( : ؛ زادهٔ ۱ ژانویهٔ ۲۰۰۰) اهل ، مشاور و یکی از مقامات است. آخرین مأموریت مارتین نماینده ویژه و رئیس حمایت سازمان ملل متحد برای لیبی بود و از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ مدیر اجرایی گزارش به بود.
 مارتین در مدرسه برنتوود در تحصیل کرد و از کالج امانوئل، با کسب رتبه درجه یک در و فارغ‌التحصیل شد. پس از آن، وی به مدت یک سال دانشجوی کارشناسی ارشد در بود. 
 مارتین از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ برای بنیاد فورد در ، و مشغول به کار شد. در ۱۹۷۱ در و ، مارتین شاهد آغاز بود. 
 مارتین پس از بازگشت به انگلستان با شورای ردبریچ در کار کرد و سپس پنج سال به عنوان شورای مشترک رفاه مهاجران و سه سال به عنوان دبیرکل انجمن مشغول به کار شد. او از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ در حزب لورن در شورای روابط اجتماعی ردبریج مشاور لندن بود. 
 کارهای پیشین مارتین در شبه قاره هند منجر به این شد که وی در ۱۹۸۵ رئیس بخش آسیا در بخش تحقیقات شود. در ۱ اکتبر ۱۹۸۶ وی عفو بین‌الملل شد، وی در این پست تا اکتبر ۱۹۹۲ ایفای مسئولیت کرد. تعداد اعضا، حامیان و مشترکین این سازمان در دوران تصدی مارتین به عنوان دبیرکل تقریباً دو برابر شد. مارتین رئیس ماموریت‌های عفو بین‌الملل در و ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، ، و بود. حقوق بشر در حال حاضر! و در زمان رهبری مارتین برگزار گردید. 
 در خصوص استعفای مارتین از دبیرکلی عفو بین‌الملل در کتاب استفان هاپگود در ۲۰۰۶ با نام نگهبانان شعله نوشت: درک عفو بین‌الملل مورد بحث قرار گرفت. به گفته هاپگود، تصمیم مارتین تا حدی به دلیل درگیری با پیتر دافی رئیس کمیته اجرایی بود. پس از خروج از ، او به عنوان یک عضو ارشد در برای صلح بین‌المللی مشغول به کار شد. 
 مارتین برخی از پست‌های عالیرتبه را در و سایر برعهده داشته‌است. در حین کار در برای صلح بین‌المللی، از وی خواسته شد تا به عنوان مدیر حقوق بشر و معاون مدیر اجرایی بین‌المللی سازمان خبر آمریکایی در خدمت کند و پذیرفت. مارتین پس از ترک هائیتی، از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶ رئیس عملیات میدانی حقوق بشر سازمان ملل در بود. 
 مارتین در ۱۹۹۸ به عنوان مشاور ویژه در زمینه عملیات حقوق بشر در کمیساریای عالی حقوق بشر منصوب شد، سپس از ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹ معاون نماینده عالی حقوق بشر در دفتر نماینده عالی در منصوب شد. در جریان مأموریت سازمان ملل متحد در تیمور شرقی که در ۱۹۹۹ توجه جهانیان را به خود جلب کرد، مارتین به عنوان نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل در مشاوره در زمینه تیمور شرقی خدمت می‌کرد. . از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وی به عنوان نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل در نمایندگی سازمان ملل متحد در و منصوب شد. در ۲۰۰۶، وی به عنوان فرستاده ویژه دبیرکل در خدمت کرد. 
 از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶، مارتین دفتر حقوق بشر را در رهبری کرد. در اکتبر ۲۰۰۵ دولت پادشاهی فرمان رسانه‌ای محدود کننده‌ای را وضع کرد که منجر به آن شد تا دفتر مارتین بیانیه‌ای صادر کند و آن را به عنوان «نقض حقوق بشر» محکوم کند. مارتین همچنین سمت نماینده شخصی دبیرکل در نپال را برای حمایت از روند صلح، ۲۰۰۶–۲۰۰۷، و نماینده ویژه دبیرکل و رئیس نمایندگی سازمان ملل متحد در نپال از ۲۰۰۶–۲۰۰۹ در اختیار داشت. 
 در طول ، مارتین توسط دولت سریلانکا و به عنوان مشاور حقوق بشر در روند صلح و شرکت در مذاکرات صلح منصوب شد. مذاکرات در سال ۲۰۰۳ قبل از تصویب توافقنامه حقوق بشر توسط مارتین و از جانب دو طرف متوقف شد. 
 در ۲۰۰۹، مارتین از سوی به منظور بررسی نه حادثه جداگانه در طول سال ۲۰۰۸ به ریاست هیئت تحقیق مستقر دفتر مرکزی سازمان ملل متحد منصوب شد. در که منجر به مرگ، جراحت یا آسیب در تأسیسات سازمان ملل متحد شد. گزارش که خلاصه‌ای از آن در ۵ مه ۲۰۰۹ منتشر شد، به این نتیجه رسید که هفت حادثه جداگانه نتیجه شلیک بوده‌است، اما هیچ مدرکی مبنی بر استفاده از امکانات سازمان ملل برای حمله به ارتش اسرائیل پیدا نشده‌است.
 این هیئت همچنین به سازمان ملل توصیه کرد که نقض قوانین بشردوستانه بین‌المللی توسط طرفین درگیری: نیروهای اسرائیلی، و دیگر شبه نظامیان مورد بررسی بیشتر قرار گیرد.
 در آوریل ۲۰۱۱ اسنادی را منتشر کرد که نشان می‌داد در ۴ مه ۲۰۰۹ مارتین با تماس گرفت و او را برای موضعگیری تحت فشار قرار داد. توصیه مارتین برای تحقیقات گسترده بود.
 تا آن زمان محدوده تحقیقات خود را که تعیین شده بود باز نویسی کرد و پس از آن مأموریت را به ریاست واگذار کرد.
 مارتین در آوریل ۲۰۱۱ به عنوان مشاور ویژه دبیرکل در برنامه‌ریزی پس از درگیری برای لیبی انتخاب شد و مسئول هماهنگی سازمان‌ها، بودجه و برنامه‌های مختلف سازمان ملل متحد و همچنین مشورت با و بود. در طول این کار در لیبی، وی از دیدن کرد و با مشورت کرد. 
 مارتین نماینده ویژه دبیرکل و رئیس مأموریت پشتیبانی سازمان ملل متحد در لیبی از ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱ تا ۱۷ اکتبر ۲۰۱۲ بود که متعاقباً طارق میتری جانشین وی شد. جورج شارپانتیر در آنزمان معاون او بود، مارتین ۲۰۰ نفر از پرسنل را که مسئولیت انجام وظایف مختلف از جمله کمک به انتخابات و آموزش پلیس را بر عهده داشتند نیز رهبری کرد. در ۱۰ مه ۲۰۱۲ مارتین به گفت که گزارش‌های موثقی از وفاداران به سرنگونی دریافت کرده و در مراکز بازداشت تحت نظر دولت انتقالی موارد بدرفتاری و حتی شدن وجود دارد. در آوریل ۲۰۱۲، افراد ناشناس بمبی را به سمت کاروان وی در حین عبور از بنغازی پرتاب کردند که هیچ‌کس زخمی نشد. در ۸ اوت ۲۰۱۲ مارتین در حضور داشت و شورای انتقالی ملی قدرت را به کنگره عمومی ملی واگذار کرد. 
 در ۲۰۰۳ دکترای افتخاری به وی اعطا شد.
 مارتین همچنین از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ نایب رئیس مرکز بین‌المللی عدالت انتقالی بود. او در زمینه حقوق بشر در دانشگاه‌ها از جمله سخنرانی کرده‌است و نوشته‌های وی شامل در : سازمان ملل متحد، رای‌گیری و مداخله بین‌المللی درج شده‌است. 
 مارتین از نتیجه‌گیری مبنی بر ارتکاب و اقدامات توسط ارتش پاکستان و همکارانش در طول جنگ آزادی بنگلادش حمایت کرده‌است. وی در حمایت از محاکمه جنایات جنگی توسط دادگاه جنایات بین‌المللی، اظهار نظر خود را ابراز داشته‌است که این روند باید عاری از فشارهای سیاسی باشد. 
 مارتین با مخالف است و علیه استفاده از آن در سراسر جهان مبارزه کرده‌است.
{"title": "یان مارتین", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D9%85%D8%A7%D8%B1%D8%AA%DB%8C%D9%86&oldid=33914032", "language": "fa"}