(به : ) فیلمی سینمایی آمریکایی در به نویسندگی و کارگردانی است که در سال ۲۰۰۱ میلادی بر پردهٔ سینماها رفت. تصمیم برای ساخت فیلمی بدین مضمون، آخرین پروژهٔ ، کارگردان مطرح سینما قبل از وفات بود که وی کارگردانی این پروژه را از آنجایی که معتقد بود موضوع آن به افکار و فلسفهٔ کارگردانیِ اسپیلبرگ نزدیک‌تر است، به وی پیشنهاد کرده بود و به علت مرگ کوبریک قبل از شروع فیلمبرداری، اسپیلبرگ خود را وقف اتمام این پروژه نمود. این فیلم یک اثر بسیار فلسفی و در نوع خود کم‌نظیر با موضوعی بکر و ناب بود که جشنواره‌های سینمایی، طبق سنت همیشهٔ خود، به آن از دید تجاری نگریستند. ، ، ، و در این فیلم نقش‌آفرینی کرده‌اند. فیلم، اقتباس از داستان کوتاهی اثر است و همچنین اشارات زیادی به داستان مشهور دارد.
 برندهٔ پنج شامل بهترین فیلم علمی-تخیلی، و در نامزد دو جایزه، شامل جایزهٔ اسکار و فیلم شد.
 فیلم با توضیحاتی از زمان آینده آغاز می‌شود: در روزگاری که یخ‌های قطبی در اثر ذوب شده‌اند و جهان شاهد بی‌نظمی‌های آب و هوایی است؛ شهرهای ساحلی نظیر ، و برای همیشه زیر آب رفته و در کشورهای فقیر صدها میلیون انسان از گرسنگی جان سپرده‌اند. به دنبال آن در فرزندآوری، طبق قانون محدودیت وجود دارد و انسان‌ها به ساخت ربات‌ها روی آورده‌اند.
 سکانس‌های ابتدایی حامل ارتباطِ معنایی مشخص بین یکدیگر هستند: در آغاز دانشمندی را می‌بینیم که از ساخت یک رباتِ بچه حرف می‌زند که بتواند عشق بورزد – به گونهٔ عشق فرزند به پدر و مادرش – و جای خالی یک فرزند را پر کند. حال، کات به زن و شوهری که پسرشان در بستر بیماری و در بیمارستان به‌سر می‌برد. واضح است رباتی که آن دانشمند صحبتش را می‌کرد، وارد زندگی این زوج می‌شود؛ رباتی به شکل پسربچه‌ای زیبا و با نام دیوید که مرد آن را به خانه می‌آورد. حالا در میزانسن‌های رابطهٔ دیوید و مادر (مونیکا) به خوبی شکل می‌گیرد و در واقع از همان ابتدا بذر رابطهٔ این دو کاشته می‌شود؛ رابطه‌ای که اساساً در پیرنگ نقش کلیدی دارد و تمام اتفاقات تحت‌الشعاع آن است و مسیر فیلم نیز با همین رابطهٔ مادر و فرزندی خاتمه می‌یابد.
{"title": "هوش مصنوعی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%D9%88%D8%B4_%D9%85%D8%B5%D9%86%D9%88%D8%B9%DB%8C_(%D9%81%DB%8C%D9%84%D9%85)&oldid=33679469", "language": "fa"}