 म॑ तेऽनु ह्वयामसि ॥१५॥ मा त्वा जम्भः संहनुर्मा वि दन्‌ मा जिह्वा बर्हिस्प्रमयुः कथा स्याः । उत्त्वाद ित्या वसवो भरन्तूदिन्दराग्नी स्वस्तये ॥१६॥ उत्त्वा  द्यौरत्पुथिव्युत्प्रजापतिरग्रभीत्‌। उत्त्वा मृत्य ोरोषधयः सोमराज्ञीरपीपरन्‌ ॥१७॥ अयं देवा इहैवास्त्व यं मामुत्र गादितः । इमं सहस्रवीर्येण मृत्योरुत्पार यामसि ॥१८॥ उत्त्वा मृत्योरपीपरं सं धमन्तु वयोधसः ।  मा त्वा व्यस्तकेश्यो मा त्वाघरुदो रुदन्‌ ॥१९॥ आहा र्षमविदं त्वा पुनरागाः पुनर्णवः । स्वङ्ग सर्वं ते  चक्षुः सर्वमायुश्च तेऽविदम्‌ ॥२०॥ व्यवात्ते ज्योति र ध अक्रमीत्‌। अप त्वन्‌ मृत्युं यक्ष्मं नि दध्मसि  ॥२१॥ {२} 8.2 आ रभस्वेमाममृतस्य श्रुष्टिमछिद्यमाना  जरदष्टिरस्तु ते । असुं त आयुः पुनरा भरामि रजस्तमो  मोप गामा प्र मेष्ठाः ॥१॥ जीवतां ज्योतिरभ्येहयर्वा डा त्वा हरामि शतशारदाय । अवमुञ्चन्‌ मृत्युपाशान्‌  अशस्ति द्राघीय आयुः प्रतरं ते दधामि ॥२॥ वातात्ते प ्रानमविदं सूर्यच्चक्षुरहं तव । यत्ते मनस्त्वयि तद् धारयामि सं वित्स्वाङ्कर्वद जिह्वयालपन्‌ ॥३॥ प्राणे न त्वा द्विपदां चतुष्पदामग्निमिव जातमभि सं धमामि ।  नमस्ते मृत्यो चक्षुषे नमः प्राणाय तेऽकरम्‌ ॥४॥ अ  1 मृतेमं समीरयामसि ५। कृणोम्यस्मै भेषजं 1 व ॥५॥ जी वलां नघारिषां 1 त्रायमाणां सहमानां सहस्वतीमिह हुवे ऽस्मा अरिष्टतातये ॥६॥ अधि बू मा रभथाः सृजेमं तवैव  सन्त्सर्वहायाः इहास्तु । भवाशवौं मृडतं शर्म यच्छतम पसिध्य दुरितं धत्तमायुः ॥७॥ अस्मै मृत्यो अधि ब्रूह ीमं दयस्वोदितोऽयमेतु । अरिष्टः सर्वाङ्गः सुश्रुज्ज रसा शतहायन आत्मना भुजमश्ुताम्‌ ॥८॥ देवानां हेतिः प रि त्वा व पारयामि त्वा रजस उत्त्वा मृत्योरपीपरम्‌  । आरादमग्निं क्रव्यादं निरूहं ते परिधिं दधामि ॥९॥  यत्ते नियानं रजसं मृत्यो अनवधर्ष्यम्‌ । पथ इमं तस् माद्रक्षन्तां ब्रह्मास्मै वर्म श ॥१०॥ {3} ते प्राण ापानौ जरां मृत्युं वा स्वस्ति प्रहितान्‌ यमदूतांश् चरतोऽप सेधामि सर्वान्‌ ॥११॥ आरादरातिं निऋतिं परो ग ्राहिं क्रव्यादः पिशाचान्‌ । रक्षो यत्सर्वं दुर्भू तं तत्तम इवाप हन्मसि ॥१२॥ अग्नेष्ट प्रानममृतादायुष ्मतो वन्वे जातवेदसः । यथा न रिष्या अमृतः सजूरसस्तत ्ते कृणोमि तदु ते समृध्यताम्‌ ॥१३॥ शिवे ते स्तां द ्यावापृथिवी असंतापे अभिश्रियौ शं ते सूर्य आ तपतु श ं वातो वातुते हृदे । शिवा अभि क्षरन्तु त्वापो दिव् याः पयस्वतीः ॥१४॥ शिवास्ते सन्त्वोषधय उत्त्वाहार्ष मधरस्या उत्तरां पृथिवीमभि । तत्र त्वादित्यौ रक्षता ं मसा भा ॥१५॥ यत्ते वासः परिधानं यां नीविं त्वम्‌  । शिवं ते तन्वे तत्कृण्मः संस्पर्शेऽदक्ष्णमस्तु ते  ॥१६॥ यत्क्षुरेण मर्चयता सुतेजसा वप्ता वपसि केशश्म श्रु । शुम त मान आयुः प्र मोषीः ॥१७॥ श स्तां व्रीह ियवावबलासावदोमधौ । एतौ यक्ष्मं वि बाधेते एतौ मुञ्च तो अंहसः ॥१८॥ यदश्नासि यत्पिबसि धान्यं कृष्याः पयः  । यदाद्यं यदनाद्यं सर्वं ते अन्नमविषं कृणोमि ॥१९॥  अह्वे च त्वा रात्रये चोभाभ्यां परि दद्मसि । अराये भ्यो जिघत्सुभ्य इमं मे परि रक्षत ॥२०॥ {४} शतं स हा यनान्‌ द्वे युगे त्रीणि चत्वारि कृण्मः । इन्द्राग् नी विश्वै देवास्तेऽनु मन्यन्तामहणीयमानाः ॥२१॥ शरदे  त्वा हेमन्ताय वसन्ताय ग्रीष्माय परि दद्मसि । वर्ष ाणि तुभ्यं स्योनानि येषु वर्धन्त ओषधीः ॥२२॥ मृत्यु रीशे द्विपदां मृत्युरीशे चतुष्पदाम्‌ । तस्मात्त्वा ं मृत्योर्गोपतेरुद्धरामि स मा बिभेः ॥२३॥ सोऽरिष्ट  न मरिष्यसि न मरिष्यसि मा बिभे न वै तत्र प्रियन्ते  नो यन्ति अधमं तमः ॥२४॥ सर्वो वै तत्र जीवति गौरश्वः  पुरुषः पशुः । यत्रेदं ब्रह्म क्रियते परिधिर्जीवना य कम्‌ ॥२५॥ परि वा समानेभ्योऽभिचारात्सबन्धुभ्यः ।  अमग्रि ऽतिजीवो माते 1 रसवः शरीरम्‌ ॥२६॥ ये मृत्यव  एकशतं या नाष्ट्रा । मुञ्चन्तु तस्मात्त्वां देवा अग ्नेरवैश्वानरादधि ॥२७॥ अग्नेः शरीरमसि पारयिष्णु रक् षोहासि सपत्नहा । अथो अमीवचातनः पूतुदर्नमि भेषजम्‌  ॥२८॥ {५} रक्षोहणं वाजिनमा जिघर्मि मित्रं प्रथिष्ठम ुप यामि शर्म । शिशानो अग्निः क्रतुभिः समिद्धः स नो  दिवा स रिषः पातु नक्तम्‌ ॥१॥ अयोदंष्ो अर्चिषा यात ुधानान्‌ श जातवेदः समिद्धः । आ जिह्वया मूरदेवान्‌  रभस्व वृष्ट्वापि धत्स्वासन्‌ ॥२॥ उभोभयाविन्न्‌ उप  धेहि दंष्ट्रौ हिंखः शिशानोऽवरं परं च । उतान्तरिक्ष े परि याह्यग्ने जम्भैः सं धेह्यभि यातुधानान्‌ ॥३॥  अग्ने ध . भिन्धि मा व । प्र पर्वाणि जात 1 क्रव्यात ्क्रविष्णु  ॥४॥ यत्रेदानीं पश्यसि न उत वा चरन्तम्‌  । उतान्तरिक्षे पतन्तं यातुधानं तमस्ता विध्य शर्वा  शिशानः ॥५॥ व : संनममानो अग्ने इवाचा शल्यामशनिभिर् दिहानः । ध्य हृदये यातुधानान्‌ णा प्रति भङ्ग्ध्येष ाम्‌ ॥६॥ स नुहि जातवेद उतारे धानान्‌ । अग्ने पूर्व ो नि जहि शोशुचान आमादः श्िङ्कास्तमटन्त्वेनीः ॥७॥ इ ह प्र ब्रूहि यतमः सो अग्ने यातुधानो य इदं कृणोति ।  तमा रभस्व समिधा यविष्ठ॒ नृचक्षसश्चक्षुषे रन्धयैनम ्‌ ॥८॥ तीक्ष्णेनाग्ने चक्षुषा रक्ष यज्ञं प्राञ्चं  वसुभ्यः प्र णय प्रचेतः । हिखं रक्षांस्यभि शोशुचानं  मा त्वा दभन्‌ यातु धाना नृचक्षः ॥९॥ नृचक्षा रक्षः  परि पश्य विक्षु तस्य त्रीणि शृणीहयग्रा । तस्याग्न े पृष्टीर्हरसा शृणीहि त्रेधा मूलं यातुधानस्य ल ॥१० ॥ {६} (1 प्रसिति त एत्वृतं यो अग्ने हन्ति 
NLP-research-sans_AtharvaVedam_Shaunaka_djvu.txt