[आर्ह]तापत्य इति यद वाक्यम उक्तवान असि माम इहतद अह ं जञातुम इच्छामि तापत्यार्थ विनिश्चयमतपती नाम का च ैषा तापत्या यत्कृते वयमकौन्तेया हि वयं साधॊ तत्त्व म इच्छामि वेदितुम[वै]एवम उक्तः स गन्धर्वः कुन्तीपु त्रं धनंजयमविश्रुतां तरिषु लॊकेषु शरावयाम आस वै कथ ाम[ग]हन्त ते कथयिष्यामि कथाम एतां मनॊरमामयथावद अखि लां पार्थ धर्म्यां धर्मभृतां वरउक्तवान अस्मि येन त वां तापत्य इति यद वचःतत ते ऽहं कथ्ययिष्यामि शृणुष् वैक मना ममय एष दिवि धिष्ण्येन नाकं वयाप्नॊति तेजसा एतस्य तपती नाम बभूवासदृशी सुताविवस्वतॊ वै कौन्तेय  सावित्र्य अवरजा विभॊविश्रुता तरिषु लॊकेषु तपती तपस ा युतान देवी नासुरी चैव न यक्षी न च राक्षसीनाप्सरा  न च गन्धर्वी तथारूपेण का चनसुविभक्तानवद्याङ्गी सव सितायत लॊचनासवाचारा चैव साध्वी च सुवेषा चैव भामिनी न तस्याः सदृशं कं चित तरिषु लॊकेषु भारतभर्तारं सवि ता मेने रूपशीलकुलश्रुतैःसंप्राप्तयौवनां पश्यन देया ं दुहितरं तु तामनॊपलेभे ततः शान्तिं संप्रदानं विचि न्तयनअर्थर्क्ष पुत्रः कौन्तेय कुरूणाम ऋषभॊ बलीसूर् यम आराधयाम आस नृपः संवरणः सदाअर्घ्य माल्यॊपहारैश च  शश्वच च नृपतिर यतःनियमैर उपवासैश च तपॊभिर विविधैर  अपिशुश्रूषुर अनहंवादी शुचिः पौरवनन्दनाःअंशुमन्तं  समुद्यन्तं पूजयाम आस भक्तिमानततः कृतज्ञं धर्मज्ञं  रूपेणासदृशं भुवितपत्याः सदृशं मेने सूर्यः संवरणं प तिमदातुम ऐच्छत ततः कन्यां तस्मै संवरणाय तामनृपॊत्त माय कौरव्य विश्रुताभिजनाय वैयथा हि दिवि दीप्तांशुः  परभासयति तेजसातथा भुवि महीपालॊ दीप्त्या संवरणॊ ऽभ वतयथार्जयन्ति चादित्यम उद्यन्तं बरह्मवादिनःतथा संव रणं पार्थ बराह्मणावरजाः परजाःस सॊमम अति कान्तत्वाद  आदित्यम अति तेजसाबभूव नृपतिः शरीमान सुहृदां दुर्ह ृदाम अपिएवंगुणस्य नृपतेस तथा वृत्तस्य कौरवतस्मै दा तुं मनश चक्रे तपतीं तपनः सवयमस कदा चिद अथॊ राजा शर ीमान उरु यशा भुविचचार मृगयां पार्थ पर्वतॊपवने किलच रतॊ मृगयां तस्य कषुत्पिपासा शरमान्वितःममार राज्ञः  कौन्तेय गिराव अप्रतिमॊ हयःस मृताश्वश चरन पार्थ पद् भ्याम एव गिरौ नृपःददर्शासदृशीं लॊके कन्याम आयतलॊचन ामस एक एकाम आसाद्य कन्यां ताम अरिमर्दनःतस्थौ नृपति शार्दूलः पश्यन्न अविचलेक्षणःस हि तां तर्कयाम आस रू पतॊ नृपतिः शरियमपुनः संतर्कयाम आस रवेर भरष्टाम इव  परभामगिरिप्रस्थे तु सा यस्मिन सथिता सवसित लॊचनास स वृक्षक्षुप लतॊ हिरण्मय इवाभवतअवमेने च तां दृष्ट्वा  सर्वप्राणभृतां वपुःअवाप्तं चात्मनॊ मेने स राजा चक ्षुषः फलमजन्मप्रभृति यत किं चिद दृष्टवान स महीपतिः रूपं न सदृशं तस्यास तर्कयाम आस किं चनतया बद्धमनश च क्षुः पाशैर गुणमयैस तदान चचाल ततॊ देशाद बुबुधे न च  किं चनअस्या नूनं विशालाक्ष्याः सदेवासुरमानुषमलॊकं  निर्मथ्य धात्रेदं रूपम आविष्कृतं कृतमएवं स तर्कया म आस रूपद्रविण संपदाकन्याम असदृशीं लॊके नृपः संवरण स तदातां च दृष्ट्वैव कल्याणीं कल्याणाभिजनॊ नृपःजगा म मनसा चिन्तां काममार्गण पीडितःदह्यमानः स तीव्रेण  नृपतिर मन्मथाग्निनाअप्रगल्भां परगल्भः स ताम उवाच य शस्विनीमकासि कस्यासि रम्भॊरु किमर्थं चेह तिष्ठसिकथ ं च निर्जने ऽरण्ये चरस्य एका शुचिस्मितेतवं हि सर्व ानवद्याङ्गी सर्वाभरणभूषिताविभूषणम इवैतेषां भूषणाना म अभीप्सितमन देवीं नासुरीं चैव न यक्षीं न च राक्षस ीमन च भॊगवतीं मन्ये न गन्धर्वी न मानुषीमया हि दृष् टा मया काश चिच छरुता वापि वराङ्गनाःन तासां सदृशीं  मन्ये तवाम अहं मत्तकाशिनिएवं तां स महीपालॊ बभाषे न  तु सा तदाकामार्तं निर्जने ऽरण्ये परत्यभाषत किं चन ततॊ लालप्यमानस्य पार्थिवस्यायतेक्षणासौदामनीव साभ्र ेषु तत्रैवान्तरधीयतताम अन्विच्छन स नृपतिः परिचक्रा म तत तदावनं वनज पत्राक्षीं भरमन्न उन्मत्तवत तदाअपश ्यमानः स तु तां बहु तत्र विलप्य चनिश्चेष्टः कौरवश् रेष्ठॊ मुहूर्तं स वयतिष्ठत
mahabharata-ramayana_mbs01160dev.txt