[य]धन्या धन्या इति जनाः सर्वे ऽसमान परवदन्त्य उतन  दुःखिततरः कश चित पुमान अस्माभिर अस्ति हलॊकसंभावितै र दुःखं यत पराप्तं कुरुसत्तमपराप्य जातिं मनुष्येषु  देवैर अपि पितामहकदा वयं करिष्यामः संन्यासं दुःखसं ज्ञकमदुःखम एतच छरीराणां धारणं कुरुसत्तमविमुक्ताः स प्तदशभिर हेतुभूतैश च पञ्चभिःइन्द्रियार्थैर गुणैश च ैव अस्ताभिः परपितामहन गच्छन्ति पुनर्भावं मुनयः संश ितव्रताःकदा वयं भविष्यामॊ राज्यं हित्वा परंतप[भी]न ास्त्य अनन्तं महाराज सर्वं संख्यान गॊचरमपुनर्भावॊ  ऽपि संख्यातॊ नास्ति किं चिद इहाचलमन चापि गम्यते रा जन नैष दॊषः परसङ्गतःउद्यॊगाद एव धर्मज्ञ कालेनैव गम िष्यथईशॊ ऽयं सततं देही नृपते पुण्यपापयॊःतत एव समुत ्थेन तमसा रुध्यते ऽपि चयथाञ्जन मयॊ वायुः पुनर मानः  शिलं रजःअनुप्रविश्य तद्वर्णॊ दृश्यते रञ्जयन दिशःत था कर्मफलैर देही रञ्जितस तमसावृतःविवर्णॊ वर्मम आश् रित्य देहेषु परिवर्ततेजञानेन हि यदा जन्तुर अज्ञानप ्रभवं तमःवयपॊहति तदा बरह्म परकाशेत सनातनमअयत्न साध ्यं मुनयॊ वदन्ति; ये चापि मुक्तास त उपासितव्याःतवय ा च लॊकेन च सामरेण; तस्मान न शाम्यन्ति महर्षिसंघाः अस्मिन्न अर्थे पुरा गीतं शृणुष्वैक मना नृपयथा दैत् येन वृत्रेण भरष्टैश्वर्येण चेष्टितमनिर्जितेनासहाये न हृतराज्येन भारतअशॊचता शत्रुमध्ये बुद्धिम आस्थाय  केवलामभरष्टैश्वर्यं पुरा वृत्रम उशना वाक्यम अब्रवी तकच चित पराजितस्याद्य न वयथा ते ऽसति दानव[वृत्र]सत ्येन तपसा चैव विदित्वा संक्षयं हय अहमन शॊचामि न हृ ष्यामि भूतानाम आगतिं गतिमकालसंचॊदिता जीवा मज्जन्ति  नरके ऽवशाःपरिदृष्टानि सर्वाणि दिव्यान्य आहुर मनीष िणःकषपयित्वा तु तं कालं गणितं कालचॊदिताःसावशेषेण क ालेन संभवन्ति पुनः पुनःतिर्यग्यॊनिसहस्राणि गत्वा न रकम एव चनिर्गच्छन्त्य अवशा जीवाः कालबन्धन बन्धनाःए वं संसरमाणानि जीवान्य अहम अदृष्टवानयथा कर्म तथा ला भ इति शास्त्रनिदर्शनमतिर्यग गच्छन्ति नरकं मानुष्यं  दैवम एव चसुखदुःखे परियद्वेष्ये चरित्वा पूर्वम एव  चकृतान्तविधिसंयुक्तं सर्वलॊकः परपद्यतेगतं गच्छन्ति  चाध्वानं सर्वभूतानि सर्वदा[भी]कालसंख्यान संख्यातं  सृष्टि सथिति परायनमतं भासमानं भगवान उशनाः परत्यभा सतभीमान दुष्टप्रलापांस तवं तात कस्मात परभाससे[वृत् र]परत्यक्षम एतद भवतस तथान्येषां मनीसिनाममया यज जय  लुब्धेन पुरा तप्तं महत तपःगन्धान आदाय भूतानां रसां श च विविधान अपिअवर्धं तरीन समाक्रम्य लॊकान वै सवेन  तेजसाजवालामाला परिक्षिप्तॊ वैहायसचरस तथाअजेयः सर् वभूतानाम आसं नित्यम अपेतभीःऐश्वर्यं तपसा पराप्तं भ रष्टं तच च सवकर्मभिःधृतिम आस्थाय भगवन न शॊचामि ततस  तव अहमयुयुत्सता महेन्द्रेण पुरा सार्धं महात्मनातत ॊ मे भगवान दृष्टॊ हरिर नारायणः परभुःवैकुण्ठः पुरुष ॊ विष्णुः शुक्लॊ ऽनन्तः सनातनःमुञ्जकेशॊ हरिश्मश्रु ः सर्वभूतपितामहःनूनं तु तस्य तपसः सावशेषं ममास्ति  वैयद अहं परस्तुम इच्छामि भवन्तं कर्मणः फलमऐश्वर्यं  वै महद बरह्मन कस्मिन वर्णे परतिष्ठितमनिवर्तते चाप ि पुनः कथम ऐश्वर्यम उत्तममकस्माद भूतानि जीवन्ति पर वर्तन्ते ऽथ वा पुनःकिं वा फलं परं पराप्य जीवस तिष् ठति शाश्वतःकेन वा कर्मणा शक्यम अथ जञानेन केन वाबरह ्मर्षे तत फलं पराप्तुं तन मे वयाख्यातुम अर्हसिइतीद म उक्तः स मुनिस तदानीं; परत्याह यत तच छृणु राजसिंह मयॊच्यमानं पुरुषर्षभ तवम; अनन्यचित्तः सह सॊदरीयैः
mahabharata-ramayana_mbs12270dev.txt