(brain–computer interface) (مخفف: BCI)، که برخی مواقع به آن (BMI) نیز گفته می‌شود، یک مسیر مستقیم ارتباطی بین فعالیت‌های الکتریکی و یک دستگاه خارجی است که اغلب یک یا عضو می‌باشد. واسط‌های مغز و رایانه اغلب برای چنین اهدافی به کار می‌روند: تحقیقات، ، یاریگری، ازدیاد توانایی انسان، ترمیم ادراک انسانی یا عملکردهای حسی-حرکتی. دامنه پیاده‌سازی‌های BCIها در چنین مواردی است: ،‏ ،‏ ،‏ ، که برحسب این که الکترودها تا چه میزان نزدیک بافت عصبی باشند، برخی تاحدی تهاجمی (مثل و درون- ) و برخی دیگر تهاجمی (مثل آرایه میکروالکترودی) هستند. 
 تحقیقات بر روی BCIها در دهه ۱۹۷۰ میلادی توسط «ژاک وایدال» (Jacques Vaidal) در (UCLA) تحت کمک هزینه از سوی و در پی بسته شدن قراردادی با شروع شد. مقاله ۱۹۷۳ میلادی وایدال، اولین ظهور عبارت « » در متون علمی است.
 بر اساس قابلیت انعطاف‌پذیری غشای خارجی مغز، پیامهایی که از اندام‌های ساختگی کاشته شده ارسال می‌گردند، پس از سازگاری، می‌توانند مانند ارتباطات طبیعی حسی-حرکتی توسط مغز کنترل شوند. پس از سال‌ها آزمایش بر روی ، اولین دستگاه‌های نوروپروستتیک کاشته شده در انسان‌ها طی اواسط دهه ۱۹۹۰ میلادی ظهور پیدا کردند.
 اخیراً مطالعاتی در زمینهٔ صورت گرفته که در آن از برای تحلیل داده‌های آماری زمانی استخراج شده از ( EEG) استفاده کرده‌اند و در نتیجه آن موفقیت بالایی در رده‌بندی حالات ذهنی (استراحت، خنثی، تمرکز)، حالات هیجانی ذهنی (منفی، خنثی، مثبت) و دیسریتمیای تالاموکورتیکال بدست آمده‌است.
{"title": "واسط مغز و رایانه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D8%B3%D8%B7_%D9%85%D8%BA%D8%B2_%D9%88_%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87&oldid=35092378", "language": "fa"}