What better place, then, to probe a question that has occupied me for a long time: why is it that the literary universes of the Middle East and the broader Muslim world are not connected? Why do the literati of Tehran look ten times more toward Paris, New York or even Melbourne, than to Cairo, Istanbul or Casablanca?
Δεν υπάρχει, λοιπόν, καλύτερο μέρος από αυτό για να θέσω ένα ερώτημα που με απασχολεί εδώ και πολύ καιρό: για ποιον λόγο άραγε οι λογοτεχνικοί κόσμοι της Μέσης Ανατολής και του ευρύτερου Μουσουλμανικού κόσμου δεν συνδέονται; Γιατί άραγε οι διανοούμενοι της Τεχεράνης στρέφονται περισσότερο προς το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη ή ακόμα και τη Μελβούρνη και όχι προς το Κάιρο, την Κωνσταντινούπολη ή την Καζαμπλάνκα;