एतैर अन्यैश च बहुभिर वाक्यैर वाक्यविशारदः मां परशस ्याभ्यनुज्ञाप्य परविष्टः स सवम आश्रममकन्दरात तु वि सर्पित्वा पर्वतस्य शनैः शनैः अहं विन्ध्यं समारुह्य  भवतः परतिपालयेअद्य तव एतस्य कालस्य साग्रं वर्षशतं  गतम देशकालप्रतीक्षॊ ऽसमि हृदि कृत्वा मुनेर वचःमहा प्रस्थानम आसाद्य सवर्गते तु निशाकरे मां निर्दहति स ंतापॊ वितर्कैर बहुभिर वृतमउत्थितां मरणे बुद्धिं मु नि वाक्यैर निवर्तये बुद्धिर या तेन मे दत्ता पराणसं रक्षणाय तु सा मे ऽपनयते दुःखं दीप्तेवाग्निशिखा तमः बुध्यता च मया वीर्यं रावणस्य दुरात्मनः पुत्रः संतर ्जितॊ वाग्भिर न तराता मैथिली कथमतस्या विलपितं शरुत ्वा तौ च सीता विनाकृतौ न मे दशरथस्नेहात पुत्रेणॊत् पादितं परियमतस्य तव एवं बरुवाणस्य संपातेर वानरैः स ह उत्पेततुस तदा पक्षौ समक्षं वनचारिणामस दृष्ट्वा स वां तनुं पक्षैर उद्गतैर अरुणच्छदैः परहर्षम अतुलं ल ेभे वानरांश चेदम अब्रवीतनिशाकरस्य महर्षेः परभावाद  अमितात्मनः आदित्यरश्मिनिर्दग्धौ पक्षौ मे पुनर उत्थ ितौयौवने वर्तमानस्य ममासीद यः पराक्रमः तम एवाद्याव गच्छामि बलं पौरुषम एव चसर्वथा करियतां यत्नः सीताम  अधिगमिष्यथ पक्षलाभॊ ममायं वः सिद्धिप्रत्यय कारकःइत ्य उक्त्वा तान हरीन सर्वान संपातिः पततां वरः उत्पप ात गिरेः शृङ्गाज जिज्ञासुः खगमॊ गतिमतस्य तद्वचनं श रुत्वा परीतिसंहृष्टमानसाः बभूवुर हरिशार्दूला विक्र माभ्युदयॊन्मुखाःअथ पवनसमानविक्रमाः; पलवगवराः परतिल ब्ध पौरुषाः अभिजिदभिमुखां दिशं ययुर; जनकसुता परिमा र्गणॊन्मुखाः
mahabharata-ramayana_rys4062_dev.txt