अखो
अखाभगतः सप्तदशे शताब्दे वर्तमानः आसीत् । अखाभगतः अग्रगण्येषु गुजरातीप्राचीनकविषु स्थानं लभते । यवनकाले जातेषु त्रुषु वशिष्ट गुजरातीसाहित्यकारेषु अखोभगतः अन्यतमः । अखो जेतलपुरात् आगत्य अमदावाद्नगरे वासमकरोत् । अद्यापि 'खाडिया'विस्तारस्य 'देसाईनी पोळ' इत्यत्र गृहम् 'अखा ओरडा' रूपेण ज्ञायते । एषा स्थानं प्राचीनकविषु एकतमं परिचाययति ।	

जीवनस्य प्रारम्भे सः सुवर्णकारस्य उधोगं स्वीकृतवान । ततः तस्य, धर्मभगिन्या कृतेन अविश्वासेन संसारमोहः व्यपगतः । सः एकस्य गुरोः शरणं गतः । परन्तु यदा सः ज्ञातवान् यत् गुरुरपि धूर्तः अस्ति ! ततः तस्य परिज्ञानं जातं यत् समाजे सर्वत्र धूर्तता, असत्यञ्च वर्तते ।

छप्पाकाव्यम्

सत्यस्य बोधानन्तरं सः छप्पाकाव्यस्य लेखनं प्रारभत । अखाभगतस्य छप्पाकाव्ये समाजे विद्यमानम् आडम्बरं प्रति तिरस्कारः दृश्यते । "एक मुरखने एवी टेव, पथ्थर एटला पूजे देव" एतादृशेषु पद्येषु धर्मस्य आवरणेन प्रचलन्तीम् अन्धश्रद्धां विवृणोति ।

अखाभगतः ७४६ छप्पाकाव्यानि लिखितवान् । तानि ४४ अङगेषु विभक्तानि सन्ति । 
यद्यपि अखाभगतः  स्वयमेव काव्यस्य विभागं न कृतवान् । परन्तु गुजरातीभाषायाः विद्वांसः काव्यस्य विषयवस्तूनाम् आधारेण काव्यस्य विभाजनं कृतवन्तः ।

द्रोषनिवारकः अंगवर्गः
वेषनिन्दा अङगम्
अशपुश्यतानिन्द अहगम्
स्थूलदोष –अस्गम्
प्रपञ्च-अङगम्
सूक्ष्मदोष-अङ्गम्
भाषा-अङ्गम्
खलज्ञानि-अङ्गम्
जडभक्ति-अङ्गम्
सगुणभक्ति-अङ्गम्
दम्भभक्ति-अङ्गम्
ज्ञानदग्ध-अङ्गम्
दशविधज्ञानि-अङ्गम्
विभ्रम-अङ्गम्
कूटफल-अङ्गम्
गुणग्राहक-अङ्गवर्गः
गुरु-अङ्गम्
सहज-अङ्गम्
कवि-अङ्गम्
वैराग्य-अङ्गम्
विचार-अङ्गम्
क्षमा-अङ्गम्
तीर्थ-अङ्गम्
स्वातीत-अङ्गम्
चेतना-अङ्गम्
कृपा-अङ्गम्
धैर्य-अङ्गम्
भक्ति-अङ्गम्
सन्त-अङ्गम्
सिद्घांतप्रतिपदक—अङ्गवर्गः
माया-अङ्गम्
मति-अङ्गम्
महाभक्ष-अङ्गम्

वश्वरूप-अङ्गम्
स्वभाव-अङ्गम्
ज्ञानि-अङ्गम्
जीवेश्वर-अङ्गम्
आत्मभक्ष-अङ्गम्
वेषविचार-अङ्गम्
जीव-अङ्गम्
वेर-अङ्गम्
वेद-अङ्गम्
अज्ञान-अङ्गम्
मुक्ति-अङ्गम्
आत्म-अङ्गम्
प्रख्याताः कृतयः
पञ्चीकरणम्
असेगीता
चित्तविचारसंवादः
गुरुशिष्यसंवादः
अनुभविन्दुः
ब्रह्मलीला
कैवल्यगीता
सन्तप्रिय
अखाना छप्पा
अखाना पद
अखाजीना सोरठा

गुजरातराज्यस्य कवयः
गुजरातराज्यसम्बद्धाः स्टब्स्
सर्वे अपूर्णलेखाः