در سال ۴۰۳ هجری به حکومت رسید. با آغاز حکومت منوچهر، دودمان او وارد افول شده و وابسته به سلاطین ترک‌تبار گشت. او و امیران بعدی آل زیار خراجگزار حکومت‌های ترک شدند و پرداخت خراج سالانه‌ای، اغلب به مبلغ پنجاه هزار دینار، در این دوره مرسوم شد. منوچهر متحد بود و بعد از او و تابع شدند. 
 در سال ۴۳۳ هجری ، رهبر که به تازگی در سلطان مسعود را شکست داده‌بود، از نابه‌سامانی در ملک زیاریان و رویدادهای آنجا مطلع شد و برای تسخیر ، نیرو فرستاد. به راحتی با لشکریانش وارد شهر گرگان شد. طغرل مبلغ صد هزار دینار را جهت مصالحه با اهالی، مقرر نمود و ، که در لشکرش بود، را به عنوان حاکم گرگان تعیین کرد و خراج سالیانه‌اش را پنجاه هزار دینار اعلام کرد. طبرستان یا بخشی از آن هم به انوشیروان سپرده شد تا تحت نظر مرداویج بن بسو به حکومت خود ادامه دهد. 
 پس از زوال زیاریان و روی کار آمدن سلجوقیان دوران جدیدی در مازندران شروع شد. طغرل در حالی نواحی دشت مازندران را مورد تاخت و تاز قرار داد که مناطق کوهستانی به استقلال خود ادامه دادند. طغرل به باقی گذاشتن گماشته‌ای اکتفا کرد و رو به سوی مناطق غربی ایران نهاد و با خروجش موجب شد عده‌ای از به مناطق مختلفی از مازندران هجوم آورده و غارت و کشتار کنند. این خلاء قدرت سیاسی در مازندران فرصتی مناسب برای ظهور مجدد دودمان پدیدآورد. و شاخهٔ اسپهبدیه را در دودمان باوندی پدیدآورد. 
 اسپهبدان باوندی در فاصلهٔ سال‌های ۴۶۶ تا ۶۰۶ هجری قمری (۱۰۷۴–۱۲۱۰ میلادی) معاصر با ، بر نواحی گسترده‌ای در طبرستان، گیلان، ری و قومس حکومت داشتند ولی تداوم حیاتشان به حفظ رابطه با سلاطین ترک‌تبار گره خورده بود و پیش از حکومتی مستقل نبوده و تحت انقیاد سلجوقیان قرار داشتند. شاه غازی معروف‌ترین اسپهبد باوندی است که مقارن با سلجوقی، قلمرو باوندیان را به غایت خود رسانید. 
 در زمان اسپهبدان باوندیان توسط برافتادند و این نواحی تحت سلطه ترکان درآمد. در طبرستان آسیب بسیار دید و محمد خوارزمشاه به جزیره در پناه برده و در آنجا درگذشت.
{"title": "والیان ترک در طبرستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%84%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D8%AA%D8%B1%DA%A9_%D8%AF%D8%B1_%D8%B7%D8%A8%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=30090722", "language": "fa"}