(به : ) یا (به : )، سلول‌های غیر- ( و ) و اند که تکانه‌های الکتریکی تولید نمی کنند. آن ها (هومئوستازیس) را حفظ کرده، تشکیل داده و از نورون‌ها(یاخته های عصبی) پشتیبانی می کنند. در دستگاه عصبی مرکزی، سلول‌های گلیال(نوروگلیا ها) شامل ، ، اپندیمال‌هایی چون و می شوند. آن‌ها چهار عملکرد دارند: (۱) احاطه کردن نورن ها و نگه داشتنشان در محل؛ (۲) تأمین مواد مغذی و اکسیژن نورون‌ها؛ (۳) عایق کردن نورون‌ها نسبت به هم؛ (۴) تخریب بیماری‌زاها و حذف نورون‌های مرده. همچنین، نوروگلیاها نقشی در و اتصالات ، و فرآیندهای چون دارند. در حالی که زمانی تصور می شد گلیال‌ها به نسبت ۱۰ به ۱ از نورون‌ها بیشترند(به ازای هر نورون 9 یا 10 نوروگلیا)، مطالعات اخیر با استفاده از روش‌های جدید تر و باز ارزیابی کردن تاریخچه شواهد کمی، نشانگر این است که نسبت کلی گلیال‌ها به نورون ها ۱ به ۱ است، و این نسبت بین بافت‌های مختلف مغزی به طور قابل توجهی متغیر است. 
 سلول‌های گلیال تنوع سلولی و عملکردهایی بسیار بیشتر از نورون‌ها دارند. همچنین سلول‌های گلیال می وانند به پاسخ داده و آن ها را به طرق مختلفی دستکاری کنند. به علاوه، آن ها می توانند هم بر حفظ و هم تحکیم حافظه اثر گذارند. 
 گلیال‌ها در ۱۸۵۶ توسط آسیب‌شناس، ، در جست و جویش برای نوعی " " (بافت پیوندی) درون مغز کشف شدند. نام این سلول ها از γλία و γλοία به معنای "چسب" مشتق شده است. . علت این نام گذاری نیز بدین جهت است که برداشت اولیه این بود که این سلول‌ها همچون چسبی برای عمل می کنند.
 مشتق شده از بافت .
 گرچه که احتمالاً سلول‌های گلیال و نورون‌ها، اولین بار همزمان در ابتدای قرن ۱۹م مشاهده شدند، برعکس نورون‌هایی که خواص و برای اولین توسط محققین به طور مستقیم قابل مشاهده بود، تا اواسط قرن ۲۰م، سلول‌های گلیال تنها به عنوان "چسب"ی برای کنار هم نگه داشتن سایر نورون‌ها در نظر گرفته می شدند. 
 گلیاها، اولین بار در ۱۸۵۶، توسط به نام ، در توضیحاتی که از او در ۱۸۴۶ منتشر شد، توصیف شدند. توصیفات مفصل تر این سلول‌ها، توسط همین دانشمند در کتابی با عنوان "آسیب‌شناسی سلولی" در ۱۸۵۸ ارائه گشت. 
 زمانی که نشانگران انواع مختلف سلول‌های مغز مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، کشف کردند که گلیاهای مغز او، در شکنج زاویه ای چپ، ناحیه ای که تصور می شد مسئول پردازش ریاضیات و زبان اند، از مغزهای عادی به طور معناداری بیشتر است. با این حال، از هر ۲۸ مقایسه علمی بین مغز انشتین و مغزهای کنترل، پیدا کردن یک نتیجه معنادار (از نظر آماری) شگفت انگیز نبوده و این ادعا که مغز انشتین متفاوت است علمی نیست (به عنوان مثال، مسئله را ببینید). 
 نه تنها نسبت گلیاها به نورون‌ها در طی افزایش می یابد، بلکه اندازه گلیاها نیز بیشتر می شود. حجم سلول‌های آستروگلیا در مغز انسان‌ها، ۲۷ برابر مغز موش‌هاست. 
 این یافته‌های مهم علمی، می تواند موجب تغییر جهت دیدگاه نورون-محور به دیدگاه جامع تری شود که سلول‌های گلیال را نیز در بر می گیرد. دانشمندان، طی بخش اعظمی از ، توجه چندانی به سلول‌های گلیال نکردند و آن ها را صرفاً به عنوان چارچوب‌های فیزیکی برای نورون‌ها می دیدند. یافته های منتشر شده جدید، پیشنهاد می کنند که تعداد سلول‌های گلیال در مغز با هوش گونه‌ها همبستگی دارد.
{"title": "سلول‌های گلیال", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%D9%84%D9%88%D9%84%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C_%DA%AF%D9%84%DB%8C%D8%A7%D9%84&oldid=33671577", "language": "fa"}