সা. শ. পূ. তৃতীয় শতিকাৰ পৰা নবম শতিকাৰ লৈকে সাতখন লাল-ইটা মঠৰ অৱশেষ ফুল আৰু পবিত্ৰ নিমৰ বৃক্ষৰ সুন্দৰ স্থানত ধ্বংসাবশেষৰ মাজত চিনাক্ত কৰিব পাৰি।
২০০-৮০০ খ্রিস্টপূর্বাব্দৰ সাতটা লাল-ইটা মঠৰ ধ্বংসাবশেষ এক মনোমুগ্ধকৰ পৰিৱেশত ধ্বংসস্তূপ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।
তেওঁ তৰাবোৰ চাব নোৱাৰা অৱস্থাত মুখত শুই আছিল।