(به : ) (1540؟ ـ ۱۵۹۴م) و مترجم اهل در بود.
 پینتر پس از تحصیلات دانشگاهی مدیریت یک مدرسه را به عهده گرفت. در ۱۵۶۱م توپچی برج و سپس منشی تدارکات ملکه شد. او توانست ثروت زیادی به‌دست‌آورد.
پسرش بعدها اعتراف کرد که او و پدرش از اعتبار خود سوءاستفاده کرده‌اند اما پینتر تا هنگام مرگ در مقام خود باقی ماند.
اثر مهمش مجموعهٔ «کاخ شادی» (۱۵۶۶م)، ترجمهٔ ۱۰۱داستان ایتالیایی، فرانسوی، لاتینی و یونانی از نویسندگان کلاسیک، به ویژه «هپتامرون» و آثار ماتئو باندلّو، مارگارت ناواره، لیویوس و است.
جلد اول «کاخ شادی» شامل ۶۰ داستان است. سال بعد جلد دیگری از آن، مشتمل بر ۳۴ داستان جدید منتشرشد. چاپ نهایی(۱۵۷۵م) این اثر ۷ داستان جدید داشت. محبوبیت بسیار این کتاب سبب شد بسیاری از نمایشنامه‌های عصر الیزابت ظاهری ایتالیایی به خود بگیرند. «کاخ شادی» منبعی برای بسیاری از نمایشنامه‌نویسان بود. از آن جمله‌اند:
«آن خوب است که پایان نکو دارد» (۱۶۰۲م؟)، تیمُن آتنی، (۱۵۹۵م) و «تجاوز به لوکرِس» از و آثاری از بن جانسون.
 گزارش می‌کند که همسر یکی از دشمنان ، نام داشت و بدست وی اسیر شد ولی با وجود تمام زیبایی‌اش، کوروش به او دست‌درازی نکرد. این داستان توسط ویلیام پینتر به‌تصویر کشیده‌است.
 
 
 
 [Columbia 6 th]
[Encarta 2009]
{"title": "ویلیام پینتر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%D9%84%DB%8C%D8%A7%D9%85_%D9%BE%DB%8C%D9%86%D8%AA%D8%B1&oldid=25249592", "language": "fa"}