বিত্তীয় প্ৰতিবেদনৰ প্রাসঙ্গিকতা আৰু উপযুক্ততা সন্দৰ্ভত উদ্ভৱ কৰিবলৈ ১৯৯১ চনত AICPA ৰ দ্বাৰা গঠিত জেনকিনছ কমিটি (চেয়াৰম্যানৰ নামেৰে), ১৯৯৪ চনত ইয়াৰ প্ৰতিবেদনত পৰামৰ্শ দিছিল যে মানদণ্ড নিৰ্ধাৰণকাৰীসকলে বিত্তীয় তথ্য (বিত্তীয় বিবৃতি আৰু সম্বন্ধীয় প্ৰকাশ) আৰু বিত্তীয় তথ্য (উদাহৰণস্বৰূপ উচ্চ পৰ্যায়ৰ কাৰ্যকৰী তথ্য আৰু ব্যৱস্থাপনাৰ দ্বাৰা ব্যৱহাৰ কৰা পৰিৱৰ্তন, বিত্তীয় আৰু অ-বিত্তীয় তথ্যৰ বিশ্লেষণ, আৰু সুযোগ, বিত্তীয় বিপদৰ আৰু ব্যৱস্থাপনাৰ পৰিকল্পনাৰ সন্মুখীন তথ্য) অন্তৰ্ভুক্ত কৰি এটা বিস্তৃত প্ৰতিবেদন মডেল বিকশিত কৰে।
বিত্তীয় প্ৰতিবেদনৰ সমস্যাৰ সমাধানৰ বাবে AICPA ৰ দ্বাৰা ১৯৯১ চনত জেনকিন্স কমিটি গঠন কৰা হৈছিল।
তেওঁ এক বৃহৎ হাতীৰ ওপৰত চঢ়ি আহিছিল আৰু সদায়ে তেওঁৰ ওপৰত এগৰাকী গুলী ৰাখিছিল।