« » (به : ) آهنگی ساختهٔ است، که در آلبوم محصول ۱۹۷۹ قرار دارد. 
 این آهنگ که ۲ دقیقه و ۳۰ ثانیه زمان دارد، با صدای گریهٔ یک نوزاد آغاز می‌شود. سبک کلی آهنگ تداعی‌کننده ترانه‌های پراگراسیو دههٔ ۵۰ می‌باشد که مشخصهٔ این سبک استفاده از ریتم‌های کلام محورِ بلوز در بازهٔ A minor به C major و F major به G major روی سازهایی مانند پیانو و می‌باشد. نیمهٔ اول ترانه را دیوید گیلمور با صدایی آرام و ظریف می‌خواند که با گفتن شروع می‌شود و با تکرار ادامه می‌یابد سپس صدای یک گیتار بیس به موازات با ایجاد بستر ادامه می‌دهد.
 
این آهنگ به منزله هشداری برای خطرات زندگی مدرن و اتفاقات تلخ و ناگوار آن است، زندگی به اسکیت سواری روی آبی که یخ نازکی روی آن تشکیل شده است، تشبیه می‌شود و پینک به خواننده هشدار می‌دهد که هر لحظه ممکن است پایت روی این یخ بلغزد و همچنین مفهوم کلی آهنگ این است که زندگی ممکن است در ظاهر آرام و بی خطر باشد، (مانند یخ نازک روی دریاچه) اما در واقع هر لحظه امکان شکستن یخ و غرق شدن در آب زیر آن، وجود دارد. آهنگ ذهن شنونده را برای اتفاقات ناگوار بعدی که در زندگی پینک روی داده، آماده می‌کند. 
 فیلم صدها سرباز در جنگ را نشان می‌دهد، که زخمی یا کشته شده‌اند، سپس پینک را نشان می‌دهد که در استخر هتل خود شناور است. همانطور که در آخر فیلم نشان داده شده‌است (در قطعهٔ « »)، پینک دست خودش را قطع کرده‌است، و میزان خونِ در آب اغراق‌آمیز است، تااینکه بنظر می‌رسد او در یک استخر خون شناور شود.
 در نسخه فیلم یک تکنوازی پیانو پیش از آوازِ گیلمور وجود دارد.
{"title": "یخ نازک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%AE_%D9%86%D8%A7%D8%B2%DA%A9&oldid=30843057", "language": "fa"}