(به : ) نوعی است که در سال ۱۹۳۳ اختراع شد. آنها در تجهیزات الکترونیکی و در کاربردهای شارژر باتری با جریان زیاد مورد استفاده قرار گرفتند تا این‌که در اواخر دهه ۱۹۶۰ توسط یکسوسازهای از بین بروند. ورودی دینام در برخی از اتومبیل‌ها نتیجه یکسوسازهای سیلیکونی کم مصرف، کم هزینه و پرقدرت بود. این واحدها برخلاف واحدهای که بزرگتر از قطعات سیلیکون بودند، به اندازه کافی کوچک بودند که در محفظه دینام قرار بگیرند.
 خواص یکسوساز سلنیم، در بین دیگر نیم‌رساناها، بین سال‌های ۱۸۷۴ و ۱۸۸۳ توسط براون، شوستر و زیمنس مشاهده شد. ویژگی‌های فوتوالکتریک و یکسوسازی سلنیم نیز توسط آدامز و دی در سال ۱۸۷۶ و سی ایی فیتس در حدود ۱۸۸۶ مشاهده شد، اما دستگاه‌های یکسوسازی عملی تا دهه ۱۹۳۰ به‌طور معمول ساخته نمی‌شدند. در مقایسه با قبلی، سلول سلنیم می‌تواند در برابر ولتاژ بالاتر مقاومت کند، اما با ظرفیت جریانی پایین‌تر در واحد سطح.
{"title": "یکسوساز سلنیم", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%DA%A9%D8%B3%D9%88%D8%B3%D8%A7%D8%B2_%D8%B3%D9%84%D9%86%DB%8C%D9%85&oldid=29362820", "language": "fa"}