[इ]सर्वं वयाप्तम इदं देवा वृत्रेण जगद अव्ययमन हय अ स्य सदृशं किं चित परतिघाताय यद भवेतसमर्थॊ हय अभवं  पूर्वम असमर्थॊ ऽसमि सांप्रतमकथं कुर्यां नु भद्रं व ॊ दुष्प्रधर्षः स मे मतःतेजस्वी च महात्मा च युद्धे  चामितविक्रमःगरसेत तरिभुवनं सर्वं स देवासुरमानुषमतस ्माद विनिश्चयम इमं शृणुध्वं मे दिवौकसःविष्णॊः कषयम  उपागम्य समेत्य च महात्मनातेन संमन्त्र्य वेत्स्याम ॊ वधॊपायं दुरात्मनःएवम उक्ते मघवता देवाः सर्षिगणास  तदाशरण्यं शरणं देवं जग्मुर विष्णुं महाबलमऊचुश च स र्वे देवेशं विष्णुं वृत्र भयार्दिताःतवया लॊकास तरय ः करान्तास तरिभिर विक्रमणैः परभॊअमृतं चाहृतं विष्ण ॊ दैत्याश च निहता रणेबलिं बद्ध्वा महादैत्यं शक्रॊ  देवाधिपः कृतःतवं परभुः सर्वलॊकानां तवया सर्वम इदं  ततमतवं हि देवमहादेवः सर्वलॊकनमस्कृतःगतिर भव तवं दे वानां सेन्द्राणाम अमरॊत्तमजगद वयाप्तम इदं सर्वं वृ त्रेणासुरसूदनअवश्यं करणीयं मे भवतां हितम उत्तममतस् माद उपायं वक्ष्यामि यथासौ न भविष्यतिगच्छध्वं सर्षि गन्धर्वा यत्रासौ विश्वरूपधृकसाम तस्य परयुञ्जध्वं त त एनं विजेष्यथभविष्यति गतिर देवाः शक्रस्य मम तेजसा अदृश्यश च परवेक्ष्यामि वज्रम अस्यायुधॊत्तममगच्छध्व म ऋषिभिः सार्धं गन्धर्वैश च सुरॊत्तमाःवृत्रस्य सह  शक्रेण संधिं कुरुत माचिरमएवम उक्तास तु देवेन ऋषयस  तरिदशास तथाययुः समेत्य सहिताः शक्रं कृत्वा पुरःसरम समीपम एत्य च तदा सर्व एव महौजसःतं तेजसा परज्वलितं  परतपन्तं दिशॊ दशगरसन्तम इव लॊकांस तरीन सूर्या चन्द ्रमसौ यथाददृशुस तत्र ते वृत्रं शक्रेण सहदेवताःऋषयॊ  ऽथ ततॊ ऽभयेत्य वृत्रम ऊचुः परियं वचःवयाप्तं जगद इ दं सर्वं तेजसा तव दुर्जयन च शक्नॊषि निर्जेतुं वासव ं भूरिविक्रममयुध्यतॊश चापि वां कालॊ वयतीतः सुमहान  इहपीड्यन्ते च परजाः सर्वाः स देवासुरमानवाःसख्यं भव तु ते वृत्र शक्रेण सह नित्यदाअवाप्स्यसि सुखं तवं च  शक्र लॊकांश च शाश्वतानऋषिवाक्यं निशम्याथ स वृत्रः  सुमहाबलःउवाच तांस तदा सर्वान परणम्य शिरसासुरःसर्व े यूयं महाभागा गन्धर्वाश चैव सर्वशःयद बरूत तच छरुत ं सर्वं ममापि शृणुतानघाःसंधिः कथं वै भविता मम शक्र स्य चॊभयॊःतेजसॊर हि दवयॊर देवाः सख्यं वै भविता कथम [रसयह]सकृत सतां संगतं लिप्सितव्यं; ततः परं भविता भ व्यम एवनातिक्रमेत सत्पुरुषेण संगतं; तस्मात सतां सं गतं लिप्सितव्यमदृढं सतां संगतं चापि नित्यं; बरूयाच  चार्थं हय अर्थकृच्छ्रेषु धीरःमहार्थवत सत परुषेण स ंगतं; तस्मात सन्तं न जिघांसेत धीरःइन्द्रः सतां संम तश च निवासश च महात्मनामसत्यवादी हय अदीनश च धर्मवित  सुविनिश्चितःतेन ते सह शक्रेण संधिर भवतु शाश्वतःएव ं विश्वासम आगच्छ मा ते भूद बुद्धिर अन्यथामहर्षिवचन ं शरुत्वा तान उवाच महाद्युतिःअवश्यं भगवन्तॊ मे मान नीयास तपस्विनःबरवीमि यद अहं देवास तत सर्वं करियताम  इहततः सर्वं करिष्यामि यद ऊचुर मां दविजर्षभाःन शुष ्केण न चार्द्रेण नाश्मना न च दारुणान शस्रेण न वज्र ेण न दिवा न तथा निशिवध्यॊ भवेयं विप्रेन्द्राः शक्र स्य सह दैवतैःएवं मे रॊचते संधिः शक्रेण सह नित्यदाब ाढम इत्य एव ऋषयस तम ऊचुर भरतर्षभएवं कृते तु संधाने  वृत्रः परमुदितॊ ऽभवतयत्तः सदाभवच चापि शक्रॊ ऽमर्ष समन्वितःवृत्रस्य वधसंयुक्तान उपायान अनुचिन्तयनरन्ध ्रान्वेषी समुद्विग्नः सदाभूद बलवृत्रहास कदा चित सम ुद्रान्ते तम अपश्यन महासुरमसंध्याकाल उपावृत्ते मुह ूर्ते रम्यदारुणेततः संचिन्त्य भगवान वरदानं महात्मन ःसंध्येयं वर्तते रौद्रा न रात्रिर दिवसं न चवृत्रश  चापश्य वध्यॊ ऽयं मम सर्वहरॊ रिपुःयदि वृत्रं न हन्म ्य अद्य वञ्चयित्वा महासुरममहाबलं महाकायं न मे शरेय ॊ भविष्यतिएवं संचिन्तयन्न एव शक्रॊ विष्णुम अनुस्मर नअथ फेनं तदापश्यत समुद्रे पर्वतॊपममनायं शुष्कॊ न च ार्द्रॊ ऽयं न च शस्त्रम इदं तथाएनं कषेप्स्यामि वृत ्रस्य कषणाद एव नशिष्यतिसवज्रम अथ फेनं तं कषिप्रं व ृत्रे निसृष्टवानपरविश्य फेनं तं विष्णुर अथ वृत्रं  वयनाशयतनिहते तु ततॊ वृत्रे दिशॊ वितिमिराभवनपरववौ च  शिवॊ वायुः परजाश च जहृषुस तदाततॊ देवाः स गन्धर्वा  यक्षराक्षस पन्नगाःऋषयश च महेन्द्रं तम अस्तुवन विव िधैः सतवैःनमस्कृतः सर्वभूतैः सर्वभूतानि सान्त्वयनह तशत्रुः परहृष्टात्मा वासवः सह दैवतैःविष्णुं तरिभुव नश्रेष्ठं पूजयाम आस धर्मवितततॊ हते महावीर्ये वृत्र े देवभयंकरेअनृतेनाभिभूतॊ ऽभूच छक्रः परमदुर्मनाःतरै शीर्षयाभिभूतश च स पूर्वं बरह्महत्ययासॊ ऽनतम आश्रित ्य लॊकानां नष्टसंज्ञॊ विचेतनःन पराज्ञायत देवेन्द्र स तव अभिभूतः सवकल्मषैःपरतिच्छन्नॊ वसत्य अप्सु चेष् टमान इवॊरगःततः परनष्टे देवेन्द्रे बरह्महत्या भयार् दितेभूमिः परध्वस्त संकाशा निर्वृक्षा शुष्ककाननाविच ्छिन्नस्रॊतसॊ नद्यः सरांस्य अनुदकानि चसंक्षॊभश चाप ि सत्त्वानाम अकृतॊ ऽभवतदेवाश चापि भृशं तरस्तास तथा  सर्वे महर्षयःअराजकं जगत सर्वम अभिभूतम उपद्रवैःततॊ  भीताभवन देवाः कॊ नॊ राजा भवेद इतिदिवि देवर्षयश चा पि देवराजविनाकृताःन च सम कश चिद देवानां राज्याय कु रुते मनः
mahabharata-ramayana_mbs05010dev.txt