یا تنها بازمانده از دروازه‌ها قدیم تهران و در نزدیکی آن یا یکی از پنج میدان مهمی بود که در دوران ساخته شد. این میدان سپس به و سپس دوباره به محمدیه نامیده شد که در و خارج از شهر قرار داشت و محل مجرمین بود.
 در میان این میدان تپه‌ای خاکی قرار داشت که رو آن ستون گرد آجری کوتاهی را ساخته بودند. بر روی این ستون قرار داده می‌شد و مجرمان را در آن سر می‌بریدند و مردم در پای آن اجتماع می‌کردند. همین امر سبب شده بود تا آن را پاقاپوق بنامند.
 در آخرین سال پادشاهی و به سال ۱۲۶۳ قمری، دروازه‌ای در پاقاپوق تهران ساخته شد، که سپس دروازه نو یا دروازه محمدیه نامیده شد. این دروازه که در جنوب محله است، تنها دروازه‌ایست که همچنان پابرجاست. بر بدنه آن شیر طلایی به چشم می‌آید.
 پس از ، سر بریدن کاری وحشیانه محسوب شد. به همین دلیل به جای آن تپه خاکی که به مرور زمان تخریب شده‌بود و قاپوق میان میدان، تختگاهی دیواردار ساخته شد که بر رویش تیرک چوبی و طناب دار نصب نمودند و عمل سر بریدن جای خود را به اعدام با طناب دار داد. با تغییر شیوه اعدام، نام میدان نیز از «پاقاپوق» به «اعدام» تغییر یافت.
 سپس محل نمایش عمومی اعدام از این میدان به منتقل شد. با برچیده شدن چوبه دار از میان میدان اعدام، نام آن نیز به میدان محمدیه تغییر یافت.
 میدان محمدیه کنونی در تقاطع با قرار داشته و در جنوب به خیابان شوش می‌رسد.
{"title": "دروازه محمدیه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AF%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%B2%D9%87_%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF%DB%8C%D9%87&oldid=32219122", "language": "fa"}