कैलासं लङ्घयित्वाथ दशग्रीवः सराक्षसः आससाद महातेजा  इन्द्रलॊकं निशाचरःतस्य राक्षससैन्यस्य समन्ताद उपय ास्यतः देवलॊकं ययौ शब्दॊ भिद्यमानार्णवॊपमःशरुता तु  रावणं पराप्तम इन्द्रः संचलितासनः अब्रवीत तत्र तान  देवान सर्वान एव समागतानआदित्यान सवसून रुद्रान विश ्वान साध्यान मरुद्गणान सज्जीभवत युद्धार्थं रावणस्य  दुरात्मनःएवम उक्तास तु शक्रेण देवाः शक्रसमा युधि  संनह्यन्त महासत्त्वा युद्धश्रद्धासमन्विताःस तु दीन ः परित्रस्तॊ महेन्द्रॊ रावणं परति विष्णॊः समीपम आग त्य वाक्यम एतद उवाच हविष्णॊ कथं करिष्यामॊ महावीर्य पराक्रम असु हि बलवान रक्षॊ युद्धार्थम अभिवर्ततेवरप ्रदानाद बलवान न खल्व अन्येन हेतुना तच च सत्यं हि क र्तव्यं वाक्यं देव परजापतेःतद यथा नमुचिर वृत्रॊ बल िर नरकशम्बरौ तवन मतं समवष्टभ्य यथा दग्धास तथा कुरु न हय अन्यॊ देव देवानाम आपत्सु सुमहाबल गतिः परायणं  वास्ति तवाम ऋते पुरुषॊत्तमतवं हि नारायणः शरीमान पद ्मनाभः सनातनः तवयाहं सथापितश चैव देवराज्ये सनातनेत द आख्याहि यथातत्त्वं देवदेव मम सवयम असिचक्रसहायस त वं युध्यसे संयुगे रिपुमएवम उक्तः स शक्रेण देवॊ नार ायणः परभुः अब्रवीन न परित्रासः कार्यस ते शरूयतां च  मेन तावद एष दुर्वृत्तः शक्यॊ दैवतदानवैः हन्तुं यु धि समासाद्य वरदानेन दुर्जयःसर्वथा तु महत कर्म करिष ्यति बलॊत्कटः रक्षः पुत्रसहायॊ ऽसौ दृष्टम एतन निसर ्गतःबरवीषि यत तु मां शक्र संयुगे यॊत्स्यसीति ह नैव ाहं परतियॊत्स्ये तं रावणं राक्षसाधिपमअनिहत्य रिपुं  विष्णुर न हि परतिनिवर्तते दुर्लभश चैष कामॊ ऽदय वर म आसाद्य राक्षसेपरतिजानामि देवेन्द्र तवत्समीपं शतक ्रतॊ राक्षसस्याहम एवास्य भविता मृत्युकारणमअहम एनं  वधिष्यामि रावणं ससुतं युधि देवतास तॊषयिष्यामि जञात ्वा कालम उपस्थितमएतस्मिन्न अन्तरे नादः शुश्रुवे रज नीक्षये तस्य रावणसैन्यस्य परयुद्धस्य समन्ततःअथ युद ्धं समभवद देवराक्षसयॊस तदा घॊरं तुमुलनिर्ह्रादं ना नाप्रहरणायुधमएतस्मिन्न अन्तरे शूरा राक्षसा घॊरदर्श नाः युद्धार्थम अभ्यधावन्त सचिवा रावणाज्ञयामारीचश च  परहस्तश च महापार्श्वमहॊदरौ अकम्पनॊ निकुम्भश च शुक ः सारण एव चसंह्रादिर धूमकेतुश च महादंष्ट्रॊ महामुख ः जम्बुमाली महामाली विरूपाक्षश च राक्षसःएतैः सर्वै र महावीर्यैर वृतॊ राक्षसपुंगव रावणस्यार्यकः सैन्यं  सुमाली परविवेश हस हि देवगणान सर्वान नानाप्रहरणैः  शितैः विध्वंसयति संक्रुद्धः सह तैः कषणदाचरैःएतस्मि न्न अन्तरे शूरॊ वसूनाम अष्टमॊ वसुः सावित्र इति विख ्यातः परविवेश महारणमततॊ युद्धं समभवत सुराणां राक्ष सैः सह करुद्धानां रक्षसां कीर्तिं समरेष्व अनिवर्ति नामततस ते राक्षसाः शूरा देवांस तान समरे सथितान नान ाप्रहरणैर घॊरैर जघ्नुः शतसहस्रशःसुरास तु राक्षसान  घॊरान महावीर्यान सवतेजसा समरे विविधैः शस्त्रैर अनय न यमसादनमएतस्मिन्न अन्तरे शूरः सुमाली नाम राक्षसः  नानाप्रहरणैः करुद्धॊ रणम एवाभ्यवर्ततदेवानां तद बलं  सर्वं नानाप्रहरणैः शितैः विध्वंसयति संक्रुद्धॊ वा युर जलधरान इवते महाबाणवर्षैश च शूलैः परासैश च दारु णैः पीड्यमानाः सुराः सर्वे न वयतिष्ठन समाहिताःततॊ  विद्राव्यमाणेषु तरिदशेषु सुमालिना वसूनाम अष्टमॊ दे वः सावित्रॊ वयवतिष्ठतसंवृतः सवैर अनीकैस तु परहरन्त ं निशाचरम विक्रमेण महातेजा वारयाम आस संयुगेसुमतयॊस  तयॊर आसीद युद्धं लॊके सुदारुणम सुमालिनॊ वसॊश चैव  समरेष्व अनिवर्तिनॊःततस तस्य महाबाणैर वसुना सुमहात् मना महान स पन्नगरथः कषणेन विनिपातितःहत्वा तु संयुग े तस्य रथं बाणशतैः शितैः गदां तस्य वधार्थाय वसुर ज ग्राह पाणिनातां परदीप्तां परगृह्याशु कालदण्डनिभां  शुभाम तस्य मूर्धनि सावित्रः सुमालेर विनिपातयततस्य  मूर्धनि सॊल्काभा पतन्ती च तदा बभौ सहस्राक्षसमुत्सृ ष्टा गिराव इव महाशनिःतस्य नैवास्थि कायॊ वा न मांसं  ददृशे तदा गदया भस्मसाद्भूतॊ रणे तस्मिन निपातितःतं  दृष्ट्वा निहतं संख्ये राक्षसास ते समन्ततः दुद्रुव ुः सहिताः सर्वे करॊशमाना महास्वनम
mahabharata-ramayana_rys7027_dev.txt