अथॊवाच महातेजा हरिराजॊ महाबलः किम इयं वयथिता सेना  मूढवातेव नौर जलेसुग्रीवस्य वचः शरुत्वा वालिपुत्रॊ  ऽङगदॊ ऽबरवीत न तवं पश्यसि रामं च लक्ष्मणं च महाबलम शरजालाचितौ वीराव उभौ दशरथात्मजौ शरतल्पे महात्मानौ  शयानाु रुधिरॊक्षितौअथाब्रवीद वानरेन्द्रः सुग्रीवः  पुत्रम अङ्गदम नानिमित्तम इदं मन्ये भवितव्यं भयेन त ुविषण्णवदना हय एते तयक्तप्रहरणा दिशः परपलायन्ति हर यस तरासाद उत्फुल्ललॊचनाःअन्यॊन्यस्य न लज्जन्ते न न िरीक्षन्ति पृष्ठतः विप्रकर्षन्ति चान्यॊन्यं पतितं  लङ्घयन्ति चएतस्मिन्न अन्तरे वीरॊ गदापाणिर विभीषणः  सुग्रीवं वर्धयाम आस राघवं च निरैक्षतविभीषणं तं सुग ्रीवॊ दृष्ट्वा वानरभीषणम ऋक्षराजं समीपस्थं जाम्बवन ्तम उवाच हविभीषणॊ ऽयं संप्राप्तॊ यं दृष्ट्वा वानरर ्षभाः विद्रवन्ति परित्रस्ता रावणात्मजशङ्कयाशीघ्रम  एतान सुवित्रस्तान बहुधा विप्रधावितान पर्यवस्थापयाख ्याहि विभीषणम उपस्थितमसुग्रीवेणैवम उक्तस तु जाम्बव ान ऋक्षपार्थिवः वानरान सान्त्वयाम आस संनिवर्त्य पर हावतःते निवृत्ताः पुनः सर्वे वानरास तयक्तसंभ्रमाः  ऋक्षराजवचः शरुत्वा तं च दृष्ट्वा विभीषणमविभीषणस तु  रामस्य दृष्ट्वा गात्रं शरैश चितम लक्ष्मणस्य च धर् मात्मा बभूव वयथितेन्द्रियःजलक्लिन्नेन हस्तेन तयॊर  नेत्रे परमृज्य च शॊकसंपीडितमना रुरॊद विललाप चइमौ त ौ सत्त्वसंपन्नौ विक्रान्तौ परियसंयुगौ इमाम अवस्थां  गमितौ राकसैः कूटयॊधिभिःभरातुः पुत्रेण मे तेन दुष् पुत्रेण दुरात्मना राक्षस्या जिह्मया बुद्ध्या छलिता व ऋजुविक्रमौशरैर इमाव अलं विद्धौ रुधिरेण समुक्षितौ  वसुधायाम इम सुप्तौ दृश्येते शल्यकाव इवययॊर वीर्यम  उपाश्रित्य परतिष्ठा काङ्क्षिता मया ताव उभौ देहनाश ाय परसुप्तौ पुरुषर्षभौजीवन्न अद्य विपन्नॊ ऽसमि नष् टराज्यमनॊरथः पराप्तप्रतिज्ञश च रिपुः सकामॊ रावणः क ृतःएवं विलपमानं तं परिष्वज्य विभीषणम सुग्रीवः सत्त ्वसंपन्नॊ हरिराजॊ ऽबरवीद इदमराज्यं पराप्स्यसि धर्म ज्ञ लङ्कायां नात्र संशयः रावणः सह पुत्रेण स राज्यं  नेह लप्स्यतेशरसंपीडिताव एताव उभौ राघवलक्ष्मणौ तयक ्त्वा मॊहं वधिष्येते सगणं रावणं रणेतम एवं सान्त्वय ित्वा तु समाश्वास्य च राक्षसं सुषेणं शवशुरं पार्श् वे सुग्रीवस तम उवाच हसह शूरैर हरिगणैर लब्धसंज्ञाव  अरिंदमौ गच्छ तवं भरातरौ गृह्य किष्किन्धां रामलक्ष् मणौअहं तु रावणं हत्वा सपुत्रं सहबान्धवम मैथिलीम आन यिष्यामि शक्रॊ नष्टाम इव शरियमशरुत्वैतद वानरेन्द्र स्य सुषेणॊ वाक्यम अब्रवीत देवासुरं महायुद्धम अनुभू तं सुदारुणमतदा सम दानवा देवाञ शरसंस्पर्शकॊविदाः नि जघ्नुः शस्त्रविदुषश छादयन्तॊ मुहुर मुहुःतान आर्तान  नष्टसंज्ञांश च परासूंश च बृहस्पतिः विध्याभिर मन्त ्रयुक्ताभिर ओषधीभिश चिकित्सतितान्य औषधान्य आनयितुं  कषीरॊदं यान्तु सागरम जवेन वानराः शीघ्रं संपाति पन सादयःहरयस तु विजानन्ति पार्वती ते महौषधी संजीवकरणी ं दिव्यां विशल्यां देवनिर्मितामचन्द्रश च नाम दरॊणश  च पर्वतौ सागरॊत्तमे अमृतं यत्र मथितं तत्र ते परमौ षधीते तत्र निहिते देवैः पर्वते परमौषधी अयं वायुसुत ॊ राजन हनूमांस तत्र गच्छतुएतस्मिन्न अन्तरे वायुर म ेघांश चापि सविद्युतः पर्यस्यन सागरे तॊयं कम्पयन्न  इव पर्वतानमहता पक्षवातेन सर्वे दवीपमहाद्रुमाः निपे तुर भग्नविटपाः समूला लवणाम्भसिअभवन पन्नगास तरस्ता  भॊगिनस तत्रवासिनः शीघ्रं सर्वाणि यादांसि जग्मुश च  लवणार्णवमततॊ मुहूर्तद गरुडं वैनतेयं महाबलम वानरा द दृशुः सर्वे जवलन्तम इव पावकमतम आगतम अभिप्रेक्ष्य न ागास ते विप्रदुद्रुवुः यैस तौ सत्पुरुषौ बद्धौ शरभू तैर महाबलौततः सुपर्णः काकुत्स्थौ दृष्ट्वा परत्यभिन न्द्य च विममर्श च पाणिभ्यां मुखे चन्द्रसमप्रभेवैनत ेयेन संस्पृष्टास तयॊः संरुरुहुर वरणाः सुवर्णे च तन ू सनिग्धे तयॊर आशु बभूवतुःतेजॊ वीर्यं बलं चौज उत्स ाहश च महागुणाः परदर्शनं च बुद्धिश च समृतिश च दविगु णं तयॊःताव उत्थाप्य महावीर्यौ गरुडॊ वासवॊपमौ उभौ त ौ सस्वजे हृष्टौ रामश चैनम उवाच हभवत्प्रसादाद वयसनं  रावणिप्रभवं महत आवाम इह वयतिक्रान्तौ शीघ्रं च बलि नौ कृतौयथा तातं दशरथं यथाजं च पितामहम तथा भवन्तम आ साद्य हृषयं मे परसीदतिकॊ भवान रूपसंपन्नॊ दिव्यस्रग नुलेपनः वसानॊ विरजे वस्त्रे दिव्याभरणभूषितःतम उवाच  महातेजा वैनतेयॊ महाबलः पतत्रिराजः परीतात्मा हर्षप र्याकुलेक्षणःअहं सखा ते काकुत्स्थ परियः पराणॊ बहिश ्चरः गरुत्मान इह संप्राप्तॊ युवयॊः साह्यकारणातअसुर ा वा महावीर्या दानवा वा महाबलाः सुराश चापि सगन्धर् वाः पुरस्कृत्य शतक्रतुमनेमं मॊक्षयितुं शक्ताः शरबन ्धं सुदारुणम माया बलाद इन्द्रजिता निर्मितं करूरकर् मणाएते नागाः काद्रवेयास तीक्ष्णदंष्ट्राविषॊल्बणाः  रक्षॊमाया परभावेन शरा भूत्वा तवदाश्रिताःसभाग्यश चा सि धर्मज्ञ राम सत्यपराक्रम लक्ष्मणेन सह भरात्रा सम रे रिपुघातिनाइमं शरुत्वा तु वृत्तान्तं तवरमाणॊ ऽहम  आगतः सहसा युवयॊः सनेहात सखित्वम अनुपालयनमॊक्षितौ  च महाघॊराद अस्मात सायकबन्धनात अप्रमादश च कर्तव्यॊ  युवाभ्यां नित्यम एव हिपरकृत्या राक्षसाः सर्वे संग् रामे कूटयॊधिनः शूराणां शुद्धभावानां भवताम आर्जवं ब लमतन न विश्वसितव्यं वॊ राक्षसानां रणाजिरे एतेनैवॊप मानेन नित्यजिह्मा हि राक्षसाःएवम उक्त्वा ततॊ रामं  सुपर्णः सुमहाबलः परिष्वज्य सुहृत्स्निग्धम आप्रष्टु म उपचक्रमेसखे राघव धर्मज्ञ रिपूणाम अपि वत्सल अभ्यन ुज्ञातुम इच्छामि गमिष्यामि यथागतमबालवृद्धावशेषां त ु लङ्कां कृत्वा शरॊर्मिभिः रावणं च रिपुं हत्वा सीत ां समुपलप्स्यसेइत्य एवम उक्त्वा वचनं सुपर्णः शीघ्र विक्रमः रामं च विरुजं कृत्वा मध्ये तेषां वनौकसामपर दक्षिणं ततः कृत्वा परिष्वज्य च वीर्यवान जगामाकाशम  आविश्य सुपर्णः पवनॊ यथाविरुजौ राघवौ दृष्ट्वा ततॊ व ानरयूथपाः सिंहनादांस तदा नेदुर लाङ्गूलं दुधुवुश च  तेततॊ भेरीः समाजघ्नुर मृदङ्गांश च वयनादयन दध्मुः श ङ्खान संप्रहृष्टाः कष्वेलन्त्य अपि यथापुरमआस्फॊट्य ास्फॊट्य विक्रान्ता वानरा नगयॊधिनः दरुमान उत्पाट्य  विविधांस तस्थुः शतसहस्रशःविसृजन्तॊ महानादांस तरास यन्तॊ निशाचरान लङ्काद्वाराण्य उपाजग्मुर यॊद्धुकामा ः पलवंगमाःततस तु भीमस तुमुलॊ निनादॊ; बभूव शाखामृगय ूथपानाम कषये निदाघस्य यथा घनानां; नादः सुभीमॊ नदता ं निशीथे
mahabharata-ramayana_rys6040_dev.txt