(انگلیسی: Walter Jackson Freeman II) زاده ۱۴ نوامبر۱۸۹۵م. برابر با برابر با پنج شنبه، ۲۳ آبان ۱۲۷۴خ. در ؛ و مرگ در ۳۱ مه ۱۹۷۲م، (۷۶سال) برابر با چهارشنبه، ۱۰ خرداد ۱۳۵۱خ. در ، یک پزشک متخصص آمریکایی در رشته مغز و اعصاب بود. وی نقش مهمی در رواج و آشنایی عمومی مردم آمریکا با عمل داشت. همچنین فریمن مبتکر روش جدیدی در لوبوتومی بود که در آن از کاسه چشم به جای ایجاد سوراخ در جمجمه، بهره می‌برد. فعالیت حرفه ای فریمن، بازتاب زیادی در مطبوعات غیر تخصصی پیدا کرد و بحث‌انگیز شد. در حالی که مطبوعات و جامعه تخصصی با تردید به این فعالیت نگریسته و بسیاری از جراحان روش وی را تأیید نکردند. از معروفترین موارد بحث‌انگیز، زمانی بود که فریمن در سال ۱۹۴۱م، خواهر ۲۳ ساله را به درخواست پدر رزماری، تحت جراحی لوبوتومی قرار داد. این عمل موفق نبود و دختر جوان تا پایان عمر از ناتوانی‌های جدی روانی و معلولیت ذهنی رنج برد. 
 والتر جکسون فریمن دوم در ۱۴ نوامبر ۱۸۹۵م، در ، به دنیا آمد. پدرش با همین نام، یک پزشک متخصص حلق و بینی بود و پدربزرگ وی نیز در دوران ، جراحی معروف بود. فریمن سالهای کودکی را در زادگاه خود گذراند و در سال ۱۹۱۲م، وارد شد و در سال ۱۹۱۶م، مدرک کارشناسی دریافت کرد. سپس در ، به ادامه تحصیل در رشته پزشکی پرداخت و در سال ۱۹۲۰م، با مدرک دکترای پزشکی فارغ‌التحصیل شد. سپس در بیمارستان پنسیلوانیا، در رشته مشغول کارآموزی شد. در سال ۱۹۲۳م، به منظور ادامه تحصیل در رشته به اروپا سفر کرد. سال بعد پس از بازگشت به ایالات متحده آمریکا در بیمارستان سنت الیزابت، در به عنوان رئیس آزمایشگاه مشغول کار شد. در این بیمارستان وی تحصیلات تخصصی خود را در رشته اعصاب تکمیل کرد و در سال ۱۹۲۶م، بدون دریافت دستمزد، در دانشکده پزشکی نیروی دریایی ایالات متحده و ، واقع در واشینگتن، مشغول تدریس شد و بعدها در سال۱۹۳۱م، از همین دانشگاه مدرک دریافت کرد. 
 فریمن، همچنین در سال ۱۹۲۶م، به عنوان استاد و رئیس بخش عصب‌شناسی استخدام شد. در این مقام وی شروع به آزمایش روشهای جدید شیمی درمانی پرداخت و از سال ۱۹۳۸م، از برای درمان بیماران روانی شروع به بهره‌برداری کرد. فریمن با الهام از تجربیات ، که از عمل روی میمون‌ها و تنها یک انسان به دست آورده بود، در سال ۱۹۳۶م، همراه با جیمز واتس، اولین عمل لوبوتومی پیشانی در تاریخ را روی یک زن ۶۳ ساله خانه‌دار که از افسردگی و بی خوابی رنج می‌برد، اجرا کرد. این عمل مورد تردید جامعه پزشکان واقع شد، اما فریمن، به واسطه حمایت گسترده‌ای که از رسانه‌های اجتماعی دریافت کرد، در سالهای بعدی تعداد بیشتری از عملی مشابه را روی بیماران آزمایش کرد. سپس از سال ۱۹۴۵م، با الهام از دیگر نقاط جهان، شروع به نوآوری و ابتکار روشهای جدید در لوبوتومی کرد. از جمله برای دست یافتن به بافت عصبی مغز، از حفره‌های چشم
استفاده کرد. وی این روش را در سال ۱۹۴۶م، روی یک زن بیمار ۲۹ ساله که دچار پرخاشگری شدید بود، به آزمایش گذاشت. این عمل توسط رسانه‌های عمومی موفق ارزیابی شد و بر جسارت فریمن افزود. اما بی اعتنایی فریمن به انتقاد جامعه تخصصی و امتناع وی از ارائه توضیح به همکاران پزشک، وی را منزوی کرد. جیمز واتس، شریک و همکار نزدیک وی، با تکرار انجام چنین عمل‌هایی در مطب خصوصی مخالفت کرد. از آن پس فریمن، برای انجام عمل لوبوتومی، به شیوه خاص خود، به بیمارستانهای مختلف آمریکا سفر کرد و حتی گاه در اتاق هتل، چنین عملی را انجام داد. در کل، از ۳۵۰۰ مورد جراحی که تحت نظرات وی، طی این سالها انجام گرفت، ۴۹۰ نفر در اثر جراحی جان باختند؛ و تعدادی از بیماران دچار صدمه جدی شدند. از جمله خواهر ۲۳ ساله ، که در اثر صدمات ناشی از جراحی تا پایان عمر، از ناتوانی‌های جدی روانی و معلولیت ذهنی رنج برد. 
 والتر فریمن، در روز چهارشنبه، ۱۰ خرداد ۱۳۵۱خ. برابر با ۳۱ مه ۱۹۷۲م، بر اثر بیماری سرطان و عوارض ناشی از یک عمل جراحی ناموفق در درمان سرطان، در شهر درگذشت. علی‌رغم انتقاد جامعه تخصصی از شیوه‌های درمانی وی، فریمن، خود را تا پایان عمر. یک دانشمند و بشردوست پیشرو می‌دانست. او صاحب ۴ فرزند بود که بزرگترین آنها در استاد زیست‌شناسی و عصب‌شناسی نظری شد.
{"title": "والتر جکسون فریمن دوم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AA%D8%B1_%D8%AC%DA%A9%D8%B3%D9%88%D9%86_%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%85%D9%86_%D8%AF%D9%88%D9%85&oldid=34940903", "language": "fa"}