(به : )، اتصالات زیستی اند که از طریق آن ها پیام‌های خود را به دیگر سلول‌های غیر سیناپسی چون و می رسانند. سیناپس‌های شیمیایی امکان تشکیل مدارهای نورونی در را می دهند. این نوع برای محاسبات زیستی که زیربنای و را تشکیل می دهند، جنبه حیاتی دارند. همچنین این سیناپس‌ها امکان اتصال و کنترل بقیه دستگاه‌های بدن را برای فراهم می آورد.
 در سیناپس شیمیایی، یک نورون، مولکول‌های را در فضای کوچکی (شکاف سیناپسی، که در ادامه همین مقاله بحث می شود) که مجاور دیگر نورون‌هاست، آزاد می کند. ناقلان عصبی در کیسه های کوچکی به نام قرار داشته و به وسیله در شکاف سیناپسی آزاد می شوند. سپس این موکول‌ها به گیرندگان ناقلان عصبی روی سلول پس-سیناپسی متصل می شوند. در نهایت، ناقلان عصبی بوسیله سازوکارهای قدرتمندی چون تجزیه آنزیمی یا بازجذب توسط ناقلان خاصی روی سلول پیش-سیناپسی یا برخی ، از فضای سیناپسی پاکسازی شده تا بدین وسیله عمل ناقل عصبی خاتمه یابد.
 تخمین زده می شود که مغز انسان بالغ در حدود تا (حدود ۱۰۰-۵۰۰ ) سیناپس داشته باشد. هر میلیمتر مکعب از قشر مغز حدوداً شامل یک میلیارد (یعنی ) سیناپس است. تعداد سیناپس ها در قشر مخ انسان، به صورت جدگانه کوادریلیون (۱۵۰ تریلیون) تخمین زده شده. 
 کلمه "سیناپس" توسط در ۱۸۹۷ معرفی شد. سیناپس‌های شیمیایی، تنها نوع سیناپس زیستی نیستند. سیناپس‌های دیگری چون سیناپس‌های الکتریکی و ایمنی‌شناختی نیز موجودند. اگر کلمه سیناپس به تنهایی بیاید، اغلب معنای سیناپس شیمیایی می دهد.
{"title": "سیناپس شیمیایی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%86%D8%A7%D9%BE%D8%B3_%D8%B4%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C&oldid=31338166", "language": "fa"}