[जनम]एवं वने वर्तमाना नराग्र्याः; शीतॊष्णवातातप कर ्शिताङ्गाःसरस तद आसाद्य वनं च पुण्यं; ततः परं किम  अकुर्वन्त पार्थाः[वै]सरस तद आसाद्य तु पाण्डुपुत्रा ; जनं समुत्सृज्य विधाय चैषामवनानि रम्याण्य अथ पर्व तांश च; नदी परदेशांश च तदा विचेरुःतथा वने तान वसतः  परवीरान; सवाध्यायवन्तश च तपॊधनाश चअभ्याययुर वेद व िदः पुराणास; तान पूजयाम आसुर अथॊ नराग्र्याःततः कदा  चित कुशलः कथासु; विप्रॊ ऽभयगच्छद भुवि कौरवेयानस त ैः समेत्याथ यदृच्छयैव; वैचित्रवीर्यं नृपम अभ्यगच्छ तअथॊपविष्टः परतिसत्कृतश च; वृद्धेन राज्ञा कुरुसत्त मेनपरचॊदितः सन कथयां बभूव; धर्मानिलेन्द्र परभवान य मौ चकृशांश च वातातपकर्शिताङ्गान; दुःखस्य चॊग्रस्य  मुखे परपन्नानतां चाप्य अनाथाम इव वीर नाथां; कृष्णा ं परिक्लेश गुणेन युक्तामततः कथां तस्य निशम्य राजा;  वैचित्रवीर्यः कृपयाभितप्तःवने सथितान पार्थिव पुत् रपौत्राञ; शरुत्वा तदा दुःखनदीं परपन्नानपरॊवाच दैत् याभिहतान्तर आत्मा; निःश्वासबास्पॊपहतः स पार्थानवाच ं कथं चित सथिरताम उपेत्य; तत सर्वम आत्मप्रभवं विचि न्त्यकथं नु सत्यः शुचिर आर्य वृत्तॊ; जयेष्ठः सुतान ां मम धर्मराजःअजातशत्रुः पृथिवीतलस्थः; शेते पुरा र ाङ्कव कूटशायीपरबॊद्यते मागध सूत पूगैर; नित्यं सतुव द्भिः सवयम इन्द्रकल्पःपतत्रिसंघैः स जघन्यरात्रे; प रबॊध्यते नूनम इडा तलस्थःकथं नु वातातपकर्शिताङ्गॊ;  वृकॊदरः कॊपपरिप्लुताङ्गःशेते पृथिव्याम अतथॊचिताङ्ग ः; कृष्णा समक्षं वसुधातलस्थःतथार्जुनः सुकुमारॊ मनस ्वी; वशे सथितॊ धर्मसुतस्य राज्ञःविदूयमानैर इव सर्ग  गात्रैर; धरुवं न शेते वसतीर अमर्षातयमौ च कृष्णां  च युधिष्ठिरं च; भीमं च दृष्ट्वा सुखविप्रयुक्तानविन िःश्वसन सर्प इवॊग्रतेजा; धरुवं न शेते वसतीर अमर्षा ततथा यमौ चाप्य असुखौ सुखार्हौ; समृद्धरूपाव अमरौ दि वीवपरजागरस्थौ धरुवम अप्रशान्तौ; धर्मेण सत्येन च वा र्यमाणौसमीरणेनापि समॊ बलेन; समीरणस्यैव सुतॊ बलीयान स धर्मपाशेन सितॊग्र तेजा; धरुवं विनिःश्वस्य सहत्य  अमर्षमस चापि भूमौ परिवर्तमानॊ; वधं सुतानां मम काङ् क्षमाणःसत्येन धर्मेण च वार्यमाणः; कालं परतीक्षत्य  अधिकॊ रणे ऽनयैःअजातशत्रौ तु जिते निकृत्या; दुःशासन ॊ यत परुषाण्य अवॊचततानि परविष्टानि वृकॊदराङ्गं; दह न्ति मर्माग्निर इवेन्धनानिन पापकं धयास्यति धर्मपुत ्रॊ; धनंजयश चाप्य अनुवर्तते तमअरण्यवासेन विवर्धते  तु; भीमस्य कॊपॊ ऽगनिर इवानलेनस तेन कॊपेन विदीर्यमा णः; करं करेणाभिनिपीड्य वीरःविनिःश्वसत्य उष्णम अतीव  घॊरं; दहन्न इवेमान मम पुत्रपौत्रानगाण्डीवधन्वा च  वृकॊदरश च; संरम्भिणाव अन्तककालकल्पौन शेषयेतां युधि  शत्रुसेनां; शरान किरन्ताव अशनिप्रकाशानदुर्यॊधनः श कुनिः सूतपुत्रॊ; दुःशासनश चापि सुमन्दचेताःमधु परपश ्यन्ति न तु परपातं; वृकॊदरं चैव धनंजयं चशुभाशुभं प ुरुषः कर्मकृत्वा; परतीक्षते तस्य फलं सम कर्तास तेन  युज्यत्य अवशः फलेन; मॊक्षः कथं सयात पुरुषस्य तस्म ातकषेत्रे सुकृष्टे हय उपिते च बीजे; देवे च वर्षत्य  ऋतुकालयुक्तमन सयात फलं तस्य कुतः परसिद्धिर; अन्यत ्र दैवाद इति चिन्तयामिकृतं मताक्षेण यथा न साधु साध ु; परवृत्तेन च पाण्डवेनमया च दुष्पुत्र वशानुगेन; य था कुरूणाम अयम अन्तकालःधरुवं परवास्यत्य असमीरितॊ ऽ पि; धरुवं परजास्यत्य उत गर्भिणी याधरुवं दिनादौ रजन ी परणाशस; तथा कषपादौ च दिनप्रणाशःकरियेत कस्मान न प रे च कुर्युर; वित्तं न दद्युः पुरुषाः कथं चितपराप् यार्थ कालं च भवेद अनर्थः; कथं नु तत सयाद इति तत कु तः सयातकथं न भिद्येत न च सरवेत; न च परसिच्येद इति  रक्षितव्यमअरक्ष्यमाणः शतधा विशीर्येद; धरुवं न नाशॊ  ऽसति कृतस्य लॊकेगतॊ हय अरण्याद अपि शक्र लॊकं; धनं जयः पश्यत वीर्यम अस्यअस्त्राणि दिव्यानि चतुर्विधान ि; जञात्वा पुनर लॊकम इमं परपन्नःसवर्गं हि गत्वा सश रीर एव; कॊ मानुषः पुनर आगन्तुम इच्छेतअन्यत्र कालॊप हतान अनेकान; समीक्षमाणस तु कुरून मुमूर्षानधनुर गरा हश चार्जुनः सव्यसाची; धनुश च तद गाण्डिवं लॊकसारमअस ्त्राणि दिव्यानि च तानि तस्य; तरयस्य तेजॊ परसहेत क ॊ नुनिशम्य तद वचनं पार्थिवस्य; दुर्यॊधनॊ रहिते सौब लश चअबॊधयत कर्णम उपेत्य सर्वं; स चाप्य अहृष्टॊ ऽभव द अल्पचेताः
mahabharata-ramayana_mbs03225dev.txt