Similarly, the nine paragraphs devoted to sustained development - even going so far as a world summit in Johannesburg in 2002 - can scarcely conceal, in the dark recesses of this vague concept that has become a kind of catechism, the quest for a global approach that would miraculously resolve the problems, facing Africa in particular, of under-development, the AIDS epidemic and the economic slavery and poverty so skilfully maintained by the free traders who do not pay the real price for cotton, cocoa, coffee and all the raw materials, i. e. the price of the life of the people whose labour they exploit.
Επίσης, οι εννέα παράγραφοι που αφιερώνονται στην αειφόρο ανάπτυξη - μάλιστα με μια παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής το 2002 στο Γιοχάνεσμπουργκ - δεν καταφέρνουν να κρύψουν, χωρίς το σκοτάδι αυτής της ομιχλώδους έννοιας που έγινε σχολικό παράδειγμα, την αναζήτηση μιας παγκόσμιας συμπεριφοράς που θα έλυνε σαν από θαύμα τα προβλήματα, ιδίως για την Αφρική, υπανάπτυξη, πανδημία του AIDS, οικονομική σκλαβιά ή μιζέρια την οποία συντηρούν εν γνώσει τους οι υπέρμαχοι της ελευθερίας των συναλλαγών που δεν πληρώνουν το βαμβάκι, το κακάο, τον καφέ και όλες τις πρώτες ύλες στην αληθινή τους τιμή, δηλαδή την τιμή της ζωής των ανθρώπων των οποίων εκμεταλλεύονται την εργασία.