یا یا به گفته می‌شود که در هنگام ادای آن، حالت دگرگون می‌شود و در پی آن، رنگ یعنی لرزش‌های فرعی نیز مختلف می‌شود و صدا از یک به سوی واکهٔ دیگر می‌لغزد، چنان‌که می‌توان آن را هم‌چون دو واکه شمرد که با هم آمیخته و در واحد گرد هم آمده باشند.
 آواگروه بسیط نیست، اما یک شمرده می‌شود.
 در ، آواگروه‌ها را با دو حرف می‌کنند. نمونه: واژهٔ sign انگلیسی به صورت: [saɪ̯n].
 به باور دسته‌ای از ، در دو آواگروه وجود دارد؛ یکی «ـُو» در نمونه‌هایی مانند روشن، فردوسی، نوروز؛ و دیگری آواگروه «ـِی» در نمونه‌هایی مانند نی، دی، ری.
 یکی از دگرگونی‌های مهم دستگاه آوایی زبان فارسی از دورهٔ باستان به دورهٔ میانه و نو، از میان رفتن دو آواگروه است.
برای نمونه، واژهٔ «روز»، که در رَئوچَه بوده، در از حالت آواگروه درآمده و به شکل رُز (با ــُـ کشیده) تلفظ شده که آن نیز در فارسی امروزی به شکل «روز» درآمده‌است.
{"title": "واکه مرکب", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%DA%A9%D9%87_%D9%85%D8%B1%DA%A9%D8%A8&oldid=18611974", "language": "fa"}