که بعضاً به آن تنها «نقش‌نمای اضافه» گفته می‌شود، در است که برای نشان دادن یک یا از آن استفاده می‌شود. این نقش‌نما، نقشِ پیش از خود را تعیین می‌کند؛ یعنی اینکه بودنِ آن پس از یک واژه به معنای این است که آن واژه نقش «مضاف» یا «موصوف» دارد.
 برای مثال، در ترکیب اضافیِ «کتابِ من» و نیز در ترکیب وصفیِ «کتابِ خوب»، کسرهٔ بعد از حرف آخر واژهٔ کتاب «نقش‌نمای اضافه» است.
 این نقش‌نما دو صورت آوایی دارد.
 
 دربارهٔ صورت نوشتاری این نقش‌نما در وبگاه زیر عنوانِ بحث شده‌است:
 
 
 
 
 همان‌طور که در بالا ذکر شده‌است، در نوشتارهای روزمرهٔ مردم این نقش‌نما اغلب نوشته نمی‌شود.
 در به این نقش‌نما ساختار اضافه (изофа) گفته می‌شود و با توجه به الفبا و آوایِشِ تاجیکی، در همه حال به‌صورت حرف (и-) نوشته می‌شود:
 
 
 در گذشته این ساختار شکل تلفظیِ واحدی داشته‌است. 
 گاهی در زبان فارسی نقش‌نمای اضافه اشتباه به‌کار می‌رود و از استفاده می‌شود. عموماً این خطا در استفاده از حرف «ه» به‌جای کسره و بالعکس مشاهده می‌شود؛ برای مثال، استفاده از عبارت «کتابه من» به‌جای شکل صحیح آن که «کتاب من» یا «کتابِ من» است. در انتهای جمله نیز گاهی به‌جای استفاده از «ه» بجای «است» یا «هست» ممکن است اشتباهاً کسره استفاده شود. مثال‌هایی از شکل صحیح و غلط این عبارت‌ها در زیر آمده‌است. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 با توجه به شباهت تلفظ نقش‌نمای اضافه و در ، در برخی از متون این دو به‌خطا به‌جای یکدیگر استفاده می‌شوند:
 شکل صحیح آن « که رهبران سیاسی به‌کار می‌برند ثبتِ تاریخ می‌گردد.»
 شکل نادرست « که رهبران سیاسی به‌کار می‌برند ثبتِ تاریخ می‌گردد.»
{"title": "نقش‌نمای اضافه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%86%D9%82%D8%B4%E2%80%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C_%D8%A7%D8%B6%D8%A7%D9%81%D9%87&oldid=33313012", "language": "fa"}