بازوی هوایی تا پایان بود و در تاریخ یکم آوریل ۱۹۱۸ با ادغام شده و را تشکیل داد. در اوائل جنگ یکان پروازی بریتانیا نیروی زمینی بریتانیا را با پشتیبانی از و پشتیبانی می رکد. این کار به تدریج منجر به درگیری خلبانان این نیرو در نبردهای هوایی با خلبانان آلمانی و بعداً به گلوله بستن و و بمباران و بعدها تاسیسات صنعتی و ترابری آلمان گردید.
 در آغاز جنگ جهانی اول فرماندهی یکان پروازی بریتانیا سر بود. این یکان شامل پنج اسکادران - یک اسکادران و چهار اسکادران هواپیمایی- می‌شد. از این تجهیزات برای نخستین بار در ۱۳ سپتامبر ۱۹۱۴ برای اکتشاف و دیدبانی هوایی به کار برده شد. ولی زمانی این تجهیزات کارآیی پیدا کرد که از تاریخ ۹ مه ۱۹۱۵ در همراه با به کار گرفته شد. برای نخستین بار در سال ۱۹۱۴ انجام شد، ولی در واقع از سال ۱۹۱۵ این عملیات کارآیی پیدا کرد. تا سال ۱۹۱۸ تصاویر عکاسی می‌توانست از ارتفاع ۱۵٬۰۰۰ پایی گرفته شود و به وسیلهٔ بیش از ۳۰۰۰ پرسنل تفسیر گردد. برای خلبانان این یکان در دسترس نبود و نیروی هوایی بریتانیا نیز تا پایان جنگ به چترنجات دسترسی نداشت گرچه چتر نجات کالثروپ گاردین انجل در سال ۱۹۱۶ اختراع شد، ولی رسماً پس از پایان جنگ به کار گرفته شد. چتر نجات را فقط سرنشینان بالن از سال ۱۹۱۵ به بعد به کار می‌بردند.
 در ۱۷ اوت ۱۹۱۷ ژنرال آفریقای جنوبی گزارشی دربارهٔ آیندهٔ به شورای جنگ ارائه داد. از آنجایی که توان هوایی پتانسیل نابود کردن زمین‌های دشمن و از میان بردن مراکز پرجمعیت و صنعتی را در ابعاد گسترده داشت او توصیه نمود که خدمات هوایی به موازات نیروی زمینی و نیروی دریایی تشکیل شود. این نیروی جدید بیش از همه می‌توانست افراد و تجهیزات بی استفادهٔ خدمات هوایی دریایی پادشاهی بریتانیا را برای عملیات در در دسترس قرار دهد و به رقابت بین بخش‌های مختلف نیروها که تاثیر نامطلوبی بر فراهم کردن هواپیماها می‌نمود پایان دهد. در تاریخ یکم آوریل ۱۹۱۸ یکان پروازی پادشاهی بریتانیا و خدمات هوایی دریایی پادشاهی بریتانیا با هم ادغام شدند و نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا را پدید آوردند. نیروی هوایی بریتانیا زیر نظر وزارتخانهٔ جدید، ، قرار گرفت. یکان پروازی بریتانیا در سال ۱۹۱۴ دارای ۲۰۷۳ پرسنل بود، ولی پس از ادغام و پدید آمدن نیروی هوایی بریتانیا این نیرو در آغاز سال ۱۹۱۹ دارای ۴۰۰۰ و ۱۱۴٬۰۰۰ پرسنل و تقریباً ۱۵۰ اسکاردان شد.
 با افزایش شناخت پتانسیل‌های هواپیما برای شناسایی و دیدبانی مقرون به صرفه در نوامبر ۱۹۱۱ یک زیرکمیته برای بررسی مسئلهٔ تشکیل شد. در تاریخ ۲۸ فوریه ۱۹۱۲ زیرکمیته یافته‌های خود را گزارش داد و بر پایهٔ این یافته‌ها پیشنهاد کرد که یک یکان پروازی بر پا شود که این یکان شامل رستهٔ دریایی، رستهٔ نظامی، یک مدرسهٔ مرکزی پرواز و یک کارخانهٔ هواپیماسازی باشد. پیشنهاد کمیته در تاریخ ۱۳ آوریل ۱۹۱۲ پذیرفته شد و با امضای جرج پنجم پادشاه بریتانیا یکان پروازی بریتانیا پدید آمد. یک ماه بعد در ۱۳ مه رستهٔ نظامی یکان پروازی شد.
 توان اولیهٔ یکان پروازی ۱۳۳ افسر بود تا پایان آن سال دارای ۱۲ سرنشین دار و ۳۶ بود. مسئولیت یکان پروازی پادشاهی بریتانیا در آغاز با سرتیپ هندرسن، رئیس آموزش نظامی بود. این مکان دارای شاخه‌های جداگانهٔ نیروی زمینی و نیروی دریایی بود. سرگرد فرماندهی رستهٔ نظامی و فرمانده فرماندهی رستهٔ دریایی را بر عهده داشت. رستهٔ دریایی با اولویت‌هایی متفاوت از رستهٔ نظامی که می‌خواست کنترل بیشتری بر روی هواپیماهایش داشته باشد از رستهٔ زمینی جدا شده و در تاریخ یکم ژوئیهٔ ۱۹۱۴ به خدمات هوایی دریایی پادشاهی بریتانیا تغییر نام داد، ولی مدرسهٔ مرکزی پرواز این دو رسته همچنیان مشترک باقی ماند.
 نخستین سانحهٔ مرگبار یکان پروازی بریتانیا در تاریخ ۵ ژوئیهٔ ۱۹۱۲ در نزدیکی در روی داد که منجر به کشته شدن سروان و دیدبانش گروهبان ویلسون شد. این هواپیما از فرودگاه به در آمده بود.
 در اوت ۱۹۱۲ ستوان نخستین هوانوردی بود که از یک سانحهٔ سقوط مارپیچی جان سالم به در برد. هواپیمای دوبالهٔ او در این سانحه از ارتفاع ۷۰۰ پایی از سطح زمین در لارکهیل سقوط مارپیچی کرد. چهار ماه بعد در یازدهم دسامبر ۱۹۱۲ ویلفرید پارک هنگامی که با هواپیمای تک بالهٔ هندلی پیج از هندن به اکسفورد در حال پرواز بود دوباره سانحه دید و کشته شد
 هواپیماهایی که به وسیلهٔ یکان پروازی بریتانیا به کار گرفته می‌شدند عبارت بودند از:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. « ». در .
{"title": "سپاه هوایی بریتانیا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%D9%BE%D8%A7%D9%87_%D9%87%D9%88%D8%A7%DB%8C%DB%8C_%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7&oldid=34775792", "language": "fa"}