(به انگلیسی: Patricia Dianne Krenwinkel) یک آمریکایی و عضو سابق " " است. در طول زمان حضور با گروه مانسون، او با نام‌های مستعار مختلفی چون پتی بزرگه، یلو، مارنی ریوز، ماری ان اسکات و کیتی شناخته می‌شد.
 پس از کشته شدن عضو باند منسون، ، در سال ۲۰۰۹، کرنوینکل اکنون طولانی‌ترین زندانی زن، در سیستم مجازات است. 
 پاتریسیا کرنوینکل در متولد شد، مادرش خانه‌دار و پدرش فروشنده بیمه بود. پاتریسیا غالباً در مدرسه توسط دانش آموزان دیگر به دلیل و رشد بیش از حد موهای بدن ناشی از یک وضعیت مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت و از پایین رنج می‌برد.
 پس از طلاق والدینش، کرنوینکل هفده ساله به همراه پدرش در لس آنجلس ماند تا اینکه از دبیرستان وستچستر فارغ‌التحصیل شد. مدتی به آموختن (دستورالعمل مذهبی ) پرداخت و را در نظر گرفته بود. او تصمیم گرفت در کالج وابسته به ، کالج اسپرینگ هیل در شرکت کند. با این حال، بعد از یک ترم، پاتریسیا کنار رفت و به کالیفرنیا بازگشت. با رفتن به آپارتمان خواهر ناتنی اش در ، یک کار دفتری به عنوان منشی پردازش پیدا کرد.
 وی در سال ۱۹۶۷ را در منهتن بیچ به همراه لینت فروم و مری برونر ملاقات کرد. در مصاحبه‌های بعدی، کرنوینکل اظهار داشت که شب اول ملاقات با مانسون خوابیده‌است و او اولین کسی بود که به او گفت که او زیباست. او تحت تأثیر کاریزمای مانسون قرار گرفت و تصمیم گرفت با او و دو دختر دیگر به برود و آپارتمان، ماشین و آخرین چک را پشت سر بگذارد. 
 با بزرگ شدن ، کرنوینکل که اکنون کیتی شناخته می‌شد، با دیگران به یک سفر ۱۸ ماهه شامل مواد مخدر و جنسی در غرب آمریکا در یک اتوبوس مدرسه قدیمی رفتند. او بعداً یک نسخه ایده‌آل از روزهای اولیه خانواده را بازگو می‌کند: "ما دقیقاً مانند و موجودات چوبی بودیم. ما با گلهایی که در موهایمان بود از جنگل می‌دویدیم و چارلز یک فلوت کوچک داشت ". 
 پس از حرکات در سال ۱۹۶۹، کرنوینکل و خانواده تصمیم به زندگی در انزوا و جدا از بقیه جامعه گرفتند. آنها جورج اسپن نابینا و سالخورده را ترغیب کردند که به آنها اجازه دهد که در املاک او زندگی کنند و در تپه‌های بالاتر از ساکن شدند. کرنوینکل به عنوان یک شخصیت مادر در کنار چندین فرزند خانواده عمل کرد و به عنوان یکی از فداکارترین پیروان منسون دیده می‌شد.
 پاول فیتزجرالد، دادستان دادگاه کرنوینکل، اظهار داشت که اگرچه اثر انگشت وی در داخل خانه تیتس یافت شده‌است، اما او فقط می‌تواند "میهمان یا دوست دعوت شده" بوده باشد. به گفته کرنوینکل که از احتمال داشتن حکم اعدام غافلگیر شده بود، بخش اعظم دادگاه را برای ترکیب ابلهان شیاطین و دیگر چهره‌های خرج کرده بود. در طول محاکمه، او به و وفادار ماند. نشان این وفاداری با روش‌هایی شامل راه رفتن دست در دست با و و خواندن ترانه‌هایی که توسط نوشته شده بود، همچنین تراشیدن سر آنها و حک کردن "X" در پیشانی‌های خود، دقیقاً همان‌طور که مانسون انجام می‌داد، بود.
 در پایان محاکمه نه‌ماهه، در ۲۹ مارس ۱۹۷۱ کرنوینکل به محکوم شد. او و دو زن دیگر از لس آنجلس به مؤسسه زنان کالیفرنیا (CIW) در نزدیکی منتقل شدند. 
 کرنوینکل در ۲۸ آوریل ۱۹۷۱ توسط دادگاه کالیفرنیا، به اعدام محکوم شد. وی به جرم هفت مورد قتل درجه اول در ۹ اوت ۱۹۶۹، از جمله قتل ابیگیل آن فولگر، ووشیچ فروکفسکی، استیون ارل پرنت، شارون تیت پولانسکی و جی سبرینگ و همچین در ۱۰ اوت ۱۹۶۹ قتل رزماری لا بیانکا مورد محاکمه قرار گرفت.
 وی همچنین به جرم توطئه برای ارتکاب قتل محکوم شد. پس از تحریم کلیه احکام اعدام در سال ۱۹۷۲، حکم اعدام تحمیل شده بر کرنوینکل (و همچنین ، واتسن، و ) به تغییر یافت. در آغاز زندگی در زندان، کرنوینکل همچنان وفادار به منسون و خانواده بود، اما با گذشت زمان شروع به جدا شدن از آنها کرد. او در برنامه‌های زندان مانند و فعال است و به زندانیان بی سواد نیز آموزش داده‌است که چگونه مطالعه کنند. طبق گزارش‌ها، کرنوینکل شعر و موسیقی می‌نویسد، گیتار می‌نوازد، در تیم والیبال زندان بازی می‌کند و درس رقص می‌دهد.
 جلسه رسیدگی به پرونده کرنوینکل در ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۸ برگزار شد. در طی جلسه دادرسی عفو مشروط ، وقتی از وی سؤال شد که چه کسی در صدر لیست افرادی که او به آنها آسیب رسانده‌است؟ پاتریسیا کرنوینکل پاسخ داد: «خودم».
 در مصاحبه ای که در سال ۱۹۹۴ انجام داد، کرنوینکل اظهار داشت: من هر روز از خواب بیدار می‌شوم که می‌دانم من یک نابودگر با ارزش‌ترین چیز هستم که آن زندگی است؛ و من این کار را می‌کنم زیرا این چیزی است که من شایسته هستم، بیدار شدن است. هر روز صبح و دانستن آن. "
 در همان مصاحبه، او نسبت به کاری که با ابیگیل فولگر انجام داد ابراز پشیمانی کرد و به دایان سایر گفت: "او فقط یک زن جوان بود که من کشتم که پدر و مادر داشت. او قرار بود زندگی کند و والدینش هرگز قرار نبود او را مرده ببینند. " در همان مصاحبه، او گفت که در مورد عدم دستور قتل‌ها، منسون "مطلقاً دروغ می‌گوید". وی گفت: "هیچ کاری بدون اجازه او انجام نشده‌است"
 در جلسه رسیدگی به ژانویه ۲۰۱۱، عفو مشروط ۲ نفره گفت که کریوینکل ۶۳ ساله تا هفت سال دیگر مجاز به دادگاه عفو مشروط نخواهد بود. این هیئت گفت که ۸۰ نامه که از سراسر جهان، خواستار ادامه حبس کرنوینکل شدند.
 در جلسه محرومیت کرنوینکل در ۲۹ دسامبر سال ۲۰۱۶، تصمیم به تحقیق درمورد ادعای دفاعی کرنوینکل مبنی بر ضرب و شتم زنان به دست منسون گرفته شد. خواهر ، دبرا تیت گفت چگونه کرنوینکل «بدی عمل خود را کاملاً به حداقل رسانده و در پاسخ به همه سؤالات، سایر افراد سرزنش می‌کند»، وی در ادامه در مورد اینکه چطور کرنوینکل قربانی نبود، صحبت می‌کند، زیرا خودش تصمیم گرفت که در قتل‌ها شرکت کند و در کنار بماند؛ بنابراین او باید نسبت به اقدامات خود پاسخگو باشد. جلسه دادرسی عفو مشروط در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۷ از سر گرفته شد که با محرومیت کرنوینکل ۶۹ ساله از عفو مشروط موافقت شد. بررسی مجدد عفو مشروط کرنوینکل در سال ۲۰۱۷، چهارده بار به تعویق افتاد. 
 از مارس ۲۰۲۰، کرنوینکل در مؤسسه کالیفرنیا برای زنان در ولسوالی چینو، کورونا زندانی باقی می‌ماند دادگاه بعدی عفو مشروط او احتمالاً در سال ۲۰۲۲ نیز برگزار شود. 
 در فیلم (۱۹۷۶)، نقش پاتریسیا کرنوینکل را به تصویر کشیده‌است و همچنین ۲۸ سال بعد در بازسازی این فیلم در سال ۲۰۰۴، نقش کرنوینکل را ایفا کرد
 شخصیت او همچنین در فیلم (۲۰۰۳) توسط لزلی اور، در فیلم (۲۰۰۹) توسط ، در (۲۰۱۳) توسط و در (۲۰۱۴) توسط سرنا لورین به تصویر کشیده شده‌است.
 الیویا کلاوس، یک فیلم کوتاه مستند در زمینه کرنوینکل با نام زندگی بعد از منسون ساخته‌است این فیلم در ۲۰۱۴ نمایش داده شد و شامل اولین مصاحبه او در طول این ۲۰ سال بود. در تلویزیون، نقش کرنوینکل را در سریال ۲۰۱۵–۲۰۱۶ ایفا کرد، در حالی که ، نقش او را در سال ۲۰۱۷ به تصویر می‌کشد.
 کرنوینکل توسط در فیلم گفته‌های چارلی (۲۰۱۸) به کارگردانی به تصویر کشیده شد و بار دیگر (با نام "کیتی") در فیلم ، (۲۰۱۹) ایفای نقش کرد.
{"title": "پاتریسیا کرنوینکل", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%B3%DB%8C%D8%A7_%DA%A9%D8%B1%D9%86%D9%88%DB%8C%D9%86%DA%A9%D9%84&oldid=34779731", "language": "fa"}