सुमन्त्रश चॊदितॊ राज्ञा परॊवाचेदं वचस तदा यथर्ष्यश ृङ्गस तव आनीतः शृणु मे मन्त्रिभिः सहरॊमपादम उवाचेद ं सहामात्यः पुरॊहितः उपायॊ निरपायॊ ऽयम अस्माभिर अभ िचिन्तितःऋष्यशृङ्गॊ वनचरस तपःस्वाध्यायने रतः अनभिज ्ञः स नारीणां विषयाणां सुखस्य चइन्द्रियार्थैर अभिम तैर नरचित्त परमाथिभिः पुरम आनाययिष्यामः कषिप्रं चा ध्यवसीयतामगणिकास तत्र गच्छन्तु रूपवत्यः सवलंकृताः  परलॊभ्य विविधॊपायैर आनेष्यन्तीह सत्कृताःशरुत्वा तथ ेति राजा च परत्युवाच पुरॊहितम पुरॊहितॊ मन्त्रिणश च  तथा चक्रुश च ते तदावारमुख्यास तु तच छरुत्वा वनं प रविविशुर महत आश्रमस्याविदूरे ऽसमिन यत्नं कुर्वन्ति  दर्शनेऋषिपुत्रस्य घॊरस्य नित्यम आश्रमवासिनः पितुः  स नित्यसंतुष्टॊ नातिचक्राम चाश्रमातन तेन जन्मप्रभ ृति दृष्टपूर्वं तपस्विना सत्री वा पुमान वा यच चान् यत सत्त्वं नगर राष्ट्रजमततः कदा चित तं देशम आजगाम  यदृच्छया विभाण्डकसुतस तत्र ताश चापश्यद वराङ्गनाःता श चित्रवेषाः परमदा गायन्त्यॊ मधुरस्वरैः ऋषिपुत्रम  उपागम्य सर्वा वचनम अब्रुवनकस तवं किं वर्तसे बरह्मञ  जञातुम इच्छामहे वयम एकस तवं विजने घॊरे वने चरसि श ंस नःअदृष्टरूपास तास तेन काम्यरूपा वने सत्रियः हार ्दात तस्य मतिर जाता आख्यातुं पितरं सवकमपिता विभाण् डकॊ ऽसमाकं तस्याहं सुत औरसः ऋष्यशृङ्ग इति खयातं ना म कर्म च मे भुविइहाश्रमपदॊ ऽसमाकं समीपे शुभदर्शनाः  करिष्ये वॊ ऽतर पूजां वै सर्वेषां विधिपूर्वकमऋषिपु त्रवचः शरुत्वा सर्वासां मतिर आस वै तद आश्रमपदं दरष ्टुं जग्मुः सर्वाश च तेन हगतानां तु ततः पूजाम ऋषिप ुत्रश चकार ह इदम अर्घ्यम इदं पाद्यम इदं मूलं फलं च  नःपरतिगृह्य तु तां पूजां सर्वा एव समुत्सुकाः ऋषेर  भीताश च शीघ्रं तु गमनाय मतिं दधुःअस्माकम अपि मुख् यानि फलानीमानि वै दविज गृहाण परति भद्रं ते भक्षयस् व च मा चिरमततस तास तं समालिङ्ग्य सर्वा हर्षसमन्वित ाः मॊदकान परददुस तस्मै भक्ष्यांश च विविधाञ शुभानता नि चास्वाद्य तेजस्वी फलानीति सम मन्यते अनास्वादितप ूर्वाणि वने नित्यनिवासिनामआपृच्छ्य च तदा विप्रं वर तचर्यां निवेद्य च गच्छन्ति समापदेशात ता भीतास तस्य  पितुः सत्रियःगतासु तासु सर्वासु काश्यपस्यात्मजॊ द विजः अस्वस्थहृदयश चासीद दुःखं सम परिवर्ततेततॊ ऽपरे द्युस तं देशम आजगाम स वीर्यवान मनॊज्ञा यत्र ता दृष ्टा वारमुख्याः सवलंकृताःदृष्ट्वैव च तदा विप्रम आया न्तं हृष्ट मानसाः उपसृत्य ततः सर्वास तास तम ऊचुर इ दं वचःएह्य आश्रमपदं सौम्य अस्माकम इति चाब्रुवन तत् राप्य एष विधिः शरीमान विशेषेण भविष्यतिशरुत्वा तु व चनं तासां सर्वासां हृदयंगमम गमनाय मतिं चक्रे तं च  निन्युस तदा सत्रियःतत्र चानीयमाने तु विप्रे तस्मिन  महात्मनि ववर्ष सहसा देवॊ जगत परह्लादयंस तदावर्षेण ैवागतं विप्रं विषयं सवं नराधिपः परत्युद्गम्य मुनिं  परह्वः शिरसा च महीं गतःअर्घ्यं च परददौ तस्मै नयाय तः सुसमाहितः वव्रे परसादं विप्रेन्द्रान मा विप्रं  मन्युर आविशेतअन्तःपुरं परविश्यास्मै कन्यां दत्त्वा  यथाविधि शान्तां शान्तेन मनसा राजा हर्षम अवाप सःएव ं स नयवसत तत्र सर्वकामैः सुपूजितः ऋष्यशृङ्गॊ महाते जाः शान्तया सह भार्यया
mahabharata-ramayana_rys1009_dev.txt