तां तु राम कथां शरुत्वा वैदेही वानरर्षभात उवाच वचन ं सान्त्वम इदं मधुरया गिराकव ते रामेण संसर्गः कथं  जानासि लक्ष्मणम वानराणां नराणां च कथम आसीत समागमःय ानि रामस्य लिङ्गानि लक्ष्मणस्य च वानर तानि भूयः सम ाचक्ष्व न मां शॊकः समाविशेतकीदृशं तस्य संस्थानं रू पं रामस्य कीदृशम कथम ऊरू कथं बाहू लक्ष्मणस्य च शंस  मेएवम उक्तस तु वैदेह्या हनूमान मारुतात्मजः ततॊ रा मं यथातत्त्वम आख्यातुम उपचक्रमेजानन्ती बत दिष्ट्या  मां वैदेहि परिपृच्छसि भर्तुः कमलपत्राक्षि संख्यान ं लक्ष्मणस्य चयानि रामस्य चिह्नानि लक्ष्मणस्य च या नि वै लक्षितानि विशालाक्षि वदतः शृणु तानि मेरामः क मलपत्राक्षः सर्वभूतमनॊहरः रूपदाक्षिण्यसंपन्नः परसू तॊ जनकात्मजेतेजसादित्यसंकाशः कषमया पृथिवीसमः बृहस् पतिसमॊ बुद्ध्या यशसा वासवॊपमःरक्षिता जीवलॊकस्य सवज नस्य च रक्षिता रक्षिता सवस्य वृत्तस्य धर्मस्य च पर ंतपःरामॊ भामिनि लॊकस्य चातुर्वर्ण्यस्य रक्षिता मर् यादानां च लॊकस्य कर्ता कारयिता च सःअर्चिष्मान अर्च ितॊ ऽतयर्थं बरह्मचर्यव्रते सथितः साधूनाम उपकारज्ञः  परचारज्ञश च कर्मणामराजविद्याविनीतश च बराह्मणानाम  उपासिता शरुतवाञ शीलसंपन्नॊ विनीतश च परंतपःयजुर्वेद विनीतश च वेदविद्भिः सुपूजितः धनुर्वेदे च वेदे च वे दाङ्गेषु च निष्ठितःविपुलांसॊ महाबाहुः कम्बुग्रीवः  शुभाननः गूढजत्रुः सुताम्राक्षॊ रामॊ देवि जनैः शरुत ःदुन्दुभिस्वननिर्घॊषः सनिग्धवर्णः परतापवान समः समव िभक्ताङ्गॊ वर्णं शयामं समाश्रितःतरिस्थिरस तरिप्रलम ्बश च तरिसमस तरिषु चॊन्नतः तरिवलीवांस तर्यवणतश चतु र्व्यङ्गस तरिशीर्षवानचतुष्कलश चतुर्लेखश चतुष्किष्क ुश चतुःसमः चतुर्दशसमद्वन्द्वश चतुर्दष्टश चतुर्गतिः महौष्ठहनुनासश च पञ्चस्निग्धॊ ऽषटवंशवान दशपद्मॊ दशब ृहत तरिभिर वयाप्तॊ दविशुक्लवान षडुन्नतॊ नवतनुस तरि भिर वयाप्नॊति राघवःसत्यधर्मपरः शरीमान संग्रहानुग्र हे रतः देशकालविभागज्ञः सर्वलॊकप्रियंवदःभराता च तस् य दवैमात्रः सौमित्रिर अपराजितः अनुरागेण रूपेण गुणै श चैव तथाविधःतवाम एव मार्गमाणॊ तौ विचरन्तौ वसुंधरा म ददर्शतुर मृगपतिं पूर्वजेनावरॊपितमऋश्यमूकस्य पृष् ठे तु बहुपादपसंकुले भरातुर भार्यार्तम आसीनं सुग्री वं परियदर्शनमवयं तु हरिराजं तं सुग्रीवं सत्यसंगरम  परिचर्यामहे राज्यात पूर्वजेनावरॊपितमततस तौ चीरवसनौ  धनुःप्रवरपाणिनौ ऋश्यमूकस्य शैलस्य रम्यं देशम उपाग तौस तौ दृष्ट्वा नरव्याघ्रौ धन्विनौ वानरर्षभः अभिप् लुतॊ गिरेस तस्य शिखरं भयमॊहितःततः स शिखरे तस्मिन व ानरेन्द्रॊ वयवस्थितः तयॊः समीपं माम एव परेषयाम आस  सत्वरःताव अहं पुरुषव्याघ्रौ सुग्रीववचनात परभू रूपल क्षणसंपन्नौ कृताञ्जलिर उपस्थितःतौ परिज्ञाततत्त्वार ्थौ मया परीतिसमन्वितौ पृष्ठम आरॊप्य तं देशं परापित ौ पुरुषर्षभौनिवेदितौ च तत्त्वेन सुग्रीवाय महात्मने  तयॊर अन्यॊन्यसंभाषाद भृशं परीतिर अजायततत्र तौ कीर ्तिसंपन्नौ हरीश्वरनरेश्वरौ परस्परकृताश्वासौ कथया प ूर्ववृत्तयातं ततः सान्त्वयाम आस सुग्रीवं लक्ष्मणाग ्रजः सत्रीहेतॊर वालिना भरात्रा निरस्तम उरु तेजसातत स तवन नाशजं शॊकं रामस्याक्लिष्टकर्मणः लक्ष्मणॊ वान रेन्द्राय सुग्रीवाय नयवेदयतस शरुत्वा वानरेन्द्रस त ु लक्ष्मणेनेरितं वचः तदासीन निष्प्रभॊ ऽतयर्थं गरहग ्रस्त इवांशुमानततस तवद्गात्रशॊभीनि रक्षसा हरियमाणय ा यान्य आभरणजालानि पातितानि महीतलेतानि सर्वाणि राम ाय आनीय हरियूथपाः संहृष्टा दर्शयाम आसुर गतिं तु न  विदुस तवतानि रामाय दत्तानि मयैवॊपहृतानि च सवनवन्त् य अवकीर्णन्ति तस्मिन विहतचेतसितान्य अङ्के दर्शनीया नि कृत्वा बहुविधं ततः तेन देवप्रकाशेन देवेन परिदेव ितमपश्यतस तस्या रुदतस ताम्यतश च पुनः पुनः परादीपयन  दाशरथेस तानि शॊकहुताशनमशयितं च चिरं तेन दुःखार्ते न महात्मना मयापि विविधैर वाक्यैः कृच्छ्राद उत्थापि तः पुनःतानि दृष्ट्वा महार्हाणि दर्शयित्वा मुहुर मु हुः राघवः सहसौमित्रिः सुग्रीवे स नयवेदयतस तवादर्शन ाद आर्ये राघवः परितप्यते महता जवलता नित्यम अग्निने वाग्निपर्वतःतवत्कृते तम अनिद्रा च शॊकश चिन्ता च रा घवम तापयन्ति महात्मानम अग्न्यगारम इवाग्नयःतवादर्शन शॊकेन राघवः परविचाल्यते महता भूमिकम्पेन महान इव शि लॊच्चयःकानानानि सुरम्याणि नदीप्रस्रवणानि च चरन न र तिम आप्नॊति तवम अपश्यन नृपात्मजेस तवां मनुजशार्दूल ः कषिप्रं पराप्स्यति राघवः समित्रबान्धवं हत्वा राव णं जनकात्मजेसहितौ रामसुग्रीवाव उभाव अकुरुतां तदा स मयं वालिनं हन्तुं तव चान्वेषणं तथाततॊ निहत्य तरसा  रामॊ वालिनम आहवे सर्वर्क्षहरिसंघानां सुग्रीवम अकरॊ त पतिमरामसुग्रीवयॊर ऐक्यं देव्य एवं समजायत हनूमन्त ं च मां विद्धि तयॊर दूतम इहागतमसवराज्यं पराप्य सुग ्रीवः समनीय महाहरीन तवदर्थं परेषयाम आस दिशॊ दश महा बलानआदिष्टा वानरेन्द्रेण सुग्रीवेण महौजसः अद्रिराज प्रतीकाशाः सर्वतः परस्थिता महीमअङ्गदॊ नाम लक्ष्मीव ान वालिसूनुर महाबलः परस्थितः कपिशार्दूलस तरिभागबलस ंवृतःतेषां नॊ विप्रनष्टानां विन्ध्ये पर्वतसत्तमे भ ृशं शॊकपरीतनाम अहॊरात्रगणा गताःते वयं कार्यनैराश्य ात कालस्यातिक्रमेण च भयाच च कपिराजस्य पराणांस तयक् तुं वयवस्थिताःविचित्य वनदुर्गाणि गिरिप्रस्रवणानि च  अनासाद्य पदं देव्याः पराणांस तयक्तुं वयवस्थिताःभृ शं शॊकार्णवे मग्नः पर्यदेवयद अङ्गदः तव नाशं च वैदे हि वालिनश च तथा वधम परायॊपवेशम अस्माकं मरणं च जटाय ुषःतेषां नः सवामिसंदेशान निराशानां मुमूर्षताम कार् यहेतॊर इवायातः शकुनिर वीर्यवान महानगृध्रराजस्य सॊद र्यः संपातिर नाम गृध्रराट शरुत्वा भरातृवधं कॊपाद इ दं वचनम अब्रवीतयवीयान केन मे भराता हतः कव च विनाशि तः एतद आख्यातुम इच्छामि भवद्भिर वानरॊत्तमाःअङ्गदॊ  ऽकथयत तस्य जनस्थाने महद वधम रक्षसा भीमरूपेण तवाम उ द्दिश्य यथातथमजटायॊस तु वधं शरुत्वा दुह्हितः सॊ ऽर ुणात्मजः तवाम आह स वरारॊहे वसन्तीं रावणालयेतस्य तद ्वचनं शरुत्वा संपातेः परीतिवर्धनम अङ्गदप्रमुखाः सर ्वे ततः संप्रस्थिता वयम तवद्दर्शनकृतॊत्साहा हृष्टा स तुष्टाः पलवंगमाःअथाहं हरिसैन्यस्य सागरं दृश्य सी दतः वयवधूय भयं तीव्रं यॊजनानां शतं पलुतःलङ्का चापि  मया रात्रौ परविष्टा राक्षसाकुला रावणश च मया दृष्ट स तवं च शॊकनिपीडिताएतत ते सर्वम आख्यातं यथावृत्तम  अनिन्दिते अभिभाषस्व मां देवि दूतॊ दाशरथेर अहमतवं म ां रामकृतॊद्यॊगं तवन्निमित्तम इहागतम सुग्रीव सचिवं  देवि बुध्यस्व पवनात्मजमकुशली तव काकुत्स्थः सर्वशस ्त्रभृतां वरः गुरॊर आराधने युक्तॊ लक्ष्मणश च सुलक् षणःतस्य वीर्यवतॊ देवि भर्तुस तव हिते रतः अहम एकस त ु संप्राप्तः सुग्रीववचनाद इहमयेयम असहायेन चरता काम रूपिणा दक्षिणा दिग अनुक्रान्ता तवन्मार्गविचयैषिणाद िष्ट्याहं हरिसैन्यानां तवन्नाशम अनुशॊचताम अपनेष्या मि संतापं तवाभिगमशंसनातदिष्ट्या हि न मम वयर्थं देव ि सागरलङ्घनम पराप्स्याम्य अहम इदं दिष्ट्या तवद्दर् शनकृतं यशःराघवश च महावीर्यः कषिप्रं तवाम अभिपत्स्य ते समित्रबान्धवं हत्वा रावणं राक्षसाधिपमकौरजॊ नाम  वैदेहि गिरीणाम उत्तमॊ गिरिः ततॊ गच्छति गॊकर्णं पर् वतं केसरी हरिःस च देवर्षिभिर दृष्टः पिता मम महाकपि ः तीर्थे नदीपतेः पुण्ये शम्बसादनम उद्धरततस्याहं हर िणः कषेत्रे जातॊ वातेन मैथिलि हनूमान इति विख्यातॊ  लॊके सवेनैव कर्मणा विश्वासार्थं तु वैदेहि भर्तुर उ क्ता मया गुणाःएवं विश्वासिता सीता हेतुभिः शॊककर्शि ता उपपन्नैर अभिज्ञानैर दूतं तम अवगच्छतिअतुलं च गता  हर्षं परहर्षेण तु जानकी नेत्राभ्यां वक्रपक्ष्माभ् यां मुमॊचानन्दजं जलमचारु तच चाननं तस्यास ताम्रशुक् लायतेक्षणम अशॊभत विशालाक्ष्या राहुमुक्त इवॊडुराट ह नूमन्तं कपिं वयक्तं मन्यते नान्यथेति साअथॊवाच हनूम ांस ताम उत्तरं परियदर्शनामहते ऽसुरे संयति शम्बसादन े; कपिप्रवीरेण महर्षिचॊदनात ततॊ ऽसमि वायुप्रभवॊ हि  मैथिलि; परभावतस तत्प्रतिमश च वानरः
mahabharata-ramayana_rys5033_dev.txt