वसिष्ठः पुरतः कृत्वा दारान दशरथस्य च अभिचक्राम तं  देशं रामदर्शनतर्षितःराजपत्न्यश च गच्छन्त्यॊ मन्दं  मन्दाकिनीं परति ददृशुस तत्र तत तीर्थं रामलक्ष्मणसे वितमकौसल्या बाष्पपूर्णेन मुखेन परिशुष्यता सुमित्रा म अब्रवीद दीना याश चान्या राजयॊषितःइदं तेषाम अनाथा नां कलिष्टम अक्लिष्ट कर्मणाम वने पराक केवलं तीर्थं  ये ते निर्विषयी कृताःइतः सुमित्रे पुत्रस ते सदा ज लम अतन्द्रितः सवयं हरति सौमित्रिर मम पुत्रस्य कारण ातदक्षिणाग्रेषु दर्भेषु सा ददर्श महीतले पितुर इङ्ग ुदिपिण्याकं नयस्तम आयतलॊचनातं भूमौ पितुर आर्तेन नय स्तं रामेण वीक्ष्य सा उवाच देवी कौसल्या सर्वा दशरथ स्त्रियःइदम इक्ष्वाकुनाथस्य राघवस्य महात्मनः राघवे ण पितुर दत्तं पश्यतैतद यथाविधितस्य देवसमानस्य पार् थिवस्य महात्मनः नैतद औपयिकं मन्ये भुक्तभॊगस्य भॊजन मचतुरन्तां महीं भुक्त्वा महेन्द्र सदृशॊ भुवि कथम इ ङ्गुदिपिण्याकं स भुङ्क्ते वसुधाधिपःअतॊ दुःखतरं लॊक े न किं चित परतिभाति मा यत्र रामः पितुर दद्याद इङ् गुदीक्षॊदम ऋद्धिमानरामेणेङ्गुदिपिण्याकं पितुर दत्त ं समीक्ष्य मे कथं दुःखेन हृदयं न सफॊटति सहस्रधाएवम  आर्तां सपत्न्यस ता जग्मुर आश्वास्य तां तदा ददृशुश  चाश्रमे रामं सवर्गाच चयुतम इवामरमसर्वभॊगैः परित्य क्तं राम संप्रेक्ष्य मातरः आर्ता मुमुचुर अश्रूणि स स्वरं शॊककर्शिताःतासां रामः समुत्थाय जग्राह चरणाञ  शुभान मातॄणां मनुजव्याघ्रः सर्वासां सत्यसंगरःताः प ाणिभिः सुखस्पर्शैर मृद्वङ्गुलितलैः शुभैः परममार्जू  रजः पृष्ठाद रामस्यायतलॊचनाःसौमित्रिर अपि ताः सर्व ा मातॄह संप्रेक्ष्य दुःखितः अभ्यवादयतासक्तं शनै रा माद अनन्तरमयथा रामे तथा तस्मिन सर्वा ववृतिरे सत्रि यः वृत्तिं दशरथाज जाते लक्ष्मणे शुभलक्षणेसीतापि चर णांस तासाम उपसंगृह्य दुःखिता शवश्रूणाम अश्रुपूर्णा क्षी सा बभूवाग्रतः सथितातां परिष्वज्य दुःखार्तां म ाता दुहितरं यथा वनवासकृशां दीनां कौसल्या वाक्यम अब ्रवीतविदेहराजस्य सुता सनुषा दशरथस्य च रामपत्नी कथं  दुःखं संप्राप्ता निर्जने वनेपद्मम आतपसंतप्तं परिक ्लिष्टम इवॊत्पलम काञ्चनं रजसा धवस्तं कलिष्टं चन्द् रम इवाम्बुदैःमुखं ते परेक्ष्य मां शॊकॊ दहत्य अग्नि र इवाश्रयम भृशं मनसि वैदेहि वयसनारणिसंभवःबरुवन्त्य ाम एवम आर्तायां जनन्यां भरताग्रजः पादाव आसाद्य जग् राह वसिष्ठस्य स राघवःपुरॊहितस्याग्निसमस्य तस्य वै;  बृहस्पतेर इन्द्र इवामराधिपः परगृह्य पादौ सुसमृद्ध तेजसः; सहैव तेनॊपविवेश राघवःततॊ जघन्यं सहितैः स मन ्त्रिभिः; पुरप्रधानैश च सहैव सैनिकैः जनेन धर्मज्ञत मेन धर्मवान; उपॊपविष्टॊ भरतस तदाग्रजमउपॊपविष्टस तु  तदा स वीर्यवांस; तपस्विवेषेण समीक्ष्य राघवम शरिया  जवलन्तं भरतः कृताञ्जलिर; यथा महेन्द्रः परयतः परजा पतिमकिम एष वाक्यं भरतॊ ऽदय राघवं; परणम्य सत्कृत्य  च साधु वक्ष्यति इतीव तस्यार्यजनस्य तत्त्वतॊ; बभूव  कौतूहलम उत्तमं तदास राघवः सत्यधृतिश च लक्ष्मणॊ; मह ानुभावॊ भरतश च धार्मिकः वृताः सुहृद्भिश च विरेजुर  अध्वरे; यथा सदस्यैः सहितास तरयॊ ऽगनयः
mahabharata-ramayana_rys2096_dev.txt