(به : ) نام یک گروه کانادایی‌ست متشکل از یک زن و شوهر به نام‌های روبرتا کارتر هریسون (به : ) به عنوان خواننده و کن هریسون (به : ) که در فیزیوتراپیست و پزشک هستند. این گروه چند آلبوم موسیقی به بازار عرضه کرده‌اند که آخرین آلبومشان وسپر ۵۰ در سال ۲۰۱۷ به بازار عرضه شد.
 گروه توت فرنگی‌های وحشی زمان دانشجویی این زوج طی تمرینات فشرده‌ای که با دوستانشان داشتند تشکیل شد. در سال ۱۹۹۸ گروه ترانهٔ Crying Shame را جهت شرکت در مسابقه جستجوی ترانه‌های جدید به تورنتو با نام سی‌اف‌ان‌وای (به : ) ارسال کرد. این ترانه مسابقه را برد و از رادیو پخش شد.
 پس از آن هریسون استودیویی ایجاد کرد که به گروه اجازه می‌داد بتوانند پس از این آلبوم‌هایشان را مستقلاً ارائه کنند. بعدها آنها توانستند آرم توت فرنگی‌های وحشی را نیز ثبت کنند.
 آلبوم گریس این گروه توانست توجه کمپانی موسیقی را به خود جلب کند. همین کمپانی آلبوم بعدی گروه را با عنوان شرط می‌بندم تو فکر می‌کنی من تنهام (به : ) را نیز پخش کرد. موفقیت این آلبوم برگزاری یک تور داخل کانادا را به دنبال داشت و به بستن قراردادی جهت تهیه آلبوم‌های بعدی با کمپانی «نت‌ورک» که یک کمپانی مستقل ونکووری بود، منجر شد.
 دو آلبوم بعدی گروه این کمپانی به بازار عرضه شد. آلبوم سوم با نام پیچ (به : ) در ابتدا توسط نت‌ورک حمایت شد، اما اختلاف نظر بین گروه و کمپانی باعث بهم خوردن همکاری شد. پس از آن گروه بار دیگر به طور مستقل به تهیه و ارائه موسیقی پرداخت.
 با پخش آلبوم سال‌های بی‌قواره (به : ) گروه هم‌زمان یک ویدئوی موسیقی از آلبوم را به طور مستقل پخش کرد. هزینه تهیه این ویدئو به طور قابل توجهی کمتر از تهیه برای ایستگاه‌های موزیک تلویزیونی مانند یا ماچ میوزیک بود.
 موفقیت آلبوم «شرط می‌بندم فکر می‌کنی من تنهام» باعث شد گروه کاندید بهترین گروه جدید در جشنواره جونو ۱۹۹۵ بشود. از دیگر ترانه‌های معروف گروه می‌توان به ترانه Life-Sized Marilyn Monroe و Crying Shame اشاره کرد. ترانهٔ نمیخوام در موردش فکر کنم (به : ) بخشی از فیلم محصول ۱۹۹۶ است.
 دیگر فیلمهایی که از ترانه‌های این گروه به عنوان استفاده کرده‌اند از قرار زیر می‌باشند:
 
 
 
 
 یکی از ترانه‌های مشهور گروه با نام اشتباه بود بذارم بری (به : ) حاصل همکاری گروه با دیگر موسیقیدان‌ها بود. پس از اینکه روبرتا کارتر هریسون در مراسم عروسی‌اش این ترانه را به همراه رابرت مایکلز اجرا کرد، آلن فلچر از کمپانی کانادایی وارنر، مفهوم کلی ترانه را تغییر داد. سپس ترانه به همراهی مایکلز در قسمت سوم سری آلبوم‌های «زنان و ترانه‌ها» ضبط شد و در آلبوم «پیچ» منتشر شد.
 پس از آن آلن فلچر قراردادی با تهیه‌کننده و آلمانی آندره تنه‌برگر معروف به بست. تنه‌برگر ورژن جدیدی از ترانه را با نام بذارم بری (به : ) ساخت و آن را از طرف کمپانی ای‌تی‌بی پخش کرد. با این کار ترانه در سطح دو قاره معروف شد به طوری که در مجله آمریکا، ترانه شماره ۱۸ در رقصی و همچنین شماره ۷ جدول ترانه‌های آلمانی شد. این ترانه همچنین تبدیل به نقطه عطفی در سبک موسیقی با اقدام به تهیه ترانه‌هایی با صداگذاری کامل شد.
 توت فرنگی‌های وحشی و ترانه‌های مشترک دیگری هم کار کردند که از آن جمله می‌توان به تک‌ترانه‌های "تو را دارم" "نمیخوام تموم کنم" "راه طولانی به خانه" و ترانه‌هایی از آلبوم سال ۲۰۰۲ ای‌تی‌بی به اسم "پیشکش شده" و همچنین ترانه‌های آلبوم سال ۲۰۰۳ ای‌تی‌بی با عنوان "معتاد به موسیقی" اشاره کرد. همه این ترانه‌ها نوشته مشترک کن هریسون و تنه‌برگر هستند و با صدای روبرتا اجرا شده‌اند. تنه‌برگر بعدها نسخه جدیدی از "بذارم بری" تهیه کرد که توسط خواننده دیگری به نام "جان لوشل" اجرا شد.
 از دیگر همکاری‌های مشترک می‌توان به گیتارنوازی در ویدئوی «نمیخوام در موردش فکر کنم» اشاره کرد. این گروه همچنین در تمام سه سال جشنواره موسیقی نمایشگاه لیلیت، که توسط مک‌لاکلن راه‌اندازی شده بود، شرکت کرده‌است.
{"title": "وایلد استرابریز", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%DB%8C%D9%84%D8%AF_%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B1%DB%8C%D8%B2&oldid=33239663", "language": "fa"}