स ननाद महानादं समुद्रम अभिनादयन जनयन्न इव निर्घाता न विधमन्न इव पर्वतानतम अवध्यं मघवता यमेन वरुणेन च  परेक्ष्य भीमाक्षम आयान्तं वानरा विप्रदुद्रुवुःतांस  तु विद्रवतॊ दृष्ट्वा वालिपुत्रॊ ऽङगदॊ ऽबरवीत नलं  नीलं गवाक्षं च कुमुदं च महाबलमआत्मानम अत्र विस्मृत ्य वीर्याण्य अभिजनानि च कव गच्छत भयत्रस्ताः पराकृत ा हरयॊ यथासाधु सौम्या निवर्तध्वं किं पराणान परिरक् षथ नालं युद्धाय वै रक्षॊ महतीयं विभीषिकाःमहतीम उत् थिताम एनां राक्षसानां विभीषिकाम विक्रमाद विधमिष्या मॊ निवर्तध्वं पलवंगमाःकृच्छ्रेण तु समाश्वास्य संगम ्य च ततस ततः वृक्षाद्रिहस्ता हरयः संप्रतस्थू रणाजि रमते निवृत्य तु संक्रुद्धाः कुम्भकर्णं वनौकसः निजघ ्नुः परमक्रुद्धाः समदा इव कुञ्जराः परांशुभिर गिरिश ृङ्गैश च शिलाभिश च महाबलाःपादपैः पुष्पिताग्रैश च ह न्यमानॊ न कम्पते तस्य गात्रेषु पतिता भिद्यन्ते शतश ः शिलाः पादपाः पुष्पिताग्राश च भग्नाः पेतुर महीतले सॊ ऽपि सैन्यानि संक्रुद्धॊ वानराणां महौजसाम ममन्थ  परमायत्तॊ वनान्य अग्निर इवॊत्थितःलॊहितार्द्रास तु  बहवः शेरते वानरर्षभाः निरस्ताः पतिता भूमौ ताम्रपुष ्पा इव दरुमाःलङ्घयन्तः परधावन्तॊ वानरा नावलॊकयन के  चित समुद्रे पतिताः के चिद गगनम आश्रिताःवध्यमानास  तु ते वीरा राक्षसेन बलीयसा सागरं येन ते तीर्णाः पथ ा तेनैव दुद्रुवुःते सथलानि तथा निम्नं विषण्णवदना भ यात ऋक्षा वृक्षान समारूढाः के चित पर्वतम आश्रिताःम मज्जुर अर्णवे के चिद गुहाः के चित समाश्रिताः निषेद ुः पलवगाः के चित के चिन नैवावतस्थिरेतान समीक्ष्याङ ्गदॊ भङ्गान वानरान इदम अब्रवीत अवतिष्ठत युध्यामॊ न िवर्तध्वं पलवंगमाःभग्नानां वॊ न पश्यामि परिगम्य मह ीम इमाम सथानं सर्वे निवर्तध्वं किं पराणान परिरक्षथ निरायुधानां दरवताम असंगगतिपौरुषाः दारा हय अपहसिष्य न्ति स वै घातस तु जीवितामकुलेषु जाताः सर्वे सम विस ्तीर्णेषु महत्सु च अनार्याः खलु यद भीतास तयक्त्वा  वीर्यं परधावतविकत्थनानि वॊ यानि यदा वै जनसंसदि तान ि वः कव च यतानि सॊदग्राणि महान्ति चभीरुप्रवादाः शर ूयन्ते यस तु जीवति धिक्कृतः मार्गः सत्पुरुषैर जुष् टः सेव्यतां तयज्यतां भयमशयामहे वा निहताः पृथिव्याम  अल्पजीविताः दुष्प्रापं बरह्मलॊकं वा पराप्नुमॊ युध ि सूदिताः संप्राप्नुयामः कीर्तिं वा निहत्य शत्रुम  आहवेन कुम्भकर्णः काकुत्स्थं दृष्ट्वा जीवन गमिष्यति  दीप्यमानम इवासाद्य पतंगॊ जवलनं यथापलायनेन चॊद्दिष ्टाः पराणान रक्षामहे वयम एकेन बहवॊ भग्ना यशॊ नाशं  गमिष्यतिएवं बरुवाणं तं शूरम अङ्गदं कनकाङ्गदम दरवमा णास ततॊ वाक्यम ऊचुः शूरविगर्हितमकृतं नः कदनं घॊरं  कुम्भकर्णेन रक्षसा न सथानकालॊ गच्छामॊ दयितं जीवितं  हि नःएतावद उक्त्वा वचनं सर्वे ते भेजिरे दिशः भीमं  भीमाक्षम आयान्तं दृष्ट्वा वानरयूथपाःदरवमाणास तु त े वीरा अङ्गदेन वलीमुखाः सान्त्वैश च बहुमानैश च ततः  सर्वे निवर्तिताःऋषभशरभमैन्दधूम्रनीलाः; कुमुदसुषेण गवाक्षरम्भताराः दविविदपनसवायुपुत्रमुख्यास; तवरिततर ाभिमुखं रणं परयाताः
mahabharata-ramayana_rys6054_dev.txt