ततॊ निक्षिप्य मातॄह स अयॊध्यायां दृढव्रतः भरतः शॊक संतप्तॊ गुरून इदम अथाब्रवीतनन्दिग्रामं गमिष्यामि स र्वान आमन्त्रये ऽदय वः तत्र दुःखम इदं सर्वं सहिष्य े राघवं विनागतश च हि दिवं राजा वनस्थश च गुरुर मम र ामं परतीक्षे राज्याय स हि राजा महायशाःएतच छरुत्वा  शुभं वाक्यं भरतस्य महात्मनः अब्रुवन मन्त्रिणः सर्व े वसिष्ठश च पुरॊहितःसदृशं शलाघनीयं च यद उक्तं भरत  तवया वचनं भरातृवात्सल्याद अनुरूपं तवैव ततनित्यं ते  बन्धुलुब्धस्य तिष्ठतॊ भरातृसौहृदे आर्यमार्गं परपन ्नस्य नानुमन्येत कः पुमानमन्त्रिणां वचनं शरुत्वा य थाभिलषितं परियम अब्रवीत सारथिं वाक्यं रथॊ मे युज्य ताम इतिपरहृष्टवदनः सर्वा मातॄह समभिवाद्य सः आरुरॊह  रथं शरीमाञ शत्रुघ्नेन समन्वितःआरुह्य तु रथं शीघ्र ं शत्रुघ्नभरताव उभौ ययतुः परमप्रीतौ वृतौ मन्त्रिपु रॊहितैःअग्रतॊ पुरवस तत्र वसिष्ठ परमुखा दविजाः परयय ुः पराङ्मुखाः सर्वे नन्दिग्रामॊ यतॊ ऽभवतबलं च तद अ नाहूतं गजाश्वरथसंकुलम परययौ भरते याते सर्वे च पुरव ासिनःरथस्थः स तु धर्मात्मा भरतॊ भरातृवत्सलः नन्दिग ्रामं ययौ तूर्णं शिरस्य आधाय पादुकेततस तु भरतः कषि प्रं नन्दिग्रामं परविश्य सः अवतीर्य रथात तूर्णं गु रून इदम उवाच हएतद राज्यं मम भरात्रा दत्तं संन्यासव त सवयम यॊगक्षेमवहे चेमे पादुके हेमभूषिते तम इमं पा लयिष्यामि राघवागमनं परतिकषिप्रं संयॊजयित्वा तु राघ वस्य पुनः सवयम चरणौ तौ तु रामस्य दरक्ष्यामि सहपादु कौततॊ निक्षिप्तभारॊ ऽहं राघवेण समागतः निवेद्य गुरव े राज्यं भजिष्ये गुरुवृत्तितामराघवाय च संन्यासं दत ्त्वेमे वरपादुके राज्यं चेदम अयॊध्यां च धूतपापॊ भव ामि चअभिषिक्ते तु काकुत्स्थे परहृष्टमुदिते जने परी तिर मम यशश चैव भवेद राज्याच चतुर्गुणमएवं तु विलपन  दीनॊ भरतः स महायशाः नन्दिग्रामे ऽकरॊद राज्यं दुःखि तॊ मन्त्रिभिः सहस वल्कलजटाधारी मुनिवेषधरः परभुः नन ्दिग्रामे ऽवसद वीरः ससैन्यॊ भरतस तदारामागमनम आकाङ् क्षन भरतॊ भरातृवत्सलः भरातुर वचनकारी च परतिज्ञापार गस तदापादुके तव अभिषिच्याथ नन्दिग्रामे ऽवसत तदा भर तः शासनं सर्वं पादुकाभ्यां नयवेदयत
mahabharata-ramayana_rys2107_dev.txt