যেতিয়া হেনছনে তলত দৃষ্টি কৰিছিল, সেই সময়ত দাসজনে আন এজনক ফোন কৰিছিল, কান্ধৰ ওপৰত চলি থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল আৰু তলৰ পৰা ঠেলি আহি হেনছনৰ হাতৰ দ্বাৰা সহায় কৰিছিল।
দাস আৰু হানছনে এক লক্ষ্য পূৰণ কৰিবলৈ সহযোগিতা কৰিছিল।
ইয়াৰ পিছত মই ইয়াৰ প্ৰতি আগ্ৰহ দেখুৱাব নোৱাৰিলোঁ আৰু কিছুমান মানুহ প্ৰায় ষোল বা আঠারো বছৰত আবদ্ধ হৈ পৰে, কিন্তু মই নোৱাৰিলোঁ।