یا نوعی در قالب است که در آن شخصی مال خود را نزد دیگری می‌سپارد تا او به طور رایگان از آن نگاهداری کند. ودیعه‌گذار در اصطلاح و گیرندهٔ ودیعه نامیده می‌شود. 
 فقیهان (و برخی فقهای ) ودیعه را «اِستِنابِه در حفظ مال» نامیده‌اند که به معنی نایب [جانشین] قراردادن «امین» از سوی مالک برای حفظ مال است. تفاوت ودیعه با عقدهای نیابی دیگر این است که وظیفه متعهد فقط حفظ مال است، به همین جهت آن را نامیده‌اند. 
 دلیل قرآنی ودیعه در آیه ۵۸ آمده است: «خداوند فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحبشان برگردانید.». ودیعه است و دو طرف هرگاه بخواهند می‌توانند آن را برهم زنند. 
 برای وقوع عقد ودیعه گفتن صریح موضوع لازم نیست. بلکه کافیست قرائن نشان دهد یا حکم کند که تعهد به نگهداری قصد طرفین از سپردن مال بوده، چنان‌که در هنگام تحویل و اتومبیل و لوازم دیگر در مهمان‌سراها، رستوران‌ها، پارکینگ‌ها، حمام‌های عمومی و اماکن عمومی دیگر لفظ یا نوشته‌ای ردوبدل نمی‌شود ولی آن را «تعهد به نگهداری از مال» می‌داند. 
 مقررات مربوط به این عقد در حقوق ایران در مواد ۶۰۷ تا ۶۳۴ آمده‌است.
{"title": "ودیعه", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%AF%DB%8C%D8%B9%D9%87&oldid=33517024", "language": "fa"}