अथ तस्मिन निमित्तानि दृष्ट्वा लक्ष्मणपूर्वजः लक्ष् मणं लक्ष्मिसंपन्नम इदं वचनम अब्रवीतपरिगृह्यॊदकं शी तं वनानि फलवन्ति च बलौघं संविभज्येमं वयूह्य तिष्ठे म लक्ष्मणलॊकक्षयकरं भीमं भयं पश्याम्य उपस्थितम निब र्हणं परवीराणाम ऋक्षवानररक्षसामवाताश च परुषं वान्त ि कम्पते च वसुंधरा पर्वताग्राणि वेपन्ते पतन्ति धरण ीधराःमेघाः करव्यादसंकाशाः परुषाः परुषस्वनाः करूराः  करूरं परवर्षन्ति मिश्रं शॊणितबिन्दुभिःरक्तचन्दनसं काशा संध्यापरमदारुणा जवलच च निपतत्य एतद आदित्याद अ ग्निमण्डलमआदित्यम अभिवाश्यन्ते जनयन्तॊ महद भयम दीन ा दीनस्वरा घॊरा अप्रशस्ता मृगद्विजाःरजन्याम अप्रका शश च संतापयति चन्द्रमाः कृष्णरक्तांशुपर्यन्तॊ यथा  लॊकस्य संक्षयेहरस्वॊ रूक्षॊ ऽपरशस्तश च परिवेषः सुल ॊहितः आदित्यमण्डले नीलं लक्ष्म लक्ष्मण दृश्यतेदृश् यन्ते न यथावच च नक्षत्राण्य अभिवर्तते युगान्तम इव  लॊकस्य पश्य लक्ष्मण शंसतिकाकाः शयेनास तथा गृध्रा न ीचैः परिपतन्ति च शिवाश चाप्य अशिवा वाचः परवदन्ति म हास्वनाःकषिप्रम अद्य दुराधर्षां पुरीं रावणपालिताम  अभियाम जवेनैव सर्वतॊ हरिभिर वृताःइत्य एवं तु वदन व ीरॊ लक्ष्मणं लक्ष्मणाग्रजः तस्माद अवातरच छीघ्रं पर ्वताग्रान महाबलःअवतीर्य तु धर्मात्मा तस्माच छैलात  स राघवः परैः परमदुर्धर्षं ददर्श बलम आत्मनःसंनह्य त ु ससुग्रीवः कपिराजबलं महत कालज्ञॊ राघवः काले संयुग ायाभ्यचॊदयतततः काले महाबाहुर बलेन महता वृतः परस्थि तः पुरतॊ धन्वी लङ्काम अभिमुखः पुरीमतं विभीषण सुग्र ीवौ हनूमाञ जाम्बवान नलः ऋक्षराजस तथा नीलॊ लक्ष्मणश  चान्ययुस तदाततः पश्चात सुमहती पृतनर्क्षवनौकसाम पर च्छाद्य महतीं भूमिम अनुयाति सम राघवमशैलशृङ्गाणि शत शः परवृद्धांश च महीरुहाम जगृहुः कुञ्जरप्रख्या वानर ाः परवारणाःतौ तव अदीर्घेण कालेन भरातरौ रामलक्ष्मणौ  रावणस्य पुरीं लङ्काम आसेदतुर अरिंदमौपताकामालिनीं  रम्याम उद्यानवनशॊभिताम चित्रवप्रां सुदुष्प्रापाम उ च्चप्राकारतॊरणामतां सुरैर अपि दुर्धर्षां रामवाक्यप ्रचॊदिताः यथानिदेशं संपीड्य नयविशन्त वनौकसःलङ्काया स तूत्तरद्वारं शैलशृङ्गम इवॊन्नतम रामः सहानुजॊ धन् वी जुगॊप च रुरॊध चलङ्काम उपनिविष्टश च रामॊ दशरथात् मजः लक्ष्मणानुचरॊ वीरः पुरीं रावणपालितामउत्तरद्वार म आसाद्य यत्र तिष्ठति रावणः नान्यॊ रामाद धि तद दवा रं समर्थः परिरक्षितुमरावणाधिष्ठितं भीमं वरुणेनेव स ागरम सायुधौ राक्षसैर भीमैर अभिगुप्तं समन्ततः लघूना ं तरासजननं पातालम इव दानवैःविन्यस्तानि च यॊधानां ब हूनि विविधानि च ददर्शायुधजालानि तथैव कवचानि चपूर्व ं तु दवारम आसाद्य नीलॊ हरिचमूपतिः अतिष्ठत सह मैन्द ेन दविविदेन च वीर्यवानअङ्गदॊ दक्षिणद्वारं जग्राह स ुमहाबलः ऋषभेण गवाक्षेण गजेन गवयेन चहनूमान पश्चिमद् वारं ररक्ष बलवान कपिः परमाथि परघसाभ्यां च वीरैर अन ्यैश च संगतःमध्यमे च सवयं गुल्मे सुग्रीवः समतिष्ठत  सह सर्वैर हरिश्रेष्ठैः सुपर्णश्वसनॊपमैःवानराणां त ु षट्त्रिंशत कॊट्यः परख्यातयूथपाः निपीड्यॊपनिविष्ट ाश च सुग्रीवॊ यत्र वानरःशासनेन तु रामस्य लक्ष्मणः  सविभीषणः दवारे दवारे हरीणां तु कॊटिं कॊटिं नयवेशयत पश्चिमेन तु रामस्य सुग्रीवः सह जाम्बवान अदूरान मध् यमे गुल्मे तस्थौ बहुबलानुगःते तु वानरशार्दूलाः शार ्दूला इव दंष्ट्रिणः गृहीत्वा दरुमशैलाग्रान हृष्टा  युद्धाय तस्थिरेसर्वे विकृतलाङ्गूलाः सर्वे दंष्ट्रा नखायुधाः सर्वे विकृतचित्राङ्गाः सर्वे च विकृताननाः दशनागबलाः के चित के चिद दशगुणॊत्तराः के चिन नागसहस ्रस्य बभूवुस तुल्यविक्रमाःसन्ति चौघा बलाः के चित क े चिच छतगुणॊत्तराः अप्रमेयबलाश चान्ये तत्रासन हरिय ूथपाःअद्भुतश च विचित्रश च तेषाम आसीत समागमः तत्र व ानरसैन्यानां शलभानाम इवॊद्गमःपरिपूर्णम इवाकाशं संछ न्नेव च मेदिनी लङ्काम उपनिविष्टैश च संपतद्भिश च वा नरैःशतं शतसहस्राणां पृथग ऋक्षवनौकसाम लङ्का दवाराण् य उपाजग्मुर अन्ये यॊद्धुं समन्ततःआवृतः स गिरिः सर् वैस तैः समन्तात पलवंगमैः अयुतानां सहस्रं च पुरीं त ाम अभ्यवर्ततवानरैर बलवद्भिश च बभूव दरुमपाणिभिः सर् वतः संवृता लङ्का दुष्प्रवेशापि वायुनाराक्षसा विस्म यं जग्मुः सहसाभिनिपीडिताः वानरैर मेघसंकाशैः शक्रतु ल्यपराक्रमैःमहाञ शब्दॊ ऽभवत तत्र बलौघस्याभिवर्ततः  सागरस्येव भिन्नस्य यथा सयात सलिलस्वनःतेन शब्देन मह ता सप्राकारा सतॊरणा लङ्का परचलिता सर्वा सशैलवनकानन ारामलक्ष्मणगुप्ता सा सुग्रीवेण च वाहिनी बभूव दुर्ध र्षतरा सर्वैर अपि सुरासुरैःराघवः संनिवेश्यैवं सैन् यं सवं रक्षसां वधे संमन्त्र्य मन्त्रिभिः सार्धं नि श्चित्य च पुनः पुनःआनन्तर्यम अभिप्रेप्सुः करमयॊगार ्थतत्त्ववित विभीषणस्यानुमते राजधर्मम अनुस्मरन अङ्ग दं वालितनयं समाहूयेदम अब्रवीतगत्वा सौम्य दशग्रीवं  बरूहि मद्वचनात कपे लङ्घयित्वा पुरीं लङ्कां भयं तयक ्त्वा गतव्यथःभरष्टश्रीकगतैश्वर्यमुमूर्षॊ नष्टचेतनः  ऋषीणां देवतानां च गन्धर्वाप्सरसां तथानागानाम अथ य क्षाणां राज्ञां च रजनीचर यच च पापं कृतं मॊहाद अवलि प्तेन राक्षसनूनम अद्य गतॊ दर्पः सवयम्भू वरदानजः यस ्य दण्डधरस ते ऽहं दाराहरणकर्शितः दण्डं धारयमाणस तु  लङ्काद्वरे वयवस्थितःपदवीं देवतानां च महर्षीणां च  राक्षस राजर्षीणां च सर्वेणां गमिष्यसि मया हतःबलेन  येन वै सीतां मायया राक्षसाधम माम अतिक्रामयित्वा तव ं हृतवांस तद विदर्शयअराक्षसम इमं लॊकं कर्तास्मि नि शितैः शरैः न चेच छरणम अभ्येषि माम उपादाय मैथिलीमधर ्मात्मा रक्षसां शरेष्ठः संप्राप्तॊ ऽयं विभीषणः लङ् कैश्वर्यं धरुवं शरीमान अयं पराप्नॊत्य अकण्टकमन हि  राज्यम अधर्मेण भॊक्तुं कषणम अपि तवया शक्यं मूर्खसह ायेन पापेनाविजितात्मनायुध्यस्व वा धृतिं कृत्वा शौर ्यम आलम्ब्य राक्षस मच्छरैस तवं रणे शान्तस ततः पूतॊ  भविष्यसियद्य आविशसि लॊकांस तरीन पक्षिभूतॊ मनॊजवः  मम चक्षुष्पथं पराप्य न जीवन परतियास्यसिबरवीमि तवां  हितं वाक्यं करियताम और्ध्वदेकिकम सुदृष्टा करियतां  लङ्का जीवितं ते मयि सथितमइत्य उक्तः स तु तारेयॊ र ामेणाक्लिष्टकर्मणा जगामाकाशम आविश्य मूर्तिमान इव ह व्यवाटसॊ ऽतिपत्य मुहूर्तेन शरीमान रावणमन्दिरम ददर् शासीनम अव्यग्रं रावणं सचिवैः सहततस तस्याविदूरेण नि पत्य हरिपुंगवः दीप्ताग्निसदृशस तस्थाव अङ्गदः कनकाङ ्गदःतद रामवचनं सर्वम अन्यूनाधिकम उत्तमम सामात्यं श रावयाम आस निवेद्यात्मानम आत्मनादूतॊ ऽहं कॊसलेन्द्र स्य रामस्याक्लिष्टकर्मणः वालिपुत्रॊ ऽङगदॊ नाम यदि  ते शरॊत्रम आगतःआह तवां राघवॊ रामः कौसल्यानन्दवर्धन ः निष्पत्य परतियुध्यस्व नृशंसं पुरुषाधमहन्तास्मि त वां सहामात्यं सपुत्रज्ञातिबान्धवम निरुद्विग्नास तर यॊ लॊका भविष्यन्ति हते तवयिदेवदानवयक्षाणां गन्धर्व ॊरगरक्षसाम शत्रुम अद्यॊद्धरिष्यामि तवाम ऋषीणां च क ण्टकमविभीषणस्य चैश्वर्यं भविष्यति हते तवयि न चेत स त्कृत्य वैदेहीं परणिपत्य परदास्यसिइत्य एवं परुषं व ाक्यं बरुवाणे हरिपुंगवे अमर्षवशम आपन्नॊ निशाचरगणेश ्वरःततः स रॊषताम्राक्षः शशास सचिवांस तदा गृह्यताम  एष दुर्मेधा वध्यताम इति चासकृतरावणस्य वचः शरुत्वा  दीप्ताग्निसमतेजसः जगृहुस तं ततॊ घॊराश चत्वारॊ रजनी चराःगराहयाम आस तारेयः सवयम आत्मानम आत्मना बलं दर्श यितुं वीरॊ यातुधानगणे तदास तान बाहुद्वये सक्तान आद ाय पतगान इव परासादं शैलसंकाशम उत्पापाताङ्गदस तदाते  ऽनतरिक्षाद विनिर्धूतास तस्य वेगेन राक्षसाः भुमौ न िपतिताः सर्वे राक्षसेन्द्रस्य पश्यतःततः परासादशिखर ं शैलशृङ्गम इवॊन्नतम तत पफाल तदाक्रान्तं दशग्रीवस् य पश्यतःभङ्क्त्वा परासादशिखरं नाम विश्राव्य चात्मन ः विनद्य सुमहानादम उत्पपात विहायसारावणस तु परं चक् रे करॊधं परासादधर्षणात विनाशं चात्मनः पश्यन निःश्व ासपरमॊ ऽभवतरामस तु बहुभिर हृष्टैर निनदद्भिः पलवंगम ैः वृतॊ रिपुवधाकाङ्क्षी युद्धायैवाभ्यवर्ततसुषेणस त ु महावीर्यॊ गिरिकूटॊपमॊ हरिः बहुभिः संवृतस तत्र वा नरैः कामरूपिभिःचतुर्द्वाराणि सर्वाणि सुग्रीववचनात  कपिः पर्याक्रमत दुर्धर्षॊ नक्षत्राणीव चन्द्रमाःतेष ाम अक्षौहिणिशतं समवेक्ष्य वनौकसाम लङ्काम उपनिविष्ट ानां सागरं चातिवर्ततामराक्षसा विस्मयं जग्मुस तरासं  जग्मुस तथापरे अपरे समरॊद्धर्षाद धर्षम एवॊपपेदिरेक ृत्स्नं हि कपिभिर वयाप्तं पराकारपरिखान्तरम ददृशू र ाक्षसा दीनाः पराकारं वानरीकृतमतस्मिन महाभीषणके परव ृत्ते; कॊलाहले राक्षसराजधान्याम परगृह्य रक्षांसि म हायुधानि; युगान्तवाता इव संविचेरुः
mahabharata-ramayana_rys6031_dev.txt