یک از کلاس آمریکایی با نام اصلی (به : ) بود که در سال ۱۹۴۴ ساخته شده و در ژانویهٔ سال بعد به خدمت درآمد.
 در سال ۱۹۷۲ این کشتی به عنوان دومین به ایران فروخته شدند. اولین آن‌ها در ایران نام گرفت و برای اشتورمز نام انتخاب شد.. این دو کشتی جنگی با عنوان تا اواسط دهه ۱۹۹۰ در فعال بودند و به این ترتیب یکی از طولانی‌ترین دوره‌های فعالیت را در میان کشتی‌های جنگی رقم زدند.
 در مجموع ۵۸ ناوشکن از کلاس سامنر در سال‌های ۱۹۴۳ تا ۴۵ برای نیروی دریایی ایالات متحده ساخته شدند که ۲۹ فروند از آن‌ها پس از خروج خدمت در سال‌های پایانی دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰ به کشورهای تایوان (۱۲ کشتی)، آرژانتین (۴ کشتی)، برزیل (۵ کشتی)، شیلی، کلمبیا، کره جنوبی، ونزوئلا و ایران هر کدام دو کشتی، و ترکیه و یونان هر کدام یک کشتی، فروخته شدند.
 ناوشکن پلنگ ۱۱۴ متر طول داشت و وزن استاندارد آن ۲۲۰۰ تن بود. نیروی محرکهٔ این کشتی را دو موتور به قدرت ۶۰ هزار اسب بخار تأمین می‌کردند که حداکثر سرعت آن را به ۳۴ (۶۳ کیلومتر بر ساعت) می‌رساند. این کشتی با کامل قادر بود مسافت ۱۲ هزار کیلومتری را با سرعت ۱۵ گره دریایی بر ساعت (۲۸ کیلومتر) طی کند. خدمهٔ کشتی شامل ۳۳۶ نفر می‌شدند.
 اصلی این شش قبضه توپ ۱۲۷ میلی‌متری (۵ اینچی) بود که با ۱۲ تک‌لول ۴۰ م‌م ، ۱۱ توپ تک‌لول ۲۰ م‌م حمایت می‌شد. ۱۰ ۵۳۳ م‌م و شش شلیک‌گر ضدزیردریایی هم از سلاح‌های دیگر این کشتی جنگی بودند.
 ناوشکن اشتورمز که به یاد فرمانده، مکس کلیفورد اشتورمز نام‌گذاری شده بود در تاریخ ۱۵ فوریهٔ ۱۹۴۴ توسط شرکت کشتی‌سازی تاد در شهر ایالت ساخته شده و در تاریخ ۴ نوامبر ۱۹۴۴ تکمیل و در ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۴۵ راه‌اندازی شد.
 این ناوشکن در در جبههٔ با نیروهای ژاپنی جنگید و در مسیر مورد حملهٔ یک هواپیمای ژاپنی قرار گرفت که باعث مرگ ۲۱ نفر از خدمهٔ کشتی شد. این ناوشکن در هم حضور داشت و وظایف اصلی آن در این جنگ، شامل تأمین برای ، و حفاظت از کشتی‌های بزرگ‌تر آمریکایی در مقابل حملهٔ احتمالی دشمن (که البته هیچگاه اتفاق نیفتاد) می‌شد. این کشتی همچنین در عملیات امداد و نجات یک بمب‌افکن که توسط میگ‌های سقوط کرده بود، شرکت کرد و توانست از تعداد یازده نفر خدمه این بمب‌افکن، هفت تن را نجات داده و با خود به آمریکا منتقل کند.
 این کشتی در سال ۱۹۵۴ برای بازیابی یک حامل یک استفاده شد و کپسول حامل این شامپانزه به سلامت توسط این ناوشکن از آب گرفته شد. ناوشکن اشتورمز در سال ۱۹۶۲ به محاصرهٔ کوبا پیوست و تا پایان این وظیفه را ادامه داد. این ناوشکن در سال ۱۹۶۳ مورد بازسازی اساسی قرار گرفت و بعدها مأمور گشت‌زنی در آب‌های ساحلی شد. آخرین فعالیت جنگی این کشتی جنگی در رقم خورد. در این جنگ، مأموریت اصلی پلنگ، اسکورت کانستلیشن بود و یک بار هم در یک دورهٔ سه‌روزه برای بمباران سواحل در پشتیبانی از نیروهای به کار گرفته شد.
 فعالیت اشتورمز در نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۷۰ پایان یافت و دو سال بعد از فهرست نیروی دریایی خارج شد. این ناوشکن در همین سال به ایران فروخته شده و با نام ناوشکن پلنگ به خدمت نیروی دریایی این کشور درآمد.
 پس از فروش ناوشکن‌های ببر و پلنگ به ایران چهار پرتابگر ی میان‌برد با قابلیت دوگانه هم به این کشتی افزوده شدند و کشتی به سکوی پرواز هم مجهز شد.
ناوشکن ببر همراه با هم‌کلاسیش پلنگ نقش مؤثری را در ایفا کردند. این ناوشکن‌ها در این جنگ به تأمین برای پیاده‌نظام ایران پرداختند. ارتش ایران در این جنگ به کمک دولت عمان برای سرکوب شورشیان این کشور آمده بود. در این دو کشتی بیشتر برای اسکورت و مأموریت‌های گشت‌زنی و حمایتی استفاده می‌شدند.
 یکی از دلایل خرید این ناوشکن‌ها تربیت کادر لازم برای ناوشکن موشک‌انداز مدرن بود. چهار ناوشکن از این کلاس که جدیدترین کلاس ناوشکن‌های آمریکایی بودند در سال ۱۹۷۴ سفارش شده بود و قرار بود با نام به خدمت نیروی دریایی ایران درآید که با وقوع این سفارش لغو شد. ناوشکن‌های ببر و پلنگ اولین ناوهای ایرانی مجهز به توانایی حمل و نگهداری (نه صرفاً پذیرش بالگرد) و استاندارد در نیروی دریایی ایران بوده‌اند و توپ‌های پنج اینچی آن‌ها نیز پرقدرت‌ترین توپ‌هایی بوده‌اند که تاکنون نیروی دریایی ایران از آن‌ها استفاده کرده‌است. پلنگ و ببر در اواسط دههٔ ۱۳۷۰ از نیروی دریایی ایران خارج شد و در سال ۱۹۹۸ برای اوراق شدن به فروخته شدند.
{"title": "ناوشکن پلنگ", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%86%D8%A7%D9%88%D8%B4%DA%A9%D9%86_%D9%BE%D9%84%D9%86%DA%AF&oldid=34743627", "language": "fa"}