সেই সময়ত বৃদ্ধ লোকসকলৰ মুখত অহঙ্কাৰ আৰু তেওঁলোকৰ কণ্ঠস্বৰত এক বৃহৎ অধিকাৰীৰ আঙুলি পৰিছিল। "
তেওঁৰ মুখ আৰু কণ্ঠস্বৰ দুয়ো অহঙ্কাৰ আৰু অধিকাৰ প্ৰকাশ কৰিছিল।
তেওঁ নেমাৰ স্থানত আন কোনো ব্যক্তিয়ে তেওঁক আহাৰ দিয়াৰ দৰে প্ৰশ্ন কৰিব নোৱাৰিলে।