Paragraph 132 of the Court’s judgment unequivocally confirms the Commission’s preliminary finding that the tariff should be considered as new aid: ‘it must be held that the measure at issue cannot be considered to be existing aid, not only because it covers a period that is different from that examined in the Alumix decision, but also because it consists no longer in ENEL applying the tariff laid down in the 1995 Decree-Law, which was equivalent to a market tariff, but in the grant of a reimbursement by the Equalisation Fund from public resources, in order to offset the difference between the tariff charged by ENEL and that laid down in the 1995 Decree-Law, as extended by the 2005 Decree-Law’.
Στη σκέψη 132, η απόφαση του Δικαστηρίου επιβεβαιώνει κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο το προκαταρκτικό συμπέρασμα της Επιτροπής ότι το καθεστώς προτιμησιακής τιμολόγησης πρέπει να θεωρηθεί νέα ενίσχυση: «εξάγεται το συμπέρασμα ότι το υπό εξέταση μέτρο δεν μπορεί να θεωρηθεί υφιστάμενη ενίσχυση, όχι μόνο γιατί αναφέρεται σε μια περίοδο διαφορετική από εκείνη που εξετάζει η απόφαση Alumix, αλλά και γιατί δεν αφορά πλέον την εφαρμογή εκ μέρους της ENEL του καθεστώτος τιμολόγησης που όριζε το διάταγμα του 1995, το οποίο αντιστοιχούσε σε ένα καθεστώς τιμολόγησης της αγοράς, αλλά τη χορήγηση επιστροφής εκ μέρους του Cassa Conguaglio με κρατικούς πόρους, προκειμένου να αντισταθμιστεί η διαφορά μεταξύ της τιμής που εφάρμοζε η ENEL και της τιμής που ορίσθηκε με το διάταγμα 1995 και παρατάθηκε από το νομοθετικό διάταγμα του 2005».