[पराषर]एष धर्मविधिस तात गृहस्थस्य परकीर्तितःतपस्वि धिं तु वक्ष्यामि तन मे निगदतः शृणुपरायेन हि गृहस्थ स्य ममत्वं नाम जायतेसङ्गागतं नरश्रेष्ठ भावैस तामसर ाजसैःगृहाण्य आश्रित्य गावश च कषेत्राणि च धनानि चदा राः पुत्राश च भृत्याश च भवन्तीह नरस्य वैएवं तस्य प रवृत्तस्य नित्यम एवानुपश्यतःरागद्वेषौ विवर्धेते हय  अनित्यत्वम अपश्यतःरागद्वेषाभिभूतं च नरं दरव्यवशान ुगममॊहजाता रतिर नाम समुपैति नराधिपकृतार्थॊ भॊगतॊ भ ूत्वा स वै रतिपरायनःलाभं गराम्यसुखाद अन्यं रतितॊ न ानुपश्यतिततॊ लॊभाभिभूतात्मा सङ्गाद वर्धयते जनमपुष् ट्य अर्थं चैव तस्येह जनस्यार्थं चिकीर्षतिस जानन्न  अपि चाकार्यम अर्थार्थं सेवते नरःबाल सनेहपरीतात्मा  तत कषयाच चानुतप्यतेततॊ मानेन संपन्नॊ रक्षन्न आत्मप राजयमकरॊति येन भॊगी सयाम इति तस्माद विनश्यतितपॊ हि  बुद्धियुक्तानां शाश्वतं बरह्म दर्शनमअन्विच्छतां श ुभं कर्म नराणां तयजतां सुखमसनेहायतन नाशाच च धननाशा च च पार्थिवआधिव्याधि परतापाच च निर्वेदम उपगच्छतिनि र्वेदाद आत्मसंबॊधः संबॊधाच छास्त्र दर्शनमशास्त्रार ्थदर्शनाद राजंस तप एवानुपश्यतिदुर्लभॊ हि मनुष्येन् द्र नरः परत्यवमर्शवानयॊ वै परिय सुखे कषीणे तपः कर् तुं वयवस्यतितपः सर्वगतं तात हीनस्यापि विधीयतेजितेन ्द्रियस्य दान्तस्य सवर्गमार्गप्रदेशकमपरजापतिः परजा ः पूर्वम असृजत तपसा विभुःकव चित कव चिद वरतपरॊ वरता न्य आस्थाय पार्थिवआदित्या वसवॊ रुद्रास तथैवाग्न्य  अश्विमारुताःविश्वेदेवास तथा साध्याः पितरॊ ऽथ मरुद् गणाःयक्षराक्षस गन्धर्वाः सिद्धाश चान्ये दिवौकसःसंस िद्धास तपसा तात ये चान्ये सवर्गवासिनःये चादौ बरह्म णा सृष्टा बराह्मणास तपसा पुराते भावयन्तः पृथिवीं व िचरन्ति दिवं तथामर्त्यलॊके च राजानॊ ये चान्ये गृहम ेधिनःमहाकुलेषु दृश्यन्ते तत सर्वं तपसः फलमकौशिकानि  च वस्त्राणि शुभान्य आभरणानि चवाहनासन यानानि सर्वं  तत तपसः फलममनॊ ऽनुकूलाः परमदा रूपवत्यः सहस्रशःवास ः परासादपृष्ठे च तत सर्वं तपसः फलमशयनानि च मुख्यान ि भॊज्यानि विविधानि चअभिप्रेतानि सर्वाणि भवन्ति कृ तकर्मणामनाप्राप्यं तपसा किं चित तरैलॊक्ये ऽसमिन पर ंतपउपभॊग परित्यागः फलान्य अकृतकर्मणामसुखितॊ दुःखित ॊ वापि नरॊ लॊभं परित्यजेतअवेक्ष्य मनसा शास्त्रं बु द्ध्या च नृपसत्तमअसंतॊषॊ ऽसुखायैव लॊभाद इन्द्रियवि भ्रमःततॊ ऽसय नश्यति परज्ञा विद्येवाभ्यास वर्जितानष ्ट परज्ञॊ यदा भवति तदा नयायं न पश्यतितस्मात सुखक्ष ये पराप्ते पुमान उग्रं तपश चरेतयद इष्टं तत सुखं पर ाहुर दवेष्यं दुःखम इहॊच्यतेकृताकृतस्य तपसः फलं पश् यस्व यादृशमनित्यं भद्राणि पश्यन्ति विषयांश चॊपभुञ् जतेपराकाश्यं चैव गच्छन्ति कृत्वा निष्कल्मषं तपःअप् रियाण्य अवमानांश च दुःखं बहुविधात्मकमफलार्थी तत पथ त्यक्तः पराप्नॊति विषयात्मकमधर्मे तपसि दाने च विचि कित्सास्य जायतेस कृत्वा पापकान्य एव निरयं परतिपद्य तेसुखे तु वर्तमानॊ वै दुःखे वापि नरॊत्तमसववृत्ताद  यॊ न चलति शास्त्रचक्षुः स मानवःइषुप्रपात मात्रं हि  सपर्शयॊगे रतिः समृतारसने दर्शने घराणे शरवणे च विश ां पतेततॊ ऽसय जायते तीव्रा वेदना तत कषयात पुनःबुधा  येन परशंसन्ति मॊक्षं सुखम अनुत्तममततः फलार्थं चरत ि भवन्ति जयायसॊ गुणाःधर्मवृत्त्या च सततं कामार्थाभ ्यां न हीयतेअप्रयत्नागताः सेव्या गृहस्थैर विषयाः स दापरयत्नेनॊपगम्यश च सवधर्म इति मे मतिःमानिनां कुलज ातानां नित्यं शास्त्रार्थचक्षुषामधर्मक्रिया वियुक् तानाम अशक्त्या संवृतात्मनामकरियमाणं यदा कर्म नाशं  गच्छति मानुषमतेषां नान्यद ऋते लॊके तपसः कर्म विद्य तेसर्वात्मना तु कुर्वीत गृहस्थः कर्म निश्चयमदाक्ष् येण हव्यकव्यार्थं सवधर्मं विचरेन नृपयथा नदीनदाः सर ्वे सागरे यान्ति संस्थितमएवम आश्रमिणः सर्वे गृहस्थ े यान्ति संस्थितम
mahabharata-ramayana_mbs12284dev.txt