मुरारिः
मुरारिपदचिन्ता चेत्तदा माघे रतिङ्कुरु ।
                                                            मुरारिपदचिन्ता चेत्तदा माघे रतिङ्कुरु ॥
                                           मुरारिपदचिन्तायां भवभूतेस्तु का कथा ।
                                                            भवभूतिमनादृत्य मुरारिमुररीकुरु ॥ 
इत्यादिना प्रशंसितपाण्डित्यस्य मुरारेः (Murari) कः काल इति विचारे प्रस्तुते –
(क)	भवभूतेः पद्यद्वयस्योध्दरणात्ततोऽर्वाचीनो मुरारिः
(ख) काश्मीरनृपस्यावन्तिवर्मणः (८५५-८८४) काले वर्तमानः तत्कृपोपजीवो च हरविजयकर्त्ता रत्नाकरः –
‘अङ्कोत्थनाटक इवोत्तमनायकस्य नाशं कविर्व्यधित यस्य मुरारिरित्थम्’ इत्यादिनो मुरारिं स्मृतवानिति ततोऽयं प्राचीनः । ११३५ ख्रीष्टाब्दे वर्त्तमानोऽथ श्रीकण्ठचरितरचयिता मङ्खः मुरारिं राजशेखरात् प्राचीनं मन्यते । इदं सर्वं विचार्य ख्रीष्टनवमशतकपूर्वार्ध्दे मुरारिरजायतेति प्रतीयते ।
मुरारिपाण्डित्यम्
	
संस्कृतकविषु मुरारेर्महती प्रतिष्ठा विद्यते । भाषाप्रौढिव्याकरणपाटवं चास्य विपश्चितो रञ्जयति । स हि  बालवाल्मीकिर्महाकविश्चाख्यायते । तस्य प्रशंसा न केवलमितरैः कृताऽपि तु स स्वयमप्याह –
                                देवीं वाचमुपासते हि बहवः सारं तु सारस्वतं 
                                              जानीते नितरामसौ गुरुकुलक्लिष्टो मुरारिः कविः।
                                अब्धिर्लङ्घित एव वानरभटैः किन्त्वस्य गम्भीरता –
                                             मापातालनिमग्नपीवरतनुर्जानाति मन्थाचलः॥ 
अस्य रचनायामतिशयोक्तेः प्राचुर्य दृश्यते । असत्यामपि उपमाचमत्कृतौ सत्यामपि क्लिष्टतायां बन्धदाढर्येन सङ्गीतकृतमाधुर्येण चास्य कवित्वं रमणीयशैलीसम्पन्नं मन्वते ।

संस्कृतकवयः
संचित्रसारमञ्जूषे योजनीये
संस्कृतलेखकसम्बद्धाः स्टब्स्

बाह्यानुबन्धः योजनीयः
सर्वे अपूर्णलेखाः
एकादशशताब्द्याः कवयः

सम्बद्धाः लेखाः 

 भारतम्
 संस्कृतम्
 भारतस्य इतिहासः
 विज्ञानम्