 विष्वञ्चा वस्या वर्धतः (4 गर्दभौ ॥२॥ यदल्पिकास्वल ्पिका कर्कधूकेवषद्यते । वासन्तिकमिव तेजनं यन्त्यवा ताय वित्पति ॥३॥ यदहेवासो ललामगुं प्रविष्टीमिनमाविष ुः । सकुला देदिश्यते नारी सत्यस्याक्षिभुवो यथा ॥४॥  महानग्न्यतृप्तद्धि मोक्रददस्थानासरन्‌ । शक्तिकानन ा स्वचमशकं सक्तु पद्यम ॥५॥ महानग्न्युलूखलमतिक्रामन ्त्यब्रवीत्‌। यथा तव १ द तथैवेति ॥६॥ महानग्न्युप ब ्रूते श्रष्टोथाप्यभूभुवः । यथैव ते वनस्पते पिप्पति  तथेवेति ॥७॥ श प ब्रूते ्रष्टोथाप्यभूभुवः । यथा वि दाह्य स्वर्गे नमवदह्यते ॥८॥ महानग्न्युप ब्रूते स्व सावेशितं पसः । इत्थं फलस्य वृक्षस्य शूर्पे शूर्प भ जेमहि ॥९॥ महानग्नी कृकवाकं शम्यया परि धावति । अयं  न विद्य यो मृगः शीर्ष्णा हरति धाणिकाम्‌ ॥१०॥ महानग ्नी महानग्नं धावन्तमनु धावति । इमास्तदस्य गा रक्ष  यभ मामद्ध्यौदनम्‌ ॥११॥ सुदेवस्त्वा महानग्नीर्बबाधत े महतः साधु खोदनम्‌ । कुसं पीवरो नवत्‌॥१२॥ वशा दग् धामिमाङ्ुरि प्रसृजतोग्रतं परे । महान्‌ वै भद्रो यभ  मामद्ध्यौदनम्‌ ॥१३॥ विदेवस्त्वा महानग्नीर्विबाधते  महतः साधु खोदनम्‌ । कुमारिका पिङ्गलिका कार्द भस्म ा कु धावति ॥१४॥ महान्‌ वै भद्रो बिल्वो महान्‌ भद्र . उदुम्बरः । महामभिक्त बाधते महतः साधु खोदनम्‌ ॥१५ ॥ यः कुमारी पिङ्गलिका वसन्तं पीवरी लभेत्‌। तैलकुण् डमिमाङ्खषठं रोदन्तं शुदमुद्धरेत्‌॥१६॥ 26 . 137 यद् ध प्राचीरजगन्तोरो मण्डूरधाणिकीः । हता इन्द्रस्य शत ्रवः सर्वे अदय शवः ॥१॥ कपृथमुदधातन खुदत वाजसातये ।  ग्यः पुत्रमा च्यावयोतय इन्द्रं सबाध इह सोमपीतये ॥ २॥ दधिक्राव्णो अकारिषं जिष्णोरश्वस्य वाजिनः । सुरभ ि नो मुखा करत्प्र ण आयूंषि तारिषत्‌॥३॥ सुतासो मधुम त्तमाः सोमा इन्द्राय मन्दिनः । पवित्रवन्तो अक्षरन् ‌ देवान्‌ गच्छन्तु वो मदाः ॥४॥ इन्दुरिन्द्राय पवत  इति देवासो अन्बुवन्‌ । वाचस्पतिर्मखस्यते विश्वस्ये शान ओजसा ॥५॥ सहस्रधारः पवते समुद्रो वाचमीङ्खयः । स ोमः पती रयीणां सखेन्द्रस्य दिवेदिवे ॥६॥ अव द्रप्सो  1 दशभिः सहस्रैः । आवत्तमिन्द्रः शच्या धमन्तमप अधत ्त ॥७॥ दरप्समपश्यं विषुणे चरन्तमुपह्वरे नद्यो अंशु मत्याः । नभो न कृष्णमवतस्थिवांसमिष्यामि वो व ॥८॥ अ ध द्रप्सो अंशुमत्या उपस्थेऽधारयत्तन्वं 1 विशो अदेव ीरभ्याचरन्तीर्बृहस्पतिना ससाहे ॥९॥ त्वं ह त्यत्सप् तभ्यो जायमानोऽशत्रुभ्यो अभवः त रिनद्र । गूल्हे द्य ावापृथिवी अन्वविन्दो विभुमद्भ्यो भुवनेभ्यो रणं धाः  ॥१०॥ त्वं ह त्यदप्रतिमानमोजो वज्रेण विन्‌ धृषितो  जघन्थ । त्वं शुष्णस्यावातिरो वधत्रैस्त्वं गा इन्द् र॒ शच्येदविन्दः ॥११॥ तमिन्द्रं वाजयामसि महे वृत्रा य हन्तवे । स वृषा वृषभो भुवत्‌॥१२॥ ३ इन्द्रः स दाम नं कृत ओजिष्ठः स मदे हितः । मनी श्लोकी न स सोम्यः  ॥१३॥ वज्रो न संभृतः सबलो अनपच्युतः । ववक्ष ऋष्वो अ स्तृतः ॥१४॥ 20 . 138 महामिन्द्रो य ओजसा पर्जन्यो व ृष्टिमामिव । स्तोमैर्वत्सस्य वावृधे ॥१॥ प्रजामृतस् य पिप्रतः प्र यद्भरन्त वह्वयः । विप्रा ऋतस्य वाहसा  ॥२॥ कण्वाः इन्द्रं यदक्रत स्तोमैर्यज्ञस्य साधनम्‌  । जामि ब्रुवत आयुधम्‌ ॥३॥ 26 . 139 आ नूनमश्विना य ुवं वत्सस्य गन्तमवसे । प्रास्मै त कं पृथु छर्दिर्य ुयुतं या अरातयः ॥१॥ यदन्तरिः क यत्पञ्च मानुषामनु ।  त तद्धत्तमश्चिना ॥२॥ वां दंसांस्यश्चिना विप्रासः  परिमामृशुः । एवेत्काण्वस्य बोधतम्‌ ॥३॥ अयं वां घर् मो अश्चिना स्तोमेन परि षिच्यते 
NLP-research-sans_AtharvaVedam_Shaunaka_djvu.txt