، مخالفت با که به عنوان «شکلی از سازمان اجتماعی با ویژگی تسلیم در برابر اقتدار»، و "هواداری از اطاعت کامل و تسلیم در برابر اقتدار در مقابل " و حکومت اقتدارگرا است، تعریف می‌شود. پاد اقتدارگرایی بیشتر به و نیرومند باور دارد. گاهی این واژه به جای ، که انگارگانی (ایدئولوژی) در مخالفت اقتدار یا در روابط انسانی مانند سازمان‌های دولتی است، مورد استفاده قرار می‌گیرد. 
 یک است که باور دارد که دیدگاه‌ها باید بر پایه ، و ، و نه ، یا دیگر شکل بگیرد. کاربرد شناختی این نگاه، «آزاداندیشی» نامیده شده و کسانی که به این شکل می‌اندیشند «آزاداندیش» نامیده می‌شوند. 
 ( : ) یک شکل رایج از استدلال است که در صورت سوء استفاده باعث می‌شود. در استدلال غیررسمی، دستاویزی به اقتدار شکلی از استدلال است که هدفش مقایسه آماری است. دستاویزی به اقتدار به شکل زیر کار می‌کند:
 
 
 پس از ، احساسات نیرومند پاداقتدارگرایی بر پایه تجربه در اروپا وجود داشت. این احساس به ایستادگی نیرومند در برابر و ترس‌های ناشی از گسترش نسبت داده می‌شد. استبدادستیزی همچنین بخشی از و نیز بوده‌است. در دهه ۱۹۵۰، از نگاه سیاسی تندرو بود و تا اندازه‌ای نگرش‌های پاداستبدادی آنها توسط کنش‌گران در دهه ۱۹۶۰ استفاده می‌شد. هیپی‌ها و دهه ۱۹۶۰ شیوه زندگی و کنشگری را در پیش گرفتند که در یک نگاه آرمان‌گرا از ابزارهای ضد اقتداری بهره می‌برد. نگرش به این جنبش اینچنین بود: "هیپی‌ها با همه ساختارهای قدرت زنجیره‌ای سرکوب گرایانه مخالف بودند چراکه این سازمان‌ها با اهداف هیپی‌ها که صلح، عشق و آزادی است مخالف هستند. هیپی‌ها باورهای خود را به دیگران زور نمی‌کنند. بلکه آنها به دنبال دگرگونی جهان از طریق خِرد و نشان دادن زندگی خود هستند. " در دهه ۱۹۷۰، پاداقتدارگرایی با همراه شد.
{"title": "پاد اقتدارگرایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%BE%D8%A7%D8%AF_%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=33123900", "language": "fa"}