تشکیلاتی است که هدف خود را مبارزه با ، و ، و آرمان خود را یگانگی و نیرومندی می‌داند. پایه‌های و این تشکیلات، در ۱۵ شهریور ۱۳۲۶ بنیاد گذاشته شد و در دی‌ماه ۱۳۳۰ وارد مرحلهٔ حزبی شد. این حزب در دوره‌های گوناگون در نماینده داشت. پس از مرکز اصلی حزب به خارج از منتقل شد و هم‌اکنون در داخل و خارج از ایران به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
 مکتب در سال ۱۳۲۶ به رهبری و با همراهی ، ، ، فرید سیاح سپانلو، ، ، احمد مختاری، مهدی بهره‌مند و بیژن فروهر بنیان‌گذاری گردید. افراد این مکتب در سال‌های ۱۳۲۰ به هنگام و در سال‌های ۱۳۲۴ و ۱۳۲۵ به هنگام بدست با تشکیل گروه‌های ضربت و زیرزمینی به مبارزه علیه بیگانگان پرداخته بودند. البته در سال ۱۳۲۲ این افراد تشکیلاتی را با نام تشکیل دادند، که به‌نوعی مقدمه‌ای بر حزب پان ایرانیست بود. حزب پان ایرانیست در دی‌ماه سال ۱۳۳۰ با ادغام حزب نبرد ایران در این مجموعه تحت عنوان حزب ملت ایران بر بنیاد پان ایرانیسم رسماً تشکیل گردید. 
در همان مراحل اول گروهی به پیشگامی و ، ، یا ، را به وجود آوردند. سپس با بروز اختلاف در همان سال و محسن پزشکپور، دو تن از اعضای برجستهٔ حزب بر سر روش فعالیت سیاسی و موضع‌گیری در قبال درگیری میان شاه و و سلطنت شاه مطابق با ، اختلاف نظر پیدا کردند. مجموعه به دو گروه بر بنیاد پان‌ایرانیسم به رهبری و دبیرکلی و حزب پان ایرانیست به رهبری ایجاد می‌شود. 
 به‌طور کلی، تشکیل حزب پان ایرانیست را می‌توان به سه بخش تقسیم کرد: 
 
 
 در سال ۱۳۲۶ محسن پزشکپور، به‌پاسداشت اولین بیانیه حزب پان ایرانیست را نگاشت که اصول «پان‌ایرانیسم» را شرح می‌داد و به‌نوعی نخستین مرانامه این حزب به‌شمار می‌آید. این بیانیه به‌شرح زیر بود: 
 این بیانیه به «فرمان رئیس» مشهور شد. 
 در سال ۱۳۲۸، این حزب مبانی فکری خود را منتشر کرد: 
 حزب پان ایرانیست در جریان مبارزات مربوط به تا حضور فعال داشت و از دولت حمایت می‌کرد. در تاریخ ۳۰ تیرماه ۱۳۳۱ یکی از اعضای حزب در جریان تظاهرات کشته شد و در جریان کودتای بیست و هشتم مرداد سال ۱۳۳۲ اوباش همراه با به دفتر مرکزی حزب در تهران یورش بردند. 
 اما پس از کودتای ۲۸ مرداد، حزب پان ایرانیست سیاست عدم تقابل با حکومت را در پیش گرفت؛ و در مقابل حزب ملت ایران بر بنیاد پان‌ایرانیسم به رهبری داریوش فروهر به عنوان یک گروه مخالف به پیوست و فعالیت خود را در قالب یک گروه اپوزیسیون ادامه داد. همین انشعاب باعث شد که تا مدتی حزب پان ایرانیست را «پان‌ایرانیست‌های » بخوانند. 
 حزب پان ایرانیست که جهان را درحال حرکت به سمت می‌دانست، عقیده داشت که در آن فقط عناصر مؤمن و معتقد به ناسیونالیسم، توانایی رهبری و سازماندهی را دارند. مهم‌ترین اولویت مکتب و سپس حزب پان ایرانیست مبارزه با و شعار این مکتب نیز «فلات ایران به زیر یک پرچم» بود که به بازگشت سرزمین‌های تجزیه‌شده از ایران در ۱۵۰ سال اخیر اشاره داشت. 
 مکتب پان ایرانیسم ابتدا با حزب نبرد ایران ادغام شده و حزب ملت ایران بر بنیاد پان‌ایرانیسم به وجود می آید سپس در پی بروز اختلافات سازمان پان‌ایرانیست یا از مجموعه جدای می‌شوند و پس ازمدتی گروهی از افراد از حزب ملت ایران بر بنیاد پان‌ایرانیسم جدا شده و حزب پان ایرانیسم را تأسیس می‌کنند. 
 در آبانماه ۱۳۳۰ در پی ائتلاف یا حزب نبرد ایران اسم حزب جدید بنام «حزب ملت ایران بر بنیاد پان‌ایرانیسم» نامگذاری شده و دبیر حزب می‌گردد و به اتفاق ، ، کمیته موقت عالی رهبری را تشکیل می‌دهند. پس از جدایی ، ، ، و ، به عنوان کمیته موقت دبیرکل و بعد از او داریوش فروهر و بعد خسرو سیف دبیرکلی این محموعه را برعهده داشتند 
 ، پس از پیروزی در انتخابات دوره بیست و سوم‌مجلس شورای ملی در حوزه انتخابیه قم، را به‌عنوان حزبی منشعب از حزب پان ایرانیست بنیان‌گذاشت. 
 همچنین ببینید: حزب پان ایرانیست که بنیاد گرفته از است، براین باور است که تمامی باید زیر یک پرچم و در کشوری واحد به نام زندگی کنند. این حزب که حزبی ملی‌گرا به‌حساب می‌آید، پان‌ایرانیسم را همان می‌داند. پان‌ایرانیسم را مقوله‌ای تاریخی می‌داند و طبق گفتهٔ پان ایرانیست‌ها این مکتب بنابر تاریخی است. آرمان اصلی این حزب ایجاد دوبارهٔ و متحد نمودن است. حزب پان ایرانیست نیز طبق مکتب پان‌ایرانیسم، هدف خود مبارزه با استعمار ایران (که جوانان مؤسس نیز با این نیت حزب را ایجاد کرده بودند) و همچنین یگانگی و نیرومندی ایرانیان می‌داند. 
 در نشریه موسوم به ضد استعمار مکتب پان‌ایرانیسم را اینگونه معرفی می‌کند:
 که نخستین کسی بود که از واژه پان‌ایرانیسم استفاده کرده بود، این مکتب را این‌گونه تعریف می‌کند:
 حزب پان ایرانیست درحال حاضر به عنوان یک حزب فعالیت می‌کند و خواهان بازگشت و برپایی نظام است. 
 مقالهٔ اصلی: از رهبران پان‌ایرانیسم دلیل عینی (اوبژکتیو) بودن مکتب پان‌ایرانیسم را وحدت همگی اقوام ایران در درازای تاریخ می‌داند و اشاره می‌کند که این وحدت تنها در زمان‌های ویژه‌ای شکسته شده‌است که ایران با یورش‌های نظامی، تحمیل شکست، اشغال و تحمیل قراردادهای جدایی روبرو شده‌است؛ و برای نمونه این موارد را ذکر می‌کند: الف- که تجلی پان‌ایرانیسم و اتحاد اقوام ایرانی بودند. پس از آن اشکانیان و سپس ساسانیان نزدیک به هزار سال توانستند ایرانیان را بار دیگر یکپارچه سازند. ب- یورش تازیان و از هم پاشیدن مرزهای ایران. پس ازآن توانستند دوباره ایران و همگی اقوام ایرانی را یکپارچه سازند. ج- تجزیهٔ ایران در سدهٔ ۱۷ میلادی از سوی روسیه و انگلیس در پی قراردادهای:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 پس از انقلاب سال پنجاه و هفت و دستگیری اعضا و اعدام ، کادر مرکزی حزب پان‌ایرانیست در سال ۱۳۵۹ به خارج از ایران انتقال یافت؛ ولی محسن پزشکپور با وجود سختی‌های فراوان در سال ۱۳۷۰ به ایران بازگشت و حزب کوشش‌های خود را از سرگرفت. 
 حزب پان ایرانیست، پس از همواره به‌عنوان یک گروه فعالیت کرده‌است. همچنین این حزب درطی سال‌ها انتخابات را تحریم کرده‌است. 
 از جمله این تحریم‌ها بود که این حزب بیانیه‌ای برای این تحریم اعلام کرد که به‌قرار زیر است: 
 همچنین ببینید: حزب پان ایرانیست تحت عنوان و در فراکسیون در فعالیت می‌کرد. این حزب از سال ۱۳۴۶ با شرکت در انتخابات مجلس دوره ۲۲ توانست ۵ عضو در مجلس شورای ملی داشته باشد. همزمان نیز در مجلس مؤسسان برای اصلاح قانون اساسی نیز حضور داشت. اعضای حزب پان ایرانیست تا سال به گونه آشکار و نهان در میدان سیاسی و فرهنگی ایران زمین حضور داشتند و چه در مجلس شورای ملی (دوره‌های ۲۲ و ۲۵) و چه در کابینه‌های وقت فعالیت می‌کردند؛ محسن پزشکپور و دو تن از اندیشمندان و سیاستمدارانی هستند که به پایداری پایه‌های تئوریک نهضت پرداختند. 
 با کودتای بیست و هشتم مرداد و سرنگونی ، برخی اعضای حزب دوران چند ماهه ای را در بازداشتهای کوتاه مدت به‌سر بردند. اما سیاست کلی حزب تا جریان تجزیهٔ بحرین و استیضاح دولت بر تنش زدایی و عدم تقابل با نظام حاکم استوار گردید و همچنین سلطنت شاه به عنوان اصلی از اصول قانون اساسی مشروطه مورد پذیرش قرار گرفت. اما پس از استیضاح دولت هویدا، تابلوهای دفاتر حزب پان ایرانیست در سراسر کشور جمع‌آوری شد و هر پان ایرانیستی که به شغلی بالاتر از آموزگاری اشتغال داشت از سمت خود برکنار گردید. 
 با تصمیم شاه مبنی بر ظهور به عنوان تنها حزب رسمی کشور، تمام احزاب قانونی و از جمله حزب پان ایرانیست موظف شدند تا در این حزب به صورت فرمایشی ادغام شوند اما این وضعیت چندان به درازا نکشید و در زمان نخست‌وزیری شریف امامی، محسن پزشکپور رسماً ابقای مجدد حزب پان ایرانیست و خروج از حزب رستاخیز را اعلان کرد. فعالیت‌های این حزب جدایی از در ۲۹ خرداد ۱۳۵۷ با چهار عضو رسماً احیا شد. 
 کرسی‌های کسب شده توسط اعضای حزب پان ایرانیست در مجلس شورای ملی به شرح زیر است:
 بعد از انقلاب حزب پان ایرانیست موفق به برگزاری کنگره خود در سال‌های ۱۳۷۶، ۱۳۷۹، ۱۳۸۱ خورشیدی گردید ولی در برگزاری کنگره دهم خود در سال ۱۳۸۴ ناکام مانده و دیگر کنگره‌ای برگزار نکرده‌است. 
 در بهمن ۱۳۷۶ با ادامهٔ فعالیت‌ها، اولین کنگره حزب پس از انقلاب تشکیل شد. کنگره هفتم پان ایرانیستها در بهمن ماه ۱۳۷۶ به ریاست مهدی صفارپور تشکیل و افراد زیر را به سمت شورای عالی رهبری انتخاب می‌کند: عبدالرضا باستانی، سهراب اعظم زنگنه، قدرت‌الله جعفری، مهدی صفارپور، سید رضا کرمانی، ابراهیم می‌رانی، منوچهر یزدی. در این کنگره محسن پزشکپور به سمت رهبری نهضت پان ایرانیسم برای همیشه انتخاب می‌شود و سید رضا کرمانی نیز مسوولیت دبیر شورای عالی حزب و مسوولیت اجرایی ان را عهده‌دار می‌گردد. 
 کنگره هشتم در مورخ ۲ اردیبهشت ماه ۱۳۷۹ در محل دفتر فعلی حزب پایگاه سیاووشان آغاز به کار می‌کند که با فشار مأموران امنیتی پس از سه ساعت به کار خود پایان می‌دهد با توجه به شرایط اضطراری کنگره قبل از خاتمه به ابقای شورای عالی رهبری قبلی رأی می‌دهد. 
 کنگره نهم حزب پان ایرانیست در تاریخ ۱۵ شهریور ماه ۱۳۸۱ با حضور ۲۷۰ نفر از منتخبان گردید. در این کنگره اساسنامه‌ای ارائه شد که در آن اعضای شورای عالی معرفی شدند؛ همچنین در این اساسنامه اهداف حزب پان ایرانیست شرح داده شد. 
 پس از آن در سال ۱۳۸۴ با یورش نیروهای انتظامی و امنیتی، کنگرهٔ دهم حزب ناکام ماند و فشار بر اعضای حزب روز به روز بیشتر شده و متعاقباً تعدادی از اعضا در کرج، تهران، و خوزستان دستگیر و برخی با احکام حبس مواجه شدند. 
 تا تابستان ۱۳۸۷ حزب کماکان با همان کنگرهٔ قبل فعال بود ولی در شهریور ماه ۱۳۸۷ با انجام تغییراتی در کادر رهبری به‌جای سهراب اعظم زنگنه به دبیرکلی حزب انتخاب شد. اما در سال ۱۳۸۹ با توجه به اختلافات به وجود آمده و عدم امکان تشکیل کنگره جدید دو نفر از اعضای شورای رهبری در شهریور ماه ۱۳۸۹ و به همراه امضاء حدود ۱۰۰ نفر از اعضا با انتشار بیانیه‌ای ادامهٔ فعالیت‌های کنگره نهم رابه مصلحت ندانسته و خواستار تشکیل شورای موقت رهبری در برونمرز شدند. در برابر، شورای عالی رهبری حزب پان ایرانیست، عضو شورا عالی رهبری را به همراه چند نفر دیگر از اعضای سازمان جوانان اخراج نمود و به‌جای و از اعضای علی‌البدل برای تکمیل شورای عالی رهبری استفاده نمود. 
 با توجه به خروج برخی از افراد از حزب پان ایرانیست این موضوع سبب گردید که دبیرکل حزب پان ایرانیست در خصوص فعالیت‌های این حزب و همچنین دربارهٔ گروه‌های موازی بیانیه‌ای صادر کند و فعالیت‌های گروه‌های موازی مدعی پان‌ایرانیست و همین‌طور «سازمان جوانان حزب پان ایرانیست» و سایت‌های وابسته به این گروه‌ها را فاقد اعتبار و بی‌ارتباط با حزب پان ایرانیست اعلام کند. تکرار موضوع فوق باعث شد که مجدداً حزب پان ایرانیست در این خصوص بیانیه‌هایی مبتنی بر غیررسمی بودن و عدم وابستگی سایر سایت‌ها و گروه‌های همنام را اعلام نماید. 
 
 تکرار موضوع فوق باعث شد که مجدداً حزب پان ایرانیست در این خصوص بیانیه‌هایی مبتنی بر غیررسمی بودن و عدم وابستگی سایر سایت‌ها و گروه‌های همنام را اعلام نماید. 
 در طول تمام سال‌های پس از ، علاوه بر آن دسته از هواداران حزب پان ایرانیست که در بیشتر شهرهای بزرگ ایران فعالیت دارند، بسیاری از ایشان در پایتخت‌های اروپایی و برخی شهرهای ، و تحت عنوان به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهند. 
 حزب پان ایرانیست مانند سایر احزاب اپوزیسیون داخل تحریم کرد. 
 ارکان حزب پان ایرانیست به شرح زیر است:
 
 
 
 مطابق با آخرین کنگره حزب پان ایرانیست (کنگره ) و تغییرات پس از آن افراد زیر مسئولیت‌های گروه‌های رهبری، داوری، دبیر کلی دارند: اعضای شورای عالی این حزب شورای عالی رهبری (دبیرکل)، قدرت‌الله جعفری (قائم مقام دبیرکل)، (سخنگو) خلیل طلایی، اسماعیل رحیمی، نوربخش رحیم زاده، ابراهیم قیاسیان، رسول رازی، مهدی توکلی، مسعود جهان‌نما و سهراب اعظم زنگنه هستند. 
 مسئولان شهرستان‌ها و سازمان‌ها به نمایندگی حزب پان ایرانیست ابراهیم قیاسیان (دفتر مرکزی تهران، پایگاه سیاوش)، غلام حسین آصف (مسئول استان خوزستان)، حسن حیدری (مسئول شهرستان آبادان)، اسماعیل رحیمی (مسئول تشکیلات آذربایجان و کردستان)، خلیل طلایی (مسئول استان گلستان)، ضرغامی (مسئول استان لرستان)، امیری (مسئول شهرستان شیراز) و کیومرث پشتکوهی (مسئول شهرستان شاهین شهر) بودند. 
 اعضای شورای داوری این حزب رسول رازی، فضل‌الله امینی، عبدالرضا باستانی، غلام حسین آصف و مسعود جهان‌نما هستند. 
 درفش حزب پان ایرانیست، حزبی این حزب است که به سه‌رنگ ملی ایران مزین شده‌است. همچنین نشان مخالفتی روی مرکز این پرچم نقش بسته‌است که به‌معنای مخالفت با هر ایده ، مخالفت با پراکندگی ، مخالفت با اندیشه‌های ضدانسانی، مخالفت با سازمان‌های فاسد، مخالفت با ، مخالفت با ، مخالفت با همسویی کشورهای عربی و ، مخالفت با ، مخالفت با و است. همچنین یک نوار سیاه‌رنگ، در وسط این پرچم نقش بسته‌است که به‌معنای سوگواری برای از دست دادن اراضی ایران است. 
 ارگان حزب پان‌ایرانیست، است. از فروردین ۱۳۷۷ حزب پان‌ایرانیست به نام «ضد استعمار» منتشر شد و از شماره ۴۴ به «حاکمیت ملت» تغییر نام داد. 
 حزب پان ایرانیست در دو دفتر رسمی درون ایران اقدام به برگزاری نشست‌های حزبی می‌نماید. 
 مقامات که فعالیت این حزب را غیرقانونی می‌دانند، به فعالیت‌ها و نشست‌های این حزب اعتراض کردند. 
 برخی از احزاب سیاسی با استناد به اینکه حزب پان ایرانیست با ارتباط داشته، این را یک حزب و می‌دانند؛ که حزب پان ایرانیست همواره این ادعاها را رد کرده‌است. 
 حزب پان ایرانیست که از ابتدای بنیانگذاری، با سازمان‌ها و اندیشه‌های تجزیه‌طلب مانند ، در مبارزه بوده‌است. هچنین این حزب با فدرالیسم و احزابی مانند مخالفت می‌کند. 
 این حزب توسط به عنوان یک حزب غیرقانونی شناخته می‌شود؛ و اعضای این حزب چندبار به علت فعالیت علیه نظام روانه زندان شده‌اند؛ و حتی یک‌بار حکم جلب زهرا صفارپور رهبر این حزب نیز، صادر شده‌بود. 
 حزب پان ایرانیست در سال ۱۳۹۷ قانون اساسی پیشنهادی خود را ارائه داد که مهم‌ترین اصول آن ، ، حاکمیت ملی و هستند. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 روز ۲۸ امرداد سه راه بوذرجمهری هوشنگ طالع
{"title": "حزب پان ایرانیست", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%AD%D8%B2%D8%A8_%D9%BE%D8%A7%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA&oldid=35146170", "language": "fa"}