(به : ) (زادهٔ ۱۲ اکتبر ۱۹۳۵ در – درگذشتهٔ ۶ سپتامبر ۲۰۰۷ در )، از خواننده‌های بسیار مشهور بود.
 لوچانو پاواروتی در روز شنبه ۱۲ اکتبر ۱۹۳۵ در ، به دنیا آمد. پدر وی، خوانندهٔ آماتور ارتش و نانوا بود. او در جوانی عاشق و یکی از اعضای تیم فوتبال شهر بود (وی در پست بازی می‌کرد). لوچانو بعد از سالها تمرین صدا و نمایش‌های آماتوری، با پدرش برای شرکت در مسابقات بین‌المللی به شهر رفت و موفق به کسب جایزه اول این مسابقه گردید و این مقدمه‌ای شد که اولین نقش حرفه‌ای‌اش را سال ۱۹۶۱ با عنوان رودولفو اپرای اثر ، در اجرا کند.
 با اجرای این نقش، وی به عنوان اپرا رسمیت یافت و در سال ۱۹۶۵ در بود که توجه خانم خواننده استرالیایی را به خود جلب کرد و این آغازی بود بر فعالیت جهانی او. او به رفت و چیزهای زیادی دربارهٔ تنظیم صدا و آوازخوانی از او، که سه سال هم از او کوچکتر بود، یادگرفت. آن دو در اپراهای زیادی باهم ظاهر شدند؛ از جمله اثر و اثر . آن دو همچنین صفحات زیادی را نیز باهم پر کردند.
 از سال ۱۹۷۰ پاواروتی حضور گسترده‌ای در سالن‌های مشهور سراسر جهان پیدا کرد. گرچه در ابتدا تخصص وی اجرای نقشهای تند و تیز و سبکی چون الوینو در خوابگرد بود، اما بعدها توانایی اجرای نقشهای سنگین تر مانند ریکاردو در اپرای اثر در توسکای پوچینی را پیدا کرد. همچنین وی کنسرتها و نمایش‌های بی‌شماری را از جمله در استادیوم‌های چندین هزار نفری اجرا کرد. به عنوان مثال اجرای نقش از اپرای وردی با حضور ۲۰۰ هزار نفری مردم در پارک مرکزی نیویورک. او امیدوار بود به این وسیله را به مردمی که تا کنون چیزی از آن نمی‌دانستند، بیشتر معرفی کند و آنها را با این آشتی دهد.
 پاواروتی در گروهی به نام «پاواروتی و دوستان» که در آن خوانندگان مشهور بین‌المللی پاپ دنیا از جمله ، ، ، ، ، ، ، و بسیاری دیگر، به او ملحق شده بودند، کنسرت‌های خیرخواهانهٔ زیادی جهت کمک به کودکان جنگ‌زده اجرا کرد.
 او در سال ۱۹۹۰ همراه با و ، دو خوانندهٔ تنور اسپانیایی گروهی را تحت عنوان تشکیل دادند و در فینال جام جهانی فوتبال یک کنسرت تلویزیونی در رم اجرا کردند که در سال بعد را از آن خود کرد. این تیم سه نفره محبوبیت زیادی یافت و در مناسبتهای زیادی از جمله مراسم فینال جام جهانی در ۱۹۹۴، در ۱۹۹۸ و یوکوهومای در ۲۰۰۲ برنامه اجرا کردند. این سه آلبوم از جمله پرفروشترین آثار کلاسیک جهان به‌شمار می‌آیند.
 او زندگینامه خود را به نامهای «پاواروتی: داستان خود من» در سال ۱۹۸۱ و «پاواروتی: دنیای من» در سال ۱۹۹۵ منتشر کرد.
 پاواروتی در ۱۳ مارس ۲۰۰۴ در سالن متروپولین نیویورک با اجرای آخرین برنامه‌اش رسماً از دنیای اپرا خداحافظی کرد. وی از سال ۲۰۰۶ به خاطر تحت درمان بود.
 پاواروتی سال ۲۰۰۶ به خاطر ابتلای به بیماری سرطان لوزالمعده تحت درمان قرار گرفت و در ماه اوت سال ۲۰۰۷ نیز دوباره برای مدتی در بیمارستان بستری بود.
 قرار بود لوچانو پاواروتی در آخرین هفتهٔ زندگی‌اش، به پاس گسترش فرهنگ ایتالیایی، جایزهٔ فرهنگ این کشور را دریافت کند.
 در ساعت ۵ بامداد روز پنجشنبه، ۶ سپتامبر ۲۰۰۷، لوچانو پاواروتی در خانه شخصی اش در شهر مودنا، در حالی که زن و سه دختر بزرگش در کنارش بودند در سن ۷۱ سالگی درگذشت.
 روز سه‌شنبه ۳ مهر ماه ۱۳۸۶ مراسم بزرگداشت پاواروتی در برگزار شد. این نخستین بار بود که در ایران پس از مرگ یک معاصر خارجی برای او مراسم بزرگداشت برپا می‌شد. از برنامه‌های اجرا شده در این مراسم می‌توان به سخنرانی (مدیر )، سخنرانی (سفیر ایتالیا در ایران)، و امضای دفتر یادبود پاواروتی از طرف شرکت کنندگان اشاره کرد.
{"title": "لوچانو پاواروتی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%84%D9%88%DA%86%D8%A7%D9%86%D9%88_%D9%BE%D8%A7%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%88%D8%AA%DB%8C&oldid=33726540", "language": "fa"}