غزلی مشهور از است که در آمده‌است. 
 مولانا در این غزل با استفاده از به شرح احوال خود می‌پردازد. او بی‌رنگ و بی‌نشان است و خود را چنان‌که هست نمی‌بیند. ساکن است و روان، نه در این جهان است و نه در آن جهان. در میانی قرار دارد که در آن، میان نیست و نه به سود فکر می‌کند، نه به زیان. 
 این غزل را در آلبوم دکلمه کرده‌است. این غزل یکی از قطعات با صدای شهرام ناظری است.
{"title": "وه چه بی‌رنگ و بی‌نشان که منم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%87_%DA%86%D9%87_%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D8%B1%D9%86%DA%AF_%D9%88_%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86_%DA%A9%D9%87_%D9%85%D9%86%D9%85&oldid=32717279", "language": "fa"}