مجموعه ای از بود که توسط سازمان‌های حمایت از سازماندهی شده بود. این مراسم از سال ۱۹۶۵ تا سال ۱۹۶۹ به صورت سالانه برگزار می‌شد. این مراسم هر سال در ۴ ژوئیه در در شهر برگزار می‌شد و از اولین تظاهرات‌های در بود. این رویدادها برای آگاهی و یادآوری مردم طراحی شده بود که بدانند افراد از حمایت‌های اساسی برخوردار نیستند.
 یادآوری‌ها هر ساله از سال ۱۹۶۵ تا سال ۱۹۶۹ برگزار می‌شد، بلافاصله پس از در ۲۸ ژوئن، این روز نقطه آغازین در نظر گرفته شد. سازمان دهندگان تصمیم گرفتند که در این مرحله اقدامات آماده‌سازی برای ۴ ژوئیه را متوقف کنند، و تمرکز خود را به سازماندهی برای تظاهرات ، که در ۲۸ ژوئن ۱۹۷۰ به مناسبت سالگرد برگزار می‌شد، بگذارند. این اولین شد.
 ، فعال حقوق ، این واقعه را به دنبال یک اعتراض در مقابل در ۱۷ آوریل ۱۹۶۵، که توسط اعضای شهر و به همراه بخش‌هایی از انجمن ماتاچین، ژانوس، فیلادلفیا و دختران بیلیس برنامه‌ریزی شده بود را پایه‌ریزی کرد. این گروه‌ها با نام جمعی سازمان‌های همدلی ساحل شرقی (ECHO) فعالیت می‌کردند. نام این رویداد برای یادآوری مردم انتخاب شد که بدانند تعداد قابل توجهی از شهروندان آمریکایی از حقوق «زندگی، آزادی و خوشبختی» که در آمده‌است محروم بودند. انجمن ایچو (ECHO)که از ایده هیجان زده شده بودند، دو ماه بعد اولین را با شرکت ۳۹ نفر از جمله فعالان با سابقه ای مانند ، و برگزار کرد. اصرار داشت که یک سخت برای شرکت کنندگان، از جمله کت و کراوات اجرا شود، هدف این بود که را به عنوان «قابل نمایش» و «قابل استخدام» معرفی کند. تجمع کنندگان تابلوهایی با شعارهایی مانند «منشور حقوق همجنسگرایان» و «۱۵ میلیون آمریکایی همجنس‌گرا برابری، فرصت و کرامت می‌خواهند.» را حمل می‌کردند. این تجمع از ساعت ۳:۳۰ تا ساعت ۵ عصر ادامه داشت. با این حال پوشش مطبوعاتی این رویداد ناچیز بود، اگرچه مجله در شماره اکتبر ۱۹۶۵ با نام «همجنسگرایان در مارس» توضیحاتی دربارهٔ و سایر اهانت‌های همجنسگرایانه ارائه کرد. 
 تا ۴ ژوئیه ۱۹۶۹ ادامه داشت. آخرین در کمتر از یک هفته پس از ناآرامی‌های ۲۸ ژوئن ، که در آن حامیان ، یک بار همجنسگرایان در ، علیه پلیس که به بار حمله کرده بود، جنگیدند، انجام شد. چندین تماس تلفنی دریافت کرد که وی و دیگر شرکت کنندگان در را تهدید کردند، اما وی توانست از پلیس بخواهد که اتوبوس آن‌ها را تا محافظت کند. در این رویداد حدود ۴۵ نفر از جمله معاون شهردار و همسرش شرکت کردند. هنوز در یادآوری اعمال می‌شد، اما دو زن از اهالی این قانون را نادیده گرفته و دست‌های یکدیگر را گرفتند. وقتی تلاش کرد آنها را از هم جدا کند، با عصبانیت او را محکوم کرد و از او خواست در مقابل اصحاب مطبوعات چشم پوشی کند. به‌طور مشابه با ، بیشتر روزنامه‌های مهم یادآوری سالانه را پوشش ندادند. فقط درامر دور (The Distant Drummer)، فیلادلفیا تریبون و مطبوعات آزاد (Temple Free Press) این رویداد را پوشش داند.
 به دنبال یادآوری سالانه در ۱۹۶۹، به ویژه در میان شرکت کنندگان جوان تر و رادیکال تر، این حس وجود داشت که زمان تجمع خاموش سپری شده‌است. همان‌طور که اظهار داشت، «تجمع به این ترتیب سؤال برانگیز شده بود. اختلافات و نارضایتی‌ها در جامعه شکل‌های جدید و تأکید بیشتری به خود گرفته بود.» در اجلاس ۱ تا ۲ نوامبر ۱۹۶۹ در کنفرانس منطقه شرق سازمان‌های همجنسگرا (جانشین ECHO)، از اتحادیه دانشجویی همجنسگرایان نیویورک، پیشنهاد را مبنی بر یک ارائه کرد. در این کنفرانس قطعنامه ای توسط ، شریک زندگی او ، آلن برودی و لیندا رودز برای انتقال تظاهرات از ۴ ژوئیه در به تعطیلات آخر هفته در پایان ماه ژوئن در شهر تهیه شد و همچنین به «سازمان‌های دیگر در سراسر کشور … پیشنهاد (برگزاری) تظاهرات موازی در آن روز برای بزرگداشت داده شد.» این رویداد تازه واقع در شهر به عنوان روز معروف شد. 
 یاد رویدادهای در سال ۲۰۰۵ با قرار دادن یک نشانگر تاریخی در توسط کمیسیون تاریخی موزه پنسیلوانیا در خیابان‌های ششم و شاه بلوط گرامی داشته شد. در تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۱۵، اولین به عنوان بخشی از جشن ۵۰ سالگی بازآفرینی شد. 
 فیلم ، اوایل تابستان ۱۹۶۹ و پیش از در ۲۸ ژوئن را به تصویر می‌کشد.
{"title": "یادآوری سالانه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%A2%D9%88%D8%B1%DB%8C_%D8%B3%D8%A7%D9%84%D8%A7%D9%86%D9%87&oldid=35167101", "language": "fa"}