[य]शरुतं दानफलं तात यत तवया परिकीर्तितमअन्नं तु ते  विशेषेण परशस्तम इह भारतपानीय दानं परमं कथं चेह मह ाफलमइत्य एतच छरॊतुम इच्छामि विस्तरेण पितामह[भ]हन्त  ते वर्तयिष्यामि यथावद भरतर्षभगदतस तन ममाध्येह शृण ु सत्यपराक्रमपानीय दानात परभृति सर्वं वक्ष्यामि ते  ऽनघयदन्नं यच च पानीयं संप्रदायाश्नुते नरःन तस्मात  परमं दानं किं चिद अस्तीति मे मतिःअन्नात पराणभृतस  तात परवर्तन्ते हि सर्वशःतस्माद अन्नं परं लॊके सर्व दानेषु कथ्यतेअन्नाद बलं च तेजश च पराणिनां वर्धते स दाअन्नदानम अतस तस्माच छरेष्ठम आह परजापतिःसावित्र्य ा हय अपि कौन्तेय शरुतं ते वचनं शुभमयतश चैतद यथा चै तद देव सत्रे महामतेअन्ने दत्ते नरेणेह पराणा दत्ता  भवन्त्य उतपराणदानाद धि परमं न दानम इह विद्यतेशरुतं  हि ते महाबाहॊ लॊमशस्यापि तद वचःपराणान दत्त्वा कपॊ ताय यत पराप्तं शिविना पुरातां गतिं लभते दत्त्वा दव िजस्यान्नं विशां पतेगतिं विशिष्टां गच्छन्ति पराणदा  इति नः शरुतमअन्नं चापि परभवति पानीयात कुरुसत्तमनी र जातेन हि विना न किं चित संप्रवर्ततेनीर जातश च भग वान सॊमॊ गरहगणेश्वरःअमृतं च सुधा चैव सवाहा चैव वषट  तथाअन्नौषध्यॊ महाराज वीरुधश च जलॊद्भवाःयतः पराणभृ तां पराणाः संभवन्ति विशां पतेदेवानाम अमृतं चान्नं  नागानां च सुधा तथापितॄणां च सवधा परॊक्ता पशूनां चा पि वीरुधःअन्नम एव मनुष्याणां पराणान आहुर मनीषिणःतच  च सर्वं नरव्याघ्र पानीयात संप्रवर्ततेतस्मात पाणीय  दानाद वै न परं विद्यते कव चिततच्च दद्यान नरॊ नित् यं य इच्छेद भूतिम आत्मनःधन्यं यशस्यम आयुष्यं जलदान ं विशां पतेशत्रूंश चाप्य अधि कौन्तेय सदा तिष्ठति त ॊयदःसर्वकामान अवाप्नॊति कीर्तिं चैवेह शाश्वतीमपरेत ्य चानन्त्यम आप्नॊति पापेभ्यश च परमुच्यतेतॊयदॊ मनु जव्याघ्रस्वर्गं गत्वा महाद्युतेअक्षयान समवाप्नॊति  लॊकान इत्य अब्रवीन मनुः
mahabharata-ramayana_mbs13066dev.txt