[षु]यः परेषां नरॊ नित्यम अतिवादांस तितिक्षतिदेव या नि विजानीहि तेन सर्वम इदं जितमयः समुत्पतितं करॊधं  निगृह्णाति हयं यथास यन्तेत्य उच्यते सद्भिर न यॊ रश ्मिषु लम्बतेयः समुत्पतितं करॊधम अक्रॊधेन निरस्यतिद ेव यानि विजानीहि तेन सर्वम इदं जितमयः समुत्पतितं क रॊधं कषमयेह निरस्यतियथॊरगस तवचं जीर्णां स वै पुरुष  उच्यतेयः संधारयते मन्युं यॊ ऽतिवादांस तितिक्षतियश  च तप्तॊ न तपति दृढं सॊ ऽरथस्य भाजनमयॊ यजेद अपरिश् रान्तॊ मासि मासि शतं समाःन करुध्येद यश च सर्वस्य त यॊर अक्रॊधनॊ ऽधिकःयत कुमारा कुमार्यश च वैरं कुर्यु र अचेतसःन तत पराज्ञॊ ऽनुकुर्वीत विदुस ते न बलाबलम[ देव]वेदाहं तात बालापि धर्माणां यद इहान्तरमअक्रॊधे  चातिवादे च वेद चापि बलाबलमशिष्यस्याशिष्य वृत्तेर ह ि न कषन्तव्यं बुभूषतातस्मात संकीर्ण वृत्तेषु वासॊ  मम न रॊचतेपुमांसॊ ये हि निन्दन्ति वृत्तेनाभिजनेन च न तेषु निवसेत पराज्ञः शरेयॊ ऽरथी पापबुद्धिषुये तव  एनम अभिजानन्ति वृत्तेनाभिजनेन चतेषु साधुषु वस्तव्य ं स वासः शरेष्ठ उच्यतेवाग दुरुक्तं महाघॊरं दुहितुर  वृषपर्वणःन हय अतॊ दुष्करतरं मन्ये लॊकेष्व अपि तरि षुयः सपत्नश्रियं दीप्तां हीनश्रीः पर्युपासते
mahabharata-ramayana_mbs01074dev.txt