निकुम्भं च हतं शरुत्वा कुम्भं च विनिपातितम रावणः प रमामर्षी परजज्वालानलॊ यथानैरृतः करॊधशॊकाभ्यां दवाभ ्यां तु परिमूर्छितः खरपुत्रं विशालाक्षं मकराक्षम अ चॊदयतगच्छ पुत्र मयाज्ञप्तॊ बलेनाभिसमन्वितः राघवं ल क्ष्मणं चैव जहि तौ सवनौकसौरावणस्य वचः शरुत्वा शूरॊ  मानी खरात्मजः बाढम इत्य अब्रवीद धृष्टॊ मकराक्षॊ न िशाचरःसॊ ऽभिवाद्य दशग्रीवं कृत्वा चापि परदक्षिणम न िर्जगाम गृहाच छुभ्राद रावणस्याज्ञया बलीसमीपस्थं बल ाध्यक्षं खरपुत्रॊ ऽबरवीद इदम रथम आनीयतां शीघ्रं सै न्यं चानीयतां तवराततस्य तद्वचनं शरुत्वा बलाध्यक्षॊ  निशाचरः सयन्दनं च बलं चैव समीपं परत्यपादयतपरदक्षि णं रथं कृत्वा आरुरॊह निशाचरः सूतं संचॊदयाम आस शीघ् रं मे रथम आवहअथ तान राक्षसान सर्वान मकराक्षॊ ऽबरवी द इदम यूयं सर्वे परयुध्यध्वं पुरस्तान मम राक्षसाःअ हं राक्षसराजेन रावणेन महात्मना आज्ञप्तः समरे हन्तु ं ताव उभौ रामलक्ष्मणौअद्य रामं वधिष्यामि लक्ष्मणं  च निशाचराः शाखामृगं च सुग्रीवं वानरांश च शरॊत्तमैः अद्य शूलनिपातैश च वानराणां महाचमूम परदहिष्यामि संप ्राप्तां शुष्केन्धनम इवानलःमकराक्षस्य तच छरुत्वा व चनं ते निशाचराः सर्वे नानायुधॊपेता बलवन्तः समाहिता ःते कामरूपिणः शूरा दंष्ट्रिणः पिङ्गलेक्षणाः मातंगा  इव नर्दन्तॊ धवस्तकेशा भयानकाःपरिवार्य महाकाया महा कायं खरात्मजम अभिजग्मुस तदा हृष्टाश चालयन्तॊ वसुंध रामशङ्खभेरीसहस्राणाम आहतानां समन्ततः कष्वेडितास्फॊ टितानां च ततः शब्दॊ महान अभूतपरभ्रष्टॊ ऽथ करात तस् य परतॊदः सारथेस तदा पपात सहसा चैव धवजस तस्य च रक्ष सःतस्य ते रथसंयुक्ता हया विक्रमवर्जिताः चरणैर आकुल ैर गत्वा दीनाः सास्रमुखा ययुःपरवाति पवनस तस्य सपां सुः खरदारुणः निर्याणे तस्य रौद्रस्य मकराक्षस्य दुर ्मतेःतानि दृष्ट्वा निमित्तानि राक्षसा वीर्यवत्तमाः  अचिन्त्यनिर्गताः सर्वे यत्र तौ रामलक्ष्मणौघनगजमहि षाङ्गतुल्यवर्णाः; समरमुखेष्व असकृद गदासिभिन्नाः अह म अहम इति युद्धकौशलास ते; रजनिचराः परिबभ्रमुर नदन् तः
mahabharata-ramayana_rys6065_dev.txt