दत्त्वा तु सह वैदेह्या बराह्मणेभ्यॊ धनं बहु जग्मतु ः पितरं दरष्टुं सीतया सह राघवौततॊ गृहीते दुष्प्रेक ्ष्ये अशॊभेतां तदायुधे मालादामभिर आसक्ते सीतया समल ंकृतेततः परासादहर्म्याणि विमानशिखराणि च अधिरुह्य ज नः शरीमान उदासीनॊ वयलॊकयतन हि रथ्याः सम शक्यन्ते ग न्तुं बहुजनाकुलाः आरुह्य तस्मात परासादान दीनाः पश् यन्ति राघवमपदातिं वर्जितच्छत्रं रामं दृष्ट्वा तदा  जनाः ऊचुर बहुविधा वाचः शॊकॊपहतचेतसःयं यान्तम अनुया ति सम चतुरङ्गबलं महत तम एकं सीतया सार्धम अनुयाति स म लक्ष्मणःऐश्वर्यस्य रसज्ञः सन कामिनां चैव कामदः न ेच्छत्य एवानृतं कर्तुं पितरं धर्मगौरवातया न शक्या  पुरा दरष्टुं भूतैर आकाशगैर अपि ताम अद्य सीतां पश्य न्ति राजमार्गगता जनाःअङ्गरागॊचितां सीतां रक्तचन्दन  सेविनीम वर्षम उष्णं च शीतं च नेष्यत्य आशु विवर्णत ामअद्य नूनं दशरथः सत्त्वम आविश्य भाषते न हि राजा प रियं पुत्रं विवासयितुम अर्हतिनिर्गुणस्यापि पुत्रस् या काथं सयाद विप्रवासनम किं पुनर यस्य लॊकॊ ऽयं जित ॊ वृत्तेन केवलमआनृशंस्यम अनुक्रॊशः शरुतं शीलं दमः  शमः राघवं शॊभयन्त्य एते षड्गुणाः पुरुषॊत्तममतस्मात  तस्यॊपघातेन परजाः परमपीडिताः औदकानीव सत्त्वानि गर ीष्मे सलिलसंक्षयातपीडया पीडितं सर्वं जगद अस्य जगत् पतेः मूलस्येवॊपघातेन वृक्षः पुष्पफलॊपगःते लक्ष्मण  इव कषिप्रं सपत्न्यः सहबान्धवाः गच्छन्तम अनुगच्छामॊ  येन गच्छति राघवःउद्यानानि परित्यज्य कषेत्राणि च ग ृहाणि च एकदुःखसुखा रामम अनुगच्छाम धार्मिकमसमुद्धृत निधानानि परिध्वस्ताजिराणि च उपात्तधनधान्यानि हृतसा राणि सर्वशःरजसाभ्यवकीर्णानि परित्यक्तानि दैवतैः अस ्मत्त्यक्तानि वेश्मानि कैकेयी परतिपद्यतामवनं नगरम  एवास्तु येन गच्छति राघवः अस्माभिश च परित्यक्तं पुर ं संपद्यतां वनमबिलानि दंष्ट्रिणः सर्वे सानूनि मृगप क्षिणः अस्मत्त्यक्तं परपद्यन्तां सेव्यमानं तयजन्तु  चइत्य एवं विविधा वाचॊ नानाजनसमीरिताः शुश्राव रामः  शरुत्वा च न विचक्रे ऽसय मानसंपरतीक्षमाणॊ ऽभिजनं त दार्तम; अनार्तरूपः परहसन्न इवाथ जगाम रामः पितरं दि दृक्षुः; पितुर निदेशं विधिवच चिकीर्षुःतत पूर्वम ऐक ्ष्वाकसुतॊ महात्मा; रामॊ गमिष्यन वनम आर्तरूपम वयति ष्ठत परेक्ष्य तदा सुमन्त्रं; पितुर महात्मा परतिहार णार्थमपितुर निदेशेन तु धर्मवत्सलॊ; वनप्रवेशे कृतबु द्धिनिश्चयः स राघवः परेक्ष्य सुमन्त्रम अब्रवीन; नि वेदयस्वागमनं नृपाय मे
mahabharata-ramayana_rys2030_dev.txt