یا است که هشت روزه دارد. عنصر ید ۳۰ ایزوتوپ دارد که تنها یکی از آن‌ها (ید-۱۲۷) پایدار است. این ایزوتوپ اصولاً به صورت مصنوعی تولید می‌شود.
 ید رادیواکتیو اغلب در تست‌های تصویربرداری یا در درمان ، ، و انواع خاص دیگری از سرطان استفاده می‌شود. در مطالعات تصویربرداری مانند اسکن تیروئید، بیمار دوز کوچکی از ید رادیواکتیو را دریافت می‌کند که در سلول‌های تیروئید یا در انواع خاصی از تومورها تجمع می‌یابد و می‌توان با استفاده از اسکنر محل تجمع ید را ردیابی نمود. محلهایی که ید بیشتری در آن تجمع یافته باشد نشاندهنده فعالیت بیش از حد طبیعی (مانند ندول داغ تیروئید) هستند.
 در درمان ، بیمار دوز بالایی از ید پرتوزا را دریافت می‌کند که چون ید در سلول‌های تیروئید تجمع می‌یابد لذا اشعه منتشر شده سلول‌های تیروئید را از بین می‌برد.
 از ید پرتوزا در داخلی سرطان ، داخل چشم، وتومورهای کارسینوئید هم استفاده می‌شود ( ). برای از بین بردن سلول‌های سرطانی، ید رادیواکتیو را به شکل مایع یا کپسول خوراکی، از طریق انفوزیون، یا در داخل دانه‌های بدون روزنه‌ای (Sealed In Seeds) به‌کار می‌برند که در داخل یا در نزدیکی می‌گذارند.
 استفاده از مواد پرتوزا در پزشکی در با سنجش مقدار یُد رادیواکتیو در سال ۱۳۳۹ به وسیله یک در آزمایشگاه پیمان مرکزی دانشکده علوم پزشکی تهران آغاز گردید. در این راستا، یک کارشناس بریتانیایی به نام Malcolm Cuthbert Nokes سهم بزرگی در پیشرفت کار در ایران ایفا کرد. 
 یکی از عوارض استفاده از ید رادیواکتیو است. در زنان حامله می‌تواند باشد.
{"title": "ید-۱۳۱", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%AF-%DB%B1%DB%B3%DB%B1&oldid=34420371", "language": "fa"}