« » (در : τὸ Α καὶ τὸ Ω) که « » یا « » نیز نامیده می‌شود، لقب یا صفت در آیین است. در واقع (Α) و (Ω) به ترتیب اولین و آخرین حرف از حروف بوده و ترکیب آنها در این اصطلاح، برای اطلاق صفت فراگیر و بزرگ بودن و محیط بودن بر همه چیز، به خدا به کار می‌رود. در (آخرین بخش از مسیحیان)، این نام سه بار (در آیات ۱:۸، ۲۱:۶ و ۲۲:۱۳) به‌کار رفته است که در آن خداوند یا این نام را به خود تخصیص می‌دهند.
 اشاره مکاشفه به این نام، به احتمال بسیار ریشه در دارد و برگرفته از برخی آیات ، از جمله (۴۴:۶) و (۹۰:۲) می‌باشد. در متون خاخام‌های یهود، واژه «اِمِت» (به : ) که از نخستین و آخرین حروف در انتها و ابتدای کلمه و همینطور یک حرف میانی تشکیل شده است، نمایانگر «نشان یا مُهر خداوند» می‌باشد و در سنت یهود معنای مشابهی با در مسیحیت دارد.
 در کتاب آسمانی مسلمانان، واژه «اول و آخر» در آیه سوم (۵۷:۳) به عنوان در کنار دو اسم دیگر «ظاهر» و «باطن» آمده است که دلالت بر محیط بودن او بر تمام اشیا و هستی است.
 برخی مفسرین اسلامی این اسما را اینگونه معنی کرده‌اند که: «خداوند اول است، برای این که قبل از هر چیز بوده، و آخر است چون بعد از هلاک و فنای هر چیز هست.» برخی دیگر نیز اول را به معنای بی‌ابتدا و آخر را به‌معنای بی‌انتها دانسته‌اند.
 همچنین در زبان فارسی، «آلفا و امگای چیزی یا امری بودن» کنایه از «اول و آخر»، « و ضظغ» و «الف تا یاء» بودن آن است.
{"title": "آلفا و امگا", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%A2%D9%84%D9%81%D8%A7_%D9%88_%D8%A7%D9%85%DA%AF%D8%A7&oldid=34224437", "language": "fa"}