یا (به : )، در ، بازیکنی است که جایگاهش بین و است. برخی از هافبک‌ها گرایش دفاعی دارند، گروهی در کمربند میانی زمین بازی می‌کنند، گروهی گرایش هجومی دارند و هم به‌عنوان یار آزاد حق بازی در تمام مناطق میانی زمین را دارند. 
 اکثر از حداقل یک بازیکن به عنوان هافبک تخصصی در ترکیب استفاده می‌کنند که نقش اصلی آن، تخریب بازی‌سازی تیم حریف است در حالی که ممکن است با افزایش تعداد هافبک‌ها نقش‌های تخصصی‌تری بگیرند. 
 (به : ) یا است که تقریباً وظایف دفاعی و هجومی وی با هم برابرند، در زمانی که مالکیت توپ در اختیار تیم خودی است، نقش هجومی می‌گیرد و رو به جلو حرکت می‌کند تا توپ را به خط حمله و برساند، همچنین برخی از این بازیکنان توانایی شوت‌زنی دارند و می‌توانند توپ را از پشت به سمت دروازه حریف کنند. در حالی که اگر توپ در اختیار تیم رقیب باشد به عقب بر می‌گردند تا به کمک، و در توپ‌گیری شرکت کنند.
 این هافبک‌ها معمولاً بیشترین آمار پاس صحیح را در هر مسابقه دارند و عموماً با پاس تو عمق را صاحب توپ می‌کنند مانند در .
 در سیستم ۴-۴-۲ معمولاً از دو هافبک میانی استفاده می‌شود. 
 یا (به : ) که در دسته هافبک‌های میانی قرار می‌گیرد است که ناحیه وسیعی از زمین را پوشش می‌دهد، یعنی می‌تواند تقریباً در همهٔ حد فاصل بین دو زمین بازی کند، این دسته از هافبک‌ها نسبت به سایر بازیکنان نقش‌های عمومی‌تری دارند و باید همه یا قسمتی از توانایی سایر هافبک‌ها را هم داشته‌باشند. 
 استفاده از به عنوان هافبک کامل بیشتر تا قبل از کاربرد داشت و به تدریج با تخصصی تر شدن نقش هافبک‌ها و رایج شدن سیستم‌های چهارخطی به جای سه‌خطی، تعداد این بازیکنان، کمتر و کمتر شد. 
 (به : Wide midfielder) که به دو دستهٔ و تقسیم‌بندی می‌شود، وظیفه‌اش برقراری تعادل میان خط حمله و دفاع است و شبیه عمل می‌کند، با این تفاوت که بیشتر به کناره‌های زمین (چپ یا راست) گرایش دارد (یعنی کمی جلوتر از و عقب‌تر از ) و برخلاف ، به جای پاس تو عمق بیشتر از طریق سانتر از جناحین را صاحب توپ می‌کند. 
 از هافبک کناری معمولاً در سیستم‌های ۴-۴-۲ یا ۴−۴−۱−۱ یا ۴−۵−۱ استفاده می‌شود. و از آنجا که هافبک‌های کناری معمولاً جلوتر از و عقب‌تر از بازی می‌کنند، ممکن است به‌جای این دو پست هم مورد استفاده قرار بگیرند یا پس از مدتی به‌طور تخصصی در این پست‌ها بازی کنند، همان‌طور که بسیاری از یا پس مدتی به‌طور تخصصی در پست هافبک میانی بازی می‌کنند.
 (به : Holding midfielder) به هافبکی می‌گویند که بیشتر گرایش دفاعی دارد و معمولاً در نزدیکی بازی می‌کند، در حالی که ممکن است بسیاری از هافبک‌های تیم در فاز هجومی باشند، هافبک‌های نگه‌دارنده معمولاً در نیمه زمین خودی حضور دارند تا مانع بازی‌سازی و شوت‌زنی تیم حریف شوند و از ضد حملات احتمالی آن‌ها جلوگیری کنند.
 مسئولیت این بازیکنان در هنگام حمله نیز معمولاً این است که بیشتر با پاس‌های کوتاه، سایر بازیکنانی که توان هجومی بیشتری دارند را صاحب توپ کنند، اما ممکن است بسته به استراتژی تیم وظایف دیگری نیز برای آن‌ها تعریف شود. 
 یا دفاعی‌ترین هافبک است که تقریباً همهٔ خصوصیات یک را دارد، با این تفاوت که کمی جلوتر از خط دفاعی بازی می‌کند و هدف اصلی آن بیشتر دفاع از دروازه خودی است تا حمله به دروازه رقیب 
 به عنوان نمونه برای این پست می‌توان از و نام برد
 هرچند معمولاً برای این پست از هر دو عبارت و استفاده می‌شود ولی هافبک دفاعی تفاوت‌هایی نیز با تخریبگر دارد، که مهمترین این تفاوت‌ها در این‌است که تخریبگر لزوماً باید از توانایی‌های فیزیکی و قدرت بدنی بالا برخوردار باشد در حالی که یک هافبک دفاعی می‌تواند کوتاه قامت ولی جنگنده باشد، تفاوت دیگر در این است که هافبک دفاعی از توانایی‌های تکنیکی و پخش توپ بیشتری برخوردار است و حتی می‌تواند در مواقعی به عنوان کاذب به بازی گرفته شود. 
 یا یک هافبک نگه‌دارنده است که تخصص آن بازی‌سازی و پخش کردن توپ و انتقال توپ از دفاع به حمله است، این هافبک پس‌از توپ‌گیری حرفه‌ای‌تر از هافبک‌های دفاعی، پاس‌کاری می‌کند، هرچند ممکن است پا به توپ شود، توپ را به هافبک‌های یا بسپارد یا خودش پاس تو عمق بدهد.
بهترین نمونه‌ها در تاریخ فوتبال برای این پست و هستند.
 (به : Attacking midfielder) است که جلوتر از و عقب‌تر از بازی می‌کند و مسئول اصلی حملات تیم است. 
 این بازیکنان که معمولاً شماره ۱۰ و ۷ تیم را بر تن دارند، می‌توانند بسته به موقعیت توپ و شرایط حمله به چپ و راست نیز منتقل شوند ولی مکان اصلی آن‌ها وسط و پشت است و به همین علت معمولاً در تشکیل مثلث‌های هجومی یا یک-دوها نقش دارند.
 هافبک‌های هجومی معمولاً سعی می‌کنند که خود یا هم‌تیمی‌های خود را در موقعیت گل‌زنی قرار دهند، به همین دلیل است که هافبک‌های هجومی معمولاً آمار پاس گل زیادی دارند. 
به عنوان نمونه برای این پست می‌توان به و در حال حاضر به اشاره کرد، همچنین از به عنوان یکی از برترین بازیکن در این پست یاد می‌شود.
 با اشتباه نشود. 
 یا که در ایران بیشتر با عنوان شناخته می‌شود، یک پست جدید در فوتبال است که در طی سالیان اخیر موسوم به فوتبال مدرن، ابداع شده‌است و در تیم‌هایی که از تخصصی استفاده نمی‌کنند، یا در مواقعی نقش مهاجم می‌پذیرد، در واقع این روش برای تیم‌هایی مفید است که استراتژی اصلی آن‌ها مالکیت توپ و پاس‌کاری زیاد( )است چرا که مهاجم کاذب تنها در مواقعِ حملهِ جدی یک مهاجم است و در سایر دقایق می‌تواند به گردش توپ کمک کند، به عنوان مثال با توانست با استفاده از این استراتژی، که در آن یا نقش مهاجم کاذب را داشتند، قهرمان شود. 
 وینگرها هجومی‌ترین و گلزن‌ترین هافبک‌ها هستند تا جایی که حتی عده‌ای آن‌ها را در پست دسته‌بندی می‌کنند یا آن را مساوی می‌دانند، چرا که معمولاً یک وینگر یا با در یک خط قرار دارد یا کمی از آن عقب‌تر است، هرچند معمولاً سهمی زیادی از گل‌های هر تیم را وینگرها به ثمر می‌رسانند ولی وظیفه اصلی آن‌ها گل‌زنی نیست، بلکه معمولاً با پاس روبه جلو/عقب یا فرار از کناره‌ها را در موقعیت گل‌زنی قرار می‌دهند، اگرچه در فوتبال سنتی این نقش تهاجمی کمتر بوده، و وینگرها همچون بیشتر سانتر از جناحین می‌کردند ولی در فوتبال مدرن حتی از مهاجمان تخصصی هم در این پست استفاده می‌شود؛ مثلاً در از و یا در از و به عنوان وینگر استفاده می‌کردند.
آنها به بازی‌سازی، شوت‌زنی، سانتر برای مهاجم نوک و ایجاد موقعیت می‌پردازند و به خوبی دریبل‌زنی می‌کنند.
{"title": "هافبک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%D8%A7%D9%81%D8%A8%DA%A9&oldid=34876044", "language": "fa"}