That "the across-the-board return to economic growth means that we can do things today which were impossible yesterday"? That citizens are scandalised by "untrammelled capitalism, whose relocations, social dumping, ruthless exploitation of the disparities between the social and fiscal legislation of the Member States and remorseless pursuit of profit at the expense of working men and women"?
Και τώρα ένα αίνιγμα: ποιος είπε στη Λισαβόνα ότι οι πολίτες αναμένουν από την Ένωση να επιδείξει με σθένος την κοινωνική της διάσταση; Ποιος είπε ότι, για τους πολίτες μας "η ανεργία είναι αυτή που καταστρέφει ζωές και τις κοινωνίες μας για γενιές ολόκληρες και παραμένει σήμερα η κυρίαρχη προτεραιότητα, έστω κι αν αρχίζει να υποχωρεί"; Ότι "η γενική ανάκαμψη της ανάπτυξης καθιστά σήμερα εφικτό αυτό που χθες ήταν αδύνατον"; Ότι "ο αχαλίνωτος καπιταλισμός οδηγεί, μέσω της μεταφοράς των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, σε κοινωνικό ντάμπινγκ, εκμεταλλευόμενος τις ανισότητες των αντίστοιχων κοινωνικών και φορολογικών μας νομοθεσιών και προτάσσει το μέγιστο κέρδος έναντι των εργαζόμενων γυναικών και ανδρών";