یا پکدو بلندترین کوه شبه‌جزیره کره و شمال خاوری چین است.
کوه پکتو از آتشفشان‌های فعال در مرز میان و است و با ارتفاع ۲۷۴۴ متر بلندترین نقطه رشته‌کوه‌های چانگبای و بکدودگان به‌شمار می‌آید. در بالای کوه پکتو در دهانه آتشفشان آن دریاچه‌ای به نام دریاچه تیانچی (دریاچه آسمان) شکل گرفته است که ۵ کیلومتر عرض و در حدود ۲۱۳ متر ژرفا دارد.
 پکتو طی هزار سال گذشته پنج بار انفجار آتشفشانی داشته است که آخرین آن در سال ۱۹۰۳ بود. انفجار آتشفشانی سال ۱۰۵۰ پکتو از بزرگ‌ترین انفجارها در کره زمین طی ۱۰ هزار سال گذشته بود.
 نام‌های دیگر این کوه بکدو، پکدوسان، و کوه چانگبای است. چینی‌ها به این کوه می‌گویند که به معنای «کوه همیشه‌سپید» است. کره‌ای‌ها کوه پکتو را مکانی مقدس و خاستگاه نیاکان خود به‌شمار می‌آورند. در اسطوره‌های کره‌ای سه کوه مقدس وجود دارد: پکتو، جیری، و هالا. نیز پکتو را خاستگاه نیاکان قوم خود می‌دانند.
 از آغاز پادشاهی سلسله‌های کره‌ای، از دوره حکومت «سه پادشاهی» (آغاز: ۵۷ پیش از میلاد) تا دوره « » (آخرین پادشاهای شبه‌جزیره کره و طولانی‌ترین سلسه کونفوسیونیستی)، این کوه مرکز اسطوره‌ای و مقدس فرمانروایان بوده‌است. امروزه نیز رهبران کره شمالی همچنان ریشه‌دار در «کوه مقدس» معرفی می‌شوند و تبار رهبری کره شمالی به این ظاهراً اسطوره‌ای و در واقع سیاسی وابسته است و رهبران آن نیز از این تبار انتخاب می‌شوند. 
 پکتو کوهی افسانه‌ای و مقدس است که ادعا می‌شود پایگاه در زمان جنگ‌های چریکی بود و زادگاه . هر وقت که می‌خواهد بر اهمیت تصمیمات سیاسی تأکید کند به این کوه سفر می‌کند. 
 دما هوای این کوه تغییرات نامنظمی دارد و گاه سرمای سختی بر آن حاکم می‌شود. میانگین سالانه دما در قله آن منفی هشت ممیز سه است. در تابستان دمای آن به حدود ۱۸ درجه و در زمستان به منفی ۴۸ درجه سانتی‌گراد می‌رسد. میانگین رطوبت هوا ۷۴ درصد است.
 درخت‌های کوه پکتو بیشتر و هستند. از جانوران آن می‌توان به ببر، خرس، ، ، ، ، ، ، و اشاره کرد. وجود باعث شده تا پکتو در فهرست مناطق مهم برای پرندگان قرار بگیرد.
{"title": "کوه پکتو", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DA%A9%D9%88%D9%87_%D9%BE%DA%A9%D8%AA%D9%88&oldid=33793769", "language": "fa"}