با اشتباه نشود. تمام فرایندهای تنظیمی هستند که در یک سیستم زنده که تمایل به ثبات ماده و انرژی و رشد و تکثیر دارد انجام می‌شوند. اگر این فرایند به درستی انجام بگیرد، حیات ارگانیسم ادامه می‌یابد و در غیر این صورت مرگ حتمی خواهد بود. تغییرات تهدید کننده هومئوستازی می‌توانند شامل هر نوع اختلال در شرایط محیطی یا نقص در عملکرد طبیعی هورمون‌ها، سیستم عصبی یا الکترولیت‌های خون باشند. 
 به تعبیر دیگر، یا (Homeostasis)، که توسط ، به معنای داخلی به کار برده می‌شود، ویژگی یک سیستم است که محیط داخلی خود را تنظیم می‌کند و تمایل به حفظ وضعیت ثابت و پایدار دارد، از جمله حفظ ویژگی‌هایی مانند . این حفظ پایداری می‌تواند در یک سیستم باز یا بسته باشد.
اصولاً همهٔ اعضای بدن اعمالی انجام می‌دهند که به حفظ این شرایط ثابت کمک می‌کند. برای مثال، ریه‌ها اکسیژن مایع خارج سلولی را تأمین می‌کنند تا جایگزین اکسیژن مصرف شده توسط سلول‌ها شود، کلیه‌ها غلظت را ثابت نگاه می‌دارند و سیستم گوارش، مواد غذایی را تأمین می‌کند. 
 این ویژگی ابتدا توسط و سپس توسط در سال‌های ۱۹۲۶، ۱۹۲۹ و ۱۹۳۲ مورد دفاع قرار گرفت. این مفهوم بیشتر اشاره به یک ارگانیسم زنده دارد. در واقع، مفهوم تنظیم محیط داخلی توسط فیزیولوژیست فرانسوی در سال ۱۸۴۹ توصیف شد و واژۀ هموستاز توسط در سال 1926 ابداع شد. در سال ۱۹۳۲، جوزف بارکرافت، فیزیولوژیست بریتانیایی، اولین کسی بود که گفت که عملکرد بالاتر مغز مستلزم پایدارترین محیط داخلی است. بنابراین، برای بارکرافت، نه تنها توسط مغز سازماندهی می‌شد، بلکه هموستاز نیز در خدمت مغز بود. 
 ( اصطلاح (cybernetics) برای سیستم‌های کنترل فن‌آوری مانند به کار می‌رود که به عنوان مکانیسم‌های هموستاتیک( ) عمل می‌کنند، اما اغلب بسیار گسترده‌تر از اصطلاح بیولوژیکی هموستاز تعریف می‌شود.)
 به تمایل جمعیت‌های مِندلی برای رسیدن به یک ترکیب ثابت ژنی گویند.
{"title": "هم‌ایستایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%D9%85%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=35083257", "language": "fa"}