এই কবিতাত, তেওঁ কেৱল প্ৰকৃতিৰ এটা ত্ৰিট দৰ্শনত নহয়, কিন্তু মানুহৰ স্বভাৱই ইয়াক প্ৰভাৱিত কৰাৰ দৰে প্ৰকৃতিত, ধাতুৰ ফয়েল বা চূর্ণ তেলৰ দৰ্শনৰ দৰে ঔদ্যোগিক প্ৰতিমূৰ্তি দেখিছে।
যিহোৱা ঈশ্বৰে প্ৰকৃতিৰ ওপৰত কেনেকৈ প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে?
ৰেগী মিলাৰে জানিব নোৱাৰে কি কৰিব।