(به : ) ( - ) اسلام‌شناس و یکی از اولین به .
 او در یک خانواده در در یکی از روستاهای به دنیا آمد. پدر و پدربزرگ وی هر دو کشیش بوده و خود او نیز تحت نظر آنان آموزش‌های مقدماتی مسیحیت را دیده بود. او در کودکی در مدرسه کشیش‌های مسیحی تحصیل کرد. پس از فوت پدرش در به همراه مادرش به شهرکی در نزدیکی مهاجرت کرد. آموزش ابتدایی او در سالهای تا در هاروهیل بود.
 او برای تقویت و مدتی به و رفت. سپس مادرش برای آشنایی با ادیان مختلف، او را به فرستاد. در آنجا با آشنا شد، و زبان و ادبیات عربی را فراگرفت. در آنجا با مسلمانان زیادی آشنا شد و با آن‌ها به سفر و سیاحت در و پرداخت. در همان سال‌ها در حالیکه او ۲۰ ساله بود وزارت امور خارجه انگلستان پیشنهاد سرکنسولی شهر را به او داد اما پس از مدتی او از این کار منصرف شد.
 در طول اقامتش در ، علاقه‌مند به شد و در یکی از سفرهایش به نزد امام جماعت، رفت و به دین اسلام گروید. پس از بازگشت از در سپتامبر با ماریل اسمیت ازدواج کرد. در همان سال نویسندگی را آغاز کرد. داستان‌های کوتاه و بلند او در خلال سال‌های تا شهرت نسبی برای او آورد. کتاب «قصه‌های مرد ماهی گیر» که در منتشر شد شهرت بسیار خوبی برای وی کسب کرد.
 قبل از شروع در انگلستان، پیکتال به رفت و در آنجا شاهد توطئه ابر قدرت‌ها برای نابودی بود. او در آن کشور «انجمن دوستی بریتانیا و ترکیه» را تشکیل داد و در ماه اوت هنگامی که انگلستان به‌طور رسمی به اعلام جنگ کرد، بی‌طرفی خود و سازمانش را اعلام کرد. از همین زمان اعتراضش را علیه سیاست‌های استعمارگونهٔ و آغاز کرد، و به‌شدت با « » که در سال بین فرانسه و بریتانیا به امضا رسید مخالفت نمود. بر اساس این موافقت‌نامه و پس از شکست امپراتوری عثمانی، سرزمین‌های عربی بین دو کشور و تقسیم شد. به دلیل همین مخالفت‌ها بود که مارک سیکس وزیر خارجه وقت بریتانیا برایش نوشت: «برای شما شایسته نیست که با دشمن امپراتوری طرح دوستی بریزید». 
 پس از شکست ، پیکتال شروع به ایراد یک سلسله سخنرانی در مجامع علمی و ادبی آن وقت در انگلستان تحت عنوان «اسلام و پیشرفت» کرد، او نهایتاً در تاریخ سال به دین اسلام مشرف شد و به‌طور علنی نیز آن را اعلام و نام «محمد» را نیز برای خود انتخاب کرد.
 پیکتال به‌زودی به‌عنوان رهبر مسلمانان انتخاب شد و در یکی از مساجد به امامت جماعت منصوب گردید.
 در سال هنگامی که مولانامحمد علی از شبه قاره به آمد، او به استقبالش رفت و به افتخار وی میهمانی شکوهمندی بر پا نمود و پس از ملاقات با مولانا محمد علی، به هندوستان رفت و سردبیر روزنامه شد. در آنجا شروع به ایراد سخنرانی و برپایی میزگردهای مختلف کرد و بر خلاف میل نایب‌السلطنه انگلیس به مخالفت خود با جلوه‌های گوناگون استعمار پرداخت. در سال و بر اثر یک سلسله اختلافات با صاحبان روزنامه ، از کار خود استعفا کرد، و مدیریت دبیرستانی در حیدر آباد دکن را پذیرفت. پس از چندی او به سمت سردبیر مجله در دانشگاه عثمانی انتخاب گردید. 
 در سال توسط خانواده نظام مأمور به ترجمه به شد. در واقع او اولین به زبان انگلیسی بود. او اعتقاد داشت که قرآن نمی‌تواند به زبان دیگری ترجمه شود و به همین دلیل ترجمه خود را معنی و مفهوم قرآن مجید نامید. در خلال ترجمه قرآن او بارها با علمای مصر به بحث و گفتگو و تبادل نظر می‌پرداخت.
 پیکتال پس از ترجمه قرآن در سال به انگلستان بازگشت و در درگذشت و امام جماعت مسجد بر جنازه او نماز خواند. او در قبرستان مسلمانان این شهر به خاک سپرده شد.
{"title": "محمد مارمادوک پیکتال", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%D8%A7%D8%B1%D9%85%D8%A7%D8%AF%D9%88%DA%A9_%D9%BE%DB%8C%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D9%84&oldid=32555029", "language": "fa"}