[वै]ततॊ वनगताः पार्थाः सायाह्ने सह कृष्णयाउपविष्टा ः कथाश चक्रुर दुःखशॊकपरायणाःपरिया च दर्शनीया च पण् डिता च पतिव्रताततः कृष्णा धर्मराजम इदं वचनम अब्रवी तन नूनं तस्य पापस्य दुःखम अस्मासु किं चनविद्यते धा र्तराष्ट्रस्य नृशंसस्य दुरात्मनःयस तवां राजन मया स ार्धम अजिनैः परतिवासितमभरातृभिश च तथा सर्वैर नाभ्य भाषत किं चनवनं परस्थाप्य दुष्टात्मा नान्वपत्यत दुर ्मतिःआयसं हृदयं नूनं तस्या दुष्कृतकर्मणःयस तवां धर ्मपरं शरेष्ठं रूक्षाण्य अश्रावयत तदासुखॊचितम अदुःख ार्हं दुरात्मा ससुहृद गणःईदृशं दुःखम आनीय मॊदते पा पपूरुषःचतुर्णाम एव पापानाम अश्रुवै नापतत तदातवयि भ ारत निष्क्रान्ते वनायाजिन वाससिदुर्यॊधनस्य कर्णस्य  शकुनेश च दुरात्मनःदुर्भ्रातुस तस्य चॊग्रस्य तथा द ुःशासनस्य चइतरेषां तु सर्वेषां कुरूणां कुरुसत्तमदु ःखेनाभिपरीतानां नेत्रेभ्यः परापतज जलमइदं च शयनं दृ ष्ट्वा यच चासीत ते पुरातनमशॊचामि तवां महाराज दुःखा नर्हं सुखॊचितमदान्तं यच च सभामध्ये आसनं रत्नभूषितम दृष्ट्वा कुश बृसीं चेमां शॊकॊ मां रुन्धयत्य अयमयद  अपश्यं सभायां तवां राजभिः परिवारितमतच च राजन्न अपश ्यन्त्याः का शान्तिर हृदयस्य मेया तवाहं चन्दनादिग् धम अपश्यं सूर्यवर्चसमसा तवां पङ्कमलादिग्धं दृष्ट्व ा मुह्यामि भारतया वै तवा कौशिकैर वस्त्रैः शुभ्रैर  बहुधनैः पुरादृष्टवत्य अस्मि राजेन्द्र सा तवां पश्य ामि चीरिणमयच च तद रुक्मपात्रीभिर बराह्मणेभ्यः सहस् रशःहरियते ते गृहाद अन्नं संस्कृतं सार्वकामिकमयतीना म अगृहाणां ते तथैव गृहमेधिनामदीयते भॊजनं राजन्न अत ीव गुणवत परभॊतच च राजन्न अपश्यन्त्याः का शान्तिर ह ृदयस्य मेयांस ते भरातॄन महाराज युवानॊ मृष्टकुण्डला ःअभॊजयन्त मृष्टान्नैः सूदाः परमसंस्कृतैःसर्वांस ता न अद्य पश्यामि वने वन्येन जीवतःअदुःखार्हान मनुष्ये न्द्र नॊपशाम्यति मे मनःभीमसेनम इमं चापि दुःखितं वन वासिनमधयायन्तं किं न मन्युस ते पराप्ते काले विवर्ध तेभीमसेनं हि कर्माणि सवयं कुर्वाणम अच्युतसुखार्हं  दुःखितं दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धतेसत्कृतं विव िदैर यानैर वस्त्रैर उच्चावचैस तथातं ते वनगतं दृष्ट ्वा कस्मान मन्युर न वर्धतेकुरून अपि हि यः सर्वान ह न्तुम उत्सहते परभुःतवत्प्रसादं परतीक्षंस तु सहते ऽ यं वृकॊदरःयॊ ऽरजुनेनार्जुनस तुल्यॊ दविबाहुर बहु बा हुनाशरातिसर्गे शीघ्रत्वात कालान्तकयमॊपमःयस्य शस्त् रप्रतापेन परणताः सर्वपार्थिवाःयज्ञे तव महाराज बराह ्मणान उपतस्थिरेतम इमं पुरुषव्याघ्रं पूजितं देवदानव ैःधयायन्तम अर्जुनं दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धते दृष्ट्वा वनगतं पार्थम अदुःखार्हं सुखॊचितमन च ते वर ्धते मन्युस तेन मुह्यामि भारतयॊ देवांश च मनुष्यांश  च सर्पांश चैकरथॊ ऽजयततं ते वनगतं दृष्ट्वा कस्मान  मन्युर न वर्धतेयॊ यानैर अद्भुताकारैर हयैर नागैश च  संवृतःपरसह्य वित्तान्य आदत्त पार्थिवेभ्यः परंतपःकष िपत्य एकेन वेगेन पञ्चबाणशतानि यःतं ते वनगतं दृष्ट् वा कस्मान मन्युर न वर्धतेशयामं बृहन्तं तरुणं चर्मि णाम उत्तमं रणेनकुलं ते वने दृष्ट्वा कस्मान मन्युर  न वर्धतेदर्शनीयं च शूरं च माद्रीपुत्रं युधिष्ठिरसह देवं वने दृष्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धतेदरुपदस्य क ुले जातां सनुषां पाण्डॊर महात्मनःमां ते वनगतां दृष ्ट्वा कस्मान मन्युर न वर्धतेनूनं च तव नैवास्ति मन् युर भरतसत्तमयत ते भरातॄंश च मां चैव दृष्ट्वा न वयथ ते मनःन निर्मन्युः कषत्रियॊ ऽसति लॊके निर्वचनं समृ तमतद अद्य तवयि पश्यामि कषत्रिये विपरीतवतयॊ न दर्शय ते तेजः कषत्रियः काल आगतेसर्वभूतानि तं पार्थ सदा प रिभवन्त्य उततत तवया न कषमा कार्या शत्रून परति कथं  चनतेजसैव हि ते शक्या निहन्तुं नात्र संशयःतथैव यः क षमा काले कषत्रियॊ नॊपशाम्यतिअप्रियः सर्वभूतानां सॊ  ऽमुत्रेह च नश्यति
mahabharata-ramayana_mbs03028dev.txt