اصطلاحات ستاره‌شناسی در پارسی میانه:
 ستَویس یا سَدویس: به ظن قوی نام ستاره سهیل
 و : نام ستاره شِعرای یَمانی
 شباهنگ: نامهای در 
 دیگپایه: شَلیاق
 هَشتبَر: صورت فلکی تَنَیُّن، اژدها
 موشپر و موشپار و موشپاریک: «ستاره» دنباله دار
 نیزک و نیازک: شهاب ثاقِب
 کَندَر: حرکت رِجعی
 نوماه: هلال
 پُرماه: بدر
 نیم ماه [نیما] و نیم پُری: تربیع
 سروش: نام ستاره عَیّوق
 ماهیگیر: نام ستاره α دَلو
 روجینه: ستاره وسطی کمربند جبار
 چشم شیر: ستاره وسطی از سه ستاره که در گردن اَسَد‌اند.
 
 
 
 
 نقل از کتاب «گاهشماری در ایران قدیم»، ، تهران ۱۳۱۷
{"title": "ستاره‌شناسی در ایران باستان", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%B1%D9%87%E2%80%8C%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86&oldid=22205476", "language": "fa"}