[नारद]अशॊकं शॊकनाशार्थं शास्त्रं शान्ति करं शिवमनि शम्य्य लभते बुद्धिं तां लब्ध्वा सुखम एधतेशॊकस्थान  सहस्राणि भयस्थान शतानि चदिवसे दिवसे मूढम आविशन्ति  न पण्डितमतस्माद अनिष्ट नाशार्थम इतिहासं निबॊध मेति ष्ठते चेद वशे बुद्धिर लभते शॊकनाशनमअनिष्ट संप्रयॊग ाच च विप्रयॊगात परियस्य चमनुष्या मानसैर दुःखैर युज ्यन्ते अल्पबुद्धयःदरव्येषु समतीतेषु ये गुणास तान न  चिन्तयेततान अनाद्रियमाणस्य सनेहबन्धः परमुच्यतेदॊष दर्शी भवेत तत्र यत्र रागः परवर्ततेअनिष्टवद धितं पश ्येत तथा कषिप्रं विरज्यतेनार्थॊ न धर्मॊ न यशॊ यॊ ऽ तीतम अनुशॊचतिअप्य अभावेन युज्येत तच चास्य न निवर्त तेगुणैर भूतानि युज्यन्ते वियुज्यन्ते तथैव चसर्वाणि  नैतद एकस्य शॊकस्थानं हि विद्यतेमृतं वा यदि वा नष् टं यॊ ऽतीतम अनुशॊचतिदुःखेन लभते दुःखं दवाव अनर्थौ  परपद्यतेनाश्रु कुर्वन्ति ये बुद्ध्या दृष्ट्वा लॊके षु संततिमसम्यक परपश्यतः सर्वं नाश्रु कर्मॊपपद्यतेद ुःखॊपघाते शारीरे मानसे वाप्य उपस्थितेयस्मिन न शक्य ते कर्तुं यत्नस तन नानुचिन्तयेतभैषज्यम एतद दुःखस्य  यद एतन नानुचिन्तयेतचिन्त्यमानं हि न वयेति भूयश चा पि परवर्धतेपरज्ञया मानसं दुःखं हन्याच छारीरम औषधैः एतद विजान सामर्थ्यं न बालैः समताम इयातअनित्यं यौवन ं रूपं जीवितं दरव्यसंचयःआरॊग्यं परिय संवासगृध्येत  तत्र न पण्डितःन जानपदिकं दुःखम एकः शॊचितुम अर्हतिअ शॊचन परतिकुर्वीत यदि पश्येद उपक्रममसुखाद बहुतरं दु ःखं जीविते नात्र संशयःसनिग्धत्वं चेन्द्रियार्थेषु  मॊहान मरणम अप्रियमपरित्यजति यॊ दुःखं सुखं वाप्य उभ यं नरःअभ्येति बरह्म सॊ ऽतयन्तं न तं शॊचन्ति पण्डित ाःदुःखम अर्था हि तयज्यन्ते पालने न च ते सुखाःदुःखे न चाधिगम्यन्ते नाशम एषां न चिन्तयेतअन्याम अन्यां ध नावस्थां पराप्य वैशेषिकीं नराःअतृप्ता यान्ति विध्व ंसं संतॊषं यान्ति पण्डिताःसर्वे कषरान्ता निचयाः पत नान्ताः समुच्छ्रयाःसंयॊगा विप्रयॊगान्ता मरणान्तं ह ि जीवितमअन्तॊ नास्ति पिपासायास तुष्टिस तु परमं सुख मतस्मात संतॊषम एवेह धनं पश्यन्ति पण्डिताःनिमेष मात ्रम अपि हि वयॊ गच्छन्न न तिष्ठतिसवशरीरेष्व अनित्ये षु नित्यं किम अनुचिन्तयेतभूतेष्व अभावं संचिन्त्य य े बुद्ध्वा तमसः परमन शॊचन्ति गताध्वानः पश्यन्तः पर मां गतिमसंचिन्वानकम एवैनं कामानाम अवितृप्तकमवयाघ्र ः पशुम इवासाद्य मृत्युर आदाय गच्छतिअथाप्य उपायं सं पश्येद दुःखस्य परिमॊक्षणेअशॊचन्न आरभेतैव युक्तश चा व्यसनी भवेतशब्दे सपर्शे च रूपे च गन्धेषु च रसेषु च नॊपभॊगात परं किं चिद धनिनॊ वाधनस्य वापराक संप्रयॊग ाद भूतानां नास्ति दुःखम अनामयमविप्रयॊगात तु सर्वस् य न शॊचेत परकृतिस्थितःधृत्या शिश्नॊदरं रक्षेत पाणि  पादं च चक्षुषाचक्षुः शरॊत्रे च मनसा मनॊ वाचं च वि द्ययापरनयं परतिसंहृत्य संस्तुतेष्व इतरेषु चविचरेद  असमुन्नद्धः स सुखी स च पण्डितःअध्यात्मरतिर आसीनॊ न िरपेक्षॊ निरामिषःआत्मनैव सहायेन यश चरेत स सुखी भवे त
mahabharata-ramayana_mbs12317dev.txt