[व]तथा परयान्तं वार्ष्णेयं दवारकां भरतर्षभाःपरिष्व ज्य नयवर्तन्त सानुयात्राः परंतपाःपुनः पुनश च वार्ष ्णेयं पर्यष्वजत फल्गुनःआ चक्षुर्विषयाच चैनं ददर्श  च पुनः पुनःकृच्छ्रेणैव च तां पार्थॊ गॊविन्दे विनिव ेशितामसंजहार तदा दृष्टिं कृष्णश चाप्य अपराजितःतस्य  परयाणे यान्य आसन निमित्तानि महात्मनःबहून्य अद्भुत रूपाणि तानि मे गदतः शृणुवायुर वेगेन महता रथस्य पुर तॊ ववौकुर्वन निःशर्करं मार्गं विरजस्कम अकण्टकमववर् ष वासवश चापि तॊयं शुचि सुगन्धि चदिव्यानि चैव पुष्प ाणि पुरतः शार्ङ्गधन्वनःस परयातॊ महाबाहुः समेषु मरु  धन्वसुददर्शाथ मुनिश्रेष्ठम उत्तङ्कम अमितौजसमस तं  संपूज्य तेजस्वी मुनिं पृथुल लॊचनःपूजितस तेन च तदा  पर्यपृच्छद अनामयमस पृष्टः कुशलं तेन संपूज्य मधुसूद नमउत्तङ्कॊ बराह्मणश्रेष्ठस ततः पप्रच्छ माधवमकच चिच  छौरे तवया गत्वा कुरुपाण्डवसद्म ततकृतं सौभ्रात्रम  अचलं तन मे वयाख्यातुम अर्हसिअभिसंधाय तान वीरान उपा वृत्तॊ ऽसि केशवसंबन्धिनः सुदयितान सततं वृष्णिपुङ्ग वकच चित पाण्डुसुताः पञ्च धृतराष्ट्रस्य चात्मजाःलॊक ेषु विहरिष्यन्ति तवया सह परंतपसवराष्ट्रेषु च राजान ः कच चित पराप्स्यन्ति वै सुखमकौरवेषु परशान्तेषु तव या नाथेन माधवया मे संभावना तात तवयि नित्यम अवर्ततअ पि सा सफला कृष्ण कृता ते भरतान परति[वा]कृतॊ यत्नॊ  मया बरह्मन सौभ्रात्रे कौरवान परतिन चाशक्यन्त संधात ुं ते ऽधर्मरुचयॊ मयाततस ते निधनं पराप्ताः सर्वे स  सुतबान्धवाःन दिष्टम अभ्यतिक्रान्तुं शक्यं बुद्ध्या  बलेन वामहर्षे विदितं नूनं सर्वम एतत तवानघते ऽतयक् रामन मतिं मह्यं भीष्मस्य विदुरस्य चततॊ यमक्षयं जग् मुः समासाद्येतरेतरमपञ्च वै पाण्डवाः शिष्टा हतमित्र ा हतात्मजाःधार्तराष्ट्राश च निहताः सर्वे स सुतबान् धवाःइत्य उक्तवचने कृष्णे भृशं करॊधसमन्वितःउत्तङ्कः  परत्युवाचैनं रॊषाद उत्फाल्य लॊचनेयस्माच छक्तेन ते  कृष्ण न तराताः कुरुपाण्डवाःसंबन्धिनः परियास तस्मा च छप्स्ये ऽहं तवाम असंशयमन च ते परसभं यस्मात ते नि गृह्य निवर्तिताःतस्मान मन्युपरीतस तवां शप्स्यामि म धुसूदनतवया हि शक्तेन सता मिथ्याचारेण माधवउपचीर्णाः  कुरुश्रेष्ठा यस तव एतान समुपेक्षथाः[वा]शृणु मे वि स्तरेणेदं यद वक्ष्ये भृगुनन्दनगृहाणानुनयं चापि तपस ्वी हय असि भार्गवशरुत्वा तवम एतद अध्यात्मं मुञ्चेथ ाः शापम अद्य वैन च मां तपसाल्पेन शक्तॊ ऽभिभवितुं प ुमानन च ते तपसॊ नाशम इच्छामि जपतां वरतपस ते सुमहद  दीप्तं गुरवश चापि तॊषिताःकौमारं वरह्मचर्यं ते जाना मि दविजसत्तमदुःखार्जितस्य तपसस तस्मान नेच्छामि ते  वययम
mahabharata-ramayana_mbs14052dev.txt