যেতিয়া তেওঁ তেওঁৰ হাতত পেন্সিল ধৰি কাউন্টাৰৰ ওপৰত ঝুঁকে আছিল, তেতিয়া তাই তেওঁৰ স্থূল বৈশিষ্ট্যবোৰ অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু ভাবিছিল যে তেওঁ কেতিয়াও বেকাৰী হোৱাৰ বাহিৰে নিজৰ জীৱনৰ সৈতে কোনো কাম কৰিছেনে।
তাই ভাবিছিল যে তেওঁ সদায়ে বেকাৰী হৈ আহিছিল নে নাই।
দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে প্ৰাচীন স্মৃতিস্তম্ভসমূহ পৰৱৰ্তী সময়ত ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হৈ পৰে।