منجر به نابودی تقریباً کامل یهودیان (موسوم به لیتواک‌ها، Litvak) و شد که در در تحت اشغال زندگی می‌کردند. از حدود ۲۰۸٬۰۰۰–۲۱۰٬۰۰۰ یهودی این مناطق، تخمین زده می‌شود که ۱۹۰٬۰۰۰–۱۹۵٬۰۰۰ تا پیش از پایان و بیشتر آنها در میان ژوئن و دسامبر ۱۹۴۱، کشته شده باشند. بیش از ۹۵ درصد از جمعیت یهودی لیتوانی در طی سه سال اشغال آلمان کشته شدند، و این نابودی بزرگتر از هر کشور دیگری که تحت تأثیر قرار گرفته بود، صورت گرفت. تاریخ‌دانان دلیل این امر را همکاری گسترده در این نسل‌کشی توسط شبه‌نظامیان محلی غیر یهودی می‌دانند، اگرچه دلایل این همکاری هنوز مورد مناقشه هستند. هولوکاست منجر به بزرگترین تلفات جانی در طی مدت زمانی کوتاه در شد. 
 حوادثی که در مناطق غربی اشغال شده توسط آلمان در هفته‌های نخست پس از ، از جمله در لیتوانی، رخ دادند، نقطه عطفی در تشدید هولوکاست به‌شمار می‌روند. 
 یکی از مولفه‌های مهم هولوکاست در لیتوانی این بود که دولت اشغالگر آلمان نازی با مقصر نشان دادن جامعه یهودی در انضمام اخیر لیتوانی به خاک شوروی در یک سال پیش از آن، به دامن زد. عامل قابل توجه دیگر میزان اعتماد بالای نقشه‌پردازان نازی به همکاران محلی لیتوانیایی خود در ساماندهی، برنامه‌ریزی، و اجرای عملیات ضد یهودیان بود. 
 موضوع هولوکاست در لیتوانی و نقشی که لیتوانیایی‌ها، از جمله چندین ملی‌گرای برجسته لیتوانیایی، در نسل‌کشی داشتند، تا سال ۲۰۲۰ نیز همچنان بحث‌برانگیز است.
 پس از به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، اتحادیه جماهیر شوروی در ۱۰ اکتبر پیمانی با لیتوانی امضا کرد و در ازای دریافت امتیازات نظامی، شهر (که به ویلنا تغییر نام داد) را که جمعیتی عمدتاً لهستانی و یهودی داشت، به لیتوانی تحویل داد، و سپس پس از انتخاباتی پرمناقشه در ۱۹۴۰، آن را به خاک خود منضم کرد. ، در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، پس از یک سال اشغال اتحاد جماهیر شوروی اتفاق افتاد که خود منجر به در تنها یک هفته پیش از حمله آلمان شده بود.
 از نازی‌ها به عنوان «آزادی‌بخش» استقبال شد و شبه‌نظامیان نامنظم لیتوانی از آن‌ها علیه نیروهای در حال عقب‌نشینی شوروی پشتیبانی کردند. بسیاری از لیتوانیایی‌ها بر این باور بودند که آلمان اجازه خواهد داد تا استقلال کشور دوباره برقرار شود. به منظور دلجویی از آلمانی‌ها، برخی از افراد محلی اقدام به بروز احساسات قابل توجه کردند. آلمان نازی، که در هفته نخست حمله سرزمین‌های لیتوانی را تصرف کرده بود، از این وضعیت به سود خود بهره برد و در همان روزهای نخست اجازه تشکیل از سوی را داد. برای مدت کوتاهی به نظر می‌رسید که آلمانی‌ها در آستانه اعطای خودمختاری قابل توجه به لیتوانی، همانند آنچه به داده شده بود، هستند. با این حال، پس از حدود یک ماه، سازمان‌های لیتوانیایی مستقل‌تر در اوت و سپتامبر ۱۹۴۱ منحل شدند، و آلمان‌ها کنترل بیشتری را در دست گرفتند. 
 پیش از حمله آلمان، جمعیت یهودیان لیتوانی حدود ۲۱۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شد (اداره آمار لیتوانی ادعا می‌کند تا یکم ژانویه ۱۹۴۱، نزدیک به ۲۰۸٬۰۰۰ یهودی در لیتوانی زدگی می‌کردند). این تخمین تعداد رسمی افراد مهاجرت کرده در اتحاد جماهیر شوروی پیش از جنگ را، به همراه تعداد فراریان از گتوهای کاوناس و ویلنا، و نیز نجات‌یافتگان از اردوگاه‌های نازی (نزدیک ۲٬۰۰۰–۳٬۰۰۰ تن) پس از آزادسازیشان توسط ، در نظر می‌گیرد و تعداد کل کشته‌شدگان در هولوکاست را چیزی میان ۱۹۵٬۰۰۰ تا ۱۹۶٬۰۰۰ تن برآورد می‌کند. تخمین تعداد دقیق تلفات هولوکاست دشوار است و عدد گفته شده نمی‌تواند قطعی یا شک‌ناپذیر باشد. اعداد ارائه شده توسط تاریخ‌دانان گستره ای با تفاوت معنادار از ۱۶۵٬۰۰۰ تا ۲۵۴٬۰۰۰ تن را در بر می‌گیرند، و تخمین‌های با تعداد بالاتر احتمالاً شامل یهودیان غیر لیتوانیایی در میان سایر مخالفان رایش (تجربی) نیز می‌شوند که با عنوان «یهودی» کشته شده در لیتوانی آورده شده‌اند. 
 مداخله‌هایی نیز برای نجات یهودیان انجام شدند. در دوره ۱۶ ژوئیه تا ۳ اوت ۱۹۴۰، کنسول افتخاری هلند، در کاوناس، بیش از ۲۲۰۰ یهودی را به مقصد ، جزایر ، که مستعمره بود و روادید نیاز نداشت، و نیز (که پس از استقلال در ۱۹۷۵ نام به خود گرفت) بفرستد. یک مقام دولتی ژاپن نیز به نام وجود داشت که به عنوان معاون کنسول در کاوناس فعالیت می‌کرد. در طول جنگ جهانی دوم، سوگیهارا با به خطر انداختن جان خود و خانواده‌اش و صدور روادید ترانزیتی کمک کرد تا حدود شش هزار یهودی از راه از اروپا فرار کنند. یهودیان فراری پناهجویانی از و لهستان شرقی تحت اشغال شوروی و همچنین ساکنان لیتوانی بودند.
 از دیدگاه زمانی، نسل‌کشی در لیتوانی را می‌توان به سه مرحله تقسیم کرد: مرحله ۱، تابستان تا پایان ۱۹۴۱. مرحله ۲، دسامبر ۱۹۴۱ - مارس ۱۹۴۳؛ و مرحله ۳، آوریل ۱۹۴۳ - اواسط ژوئیه ۱۹۴۴. 
 بیشتر یهودیان لیتوانیایی در نخستین ماه‌های اشغال و پیش از پایان سال ۱۹۴۱ در مرحله نخست از میان رفتند. از ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد و همزمان با بود. طی روزهای پیش از اشغال لیتوانی توسط آلمان، با حمله به نیروهای شوروی، قدرت را در چندین شهر به دست گرفت، تبلیغات ضدیهودی را گسترش داد و اقدام به کشتار یهودیان و لهستانی‌های لیتوانیایی کرد. کشتاری قابل توجه در ۲۵ و ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱ و هنگامی که به ۸۰۰ سرباز لیتوانیایی خود دستور آغاز را داد، صورت گرفت. ، افسر فرمانده اس‌اس A ادعا کرد که تا ۲۸ ژوئن ۳۸۰۰ تن در کاوناس و ۱۲۰۰ نفر دیگر در شهرهای اطراف منطقه کشته شده‌اند. مردان کلیمایتیس چندین کنیسه و حدود شصت خانه یهودیان را ویران کردند. در دهه ۱۹۹۰، تعداد قربانیان ادعا شده توسط اشتالکر مورد تردید قرار گرفت و بور بر این است که او احتمالاً در آمار خود بزرگنمایی کرده باشد. 
 جوخه‌های مرگ آلمان ، به دنبال پیشروی واحدهای ارتش آلمان در ژوئن ۱۹۴۱ وارد صحنه شده و بلافاصله سازماندهی قتل یهودیان را آغاز کردند. نخستین عملیات ضبط شده مربوط به آینزاتس‌گروپ A در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، در شهر مرزی ، بود که یکی از قدیمی‌ترین مکان‌های اسکان یهودیان در آن کشور به‌شمار می‌رفت. در آن روز تقریباً ۸۰۰ یهودی در آنچه به عنوان «کشتار گارسدن» (عنوان شهر گارگژدای در ) شناخته می‌شود، مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. تقریباً ۱۰۰ لیتوانیایی غیر یهودی نیز اعدام شدند، بیشترشان به جرم تلاش برای کمک به یهودیان. حدود ۸۰٬۰۰۰ یهودی تا ماه اکتبر و حدود ۱۷۵٬۰۰۰ یهودی تا پایان سال کشته شدند. 
 اکثر یهودیان ساکن لیتوانی نه ناچار به زندگی در شدند و نه به فرستاده شدند که در آن هنگام تازه در مراحل نخست عملیاتی خود بودند. در عوض، آنها در گودال‌هایی نزدیک محل‌های زندگیشان به ضرب گلوله کشته شدند، که بدنام‌ترین این رویدادها در در در نزدیکی کاوناس، و نیز در در نزدیکی رخ دادند. تا سال ۱۹۴۲، تنها حدود ۴۵٬۰۰۰ یهودی، که اغلبشان به گتوها و اردوگاه‌ها فرستاده شده بودند، زنده ماندند.
 در مرحله دوم، سرعت کشتارها به این دلیل کاهش یافت که آلمان‌ها تصمیم گرفتند از یهودیان به عنوان برای کمک به ماشین جنگی آلمان استفاده کنند. در مرحله سوم، نابودی یهودیان دوباره از اولویت بالایی برخوردار شد. در آن مرحله بود که گتوها و اردوگاه‌های کاری برچیده شدند.
 دو عامل در نابودی سریع یهودیان لیتوانی نقش داشتند؛ نخست، پشتیبانی قابل توجه مردم محلی لیتوانی از «یهودی‌زدایی» کشورشان بود؛ و دوم نقشه آلمان برای استعمار زودهنگام لیتوانی - که با آلمان هم‌مرز بود - مطابق با « » آنها. از این رو اولویت بالایی برای نابودی جامعه نسبتاً کوچک یهودیان لیتوانی گذاشته شد. 
 ، تاریخ‌دان ارشد می‌نویسد که «لیتوانیایی‌ها [به آینزاتس‌گروپن] نشان دادند که چگونه می‌توان زنان و کودکان را کشت و چه بسا این کار را برای آن عادی ساختند… در حقیقت، در آغاز حمله، یگان‌های آلمانی بیشتر مردان را به قتل می‌رساندند، در حالی که لیتوانیایی‌ها بدون استثنا می‌کشتند.» 
 دولت آلمان نازی کشتار سازمان یافته یهودیان لیتوانیایی را هدایت و پشتیبانی می‌کرد. همدستان محلی لیتوانیایی نازی‌ها تدارکات لازم را برای آماده‌سازی و اجرای کشتارها تحت نظارت نازی‌ها صورت می‌دادند. ، فرانتس والتر اشتالکر در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱ وارد کاوناس شد و برای تشویق به کشتن یهودیان در شهر سخنرانی‌های تحریک آمیزی انجام داد. او نخست در ساختمان سابق وزارت امنیت خارجه سخنرانی کرد، اما مقام‌ها در آنجا از هرگونه اقدامی خودداری کردند. وی سپس در شهر سخنرانی کرد. در گزارشی مربوط به ۱۵ اکتبر، اشتالکر نوشت که آنها موفق شده‌اند اقدامات واحد پیشتاز خود ( ) را پنهان نگه دارند، تا به نظر برسد که این ابتکار عمل مردم محلی بوده‌است. گروهی از پارتیزان‌های واحدهای مدنی وابسته به گروه‌های ضدشوروی ملی‌گرا-راستگرا، به محض ورود آلمانی‌ها به سرزمین‌های لیتوانیایی با آن‌ها تماس برقرار کردند. یک واحد از شورشیان به سرپرستی آلگیرداس کلیمایتیس و با پشتیبانی و در شب ۲۵ تا ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱ اقدام به برپایی پوگروم‌های ضدیهودی در کاوناس کرد. طی چند روز آینده بیش از هزار یهودی در جریان این نخستین کشتار در لیتوانی تحت اشغال نازی‌ها از میان رفتند. منابع گوناگون آمار مختلفی از کشتار را ذکر کرده‌اند، که یکی شامل ۱۵۰۰ یهودی می‌شود و دیگری شامل ۳۸۰۰ تن به علاوه قربانیان اضافی در سایر شهرهای منطقه. 
 در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱، (به لیتوانیایی: Lietuvos saugumo policija)، که تابع پلیس امنیت و پلیس جنایی آلمان نازی می‌شد، ایجاد شد. بعدها این پلیس در اقدامات گوناگون علیه یهودیان و دیگر دشمنان رژیم نازی نقش مؤثری داشت. فرماندهان نازی گزارش‌هایی را منتشر کردند که ادعا می‌کرد «جانفشانی» گردان‌های پلیس لیتوانی از خود آلمانی‌ها نیز فراتر بود. بدنام‌ترین واحد لیتوانیایی شرکت کننده در هولوکاست (زیرمجموعه اس دی آلمان) از منطقه ویلنیوس بود که ده‌ها هزار یهودی، لهستانی و افراد دیگر را در جریان به قتل رساند. یکی دیگر از سازمان‌های لیتوانیایی که در هولوکاست شرکت داشت، بود. بسیاری از طرفداران لیتوانیایی سیاست‌های نازی‌ها عضو سازمان بودند. در کل، دولت ملی‌گرای لیتوانی به نابودی یهودیان به عنوان دشمنانی فرضی و رقیبان بالقوه لیتوانیایی‌های بومی علاقه داشت و بنابراین نه تنها با سیاست‌های هولوکاست نازی‌ها مخالفت نکرد، بلکه در واقع آن را به عنوان سیاستی از آن خود پذیرفت. 
 چندین عامل برای توضیح همکاری برخی از لیتوانیایی‌ها در نسل‌کشی علیه یهودیان ذکر شده‌اند. این عوامل شامل سنت‌ها و ارزش‌های ملی، از جمله یهودستیزی که در سراسر معاصر متداول بود، و نیز تمایل خاص لیتوانیایی به داشتن ملت-دولتی «ناب» از لیتوانیایی‌ها، که باور بر این بود که جمعیت یهودی با آن ناسازگار است. تعدادی از عوامل دیگر مانند مشکلات شدید اقتصادی که منجر به کشته شدن یهودیان بر سر دارایی‌های شخصیشان شد، نیز آررده شده‌اند. در نهایت نیز، این عامل که در دوره ای که به حمله آلمانی‌ها به لیتوانی منجر شد، یهودیان مقصر همه سیه‌روزی‌هایی معرفی شدند که بر سر لیتوانی آمده بودند، از جمله اشغال لیتوانی توسط شوروی. همکاری مردم و موسسات محلی، به تعداد نسبتاً زیاد، در نابودی یهودیان لیتوانی به عاملی تعیین‌کننده در هولوکاست تبدیل شد. 
 با این حال، همه مردم لیتوانیایی نیز از این کشتارها پشتیبانی نمی‌کردند، و صدها تن جان خود را بر سر پناه دادن به یهودیان به خطر انداختند. ۸۹۱ لیتوانیایی را (آمار تا یکم ژانویه ۲۰۱۷ ) به دلیل به خطر انداختن جان خود برای نجات یهودیان در طول هولوکاست، به عنوان شناخته‌است. علاوه بر این، بسیاری از اعضای نیز به پناه دادن به یهودیان کمک کردند. لیتوانیایی‌ها و لهستانی‌هایی که جان خود را برای نجات یهودیان به خطر می‌انداختند، مورد آزار و اذیت قرار گرفته و اغلب توسط نازی‌ها اعدام می‌شدند.
{"title": "هولوکاست در لیتوانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%D9%88%D9%84%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%B3%D8%AA_%D8%AF%D8%B1_%D9%84%DB%8C%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=35032946", "language": "fa"}