১৭৭৯ চনত যুৱক লাফায়েটলৈ এটা দীঘলীয়া চিঠি আছে, য 'ত ৱাশ্বিংটন, লাফায়েটৰ যুৱতী পত্নীৰ সৈতে লাফায়েটৰ নিজৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতাৰ বিষয়ে এক প্ৰত্যাহ্বানৰ ভিতৰত পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰিছিল-এক মজেৰে পৰিৱেশ কৰিছিল, তাৰ পিছত এক দুখৰ আশ্বাসৰ দ্বাৰা অনুসৰণ কৰা হৈছিল, স্টেনডাল নিজেই যোগ্য, যে পবিত্ৰ লিখীত লিপিত লিপিবদ্ধ হোৱা সকলো বিস্ময়ৰ মাজত কোনো উদাহৰণ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰি, য' ত প্ৰকৃত প্রবণতাৰ পৰা এগৰাকী মহিলাই এজন বৃদ্ধ পুৰুষক পছন্দ কৰিছে।
ৱাশ্বিংটনে লাফায়েটৰ পত্নীৰ প্ৰতি তেওঁৰ প্ৰেম প্ৰকাশ কৰি লাফায়েটলৈ এটা চিঠি লিখিছিল, কিন্তু সেই চিঠিখন ঠাট্টা-বিৰক্তিৰে শেষ হৈছিল।
জীৱ-জন্তুক খাবলৈ তেওঁ একো পাব নোৱাৰিলে।