पूर्णे चतुर्दशे वर्षे पञ्चभ्यां लक्ष्मणाग्रजः भरद् वाजाश्रमं पराप्य ववन्दे नियतॊ मुनिमसॊ ऽपृच्छद अभिव ाद्यैनं भरद्वाजं तपॊधनम शृणॊषि क चिद भगवन सुभिक्षा नामयं पुरे कच चिच च युक्तॊ भरतॊ जीवन्त्य अपि च मात रःएवम उक्तस तु रामेण भरद्वाजॊ महामुनिः परत्युवाच र घुश्रेष्ठं समितपूर्वं परहृष्टवतपङ्कदिग्धस तु भरतॊ  जटिलस तवां परतीक्षते पादुके ते पुरस्कृत्य सर्वं च  कुशलं गृहेतवां पुरा चीरवसनं परविशन्तं महावनम सत्री तृतीयं चयुतं राज्याद धर्मकामं च केवलमपदातिं तयक्तस र्वस्वं पितुर वचनकारिणम सवर्गभॊगैः परित्यक्तं सवर् गच्युतम इवामरमदृष्ट्वा तु करुणा पूर्वं ममासीत समित िंजय कैकेयीवचने युक्तं वन्यमूलफलाशनमसाम्प्रतं सुसम ृद्धार्थं समित्रगणबान्धवम समीक्ष्य विजितारिं तवां  मम परीतिर अनुत्तमासर्वं च सुखदुःखं ते विदितं मम रा घव यत तवया विपुलं पराप्तं जनस्थानवधादिकमबराह्मणार् थे नियुक्तस्य रक्षतः सर्वतापसान मारीचदर्शनं चैव सी तॊन्मथनम एव चकबन्धदर्शनं चैव पम्पाभिगमनं तथा सुग्र ीवेण च ते सख्यं यच च वाली हतस तवयामार्गणं चैव वैदे ह्याः कर्म वातात्मजस्य च विदितायां च वैदेह्यां नलस ेतुर यथा कृतः यथा च दीपिता लङ्का परहृष्टैर हरियूथप ैःसपुत्रबान्धवामात्यः सबलः सह वाहनः यथा च निहतः सं ख्ये रावणॊ देवकण्टकःसमागमश च तरिदशैर यथादत्तश च ते  वरः सर्वं ममैतद विदितं तपसा धर्मवत्सलअहम अप्य अत् र ते दद्मि वरं शस्त्रभृतां वर अर्घ्यं परतिगृहाणेदम  अयॊध्यां शवॊ गमिष्यसितस्य तच छिरसा वाक्यं परतिगृह ्य नृपात्मजः बाढम इत्य एव संहृष्टः शरीमान वरम अयाच तअकालफलिनॊ वृक्षाः सर्वे चापि मधुस्रवाः भवन्तु मार ्गे भगवन्न अयॊध्यां परति गच्छतःनिष्फलाः फलिनश चासन  विपुष्पाः पुष्पशालिनः शुष्काः समग्रपत्रास ते नगाश  चैव मधुस्रवाः
mahabharata-ramayana_rys6112_dev.txt