستور قتل آن دو را داد. 
 بنابراین سروان رضاقلی‌خان، افسر ، هژبر و برادرش (سهم‌الممالک) را در کلاک‌آباد (اطراف کنونی) از پشت هدف گلوله قرار داد. 
 در طی این درگیری‌ها هژبر (اسدالله خان باوند) در نظر مردم به شخصی محبوب، دوست‌داشتنی، مؤمن به حق، دلسوز، حامی مظلومان، شجاع، ماهر در تیراندازی و… تبدیل شد، به طوری که این اتفاقات به صورت منظومه اشعار مدت‌ها نزد مردم مازندران سروده می‌شد.
 مقالهٔ اصلی: ( : هوجبرنومه یا هوجبر سلطون) روایتی شعرگونه به برگرفته از حوادث تاریخی است که در رخ داده‌است و شخصیت اصلی این روایات اسدالله‌خان می‌باشد.
 مضمون این منظومه مربوط می‌شود به دو رویداد تاریخی نبردهای سوادکوه (۱۲۹۸ و ۱۳۰۰هـ. ش) و ستیز ( و فرزندانش) با نظامیان تحت فرمان . 
 این منظومه گزارش تاریخی صرف نیست؛ مردم آنگونه که پسندشان بوده از این واقعیت تاریخی سودجسته و در مناطق مختلف طبرستان، مطابق شرایط خاص، آن را بازسازی کرده‌اند. 
 شخصیت هژبر (اسدالله‌خان باوند) در نظر مردم شخصی محبوب، دوست‌داشتنی، مؤمن به حق، دلسوز، حامی مظلومان، شجاع، ماهر در تیراندازی و… است. به گونه‌ای که در یک شب از سرخ‌آباد تا شیرگاه تمام نگهبانان و سربازان دولتی را تار و مار می‌کند. با این همه توانمندی نسبت به مردم خوش‌رفتار و خوش‌برخورد است. پنجه‌های دستانش کوتاه‌است اما چنان هنرمند است که چاشنی گلوله‌ای را بر روی سوزنی روی کلاه، به گلوله می‌بست یا در حال تاخت، بر روی اسب، تیر را بر هدف می‌زد، در حال سوار، سم اسب در حال تاخت را نشانه می‌گرفت یا سکه را در هوا با گلوله می‌شکافت. آنچنان با هیبت است که در کنار رود می‌ایستد تا اسب رفع تشنگی کند اما اسب آب نمی‌نوشد؛ هژبر فریاد می‌کشد: مگر هژبر را در آب می‌بینی و آب نمی‌خوری؟ ناگهان درمیابد که خود بر مرکب سوار است و عکسش در آب پیداست 
 البته این‌ها گزارش تاریخی صرف نیست؛ مردم آنگونه که پسندشان بوده از این واقعیت تاریخی سودجسته و در مناطق مختلف ، مطابق شرایط خاص، آن را بازسازی کرده‌اند.
{"title": "اسدالله‌خان باوند", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A7%D8%B3%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%E2%80%8C%D8%AE%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%A7%D9%88%D9%86%D8%AF&oldid=34230236", "language": "fa"}