[कुन्ती]कुतॊ मूलम इदं दुःखं जञातुम इच्छामि तत्त्वत ःविदित्वा अपकर्षेयं शक्यं चेद अपकर्षितुम[बराह्मण]उ पपन्नं सताम एतद यद बरवीषि तपॊधनेन तु दुःखम इदं शक् यं मानुषेण वयपॊहितुमसमीपे नगरस्यास्य बकॊ वसति राक् षसःईशॊ जनपदस्यास्य पुरस्य च महाबलःपुष्टॊ मानुषमांस ेन दुर्बुद्धिः पुरुषादकःरक्षत्य असुरराण नित्यम इमं  जनपदं बलीनगरं चैव देशं च रक्षॊबलसमन्वितःतत कृते प रचक्राच च भूतेभ्यश च न नॊ भयमवेतनं तस्य विहितं शाल िवाहस्य भॊजनममहिषौ पुरुषश चैकॊ यस तद आदाय गच्छतिएक ैकश चैव पुरुषस तत परयच्छति भॊजनमस वारॊ बहुभिर वर्ष ैर भवत्य असुतरॊ नरैःतद विमॊक्षाय ये चापि यतन्ते पु रुषाः कव चितसपुत्रदारांस तान हत्वा तद रक्षॊ भक्षयत ्य उतवेत्रकीय गृहे राजा नायं नयम इहास्थितःअनामयं ज नस्यास्य येन सयाद अद्य शाश्वतमएतद अर्हा वयं नूनं व सामॊ दुर्बलस्य येविषये नित्यम उद्विग्नाः कुराजानम  उपाश्रिताःबराह्मणाः कस्य वक्तव्याः कस्य वा छन्द चा रिणःगुणैर एते हि वास्यन्ते कामगाः पक्षिणॊ यथाराजान ं परथमं विन्देत ततॊ भार्यां ततॊ धनमतरयस्य संचये चा स्य जञातीन पुत्रांश च धारयेतविपरीतं मया चेदं तरयं  सर्वम उपार्जितमत इमाम आपदं पराप्य भृशं तप्स्यामहे  वयमसॊ ऽयम अस्मान अनुप्राप्तॊ वारः कुलविनाशनःभॊजनं  पुरुषश चैकः परदेयं वेतनं मयान च मे विद्यते वित्तं  संक्रेतुं पुरुषं कव चितसुहृज्जनं परदातुं च न शक्ष् यामि कथं चनगतिं चापि न पश्यामि तस्मान मॊक्षाय रक्ष सःसॊ ऽहं दुःखार्णवे मग्नॊ महत्य असुतरे भृशमसहैवैतै र गमिष्यामि बान्धवैर अद्य राक्षसमततॊ नः सहितन कषुद ्रः सर्वान एवॊपभॊक्ष्यति
mahabharata-ramayana_mbs01148dev.txt