(به : ) محلولی از بی آب در است. این محلول برای طبقه‌بندی دارای وزن مولکولی کم استفاده می‌شود. واکنش بین این محلول و الکل‌ها از نوع است که در آن کلرید جایگزین یک گروه می‌شود. نتیجه مثبت آزمایش با تغییر حالت محلول از شفاف و بی‌رنگ به کدر مشخص می‌شود که نشان دهنده تشکیل یک است. همچنین، بهترین نتایج برای این آزمون در الکل‌های نوع سوم مشاهده می‌شود، زیرا به دلیل پایداری بالاتر نوع سوم حدواسط، سریعتر آلکیل هالیدهای مربوط را تشکیل می‌دهند. در نتیجه هر قدر الکل مد نظر از درجه بالاتر باشد، آزمون لوکاس برای آن محلول کدرتری را می‌دهد. این آزمون در سال ۱۹۳۰ گزارش شد و به یک روش استاندارد در شیمی آلی کیفی مبدل گشت. آزمون لوکاس پس از در دسترس قرارگرفتن روش‌های مختلف و ، تا حدودی منسوخ شده‌است. این روش به افتخار هوارد لوکاس (۱۸۸۵–۱۹۶۳) نامگذاری شده‌است.
 آزمون لوکاس در ، آزمایشی برای تمایز بین الکل‌های نوع اول، دوم و سوم است. این امر بر اساس تفاوت واکنش سه دسته الکل با هیدروژن از طریق است: 
 واکنش‌پذیری متفاوت بیانگر سهولت تفاوت در شکل‌گیری مربوط است. کربوکاتیون‌های نوع سوم بسیار پایدارتر از کربوکاتیون‌های نوع دوم هستند، و کربوکاتیون‌های نوع اول کمترین پایداری را دارند (به دلیل فوق‌مزدوج شدن).
 مخلوط هم‌مولار از ZnCl و نقش معرف را ایفا می‌کنند. الکل شده و گروه H O تشکیل می‌شود. این فرایند یک کربوکاتیون ایجاد می‌کند، و هسته دوست Cl (که بیش از حد وجود دارد) به راحتی به کربوکاتیون حمله می‌کند و کلروآلکان( ) تشکیل می‌دهد. الکل‌های نوع سوم بلافاصله با واکنشگر لوکاس واکنش نشان می‌دهند که نشانه آن ایجاد است، و دلیل آن حلالیت کم کلرید آلی در مخلوط آبی می‌باشد. الکل‌های نوع دوم ظرف پنج دقیقه یا بیشتر واکنش نشان می‌دهند (بستگی به حلالیت آن‌ها دارد). الکل‌های اولیه با واکنشگر لوکاس در دمای اتاق واکنش قابل توجهی ندارند. از این رو، زمان لازم برای پدیدار شدن کدورت، نشان دهنده واکنش‌پذیری هر دسته از الکل‌ها است و از این اختلاف زمان برای تمایز بین سه گروه الکل استفاده می‌شود:
{"title": "واکنشگر لوکاس", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%DA%A9%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%B1_%D9%84%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%B3&oldid=34233082", "language": "fa"}