[स]यन मां पार्थस्य संग्रामे कर्माणि परिपृच्छसितच छ ृणुष्व महाराज पार्थॊ यद अकरॊन मृधेरजॊ दृष्ट्वा समु द्भूतं शरुत्वा च गजनिस्वनमभज्यतां भगदत्तेन कौन्तेय ः कृष्णम अब्रवीतयथा पराग्ज्यॊतिषॊ राजा गजेन मधुसूद नतवरमाणॊ ऽभयतिक्रान्तॊ धरुवं तस्यैष निस्वनःइन्द्रा द अनवरः संख्ये गजयानविशारदःपरथमॊ वा दवितीयॊ वा पृथ िव्याम इति मे मतिःस चापि दविरदश्रेष्ठः सदा परतिगजॊ  युधिसर्वशब्दातिगः संख्ये कृतकर्मा जितक्लमःसहः शस् त्रनिपातानाम अग्निस्पर्शस्य चानघस पाण्डव बलं वयक्त म अद्यैकॊ नाशयिष्यतिन चावाभ्याम ऋते ऽनयॊ ऽसति शक्त स तं परतिबाधितुमतवरमाणस ततॊ याहि यतः पराग्ज्यॊतिषा धिपःशक्र सख्याद दविपबलैर वयसा चापि विस्मितमअद्यैनं  परेषयिष्यामि बलहन्तुः परियातिथिमवचनाद अथ कृष्णस त ु परययौ सव्यसाचिनःदार्यते भगदत्तेन यत्र पाण्डव वाह िनीतं परयान्तं ततः पश्चाद आह्वयन्तॊ महारथाःसंशप्तक ाः समारॊहन सहस्राणि चतुर्दशदशैव तु सहस्राणि तरिगर् तानां नराधिपचत्वारि तु सहस्राणि वासुदेवस्य ये ऽनुग ाःदार्यमाणां चमूं दृष्ट्वा भगदत्तेन मारिषआहूयमानस् य च तैर अभवद धृदयं दविधाकिं नु शरेयः करं कर्म भवेद  इति विचिन्तयनइतॊ वा विनिवर्तेयं गच्छेयं वा युधिष् ठिरमतस्य बुद्ध्या विचार्यैतद अर्जुनस्य कुरूद्वहअभव द भूयसी बुद्धिः संशप्तकवधे सथिरास संनिवृत्तः सहसा  कपिप्रवर केतनःएकॊ रथसहस्राणि निहन्तुं वासवी रणेसा  हि दुर्यॊधनस्यासीन मतिः कर्णस्य चॊभयॊःअर्जुनस्य वध ॊपाये तेन दवैधम अकल्पयतस तु संवर्तयाम आस दवैधी भाव ेन पाण्डवःरथेन तु रथाग्र्याणाम अकरॊत तां मृषा तदात तः शतसहस्राणि शराणां नतपर्वणामवयसृजन्न अर्जुने राज न संशप्तकमहारथाःनैव कुन्तीसुतः पार्थॊ नैव कृष्णॊ ज नार्दनःन हया न रथॊ राजन दृश्यन्ते सम शरैश चिताःयदा  मॊहम अनुप्राप्तः स सवेदश च जनार्दनःततस तान परायशः  पार्थॊ वज्रास्त्रेण निजघ्निवानशतशः पाणयश छिन्नाः  सेषु जयातलकार्मुकाःकेतवॊ वाजिनः सूता रथिनश चापतन क षितौदरुमाचलाग्राम्बुधरैः समरूपाः सुकल्पिताःहतारॊहा ः कषितौ पेतुर दविपाः पार्थ शराहताःविप्र विद्ध कुथा  वल्गाश छिन्नभाण्डाः परासवःसारॊहास तुरगाः पेतुर मथ िताः पार्थ मार्गणैःसर्ष्टि चर्मासि नखराः स मुद्गरप रश्वधाःसंछिन्ना बाहवः पेतुर नृणां भल्लैः किरीटिनाब ालादित्याम्बुजेन्दूनां तुल्यरूपाणि मारिषसंछिन्नान् य अर्जुन शरैः शिरांस्य उर्वीं परपेदिरेजज्वालालंकृत ैः सेनापत्रिभिः पराणभॊजनैःनाना लिङ्गैर अदामित्रान  करुद्धे निघ्नति फल्गुनेकषॊभयन्तं तदा सेनां दविरदं  नलिनीम इवधनंजयं भूतगणाः साधु साध्व इत्य अपूजयनदृष् ट्वा तत कर्म पार्थस्य वासवस्येव माधवःविस्मयं परमं  गत्वा तलम आहत्य पूजयतततः संशप्तकान हत्वा भूयिष्ठं  ये वयवस्थिताःभगदत्ताय याहीति पार्थः कृष्णम अचॊदयत
mahabharata-ramayana_mbs07026dev.txt