[कृप]शरुतं ते वचनं सर्वं हेतुयुक्तं मया विभॊममापि  तु वचः किं चिच छृणुष्वाद्य महाभुजआबद्धा मानुषाः सर ्वे निर्बन्धाः कर्मणॊर दवयॊःदैवे पुरुषकारे च परं त ाभ्यां न विद्यतेन हि दैवेन सिध्यन्ति कर्माण्य एकेन  सत्तमन चापि कर्मणैकेन दवाभ्यां सिद्धिस तु यॊगतःता भ्याम उभाभ्यां सर्वार्था निबद्धा हय अधमॊत्तमाःपरवृ त्ताश चैव दृश्यन्ते निवृत्ताश चैव सर्वशःपर्जन्यः प र्वते वर्षन किं नु साधयते फलमकृष्टे कषत्रे तथावर्ष न किं नु साधयते फलमउत्थानं चाप्य अदैवस्य हय अनुत्थ ानस्य दैवतमवयर्थं भवति सर्वत्र पूर्वं कस तत्र निश् चयःपरवृष्टे च यथा देवे सम्यक कषेत्रे च कर्षितेबीजं  महागुणं भूयात तथा सिद्धिर हि मानुषीतयॊर दैवं विनि श्चित्य सववशेनैव वर्ततेपराज्ञाः पुरुषकारं तु घटन्त े दाक्ष्यम आस्थिताःताभ्यां सर्वे हि कार्यार्था मनु ष्याणां नरर्षभविचेष्टन्तश च दृश्यन्ते निवृत्ताश च  तथैव हिकृतः पुरुषकारः सन सॊ ऽपि दैवेन सिध्यतितथास् य कर्मणः कर्तुर अभिनिर्वर्तते फलमउत्थानं तु मनुष्य ाणां दक्षाणां दैववर्जितमअफलं दृश्यते लॊके सम्यग अप ्य उपपादितमतत्रालसा मनुष्याणां ये भवन्त्य अमनस्विन ःउत्थानं ते विगर्हन्ति पराज्ञानां तन न रॊचतेपरायशॊ  हि कृतं कर्म अफलं दृश्यते भुविअकृत्वा च पुनर दुःख ं कर्म दृश्येन महाफलमचेष्टाम अकुर्वँल लभते यदि किं  चिद यदृच्छयायॊ वा न लभते कृत्वा दुर्दशौ ताव उभाव  अपिशक्नॊति जीवितुं दक्षॊ नालसः सुखम एधतेदृश्यन्ते  जीवलॊके ऽसमिन दक्षाः परायॊ हितैषिणःयदि दक्षः समारम ्भात कर्मणां नाश्नुते फलमनास्य वाच्यं भवेत किं चित  तत्त्वं चाप्य अधिगच्छतिअकृत्वा कर्म यॊ लॊके फलं व िन्दति विष्ठितःस तु वक्तव्यतां याति दवेष्यॊ भवति प रायशःएवम एतद अनादृत्य वर्तते यस तव अतॊ ऽनयथास करॊत ्य आत्मनॊ ऽनर्थान नैष बुद्धिमतां नयःहीनं पुरुषकारे ण यदा दैवेन वा पुनःकारणाभ्याम अथैताभ्याम उत्थानम अ फलं भवेतहीनं पुरुषकारेण कर्म तव इह न सिध्यतिदैवतेभ ्यॊ नमस्कृत्य यस तव अर्थान सम्यग ईहतेदक्षॊ दाक्षिण ्यसंपन्नॊ न स मॊघं विहन्यतेसम्यग ईहा पुनर इयं यॊ व ृद्धान उपसेवतेआपृच्छति च यच छरेयः करॊति च हितं वचः उत्थायॊत्थाय हि सदा परष्टव्या वृद्धसंमताःते ऽसय यॊ गे परं मूलं तन मूला सिद्धिर उच्यतेवृद्धानां वचनं श रुत्वा यॊ हय उत्थानं परयॊजयेतउत्थानस्य फलं सम्यक त दा स लभते ऽचिरातरागात करॊधाद भयाल लॊभाद यॊ ऽरथान ई हेत मानवःअनीशश चावमानीच स शीघ्रं भरश्यते शरियःसॊ ऽ यं दुर्यॊधनेनार्थॊ लुब्धेनादीर्घ दर्शिनाअसमर्थ्य स मारब्धॊ मूढत्वाद अविचिन्तितःहितबुद्धीन अनादृत्य सं मन्त्र्यासाधुभिः सहवार्यमाणॊ ऽकरॊद वैरं पाण्डवैर ग ुणवत्तरैःपूर्वम अप्य अतिदुःशीलॊ न दैन्यं कर्तुम अर ्हतितपत्य अर्थे विपन्ने हि मित्राणाम अकृतं वचःअन्व ावर्तामहि वयं यत तु तं पापपूरुषमअस्मान अप्य अनयस त स्मात पराप्तॊ ऽयं दारुणॊ महानअनेन तु ममाद्यापि वयस नेनॊपतापिताबुद्धिश चिन्तयतः किं चित सवं शरेयॊ नावब ुध्यतेमुह्यता तु मनुष्येण परष्टव्याः सुहृदॊ बुधाःत े च पृष्टा यथा बरूयुस तत कर्तव्यं तथा भवेतते वयं ध ृतराष्ट्रं च गान्धारीं च समेत्य हउपपृच्छामहे गत्वा  विदुरं च महामतिमते पृष्टाश च वदेयुर यच छरेयॊ नः स मनन्तरमतद अस्माभिः पुनः कार्यम इति मे नैष्ठिकी मति ःअनारम्भात तु कार्याणां नार्थसंपद्यते कव चितकृते प ुरुषकारे च येषां कार्यं न सिध्यतिदैवेनॊपहतास ते तु  नात्र कार्या विचारणा
mahabharata-ramayana_mbs10002dev.txt