[वै]ततः पुत्रशतं जज्ञे गान्धार्यां जनमेजयधृतराष्ट् रस्य वैश्यायाम एकश चापि शतात परःपाण्डॊः कुन्त्यां  च माद्र्यां च पञ्च पुत्रा महारथाःदेवेभ्यः समपद्यन् त संतानाय कुलस्य वै[ज]कथं पुत्रशतं जज्ञे गान्धार्य ां दविजसत्तमकियता चैव कालेन तेषाम आयुश च किं परमकथ ं चैकः स वैश्यायां धृतराष्ट्र सुतॊ ऽभवतकथं च सदृशी ं भार्यां गान्धारीं धर्मचारिणीमआनुकूल्ये वर्तमानां  धृतराष्ट्रॊ ऽतयवर्ततकथं च शप्तस्य सतः पाण्डॊस तेन  महात्मनासमुत्पन्ना दैवतेभ्यः पञ्च पुत्रा महारथाःए तद विद्वन यथावृत्थं विस्तरेण तपॊधनकथयस्व न मे तृप् तिः कथ्यमानेषु बन्धुषु[व]कषुच छरमाभिपरिग्लानं दवैप ायनम उपस्थितमतॊषयाम आस गान्धारी वयासस तस्यै वरं दद ौसा वव्रे सदृशं भर्तुः पुत्राणां शतम आत्मनःततः काल ेन सा गर्भं धृतराष्ट्राद अथाग्रहीतसंवत्सरद्वयं तं  तु गान्धारी गर्भम आहितमअप्रजा धारयाम आस ततस तां दु ःखम आविशतशरुत्वा कुन्तीसुतं जातं बालार्कसमतेजसमउदर स्यात्मनः सथैर्यम उपलभ्यान्वचिन्तयतअज्ञातं धृतराष् ट्रस्य यत्नेन महता ततःसॊदरं पातयाम आस गान्धारी दुः खमूर्च्छिताततॊ जज्ञे मांसपेशी लॊहाष्ठीलेव संहतादवि वर्षसंभृतां कुक्षौ ताम उत्स्रष्टुं परचक्रमेअथ दवैप ायनॊ जञात्वा तवरितः समुपागमततां स मांसमयीं पेशीं द दर्श जपतां वरःततॊ ऽबरवीत सौबलेयीं किम इदं ते चिकीर ्षितमसा चात्मनॊ मतं सत्यं शशंस परमर्षयेजयेष्ठं कुन ्तीसुतं जातं शरुत्वा रविसमप्रभमदुःखेन परमेणेदम उदर ं पातितं मयाशतं च किल पुत्राणां वितीर्णं मे तवया प ुराइयं च मे मांसपेशी जाता पुत्रशताय वै[वय]एवम एतत  सौबलेयि नैतज जात्व अन्यथा भवेतवितथं नॊक्तपूर्वं मे  सवैरेष्व अपि कुतॊ ऽनयथाघृतपूर्णं कुण्ड शतं कषिप्र म एव विधीयतामशीताभिर अद्भिर अष्ठीलाम इमां च परिषिञ ्चत[व]सा सिच्यमाना अष्ठीला अभवच छतधा तदाअङ्गुष्ठ प र्व मात्राणां गर्भाणां पृथग एव तुएकाधिक शतं पूर्णं  यथायॊगं विशां पतेमांसपेश्यास तदा राजन करमशः कालपर ्ययातततस तांस तेषु कुण्डेषु गर्भान अवदधे तदासवनुगु प्तेषु देशेषु रक्षां च वयदधात ततःशशास चैव भगवान का लेनैतावता पुनःविघट्टनीयान्य एतानि कुण्डानीति सम सौ बलीमइत्य उक्त्वा भगवान वयासस तथा परतिविधाय चजगाम त पसे धीमान हिमवन्तं शिलॊच्चयमजज्ञे करमेण चैतेन तेषा ं दुर्यॊधनॊ नृपःजन्मतस तु परमाणेन जयेष्ठॊ राजा युध िष्ठिरःजातमात्रे सुते तस्मिन धृतराष्ट्रॊ ऽबरवीद इद मसमानीय बहून विप्रान भीष्मं विदुरम एव चयुधिष्ठिरॊ  राजपुत्रॊ जयेष्ठॊ नः कुलवर्धनःपराप्तः सवगुणतॊ राज् यं न तस्मिन वाच्यम अस्ति नःअयं तव अनन्तरस तस्माद अ पि राजा भविष्यतिएतद धि बरूत मे सत्यं यद अत्र भविता  धरुवमवाक्यस्यैतस्य निधने दिक्षु सर्वासु भारतकरव्य ादाः पराणदन घॊराः शिवाश चाशिव शंसिनःलक्षयित्वा निम ित्तानि तानि घॊराणि सर्वशःते ऽबरुवन बराह्मणा राजन  विदुरश च महामतिःवयक्तं कुलान्त करणॊ भवितैष सुतस तव तस्य शान्तिः परित्यागे पुष्ट्या तव अपनयॊ महानशतम ए कॊनम अप्य अस्तु पुत्राणां ते महीपतेएकेन कुरु वै कष ेमं लॊकस्य च कुलस्य चतयजेद एकं कुलस्यार्थे गरामस्य ार्थे कुलं तयजेतगरामं जनपदस्यार्थे आत्मार्थे पृथिव ीं तयजेतस तथा विदुरेणॊक्तस तैश च सर्वैर दविजॊत्तमै ःन चकार तथा राजा पुत्रस्नेह समन्वितःततः पुत्रशतं स र्वं धृतराष्ट्रस्य पार्थिवमासमात्रेण संजज्ञे कन्या  चैका शताधिकागान्धार्यां कलिश्यमानायाम उदरेण विवर् धताधृतराष्ट्रं महाबाहुं वैश्या पर्यचरत किलतस्मिन स ंवत्सरे राजन धृतराष्ट्रान महायशाःजज्ञे धीमांस ततस  तस्यां युयुत्सुः करणॊ नृपएवं पुत्रशतं जज्ञे धृतराष ्ट्रस्य धीमतःमहारथानां वीराणां कन्या चैकाथ दुःशला
mahabharata-ramayana_mbs01107dev.txt