याम एव रात्रिं ते दूताः परविशन्ति सम तां पुरीम भरत ेनापि तां रात्रिं सवप्नॊ दृष्टॊ ऽयम अप्रियःवयुष्टा म एव तु तां रात्रिं दृष्ट्वा तं सवप्नम अप्रियम पुत ्रॊ राजाधिराजस्य सुभृशं पर्यतप्यततप्यमानं समाज्ञाय  वयस्याः परियवादिनः आयासं हि विनेष्यन्तः सभायां चक ्रिरे कथाःवादयन्ति तथा शान्तिं लासयन्त्य अपि चापरे  नाटकान्य अपरे पराहुर हास्यानि विविधानि चस तैर महा त्मा भरतः सखिभिः परिय वादिभिः गॊष्ठीहास्यानि कुर्व द्भिर न पराहृष्यत राघवःतम अब्रवीत परियसखॊ भरतं सखि भिर वृतम सुहृद्भिः पर्युपासीनः किं सखे नानुमॊदसेएव ं बरुवाणं सुहृदं भरतः परत्युवाच ह शृणु तवं यन निमि त्तंमे दैन्यम एतद उपागतमसवप्ने पितरम अद्राक्षं मलि नं मुक्तमूर्धजम पतन्तम अद्रिशिखरात कलुषे गॊमये हरद ेपलवमानश च मे दृष्टः स तस्मिन गॊमयह्रदे पिबन्न अञ् जलिना तैलं हसन्न इव मुहुर मुहुःततस तिलॊदनं भुक्त्व ा पुनः पुनर अधःशिराः तैलेनाभ्यक्तसर्वाङ्गस तैलम एव ावगाहतसवप्ने ऽपि सागरं शुष्कं चन्द्रं च पतितं भुवि  सहसा चापि संशन्तं जवलितं जातवेदसंअवदीर्णां च पृथि वीं शुष्कांश च विविधान दरुमान अहं पश्यामि विध्वस्त ान सधूमांश चैव पार्वतानपीठे कार्ष्णायसे चैनं निषण् णं कृष्णवाससं परहसन्ति सम राजानं परमदाः कृष्णपिङ्ग लाःतवरमाणश च धर्मात्मा रक्तमाल्यानुलेपनः रथेन खरयु क्तेन परयातॊ दक्षिणामुखःएवम एतन मया दृष्टम इमां रा त्रिं भयावहाम अहं रामॊ ऽथ वा राजा लक्ष्मणॊ वा मरिष ्यतिनरॊ यानेन यः सवप्ने खरयुक्तेन याति हि अचिरात त स्य धूमाग्रं चितायां संप्रदृश्यते एतन्निमित्तं दीन ॊ ऽहं तन न वः परतिपूजयेशुष्यतीव च मे कण्ठॊ न सवस्थ म इव मे मनः जुगुप्सन्न इव चात्मानं न च पश्यामि कार णमइमां हि दुःस्वप्नगतिं निशाम्य ताम; अनेकरूपाम अवि तर्कितां पुरा भयं महत तद धृदयान न याति मे; विचिन्त ्य राजानम अचिन्त्यदर्शनम
mahabharata-ramayana_rys2063_dev.txt