[दरॊण]मन्त्राय समुपानीतैर धृतराष्ट्र हितैर नृपधर्म ्यं पथ्यं यशस्यं च वाच्यम इत्य अनुशुश्रुमःममाप्य ए षा मतिस तात या भीष्मस्य महात्मनःसंविभज्यास तु कौन् तेया धर्म एष सनातनःपरेष्यतां दरुपदायाशु नरः कश चित  परियंवदःबहुलं रत्नम आदाय तेषाम अर्थाय भारतमिथः कृ त्यं च तस्मै स आदाय बहु गच्छतुवृद्धिं च परमां बरूय ात तत संयॊगॊद्भवां तथासंप्रीयमाणं तवां बरूयाद राजन  दूर्यॊधनं तथाअसकृद दरुपदे चैव धृष्टद्युम्ने च भार तउचितत्वं परियत्वं च यॊगस्यापि च वर्णयेतपुनः पुनश  च कौन्तेयान माद्रीपुत्रौ च सान्त्वयनहिरण्मयानि शुभ ्राणि बहून्य आभरणानि चवचनात तव राजेन्द्र दरौपद्याः  संप्रयच्छतुतथा दरुपदपुत्राणां सर्वेषां भरतर्षभपाण ्डवानां च सर्वेषां कुन्त्या युक्तानि यानि चएवं सान ्त्वसमायुक्तं दरुपदं पाण्डवैः सहउक्त्वाथानन्तरं बर ूयात तेषाम आगमनं परतिअनुज्ञातेषु वीरेषु बलं गच्छतु  शॊभनमदुःशासनॊ विकर्णश च पाण्डवान आनयन्त्व इहततस त े पार्थिवश्रेष्ठ पूज्यमानाः सदा तवयापरकृतीनाम अनुम ते पदे सथास्यन्ति पैतृकेएवं तव महाराज तेषु पुत्रेष ु चैव हवृत्तम औपयिकं मन्ये भीष्मेण सह भारत[कर्ण]यॊ जिताव अर्थमानाभ्यां सर्वकार्येष्व अनन्तरौन मन्त्रय ेतां तवच छरेयः किम अद्भुततरं ततःदुष्टेन मनसा यॊ वै  परच्छन्नेनान्तर आत्मनाबरूयान निःश्रेयसं नाम कथं क ुर्यात सतां मतमन मित्राण्य अर्थकृच्छ्रेषु शरेयसे व ेतराय वाविधिपूर्वं हि सर्वस्य दुःखं वा यदि वा सुखम कृतप्रज्ञॊ ऽकृतप्रज्ञॊ बालॊ वृद्धश च मानवःससहायॊ ऽ सहायश च सर्वं सर्वत्र विन्दतिशरूयते हि पुरा कश चिद  अम्बुवीच इति शरुतःआसीद राजगृहे राजा मागधानां महीक ्षितामस हीनः करणैः सर्वैर उच्छ्वासपरमॊ नृपःअमात्यस ंस्थः कार्येषु सर्वेष्व एवाभवत तदातस्यामात्यॊ महाक र्णिर बभूवैकेश्वरः पुरास लब्धबलम आत्मानं मन्यमानॊ  ऽवमन्यतेस राज्ञ उपभॊग्यानि सत्रियॊ रत्नधनानि चआददे  सर्वशॊ मूढ ऐश्वर्यं च सवयं तदातद आदाय च लुब्धस्य  लाभाल लॊभॊ वयवर्धततथा हि सर्वम आदाय राज्यम अस्य जि हीर्षतिहीनस्य करणैः सर्वैर उच्छ्वासपरमस्य चयतमानॊ  ऽपि तद राज्यं न शशाकेति नः शरुतमकिम अन्यद विहितान  नूनं तस्य सा पुरुषेन्द्रतायदि ते विहितं राज्यं भवि ष्यति विशां पतेमिषतः सर्वलॊकस्य सथास्यते तवयि तद ध रुवमअतॊ ऽनयथा चेद विहितं यतमानॊ न लप्स्यसेएवं विद् वन्न उपादत्स्व मन्त्रिणां साध्व असाधुतामदुष्टानां  चैव बॊद्धव्यम अदुष्टानां च भाषितम[दरॊण]विद्म ते भा वदॊषेण यदर्थम इदम उच्यतेदुष्टः पाण्डव हेतॊस तवं दॊ षं खयापयसे हि नःहितं तु परमं कर्ण बरवीमि कुरुवर्धन मअथ तवं मन्यसे दुष्टं बरूहि यत परमं हितमअतॊ ऽनयथा  चेत करियते यद बरवीमि परं हितमकुरवॊ विनशिष्यन्ति नच िरेणेति मे मतिः
mahabharata-ramayana_mbs01196dev.txt