The argument of concentrating entirely on economics as a last, desperate springboard for the development of Third World countries, which are unable to afford the luxury of environmental safeguards, is mere pettifoggery.
Έχουμε το επαχθές παράδειγμα, και παρόλα αυτά καθημερινό και συνεχιζόμενο, της εκμετάλλευσης χρυσοφόρων κοιτασμάτων στη Γαλλική Γουιάνα, που καταστρέφει ολόκληρα τμήματα δασικών περιοχών, και είναι θανατηφόρος για τη χλωρίδα, την πανίδα και τους αυτόχθονες λαούς: ο υδράργυρος κυλά στο έδαφός τους, στη ζωή τους και το αίμα τους.