کمی پس از استقلال تاجیکستان در سال ۱۹۹۱، پنج ساله میان دولت تحت حمایت مسکو و مخالفان اسلامگرا (به رهبری ) درگرفت.
در این جنگ، بیش از ۵۰ هزار نفر کشته و بیش از ۷۰۰ هزار نفر بی‌خانمان شدند. در سال ۱۹۹۷ با میانجی‌گری سازمان ملل متحد، عهدنامهٔ صلح به امضای دو طرف رسید.
مشکلات امنیتی و فقر تاجیکستان، این کشور را به حمایت روسیه و حضور نظامیانش وابسته کرده‌است. نظامیان روسیه، بیشتر، از مرز مشترک تاجیکستان با افغانستان در مقابل قاچاق مواد مخدر نگهبانی می‌کنند.
 از سال ۱۹۹۲ ریاست را به عهده دارد.
 در سال ۱۹۹۲، پس از استعفای اجباری ، نخستین رهبر این کشور پس از استقلال از پیشین، امامعلی رحمان، که پیش‌تر رئیس یک مجتمع کشاورزی بود، به مقام ریاست شورای عالی تاجیکستان منصوب شد.
 در سال ۱۹۹۴، رحمان به مقام انتخاب شد. پس از اتمام دورهٔ پنج ساله، او دوباره در سال ۱۹۹۹ به مدت هفت سال دیگر به این مقام برگزیده شد.
 در سال ۲۰۰۳، در یک همه‌پرسی، ۹۳٪ مردم به اصلاح قانون اساسی (برای ممکن‌شدن انتخاب دوبارهٔ رحمان) رأی مثبت دادند. دولت می‌گوید که ۹۶٪ مردم در این همه‌پرسی شرکت کرده‌اند.
 از آنجا که امکان تمدید دورهٔ ریاست‌جمهوری در کنار ده‌ها اصلاحیهٔ دیگر به رأی گذاشته شد، منتقدان دولت گفتند که رأی مردم با آگاهی کامل نبوده‌است.
{"title": "سیاست در تاجیکستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%D8%AA_%D8%AF%D8%B1_%D8%AA%D8%A7%D8%AC%DB%8C%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=29729912", "language": "fa"}