موشک بالیستیک تک‌مرحله‌ای (به : )، نخستین دوربرد بود که در اواخر در تولید شد. این موشک از یک بهره می‌گرفت و برای اهداف به‌کار رفت. وی-۲ نخستین ساختهٔ دست بود که از در ۲۰ ژوئن سال ۱۹۴۴ عبور کرد و وارد فضا شد.
 با شکست آلمان و پایان جنگ، این موشک‌ها و طرح‌های مربوط به آن به همراه سازندگانش به‌دست نیروهای و افتادند و این امر، ۅ زمینهٔ ساخت دیگر موشک‌های بالیستیک نظامی و مورد استفاده در صنعت در هر دو کشور را فراهم آورد.
 نخستین پرتاب آزمایشی وی-۲ در اکتبر ۱۹۴۲ انجام شد. بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ و آمریکا طی ۶۸٬۹۱۳ حملهٔ هوایی بیش از ۱۲۲ هزار تن مواد منفجره را علیه مکان‌های ساخت و شلیک موشک‌های و وی-۲ استفاده کردند تا جلوی ادامهٔ ساخت و شلیک این موشک‌ها را بگیرند، این حملات نقش مؤثری در کاهش تولید و استفاده از این موشک‌ها در جنگ گذاشت. موشک وی-۱ با وجود نام مشابه شباهتی به وی-۲ نداشت. وی-۱ برخلاف وی-۲ در ارتفاع بسیار پایین حرکت کرده و از استفاده می‌کرد و در واقع نوعی هواپیمای بدون سرنشین و اولین نمونه از محسوب می‌شد. 
 نام این موشک، کوتاه‌شدهٔ اصطلاح آلمانی 2 Vergeltungswaffe به معنی «سلاح انتقامی ۲» است.
 و همکارانش این موشک را زیر نظر طراحی کرده و ساختند. در جریان آزمایش نمونه‌های اولیه، یکی از موشک‌های آنان به نخستین وسیلهٔ ساخت بشر تبدیل شد که به رفت.
 آلمان بیش از ۶٬۰۰۰ موشک وی-۲ ساخت که بیش از ۳٬۰۰۰ فروند از آن‌ها را علیه هدف‌هایی در و و به‌کار برد.
 این موشک از با ترکیب ۷۵٪ /۲۵٪ بهره می‌گرفت. این آب اضافی، شعله را سردتر و پایدارتر می‌کرد و همچنین وارد بر نازل را کاهش می‌داد. 
 برای بررسی عملکرد این موشک و یافتن مرکز فشار آن از یک بهره گرفته شد. حجم محفظهٔ این تونل باد، ۴۰ سانتی‌متر مکعب بود و در تاریخ یک مدل از این موشک با سرعت ۱٫۸۶ ماخ، مورد آزمایش قرار گرفت. آزمایش‌هایی در ماخ ۱٫۵۶ و ۲٫۵ هم پس از تاریخ انجام شد.
 موتور این موشک تا ۶۵ ثانیه پس از پرتاب روشن می‌ماند. در این مدت یک موتور برنامه‌پذیر، گرای موشک را در زاویه‌ای ثابت نگه می‌داشت. پس از خاموش شدن موتور، موشک مسیر سقوط آزاد بالیستیک را می‌پیمود و تا ارتفاع ۸۰ کیلومتر (۵۰ مایل) اوج می‌گرفت. 
 هر دو پمپ سوخت (آب و اتانول) و پمپ اکسنده (اکسیژن مایع) به همراه یک بر روی یک قرار داشتند و بخار آب حاصل از تجزیهٔ با غلظت بسیار بالا توسط ، توربین و در نتیجه پمپ‌ها را می‌چرخاند. وزن این برابر ۴۵۰ کیلوگرم بود و توانی معادل ۵۵۰ اسب بخار را تولید می‌کرد. 
 آمریکایی‌ها تعدادی از موشک‌های وی-۲ را که غنیمت جنگی متفقین از کارخانه‌ها و آلمانی بود، تصاحب کردند. آن‌ها این موشک‌ها را به همراه و تعدادی از همکارانش و در سال و پس از اتمام جنگ جهانی دوم، فون براون تبدیل به یک دانشمند موشکی آمریکایی شد.
 فون براون به همراه دانشمندان آمریکایی مشغول کار بر روی نقشه‌های جدید موشکی و همچنین ارسال آزمایشی وی-۲های باقی‌مانده به فضا شد. یکی از مهندسان این گروه با نام هم دوربین ۳۵ میلی‌متری را ابداع کرده بود که می‌توانست بر روی موشک نصب شده و هر ۱٫۵ ثانیه یک عکس بگیرد. البته دیگر دانشمندان اهمیت چندانی برای عکاسی و تصویربرداری در این پروژه قائل نبودند. آن‌ها تنها به دنبال اطلاعات بیشتر دربارهٔ اشعه‌های کیهانی و کارایی آیرودینامیکی موشک‌ها بودند.
 اولین تغڢصویرهای گرفته شده از فضا، در گرفته شده‌است؛ یعنی ۱۴ ماه پس از پایان جنگ جهانی دوم و تقریباً ۱۱ سال پیش از توسط مهندسان و دانشمندان ارتش سابق. این عکس‌ها با استفاده از وی-۲ که از در پرتاب شده بود، گرفته شدند. 
 موشک وایت سندز با نام رسمی نسخه ارتقاءیافته موشک وی-۲ بود که نخستین شیء ساخته بشر است که از درون از تصویر برداشته است. این موشک در از واقع در پرتاب شد و تا ارتفاع ۱۰۵ کیلومتر (۶۵ مایل) بالا رفت. تصویر مشهوری که این راکت از زمین گرفته، توسط یک ۳۵میلی‌متری سیاه‌وسفید برداشته شده‌است. 
 Wikipedia contributors, "V-2 rocket," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
{"title": "وی-۲", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%DB%8C-%DB%B2&oldid=35104436", "language": "fa"}