، است که در نتیجهٔ آن در روز ۱۶۹ قمری که به معروف است، در زمان در ، در شش مایلی عده زیادی از به جهت قیام بر خلیفه کشته شدند.
 از ، نهم روایت شده‌است:
 این قیام با قیام و برادرش ابراهیم، که دو تن از ائمهٔ بودند، در ۱۴۵ مرتبط بود چرا که علویان قیام‌کننده در ۱۶۹ ارتباط نزدیکی با قربانیان قیام ۱۴۵ داشتند؛ از دیگر سو، اگر سخنانی را که رهبر قیام به پیروانش می‌گفت را کلمه به کلمه بررسی کنیم، می‌بینیم که باید اوج یکی از جنبش‌های اجتماعی باشد که از آن حمایت کردند.
 پیشوای قیام کنندگان، حسین بن علی بن ، معروف به ، نبیرهٔ (امام دوم شیعیان) و امام آن زمان زیدیان بوده‌است. حسین بن علی و یاران او، به علت مزاحمتی که نایب حاکم برای آن‌ها فراهم آورده بود، شوریدند و بر مدینه مسلط شدند و با ۳۰۰ تن روی به نهادند. نبرد در روز ۸ ذی‌الحجه ( ؛ روزی که حجاج مراسم حج تمتع را آغاز می‌کنند ) در پای کوه البارود در فخ درگرفت.
در آن سال عده‌ای از ، از آن جمله عباس بن محمد و سلیمان بن ابی جعفر و موسی بن عیسی، به حج رفته بودند. این دسته با سواران خود به مقابله علویان شتافتند و در فخ به آن‌ها رسیدند. عباس بن محمد به حسین بن علی، در صورت تسلیم، امان داد، ولی حسین قبول نکرد. میان عباسیان و علویان جنگ درگرفت و بیش از صدتن از علویان کشته شدند. پیکرهای آن‌ها سه روز دفن نشده روی زمین مانده بود، رخدادی که به شعرا یک قالب محرک برای مرثیه‌هایشان داد. 
در خروج علویان فخ دوتن از بزرگان علویان؛ حسن بن جعفر بن حسن و (امام هفتم شیعیان)، با آن‌ها موافقت نکردند. 
 پس از شکست قیام فخ، دعوت زیدیه تا حدودی شکل سرّی به خود گرفت و این مسئله موجب مهاجرت زیدیان به مرزهای فیزیکی (و فکری) جهان اسلام شد. از جمله یحیی بن عبدالله که با وجود پیشکسوتی خودش بین از قیام حسین بن علی حمایت کرده بود. ، برادر محمد ابن عبدلله نفس زکیه، که در قیام صاحب فخ شرکت داشت و پس از قتل صاحب فخ در خفا می‌زیست، برای درامان‌ماندن از مکر و کشتار عباسیان، به طرف شرق رهسپار و ابتدا وارد شد و چون حاکم آنجا از او حمایت نکرد، به رفت. او اولین فرد علوی بود که به دیلم پای گذاشت. حضور یحیی مسلماً در اسلام‌آوردن عده‌ای از مردم دیلم مؤثر بود. مُحلّی می‌گوید: «یحیی در دیلم مسجدی بنا کرد که اولین مرکز و پایگاه دین اسلام در آن سرزمین محسوب می‌شود.» او پس از چندی با دعوت به‌امامت خود در صدد تأسیس دولتی زیدی در آن سامان برآمد. در سال ۱۷۶ قمری حرکت او را سرکوب کرد و یحیی زندانی شد و در نهایت در زندان هارون درگذشت. 
 ادریس بن عبدالله ابن ، برادر دیگر محمد بن عبدالله، موفق به فرار شد و به پناه برد و از آنجا تا دور شد. در مورد دعوت ادریس به امامت آورده شده که او در یک مرحله داعیِ امامت برادرش، محمد نفس زکیه و در مرحله بعد داعی حسین فخّی و در مرحله سوم داعی برادر دیگرش یحیی بود، و در نهایت وقتی خبرِ سرانجام کارِ یحیی به او رسید، دعوت به خود کرد و برای تأسیس دولت به « » رفت و پایه‌گذار اولین دولت زیدیه به نام شد و با نام حکومت کرد. 
 یک پیامد شایان توجه قیام فخ، انتقال رهبری جنبش به یحیی بن عبدالله بود که در خاندان تربیت یافته بود و مؤید آیین مذهبی (و احتمالاً) دکترین‌های مذهبی بود که امروزه با زیدیهٔ جارودی مرتبط دانسته می‌شود. در دو دهه بعد یحیی بر مخالفت شدید پیروان کوفی اش غلبه کرد و توانست زیدیه را در سوی جارودی هدایت کند. 
 پیکرهای آن‌ها سه روز دفن نشده روی زمین مانده بود، این رخداد به شعرا یک تم محرک برای مرثیه‌هایشان داد. 
نمونه‌هایی از مراثی که دربارهٔ صاحب فخ گفته‌اند در اثر آمده‌است:
از مراثی که دربارهٔ صاحب فخ گفته‌اند به روایت احمد بن سعید از یحیی بن حسن علوی، قول عیسی بن عبدالله‌است که گوید:
 
 
 
 
 
 
 این اشعار که برخی آن‌ها را از داود بن عباس و برخی دیگر آن را از داود سلمی دانسته‌اند در مرثیه کشته شدگان فخ سروده شده‌است:
{"title": "نبرد فخ", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%86%D8%A8%D8%B1%D8%AF_%D9%81%D8%AE&oldid=33837332", "language": "fa"}