ततः पितामहं दृष्ट्वा वायुः पुत्रवधार्दितः शिशुकं त ं समादाय उत्तस्थौ धातुर अग्रतःचलत्कुण्डलमौलिस्रक्त पनीयविभूषणः पादयॊर नयपतद वायुस तिस्रॊऽ वस्थाय वेधस ेतं तु वेदविदाद्यस तु लम्बाभरणशॊभिना वायुम उत्थाप् य हस्तेन शिशुं तं परिमृष्टवानसपृष्टमात्रस ततः सॊ ऽ थ सलीलं पद्मजन्मना जलसिक्तं यथा सस्यं पुनर जीवितम  आप्तवानपराणवन्तम इमं दृष्ट्वा पराणॊ गन्धवहॊ मुदा च चार सर्वभूतेषु संनिरुद्धं यथापुरामरुद्रॊगविनिर्मुक ्ताः परजा वै मुदिताभवन शीतवातविनिर्मुक्ताः पद्मिन् य इव साम्बुजाःततस तरियुग्मस तरिककुत तरिधामा तरिदशा र्चितः उवाच देवता बरह्मा मारुतप्रियकाम्ययाभॊ महेन् द्राग्निवरुणधनेश्वरमहेश्वराः जानताम अपि तत सर्वं ह ितं वक्ष्यामि शरूयतामअनेन शिशुना कार्यं कर्तव्यं व ॊ भविष्यति ददतास्य वरान सर्वे मारुतस्यास्य तुष्टिद ानततः सहस्रनयनः परीतिरक्तः शुभाननः कुशे शयमयीं माल ां समुत्क्षिप्येदम अब्रवीतमत्करॊत्सृष्टवज्रेण हनुर  अस्य यथा कषतः नाम्नैष कपिशार्दूलॊ भविता हनुमान इत िअहम एवास्य दास्यामि परमं वरम उत्तमम अतः परभृति वज ्रस्य ममावध्यॊ भविष्यतिमार्ताण्डस तव अब्रवीत तत्र  भगवांस तिमिरापहः तेजसॊ ऽसय मदीयस्य ददामि शतिकां कल ामयदा तु शास्त्राण्य अध्येतुं शक्तिर अस्य भविष्यति  तदास्य शास्त्रं दास्यामि येन वाग्मी भविष्यतिवरुणश  च वरं परादान नास्य मृत्युर भविष्यति वर्षायुतशतेना पि मत्पाशाद उदकाद अपियमॊ ऽपि दण्डावध्यत्वम अरॊगत्व ं च नित्यशः दिशते ऽसय वरं तुष्ट अविषादं च संयुगेगद ेयं मामिका नैनं संयुगेषु वधिष्यति इत्य एवं वरदः पर ाह तदा हय एकाक्षिपिङ्गलःमत्तॊ मदायुधानां च न वध्यॊ  ऽयं भविष्यति इत्य एवं शंकरेणापि दत्तॊ ऽसय परमॊ वर ःसर्वेषां बरह्मदण्डानाम अवध्यॊ ऽयं भविष्यति दीर्घा युश च महात्मा च इति बरह्माब्रवीद वचःविश्वकर्मा तु  दृष्ट्वैनं बालसूर्यॊपमं शिशुम शिल्पिना परवरः पराह  वरम अस्य महामतिःविनिर्मितानि देवानाम आयुधानीह यानि  तु तेषां संग्रामकाले तु अवध्यॊ ऽयं भविष्यतिततः सु राणां तु वरैर दृष्ट्वा हय एनम अकंकृतम चतुर्मुखस तु ष्टमुखॊ वायुम आह जगद्गुरुःअमित्राणां भयकरॊ मित्राण ाम अभयंकरः अजेयॊ भविता ते ऽतर पुत्रॊ मारुतमारुतिःर ावणॊत्सादनार्थानि रामप्रीतिकराणि च रॊमहर्षकराण्य ए ष कर्ता कर्माणि संयुगेएवम उक्त्वा तम आमन्त्र्य मार ुतं ते ऽमरैः सह यथागतं ययुः सर्वे पितामहपुरॊगमाःसॊ  ऽपि गन्धवहः पुत्रं परगृह्य गृहम आनयत अञ्जनायास्तम  आख्याय वरं दत्तं विनिःसृतःपराप्य राम वरान एष वरदा नबलान्वितः बलेनात्मनि संस्थेन सॊ ऽपूर्यत यथार्णवःब लेनापूर्यमाणॊ हि एष वानरपुंगवः आश्रमेषु महर्षीणाम  अपराध्यति निर्भयःसरुग्भाण्डान अग्निहॊत्रं च वल्कला नां च संचयान भग्नविच्छिन्नविध्वस्तान सुशान्तानां क रॊत्य अयमसर्वेषां बरह्मदण्डानाम अवध्यं बरह्मणा कृत म जानन्त ऋषयस तं वै कषमन्ते तस्य नित्यशःयदा केषरिण ा तव एष वायुना साञ्जनेन च परतिषिद्धॊ ऽपि मर्यादां  लङ्घयत्य एव वानरःततॊ महर्षयः करुद्धा भृग्वङ्गिरसवं शजाः शेपुर एनं रघुश्रेष्ठ नातिक्रुद्धातिमन्यवःबाधस े यत समाश्रित्य बलम अस्मान पलवंगम तद दीर्घकालं वेत ्तासि नास्माकं शापमॊहितःततस तु हृततेजौजा महर्षिवचन ौजसा एषॊ शरमाणि नान्येति मृदुभावगतश चरनअथ ऋक्षरजा  नाम वालिसुग्रीवयॊः पिता सर्ववानरराजासीत तेजसा इव भ ास्करःस तु राज्यं चिरं कृत्वा वानराणां हरीश्वरः तत स तवर्क्षरजा नाम कालधर्मेण संगतःतस्मिन्न अस्तमिते  वाली मन्त्रिभिर मन्त्रकॊविदैः पित्र्ये पदे कृतॊ रा जा सुग्रीवॊ वालिनः पदेसुग्रीवेण समं तव अस्य अद्वैध ं छिद्रवर्जितम अहार्यं सख्यम अभवद अनिलस्य यथाग्निन ाएष शापवशाद एव न वेदबलम आत्मनः वालिसुग्रीवयॊर वैरं  यदा रामसमुत्थितमन हय एष राम सुग्रीवॊ भराम्यमाणॊ ऽ पि वालिना वेदयानॊ न च हय एष बलम आत्मनि मारुतिःपराक ्रमॊत्साह मतिप्रतापैः; सौशील्यमाधुर्यनयानयैश च गाम ्भीर्यचातुर्यसुवीर्यधैर्यैर; हनूमतः कॊ ऽपय अधिकॊ ऽ सति लॊकेअसौ पुरा वयाकरणं गरहीष्यन; सूर्यॊन्मुखः पृ ष्ठगमः कपीन्द्रः उद्यद्गिरेर अस्तगिरिं जगाम; गरन्थ ं महद धारयद अप्रमेयःपरवीविविक्षॊर इव सागरस्य; लॊका न दिधक्षॊर इव पावकस्य लॊकक्षयेष्व एव यथान्तकस्य; ह नूमतः सथास्यति कः पुरस्तातएषॊ ऽपि चान्ये च महाकपीन ्द्राः; सुग्रीवमैन्दद्विविदाः सनीलाः सतारतारेयनलाः  सरम्भास; तवत्कारणाद राम सुरैर हि सृष्टाःतद एतत कथ ितं सर्वं यन मां तवं परिपृच्छसि हनूमतॊ बालभावे कर् मैतत कथितं मयादृष्टः संभाषितश चासि राम गच्छमहे वयम  एवम उक्त्वा गताः सर्वे ऋषयस ते यथागतम
mahabharata-ramayana_rys7036_dev.txt