तां कथाम इलसंबद्धां रामेण समुदीरिताम लक्ष्मणॊ भरतश  चैव शरुत्वा परमविस्मितौतौ रामं पराञ्जलीभूत्वा तस् य राज्ञॊ महात्मनः विस्तरं तस्य भावस्य तदा पप्रच्छत ुः पुनःकथं स राजा सत्रीभूतॊ वर्तयाम आस दुर्गतिम पु रुषॊ वा यदा भूतः कां वृत्तिं वर्तयत्य असौतयॊस तद भ ाषितं शरुत्वा कौतूहलसमन्वितम कथयाम आस काकुत्ष्ठस त स्य राज्ञॊ यथा गतमतम एव परथमं मासं सत्रीभूत्वा लॊक सुन्दरी ताभिः परिवृता सत्रीभिर ये ऽसय पूर्वं पदानु गाःतत काननं विगाह्याशु विजह्रे लॊकसुन्दरी दरुमगुल् मलताकीर्णं पद्भ्यां पद्मदलेक्षणावाहनानि च सर्वाणि  संत्यक्त्वा वै समन्ततः पर्वताभॊगविवरे तस्मिन रेमे  इला तदाअथ तस्मिन वनॊद्देशे पर्वतस्याविदूरतः सरः सु रुचिरप्रख्यं नानापक्षिगणायुतमददर्श सा इला तस्मिन ब ुधं सॊमसुतं तदा जवलन्तं सवेन वपुषा पूर्णं सॊमम इवॊ दितमतपन्तं च तपस तीव्रम अम्भॊमध्ये दुरासदम यशक सरं  कामगमं तारुण्ये पर्यवस्थितमसा तं जलाशयं सर्वं कषॊ भयाम आस विस्मिता सह तैः पूर पुरुषैः सत्रीभूतै रघुन न्दनबुधस तु तां निरीक्ष्यैव कामबाणाभिपीडितः नॊपलेभ े तदात्मानं चचाल च तदाम्भसिइलां निरीक्षमाणः स तरैल ॊक्याभ्यधिकां शुभाम चिन्तां समभ्यतिक्रामत का नव इय ं देवताधिकान देवीषु न नागीषु नासुरीष्व अप्सरःसु च  दृष्टपूर्वा मया का चिद रूपेणैतेन शॊभितासदृशीयं मम  भवेद यदि नान्यपरिग्रहा इति बुद्धिं समास्थाय जलात स थलम उपागमतस आश्रमं समुपागम्य चतस्रः परमदास ततः शब् दापयत धर्मात्मा ताश चैनं च ववन्दिरेस ताः पप्रच्छ ध र्मात्म कस्यैषा लॊकसुन्दरी किमर्थम आगता चेह सत्यम  आख्यात माचिरमशुभं तु तस्य तद्वाक्यं मधुरं मधुराक्ष रम शरुत्वा तु ताः सत्रियः सर्वा ऊचुर मधुरया गिराअस ्माकम एषा सुश्रॊणी परभुत्वे वर्तते सदा अपतिः कानना न्तेषु सहास्माभिर अटत्य असौतद वाक्यम अव्यक्तपदं ता सां सत्रीणां निशम्य तु विद्याम आवर्तनीं पुण्याम आव र्तयत स दविजःसॊ ऽरथं विदित्वा निखिलं तस्य राज्ञॊ य थागतम सर्वा एव सत्रियस ताश च बभाषे मुनिपुंगवःअत्र  किं पुरुषा भद्रा अवसञ शैलरॊधसि वत्स्यथास्मिन गिरौ  यूयम अवकाशॊ विधीयताममूलपुत्रफलैः सर्वा वर्तयिष्यथ  नित्यदा सत्रियः किम्पुरुषान नाम भर्तॄन समुपलप्स्यथ ताः शरुत्वा सॊमपुत्रस्य वाचं किंपुरुषीकृताः उपासां  चक्रिरे शैलं बह्व्यस ता बहुधा तदा
mahabharata-ramayana_rys7079_dev.txt