یا محقق یهودی در نیمه اول قرن دهم میلادی‌است. وی از که در آن زمان در فرمان‌روایی قوم بوده‌است؛ برخاست و اصالتاً از است. او به غرب سفر کرده‌است و در آن‌جا با دین آشنا شده‌است.
 در سال ۹۳۷، قرقسانی کتابی عربی نوشت که شرحی نظری بر جهان‌بنی قرائیمی است. این کتاب به سیزده فصل تقسیم می‌شود و نام دارد. این کتاب در عبری خوانده می‌شود. در این کتاب شرح‌های تاریخی و فلسفی تاریخ فرقه‌های یهود، میزان اعتبار تحقیقات عقلی در الهیات و علم شریعت، رد نظریات و احکام و شرایع فرقه‌های مختلف، رساله‌ای در مورد روش‌های تفسیر آغاز می‌شود.
 قرقسانی مسیحیت را از فرقه‌های دین می‌دانست. او نوشته‌است که دین ، با آموزه‌های مغایر و مباین است؛ بلکه ، بنیان‌گذار این آئین بوده‌است. پولس، عیسی را جاودانه و خدا تلقی کرد، و لزوم پیروی از قوانین را نفی نمود. بنابراین، قرقسانی هرچند امروزی را تأیید نکرد، اما وجود تاریخی عیسی را پذیرفت و حتی او را مصلح دین یهود دانست. 
 قرقسانی، مطالعه دانش و فلسفه را نامشروع نمی‌دانست. او را نمونه یک حکیم و فیلسوف یهودی تلقی می‌کرد. قرقسانی برخلاف این عقیده که فلسفه می‌تواند به عقاید بدعت‌آمیز منجر شود، مدعی‌است که تنها کسانی که خود شخصیتی متناسب و عقل درست و طبیعی دارند و به دنبال حقیقت هستند، می‌توانند به چنین تحقیقاتی دست زنند.
 
 قرون وسطا، دن کوهن شرباک، علی رضا نقدعلی، نشر چشمه، ۱۳۸۶
{"title": "یعقوب قرقسانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%B9%D9%82%D9%88%D8%A8_%D9%82%D8%B1%D9%82%D8%B3%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=33351179", "language": "fa"}