(به : ) یا (به : ) عبارتی است که شنوندگان استریوهای خانگی و علاقه‌مندان به صدای خانگی برای دست یافتن به بیشترین کیفیت تولید صدا برای تشخیص آن از صداهای ضعیف‌تر که به وسیلهٔ دستگاه‌های ارزان قیمت تولید صدا به وجود می‌آیند. در واقع، ابزار صدای شبیه به اصل دارای کمترین مقدار و اعوجاج در امواج و دقیقترین است.
 فناوری ضبط با کیفیت بالای صدا یا تصویر است که این صداها یا تصاویر ثبت شده شباهت زیاد به اصل خود دارند.
 اولین تلاش‌ها برای استاندارد کردن آن در سال ۱۹۶۶ توسط (Deutsches Institut für Normung (DIN f با استاندارد DIN 45500 بود. مصوبه DIN 45500 به عنوان مجهز کنندهٔ خریداران تجهیزات صوتی که این اطمینان را می‌داد که این ابزار قادر به انتشار با بهترین کیفیت است. این نظریه بیان می‌کند که فقط استریوهایی اجازهٔ استاندارد را دارند، می‌توانند از نشان hi-fi استفاده کنند. این استاندارد با نیت خوبی شروع به کار می‌کرد اما نیمه موفق بود. در عمل عبارت hi-fi برای تولید صدا به طور غلط به کار برده شد، به طوری که نمی‌توانست از لحاظ مختلف مشخصات اساسی استاندارد DIN را نمایان کند.
 در حدود ۱۹۳۰، آزمایش‌های گسترده‌ای در رابطه با روش‌های ضبط انجام داد. در سال ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲ اجرای برنامهٔ در به وسیلهٔ خطوط تلفن بین در و در ضبط شد. بعضی از ضبط کردن‌های چند بانده بر روی فیلم‌های صوتی نوری انجام شد که منجر به استفاده از پیشرفت‌هایی برای لوین توسط (در سال ۱۹۳۷) و (در سال ۱۹۴۱) شد. در حدود سال ۱۹۴۱ شرکت شروع به ضبط برنامه‌هایی با صدای نوری کرد که نتیجهٔ آن دستیابی به دیسک‌هایی با سرعت 74RPM بود.
 بعد از چندین اختراع شرایطی را به برای پیشرفت‌های بزرگ در کیفیت شبیه به اصل به شرح زیر ایجاد کرد:
 
 
 بزرگ فرهنگ آریان پور، مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. « ». در ، بازبینی‌شده در ۵ مارس ۲۰۰۹.
{"title": "وفاداری زیاد به اصل", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%81%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C_%D8%B2%DB%8C%D8%A7%D8%AF_%D8%A8%D9%87_%D8%A7%D8%B5%D9%84&oldid=33500987", "language": "fa"}