मलयाळलिपिः
मलयाळलिपिः (मलयाळम्: , ) अथवा कैरळीलिपिः (मलयाळम्:  भारतस्य एका दाक्षिणात्यलिपिः । अन्या भारतीयलिपीनां सदृशी एषा अपि ब्राह्मीलिपितः विकासिता । मुख्यतः मलयाळभाषया लेखनार्थम् इयं लिपिः उपयुज्यते । या (मलयाळभाषा) भारतस्य मुख्यभाषासु अन्यतमा । प्रायः ३५,००,००० जनाः विश्वेऽस्मिन् सन्ति । अबुगिडा लेखनपद्धतिम् अनुश्रित्यैव अस्याः लिपेः संरचना । आधुनिकमलयाळलिपेः वर्णमालायां १३ स्वरवर्णाः ३६ व्यञ्जनवर्णाः एवं कतिपय चिह्नानि भवन्ति । वस्तुतः ग्रन्थलिपेः समकालिनलिपिः वट्टेऴुत्तुतः मलयालमलिपेर्जन्म इति विदुषाम् मतम् .। एषा लिपिः 'पनिया' 'बेट्टकुरुम्ब' 'रावुला' इत्याद्याः स्वल्पभाषी भाषया लेखनार्थमपि उपयुज्यते । ऐतिहासिकरूपेण मलयाळभाषा विविधसमये भिन्नभिन्नलिपिभिः लिख्यते स्म ।

विवरणम्

वर्णाः
मलयाळलिपेः वर्णमाला मुख्यतया अधस्तनप्रकारेण विभज्यते :
स्वरवर्णाः (, स्वरम्)
स्वातन्त्र्यस्वराः
परतन्त्र्य स्वरचिह्नानि
व्यञ्जनवर्णाः(, व्यञ्जनम्)

स्वातन्त्र्यस्ववर्णः सर्वदा वाक्यस्य पदस्य प्रारम्भे भवति । व्यञ्जनवर्णः स्वनामं व्यतिरिच्य शुद्धव्यञ्जनं न द्योतयति । वस्तुतः व्यञ्जनेन सह सर्वदा ह्रस्वः 'अ'कारः योजितः भवति । 
उदाहरणार्थं,  ('क') मलयाळवर्णमालायां प्रथमवर्णः, यः 'क' (/ka/) कारं द्योतयति न तु 'क्'(/k/) इति शुद्धव्यञ्जनम् । स्वरमात्राः व्यञ्जनवर्णैः सह योजिताः भवन्ति । 'अ' कारं व्यतिरिच्य स्वरमात्राणां विशेषचिह्नानि सन्ति । यथा- 

 (कि) = (क) +  इ स्वरचिह्नम् 
 (कु) =  (क) + उ  स्वरचिह्नम् 
 (कै) =  (क) +  ऐ स्वरचिह्नम्
 (क्) =  (क) +  हलन्त्यम्
 (क) = व्यञ्जनवर्णः  (क) स्वरचिह्नं नास्ति

मलयाळलिप्यां पृष्ठमात्राः अपि दृश्यन्ते यथा- കേരളം (केरळम्, Kēraḷam), स्वरचिह्नं േ (ए,ē) अत्र वामपार्श्वे दृश्यते । वस्तुतः उच्चारणुगुणं ए(ē) कारस्य स्थानं व्यञ्जनवर्णः क्(k) कारानन्तरं भवेत् । एतदर्थं पृष्ठमात्रायाः उपस्थितिः मलयाळलिपेः विशेषवैशिष्ट्यम् ।

इतिहासः

सन्दर्भाः

लिपयः