یا پی پی سی (به : ) یا (pp-chain reaction) یکی از چند روند شناخته شدهٔ است که ستارگان هم‌اندازهٔ یا کوچک‌تر از آن بر پایهٔ آن روند- از می‌سازند و از این راه مورد نیاز خود را فراهم می‌کنند. گزینهٔ شناخته‌شدهٔ دیگر؛ ویژهٔ ستارگان بزرگ‌تر از خورشید برای به راه انداختن چرخهٔ همجوشی هسته‌ای، (CNO) یا ـ ـ است.
به‌طور کلی، همجوشی در پروتون ـ پروتون تنها زمانی رخ می‌دهد که درجهٔ دمای پروتون‌ها (که در این‌جا همان آنها است) به اندازه‌ای بالا باشد که بتواند بر نیروی رانشی و سد آن‌ها چیره شود. 
 در خورشید، پدیدهٔ تولید جریان بسیار نادری است (در نتیجهٔ واکنش‌های هسته‌ای در ستاره، هر دوتریوم بلافاصله به دو پروتون واپاشی می‌شود) و بنابراین خورشید به زمانی نزدیک به پنج میلیارد سال دیگر؛ برای تبدیل ذخیرهٔ کنونی هیدروژن خود به هلیوم، نیاز دارد، پدیده‌ای که سبب شده که خورشید هنوز بعد از بیش از چهار میلیارد سال در آسمان بدرخشد ماهیت این واکنش آهسته است، وگرنه خورشیدی کمی بزرگتر می‌توانست تمامی هیدروژن خود را از مدت‌ها قبل سوزانده باشد.
 این نظریه که جریان واکنش زنجیره‌ای پروتون ـ پروتون می‌تواند پایهٔ اصلی چگونگی روند سوخت در خورشید و دیگر ستارگان باشد نخستین بار در دههٔ سال‌های ۱۹۲۰ توسط انگلیسی مورد گفتگو و پشتیبانی قرار گرفت. در آن زمان، باور فیزیکدانان بر این بود که درجه حرارت داخلی خورشید پایین‌تر از آن است که بتواند بر موانع کولمبی چیره شود.
با پیشرفت‌های دانش ، بر پژوهشگران آشکار شد که از توابع موج‌های پروتون‌ها به قلب موانع کولمبی امکان همجوشی در دمای پایین‌تر از پیش‌بینی‌های را امکان‌پذیر می‌سازد.
 با وجود این هنوز روشن نشده بود که چگونه همجوشی پروتون-پروتون ممکن است ادامه یابد در حالی که تنها دست‌آورد بارز این واکنش همان دوتریوم است که آن هم بلافاصله نابود می‌شود. پس چگونه زنجیرهٔ واکنش ناگسسته می‌ماند؟
 در سال ۱۹۳۹ میلادی، پیشنهاد کرد که یکی از پروتون‌ها می‌تواند در گذار از و از راه و در اثنای زمان بسیار کوتاه همجوشی هسته‌ای به تبدیل شود و چنین نیوترونی می‌تواند همان حلقهٔ مفقودهٔ ادامهٔ واکنش زنجیره‌ای پروتون ـ پروتون باشد: (دوتریوم هیدروژن-۲). تکامل این ایده بخشی از مچموعهٔ ( ستارگان) بود که به خاطر آن در سال ۱۹۶۷ میلادی به هانس بته دانشمند و فیزیک‌دان سرشناس آمریکایی ـ آلمانی تعلق گرفت.
 در گام نخست همجوشی هسته‌ای پروتون پروتون، فشار بسیار بالای پرگیر (محیط) و ، هسته‌های دو را که هر دو (پروتون 1H) هستند به یک تبدیل می‌کند. در این گام یک و یک که بالقوه یک می‌سازند آزاد شده و اکنون به یک تبدیل شده‌اند. در نتیجه برای اولین بار، دو پروتون درون یک هسته قرار گرفته و یک شکل گرفته‌است.
{"title": "واکنش زنجیره‌ای پروتون پروتون", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%DA%A9%D9%86%D8%B4_%D8%B2%D9%86%D8%AC%DB%8C%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C_%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%AA%D9%88%D9%86_%D9%BE%D8%B1%D9%88%D8%AA%D9%88%D9%86&oldid=34791604", "language": "fa"}