अयॊध्यां तु समालॊक्य चिन्तयाम आस राघवः चिन्तयित्वा  ततॊ दृष्टिं वानरेषु नयपातयतपरियकामः परियं रामस तत स तवरितविक्रमम उवाच धीमांस तेजस्वी हनूमन्तं पलवंगम मअयॊध्यां तवरितॊ गच्छ कषिप्रं तवं पलवगॊत्तम जानीहि  कच चित कुशली जनॊ नृपतिमन्दिरेशृङ्गवेरपुरं पराप्य  गुहं गहनगॊचरम निषादाधिपतिं बरूहि कुशलं वचनान ममशरु त्वा तु मां कुशलिनम अरॊगं विगतज्वरम भविष्यति गुहः  परीतः स ममात्मसमः सखाअयॊध्यायाश च ते मार्गं परवृत् तिं भरतस्य च निवेदयिष्यति परीतॊ निषादाधिपतिर गुहःभ रतस तु तवया वाच्यः कुशलं वचनान मम सिद्धार्थं शंस म ां तस्मै सभार्यं सहलक्ष्मणमहरणं चापि वैदेह्या रावण ेन बलीयसा सुग्रीवेण च संवादं वालिनश च वधं रणेमैथिल ्यन्वेषणं चैव यथा चाधिगता तवया लङ्घयित्वा महातॊयम  आपगापतिम अव्ययमउपयानं समुद्रस्य सागरस्य च दर्शनम य था च कारितः सेतू रावणश च यथा हतःवरदानं महेन्द्रेण  बरह्मणा वरुणेन च महादेवप्रसादाच च पित्रा मम समागमम जित्वा शत्रुगणान रामः पराप्य चानुत्तमं यशः उपयाति  समृद्धार्थः सह मित्रैर महाबलःएतच छरुत्वा यमाकारं भ जते भरतस ततः स च ते वेदितव्यः सयात सर्वं यच चापि म ां परतिजञेयाः सर्वे च वृत्तान्ता भरतस्येङ्गितानि च  तत्त्वेन मुखवर्णेन दृष्ट्या वयाभाषणेन चसर्वकामसमृ द्धं हि हस्त्यश्वरथसंकुलम पितृपैतामहं राज्यं कस्य  नावर्तयेन मनःसंगत्या भरतः शरीमान राज्येनार्थी सवयं  भवेत परशास्तु वसुधां सर्वाम अखिलां रघुनन्दनःतस्य  बुद्धिं च विज्ञाय वयवसायं च वानर यावन न दूरं याताः  समः कषिप्रम आगन्तुम अर्हसिइति परतिसमादिष्टॊ हनूमा न मारुतात्मजः मानुषं धारयन रूपम अयॊध्यां तवरितॊ यय ौलङ्घयित्वा पितृपथं भुजगेन्द्रालयं शुभम गङ्गायमुनय ॊर भीमं संनिपातम अतीत्य चशृङ्गवेरपुरं पराप्य गुहम  आसाद्य वीर्यवान स वाचा शुभया हृष्टॊ हनूमान इदम अब् रवीतसखा तु तव काकुत्स्थॊ रामः सत्यपराक्रमः ससीतः स ह सौमित्रिः स तवां कुशलम अब्रवीतपञ्चमीम अद्य रजनीम  उषित्वा वचनान मुनेः भरद्वाजाभ्यनुज्ञातं दरक्ष्यस् य अद्यैव राघवमएवम उक्त्वा महातेजाः संप्रहृष्टतनूरु हः उत्पपात महावेगॊ वेगवान अविचारयनसॊ ऽपश्यद रामतीर ्थं च नदीं वालुकिनीं तथा गॊमतीं तां च सॊ ऽपश्यद भी मं सालवनं तथास गत्वा दूरम अध्वानं तवरितः कपिकुञ्जर ः आससाद दरुमान फुल्लान नन्दिग्रामसमीपजानकरॊशमात्रे  तव अयॊध्यायाश चीरकृष्णाजिनाम्बरम ददर्श भरतं दीनं  कृशम आश्रमवासिनमजटिलं मलदिग्धाङ्गं भरातृव्यसनकर्शि तम फलमूलाशिनं दान्तं तापसं धर्मचारिणमसमुन्नतजटाभार ं वल्कलाजिनवाससं नियतं भावितात्मानं बरह्मर्षिसमतेज संपादुके ते पुरस्कृत्य शासन्तं वै वसुंधराम चतुर्वर ्ण्यस्य लॊकस्य तरातारं सर्वतॊ भयातउपस्थितम अमात्यै श च शुचिभिश च पुरॊहितैः बलमुख्यैश च युक्तैश च काषा याम्बरधारिभिःन हि ते राजपुत्रं तं चीरकृष्णाजिनाम्ब रम परिमॊक्तुं वयवस्यन्ति पौरा वै धर्मवत्सलाःतं धर् मम इव धर्मज्ञं देववन्तम इवापरम उवाच पराञ्जलिर वाकय ं हनूमान मारुतात्मजःवसन्तं दण्डकारण्ये यं तवं चीरज टाधरम अनुशॊचसि काकुत्स्थं स तवा कुशलम अब्रवीतपरियम  आख्यामि ते देव शॊकं तयक्ष्यसि दारुणम अस्मिन मुहूर ्ते भरात्रा तवं रामेण सह संगतःनिहत्य रावणं रामः पर तिलभ्य च मैथिलीम उपयाति समृद्धार्थः सह मित्रैर महा बलैःलक्ष्मणश च महातेजा वैदेही च यशस्विनी सीता समग् रा रामेण महेन्द्रेण शची यथाएवम उक्तॊ हनुमता भरतः क ैकयीसुतः पपात सहसा हृष्टॊ हर्षान मॊहं जगाम हततॊ मु हूर्ताद उत्थाय परत्याश्वस्य च राघवः हनूमन्तम उवाचे दं भरतः परियवादिनमअशॊकजैः परीतिमयैः कपिम आलिङ्ग्य  संभ्रमात सिषेच भरतः शरीमान विपुलैर अश्रुबिन्दुभिःद ेवॊ वा मानुषॊ वा तवम अनुक्रॊशाद इहागतः परियाख्यानस ्य ते सौम्य ददामि बरुवतः परियमगवां शतसहस्रं च गराम ाणां च शतं परम सकुण्डलाः शुभाचारा भार्याः कन्याश च  षॊडशहेमवर्णाः सुनासॊरूः शशिसौम्याननाः सत्रियः सर् वाभरणसंपन्ना संपन्नाः कुलजातिभिःनिशम्य रामागमनं नृ पात्मजः; कपिप्रवीरस्य तदाद्भुतॊपमम परहर्षितॊ रामदि दृक्षयाभवत; पुनश च हर्षाद इदम अब्रवीद वचः
mahabharata-ramayana_rys6113_dev.txt