Suskunlar
Eflatun rengi hayaller kuran bir "suskun"un sozleridir, bu roman. Isittigini goren, gordugunu dinleyen, dinledigini sessizligin buyusuyle sirlayan ve tum bunlarin gorkemini hikaye eden bir adamin alcakgonullu dunyasina misafir olacaksiniz, satirlar akip giderken. O ise, muzip bir tebessumle size eslik edecek, sessizce... Sayfalari birer birer tuketirken, benzersiz erguvani duslerin "gercekligi"nde sema edeceksiniz ve bu duslerden adeta basiniz donecek. Hayat kadar gercek, dus kadar inanilmaz bu dunyanin tum kahramanlarinin seslerini duyacak, nefeslerini hissedeceksiniz. Cunku Suskunlar, sessizligin oldugu kadar, seslerin ve sozlerin, yani musikinin romanidir. Sonsuzlugun derin sessizliginin "nefesini ufleyen" ve ona "can veren" bir adamin hayallerinin ete kemige burunmus kahramanlari, en az sizler kadar gercektir; ya da siz, en az onlar kadar bir dus urunu... Bagdasar, Kirkor, Davut, Kalin Musa, Ibrahim Dede Efendi, Rafael, Tagut, Veysel Bey ve digerleri... Onlar, sessizligin evreninden Ihsan Oktay Anar'in dus dunyasina duhul ederek suskunluklarini bozmuslardir. Bir meczup aski tatti, bir asiksa askina sarkilar yazip ruhunu maviyle bezedi; digeri, kayboldugu dunyada bir sesin pesine duserek kendini buldu. Neva, belki de, herkesin asik oldugu bir kadinin pur hayaliydi. Hayalet avcisi, kendi ruhunu yakalamaya calisti. Zahir ve Batin ise, zitliklarin muhtesem birliginde denge bulan iki ayri gucun cisimlesmis haliydi. Suskunlar'i okuduktan sonra aynaya bakmak, yansiyan aksinizde gercegi gormek, gordugunuzu isitmek ve duyduklarinizla sagirlasip susmak isteyeceksiniz. Sayfalar tukenip bittiginde, kim bilir, belki de "suskunlar"dan biri