अथ रामः परसन्नात्मा शरुत्वा वायुसुतस्य ह परत्यभाषत  दुर्धर्षः शरुतवान आत्मनि सथितमममापि तु विवक्षास्त ि का चित परति विभीषणम शरुतम इच्छामि तत सर्वं भवद्भ िः शरेयसि सथितैःमित्रभावेन संप्राप्तं न तयजेयं कथं  चन दॊषॊ यद्य अपि तस्य सयात सताम एतद अगर्हितमरामस् य वचनं शरुत्वा सुग्रीवः पलवगेश्वरः परत्यभाषत काकुत ्स्थं सौहार्देनाभिचॊदितःकिम अत्र चित्रं धर्मज्ञ लॊ कनाथशिखामणे यत तवम आर्यं परभाषेथाः सत्त्ववान सपथे  सथितःमम चाप्य अन्तरात्मायं शुद्धिं वेत्ति विभीषणम  अनुमनाच च भावाच च सर्वतः सुपरीक्षितःतस्मात कषिप्रं  सहास्माभिस तुल्यॊ भवतु राघव विभीषणॊ महाप्राज्ञः स खित्वं चाभ्युपैतु नःस सुग्रीवस्य तद वाक्ययं रामः श रुत्वा विमृश्य च ततः शुभतरं वाक्यम उवाच हरिपुंगवमस ुदुष्टॊ वाप्य अदुष्टॊ वा किम एष रजनीचरः सूक्ष्मम अ प्य अहितं कर्तुं ममाशक्तः कथं चनपिशाचान दानवान यक् षान पृथिव्यां चैव राक्षसान अङ्गुल्यग्रेण तान हन्या म इच्छन हरिगणेश्वरशरूयते हि कपॊतेन शत्रुः शरणम आगत ः अर्चितश च यथान्यायं सवैश च मांसैर निमन्त्रितःस ह ि तं परतिजग्राह भार्या हर्तारम आगतम कपॊतॊ वानरश्रे ष्ठ किं पुनर मद्विधॊ जनःऋषेः कण्वस्य पुत्रेण कण्डु ना परमर्षिणा शृणु गाथां पुरा गीतां धर्मिष्ठां सत्य वादिनाबद्धाञ्जलिपुटं दीनं याचन्तं शरणागतम न हन्याद  आनृशंस्यार्थम अपि शत्रुं परं पतआर्तॊ वा यदि वा दृ प्तः परेषां शरणं गतः अरिः पराणान परित्यज्य रक्षितव ्यः कृतात्मनास चेद भयाद वा मॊहाद वा कामाद वापि न र क्षति सवया शक्त्या यथातत्त्वं तत पापं लॊकगर्हितमवि नष्टः पश्यतस तस्य रक्षिणः शरणागतः आदाय सुकृतं तस्य  सर्वं गच्छेद अरक्षितःएवं दॊषॊ महान अत्र परपन्नाना म अरक्षणे अस्वर्ग्यं चायशस्यं च बलवीर्यविनाशनमकरिष ्यामि यथार्थं तु कण्डॊर वचनम उत्तमम धर्मिष्ठं च यश स्यं च सवर्ग्यं सयात तु फलॊदयेसकृद एव परपन्नाय तवा स्मीति च याचते अभयं सर्वभूतेभ्यॊ ददाम्य एतद वरतं म मआनयैनं हरिश्रेष्ठ दत्तम अस्याभयं मया विभीषणॊ वा स ुग्रीव यदि वा रावणः सवयमततस तु सुग्रीववचॊ निशम्य त द; धरीश्वरेणाभिहितं नरेश्वरः विभीषणेनाशु जगाम संगम ं; पतत्रिराजेन यथा पुरंदरः
mahabharata-ramayana_rys6012_dev.txt