( : به معنای ٔمشخص و یکتا) از مهمترین مکاتب فلسفی در است که (‏۱۰۱۷–۱۱۳۷ میلادی) آن را بنیان گذاشت. رامانجو از مخالفان و مکتب بود. 
ویشیشت‌ادویته است که ساختار فکری یگانه‌انگار ادویته و فلسفهٔ ٔ را به هم پیوند می‌زند. 
سری رامانجو مکرراً به اوپانیشادها ارجاع می‌داد و مدعی بود که ویشیشت‌ادویته ریشه در اوپانیشادها دارد. 
 تفسیر ویشیشت‌ادویته از اوپانیشادها نوع محدودی از است. 
به گفتهٔ جنین فاولر سری رامانجو بر آن بود که اوپانیشادها نظریهٔ مبنی بر دوگانگی بدن و روح به دست می‌دهند که در آن برهمن در همه چیز هست و با این حال جدای از و فرای همه چیز، روح یا فرمانروای درونی و نامیرا است. 
بنابر مکتب ویشیشت‌ادویته کیفیت روح هر فرد با کیفیت برهمن یکی است اما کمیت آن از کمیت برهمن جداست. 
 در مکتب ویشیشت‌ادویته، به اوپانیشادها به عنوان آموزندهٔ یک ایشوار (ویشنو) نگاه می‌شود که کرسی همهٔ صفات برتر است و همهٔ جهان قابل مشاهده بدن خدایی است که در همه چیز هست. 
تأکید این مکتب بر عبادت و تذکار دائمی زیبایی و عشق به خدای شخصی است. این امر در نهایت فرد را به یکی شدن با برهمن انتزاعی رهنمون می‌کند. 
به گفتهٔ فاولر، برهمن اوپانیشادها در تفسیر رامانجو یک حقیقت زنده و «آتمنِ همه چیز و همهٔ موجودات» است.
{"title": "ویشیشت‌ادویته", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C%D8%B4%DB%8C%D8%B4%D8%AA%E2%80%8C%D8%A7%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AA%D9%87&oldid=29754521", "language": "fa"}