[वा]युधिष्ठिर महाबाहॊ महाभाग्यं महात्मनःरुद्राय बह ुरूपाय बहु नाम्ने निबॊध मेवदन्त्य अग्निं महादेवं त था सथाणुं महेश्वरमएकाक्षं तर्यम्बकं चैव विश्वरूपं  शिवं तथादवे तनू तस्य देवस्य वेद जञा बराह्मणा विदुः घॊराम अन्यां शिवाम अन्यां ते तनू बहुधा पुनःउग्रा घ ॊरा तनूर यास्य सॊ ऽगनिर विद्युत स भास्करःशिवा सौम् या च या तस्य धर्मस तव आपॊ ऽथ चन्द्रमाःआत्मनॊ ऽरधं  तु तस्याग्निर उच्यते भरतर्षभबरह्मचर्यं चरत्य एष शि वा यास्य तनुस तथायास्य घॊरतमा मूर्तिर जगत संहरते त याईश्वरत्वान महत्त्वाच च महेश्वर इति समृतःयन निर्द हति यत तीक्ष्णॊ यद उग्रॊ यत परतापवानमांसशॊणितमज्जा दॊ यत ततॊ रुद्र उच्यतेदेवानां सुमहान यच च यच चास्य  विषयॊ महानयच च विश्वं महत पाति महादेवस ततः समृतःस मेधयति यन नित्यं सर्वार्थान सर्वकर्मभिःशिवम इच्छन  मनुष्याणां तस्माद एष शिवः समृतःदहत्य ऊर्ध्वं सथितॊ  यच च पराणॊत्पत्तिः सथितिश च यतसथिरलिङ्गश च यन नित ्यं तस्मात सथाणुर इति समृतःयद अस्य बहुधा रूपं भूतं  भव्यं भवत तथासथावरं जङ्गमं चैव बहुरूपस ततः समृतःध ूम्रं रूपं च यत तस्य धूर्जटीत्य अत उच्यतेविश्वे दे वाश च यत तस्मिन विश्वरूपस ततः समृतःसहस्राक्षॊ ऽयुत ाक्षॊ वा सर्वतॊ ऽकषिमयॊ ऽपि वाचक्षुषः परभवस तेजॊ न ास्त्य अन्तॊ ऽथास्य चक्षुषामसर्वथा यत पशून पाति तै श च यद रमते पुनःतेषाम अधिपतिर यच च तस्मात पशुपतिः  समृतःनित्येन बरह्मचर्येण लिङ्गम अस्य यदा सथितममहयन ्त्य अस्य लॊकाश च महेश्वर इति समृतःविग्रहं पूजयेद  यॊ वै लिङ्गं वापि महात्मनःलिङ्गं पूजयिता नित्यं मह तीं शरियम अश्नुतेऋषयश चापि देवाश च गन्धर्वाप्सरसस  तथालिङ्गम एवार्चयन्ति सम यत तद ऊर्ध्वं समास्थितमपू ज्यमाने ततस तस्मिन मॊदते स महेश्वरःसुखं ददाति परीत ात्मा भक्तानां भक्त वत्सलःएष एव शमशानेषु देवॊ वसति  नित्यशःयजन्ते तं जनास तत्र वीर सथाननिषेविणमविषमस् थः शरीरेषु स मृत्युः पराणिनाम इहस च वायुः शरीरेषु  पराणॊ ऽपानः शरीरिणामतस्य घॊराणि रूपाणि दीप्तानि च  बहूनि चलॊके यान्य अस्य पूज्यन्ते विप्रास तानि विदु र बुधाःनामधेयानि वेदेषु बहून्य अस्य यथार्थतःनिरुच् यन्ते महत्त्वाच च विभुत्वात कर्मभिस तथावेदे चास्य  विदुर विप्राः शतरुद्रीयम उत्तममवयासाद अनन्तरं यच च ाप्य उपस्थानं महात्मनःपरदाता सर्वलॊकानां विश्वं चा प्य उच्यते महतजयेष्ठभूतं वदन्त्य एनं बराह्मणा ऋषयॊ  ऽपरेपरथमॊ हय एष देवानां मुखाद अग्निर अजायतगरहैर ब हुविधैः पराणान संरुद्धान उत्सृजत्य अपिस मॊचयति पुण ्यात्मा शरण्यः शरणा गतानआयुर आरॊग्यम ऐश्वर्यं वित् तं कामांश च पुष्कलानस ददाति मनुष्येभ्यः स एवाक्षिप ते पुनःशक्रादिषु च देवेषु तस्य चैश्वर्यम उच्यतेस ए वाभ्यधिकॊ नित्यं तरैलॊक्यस्य शुभाशुभेऐश्वर्याच चैव  कामानाम ईश्वरः पुनर उच्यतेमहेश्वरश च लॊकानां महता म ईश्वरश च सःबहुभिर विविधै रूपैर विश्वं वयाप्तम इद ं जगततस्य देवस्य यद वक्त्रं समुद्रे वडवामुखम
mahabharata-ramayana_mbs13146dev.txt