ततॊ ऽबरवीन महातेजा रामॊ लक्ष्मणम अग्रतः सथितं पराग ्गामिनं वीरं याचमानं कृताञ्जलिममयाद्य सह सौमित्रे  तवयि गच्छति तद वनम कॊ भरिष्यति कौसल्यां सुमित्रां  वा यशस्विनीमअभिवर्षति कामैर यः पर्जन्यः पृथिवीम इव  स कामपाशपर्यस्तॊ महातेजा महीपतिःसा हि राज्यम इदं  पराप्य नृपस्याश्वपतेः सुता दुःखितानां सपत्नीनां न  करिष्यति शॊभनमएवम उक्तस तु रामेण लक्ष्मणः शलक्ष्णय ा गिरा परत्युवाच तदा रामं वाक्यज्ञॊ वाक्यकॊविदमतवै व तेजसा वीर भरतः पूजयिष्यति कौसल्यां च सुमित्रां च  परयतॊ नात्र संशयःकौसल्या बिभृयाद आर्या सहस्रम अपि  मद्विधान यस्याः सहस्रं गरामाणां संप्राप्तम उपजीवन मधनुर आदाय सशरं खनित्रपिटकाधरः अग्रतस ते गमिष्यामि  पन्थानम अनुदर्शयनआहरिष्यामि ते नित्यं मूलानि च फल ानि च वन्यानि यानि चान्यानि सवाहाराणि तपस्विनामभवा ंस तु सह वैदेह्या गिरिसानुषु रंस्यते अहं सर्वं करि ष्यामि जाग्रतः सवपतश च तेरामस तव अनेन वाक्येन सुप् रीतः परत्युवाच तम वरजापृच्छस्व सौमित्रे सर्वम एव स ुहृज्जनमये च राज्ञॊ ददौ दिव्ये महात्मा वरुणः सवयम  जनकस्य महायज्ञे धनुषी रौद्रदर्शनेअभेद्यकवचे दिव्ये  तूणी चाक्षयसायकौ आदित्यविमलौ चॊभौ खड्गौ हेमपरिष्क ृतौसत्कृत्य निहितं सर्वम एतद आचार्यसद्मनि स तवम आय ुधम आदाय कषिप्रम आव्रज लक्ष्मणस सुहृज्जनम आमन्त्र् य वनवासाय निश्चितः इक्ष्वाकुगुरुम आमन्त्र्य जग्राह ायुधम उत्तममतद दिव्यं राजशार्दूलः सत्कृतं माल्यभूष ितम रामाय दर्शयाम आस सौमित्रिः सर्वम आयुधमतम उवाचा त्मवान रामः परीत्या लक्ष्मणम आगतम काले तवम आगतः सौ म्य काङ्क्षिते मम लक्ष्मणअहं परदातुम इच्छामि यद इद ं मामकं धनम बराह्मणेभ्यस तपस्विभ्यस तवया सह परंतपव सन्तीह दृढं भक्त्या गुरुषु दविजसत्तमाः तेषाम अपि च  मे भूयः सर्वेषां चॊपजीविनामवसिष्ठपुत्रं तु सुयज्ञ म आर्यं; तवम आनयाशु परवरं दविजानाम अभिप्रयास्यामि  वनं समस्तान; अभ्यर्च्य शिष्टान अपरान दविजातीन
mahabharata-ramayana_rys2028_dev.txt