( : به معنای )، که در غرب با نام اسپوتینک ۸ نیز شناخته می‌شود اولین فضاپیمایی بود که به سمت پرواز کرد، این پروژه به عنوان بخشی از برنامه ونرا . محسوب می‌شود در فوریه ۱۹۶۱ به سمت زهره پرتاب شد که در ۱۹ مه همان سال پرواز کرد. با این حال، تماس رادیویی با کاوشگر قبل از پرواز قطع شد، و در نتیجه آن هیچ داده‌ای برنگشت.
 ۶۴۳٫۵ کیلوگرم (۱٬۴۱۹ پوند) کاوشگری متشکل از یک بدنه ای با قطر ۱٫۰۵ متر (۳ فوت ۵ اینچ) است که بالای آن گنبدی است و ارتفاع آن در مجموع ۲٫۰۳۵ متر (۶ فوت ۸٫۱ اینچ) است این کاوشگر تا ۱٫۲ اتمسفر استاندارد (۱۲۰ کیلوپاسکال) با خشک تحت فشار قرار گرفت، دارای فن‌های داخلی برای توزیع یکنواخت گرما است. دو صفحه خورشیدی که از سیلندر امتداد می‌یابند، یک باتری نقره ای را شارژ می‌کنند. یک آنتن مشبک سه متری پارابولیک برای ارسال اطلاعات از زهره به زمین با فرکانس ۹۲۲٫۸ مگاهرتز طراحی شده‌است
 از آنتن ۲٫۴ متری برای انتقال سیگنال‌های در فاز نزدیک به مأموریت استفاده شد. آنتن‌های چهار ضلعی نیمه کاره نصب شده بر روی ، تله متری تماس تلفنی روزانه با زمین را در طول مأموریت، بر روی یک باند رادیویی درسی متری به‌صورت دایره ای قطبی قرار داد.
 این کاوشگر به ابزارهای علمی از جمله دروازه ای مجهز شد متصل به رونق آنتن، دو تله یونی برای اندازه‌گیری باد خورشیدی، ردیاب حسگرها و لوله‌های سدیم سوسوزن برای اندازه‌گیری اشعه کیهانی؛ که به یک صفحه خورشیدی متصل شده‌است، دمای پوشش‌های آزمایشگاهی را اندازه‌گیری می‌کند. رادیومترهای مادون قرمز و / یا ماوراء بنفش ممکن است گنجانده شده باشد. گنبد شامل یک موتور KDU-414 بود که برای اصلاح دوره میانه استفاده می‌شد. کنترل توسط کرکره‌های حرارتی موتوری به دست می‌آمد.
 در بیشتر پرواز خود، با چرخش تثبیت شد. این نخستین فضاپیمایی بود که برای انجام اصلاحات میان دوره ای، با وارد کردن حالت تثبیت ۳ محور، تثبیت در خورشید و سهیل . در صورت رسیدن به زهره، می‌توانست حالت دیگری از تثبیت ۳ محوره، روی و تثبیت ، و برای اولین بار از آنتن پارابولیک برای استفاده کند.
 دومین تلاش برای پرتاب کاوشگر به زهره در فوریه ۱۹۶۱ بود، بلافاصله پس از پرتاب کاوشگر خواهر خود ونرا ۱ وی‌آ شماره ۱ (Venera1VA No.1) پرتاب شد، که نتوانست مدار زمین را ترک کند. کارشناسان ونرا ۱ را با استفاده از حامل از پرتاب کردند. این پرتاب در ساعت ۰۰:۳۴:۳۶ به وقت گرینویچ در ۱۲ فوریه ۱۹۶۱ صورت گرفت. 
 این به همراه مرحله فوقانی موشک Blok-L موشک، ابتدا در ۲۲۹ × ۲۸۲ کیلومتری ، قبل از اینکه مرحله بالایی شلیک شود تا "ونرا ۱" را درون یک ، به سمت ونوس قرار دهد. موتور 11D33 اولین موتور موشک چرخه احتراق مرحله ای در جهان بود و همچنین اولین استفاده از یک موتور ولتاژ برای اجازهٔ کار یک موتور در فضا بود.
 سه جلسه موفق از راه دور سنجی انجام شد، جمع‌آوری داده‌های پرتوی خورشیدی در نزدیکی زمین، در مغناطش زمین و در ۱۹ فوریه در فاصله ۱٬۹۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۱٬۲۰۰٬۰۰۰ مایل) پس از کشف با ، اولین تأیید صحت حضور این پلاسما را در فضای عمیق ارائه داد. هفت روز بعد، جلسه برنامه‌ریزی شده بعدی تله متری رخ نداد. در ۱۹ مه ۱۹۶۱، در ۱۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۶۲٬۰۰۰ مایل) از زهره. با کمک تلسکوپ رادیویی انگلیس در بانک جودرل، ممکن است در ژوئن برخی سیگنالهای ضعیف از کشف شود. مهندسان اتحاد جماهیر شوروی بر این باور بودند که به دلیل گرمای بیش از حد سنسور جهت خورشیدی از بین رفته‌است.
{"title": "ونرا ۱", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D9%86%D8%B1%D8%A7_%DB%B1&oldid=34187709", "language": "fa"}