ततॊ दयां पृथिवीं चैव वीक्षमाणा वनौकसः ददृशुः संततौ  बाणैर भरातरौ रामलक्ष्मणौवृष्ट्वेवॊपरते देवे कृतकर ्मणि राक्षसे आजगामाथ तं देशं ससुग्रीवॊ विभीषणःनीलद ्विविदमैन्दाश च सुषेणसुमुखाङ्गदाः तूर्णं हनुमता सा र्धम अन्वशॊचन्त राघवौनिश्चेष्टौ मन्दनिःश्वासौ शॊणि तौघपरिप्लुतौ शरजालाचितौ सतब्धौ शयानौ शरतल्पयॊःनिःश ्वसन्तौ यथा सर्पौ निश्चेष्टौ मन्दविक्रमौ रुधिरस्रा वदिग्धाङ्गौ तापनीयाव इव धवजौतौ वीरशयने वीरौ शयानौ  मन्दचेष्टितौ यूथपैस तैः परिवृतौ बाष्पव्याकुललॊचनैः राघवौ पतितौ दृष्ट्वा शरजालसमावृतौ बभूवुर वयथिताः स र्वे वानराः सविभीषणाःअन्तरिक्षं निरीक्षन्तॊ दिशः स र्वाश च वानराः न चैनं मायया छन्नं ददृशू रावणिं रणे तं तु मायाप्रतिच्छिन्नं माययैव विभीषणः वीक्षमाणॊ द दर्शाथ भरातुः पुत्रम अवस्थितमतम अप्रतिम कर्माणम अप ्रतिद्वन्द्वम आहवे ददर्शान्तर्हितं वीरं वरदानाद वि भीषणःइन्द्रजित तव आत्मनः कर्म तौ शयानौ समीक्ष्य च  उवाच परमप्रीतॊ हर्षयन सर्वनैरृतानदूषणस्य च हन्तारौ  खरस्य च महाबलौ सादितौ मामकैर बाणैर भरातरौ रामलक्ष ्मणौनेमौ मॊक्षयितुं शक्याव एतस्माद इषुबन्धनात सर्व ैर अपि समागम्य सर्षिसङ्घैः सुरासुरैःयत्कृते चिन्तय ानस्य शॊकार्तस्य पितुर मम अस्पृष्ट्वा शयनं गात्रैस  तरियामा याति शर्वतीकृत्स्नेयं यत्कृते लङ्का नदी व र्षास्व इवाकुला सॊ ऽयं मूलहरॊ ऽनर्थः सर्वेषां निहत ॊ मयारामस्य लक्ष्मणस्यैव सर्वेषां च वनौकसाम विक्रम ा निष्फलाः सर्वे यथा शरदि तॊयदाःएवम उक्त्वा तु तान  सर्वान राक्षसान परिपार्श्वगान यूथपान अपि तान सर्व ांस ताडयाम आस रावणिःतान अर्दयित्वा बाणौघैस तरासयित ्वा च वानरान परजहास महाबाहुर वचनं चेदम अब्रवीतशरबन ्धेन घॊरेण मया बद्धौ चमूमुखे सहितौ भरातराव एतौ निश ामयत राक्षसाःएवम उक्तास तु ते सर्वे राक्षसाः कूटयॊ धिनः परं विस्मयम आजग्मुः कर्मणा तेन तॊषिताःविनेदुश  च महानादान सर्वे ते जलदॊपमाः हतॊ राम इति जञात्वा  रावणिं समपूजयननिष्पन्दौ तु तदा दृष्ट्वा ताव उभौ रा मलक्ष्मणौ वसुधायां निरुच्छ्वासौ हताव इत्य अन्वमन्य तहर्षेण तु समाविष्ट इन्द्रजित समितिंजयः परविवेश पु रीं लङ्कां हर्षयन सर्वनैरृतानरामलक्ष्मणयॊर दृष्ट्व ा शरीरे सायकैश चिते सर्वाणि चाङ्गॊपाङ्गानि सुग्रीव ं भयम आविशततम उवाच परित्रस्तं वानरेन्द्रं विभीषणः  सबाष्पवदनं दीनं शॊकव्याकुललॊचनमअलं तरासेन सुग्रीव  बाष्पवेगॊ निगृह्यताम एवं परायाणि युद्धानि विजयॊ ना स्ति नैष्ठिकःसशेषभाग्यतास्माकं यदि वीर भविष्यति मॊ हम एतौ परहास्येते भरातरौ रामलक्ष्मणौपर्यवस्थापयात् मानम अनाथं मां च वानर सत्यधर्मानुरक्तानां नास्ति म ृत्युकृतं भयमएवम उक्त्वा ततस तस्य जलक्लिन्नेन पाणि ना सुग्रीवस्य शुभे नेत्रे परममार्ज विभीषणःपरमृज्य  वदनं तस्य कपिराजस्य धीमतः अब्रवीत कालसंप्रातम असंभ ्रान्तम इदं वचःन कालः कपिराजेन्द्र वैक्लव्यम अनुवर ्तितुम अतिस्नेहॊ ऽपय अकाले ऽसमिन मरणायॊपपद्यतेतस्म ाद उत्सृज्य वैक्लव्यं सर्वकार्यविनाशनम हितं रामपुर ॊगाणां सैन्यानाम अनुचिन्त्यतामअथ वा रक्ष्यतां रामॊ  यावत संज्ञा विपर्ययः लब्धसंज्ञौ तु काकुत्स्थौ भयं  नॊ वयपनेष्यतःनैतत किं चन रामस्य न च रामॊ मुमूर्षत ि न हय एनं हास्यते लक्ष्मीर दुर्लभा या गतायुषामतस् माद आश्वासयात्मानं बलं चाश्वासय सवकम यावत सर्वाणि  सैन्यानि पुनः संस्थापयाम्य अहमएते हय उत्फुल्लनयनास  तरासाद आगतसाध्वसाः कर्णे कर्णे परकथिता हरयॊ हरिपु ंगवमां तु दृष्ट्वा परधावन्तम अनीकं संप्रहर्षितुम त यजन्तु हरयस तरासं भुक्तपूर्वाम इव सरजमसमाश्वास्य त ु सुग्रीवं राक्षसेन्द्रॊ विभीषणः विद्रुतं वानरानीक ं तत समाश्वासयत पुनःइन्द्रजित तु महामायः सर्वसैन्य समावृतः विवेश नगरीं लङ्कां पितरं चाभ्युपागमततत्र र ावणम आसीनम अभिवाद्य कृताञ्जलिः आचचक्षे परियं पित्र े निहतौ रामलक्ष्मणौउत्पपात ततॊ हृष्टः पुत्रं च परि षस्वजे रावणॊ रक्षसां मध्ये शरुत्वा शत्रू निपातितौउ पाघ्राय स मूर्ध्न्य एनं पप्रच्छ परीतमानसः पृच्छते  च यथावृत्तं पित्रे सर्वं नयवेदयतस हर्षवेगानुगतान्त रात्मा; शरुत्वा वचस तस्य महारथस्य जहौ जवरं दाशरथेः  समुत्थितं; परहृष्य वाचाभिननन्द पुत्रम
mahabharata-ramayana_rys6036_dev.txt