According to the established case law of the Court of Justice, if the revenue from a charge levied on both domestic and imported products according to the same criteria are intended to fund activities for the special advantage of the taxed domestic product, it may follow that a charge imposed on the same criteria nevertheless constitutes discriminatory taxation, insofar as the fiscal burden on domestic products is neutralised by the advantages which it serves to finance, whereas that on imported products constitutes a net burden [29].
Πράγματι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, όταν το προϊόν φορολογίας που επιβάλλεται στα εγχώρια και στα εισαγόμενα προϊόντα βάσει των ίδιων κριτηρίων προορίζεται για τη χρηματοδότηση δραστηριοτήτων που ωφελούν ιδιαίτερα τα εγχώρια φορολογούμενα προϊόντα, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα η συνεισφορά που επιβάλλεται, βάσει των ίδιων κριτηρίων, να συνιστά παρ’ όλα αυτά μια εισάγουσα διακρίσεις φορολόγηση, στο μέτρο που η φορολογική επιβάρυνση που πλήττει τα εγχώρια προϊόντα εξουδετερώνεται από πλεονεκτήματα για τη χρηματοδότηση των οποίων αυτή χρησιμεύει, ενώ η επιβάρυνση που πλήττει τα εισαγόμενα προϊόντα αποτελεί καθαρό βάρος [29].