[अर्ज]भीम जयेष्ठॊ गुरुर मे तवं नातॊ ऽनयद वक्तुम उत ्सहेधृतराष्ट्रॊ हि राजर्षिः सर्वथा मानम अर्हतिन सम रन्त्य अपराद्धानि समरन्ति सुकृतानि चअसंभिन्नार्थ म र्यादाः साधवः पुरुषॊत्तमाःइदं मद्वचनात कषत्तः कौरव ं बरूहि पार्थिवमयावद इच्छति पुत्राणां दातुं तावद द दाम्य अहमभीष्मादीनां च सर्वेषां सुहृदाम उपकारिणामम म कॊशाद इति विभॊ मा भूद भीमः सुदुर्मनाः[वै]इत्य उक ्ते धर्मराजस तम अर्जुनं परत्यपूजयतभीमसेनः कटाक्षेण  वीक्षां चक्रे धनंजयमततः स विदुरं धीमान वाक्यम आह  युधिष्ठिरःन भीमसेने कॊपं स नृपतिः कर्तुम अर्हतिपरि क्लिष्टॊ हि भीमॊ ऽयं हिमवृष्ट्य आतपादिभिःदुःखैर बह ुविधैर धीमान अरण्ये विदितं तवकिं तु मद्वचनाद बरूहि  राजानं भरतर्षभमयद यद इच्छसि यावच च गृह्यतां मद्गृ हाद इतियन मात्सर्यम अयं भीमः करॊति भृशदुःखितःन तन  मनसि कर्तव्यम इति वाच्यः स पार्थिवःयन ममास्ति धनं  किं चिद अर्जुनस्य च वेश्मनितस्य सवामी महाराज इति व ाच्यः स पार्थिवःददातु राजा विप्रेभ्यॊ यथेष्टं करिय तां वययःपुत्राणां सुहृदां चैव गच्छत्व आनृण्यम अद्य  सःइदं चापि शरीरं मे तवायत्तं जनाधिपधनानि चेति विद ्धि तवं कषत्तर नास्त्य अत्र संशयः
mahabharata-ramayana_mbs15018dev.txt