[व]विदुरेणैवम उक्ते तु केशवः शत्रुपूगहादुर्यॊधनं ध ार्तराष्ट्रम अभ्यभाषत वीर्यवानएकॊ ऽहम इति यन मॊहान  मन्यसे मां सुयॊधनपरिभूय च दुर्बुद्धे गरहीतुं मां  चिकीर्षसिइहैव पाण्डवाः सर्वे तथैवान्धकवृष्णयःइहादि त्याश च रुद्राश च वसवश च महर्षिभिःएवम उक्त्वा जहास ॊच्चैः केशवः परवीरहातस्य संस्मयतः शौरेर विद्युद्रू पा महात्मनःअङ्गुष्ठ मात्रास तरिदशा मुमुचुः पावकार् चिषःतस्य बरह्मा ललाटस्थॊ रुद्रॊ वक्षसि चाभवतलॊकपाल ा भुजेष्व आसन्न अग्निर आस्याद अजायतआदित्याश चैव सा ध्याश च वसवॊ ऽथाश्विनाव अपिमरुतश च सहेन्द्रेण विश् वे देवास तथैव चबभूवुश चैव रूपाणि यक्षगन्धर्वरक्षसा मपरादुरास्तां तथा दॊर्भ्यां संकर्षण धनंजयौदक्षिणे  ऽथार्जुनॊ धन्वी हली रामश च सव्यतःभीमॊ युधिष्ठिरश च ैव माद्रीपुत्रौ च पृष्ठतःअन्धका वृष्णयश चैव परद्यु म्न परमुखास ततःअग्रे बभूवुः कृष्णस्य समुद्यतमहायुध ाःशङ्खचक्रगदाशक्तिर शार्ङ्गलाङ्गलनन्दकाःअदृश्यन्तॊ द्यतान्य एव सर्वप्रहरणानि चनाना बाहुषु कृष्णस्य दी प्यमानानि सर्वशःनेत्राभ्यां नस ततश चैव शरॊत्राभ्या ं च समन्ततःपरादुरासन महारौद्राः सधूमाः पावकार्चिषः रॊमकूपेषु च तथा सूर्यस्येव मरीचयःतं दृष्ट्वा घॊरम  आत्मानं केशवस्य महात्मनःनयमीलयन्त नेत्राणि राजानस  तरस्तचेतसःऋते दरॊणं च भीष्मं च विदुरं च महामतिमसंज यं च महाभागम ऋषींश चैव तपॊधनानपरादात तेषां स भगवान  दिव्यं चक्षुर जनार्दनःतद दृष्ट्वा महद आश्चर्यं मा धवस्य सभा तलेदेवदुन्दुभयॊ नेदुः पुष्पवर्षं पपात चच चाल च महीकृत्स्ना सागरश चापि चुक्षुभेविस्मयं परमं  जग्मुः पार्थिवा भरतर्षभततः स पुरुषव्याघ्रः संजहार  वपुः सवकमतां दिव्याम अद्भुतां चित्राम ऋद्धिमत्ताम  अरिंदमःततः सात्यकिम आदाय पाणौ हार्दिक्यम एव चऋषिभि स तैर अनुज्ञातॊ निर्ययौ मधुसूदनःऋषयॊ ऽनतर्हिता जग् मुस ततस ते नारदादयःतस्मिन कॊलाहले वृत्ते तद अद्भुत म अभूत तदातं परस्थितम अभिप्रेक्ष्य कौरवाः सह राजभि ःअनुजग्मुर नरव्याघ्रं देवा इव शतक्रतुमअचिन्तयन्न अ मेयात्मा सर्वं तद राजमण्डलमनिश्चक्राम ततः शौरिः सध ूम इव पावकःततॊ रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकिनाहेमजा लविचित्रेण लघुना मेघनादिनासूपस्करेण शुभ्रेण वैयाघ् रेण वरूथिनासैन्यसुग्रीव युक्तेन परत्यदृश्यत दारुकः तथैव रथम आस्थाय कृतवर्मा महारथःवृष्णीनां संमतॊ वीर ॊ हार्दिक्यः परत्यदृश्यतउपस्थित रथं शौरिं परयास्यन ्तम अरिंदममधृतराष्ट्रॊ महाराजः पुनर एवाभ्यभाषतयावद  बलं मे पुत्रेषु पश्यस्य एतज जनार्दनपरत्यक्षं ते न  ते किं चित परॊक्षं शत्रुकर्शनकुरूणां शमम इच्छन्तं  यतमानं च केशवविदित्वैताम अवस्थां मे नातिशङ्कितुम  अर्हसिन मे पापॊ ऽसत्य अभिप्रायः पाण्डवान परति केशव जञातम एव हि ते वाक्यं यन मयॊक्तः सुयॊधनःजानन्ति कु रवः सर्वे राजानश चैव पार्थिवाःशमे परयतमानं मां सर् वयत्नेन माधवततॊ ऽबरवीन महाबाहुर धृतराष्ट्रं जनेश्व रमदरॊणं पितामहं भीष्मं कषत्तारं बाह्लिकं कृपमपरत्य क्षम एतद भवतां यद्वृत्तं कुरुसंसदियथा चाशिष्टवन मन ्दॊ रॊषाद असकृद उत्थितःवदत्य अनीशम आत्मानं धृतराष् ट्रॊ महीपतिःआपृच्छे भवतः सर्वान गमिष्यामि युधिष्ठि रमआमन्त्र्य परस्थितं शौरिं रथस्थं पुरुषर्षभमअनुजग् मुर महेष्वासाः परवीरा भरतर्षभाःभीष्मॊ दरॊणः कृपः क षत्ता धृतराष्ट्रॊ ऽथ बाह्लिकःअश्वत्थामा विकर्णश च  युयुत्सुश च महारथःततॊ रथेन शुभ्रेण महता किङ्किणीकि नाकुरूणां पश्यतां परायात पृथां दरष्टुं पितृष्वसाम
mahabharata-ramayana_mbs05129dev.txt