به تعقیب و آزار منجر به نابودی تقریباً کامل جمعیت ۳۵۰۰ نفره یهودیان گفته می‌شود که کوتاه مدتی پس از آغاز در جریان آغاز شد. این تعقیب تا اکتبر ۱۹۴۱ و هنگامی که آلمانی‌ها لوکزامبورگ را کشور اعلام کردند ادامه داشت و منجر به فرستاده شدن یهودیان ساکن آن کشور به گتوها و اردوگاه‌های پاکسازی در اروپای شرقی شد.
 پیش از جنگ، لوکزامبورگ جمعیت بالغ بر ۳۵۰۰ تن داشت که بسیاری از آن‌ها به دلیل آزار و اذیت به آن کشور مهاجرت کرده بودند. که از سال ۱۹۳۵ در آلمان جاری شدند از سپتامبر ۱۹۴۰ در لوکزامبورگ نیز برقرار شدند و یهودیان را ترغیب به ترک کشور به کردند. مهاجرت ایشان از اکتبر ۱۹۴۱ به بعد ممنوع شد، اما تا آن هنگام ۲۵۰۰ تن توانسته بودند فرار کنند؛ اگرچه بسیاری از آنانی که به فرانسه رفتند نیز بعدها دستگیر و به اردوگاه‌ها فرستاده شدند. از سپتامبر ۱۹۴۱ به بعد، همه یهودیان لوکزامبورگ ناچار به پوشیدن برای شناسایی خود به دیگران به عنوان یهودی شدند. 
 از اکتبر ۱۹۴۱، مقام‌های نازی آغاز به اخراج نزدیک به ۸۰۰ یهودی باقی‌مانده از لوکزامبورگ به و اردوگاه‌های کار اجباری در و کردند. نزدیک به ۷۰۰ یهودی از اردوگاه انتقالی در فوئنف‌برونن در در شمال لوکزامبورگ تبعید شدند. 
 در ۱۹ اکتبر ۱۹۴۱، نازی‌ها لوکزامبورگ را ( ) اعلام کردند. بر پایه‌گزارش‌ها، از میان همه یهودیان ساکن لوکزامبورگ تنها ۳۶ تن از جنگ زنده بیرون آمدند.
{"title": "هولوکاست در لوکزامبورگ", "link": "https://fa.wikipedia.org//w/index.php?title=%D9%87%D9%88%D9%84%D9%88%DA%A9%D8%A7%D8%B3%D8%AA_%D8%AF%D8%B1_%D9%84%D9%88%DA%A9%D8%B2%D8%A7%D9%85%D8%A8%D9%88%D8%B1%DA%AF&oldid=34323837", "language": "fa"}