زبان مردم ، که و یا به قول برخی مردم این روستا نامیده می‌شود (و در آن واژه‌های اصیل کم نیست)، جزئی از مرکزی و شمال غربی ایران (از گویش‌های رایج در منطقهٔ ، ، ) است و شباهت بسیاری به و میمه‌ای دارد.
 این زبان گونه‌ای از است . آنچه وانشانی‌ها بدان صحبت می‌کنند، یک یا نیست، بلکه مطابق تعریف ، یک زبان است ؛ چراکه هم در کلمات، هم در تلفظ، و هم در با اختلاف بسیار دارد.
 زبان یا یکی از گویش‌های بسیار زیباست که در حال فراموشی است و کمتر کسی با این گویش کاملاً آشناست یا می‌تواند به آن صحبت کند.
 برای نمونه، «می‌خواهم» در زبان اینگونه صرف می‌شود:
 = می‌خواهم
 = می‌خواهی
 = می‌خواهد
 = می‌خواهیم
 = می‌خواهید
 = می‌خواهند.
 
 آسمون تیره و تارو، زی بوره
 نِفَسا گرت و غبارو، زی بوره
 تو مِث افتوه، امّا زیر ابر
 دیم ماهد استتارو، زی بوره
 تو همون اکسیره که طلات کره
 مس و روحی را که خوارو، زی بوره
 تو همون حکیمه که یگ نظرد
 دوا و چاره ی کارو، زی بوره
 مِردُمی کُ راستی کُ ری زمین؟
 آدمی در احتضارو، زی بوره
 مین دنیا بیدرمین از ایرون زمین
 نابکار سُوار کارو، زی بوره
 حرم امن خدا، از ستم سعودیا
 تا قیومت به فشارو، زی بوره
 نه فقط نائب نابد، بِگوا
 عالمی در انتظارو، زی بوره
 از فِراقِد چیشی باجون؟ شی و رو
 دل «نافذ» بی قرارو، زی بوره
{"title": "وانشانی", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86%DB%8C&oldid=34739599", "language": "fa"}