[य]आनृशंसस्य धर्मस्य गुणान भक्त जनस्य चशरॊतुम इच्छ ामि कार्त्स्न्येन तन मे बरूहि पितामह[भ]विषये काशिर ाजस्य गरामान निष्क्रम्य लुब्धकःस विषं काण्डम आदाय  मृगयाम आस वै मृगमतत्र चामिष लुब्धेन लुब्धकेन महावन ेअविदूरे मृगं दृष्ट्वा बाणः परतिसमाहितःतेन दुर्वार ितास्त्रेण निमित्तचपलेषुणामहान वनतरुर विद्धॊ मृगं  तत्र जिघांसतास तीक्ष्णविषदिग्धेन शरेणाति बलात्कृतः उत्सृज्य फलपत्राणि पादपः शॊषम आगतःतस्मिन वृक्षे तथ ा भूते कॊटरेषु चिरॊषितःन जहाति शुकॊ वासं तस्य भक्त ्या वनस्पतेःनिष्प्रचारॊ निराहारॊ गलानः शिथिल वाग अ पिकृतज्ञः सह वृक्षेण धर्मात्मा स वयशुष्यततम उदारं  महासत्त्वम अतिमानुष चेष्टितमसमदुःखसुखं जञात्वा विस ्मितः पाकशासनःततश चिन्ताम उपगतः शक्रः कथम अयं दविज ःतिर्यग्यॊनाव असंभाव्यम आनृशंस्यं समास्थितःअथ वा न ात्र चित्रं हीत्य अभवद वासवस्य तुपराणिनाम इह सर्वे षां सर्वं सर्वत्र दृश्यतेततॊ बराह्मण वेषेण मानुषं  रूपम आस्थितःअवतीर्य महीं शक्रस तं पक्षिणम उवाच हशु कभॊः पक्षिणां शरेष्ठ दाक्षेयी सुप्रजास तवयापृच्छे  तवा शुष्कम एतं वै कस्मान न तयजसि दरुममअथ पृष्टः शु कः पराह मूर्ध्ना समभिवाद्य तमसवागतं देवराजाय विज्ञ ातस तपसा मयाततॊ दशशताक्षेण साधु साध्व इति भाषितमअह ॊ विज्ञानम इत्य एवं तपसा पूजितस ततःतम एवं शुभकर्मा णं शुकं परमधार्मिकमविजानन्न अपि ताम्प्राप्तिं पप्र च्छ बलसूदनःनिष्पत्रम अफलं शुष्कम अशरण्यं पतत्रिणाम किमर्थं सेवसे वृक्षं यदा महद इदं वनमअन्ये ऽपि बहवॊ  वृक्षाः पत्रसंछन्न कॊटराःशुभाः पर्याप्तसंचारा विद ्यन्ते ऽसमिन महावनेगतायुषम असामर्थ्यं कषीणसारं हतश ्रियमविमृश्य परज्ञया धीरजहीमं हय अस्थिरं दरुममतद उ पश्रुत्य धर्मात्मा शुकः शुक्रेण भाषितमसुदीर्घम अभि निःश्वस्य दीनॊ वाक्यम उवाच हअनतिक्रमणीयानि दैवतानि  शचीपतेयत्राभवस तत्र भवस तन निबॊध सुराधिपअस्मिन्न  अहं दरुमे जातः साधुभिश च गुणैर युतःबालभावे च संगुप ्तः शत्रिभिश च न धर्षितःकिम अनुक्रॊश वैफल्यम उत्पा दयसि मे ऽनघआनृशंस्ये ऽनुरक्तस्य भक्तस्यानुगतस्य चअ नुक्रॊशॊ हि साधूनां सुमहद धर्मलक्षणमअनुक्रॊशश च सा धूनां सदा परीतिं परयच्छतितवम एव दैवतैः सर्वैः पृच् छ्यसे धर्मसंशयानअतस तवं देवदेवानाम आधिपत्ये परतिष् ठितःनार्हसि तवं सहस्राक्ष तयाजयित्वेह भक्तितःसमर्थ म उपजीव्येमं तयजेयं कथम अद्य वैतस्य वाक्येन सौम्ये न हर्षितः पाकशासनःशुकं परॊवाच धर्मज्ञम आनृशंस्येन  तॊषितःवरं वृणीष्वेति तदा स च वव्रे वरं शुकःआनृशंस् य परॊ नित्यं तस्य वृक्षस्य संभवमविदित्वा च दृढां श क्रस तां शुके शीलसंपदमपरीतः कषिप्रम अथॊ वृक्षम अमृ तेनावसिक्तवानततः फलानि पत्राणि शाखाश चापि मनॊरमाःश ुकस्य दृढभक्तित्वाच छरीमत्त्वं चापस दरुमःशुकश च कर ्मणा तेन आनृशंस्य कृतेन हआयुषॊ ऽनते महाराज पराप शक ्र सलॊकतामएवम एव मनुष्येन्द्र भक्तिमन्तं समाश्रितः सर्वार्थसिद्धिं लभते शुकं पराप्य यथा दरुमः
mahabharata-ramayana_mbs13005dev.txt