दृष्ट्वा तु मैथिलीं सीताम आश्रमं संरवेशिताम संतापम  अकरॊद घॊरं लक्ष्मणॊ दीनचेतनःअब्रवीच च महातेजाः सु मन्त्रं मन्त्रसारथिम सीतासंतापजं दुःखं पश्य रामस्य  धीमतःअतॊ दुःखतरं किं नु राघवस्य भविष्यति पत्नीं श ुद्धसमाचारां विसृज्य जनकात्मजामवयक्तं दैवाद अहं मन ्ये राघवस्य विना भवम वैदेह्या सारथे सार्धं दैवं हि  दुरतिक्रममयॊ हि देवान सगन्धर्वान असुरान सह राक्षस ैः निहन्याद राघवः करुद्धः स दैवम अनुवर्ततेपुरा मम  पितुर वाक्यैर दण्डके विजने वने उषितॊ नववर्षाणि पञ् च चैव सुदारुणेततॊ दुःखतरं भूयः सीताया विप्रवासनम प ौराणां वचनं शरुत्वा नृशंसं परतिभाति मेकॊ नु धर्माश ्रयः सूत कर्मण्य अस्मिन यशॊहरे मैथिलीं परति संप्रा प्तः पौरैर हीनार्थवादिभिःएता बहुविधा वाचः शरुत्वा  लक्ष्मणभाषिताः सुमन्त्रः पराञ्जलिर भूत्वा वाक्यम ए तद उवाच हन संतापस तवया कार्यः सौमित्रे मैथिलीं परत ि दृष्टम एतत पुरा विप्रैः पितुस ते लक्ष्मणाग्रतःभव िष्यति दृढं रामॊ दुःखप्रायॊ ऽलपसुख्यवान तवां चैव म ैथिलीं चैव शत्रुघ्नभरतौ तथा संत्यजिष्यति धर्मात्मा  कालेन महता महानन तव इदं तवयि वक्तव्यं सौमित्रे भर ते ऽपि वा राज्ञा वॊ ऽवयाहृतं वाक्यं दुर्वासा यद उव ाच हमहाराजसमीपे च मम चैव नरर्षभ ऋषिणा वयाहृतं वाक् यं वसिष्ठस्य च संनिधौऋषेस तु वचनं शरुत्वा माम आह प ुरुषर्षभः सूत न कव चिद एवं ते वक्तव्यं जनसंनिधौतस् याहं लॊकपालस्य वाक्यं तत सुसमाहितः नैव जात्व अनृतं  कुर्याम इति मे सौम्य दर्शनमसर्वथा नास्त्य अवक्तव् यं मया सौम्य तवाग्रतः यदि ते शरवणे शरद्धा शरूयतां  रघुनन्दनयद्य अप्य अहं नरेन्द्रेण रहस्यं शरावितः पु रा तच चाप्य उदाहरिष्यामि दैवं हि दुरतिक्रममतच छरुत ्वा भाषितं तस्य गम्भीरार्थपदं महत तथ्यं बरूहीति सौ मित्रिः सूतं वाक्यम अथाब्रवीत
mahabharata-ramayana_rys7049_dev.txt