[वै]सॊ ऽबरवीद अर्जुनं चैव वासुदेवं च सात्वतमलॊकप्र वीरौ तिष्ठन्तौ खाण्डवस्य समीपतःबराह्मणॊ बहु भॊक्ता स्मि भुञ्जे ऽपरिमितं सदाभिक्षे वार्ष्णेय पार्थौ वा म एकां तृप्तिं परयच्छतामएवम उक्तौ तम अब्रूतां ततस  तौ कृष्ण पाण्डवौकेनान्नेन भवांस तृप्येत तस्यान्नस् य यतावहेएवम उक्तः स भगवान अब्रवीत ताव उभौ ततःभाषमा णौ तदा वीरौ किम अन्नं करियताम इतिनाहम अन्नं बुभुक् षे वै पावकं मां निबॊधतमयदन्नम अनुरूपं मे तद युवां  संप्रयच्छतमइदम इन्द्रः सदा दावं खाण्डवं परिरक्षतित ं न शक्नॊम्य अहं दग्धुं रक्ष्यमाणं महात्मनावसत्य अ त्र सखा तस्य तक्षकः पन्नगः सदासगणस तत कृते दावं पर िरक्षति वज्रभृततत्र भूतान्य अनेकानि रक्ष्यन्ते सम  परसङ्गतःतं दिधक्षुर न शक्नॊमि दग्धुं शक्रस्य तेजसा स मां परज्वलितं दृष्ट्वा मेघाम्भॊभिः परवर्षतिततॊ द ग्धुं न शक्नॊमि दिधक्षुर दावम ईप्सितमस युवाभ्यां स हायाभ्याम अस्त्रविद्भ्यां समागतःदहेयं खाण्डवं दावम  एतद अन्नं वृतं मयायुवां हय उदकधारास ता भूतानि च स मन्ततःउत्तमास्त्रविदॊ सम्यक सर्वतॊ वारयिष्यथःएवम उ क्ते परत्युवाच बीभत्सुर जातवेददमदिधक्षुं खाण्डवं द ावम अकामस्य शतक्रतॊःउत्तमास्त्राणि मे सन्ति दिव्या नि च बहूनि चयैर अहं शक्नुयां यॊद्धुम अपि वज्रधरान  बहूनधनुर मे नास्ति भगवन बाहुवीर्येण संमितमकुर्वतः  समरे यत्नं वेगं यद विषहेत मेशरैश च मे ऽरथॊ बहुभिर  अक्षयैः कषिप्रम अस्यतःन हि वॊढुं रथः शक्तः शरान मम  यथेप्सितानअश्वांश च दिव्यान इच्छेयं पाण्डुरान वात रंहसःरथं च मेघनिर्घॊषं सूर्यप्रतिम तेजसमतथा कृष्णस ्य वीर्येण नायुधं विद्यते सममयेन नागान पिशामांश च  निहन्यान माधवॊ रणेउपायं कर्मणः सिद्धौ भगवन वक्तुम  अर्हसिनिवारयेयं येनेन्द्रं वर्षमाणं महावनेपौरुषेण  तु यत कार्यं तत कर्तारौ सवपावककरणानि समर्थानि भगवन  दातुम अर्हसि
mahabharata-ramayana_mbs01215dev.txt