भीष्म उवाचततस ते तापसाः सर्वे कार्यवन्तॊ ऽभवंस तदा तां कन्यां चिन्तयन्तॊ वै किं कार्यम इति धर्मिणःके  चिद आहुः पितुर वेश्म नीयताम इति तापसाःके चिद अस्मद ुपालम्भे मतिं चक्रुर दविजॊत्तमाःके चिच छाल्वपतिं ग त्वा नियॊज्यम इति मेनिरेनेति के चिद वयवस्यन्ति परत ्याख्याता हि तेन साएवंगते किं नु शक्यं भद्रे कर्तु ं मनीषिभिःपुनर ऊचुश च ते सर्वे तापसाः संशितव्रताःअ लं परव्रजितेनेह भद्रे शृणु हितं वचःइतॊ गच्छस्व भद् रं ते पितुर एव निवेशनमपरतिपत्स्यति राजा स पिता ते  यद अनन्तरमतत्र वत्स्यसि कल्याणि सुखं सर्वगुणान्वित ान च ते ऽनया गतिर नयाय्या भवेद भद्रे यथा पितापतिर  वापि गतिर नार्याः पिता वा वरवर्णिनिगतिः पतिः समस्थ ाया विषमे तु पिता गतिःपरव्रज्या हि सुदुःखेयं सुकुम ार्या विशेषतःराजपुत्र्याः परकृत्या च कुमार्यास तव  भामिनिभद्रे दॊषा हि विद्यन्ते बहवॊ वरवर्णिनिआश्रमे  वै वसन्त्यास ते न भवेयुः पितुर गृहेततस तु ते ऽबरु वन वाक्यं बराह्मणास तां तपस्विनीमतवाम इहैकाकिनीं द ृष्ट्वा निजने गहने वनेपरार्थयिष्यन्ति राजेन्द्रास  तस्मान मैवं मनः कृथाःअम्बॊवाचन शक्यं काशिनगरीं पुन र गन्तुं पितुर गृहानअवज्ञाता भविष्यामि बान्धवानां  न संशयःउषिता हय अन्यथा बाल्ये पितुर वेश्मनि तापसाः नाहं गमिष्ये भद्रं वस तत्र यत्र पिता ममतपस तप्तुम  अभीप्सामि तापसैः परिपालितायथा परे ऽपि मे लॊके न सय ाद एवं महात्ययःदौर्भाग्यं बराह्मणश्रेष्ठास तस्मात  तप्स्याम्य अहं तपःभीष्म उवाचइत्य एवं तेषु विप्रेषु  चिन्तयत्सु तथा तथाराजर्षिस तद वनं पराप्तस तपस्वी  हॊत्रवाहनःततस ते तापसाः सर्वे पूजयन्ति सम तं नृपमप ूजाभिः सवागताद्याभिर आसनेनॊदकेन चतस्यॊपविष्टस्य तत ॊ विश्रान्तस्यॊपशृण्वतःपुनर एव कथां चक्रुः कन्यां  परति वनौकसःअम्बायास तां कथां शरुत्वा काशिराज्ञश च  भारतस वेपमान उत्थाय मातुर अस्याः पिता तदातां कन्या म अङ्गम आरॊप्य पर्याश्वासयत परभॊस ताम अपृच्छत कार् त्स्न्येन वयसनॊत्पत्तिम आदितःसा च तस्मै यथावृत्तं  विस्तरेण नयवेदयतततः स राजर्षिर अभूद दुःखशॊकसमन्वित ःकार्यं च परतिपेदे तन मनसा सुमहातपाःअब्रवीद वेपमान श च कन्याम आर्तां सुदुःखितःमा गाः पितृगृहं भद्रे म ातुस ते जनकॊ हय अहमदुःखं छेत्स्यामि ते ऽहं वै मयि  वर्तस्व पुत्रिकेपर्याप्तं ते मनः पुत्रि यद एवं परि शुष्यसिगच्छ मद्वचनाद रामं जामदग्न्यं तपस्विनमरामस  तव महद दुःखं शॊकं चापनयिष्यतिहनिष्यति रणे भीष्मं न  करिष्यति चेद वचःतं गच्छ भार्गवश्रेष्ठं कालाग्निसम तेजसमपरतिष्ठापयिता स तवां समे पथि महातपाःततस तु सस ्वरं बाष्पम उत्सृजन्ती पुनः पुनःअब्रवीत पितरं मातु ः सा तदा हॊत्रवाहनमअभिवादयित्वा शिरसा गमिष्ये तव श ासनातअपि नामाद्य पश्येयम आर्यं तं लॊकविश्रुतमकथं च  तीव्रं दुःखं मे हनिष्यति स भार्गवःएतद इच्छाम्य अह ं शरॊतुम अथ यास्यामि तत्र वै
mahabharata-ramayana_mbs05174dev.txt