یا نام یک تیره کوچ نشین است. آنها شاخه‌ای از بودند که در پیرامون سال ۲۰۰ پیش از میلاد از به استپ‌های کنونی کوچیدند. زبان آنها یکی از بوده‌است. 
 گیتاشناس از ایشان به نام یاد می‌کند. آنها در آغاز در کنار زندگی می کردند ولی در آینده به سوی کرانه‌های در جنوب باختری اوکراین پیشروی کردند. آنها به سربازی سپاه پادشاه درآمدند و در جنگ با همراهیش نمودند. میان سال‌های ۷۸ تا ۷۶ پیش از میلاد رومیان برای گوشمالی ایشان بدانسوی لشکر کشیدند و کوشیدند تا ایشان را هراسان سازند.
 در کرانه‌های دانوب دشمن نخست رومیان بودند. هنگامی که پادشاهی داکی (داسی) رو به فروپاشی نهاد، رومیان یازیگ‌ها را به جاگیر شدن در برانگیزاندند. 
 با چیرگی رومیان بر یازیگ‌ها ایشان به دو دستهٔ آزادگان و بندگان بخش شدند. بندگان که زیر فشار بودند در بر سروران شوریدند ولی با یاری که از بیرون رسید سرکوب شدند. در آینده رومیان کوشیدند تا در برابر داسی‌ها از یازیگ‌ها یاری بگیرند، ولی یازیگ‌ها که همچنان کوچ‌نشین و گله‌دار مانده بودند تن به همکاری نمی‌دادند. در سال سرانجام یازیگ‌ها با و همپیمان شدند و به روم تاختند. یازیگ‌ها در ماه مه را نابود کردند. جنگ میان ایشان و روم تا مرگ امپراتور در ۹۶ میلادی دنباله‌داشت. 
 در آینده امپراتور روم کار داسی‌ها را به پایان رساند و در سردارش را برای به زانو درآوردن یازیگ‌ها به سویشان گسیل داشت. در آینده تراژان مرد و هادریان امپراتور روم گشت. در این زمان یازیگ‌ها پذیرفتند که خودگردان ولی پیرو روم باشند. 
 در هنگامی که روم درگیر جنگ با بود، مردمان کوچ‌نشین شمالی چون ، ، ، ، و به استانهای رومی کرانهٔ دانوب تاختند. یازیگ‌ها نیز به ایشان پیوستند و در نبرد با رومیان فرماندار رومی داسیا را نیز کشتند. امپراتور تا پایان مرگش کوشید تا آرامش را بدان سوی روم بازگرداند. در یازیگ‌ها فرماندار استان را نیز کشتند. مارکوس اورلیوس خود به جنگ ایشان شتافت و پس از نبردی سخت آنها را به جایگاه نخستینشان بازگرداند. در ۱۷۵ میلادی زانتیکوس که گرفتار شورش افسرانش شده بود با مارکوس اورلیوس آشتی کرد و ۱۰۰هزار اسیر رومی را آزاد کرد. همچنین ناچار شد ۸هزار اسوار را به خدمت ارتش روم درآورد که پنج هزار و پانصد تا از آنان را با کشتی برای خدمت به روانه کردند. 
 از این پس از یازیگ‌ها تنها همچون یک قبیله یاد می‌شد.
 در تیرهٔ ایرانی دیگری در اروپای خاوری پدیدار گشت به نام اینان که از سوی رانده شده‌بودند به همراه در سدهٔ سیزدهم به رسیدند. پادشاه این کشور بدان‌ها پناه داد و ایشان دارای دولتی خودگردان شدند. ولی پس از چندی درگیریهایی میان مجارها و این دو تیره درگرفت و با پایان لشکرکشی مغولها اینان از سرزمینی که جاگیر شده بودند به بخشی از رفتند و در آنجا ماندگار شدند. پیشهٔ اینان پرورش بود. با گذشت سالیان یاسی‌ها در جامعهٔ مجارستان آمیخته شدند و زبان خود را فراموش کردند ولی کیستی و خودگردانی درونی خود را تا سال ۱۸۷۶ نگاه‌داشتند. هنوز هم در مجارستان زیستگاه‌های بسیاری به نام ایشان دیده می‌شود. اینان همچنان در جایگاه یک گروه نژادی جداگانه در مجارستان دیده می‌شوند. از زبان اینان تنها یک نوشتار دینی از سال ۱۴۴۳ یافته‌شده‌است. چنین انگاشته می‌شود که یاسی‌ها همان یازیگ‌ها هستند هرچند که بر سر پیوند میان این دو همچنان کشمکش است. برپایهٔ گواه زبانی یافت شده، زبان این دو گروه بسیار به هم نزدیک بوده‌است. سه نگره دربارهٔ چگونگی پیوند میان یاسی‌ها و یازیگ‌ها در میان است. یکی آنکه این هردو تیره‌های بوده‌اند و جز این پیوندی با هم نداشته‌اند. دیگر آنکه می‌انگارند که یازیگ‌ها هنگامی که و در سده‌های پنجم تا هفتم آشوب برپاکرده بودند به اروپای خاوری بازگشته‌اند و دوباره در سدهٔ سیزدهم به مرکز اروپا بازگشته‌اند. و سه دیگر آنکه یاسی‌ها شاخه‌ای از یازیگ‌ها بودند که هرگز با آنها به کرانه‌های دانوب نیامدند و پس از کوچ یازیگ‌ها پیوند میانشان گسسته شده‌است.
{"title": "یازیگ‌ها", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%A7%D8%B2%DB%8C%DA%AF%E2%80%8C%D9%87%D8%A7&oldid=33939657", "language": "fa"}