(به : ) و است. این ساز کوچک‌ترین عضو سازهای زهی-آرشه‌ای است. اصالت این به کشور بر می‌گردد.
 برای نواختن روی شانهٔ چپ قرار می‌گیرد و با که در دست راست نوازنده است، نواخته می‌شود.
 سیم‌های ویولن از زیر به بم به ترتیب:
می (سیم اول)، لا (سیم دوم)، ر (سیم سوم)، سل (سیم چهارم).
 اصوات سیم‌های مجاور نسبت به یکدیگر فاصله را تشکیل می‌دهند. در این وسعت صدا ویولن قادر است تمام و کوچک‌تر از آن را اجرا نماید. از معروفترین نوازندگان این ساز می‌توان به و ، و معروف ایتالیایی، اشاره کرد.
 تاریخچه ویولن در اروپا به قرن ۹ میلادی بازمی‌گردد. بسیاری معتقدند که ویولن نمونه تکمیل شده ساز است. سازی است که بعدها وقتی به اروپا آورده شد و تغییراتی در آن به‌وجود آمد به نام ربک در اروپا شهرت گرفت.
برخی بر این باورند که ساز ویولن از کشورهای عربی آمده‌است. 
فرم‌های اولیه دارای سوراخی بودند که بر روی ساز قرار داشت اما بعدها این سوراخ از بدنه سازها حذف شدند و این ساز با سه سیم سرآغاز ساز ویولن تکامل یافته در سال‌های آینده شد.
در اروپا از قرن ۱۶ میلادی به بعد ساز ویولن به صورت تکامل یافته دیده می‌شود. 
 از اولین سازندگان ویولن می‌توان به ایتالیایی نام برد، که در برخی موارد وی را مخترع این ساز می‌دانند. از شاگردان مشهور گاسپارو برتولتی بود که او هم بهترین سازنده ویولن در سطح جهان یعنی را پرورش داد.
تا کنون کسی در جهان پیدا نشده که نه تنها بتواند هنر او را تکمیل نماید بلکه قادر نبوده ویولنی بسازد که از حیث زیبایی و صوت بتواند با ویولن‌های آنتونیو استرادیواری برابری نماید. 
 تاکنون بیش از سه سده از اختراع اولین نمونه ویولن توسط گاسپارو برتولتی می‌گذرد و در این مدت با وجودی که کشفیات جدیدی در علوم فیزیک و شیمی نموده‌اند نه تنها نتوانسته‌اند در ساختمان ویولن تغییری بدهند بلکه از رموز کار سازندگان قدیم نیز چیزی درک نکرده‌اند. 
 این ساز از ۵۸ قطعه مختلف ساخته می‌شود. وزن آن در حدود ۴۰۰ گرم می‌باشد.
 ویولن از بخش‌های زیر تشکیل شده‌است:
 
 
 
 
 
 
 
 سیم‌های زه (Gut) فلزی (Steel) مرکب مصنوعی (Synthetic)
 سیم زه از رشته‌های بلند شسته شده، ساییده شده و عاری از جرم، پرز و مژک‌های سطحی، که با هنر خاصی در کشش بالا، در ضخامت‌های بسیار دقیق
تابیده و (کار دست) ساخته می‌شد. سیم‌های زه در میزانهای کشش مختلف نیز تولید می‌شوند. این سیم‌ها ویژگی صدایی و قابلیت اجرایی ستودنی و خاص خود را دارند و با وجود فراگیر شدن نسل جدید سیم‌های مدرن (مرکب مصنوعی و تمام فلزی) طرفداران خود را دارند و در میان نوازندگان حرفه‌ای همچنان محبوب هستند.
 وصف شخصیت، جنس صدایی و پاسخ سیم‌ها به واسطه صفت‌ها و اصطلاحات توصیفی بیان می‌شود و به گونه‌ای دریافت شخصی است. با این وجود برخی خواص صدایی سیم زه عبارت اند از: صدای پر طنین، نافذ، صادق و گرم با فرکانس‌های فرعی ساده (simple overtones)، پاسخ دهی محدودتر و کشش بالاتر (نسبت به سیم‌های مرکب مصنوعی). در اجرای اصیل آثار باروک معمولاً از سیم زه (و همچنین ویولن باروک) استفاده می‌شود.
 از مشکلات سیم‌های زه می‌توان به مواردی مختصر اشاره کرد:
 
 
 
 امروزه در سیم‌های بم‌تر، روی روده سیم نازکی می‌پیچند و در سیم‌های زیرتر از مفتول فلزی تنها استفاده می‌شود.
 نقش این ساز چه در ، به صورت گروه‌نوازی و چه در و حتی به صورت پراهمیت است و بیشترین نقش را در ارکستر بر عهده دارند.
نخستین سازندگان معروف ویولن از هستند. نخستین ویولن حقیقی را ساخت، اما معروف‌ترین ویولن‌ها در شهر ساخته شدند. و فرزندش و شاگردش ، بهترین ویولن‌های دنیا را تاکنون ساخته‌اند.
 نقش این ساز چه در ارکستر بزرگ چه به‌طور جمعی و انفرادی بسیار پراهمیت است. وجهه جهانی ویولن را می‌توان در سازگاری آن با فرهنگ‌های مختلف و حضور این ساز در موسیقی ملل مختلف دید.
 محل قرار گرفتن ویولن بر روی سطح شانه و در نزدیکی گردن نوازنده‌است.
 نوازنده ویولن با قرار دادن انگشتان دست چپ و فشار و جابجایی انگشتان، طول را تغییر می‌دهد که باعث ایجاد نت‌های متفاوت می‌گردد. ویولن پرده بندی ندارد و نوازنده در اثر آموزش و قادر به تشخیص نت‌های مختلف می‌گردد. دربارهٔ نوازندگان مبتدی گاهی، ویولن توسط نوارهای چسبی نازک، پرده بندی می‌گردد که با یادگیری فراگیر، برداشته می‌شود. 
 مانند بسیاری از سازهای ویولن نیز برای در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفت. در اواخر دوره بهبود فراوانی در ، چابکی ساز و ویولن به ویژه در ایجاد شد، تا جایی که نه تنها در موسیقی کلاسیک بلکه در موسیقی‌های محلی نیز بسیار مورد توجه نوازندگان قرار گرفت. 
در ، ویولن به صورت گسترده در ، و مشاهده شده‌است.
{"title": "ویولن", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%D9%88%D9%84%D9%86&oldid=35081560", "language": "fa"}