ततस तु शिंशपामूले जानकीं पर्यवस्थिताम अभिवाद्याब्र वीद दिष्ट्या पश्यामि तवाम इहाक्षतामततस तं परस्थितं  सीता वीक्षमाणा पुनः पुनः भर्तृस्नेहान्वितं वाक्यं  हनूमन्तम अभाषतकामम अस्य तवम एवैकः कार्यस्य परिसाध ने पर्याप्तः परवीरघ्न यशस्यस ते बलॊदयःबलैस तु संकु लां कृत्वा लङ्कां परबलार्दनः मां नयेद यदि काकुत्स् थस तस्य तत सादृशं भवेततद यथा तस्य विक्रान्तम अनुरू पं महात्मनः भवत्य आहवशूरस्य तत्त्वम एवॊपपादयतद अर् थॊपहितं वाक्यं परश्रितं हेतुसंहितम निशम्य हनुमांस  तस्या वाक्यम उत्तरम अब्रवीतकषिप्रम एष्यति काकुत्स् थॊ हर्यृक्षप्रवरैर वृतः यस ते युधि विजित्यारीञ शॊक ं वयपनयिष्यतिएवम आश्वास्य वैदेहीं हनूमान मारुतात्म जः गमनाय मतिं कृत्वा वैदेहीम अभ्यवादयतततः स कपिशार ्दूलः सवामिसंदर्शनॊत्सुकः आरुरॊह गिरिश्रेष्ठम अरिष ्टम अरिमर्दनःतुङ्गपद्मकजुष्टाभिर नीलाभिर वनराजिभिः  सालतालाश्वकर्णैश च वंशैश च बहुभिर वृतमलतावितानैर  विततैः पुष्पवद्भिर अलंकृतम नानामृगगणाकीर्णं धातुनि ष्यन्दभूषितमबहुप्रस्रवणॊपेतं शिलासंचयसंकटम महर्षिय क्षगन्धर्वकिंनरॊरगसेवितमलतापादपसंबाधं सिंहाकुलितकन ्दरम वयाघ्रसंघसमाकीर्णं सवादुमूलफलद्रुममतम आरुरॊहा तिबलः पर्वतं पलवगॊत्तमः रामदर्शनशीघ्रेण परहर्षेणाभ िचॊदितःतेन पादतलाक्रान्ता रम्येषु गिरिसानुषु सघॊषा ः समशीर्यन्त शिलाश चूर्णीकृतास ततःस तम आरुह्य शैले न्द्रं वयवर्धत महाकपिः दक्षिणाद उत्तरं पारं परार्थ यँल लवणाम्भसःअधिरुह्य ततॊ वीरः पर्वतं पवनात्मजः दद र्श सागरं भीमं मीनॊरगनिषेवितमस मारुत इवाकाशं मारुत स्यात्मसंभवः परपेदे हरिशार्दूलॊ दक्षिणाद उत्तरां द िशमस तदा पीडितस तेन कपिना पर्वतॊत्तमः ररास सह तैर  भूतैः पराविशद वसुधातलम कम्पमानैश च शिखरैः पतद्भिर  अपि च दरुमैःतस्यॊरुवेगान मथिताः पादपाः पुष्पशालिनः  निपेतुर भूतले रुग्णाः शक्रायुधहता इवकन्दरॊदरसंस्थ ानां पीडितानां महौजसाम सिंहानां निनदॊ भीमॊ नभॊ भिन ्दन स शुश्रुवेसरस्तव्याविद्धवसना वयाकुलीकृतभूषणा व िद्याधर्यः समुत्पेतुः सहसा धरणीधरातअतिप्रमाणा बलिन ॊ दीप्तजिह्वा महाविषाः निपीडितशिरॊग्रीवा वयवेष्टन् त महाहयःकिंनरॊरगगन्धर्वयक्षविद्याधरास तथा पीडितं त ं नगवरं तयक्त्वा गगनम आस्थिताःस च भूमिधरः शरीमान ब लिना तेन पीडितः सवृक्षशिखरॊदग्राः परविवेश रसातलमदश यॊजनविस्तारस तरिंशद्यॊजनम उच्छ्रितः धरण्यां समतां  यातः स बभूव धराधरः
mahabharata-ramayana_rys5054_dev.txt