তেওঁ নিয়মিতৰূপে মন্দিৰৰ সন্মুখত হাঁটু নুমুৱাই তেওঁৰ হাতবোৰ পৰম্পৰাগত নমস্তেৰ অভিবাদন আৰু শ্ৰদ্ধাৰে একত্ৰিত হৈ উপস্থিত হৈছিল।
তেওঁ সাধাৰণতে নিজৰ প্ৰভুৰ সন্মুখত হাঁটুত বহি উপস্থিত হয়।
কিয়নো ই দেখুৱাইছিল যে ডাক বিতৰণ কৰাটো সময়ৰ অপচয় আছিল।