شعری از است که بسیاری آن را نخستین شعر فارسی در اوزان عرب در حدود سال ۳۰۰ هـ. ق می‌دانند. 
 این شعر عبارت است از: 
 در کتاب در مورد این بیت نوشته‌است: آهنگ غنایی و لفظ ساده این بیت نشان می‌دهد که شاعر احتمالاً موسیقی دان ماهر و مشهوری نیز بوده، یعنی ابوحفص ادامه دهنده هنر خنیاگری ایران قدیم بوده‌است. گویی شاعر احساس یک مرد روستایی را توصیف می‌کند که در محیط سرد و بی‌روح شهر، روزگار گذشته را به یاد می‌آورد.
 عنوانِ کتابِ اثر برگرفته از این شعر است؛ هزارهٔ اول شعر فارسی با این شعر آغاز می‌شود و لذا این عنوان، کنایه از استمرار شعر فارسی است که اکنون وارد هزارهٔ دوم شده‌است. 
 گفته می‌شود واژهٔ «بُوَدا» یا «بُوَذا» در مصرع اول از راویان منابع بالا اشتباه است. به نظر منشأ اشتباه به کتاب اثر برمی‌گردد.
در و مآخذ اصلی این شعر یعنی کتاب نوشتهٔ تصحیح علامه قزوینی در چاپ ۱۳۱۴ برگ ۱۵۱ واژهٔ «دَوَدا» با در آخر مصرع اول درج شده (و در چاپ ۱۳۸۸ و تصحیح مجدد قزوینی توسط مدرس رضوی و سروش شمیسا صفحهٔ ۲۲۶ بدون ذال معجم «آهوی کوهی در دشت چگونه دودا / او ندارد یار بی یار چگونه رودا» درج شده):
{"title": "آهوی کوهی (شعر)", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A2%D9%87%D9%88%DB%8C_%DA%A9%D9%88%D9%87%DB%8C_(%D8%B4%D8%B9%D8%B1)&oldid=32986312", "language": "fa"}