(زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۱۶ - درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۱۹۹۹) نوازندهٔ برجستهٔ و بود. از یهودی منوهین به عنوان بهترین نوازندهٔ در یاد می‌شود. وی در خانواده‌ای - در متولد شد، اما بیشترِ عمر حرفه‌ای خود را در گذراند. وی در سال ۱۹۷۰ تبعهٔ شد و در سال ۱۹۸۵ تابعیت را پذیرفت و از تابعیت آمریکایی خود ترک تابعیت کرد. 
 یهودی منوهین چهره‌ای انسان‌دوست و انسان‌مدار بود و در شهرت بسزایی داشت. 
 معنی نام او در «یَهودی» است. نام او را مادرش پس از این‌که توهینی نسبت به یهودیان شنید، مخصوصاً انتخاب کرد تا نشان دهد که از قومیت خود شرم ندارد.
 او از سه‌سالگی به نواختن ویولن پرداخت و در هفت سالگی اولین کنسرت خود را با ارکستر سمفونیک اجرا کرد. در سال‌های بعد، منوهین شاگرد ویولونیست و آهنگ‌ساز ، بود.
 منوهین در ۱۰سالگی در «کارنگی هالِ» نیویورک ساز می‌زد، و حتی ۱۳ سالش نشده‌بود که به‌عنوان تکنواز ویولن همراه با ارکستر فیلارمونیک برلین به رهبری کنسرتوهایی از بتهوون، برامس و باخ را اجرا کرد.
 در جریان ، منوهین بیشتر از ۵۰۰ کنسرت برای اجرا کرد. وی پس از آزادسازی به‌همراه برای اسیران جان به در برده از آن اردوگاه، کنسرت خیریه اجرا کرد. در این زمان با مشکلات شدید جسمی و هنری مواجه شد که به‌کمک دیسیپلین‌های شدید، مدیتاسیون و یوگا توانست آن‌ها را پشت سر بگذارد. پس از بهبود، با توجه و سلیقهٔ بسیار، به اجرای آثار کلاسیک پرداخت و به‌خاطر اجراهای بسیار دقیق و پراحساس خود معروف شد.
 پس از پایان جنگ در کنسرتی به‌رهبری در شرکت کرد و بدین‌ترتیب نخستین نوازندهٔ یهودی شد که پس از در کنسرت داد.
 او که فردی بسیار پرانرژی بود و به‌طور متوسط سالی ۱۲۰ کنسرت اجرا می‌کرد، در کنار فعالیت هنری هیچ‌گاه از خدمات اجتماعی نیز بازنایستاد. دو جشنوارهٔ بزرگ موسیقیِ «گشتاد» در و «بث» در انگلستان به دست او تأسیس شده‌است و آکادمی بین‌المللی نوازندگان جوان سازهای زهی در گشتاد نیز در سال ۱۹۷۷ به دست او بنا نهاده شد.
 بااینکه منوهین به نسل گذشتهٔ نوازندگان تعلق دارد، اما فعالیت او هیچ‌گاه به عرصهٔ موسیقی کلاسیک محدود نشد. او در کنار اجرای آثار سنگین و بزرگ موسیقی، همراه با موسیقی جاز اجرا می‌کرد و در کنار ، آهنگ‌های عرفانیِ شرقی می‌نواخت.
 یهودی منوهین در سال ۱۹۵۲ در با آشنا شد. در دهه ۱۹۷۰و چهارده سال بعد از آن آشنایی، این دو با هم اثری منتشر کردند به نام . این آلبوم برای آن‌ها را به ارمغان آورد. 
 در سال ۱۹۶۲ مدرسهٔ را در بنا گذاشت. در سال ۱۹۶۵ از لقب افتخاریِ «سِر» (KBE) گرفت (پس از آن‌که در ۱۹۸۵ شهروند شد لقبش دیگر جنبهٔ افتخاری نداشت)
 در سال ۱۹۸۰ ابا نیز چند قطعه اجرا کرد. از شاگردان او بود.
 یهودی منوهین در دهه ۱۹۷۰ در کنسرت برگزار کرد و در سال ۱۳۵۶ در شرکت جست. 
 
 
 منوهین سال‌های آخر عمر خود را بیش از هر چیز وقفِ آموزش و حمایت از کودکان و نوجوانان مستعد موسیقی کرد. او در سال ۱۹۶۳ مدرسهٔ شبانه‌روزی برای آموزش موسیقی در حومهٔ لندن تأسیس کرد که برخی از بزرگترین نوازندگان ارکسترهای بزرگ جهان را پرورش داد.
 یهودی منوهین، از نخستین هنرمندان سرشناسی بود که در در شرکت کرد. 
 در سال ۱۹۸۰ منوهین کتاب راهنماهای موسیقی را نوشت که سریالی از نوشته‌هایی بود که خودش به رشته تحریر درآورد.
می‌توان گفت که در سال ۱۹۹۰ منوهین نخستین رهبر ارکستر آسیایی بود که در سراسر آسیا، از جمله ژاپن، تایوان، سنگاپور و هنگ کنگ، به همراه جولیان وبر به همراه نوازندگان با استعداد جوان به سراسر آسیا سفر کرد.
یهودی منوهین از تعدادی ویلون‌های معروف استفاده می کردکه مسلماً مشهورترین آن‌ها لرد ویلتون گارنریسوس ساخت ۱۷۴۲ بود.
 وی روز جمعه ۱۲ مارس ۱۹۹۹ (۲۱ اسفند ۱۳۷۷) در ۸۲سالگی بر اثر حملهٔ قلبی در یکی از بیمارستان‌های برلین درگذشت.
 مرگ یهودی منوهین، به‌عنوان یکی از بزرگترین چهره‌های شاخص هنر و فرهنگ قرن بیستم جهان، حتی محافل سیاسی را تحت تأثیر قرار داد و رهبران جهان را نیز به اظهارنظر واداشت.
{"title": "یهودی منوهین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%DB%8C_%D9%85%D9%86%D9%88%D9%87%DB%8C%D9%86&oldid=34363869", "language": "fa"}