How can anyone believe that it is possible to stem the rising unemployment and poverty in the fifteen countries, destroying the welfare state - which was never achieved anyway because it is still a matter of handouts and not social security - and at the same time expect to enlarge Europe within a few years to countries with economic difficulties and worse unemployment than exists in the Fifteen?
Πώς είναι δυνατόν, συνεπώς, να σκεπτόμαστε ότι μπορούμε να αναχαιτίσουμε την ανεργία και τη νέα φτώχεια που προβάλλει στις δεκαπέντε χώρες, από τη μία πλευρά, απορρίπτοντας το κοινωνικό κράτος, το οποίο εξάλλου ποτέ δεν είχε πραγματοποιηθεί γιατί πάντοτε είχαμε να κάνουμε με πολιτικές αρωγών και όχι με κοινωνικές πολιτικές και, από την άλλη, θέλοντας να διευρύνουμε σε λίγα χρόνια την Ευρώπη σε χώρες όπου η οικονομική κατάσταση είναι δύσκολη και η ανεργία υψηλότερη από εκείνη των Δεκαπέντε;