अनसूया तु धर्मज्ञा शरुत्वा तां महतीं कथाम पर्यष्वज त बाहुभ्यां शिरस्य आघ्राय मैथिलीमवयक्ताक्षरपदं चित ्रं भाषितं मधुरं तवया यथा सवयंवरं वृत्तं तत सर्वं  हि शरुतं मयारमे ऽहं कथया ते तु दृष्ढं मधुरभाषिणि र विर अस्तं गतः शरीमान उपॊह्य रजनीं शिवामदिवसं परति  कीर्णानाम आहारार्थं पतत्रिणाम संध्याकाले निलीनानां  निद्रार्थं शरूयते धवनिःएते चाप्य अभिषेकार्द्रा मु नयः फलशॊधनाः सहिता उपवर्तन्ते सलिलाप्लुतवल्कलाःऋषी णाम अग्निहॊत्रेषु हुतेषु विधिपुर्वकम कपॊताङ्गारुणॊ  धूमॊ दृश्यते पवनॊद्धतःअल्पपर्णा हि तरवॊ घनीभूताः  समन्ततः विप्रकृष्टे ऽपि ये देशे न परकाशन्ति वै दिश ःरजनी रससत्त्वानि परचरन्ति समन्ततः तपॊवनमृगा हय एत े वेदितीर्थेषु शेरतेसंप्रवृत्ता निशा सीते नक्षत्रस मलंकृता जयॊत्स्ना परावरणश चन्द्रॊ दृश्यते ऽभयुदितॊ  ऽमबरेगम्यताम अनुजानामि रामस्यानुचरी भव कथयन्त्या  हि मधुरं तवयाहं परितॊषिताअलंकुरु च तावत तवं परत्यक ्षं मम मैथिलि परीतिं जनय मे वत्स दिव्यालंकारशॊभिनी सा तदा समलंकृत्य सीता सुरसुतॊपमा परणम्य शिरसा तस्य ै रामं तव अभिमुखी ययौतथा तु भूषितां सीतां ददर्श वद तां वरः राघवः परीतिदानेन तपस्विन्या जहर्ष चनयवेदयत  ततः सर्वं सीता रामाय मैथिली परीतिदानं तपस्विन्या  वसनाभरणस्रजामपरहृष्टस तव अभवद रामॊ लक्ष्मणश च महार थः मैथिल्याः सत्क्रियां दृष्ट्वा मानुषेषु सुदुर्लभ ामततस तां सर्वरीं परीतः पुण्यां शशिनिभाननः अर्चितस  तापसैः सिद्धैर उवास रघुनन्दनःतस्यां रात्र्यां वयत ीतायाम अभिषिच्य हुताग्निकान आपृच्छेतां नरव्याघ्रौ  तापसान वनगॊचरानताव ऊचुस ते वनचरास तापसा धर्मचारिणः  वनस्य तस्य संचारं राक्षसैः समभिप्लुतमएष पन्था महर ्षीणां फलान्य आहरतां वने अनेन तु वनं दुर्गं गन्तुं  राघव ते कषममइतीव तैः पराञ्जलिभिस तपस्विभिर; दविजै ः कृतस्वस्त्ययनः परंतपः वनं सभार्यः परविवेश राघवः;  सलक्ष्मणः सूर्य इवाभ्रमण्डलम
mahabharata-ramayana_rys2111_dev.txt