ततः संतप्तहृदयः समरन निग्रहम आत्मनः विनिःश्वस्य वि निःश्वस्य कृतवैरॊ महात्मनास दक्षिणां दिशं गत्वा मह िष्या सह राघव तताप परमं घॊरं विश्वामित्रॊ महातपाः  फलमूलाशनॊ दान्तश चचार परमं तपःअथास्य जज्ञिरे पुत्र ाः सत्यधर्मपरायणाः हविष्पन्दॊ मधुष्पन्दॊ दृढनेत्रॊ  महारथःपूर्णे वर्षसहस्रे तु बरह्मा लॊकपितामहः अब्र वीन मधुरं वाक्यं विश्वामित्रं तपॊधनमजिता राजर्षिलॊ कास ते तपसा कुशिकात्मज अनेन तपसा तवां हि राजर्षिर  इति विद्महेएवम उक्त्वा महातेजा जगाम सह दैवतैः तरिव िष्टपं बरह्मलॊकं लॊकानां परमेश्वरःविश्वामित्रॊ ऽपि  तच छरुत्वा हरिया किं चिद अवाङ्मुखः दुःखेन महताविष ्टः समन्युर इदम अब्रवीततपश च सुमहत तप्तं राजर्षिर  इति मां विदुः देवाः सर्षिगणाः सर्वे नास्ति मन्ये त पःफलमएवं निश्चित्य मनसा भूय एव महातपाः तपश चचार का कुत्स्थ परमं परमात्मवानएतस्मिन्न एव काले तु सत्यवा दी जितेन्द्रियः तरिशङ्कुर इति विख्यात इक्ष्वाकु कु लनन्दनःतस्य बुद्धिः समुत्पन्ना यजेयम इति राघव गच्छ ेयं सवशरीरेण देवानां परमां गतिमस वसिष्ठं समाहूय कथ याम आस चिन्तितम अशक्यम इति चाप्य उक्तॊ वसिष्ठेन मह ात्मनापरत्याख्यातॊ वसिष्ठेन स ययौ दक्षिणां दिशम वस िष्ठा दीर्घ तपसस तपॊ यत्र हि तेपिरेतरिशङ्कुः सुमहा तेजाः शतं परमभास्वरम वसिष्ठपुत्रान ददृशे तप्यमानान  यशस्विनःसॊ ऽभिगम्य महात्मानः सर्वान एव गुरॊः सुता न अभिवाद्यानुपूर्व्येण हरिया किं चिद अवाङ्मुखः अब् रवीत सुमहातेजाः सर्वान एव कृताञ्जलिःशरणं वः परपद्य े ऽहं शरण्याञ शरणागतः परत्याख्यातॊ ऽसमि भद्रं वॊ व सिष्ठेन महात्मनायष्टुकामॊ महायज्ञं तद अनुज्ञातुम अ र्थथ गुरुपुत्रान अहं सर्वान नमस्कृत्य परसादयेशिरसा  परणतॊ याचे बराह्मणांस तपसि सथितान ते मां भवन्तः स िद्ध्यर्थं याजयन्तु समाहिताः सशरीरॊ यथाहं हि देवलॊ कम अवाप्नुयामपरत्याख्यातॊ वसिष्ठेन गतिम अन्यां तपॊ धनाः गुरुपुत्रान ऋते सर्वान नाहं पश्यामि कां चनइक् ष्वाकूणां हि सर्वेषां पुरॊधाः परमा गतिः तस्माद अनन ्तरं सर्वे भवन्तॊ दैवतं मम
mahabharata-ramayana_rys1056_dev.txt