১৩ দ্বিতীয় অধ্যায়ত শ্ৰী হ্বিটিংটনৰ প্ৰস্তাৱৰ প্ৰতীকবোৰ তীব্ৰতৰে ঘূৰি আহিল, কিন্তু তেওঁৰ মুখৰ ওপৰত থকা শব্দবোৰ অব্যক্ত হৈ থাকিল, কিয়নো পুৰুষজনৰ চেহেৰা আৰু আচৰণত তেওঁৰ প্ৰথম আৰু স্বাভাৱিক ধাৰণা প্ৰকাশ পোৱা নাছিল।
যেতিয়া টপেনচে ঘূৰি তেওঁ ক 'ব নোৱাৰা পুৰুষজনৰ মুখলৈ চাবলৈ ধৰিলে।
ইয়াত সূঁচাৰ ওপৰত ৰজা টুটানকামুনৰ এক জটিল মূৰ্ত্তি দেখিবলৈ পোৱা যায়।