कोरमजनाङ्गः


कोरमजनाङ्गे वैविध्यानि
मूलतः एते तमिळ्नाडुप्रदेशीयाः ।  एतान् आन्ध्रप्रदेशे ‘यरकुल’ इति, महाराष्ट्रे ‘कैकाडि’ इति आह्वयन्ति ।  कुरुपर्वते ये जनाः आसन् तान् एव कुरुपुवाः, कुरुवनाः, कोरवाः, कोरमाः इति वक्तुं शक्यते ।  कर्णाटके एतान् कोरम, कोरमशेट्टि, कुञ्चिकोरम, भजन्त्रि, कोरच, कोरव इत्यादिनाम्ना अभिजानन्ति । एतेषां वृत्त्यनुगुणम् कण्डोलग्रथनजनान् ‘कण्डोलकोरमाः’, वाद्यं ये वादयन्ति तान् वाद्यकोरमाः, रज्जुं ये निर्मान्ति तान् रज्जुकोरमाः, वृषभवाणिज्यं ये कुर्वन्ति तान् वृषभकोरमाः, लवणविक्रयणं कुर्वन्ति चेत् लवणकोरमाः, चौर्यं, लुण्ठनं च ये कुर्वन्ति तान् चोरकोरमाः, वानरान् ये क्रीडयन्ति तान् वानरकोरमाः, सर्पान् ये क्रीडयन्ति तान् सर्पकोरमाः, ये शहनायिवाद्यं वादयन्ति तान् भजन्त्रि च इत्येवम् अभिजानन्ति ।  एते ‘कुळुव’ भाषां वदन्ति ।  तदर्तं एतान् ‘कुळुव’ इत्यपि आह्वयन्ति ।  कोरमजनेषु कतिचन स्वभाषां भाषां ‘कोङ्ग’ इति वदन्ति ।  एषा स्वतन्त्रभाषा न ।  पूर्वतमिळ्भाषायाः काचित् उपभाषा ।  ‘पत्रलेखा(tattoo)’ स्थापने कोरमस्त्री निपुणा ।  शताधिकविधाः पत्रलेखाः स्थापयन्ति ।   कावाडि, श्यातपाडि, म्यानपाडि, म्यान्रगुत्ति एवं चतुर्विध-उपशाखाः (बेडगु) एतेषु सन्ति ।  ‘कूटिके(पुनर्विवाहः)’ अथवा ‘कूडावळि’ पद्धतिः अपि एतेषु अस्ति ।

कोरमजनाङ्गस्य सामाजिकी व्यवस्था
कोरमाः स्वन्यायं स्वयं परिहरन्ति ।  स्वेषु प्रत्येकस्य गणस्य नायकं कुर्वन्ति । तं ‘बेरुमनुष्य’ इति वदन्ति ।  तस्य नायकत्वे सर्वे मिलित्वा समस्यां परिहरन्ति ।

कर्णाटकस्य आदिवासिनः
कर्णाटकराज्यसम्बद्धाः स्टब्स्
सर्वे अपूर्णलेखाः
चित्रं योजनीयम्
सारमञ्जूषा योजनीया