तथा तयॊः कथयतॊर दुर्वासा भगवान ऋषिः रामस्य दर्शनाक ाङ्क्षी राजद्वारम उपागमतसॊ ऽभिगम्य च सौमित्रिम उवा च ऋषिसत्तमः रामं दर्शय मे शीघ्रं पुरा मे ऽरथॊ ऽतिव र्ततेमुनेस तु भाषितं शरुत्वा लक्ष्मणः परवीरहा अभिव ाद्य महात्मानं वाक्यम एतद उवाच हकिं कार्यं बरूहि भ गवन कॊ वार्थः किं करॊम्य अहम वयग्रॊ हि राघवॊ बरह्म न मुहूर्तं वा परतीक्षतामतच छरुत्वा ऋषिशार्दूलः करॊ धेन कलुषीकृतः उवाच लक्ष्मणं वाक्यं निर्दहन्न इव चक ्षुषाअस्मिन कषणे मां सौमित्रे रामाय परतिवेदय विषयं  तवां पुरं चैव शपिष्ये राघवं तथाभरतं चैव सौमित्रे  युष्माकं या च संततिः न हि शक्ष्याम्य अहं भूयॊ मन्य ुं धारयितुं हृदितच छरुत्वा घॊरसंकाशं वाक्यं तस्य म हात्मनः चिन्तयाम आस मनसा तस्य वाक्यस्य निश्चयमएकस् य मरणं मे ऽसतु मा भूत सर्वविनाशनम इति बुद्ध्या विन िश्चित्य राघवाय नयवेदयतलक्ष्मणस्य वचः शरुत्वा रामः  कालं विसृज्य च निष्पत्य तवरितं राजा अत्रेः पुत्रं  ददर्श हसॊ ऽभिवाद्य महात्मानं जवलन्तम इव तेजसा किं  कार्यम इति काकुत्स्थः कृताञ्जलिर अभाषततद वाक्यं र ाघवेण्णॊक्तं शरुत्वा मुनिवरः परभुः परत्याह रामं दु र्वासाः शरूयतां धर्मवत्सलअद्य वर्षसहस्रस्य समाप्ति र मम राघव सॊ ऽहं भॊजनम इच्छामि यथासिद्धं तवानघतच छ रुत्वा वचनं रामॊ हर्षेण महतान्वितः भॊजनं मुनिमुख्य ाय यथासिद्धम उपाहरतस तु भुक्त्वा मुनिश्रेष्ठस तद अ न्नम अमृतॊपमम साधु रामेति संभाष्य सवम आश्रमम उपागम ततस्मिन गते महातेजा राघवः परीतमानसः संस्मृत्य कालव ाक्यानि ततॊ दुःखम उपेयिवानदुःखेन च सुसंतप्तः समृत् वा तद घॊरदर्शनम अवान्मुखॊ दीनमना वयाहर्तुं न शशाक  हततॊ बुद्ध्या विनिश्चित्य कालवाक्यानि राघवः नैतद अ स्तीति चॊक्त्वा स तूष्णीम आसीन महायशाः
mahabharata-ramayana_rys7095_dev.txt