रामॊ बहून्य अहान्य एव तद गीतं परमाद्भुतम शुश्राव म ुनिभिः सार्धं राजभिः सह वानरैःतस्मिन गीते तु विज्ञ ाय सीतापुत्रौ कुशीलवौ तस्याः परिषदॊ मध्ये रामॊ वचन म अब्रवीतमद्वचॊ बरूत गच्छध्वम इति भगवतॊ ऽनतिकमयदि  शुद्धसमाचारा यदि वा वीतकल्मषा करॊत्व इहात्मनः शुद् धिम अनुमान्य महामुनिमछन्दं मुनेस तु विज्ञाय सीताया श च मनॊगतम परत्ययं दातुकामायास ततः शंसत मे लघुशवः  परभाते तु शपथं मैथिली जनकात्मजा करॊतु परिषन्मध्ये  शॊधनार्थं ममेह चशरुत्वा तु राघवस्यैतद वचः परमम अद् भुतम दूताः संप्रययुर वाटं यत्रास्ते मुनिपुंगवःते प रणम्य महात्मानं जवलन्तम अमितप्रभम ऊचुस ते राम वाक् यानि मृदूनि मधुराणि चतेषां तद भाषितं शरुत्वा रामस् य च मनॊगतम विज्ञाय सुमहातेजा मुनिर वाक्यम अथाब्रवी तएवं भवतु भद्रं वॊ यथा तुष्यति राघवः तथा करिष्यते  सीता दैवतं हि पतिः सत्रियाःतथॊक्ता मुनिना सर्वे रा मदूता महौजसः परत्येत्य राघवं सर्वे मुनिवाक्यं बभाष िरेततः परहृष्टः काकुत्स्थः शरुत्वा वाक्यं महात्मनः  ऋषींस तत्र समेतांश च राज्ञश चैवाभ्यभाषतभगवन्तः सश िष्या वै सानुगश च नराधिपाः पश्यन्तु सीताशपथं यश चै वान्यॊ ऽभिकाङ्क्षतेतस्य तद्वचनं शरुत्वा राघवस्य मह ात्मनः सर्वेषम ऋषिमुख्यानां साधुवादॊ महान अभूतराजा नश च महात्मानः परशंसन्ति सम राघवम उपपन्नं नरश्रेष् ठ तवय्य एव भुवि नान्यतःएवं विनिश्चयं कृत्वा शवॊभूत  इति राघवः विसर्जयाम आस तदा सर्वांस ताञ शत्रुसूदनः
mahabharata-ramayana_rys7086_dev.txt