প্ৰকৃত ন্যায়ালয়ত তেওঁ আৰু ফ্ৰিডাণ্ড-হৰ্নে একমত হৈছিল, এজন ব্যক্তিয়ে দেখুৱা প্ৰমাণৰ এটা অংশ হৈছে তেওঁৰ সম্পূৰ্ণ আচৰণ।
ফ্ৰিডাণ্ড-হৰ্নে বিশ্বাস কৰে যে ন্যায়াধীশসকলে এজন ব্যক্তিৰ আচৰণক প্ৰমাণৰ অংশ হিচাপে দেখে।
পোৱাৰ্টে তাইক চোৱাৰ প্ৰতি গুৰুত্ব নিদিলে।