A little month, or ere those shoes were old, with which she followed my poor fathers body- like Niobe, all tears.
Και δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας! Δεν έχουν καν τριφτεί οι σόλες των παπουτσιών που φορούσε... όταν απο χαιρετούσε το λείψανο του δύστυχου πατέρα μου... κι ήταν γεμάτη δάκρυα, σαν τη μυθική Νιόβη.