[य]भरातरः पितरा पुत्रा जञातयः सुहृदस तथाअर्थहेतॊर  हताः करूरैर अस्माभिः पापबुद्धिभिःयेयम अर्थॊद्भवा त ृष्णा कथम एतां पितामहनिवर्तयेम पापं हि तृष्णया कार िता वयम[भी]अत्राप्य उदाहरन्तीमम इतिहासं पुरातनमगीत ं विदेहराजेन मान्दव्यायानुपृच्छतेसुसुखं बत जीवामि  यस्य मे नास्ति किं चनमिथिलायां परदीप्तायां न मे दह ्यति किं चनअर्थाः खलु समृद्धा हि बाधं दुःखं विजानत ामअसमृद्धास तव अपि सदा मॊहयन्त्य अविचक्षणानयच च का मसुखं लॊके यच च दिव्यं महत सुखमतृष्णा कषयसुखस्यैते  नार्हतः सॊदशीं कलामयथैव शृङ्गं गॊः काले वर्धमानस् य वर्धतेतथैव तृष्णा वित्तेन वर्धमानेन वर्धतेकिं चि द एव ममत्वेन यदा भवति कल्पितमतद एव परितापाय नाशे स ंपद्यते पुनःन कामान अनुरुध्येत दुःखं कामेषु वै रति ःपराप्यार्थम उपयुञ्जीत धर्मे कामं विवर्जयेतविद्वान  सर्वेषु भूतेषु वयाघ्रमांसॊपमॊ भवेतकृतकृत्यॊ विशुद ्धात्मा सर्वं तयजति वै सहउभे सत्यानृते तयक्त्वा शॊ कानन्दौ परियाप्रियौभयाभये च संत्यज्य संप्रशान्तॊ न िरामयःया दुस्त्यजा दुर्मतिभिर या न जीर्यति जीर्यतः यॊ ऽसौ पराणान्तिकॊ रॊगस तां तृष्णां तयजतः सुखमचारि त्रम आत्मनः पश्यंश चन्द्र शुद्धम अनामयमधर्मात्मा ल भते कीर्तिं परेत्य चेह यथासुखमराज्ञस तद वचनं शरुत् वा परीतिमान अभवद दविजःपूजयित्वा च तद वाक्यं मान्दव ्यॊ मॊक्षम आश्रितः
mahabharata-ramayana_mbs12268dev.txt