(۱۹ دسامبر ۱۹۰۶–۳ آوریل ۱۹۷۷) معروف به «ببر آشویتس» کمیسر پلیس و ناظر بر بود. او به خاطر جنایات دهشتناکی که در تحت فرماندهی ، رئیس اردوگاه، مرتکب شده بود، بدنام بود.
 ویلهلم بوگر در جریان نخست به اداره پلیس حکومتی در فرستاده شد. در ۱۹۴۰، او به عضویت درآمد و پس از زخمی شدن در خط مقدم جنگ، به آشویتس فرستاده شد تا با رتبه در به کار بپردازد. اداره وی مسئول گردآوری اطلاعات دربارهٔ هر زندانی، پذیرش زندانیان، مقابله با مقاومت در میان زندانیان، و نیز اجرای بازجویی‌ها بود. از ۲۳ دسامبر ۱۹۴۳ تا هنگام برچیده شدن اردوگاه پس از پیشروی ارتش سرخ، بوگر رئیس گروه تجسس و بازجویی با رتبه بود. بوگر مخترع روشی از شکنجه، موسوم به « » بود که در آن زندانی مورد شکنجه از میله‌ای دراز آویزان شده، و در حالی که خم شده، دست و پاهایش هر دو به میله بسته می‌شدند. در این هنگام بازجو با وارد کردن ضربه به باسن زندانی، درد شدیدی را به ایشان اعمال می‌کرد. 
 پس از جنگ، بوگر پس از مدتی زندگی با نام و نشان دروغین در سال ۱۹۵۹ دستگیر شد و به که در آشویتس مرتکب شده بود متهم شد. در ۲۰ اوت ۱۹۶۵، محاکمه او بخشی از شد که توسط دادگاه عالی فرانکفورت تحت نظر قاضی اصلی هانس هافمایر به جرم همدستی در قتل یهودیان برگزار شد. پس از شهادت شاهدان عینی، وی سرانجام به جرم قتل در کمینه ۵ مورد، کشتار جمعی در کمینه ۱۰۹ مورد و کمک گروهی برای کشتار جمعی به حبس ابد محکوم شد.
 ور در نهایت در ۳ آوریل ۱۹۷۷ در سن ۷۰ سالگی در زندان ، ایالت ، با گذشت ۱۹ سال از دستگیری و زندانی شدنش مرد.
{"title": "ویلهلم بوگر", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%D9%84%D9%87%D9%84%D9%85_%D8%A8%D9%88%DA%AF%D8%B1&oldid=32894947", "language": "fa"}