 अहन्न्‌ अहिमरिणात्सप्त सिन्धून्‌ दवेदयवापृथिवौ प् रावतं नः ॥१२॥ 26.92 अभि प्र गोपतिं गिरेन्द्रमर्च य था विदे । सूतुं सत्यस्य सत्पतिम्‌ ॥१॥ आ हरयः ससृज् िरेऽरुषीरधथि बर्हिषि । यत्राभि संनवामहे ॥२॥ इन्द्र ाय गाव आशिरं दुदुहे वजिणे मधु । यत्सीमुपह्वरे विदत ्‌॥३॥ उद्यदूब्रध्नस्य विष्टपं गृहमिन्द्रश्च गन्वहि  । मध्वः पीत्वा सचेवहि त्रिः सप्त सख्युः पदे ॥४॥ अ र्चत प्रार्चत प्रियमेधासो अर्चत । अर्चन्तु पुत्रका  उत प न (1 ॥५॥ अव स्वराति गर्गरो गोधा सनिष्वणत्‌।  पिङ्गा परि चनिष्कददिन्द्राय ब्रह्मोद्यतम्‌ ॥६॥ आ य त्पतन्त्येन्यः सु । अपस्फुरं गृभायत पातवे ॥७॥ अपाद िन्द्रो अपादम्निर्विश्च देवा अमत्सत । वरुण इदिह क् षयत्तमापो अभ्यनूषत वत्सं संशिश्वरीरिव ॥८॥ सुदेवो अ सि वरुण यस्य ते सप्त सिन्धवः । अनुक्षरन्ति काकुदं  सूर्य सुषिरामिव ॥९॥ यो व्यतीरफाणयत्सुयुक्तामुप दाश ुषे । तक्वो नेता तदिद्धपुरुपमा यो अमुच्यत ॥१०॥ अती दु शक्र ओहत इन्द्रो विश्वा अति द्विषः । भिनत्कनीन  ओदनं पच्यमानं परो गिरा ॥११॥ अर्भको न 0 तिष्ठन्न्‌  अवं रथम्‌ । स पक्षन्‌ ् पित्रे मात्रे विभुत्रतुम्‌  ॥१२॥ आ तू सुशिप्र दंपते रथं तिष्ठा हिरण्ययम्‌ । अ ध द्युक्षं सचेवहि सहस्रपादमरुषं स्वस्तिगामनेहसम्‌  ॥१३॥ तं घेमित्था नमस्विन उप स्वराजमासते । अर्थं चि दस्य सुधितं यदेतवे आवर्तयन्ति दावने ॥१४॥ 1 प्रियमे धास एषाम्‌ । त प्रयति वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आशत ॥१ ५॥ राजा चर्षणीनां याता रथेभिरध्रिगुः । विश्वासां त रुता पृतनानां ज्येष्ठो यो वृत्रहा गृणे ॥१६॥ इन्द्र ं तं शुम्भ हन्मन्‌ अवसे यस्य द्विता विधर्तरि । हस् ताय वचरः धायि दर्शतो महो दिवे न सूर्यः ॥१७॥ नकिष्ट ं कर्मणा नशद्यश्चकार सदावृधम्‌ । इन्द्र॑ न यजञर्वि शवगूर्तमृभ्वसमधृष्टं धृष्ण्वोजसम्‌ ॥१८॥ स पृतनासु  सासहिं यस्मिन्‌ महीरुरुज्रयः । सं जायमाने अनोनवुर् ्यावः क्षामो अनोनवुः ॥१९॥ यद्याव इन्द्र ते शतं शतं  भूमीरुत स्युः । न त्वा वजिन्त्सहस्रं सूर्या अनु न _जातमष्ट॒ रोदसी ॥२०॥ आ पप्राथ महिना वृष्ण्या षन्‌  विश्वा शविष्ठ॒ शवसा । अस्मामव मघवन्‌ गोमति विं चित ्राभिरूतिभिः ॥२१॥ 28 .93 उत्त्वा स्तोमाः कृणुष्व र ाधो अद्रिवः । अव जहि ॥१॥ पदा पणीरराधसो नि बाधस्व म हामसि । नहि त्वा कश्चन प्रति ॥२॥ त्वमीशिषे सुतानाम िन्द्र त्वमसुतानाम्‌ । त्वं राजा जनानाम्‌ ॥३॥ ईङ्ख यन्तीरपस्युव इन्द्रं जातमुपासते । भेजानासः सुवीर्य म्‌ ॥४॥ त्वमिन्द्र बलादधि सहसो जात ओजसः । त्वं वृष न्‌ वृषेदसि ॥५॥ त्वमिन्द्रासि वृत्रहा व्यन्तरिक्षम तिरः । स भना ओजसा ॥६॥ तवमिन सजोषसमर्कं बिभर्षि बाह ्वोः । वज्रं शिशान ओजसा ॥७॥ त्वमिन्द्राभिभुरसि विश ्वा जातान्योजसा । स विश्वा भुव आभवः ॥८॥ 28.94 आ या त्विन्द्रः स्वपतिर्मदाय यो धर्मणा 1 1 प्रत्वक्षाणो  अति विश्वा सहांस्यपारेण महता वृष्य ॥१॥ 1 रथः सुयम ा हरी ते मिम्यक्ष पते गभस्तौ । शीभं राजन्‌ सुपथा य ाहयर्वाङ्वर्धाम ते वृष्ण्यानि ॥२॥ एन्द्रवाहो नृपति  व ग्रमुग्रासस्तविषास एनम्‌ । प्रत्वक्षसं वृषभं सत ्य सधमादो वहन्तु ॥३॥ एवा पतिं द्रोणसाचं सचेतसमूर्ज  स्कम्भं धरुण आ वृषायसे । ओजः कृष्व सं गृभाय त्वे  अप्यसो यथा केनिपानामिनो वृधे ॥४॥ गमन्न्‌ अस्मे वसू न्या हि शंसिषं स्वाशिषं भरमा याहि सोमिनः । त्वमीशि षे सास्मिन्‌ आ सत्सि बर्हिष्यनाधृष्या तव पात्राणि  धर्मणा ॥५॥ पृथवप्रायन्‌ प्रथमा वत णवत श्रवस्यानि ।  न ये शेकुर्यज्ञियां नावरहमिरमव ते न्यविशन्त (1 ॥६ ॥ एवैवापागपरे सनत १ 0 युग आयुयुज्रे । इत्था ये प्र ागुपरे दावने यत्र वयुनानि भोजना ॥७॥ गिरीरज्रान्‌ र ेजमानामधारयदयौः क्रन्ददन्तरिक्षाणि कोपयत्‌। समीचीन े धिषणे वि ष्कभायति १ पीत्वा मद उक्थानि शंसति ॥८॥  इमं बिभर्मि सुकृतं ते अङ्कुशं मघवं छफारुजः । अस्मि न्त्सु ते सवने अस्त्वोक्त्यं सुत इष्टौ मघवन्‌ बोध् याभगः ॥९॥ गोभिष्टरेमामतिं दुरेवां यवेन क्षुधं पुरु हूत विश्वाम्‌ । वयं राजभिः प्रथमा धनान्यस्माकेन वृ जनेना जयेम ॥१०॥ बृहस्पतिर्नः परि पातु पश्वादुतोत्त रस्मादधरादघयोः । इन्द्रः पुरस्तादुत मध्यतो नः सखा  सखिभ्यो वरिवः कृणोतु ॥११॥ 26.95 त्रिकद्रुकेषु महिष ो 1 शुष्मस्तृपत्सोममपिबद्विष्णुना सुतं यथावशत्‌। स  ई ममाद महि कर्म महामुरुं सैनं सश्चदेवो देवं सत्यम िन्द्रं सत्य इन्दुः ॥१॥ प्रो ष्वस्मै पुरोरथमिन्द्र ाय शूषमर्चत । अभीके चिदु लोककृत्संगे समत्सु ४. बोध ि चोदिता नभन्तामन्यकेषां ज्याका अधि धन्वसु ॥२॥ त्व ं ५ अहनन्‌ 1 अशत्रुरिन्द्र विश्वं पुष्यसि वार्य तं  त्वा परि ष्वजामहे नभन्तामन्यकेषां ज्याका अधि धन्व सु ॥३॥ वि षु विश्वा अरातयोऽर्यो नशन्त नो धियः । अस ्तासि शत्रवे वधं यो न इन्द्र जिघांसति या ते रातिर् ददिर्वसु । नभन्तामन्यकेषां ज्यका अधि धन्वसु ॥४॥ 28 .96 तीव्रस्याभिवयसो अस्य पाहि सर्वरथा वि हरी इह मु ञ्च । इन्द्र मा त्वा यजमानासो अन्ये नि रीरमन्‌ 1 :  ॥१॥ तुभ्यं सुतास्तुभ्यमु सोत्वासस्त्वां गिरः श्वा त्र्या आ यन्ति इन्द्रेदमद्य सवनं जुषाणो विश्वस्य व िद्धामिह पाहि सोमम्‌ ॥२॥ य उशता मनसा सोममस्मै सर्व हृदा देवकामः सुनोति । न गा इन्द्रस्तस्य परा ददाति  1 णोति ॥३॥ अनुस्पष्टो भवत्येषो अस्य यो अस्मै रेवान ्‌ न सुनोति सोमम्‌ । निररत्नौ मघवा तं दधाति ब्रह्म द्विषो हन्त्यनानुदिष्टः ॥४॥ अश्वायन्तो गव्यन्तो वा जयन्तो हवामहे त्वोपगन्तवा उ । आभूषन्तस्ते सुमतौ नव ायां वयमिन्द्र त्वा शुनं हुवेम ॥५॥ मुञ्चामि त्वा ह विषा जीवनाय कमज्ञातयक्ष्मादुत राजयक्ष्मात्‌। ग्राह िर्जग्राह यद्येतदूतस्या इन्द्राग्नी 4  ॥६॥ यदि क्ष ितायुर्यदि वा परेतो यदि फ नीत एव । तमा हरामि निर्ऋ तेरुपस्थादस्पा्शमेनं शतशारदाय ॥७॥ सहस्राक्षेण शतवी र्येण शतायुषा हविषाहार्षमेनम्‌ । इन्द्रो यथैनं शरद ो नयात्यति विशस्य दुरितस्य पारम्‌ ॥८॥ शतं जीव शरदो  वर्धमानः शतं हेमन्तान्‌ छतमु वसन्तान्‌ । शतं त इन ्द्रो अग्निः सविता बृहस्पतिः शतायुषा हविषाहार्षमेन म्‌ ॥९॥ आहार्षमविदं त्वा पुनरागाः पुनर्णवः । स्वङ् ग सर्वं ते चक्षुः सर्वमायुश्च तेऽविदम्‌ ॥१०॥ ब्रह् मणाग्निः सम्विदानो रक्षोहा बाधतामितः । अमीवा यस्ते  गर्भ दुर्णामा योनिमाशये ॥११॥ यस्ते गर्भममीवा दुर् णामा योनिमाशये । अग्निष्ठं ब्रह्मणा सह निष्क्रव्या दमनीनशत्‌॥१२॥ यस्ते हन्ति पतयन्तं २ यः व  । जातं य स्ते जिघांसति ना ॥१३॥ यस्त॒ ऊरू विहरत्यन्तरा दम्पत ी शये । योनिं यो अन्तरारेल्हि तमितो नाशयामसि ॥१४॥  यस्त्वा क पति जारो भूत्वा निपद्यते । प्रजां यस्ते  जिघांसति तमितो नाशयामसि ॥१५॥ यस्त्वा स्वप्रन तमसा  मोहयित्वा निपद्यते । प्रजां यस्ते जिघांसति तमितो न ाशयामसि ॥१६॥ अक्षीभ्यां ते नासिकाभ्यां कर्णाभ्यां  छुबुकादधि । यक्ष्मं शीर्षण्यं मस्तिष्काज्जिह्वाया  वि वृहामि ते ॥१७॥ ग्रीवाभ्यस्त उष्णिहाभ्यः 01) अ 
NLP-research-sans_AtharvaVedam_Shaunaka_djvu.txt