(۱۲۸۷ - ۱۳۷۵) و بین سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۳۹ به ترتیب در کابینه‌های ، و وزیر راه بود.
 پدرش و پدربزرگش امیرتومان محبعلی خان از افسران عالیرتبه بودند. پدرش در قشون خدمت می‌کرد که در جریان اخراج شد و برای تحصیل علوم دینی به و رفت.
 یازده ساله بود که پدرش به ایران بازگشت و در در قزاقخانه با درجه سرتیپی استخدام شد. محمودخان به درجه امیرلشکری رسید و از لقب امیراقتدار گرفت، در کابینه سردار سپه به وزارت رسید اما مغضوب سردار سپه شد و از مناصب لشکری و کشوری کناره گرفت.
 ولی انصاری در درس خواند و سپس برای تحصیل در رشته راه‌سازی و ساختمان به دانشکده افسری فرانسه فرستاده شد. پس از بازگشت به ایران وارد خدمت در ارتش شد. هنگام تأسیس راه‌آهن به آن مؤسسه منتقل شد و مدتی ریاست راه‌آهن جنوب با او بود. سپس به ریاست راه‌آهن تهران رسید. 
 انصاری در سال ۱۳۲۲ به اتهام طرفداری از آلمان‌ها بازداشت شد و نزدیک به یک سال در زندان متفقین در به سر برد. پس از آزادی، رئیس دفتر ستاد ارتش و از دوستان و نزدیکان ، رئیس وقت ستاد ارتش شد. در سال ۱۳۲۹ به درجه سرتیپی ارتقاء یافت. در همان سال رزم آرا نخست‌وزیر شد و انصاری را در رأس راه‌آهن دولتی گذاشت. 
 در سال ۱۳۳۴ با احراز درجه سرلشکری در دولت وزیر راه شد. در دولت‌های بعدی نیز که به ریاست و روی کار آمدند، همین سمت را حفظ کرد تا اینکه در اوخر دولت شریف‌امامی جای خود را به داد و از دولت خارج شد.
 برادرش سرتیپ صفرعلی انصاری رئیس انبار تسلیحات پارچین و برادر دیگرش مهندس اسماعیل انصاری نماینده شدند، سرهنگ نصرت‌الله و مهندس جمشید انصاری دیگر برادران او بودند.
{"title": "ولی انصاری", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%84%DB%8C_%D8%A7%D9%86%D8%B5%D8%A7%D8%B1%DB%8C&oldid=33095117", "language": "fa"}