(به : ) اصطلاحی در طبقه‌بندی آواهای گفتار است که به لرزش در تولید یک اشاره دارد. به آواهایی که تولیدشان با لرزش تارآواها همراه است، آواهای واکدار، مانند: [b, z, a, i]؛ و آواهایی که در تولیدشان چنین حالتی وجود ندارد، بیواک نامیده می‌شوند، مانند: [p, s, h]. واج‌هایی که به‌طور معمول واکدار هستند اما در محیط‌های واجی خاصی مقدار واکداری‌شان کمتر از محیط‌های دیگر است یا بدون واک تولید می‌شوند، واکرفته نامیده می‌شوند. در با یک دایره کوچک در زیر نشانه نشان دارده می‌شود. در مقابل گاهی برخی واج‌های بیواک در محیط‌های خاصی واقع می‌شوند که موجب می‌شود در تولیدشان تارآواها دارای لرزش باشند، به این نوع فرایند، گفته می‌شود. برای مثال در زبان فارسی واج‌هایی که در ، عضو دوم هستند، تمایل به واکرفتگی دارند؛ مثلاً واج [l] که واجی واکدار است، در واژه سطل، گرایش به واکرفتگی دارد. در مقابل واج [k] در واژه اشک، وقتی در محیط واکی قرار گیرد، مانند جمله «اشکم در اومد»، به صورت واکدار تولید می‌شود. واکداری، ویژگی اساسی در طبقه‌بندی واج‌ها و در در است.
 در ۲۳ وجود دارد که از میان این ۲۳ همخوان، ۱۳ همخوان واکدار، ۹ همخوان بیواک، و یک همخوان، به دلیل تولید در ، نسبت به این ویژگی خنثی است (همخوان [ʕ] که در زبان فارسی با نویسه «همزه» و «ع» نشان داده می‌شود). همخوان‌های واکدار زبان فارسی عبارتند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 همخوان‌های بی‌واک زبان فارسی عبارتند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 تمامی در زبان فارسی واکدار هستند.
{"title": "واک", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%DA%A9&oldid=28562667", "language": "fa"}