[व]ततॊ युधिष्ठिरॊ राजा भूयः शांतनवं नृपगॊधाने विस् तरं धीमान पप्रच्छ विनयान्वितःगॊप्रदाने गुणान सम्यक  पुनः परब्रूहि भारतन हि तृप्याम्य अहं वीर शृण्वानॊ  ऽमृतम ईदृशमइत्य उक्तॊ धर्मराजेन तदा शांतनवॊ नृपसम ्यग आह रुणांस तस्मै गॊप्रदानस्य केवलान[भ]वत्सलां ग ुणसंपन्नां तरुणीं वस्त्रसंवृतामदत्त्वेदृशीं गां वि प्राय सर्वपापैः परमुच्यतेअसुर्या नाम ते लॊका गां द त्त्वा तत्र गच्छतिपीतॊदकां जग्ध तृणां नष्टदुग्धां  निर इन्द्रियामजरॊग्रम उपयॊक्तार्थां जीर्णां कूपम इ वाजलमदत्त्वा तमः परविशति दविजं कलेशेन यॊजयेतदुष्टा  रुष्टा वयाधिता दुर्बला वा; न दातव्या याश च मूलैर  अदत्तैःकलैशैर विप्रं यॊ ऽफलैः संयुनक्ति; तस्यावीर् याश चाफलाश चैव लॊकाःबलान्विताः शीलवयॊपपन्नाः; सर्व ाः परशंसन्ति सुगन्धवत्यःयथा हि गङ्गा सरितां वरिष्ठ ा; तथार्जुनीनां कपिला वरिष्ठा[य]कस्मात समाने बहुला  परदाने; सद्भिः परशस्तं कपिला परदानमविशेषम इच्छामि  महानुभाव; शरॊतुं समर्थॊ हि भवान परवक्तुम[भ]वृद्धा नां बरुवतां तात शरुतं मे यत परभाषसेवक्ष्यामि तद अश ेषेण रॊहिण्यॊ निर्मिता यथापरजाः सृजेति वयादिष्टः प ूर्वं दक्षः सवयम्भुवाअसृजद वृत्तिम एवाग्रे परजानां  हितकाम्ययायथा हय अमृतम आश्रित्य वर्तयन्ति दिवौकसः तथा वृत्तिं समाश्रित्य वर्तयन्ति परजा विभॊअचरेभ्यश  च भूतेभ्यश चराः शरेष्ठास ततॊ नराःबराह्मणाश च ततः  शरेष्ठास तेषु यज्ञाः परतिष्ठिताःयज्ञैर आप्यायते सॊ मः स च गॊषु परतिष्ठितःसर्वे देवाः परमॊदन्ते पूर्वव ृत्तास ततः परजाःएतान्य एव तु भूतानि पराक्रॊशन वृत् ति काङ्क्षयावृत्तिदं चान्वपद्यन्त तृषिताः पितृमातृ वतइतीदं मनसा गत्वा परजा सर्गार्थम आत्मनःपरजापतिर ब लाधानम अमृतं परापिबत तदास गतस तस्य तृप्तिं तु गन्ध ं सुरभिम उद्गिरनददर्शॊद्गार संवृत्तां सुरभिं मुखजा ं सुतामसासृजत सौरभेयीस तु सुरभिर लॊकमातरःसुवर्णवर् णाः कपिलाः परजानां वृत्ति धेनवःतासाम अमृतवर्णानां  कषरन्तीनां समन्ततःबभूवामृतजः फेनः सरवन्तीनाम इवॊर् मिजःस वत्स मुखविभ्रष्टॊ भवस्य भुवि तिष्ठतःशिरस्य अ वाप तत करुद्धः स तदॊदैक्षत परभुःललाटप्रभवेनाक्ष्णा  रॊहिणीः परदहन्न इवतत तेजस तु ततॊ रौद्रं कपिला गा  विशां पतेनानावर्णत्वम अनयन मेघान इव दिवाकरःयास तु  तस्माद अपक्रम्य सॊमम एवाभिसंश्रिताःयथॊत्पन्नाः सवव र्णस्थास ता नीता नान्यवर्णतामअथ करुद्धं महादेवं पर जापतिर अभाषतअमृतेनावसिक्तस तवं नॊच्छिष्टं विद्यते  गवामयथा हय अमृतम आदाय सॊमॊ विष्यन्दते पुनःतथा कषीर ं कषरन्त्य एता रॊहिण्यॊ ऽमृतसंभवाःन दुष्यत्य अनिलॊ  नाग्निर न सुवर्णं न चॊदधिःनामृतेनामृतं पीतं वत्स  पीता न वत्सलाइमाँल लॊकान भरिष्यन्ति हविषा परस्नवेन  चआसाम ऐश्वर्यम अश्नीहि सर्वामृत मयं शुभमवृषभं च द दौ तस्मै सह ताभिः परजापतिःपरसादयाम आस मनस तेन रुद् रस्य भारतपरीतश चापि महादेवश चकार वृषभं तदाधवजं च व ाहनं चैव तस्मात स वृषभध्वजःततॊ देवैर महादेवस तदा प शुपतिः कृतःईश्वरः स गवां मध्ये वृषाङ्क इति चॊच्यते एवम अव्यग्रवर्णानां कपिलानां महौजसामपरदाने परथमः क ल्पः सर्वासाम एव कीर्तितःलॊकज्येष्ठा लॊकवृत्ति परव ृत्ता; रुद्रॊपेताः सॊमविष्यन्द भूताःसौम्याः पुण्या ः कामदाः पराणदाश च; गा वै दत्त्वा सर्वकामप्रदः सया तइमं गवां परभव विधानम उत्तमं; पठन सदा शुचिर अति मङ ्गलप्रियःविमुच्यते कलिकलुषेण मानवः; परियं सुतान पश ुधनम आप्नुयात तथाहव्यं कव्यं तर्पणं शान्ति कर्म; य ानं वासॊ वृद्धबालस्य पुष्टिमएतान सर्वान गॊप्रदाने  गुणान वै; दाता राजन्न आप्नुयाद वै सदैव[व]पितामहस्य ाथ निशम्य वाक्यं; राजा सह भरातृभिर आजमीढःसौवर्णकां स्यॊपदुहास ततॊ गाः; पार्थॊ ददौ बराह्मणसत्तमेभ्यःतथ ैव तेभ्यॊ ऽभिददौ दविजेभ्यॊ; गवां सहस्राणि शतानि चै वयज्ञान समुद्दिश्य च दक्षिणार्थे; लॊकान विजेतुं पर मां च कीर्तिम
mahabharata-ramayana_mbs13076dev.txt