[य]इदं देयम इदं देयम इतीयं शरुतिचॊदनाबहु देयाश च र ाजानः किं सविद देयम अनुत्तमम[भ]अति दानानि सर्वाणि  पृथिवी दानम उच्यतेअचला हय अक्षया भूमिर दॊग्ध्री का मान अनुत्तमानदॊग्ध्री वासांसि रत्नानि पशून वरीहि य वांस तथाभूमिदः सर्वभूतेषु शाश्वतीर एधते समाःयावद भ ूमेर आयुर इह तावद भूमिद एधतेन भूमिदानाद अस्तीह परं  किं चिद युधिष्ठिरअप्य अल्पं परददुः पूर्वे पृथिव्य ा इति नः शरुतमभूमिम एते ददुः सर्वे ये भूमिं भुञ्जत े जनाःसवकर्मैवॊपजीवन्ति नरा इह परत्र चभूमिर भूतिर  महादेवी दातारं कुरुते परियमय एतां दक्षिणां दद्याद  अक्षयां पृथिवीपतिःपुनर नरत्वं संप्राप्य भवेत स पृथ िवीपतिःयथा दानं तथा भॊग इति धर्मेषु निश्चयःसंग्राम े वा तनुं जह्याद दद्याद वा पृथिवीम इमामइत्य एतां क षत्रबन्धूनां वदन्ति परम आशिषमपुनाति दत्ता पृथिवी द ातारम इति शुश्रुमअपि पापसमाचारं बरह्मघ्नम अपि वानृ तमसैव पापं पावयति सैव पापात परमॊचयेतअपि पापकृतां र ाज्ञां परतिगृह्णन्ति साधवःपृथिवीं नान्यद इच्छन्ति  पावनं जननी यथानामास्याः परिय दत्तेति गुह्यं देव्या ः सनातनमदानं वाप्य अथ वा जञानं नाम्नॊ ऽसयाः परमं प रियमतस्पात पराप्यैव पृथिवीं दद्याद विप्राय पार्थिव ःनाभूमि पतिना भूमिर अधिष्ठेया कथं चनन वा पात्रेण व ा गूहेद अन्तर्धानेन वा चरेतये चान्ये भूमिम इच्छेयु ः कुर्युर एवम असंशयमयः साधॊर भूमिम आदत्ते न भूमिं  विन्दते तु सःभूमिं तु दत्त्वा साधुभ्यॊ विन्दते भूम िम एव हिपरेत्येह च स धर्मात्मा संप्राप्नॊति महद यश ःयस्य विप्रानुशासन्ति साधॊर भूमिं सदैव हिन तस्य शत ्रवॊ राजन परशासन्ति वसुंधरामयत किं चित पुरुषः पापं  कुरुते वृत्ति कर्शितःअपि गॊचर्म मात्रेण भूमिदानेन  पूयतेये ऽपि संकीर्ण कर्माणॊ राजानॊ रौद्रकर्मिणःते भ्यः पवित्रम आख्येयं भूमिदानम अनुत्तममअल्पान्तरम इ दं शश्वत पुराणा मेनिरे जनाःयॊ यजेद अश्वमेधेन दद्या द वा साधवे महीमअपि चेत सुकृतं कृत्वा शङ्केरन्न अपि  पण्डिताःअशक्यम एकम एवैतद भीमि दानम अनुत्तममसुवर्ण ं रजतं वस्त्रं मणिमुक्ता वसूनि चसर्वम एतन महाप्राज ्ञ ददाति वसुधां ददततपॊयज्ञः शरुतं शीलम अलॊभः सत्यस ंधतागुरु दैवतपूजा च नातिवर्तन्ति भूमिदमभर्तुर निःश ्रेयसे युक्तास तयक्तात्मानॊ रणे हताःबरह्मलॊकगताः स िद्धा नातिक्रामन्ति भूमिदमयथा जनित्री कषीरेण सवपुत ्रं भरते सदाअनुगृह्णाति दातारं तथा सर्वरसैर महीमृत ्यॊर वै किंकरॊ दण्डस तापॊ वह्नेः सुदारुणःघॊराश च व ारुणाः पाशा नॊपसर्पन्ति भूमिदमपितॄंश च पितृलॊकस्था न देवलॊके च देवताःसंतर्पयति शान्तात्मा यॊ ददाति वस ुंधरामकृशाय मिर्यमाणाय वृत्ति मलानाय सीदतेभूमिं वृ त्ति करीं दत्त्वा सत्री भवति मानवःयथा धावति गौर वत ्सं कषीरम अभ्युत्सृजन्त्य उतएवम एव महाभाग भूमिर भव ति भूमिदमहलकृष्टां महीं दत्त्वा स बीजां सफलाम अपिउ दीर्णं वापि शरणं तथा भवति कामदःबराह्मणं वृत्तसंपन् नम आहिताग्निं शुचिव्रतमनरः परतिग्राह्य महीं न याति  यमसादनमयथा चन्द्रमसॊ वृद्धिर अहन्य अहनि जायतेतथा  भूमिकृतं दानं सस्ये सस्ये विवर्धतेअत्र गाथा भूमिगी ताः कीर्तयन्ति पुरा विदःयाः शरुत्वा जामदग्न्येन दत ्ता भूः काश्यपाय वैमाम एवादत्त मां दत्तमां दत्त्वा  माम अवाप्स्यथअस्मिँल लॊके परे चैव ततश चाजनने पुनः य इमां वयाहृतिं वेद बराह्मणॊ बरह्म संश्रितःशराद्धस ्य हूयमानस्य बरह्मभूयं स गच्छतिकृत्यानाम अभिशस्तान ां दुरिष्ट शमनं महतपरायश्चित्तम अहं कृत्वा पुनात्य  उभयतॊ दशपुनाति य इदं वेद वेद चाहं तथैव चपरकृतिः स र्वभूतानां भूमिर वै शाश्वती मताअभिषिच्यैव नृपतिं श रावयेद इमम आगममयथा शरुत्वा महीं दद्यान नादद्यात सा धुतश च तामसॊ ऽयं कृत्स्नॊ बराह्मणार्थॊ राजार्थश चा प्य असंशयमराजा हि धर्मकुशलः परथमं भूतिलक्षणमअथ येष ाम अधर्मज्ञॊ राजा भवति नास्तिकःन ते सुखं परबुध्यन् ते न सुखं परस्वपन्ति चसदा भवन्ति चॊद्विग्नास तस्य  दुश्चरितैर नराःयॊगक्षेमा हि बहवॊ राष्ट्रं नास्यावि शन्ति ततअथ येषां पुनः पराज्ञॊ राजा भवति धार्मिकःसु खं ते परतिबुध्यन्ते सुसुखं परस्वपन्ति चतस्य राज्ञः  शुभैर आर्यैः कर्मभिर निर्वृताः परजाःयॊगक्षेमेण वृ ष्ट्या च विवर्धन्ते सवकर्मभिःस कुलीनः स पुरुषः स ब न्धुः स च पुण्यकृतस दाता स च विक्रान्तॊ यॊ ददाति व सुंधरामआदित्या इव दीप्यन्ते तेजसा भुवि मानवाःददन्त ि वसुधां सफीतां ये वेदविदुषि दविजेयथा बीजानि रॊहन् ति परकीर्णानि महीतलेतथा कामाः पररॊहन्ति भूमिदानसमा र्जिताःआदित्यॊ वरुणॊ विष्णुर बरह्मा सॊमॊ हुताशनःशू लपाणिश च भगवान परतिनन्दन्ति भूमिदमभूमौ जायन्ति पुर ुषा भूमौ निष्ठां वरजन्ति चचतुर्विधॊ हि लॊकॊ ऽयं यॊ  ऽयं भूमिगुणात्मकःएषा माता पिता चैव जगतः पृथिवीपते नानया सदृशं भूतं किं चिद अस्ति जनाधिपअत्राप्य उदाह रन्तीमम इतिहासं पुरातनमबृहस्पतेश च संवादम इन्द्रस् य च युधिष्ठिरइष्ट्वा करतुशतेनाथ महता दक्षिणावतामघव ा वाग विदां शरेष्ठं पप्रच्छेदं बृहस्पतिमभगवन केन द ानेन सवर्गतः सुखम एधतेयद अक्षयं महार्घं च तद बरूहि  वदतां वरइत्य उक्तः स सुरेन्द्रेण ततॊ देवपुरॊहितःब ृहस्पतिर महातेजाः परत्युवाच शतक्रतुमसुवर्णदानं गॊद ानं भूमिदानं च वृत्रहनददद एतान महाप्राज्ञः सर्वपाप ैः परमुच्यतेन भूमिदानाद देवेन्द्र परं किं चिद इति  परभॊविशिष्टम इति मन्यामि यथा पराहुर मनीषिणःये शूरा  निहता युद्धे सवर्याता दानगृद्धिनःसर्वे ते विबुधश् रेष्ठ नातिक्रामन्ति भूमिदमभर्तुर निःश्रेयसे युक्ता स तयक्तात्मानॊ रणे हताःबरह्मलॊकगताः शूरा नातिक्राम न्ति भूमिदमपञ्च पूर्वादि पुरुषाः षट च ये वसुधां गत ाःएकादश ददद भूमिं परित्रातीह मानवःरत्नॊपकीर्णां वस ुधां यॊ ददाति पुरंदरस मुक्तः सर्वकलुषैः सवर्गलॊके  महीयतेमहीं सफीतां ददद राजा सर्वकामगुणान्वितामराजाध िराजॊ भवति तद धि दानम अनुत्तममसर्वकामसमायुक्तां का श्यपीं यः परयच्छतिसर्वभूतानि मन्यन्ते मां ददातीति  वासवसर्वकामदुघां धेनुं सर्वकामपुरॊगमामददाति यः सहस ्राक्ष सस्वर्गं याति मानवःमधु सर्पिः परवाहिन्यः पय ॊ दधि वहास तथासरितस तर्पयन्तीह सुरेन्द्र वसुधा परद मभूमिप्रदानान नृपतिर मुच्यते राजकिल्बिषातन हि भूमि प्रदानेन दानम अन्यद विशिष्यतेददाति यः समुद्रान्तां  पृथिवीं शस्त्रनिर्जितामतं जनाः कथयन्तीह यावद धरति  गौर इयमपुण्याम ऋद्धरसां भूमिं यॊ ददाति पुरंदरन तस ्य लॊकाः कषीयन्ते भूमिदानगुणार्जिताःसर्वथा पार्थिव ेनेह सततं भूतिम इच्छताभूर देया विधिवच छक्र पात्रे  सुखम अभीप्सताअपि कृत्वा नरः पापं भूमिं दत्त्वा दवि जातयेसमुत्सृजति तत पापं जीर्णां तवचम इवॊरगःसागरान  सरितः शैलान काननानि च सर्वशःसर्वम एतन नरः शक्र ददा ति वसुधां ददततडागान्य उदपानानि सरॊतांसिच सरांसि चस नेहान सर्वरसांश चैव ददाति वसुधां ददतओषधीः कषीरसंपन ्ना नगान पुष्पफलान्वितानकाननॊपल शैलांश च ददाति वसु धां ददतअग्निष्टॊमप्रभृतिभिर इष्ट्वा च सवाप्तदक्षिण ैःन तत फलम अवाप्नॊति भूमिदानाद यद अश्नुतेदाता दशान ुगृह्णाति दश हन्ति तथा कषिपनपूर्वदत्तां हरन भूमिं  नरकायॊपगच्छतिन ददाति परतिश्रुत्य दत्त्वा वा हरते त ु यःस बद्धॊवारुणैः पाशैस तप्यते मृत्युशासनातआहिताग ्निं सदा यज्ञं कृश भृत्यं परियातिथिमये भरन्ति दविज श्रेष्ठं नॊपसर्पन्ति ते यममबराह्मणेष्व ऋण भूतं सया त पार्थिवस्य पुरंदरइतरेषां तु वर्णानां तारयेत कृश  दुर्बलाननाच्छिन्द्यात सर्शितां भूमिं परेण तरिदशादि पबराह्मणाय सुरश्रेष्ठ कृश भृत्याय कश चनअथाश्रु पति तं तेषां दीनानाम अवसीदतामबराह्मणानां हृते कषेत्रे  हन्यात तरिपुरुषं कुलमभूमिपालं चयुतं राष्ट्राद यस त ु संस्थापयेत पुनःतस्य वासः सहस्राक्ष नाकपृष्ठे मही यतेइक्षुभिः संततां भूमिं यवगॊधूमसंकुलामगॊऽशववाहन स ंपूर्णां बाहुवीर्यसमार्जितामनिधिगर्भां ददद भूमिं स र्वरत्नपरिच्छदामअक्षयाँल लभते लॊकान भूमिसत्रं हि त स्य ततविधूय कलुषं सर्वं विरजाः संमतः सतामलॊके महीय ते सद्भिर यॊ ददाति वसुंधरामयथाप्सु पतितः शक्र तैलब िन्दुर विसर्पतितथा भूमिकृतं दानं सस्ये सस्ये विसर् पतिये रणाग्रे महीपालाः शूराः समितिशॊभनाःवध्यन्ते ऽ भिमुखाः शक्र बरह्मलॊकं वरजन्ति तेनृत्यगीतपरा नार्य ॊ दिव्यमाल्यविभूषिताःउपतिष्ठन्ति देवेन्द्र सदा भूम िप्रदं दिविमॊदते च सुखं सवर्गे देवगन्धर्वपूजितःयॊ  ददाति महीं सम्यग विधिनेह दविजातयेशतम अप्सरसश चैव द िव्यमाल्यविभूषिताःउपतिष्ठन्ति देवेन्द्र सदा भूमिप् रदं नरमशङ्खं भद्रासनं छत्रं वराश्वा वरवारणाःभूमिप् रदानात पुष्पाणि हिरण्यनिचयास तथाआज्ञा सदा परतिहता  जयशब्दॊ भवत्य अथभूमिदानस्य पुष्पाणि फलं सवर्गः पुर ंदरहिरण्यपुष्पाश चौषध्यः कुश काञ्चनशाड्वलाःअमृतप्र सवां भूमिं पराप्नॊति पुरुषॊ ददतनास्ति भूमिसमं दानं  नास्ति मातृसमॊ गुरुःनास्ति सत्यसमॊ धर्मॊ नास्ति द ानसमॊ निधिःएतद आङ्गिरसाच छरुत्वा वासवॊ वसुधाम इमाम वसु रत्नसमाकीर्णां ददाव आङ्गिरसे तदाय इमं शरावयेच  छराद्धे भूमिदानस्य संस्तवमन तस्य रक्षसां भागॊ नासु राणां भवत्य उतअक्षयं च भवेद दत्तं पितृभ्यस तन न सं शयःतस्माच छराद्धेष्व इदं विप्र भुञ्जतः शरावयेद दवि जानइत्य एत सर्वदानानां शरेष्ठम उक्तं तवानघमया भरतश ार्दूल किं भूयः शरॊतुम इच्छसि
mahabharata-ramayana_mbs13061dev.txt