The old method entailed establishing, after each treaty amendment, that agreement had not been reached on two or three points, and these two or three points would then be transferred to the next Intergovernmental Conference, which would add a few fresh points and which would try to change the Treaty in the same way.
Σύμφωνα με την παλιά μέθοδο, μετά από κάθε τροποποίηση της Συνθήκης διαπιστωνόταν ότι κάποιος δεν συμφωνούσε με δύο ή τρία σημεία και αυτά τα δύο ή τρία σημεία παραπέμπονταν στην επόμενη Διακυβερνητική Διάσκεψη, στην οποία προσθέτονταν και ορισμένα άλλα σημεία και με τον ίδιο τρόπο προσπαθούσαν να τροποποιήσουν τη Συνθήκη.