১৯৭০ চনৰ আৰম্ভণিতে মূল্যায়নকাৰীসকলে এনে অধ্যয়নসমূহ ডিজাইন কৰিব বিচাৰিছিল যি বৃহৎ পৰিমাণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰযোগ্যভাৱে ভিন্ন বা ব্যয়বহুল আছিল-উদাহৰণস্বৰূপ, এটা বৃহৎ প্ৰতিষ্ঠানে এক জটিল উদ্ভাৱন বা শিক্ষাৰ প্ৰভাৱৰ প্ৰভাৱ বা আত্মবিশ্বাসৰ বিকাশৰ ওপৰত প্ৰেৰণা দিছিল-তেওঁলোকে গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰচেষ্টাৰ মাজত গুৰুত্বপূৰ্ণ পৰিমাণসমূহৰ পৰিমাণ দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল আৰু সমালোচনাক বিপদত পেলাব বিচাৰিছিল যে তেওঁলোকে সঁচাকৈয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়বোৰ উপেক্ষা কৰিছিল।
মূল্যাঙ্কনকাৰীসকলে সেই অধ্যয়নবোৰ ডিজাইন কৰিব বিচাৰিছিল যি এটা সংস্থাই কেনেকৈ উদ্ভাৱনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে তাক চাব।
তেওঁলোকে মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ মাত্ৰ সময়লৈকে চাপ অব্যাহত ৰাখিব পাৰে।