तस्य तद्वचनं शरुत्वा दशग्रीवॊ महाबलः देशकालहितं वा क्यं भरातुर उत्तमम अब्रवीतसम्यग उक्तं हि भवता दूतव ध्या विगर्हिता अवश्यं तु वधाद अन्यः करियताम अस्य न िग्रहःकपीनां किल लाङ्गूलम इष्टं भवति भूषणम तद अस्य  दीप्यतां शीघ्रं तेन दग्धेन गच्छतुततः पश्यन्त्व इम ं दीनम अङ्गवैरूप्यकर्शितम समित्रा जञातयः सर्वे बान ्धवाः ससुहृज्जनाःआज्ञापयद राक्षसेन्द्रः पुरं सर्वं  सचत्वरम लाङ्गूलेन परदीप्तेन रक्षॊभिः परिणीयतामतस् य तद्वचनं शरुत्वा राक्षसाः कॊपकर्कशाः वेष्टन्ते तस ्य लाङ्गूलं जीर्णैः कार्पासिकैः पटैःसंवेष्ट्यमाने  लाङ्गूले वयवर्धत महाकपिः शुष्कम इन्धनम आसाद्य वनेष ्व इव हुताशनःतैलेन परिषिच्याथ ते ऽगनिं तत्रावपातयन लाङ्गूलेन परदीप्तेन राक्षसांस तान अपातयत रॊषामर्षप रीतात्मा बालसूर्यसमाननःस भूयः संगतैः करूरै राकसैर  हरिसत्तमः निबद्धः कृतवान वीरस तत्कालसदृशीं मतिमकाम ं खलु न मे शक्ता निबधस्यापि राक्षसाः छित्त्वा पाशा न समुत्पत्य हन्याम अहम इमान पुनःसर्वेषाम एव पर्याप ्तॊ राक्षसानाम अहं युधि किं तु रामस्य परीत्यर्थं व िषहिष्ये ऽहम ईदृशमलङ्का चरयितव्या मे पुनर एव भवेद  इति रात्रौ न हि सुदृष्टा मे दुर्गकर्मविधानतः अवश्य म एव दरष्टव्या मया लङ्का निशाक्षयेकामं बन्धैश च मे  भूयः पुच्छस्यॊद्दीपनेन च पीडां कुर्वन्तु रक्षांसि  न मे ऽसति मनसः शरमःततस ते संवृताकारं सत्त्ववन्तं  महाकपिम परिगृह्य ययुर हृष्टा राक्षसाः कपिकुञ्जरमशङ ्खभेरीनिनादैस तैर घॊषयन्तः सवकर्मभिः राक्षसाः करूर कर्माणश चारयन्ति सम तां पुरीमहनुमांश चारयाम आस राक ्षसानां महापुरीम अथापश्यद विमानानि विचित्राणि महाक पिःसंवृतान भूमिभागांश च सुविभक्तांश च चत्वरान रथ्य ाश च गृहसंबाधाः कपिः शृङ्गाटकानि चचत्वरेषु चतुष्के षु राजमार्गे तथैव च घॊषयन्ति कपिं सर्वे चारीक इति  राक्षसाःदीप्यमाने ततस तस्य लाङ्गूलाग्रे हनूमतः राक ्षस्यस ता विरूपाक्ष्यः शंसुर देव्यास तद अप्रियमयस  तवया कृतसंवादः सीते ताम्रमुखः कपिः लाङ्गूलेन परदीप ्तेन स एष परिणीयतेशरुत्वा तद वचनं करूरम आत्मापहरणॊ पमम वैदेही शॊकसंतप्ता हुताशनम उपागमतमङ्गलाभिमुखी त स्य सा तदासीन महाकपेः उपतस्थे विशालाक्षी परयता हव् यवाहनमयद्य अस्ति पतिशुश्रूषा यद्य अस्ति चरितं तपः  यदि चास्त्य एकपत्नीत्वं शीतॊ भव हनूमतःयदि कश चिद अ नुक्रॊशस तस्य मय्य अस्ति धीमतः यदि वा भाग्यशेषं मे  शीतॊ भव हनूमतःयदि मां वृत्तसंपन्नां तत्समागमलालसा म स विजानाति धर्मात्मा शीतॊ भव हनूमतःयदि मां तारयत ्य आर्यः सुग्रीवः सत्यसंगरः अस्माद दुःखान महाबाहुः  शीतॊ भव हनूमतःततस तीक्ष्णार्चिर अव्यग्रः परदक्षिण शिखॊ ऽनलः जज्वाल मृगशावाक्ष्याः शंसन्न इव शिवं कपे ःदह्यमाने च लाङ्गूले चिन्तयाम आस वानरः परदीप्तॊ ऽग निर अयं कस्मान न मां दहति सर्वतःदृश्यते च महाज्वाल ः करॊति च न मे रुजम शिशिरस्येव संपातॊ लाङ्गूलाग्रे  परतिष्ठितःअथ वा तद इदं वयक्तं यद दृष्टं पलवता मया  रामप्रभावाद आश्चर्यं पर्वतः सरितां पतौयदि तावत सम ुद्रस्य मैनाकस्य च धीमथ रामार्थं संभ्रमस तादृक किम  अग्निर न करिष्यतिसीतायाश चानृशंस्येन तेजसा राघवस् य च पितुश च मम सख्येन न मां दहति पावकःभूयः स चिन्त याम आस मुहूर्तं कपिकुञ्जरः उत्पपाताथ वेगेन ननाद च  महाकपिःपुरद्वारं ततः शरीमाञ शैलशृङ्गम इवॊन्नतम विभ क्तरक्षःसंबाधम आससादानिलात्मजःस भूत्वा शैलसंकाशः क षणेन पुनर आत्मवान हरस्वतां परमां पराप्तॊ बन्धनान्य  अवशातयतविमुक्तश चाभवच छरीमान पुनः पर्वतसंनिभः वीक ्षमाणश च ददृशे परिघं तॊरणाश्रितमस तं गृह्य महाबाहु ः कालायसपरिष्कृतम रक्षिणस तान पुनः सर्वान सूदयाम आ स मारुतिःस तान निहत्वा रणचण्डविक्रमः; समीक्षमाणः प ुनर एव लङ्काम परदीप्तलाङ्गूलकृतार्चिमाली; परकाशताद ित्य इवांशुमाली
mahabharata-ramayana_rys5051_dev.txt