 सहस्राक्षरा भुवनस्य पङुक्तिस्तस्याः समुद्रा अधि व ि क्षरन्ति ॥४२॥ आरोहन्‌ द्याममृतः प्राव मे वचः । उ त्त्वा यज्ञा ब्रह्मपूता वहन्त्यध्वगतौ हरयस्त्वा वह न्ति ॥४३॥ वेद्‌ तत्ते अमर्त्य यत्त आक्रमणं दिवि ।  यत्ते सधस्थं परमे व्योमन्‌ ॥४४॥ सूर्यो अ : पृदिवीं  आपोऽति पश्यति । सूर्यो # चक्षुरा दिवं महीम्‌ ॥४५॥  उर्वीरासन्‌ परिधयो वेदिर्भूमिरकल्पत । तत्रतावग्नी  आधत्त हिमं प्रसं च रोहितः ॥४६॥ हिमं प्रसं चाधाय य ूपान्‌ कृत्वा पर्वतान्‌ । वषज्यावग्नी ईजाते रोहितस ्य स्वर्विदः ॥४७॥ स्वर्विदो रोहितस्य ब्रह्मणाग्निः  समिध्यते । तस्मादप्र॑सस्तस्माद्धिमस्तस्माद्यज्ञोऽ जायत ॥४८॥ ब्रह्मणाग्नी वावृधानौ ब्रह्मवृद्धौ ब्रह् माहुतौ । ब्रह्द्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥ ४९॥ सत्ये अन्यः समाहितोऽप्स्वन्यः समिध्यते । ब्रह् मेद्धावग्नी ईजाते रोहितस्य स्वर्विदः ॥५०॥ {५} यं व ातः व भति यं वेन्द्रो ब्रह्मणस्पतिः । ब्रह्द्धावग् नी इलो रोहितस्य स्वर्विदः ॥५१॥ वेदि भूमिं कल्पयित् वा दिवं कृत्वा दक्षिणाम्‌ । प्रसं तदग्निं कृत्वा च कार विश्वमात्मन्वद्वर्षेणाज्येन रोहितः ॥५२॥ वर्षमा जं प्र॑सो 1 । तत्रैतान्‌ पर्वतान्‌ ध्वामिकल्पयत्‌॥ ५३॥ गीर्भिरूर्ध्वान्‌ कल्पयित्वा रोहितो भूमिमब्रवी त्‌। त्वयीदं सर्व जायतां. यद्भूतं. यच्च भाव्यम्‌ ॥ ५४॥ स यज्ञः प्रथमो भूतो भव्यो अजायत । तस्माद्ध जज् ञ इदं सर्व यत्किं चेदं विरोचते रोहितेन ऋषिणाभृतम्‌  ॥५५॥ यश्च गां पदा स्फुरति प्रत्यङ्सूर्यं च मेहति  । त न छायां करवोऽपरम्‌ ॥५६॥ यो मां चाग्निं चान्तरा  । तस्य वृश्चामि ते मूलं न छायां करवोऽपरम्‌ ॥५७॥ य ो अद्य देव सूर्य त्वां च मां चान्तरायति । दुष्वप्य ं तस्मिं छमलं दुरितानि च मृज्महे ॥५८॥ मा प्र गाम प थो वयं मा यज्ञादिन्द्र सोमिनः । मान्त स्थुर्नो अरा तयः ॥५९॥ यो यज्ञस्य प्रसाधनस्तन्तुर्देवेष्वाततः ।  तमाहुतमशीमहि ॥६०॥ {६} 13;2 उदस्य केतवो दिवि शुक्रा  भ्राजन्त ईरते । आदित्यस्य नृचक्षसो महित्रतस्य मीढ ुषः ॥१॥ दिशां प्रज्ञानां स्वरयन्तमर्चिषा सुपक्षमाश ुं पतयन्तमर्णि । स्तवाम सूर्यं भुवनस्य गोपां यो रश ्मिभिर्दिश आभाति सर्वाः ॥२॥ यत्प्राङ्प्रत्यङ्स्वधय ा यासि शीभं नानारूपे अहनी कर्षि मायया । तदादित्य म हि तत्ते महि श्रवो यदेको विश्वं परि भूम जायसे ॥३॥  विपश्चितं तरणिं भ्राजमानं वहन्ति यं हरितः सप्त बह् वीः । सुखं सूर्य र स्योनं सुवह्निमधि तिष्ठ॒ वाजिनम ्‌ । यं ते वहन्ति वहिष्ठाः शतमश्वा यदि वा सप्त बह् वीः ॥७॥ सप्त सूर्यो हरितो यातवे रथे हिरण्यत्वचसो ।  अमोचि शुक्रो रजसः परस्ताद्विधूय देवस्तमो ्‌॥८॥ उत ्केतुना बृहता देव आगन्न्‌ अपावृक्तमोऽभि ज्योतिरश्र ैत्‌। दिव्यः सुपर्णः स वीरो व्यख्यददितेः 1 वनानि व िश्वा ॥९॥ उद्यन्‌ रश्मीन्‌ आ न विश्वा रुपाणि वरि ।  उभा समुद्रौ क्रतुना वि भासि सर्वाल्लोकान्‌ परिभूर ्भ्रजमानः ॥१०॥ {७} 1 चरतो माययैतौ ५ क्रीडन्तौ परि  यातोऽर्णवम्‌ । श्वान्यो भुवना विचष्टे हरितो वहन्ति  ॥११॥ दिवि त्वात्तरिरधारयत्सूर्या मासाय कर्तवे । स  एषि सुधृतस्तपन्‌ विश्वा भूतावचाकशत्‌॥१२॥ उभावन्तौ  समर्षसि वत्सः संमातराविव । नन्वेतदितः ब्रह्म॒ देव ा अमी विदुः ॥१३॥ (3 भरितं तत्सिषासति सूर्यः । अध्व ास्य विततो महान्‌ पूर्वश्चापरश्च यः ॥१४॥ तं समाप्न ोति जूतिभिस्ततो नाप चिकित्सति । तेनामृतस्य भक्षं द ेवानां नाव रुन्धते ॥१५॥ जु त्यं जातवेदसं देवं वहन् ति केतवः । दृः 1  ॥१६॥ अपत्ये यथा नक्षत्रा यन्त्यक ्तुभिः । सूराय विश्वचक्षसे ॥१७॥ अदृश्रन्न्‌ अस्य क ेतवो वि रश्मयो जनामनु । भ्राजन्तौ अग्नयो यथा ॥१८॥  तरणिर्विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृदसि सूर्य । विश्वमा भा सि रोचन ॥१९॥ प्रत्यङ्देवानां विशः प्रत्यङ्ङ्देषि म ानुषीः । प्रत्यङ्विश्वं स्वर्दृशे ॥२०॥ {८} येना पा वक चक्षसा भुरण्यन्तं जनामनु । त्वं वरुण पश्यसि ॥२१ ॥ वि द्यामेषि रजस्पृथ्वहर्मिमानो अक्तुभिः । पश्यन् ‌ जन्मानि सूर्य ॥२२॥ सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति दे व सूर्य । शोचिष्केशं विचक्षणम्‌ ॥२३॥ 1 व : सूरो रथ स्य नप्त्यः । : ॥२४॥ रोहितो दिवमारुहत्तपसा तपस्वी  । स योनिमैति स उ न : स देवानामधिपतिर्बभूव ॥२५॥ यो  विश्वचर्षणिरुत वि यो विश्च॒तस्पाणिरुत विश्वतस्पृथः  । सं बाहुभ्यां भरति सं जनयन्‌ देव एकः ॥२६॥ एकपाद् विपदो भूयो वि_चक्रमे द्विपात्तरिपादमभ्येति पश्चात् ‌। द्विपाद्ध षट्पदो वि चक्रमे त एकपदस्तन्वं समासते  ॥२७॥ अतन्द्रो यास्यन्‌ 1 ५ रोचमानः । केतुमान्‌ उद ्यन्त्सहमानो रजांसि विश्वा प्रवतो वि भासि ॥२८॥ बण् महामसि सूर्य बडादित्य महामसि । महांस्ते महतो महिमा  त्वमादित्य महामसि ॥२९॥ रोचसे दिवि रोचसे अन्तरिक्ष े व रोचसे रोचसे अप्स्वन्तः । उभा समुद्र रुच्या व्य ापिथ देवो महिषः स्वर्जिंत्‌॥३०॥ {९} अर्वाङ्परस्तात ्प्रयतो व्यध्व आशुर्विपश्चित्पतयन्‌ पतङ्गः । विष्ण ुर्विचित्तः शवसाधितिष्ठन्‌ प्र केतुना सहते विश्वमे जत्‌॥३१॥ चित्राश्चिकित्वान्‌ महिषः सुपर्ण आरोचयन्‌  रोदसी अन्तरिक्षम्‌ । अहोरात्रे परि सूर्य वसाने प् रास्य विश्वा तिरतो वीर्याणि ॥३२॥ तिग्मो विभ्राजन्‌  तन्वं शिशानोऽरंगमासः प्रवतो रराणः । ज्योतिष्मान्‌  पक्षी महिषो वयोधा विश्वा आस्थात्प्रदिशः कल्पमानः  ॥३३॥ चित्रं देवानां कतु ज्योतिष्मान्‌ प्रदिशः सूर् य उद्यन्‌ । दिवाकरोऽति ं विश्वातारौदुरितानि शुक्रः  ॥३४॥ चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुण स्याग्नेः । आपप्राहयावापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत् मा जगतस्तस्थुषश्च ॥३५॥ उच्चा पतन्तमरुणं सुपर्णं मध ्ये दिवस्तरणिं भ्राजमानम्‌ । पश्यम त्वा व  ज्योतिर ्यदविन्ददत्त्रिः ॥३६॥ दिवस्पृष्ठे धावमानं : पुत्र  नाथकाम उप यामि भीतः । स नः सूर्य प्र तिर दीर्घमायु र्मा रिषाम सुमतौ ते स्याम ॥३७॥ सहस्राह्ण्यं वियताव स्य पक्षौ हरेर्हसस्य पततः स्वर्गम्‌ । स देवान्त्सर ्वान्‌ उरस्युपदद्य संपश्यन्‌ याति भुवनानि विश्वा ॥ ३८॥ रोहितः कालो अभवद्रोहितोऽग्रे प्रजापतिः । रोहित ो यज्ञानां मुखं रोहितः स्वराभरत्‌॥३९॥ रोहितो लोको  अभवद्रोहितोऽत्यतपददिवम्‌ । रोहितो सि स भमिं सं चरत ्‌॥४०॥ {१०} सर्वा दिशः ऽधिपतिर्दिवः । दिवं क सर्वं  भूतं वि रक्षति ॥४१॥ आरोहन्‌ छुक्रो ह्‌ 1 रोचमानः  । चित्रश्चिकित्वान्‌ महिषो वातमाया लोकान्‌ अभि यद् विभाति ॥४२॥ अभ्यन्यदेति पर्यन्यदस्यतेऽहोरात्राभ्या ं महिषः कल्पमानः । सूर्य वयं रजसि क्षियन्तं गातुवि दं हवामहे नाधमानाः ॥४३॥ 0 महिषो नाधमानस्य गातुरदब् धचक्षुः परि विश्च बभूव । श्वं संपश्यन्त्सुविदत्रो  यजत्र इदं शीत यदहं ब्रवीमि ॥४४॥ पर्यस्य महिमा पृथि वीं समुद्रं ज्योतिषा विभ्राजन्‌ परि द्यामन्तरिक्षम ्‌ । सर्व स यजत्र इदं श वम व्रवीमि ॥४५॥ अबोध्यग्नि ः समिधा जनानां प्रति वायती  । यह्वा इव प्र वयामुज् जिहानाः प्र भानवः नाकमच्छ ॥४६॥ {११} 3.3 य_इमे का थ िवी जजान यो ५ त्वा भुवनानि वस्ते । यस्मिन्‌ प्रदिश ः षडुर्वर्याः गे अनु विचाकशीति । तस्य देवस्य क्रुद ्धस्यैतदागो य एवं विद्वांसं ब्राह्मणं जिनाति । यस् मादाता ऋतुथा पवन्ते यस्मात्समुद्रा अधि विक्षरन्ति  । तस्य देवस्य क्रुद्धस्यैतदागो य एवं विद्वांसं ब्र ाह्मणं जिनाति । उद्वेपय रोहित प्र क्षिणीहि ब्रह्मज ्यस्य प्रति मुञ्च पाशान्‌ ॥२॥ यो मारयति प्राणयति य स्मात्प्राणन्ति भुवनानि विश्वा । तस्य देवस्य क्रुद ्धस्यैतदागो य एवं विद्धांसं ब्राह्मणं जिनाति । उद् वेपय रोहित प्र क्षिणीहि ब्रह्मज्यस्य प्रति मुञ्च प ाशान्‌ ॥३॥ यः प्राणेन द्यावापृथिवी तर्पयत्यपानेन स मुद्रस्य जठरं यः पिपर्ति । तस्य देवस्य क्रुद्धस्यै तदागो य एवं विद्वांसं ब्राह्मणं जिनाति । उद्वेपय र ोहित प्र क्षिणीहि ब्रह्मज्यस्य प्रति मुञ्च पाशान्‌  ॥४॥ यस्मिन्‌ विराट्परमेष्ठी प्रजापतिरमनिर्वैश्वान रः सह पङ्क्त्या श्रितः । यः परस्य प्राणं परमस्य ते ज आददे । तस्य + द्धस्यैतदागो य एवं विद्वांसं ब्राह ्मणं जिनाति । यस्मिन्‌ : पञ्च दिशो अधिश्रिताश्चतसख र आपो यज्ञस्य त्रयोऽक्षराः । यो अन्तरा रोदसी क्रुद ्धश्चक्षुषैक्षत । तस्य देवस्य क्रुद्धस्यैतदागो य ए वं विद्वांसं ब्राह्मणं जिनाति । यो अन्नादो अन्नपति र्बभूव ब्रह्मणस्पतिरुत यः । भूतो भविष्यत्भुवनस्य य स्पतिः । तस्य देवस्य क्रुद्धस्यैतदागो य एवं विद्वा ंसं ब्राह्मणं जिनाति । अहोरात्रर्विमितं त्रिंशदङ्ं  त्रयोदशं मासं यो निर्मिमीते । तस्य देवस्य क्रुद्ध स्यैतदागो य एवं विद्वांसं ब्राह्मणं जिनाति । उद्वे पय रोहित प्र क्षिणीहि ब्रह्मज्यस्य प्रति मुञ्च पाश ान्‌ ॥८॥ कृस्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवम ुत्पतन्ति । त 
NLP-research-sans_AtharvaVedam_Shaunaka_djvu.txt