स एवं बरुवतीं सीतां धर्मज्ञॊ धर्मवत्सलः निवर्तनार् थे धर्मात्मा वाक्यम एतद उवाच हसीते महाकुलीनासि धर् मे च निरता सदा इहाचर सवधर्मं तवं मा यथा मनसः सुखमस ीते यथा तवां वक्ष्यामि तथा कार्यं तवयाबले वने दॊषा  हि बहवॊ वदतस तान निबॊध मेसीते विमुच्यताम एषा वनवा सकृता मतिः बहुदॊषं हि कान्तारं वनम इत्य अभिधीयतेहि तबुद्ध्या खलु वचॊ मयैतद अभिधीयते सदा सुखं न जानामि  दुःखम एव सदा वनमगिरिनिर्झरसंभूता गिरिकन्दरवासिनाम  सिंहानां निनदा दुःखाः शरॊतुं दुःखम अतॊ वनमसुप्यते  पर्णशय्यासु सवयं भग्नासु भूतले रात्रिषु शरमखिन्ने न तस्माद दुःखतरं वनमउपवासश च कर्तव्या यथाप्राणेन म ैथिलि जटाभारश च कर्तव्यॊ वल्कलाम्बरधारिणाअतीव वातस  तिमिरं बुभुक्षा चात्र नित्यशः भयानि च महान्त्य अत ्र ततॊ दुःखतरं वनमसरीसृपाश च बहवॊ बहुरूपाश च भामिन ि चरन्ति पृथिवीं दर्पाद अतॊ दुखतरं वनमनदीनिलयनाः स र्पा नदीकुटिलगामिनः तिष्ठन्त्य आवृत्य पन्थानम अतॊ  दुःखतरं वनमपतंगा वृश्चिकाः कीटा दंशाश च मशकैः सह ब ाधन्ते नित्यम अबले सर्वं दुःखम अतॊ वनमदरुमाः कण्टक िनश चैव कुशकाशाश च भामिनि वने वयाकुलशाखाग्रास तेन  दुःखतरं वनमतद अलं ते वनं गत्वा कषमं न हि वनं तव वि मृशन्न इह पश्यामि बहुदॊषतरं वनमवनं तु नेतुं न कृता  मतिस तदा; बभूव रामेण यदा महात्मना न तस्य सीता वचन ं चकार तत; ततॊ ऽबरवीद रामम इदं सुदुःखिता
mahabharata-ramayana_rys2025_dev.txt