(به : ) (زاده ۱۸۹۹ - درگذشته ۱۹۷۲) نخستین برندهٔ بود.
 او در کودکی (تا ۹ سالگی) خویشاوندان خود از جمله مادر، پدر مادربزرگ و تنها خواهرش را از دست داد؛ که دلیل حس انزوا و درون مایه مرگ در اکثر آثارش را همین یتیمی زودهنگام دانسته‌اند.
 او در سال ۱۹۲۴ از در رشته فارغ‌التحصیل شد. اولین اثر موفق او ( ) را در سال ۱۹۲۵ به چاپ رسید.
 در سال ۱۹۴۵ یکی از بهترین آثارش (آوای کوهستان) را نوشت و در سال ۱۹۶۸ موفق به دریافت جایزه نوبل شد.
دربارهٔ خودکشی دوست نزدیک خود گفت: «هرچه هم انسان از جهان بیگانه باشد خودکشی راه حل نیست. هر چه آدمی که خودکشی کرده در خور ستایش باشد باز هم بسیار دور تر از قدیسان جای دارد.»
 وی که سال‌ها از ضعف جسمانی شدید رنج می‌برد در ۱۶ آوریل ۱۹۷۲ در شهر به وسیله گاز خودکشی کرد.
{"title": "یاسوناری کاواباتا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D9%88%D9%86%D8%A7%D8%B1%DB%8C_%DA%A9%D8%A7%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA%D8%A7&oldid=33523342", "language": "fa"}