[वै]काम्यकं पराप्य कौन्तेया युधिष्ठिरपुरॊगमाःकृतात िथ्या मुनिगणैर निषेदुः सह कृष्णयाततस तान परिविश्वस ्तान वसतः पाण्डुनन्दनानबराह्मणा बहवस तत्र समन्तात  पर्यवारयनअथाब्रवीद दविजः कश चिद अर्जुनस्य परियः सख ाएष्यतीह महाबाहुर वशीशौरिर उदारधीःविदिता हि हरेर य ूयम इहायाताः कुरूद्वहाःसदा हि दर्शनाकाङ्क्षी शरेयॊ  ऽनवेषी च वॊ हरिःबहु वत्सर जीवी च मार्कण्डेयॊ महात पःसवाध्यायतपसा युक्तः कषिप्रं युष्मान समेष्यतितथैव  तस्य बरुवतः परत्यदृष्यत केशवःसैङ्क्य सुग्रीव युक् तेन रथेन रथिनां वरःमघवान इव पौलॊम्या सहितः सत्यभाम याउपायाद देवकीपुत्रॊ दिदृक्षुः कुरुसत्तमानअवतीर्य  रथात कृष्णॊ धर्मराजं यथाविधिववन्दे मुदितॊ धीमान भी मं च बलिनां वरमपूजयाम आस दौम्यं च यमाभ्याम अभिवादि तःपरिष्वज्य गुडाकेशं दरौपदीं पर्यसान्त्वयतस दृष्ट् वा फल्गुनं वीरं चिरस्य परियम आगतमपर्यष्वजत दाशार्ह ः पुनः पुनर अरिंदममतथैव सत्यभामापि दरौपदीं परिषस्व जेपाण्डवानां परियं भार्यां कृष्णस्य महिषी परियाततस  ते पाण्डवाः सर्वे सभार्याः सपुरॊहिताःआनर्चुः पुण् डरीकाक्षं परिवव्रुश च सर्वशःकृष्णस तु पार्थेन समेत ्य विद्वान; धनंजयेनासुरतर्जनेनबभौ यथा भूप पतिर महा त्मा; समेत्य साक्षाद भगवान गुहेनततः समस्तानि किरीट माली; वनेषु वृत्तानि गदाग्रजायउक्त्वा यथावत पुनर अ न्वपृच्छत; कथं सुभद्रा च तथाभुमन्युःस पूजयित्वा मध ुहा यथावन; पार्थांश च कृष्णां च पुरॊहितं चउवाच राज ानम अभिप्रशंसन; युधिष्ठिरं तत्र सहॊपविश्यधर्मः परः  पाण्डव राज्यलाभात; तस्यार्थम आहुस तप एव राजनसत्या र्जवाभ्यां चरता सवधर्मं; जितस तवायं च परश च लॊकःअघ ीतम अग्रे चरता वरतानि सम्यग; धनुर्वेदम अवाप्य कृत् स्नमकषात्रेण धर्मण वसूनि लब्ध्वा; सर्वे हय अवाप्ता ः करतवः पुराणाःन गराम्यधर्मेषु रतिस तवास्ति; कामान  न किं चित कुरुषे नरेन्द्रन चार्थलॊभात परजहासि धर् मं; तस्मात सवभावाद असि धर्मराजःधानं च सत्यं च तपॊ  च राजञ; शरद्धा च शान्तिश च धृतिः कषमा चअवाप्य राष् ट्राणि वसूनि भॊगान; एषा परा पार्थ सदा रतिस तेयदा ज नौघः कुरुजाङ्गलानां; कृष्णां सभायाम अवशाम अपश्यतअप ेतधर्मव्यवहार वृत्तं; सहेत तत पाण्डव कस तवदन्यःअसं शयं सर्वसमृद्धकामः; कषिप्रं परजाः पालयितासि सम्यकइ मे वयं निग्रहणे कुरूणां; यदि परतिज्ञा भवतः समाप्ता धौम्यं च कृष्णां च युधिष्ठिरं च; यमौ च भीमं च दशार ्ह सिंहःउवाच दिष्ट्या भवतां शिवेन; पराप्तः किरीटी  मुदितः कृतास्त्रःपरॊवाच कृष्णाम अपि याज्ञसेनीं; दश ार्ह भर्ता सहितः सुहृद्भिःकृष्णे धनुर्वेद रतिप्रधा नाः; सत्यव्रतास ते शिशवः सुशीलाःसद्भिः सदैवाचरितं  समाधिं; चरन्ति पुत्रास तव याज्ञसेनिराज्येन राष्ट्र ैश च निमन्त्र्यमाणाः; पित्रा च कृष्णे तव सॊदरैश चन  यज्ञसेनस्य न मातुलानां; गृहेषु बाला रतिम आप्नुवन् तिआनर्तम एवाभिमुखाः शिवेन; गत्वा धनुर्वेद रतिप्रधा नाःतवात्मजा वृष्णिपुरं परविश्य; न दैवतेभ्यः सपृहयन ्ति कृष्णेयथा तवम एवार्हसि तेषु वृत्तिं; परयॊक्तुम  आर्या च यथैव कुन्तीतेष्व अप्रमादेन सदा करॊति; तथा च भूयॊ च तथा सुभद्रायथानिरुद्धस्य यथाभिमन्यॊर; यथा  सुनीथस्य यथैव भानॊःतथा विनेता च गतिश च कृष्णे; तव ात्मजानाम अपि रौक्मिणेयःगदासिचर्म गरहणेषु शूरान; अ स्त्रेषु शिक्षासु रथाश्वयानेसम्यग विनेता विनयत्य अ तन्द्रीस; तांश चाभिमन्युः सततं कुमारःस चापि सम्यक  परणिधाय शिक्षाम; अस्त्राणि चैषां गुरुवत परदायतवात् मजानां च तथाभिमन्यॊः; पराक्रमैस तुष्यति रौक्मिणेयः यदा विहारं परसमीक्षमाणाः; परयान्ति पुत्रास तव याज् ञसेनिएकैकम एषाम अनुयान्ति तत्र; रथाश च यानानि च दन ्तिनश चअथाब्रवीद धर्मराजं तु कृष्णॊ; दशार्ह यॊधाः  कुकुरान्धकाश चएते निदेशं तव पालयन्ति तिष्ठन्ति; यत ्रेच्छसि तत्र राजनआवर्ततां कार्मुकवेगवाता; हलायुध  परग्रहणा मधूनामसेना तवार्थेषु नरेन्द्र यत्ता; ससाद ि पत्त्यश्वरथा सनागापरस्थाप्यतां पाण्डव धार्तराष्ट ्रः; सुयॊधनः पापकृतां वरिष्ठःस सानुबन्धः ससुहृद गन श च; सौभस्य सौभाधिपतेश च मार्गमकामतथा तिष्ठ नरेन्द ्र तस्मिन; यथा कृतस ते समयः सभायामदाशार्ह यॊधैस तु  ससादि यॊधं; परतीक्षतां नागपुरं भवन्तमवयपेतमनुर वय पनीतपाप्मा; विहृत्य यत्रेच्छसि तत्र काममततः समृद्ध ं परथमं विशॊकः; परपत्स्यसे नागपुरं सराष्ट्रमततस तद  आज्ञाय मतं महात्मा; यथावद उक्तं पुरुषॊत्तमेनपरशस् य विप्रेक्ष्य च धर्मराजः; कृताञ्जलिः केशवम इत्य उव ाचअसंशयं केशव पाण्डवानां; भवान गतिस तवच छरणा हि पा र्थाःकालॊदये तच च ततश च भूयॊ; कर्ता भवान कर्म न सं शयॊ ऽसतियथाप्रतिज्ञं विहृतश च कालः; सर्वाः समा दवा दश निर्जनेषुअज्ञातचर्यां विधिवत समाप्य; भवद्गताः क ेशव पाण्डवेयाः[वै]तथा वदति वार्ष्णेये धर्मराजे व भ ारतअथ पश्चात पतॊ वृद्धॊ बहुवर्षसहस्रधृकपरत्यदृष्यत  धर्मात्मा मार्कण्डेयॊ महातपःतम आगतम ऋषिं वृद्धं ब हुवर्षसहस्रिणमआनर्चुर बराह्मणाः सर्वे कृष्णश च सह  पाण्डवैःतम अर्चितं सुविष्वस्तम आसीनम ऋषिसत्तममबराह ्मणानां पतेनाह पाण्डवानां च केशवःशुश्रूषवः पाण्डवा स ते बराह्मणाश च समागताःदरौपदी सत्यभामा च तथाहं पर मं वचःपुरावृत्ताः कथाः पुण्याः सद आचाराः सनातनाःरा ज्ञां सत्रीणाम ऋषीणां च मार्कण्डेय विचक्ष्व नःतेषु  तत्रॊपविष्टेषु देवर्षिर अपि नारदःआजगाम विशुद्धात् मा पाण्डवान अवलॊककःतम अप्य अथ महात्मानं सर्वे तु प ुरुषर्षभाःपाद्यार्घ्याभ्यां यथान्यायम उपतस्थुर मनी षिणमनारदस तव अथ देवर्षिर जञात्वा तांस तु कृतक्षणान मार्कण्डेयस्य वदतस तां कथाम अन्वमॊदतउवाच चैनं कालज ्ञः समयन्न इव स नारदःबरह्मर्षे कथ्यतां यत ते पाण्ड वेषु विवक्षितमएवम उक्तः परत्युवाच मार्कण्डेयॊ महात पःकषणं कुरुध्वं विपुलम आख्यातव्यं भविष्यतिएवम उक्त ाः कषणं चक्रुः पाण्डवाः सह तैर दविजैःमध्यंदिने यथा दित्यं परेक्षन्तस तं महामुनिम
mahabharata-ramayana_mbs03180dev.txt