، مشهور به (زادهٔ ۱۸۴۴ – درگذشتهٔ ۱۹۰۲) (به : وەفایی) فرزند ملاغفور، فرزند نصرالله، از طایفهٔ ملاجامی، شاعر کلاسیک کرد اهل است. عمدهٔ شهرت وی به‌واسطهٔ غزل‌های پرشور کُردی‌اش است. 
 حاج عبدالرحیم، فرزند ملاغفور فرزند نصرالله، به سال ۱۲۶۴ قمری (حدود ۱۲۲۳ خورشیدی، برابر با ۱۸۴۴ میلادی) در شهر به دنیا آمده و همان‌جا به مکتب رفته و پس از فراگیری مقدمات در مدرسهٔ مهاباد به تحصیل ادامه داد؛ و از محضر استادان آن حوزه علمیه، اجازه گرفته‌است. وفایی انسانی صوفی‌مشرب، متقی، خوشخو، متواضع و مردم‌دوست بوده و به طبیعت و گل و گلزار و دشت و کوه به‌شدت عشق می‌ورزیده‌است.
 علاوه بر ، و نیز می‌دانسته، ولی بیشتر به زبان کردی شعر گفته‌است. در مهاباد به شغل مکتب‌داری مشغول بوده و راه امرار معاش وی از این طریق بوده‌است.
 وفایی در سن ۲۰سالگی به عزم سفر از بیرون می‌رود، اما پس از رسیدن به نهریه و ملاقات با از ادامه سفر منصرف شده همان‌جا می‌ماند و به طریقه تمسک می‌کند و یک سال بعد از آن‌که مرشدش از سفر برمی‌گردد، به شهر مراجعت می‌نماید و تأهل اختیار می‌کند. وفایی در دوران عمر خود دو بار به حج مشرف شده‌است. وی از مریدان به‌شمار می‌آمد و اشعار بسیاری هم که در مدح او سروده‌است شاهد بر این مدعاست.از جمله عالمان عصر وفایی در کردستان می توان به ، ملا علی قزلجه، و .... اشاره کرد.
 سفر دوم که همراهانی چون مرحوم شیخ ، (پیرمرد) و سید داشته در راه مراجعت وفایی به سال ۱۳۱۸ قمری (حدود ۱۲۸۱ خورشیدی، برابر با ۱۹۰۲ میلادی) بدرود حیات گفت و در همان‌جا در خاک به خاک سپرده شد. آنگونه که نوشته‌اند، روان‌شاد یکی از کسانی بوده که در تدفین وفایی شرکت و حضور داشته‌است.
 از مریدان وفایی می توان سعید ماملی( پدر 
محمد ) نام برد.
 وفایی به زبان‌های ، و شعر سروده و عمدهٔ اشعار وی در قالب هستند. او در سرودن غزل بسیار تحت تأثیر ، بوده‌است و بسیاری از مفاهیم شعر وی را به کار برده‌است. اشعار وفایی را بسیاری از خوانندگان کرد در کارهای خود استفاده کرده‌اند، از این جمله می‌توان ، ، ، ، و را نام برد.
 
نمونه دیگر: 
 عادت شده اینگونه سخن گفتنم ای دوست / سیمای دلم بود همی خُلقم و خویم
 در میكده ی عشق دگر باره  نگویم / كز عشق نگویم دگر از عشق نگویم
 عشاق اگر لقای تو را آرزو كنند / باید ز خون خویشتن اول وضو كنند
 كفر است در شریعت و آیین عاشقی / از دوست غیر دوست اگر آرزو كنند
 بعد از هزار سال ز خاك شهید عشق / یابند بوی خون اگر آن خاك بو كنند
 زخم خندگ تو بهبودیش مباد / گر جز به تار طرّه ات او را رفو كنند
 ترسم اسیرو عاشق وشیدای خود شوی / گر با جمالت آینه را روبرو كنند
 هر موی من ز زلف تو دارد شكایتی / كو فرصتی كه شرح غمت مو به مو كنند
{"title": "وفایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%81%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=32500809", "language": "fa"}