भरद्वाजाश्रमं दृष्ट्वा करॊशाद एव नरर्षभः बलं सर्वम  अवस्थाप्य जगाम सह मन्त्रिभिःपद्भ्याम एव हि धर्मज् ञॊ नयस्तशस्त्रपरिच्छदः वसानॊ वाससी कषौमे पुरॊधाय प ुरॊहितमततः संदर्शने तस्य भरद्वाजस्य राघवः मन्त्रिण स तान अवस्थाप्य जगामानु पुरॊहितमवसिष्ठम अथ दृष्ट्व ैव भरद्वाजॊ महातपाः संचचालासनात तूर्णं शिष्यान अर् घ्यम इति बरुवनसमागम्य वसिष्ठेन भरतेनाभिवादितः अबुध ्यत महातेजाः सुतं दशरथस्य तमताभ्याम अर्घ्यं च पाद् यं च दत्त्वा पश्चात फलानि च आनुपूर्व्याच च धर्मज्ञ ः पप्रच्छ कुशलं कुलेअयॊध्यायां बले कॊशे मित्रेष्व  अपि च मन्त्रिषु जानन दशरथं वृत्तं न राजानम उदाहरतव सिष्ठॊ भरतश चैनं पप्रच्छतुर अनामयम शरीरे ऽगनिषु वृ क्षेषु शिष्येषु मृगपक्षिषुतथेति च परतिज्ञाय भरद्वा जॊ महातपाः भरतं परत्युवाचेदं राघवस्नेहबन्धनातकिम इ हागमने कार्यं तव राज्यं परशासतः एतद आचक्ष्व मे सर् वं न हि मे शुध्यते मनःसुषुवे यम मित्रघ्नं कौसल्यान न्दवर्धनम भरात्रा सह सभार्यॊ यश चिरं परव्राजितॊ वन मनियुक्तः सत्रीनियुक्तेन पित्रा यॊ ऽसौ महायशाः वनव ासी भवेतीह समाः किल चतुर्दशकच चिन न तस्यापापस्य पा पं कर्तुम इहेच्छसि अकण्टकं भॊक्तुमना राज्यं तस्यान ुजस्य चएवम उक्तॊ भरद्वाजं भरतः परत्युवाच ह पर्यश्र ु नयनॊ दुःखाद वाचा संसज्जमानयाहतॊ ऽसमि यदि माम एवं  भगवान अपि मन्यते मत्तॊ न दॊषम आशङ्केर नैवं माम अन ुशाधि हिअंश चैतद इष्टं माता मे यद अवॊचन मदन्तरे ना हम एतेन तुष्टश च न तद वचनम आददेअहं तु तं नरव्याघ्र म उपयातः परसादकः परतिनेतुम अयॊध्यां च पादौ तस्याभि वन्दितुमतवं माम एवं गतं मत्वा परसादं कर्तुम अर्हसि  शंस मे भगवन रामः कव संप्रति महीपतिःउवाच तं भरद्वा जः परसादाद भरतं वचः तवय्य एतत पुरुषव्याघ्रं युक्तं  राघववंशजे गुरुवृत्तिर दमश चैव साधूनां चानुयायिताज ाने चैतन मनःस्थं ते दृढीकरणम अस्त्व इति अपृच्छं तव ां तवात्यर्थं कीर्तिं समभिवर्धयनअसौ वसति ते भराता  चित्रकूटे महागिरौ शवस तु गन्तासि तं देशं वसाद्य सह  मन्त्रिभिः एतं मे कुरु सुप्राज्ञ कामं कामार्थकॊवि दततस तथेत्य एवम उदारदर्शनः; परतीतरूपॊ भरतॊ ऽबरवीद  वचः चकार बुद्धिं च तदा महाश्रमे; निशानिवासाय नराधि पात्मजः
mahabharata-ramayana_rys2084_dev.txt