[स]एतच छरुत्वा जरत्कारुर दुःखशॊकपरायणःउवाच सवान पि तॄन दुःखाद बाष्पसंदिग्धया गिराअहम एव जरत्कारुः किल ्बिषी भवतां सुतःतद दण्डं धारयत मे दुष्कृतेर अकृतात ्मनः[पितरह]पुत्र दिष्ट्यासि संप्राप्त इमं देशं यदृ च्छयाकिमर्थं च तवया बरह्मन न कृतॊ दारसंग्रहः[ज]ममा यं पितरॊ नित्यं हृद्य अर्थः परिवर्ततेऊर्ध्वरेताः श रीरं वै परापयेयम अमुत्र वैएवं दृष्ट्वा तु भवतः शकु न्तान इव लम्बतःमया निवर्तिता बुद्धिर बरह्मचर्यात प ितामहाःकरिष्ये वः परियं कामं निवेक्ष्ये नात्र संशय ःसनाम्नीं यद्य अहं कन्याम उपलप्स्ये कदा चनभविष्यति  च या का चिद भैक्षवत सवयम उद्यतापरतिग्रहीता ताम अस ्मि न भरेयं च याम अहमएवंविधम अहं कुर्यां निवेशं पर ाप्नुयां यदिअन्यथा न करिष्ये तु सत्यम एतत पितामहाः [स]एवम उक्त्वा तु स पितॄंश चचार पृथिवीं मुनिःन च स म लभते भार्यां वृद्धॊ ऽयम इति शौनकयदा निर्वेदम आपन ्नः पितृभिश चॊदितस तथातदारण्यं स गत्वॊच्चैश चुक्रॊ श भृशदुःखितःयानि भूतानि सन्तीह सथावराणि चराणि चअन् तर्हितानि वा यानि तानि शृण्वन्तु मे वचःउग्रे तपसि  वर्तन्तं पितरश चॊदयन्ति मामनिविशस्वेति दुःखार्तास  तेषां परियचिकीर्षयानिवेशार्थ्य अखिलां भूमिं कन्या  भैक्षं चरामि भॊःदरिद्रॊ दुःखशीलश च पितृभिः संनियॊज ितःयस्य कन्यास्ति भूतस्य ये मयेह परकीर्तिताःते मे  कन्यां परयच्छन्तु चरतः सर्वतॊदिशममम कन्या सनाम्नी  या भैक्षवच चॊद्यता भवेतभरेयं चैव यां नाहं तां मे क न्यां परयच्छतततस ते पन्नगा ये वै जरत्कारौ समाहिताः ताम आदाय परवृत्तिं ते वासुकेः परत्यवेदयनतेषां शरुत ्वा स नागेन्द्रः कन्यां तां समलंकृतामपरगृह्यारण्यम  अगमत समीपं तस्य पन्नगःतत्र तां भैक्षवत कन्यां परा दात तस्मै महात्मनेनागेन्द्रॊ वासुकिर बरह्मन न स ता ं परत्यगृह्णतअसनामेति वै मत्वा भरणे चाविचारितेमॊक् षभावे सथितश चापि दवन्द्वी भूतः परिग्रहेततॊ नाम स क न्यायाः पप्रच्छ भृगुनङ्गनवासुके भरणं चास्या न कुर् याम इत्य उवाच ह
mahabharata-ramayana_mbs01042dev.txt