[दरौ]अहं सैरन्धि वेषेण चरन्ती राजवेश्मनिशौचदास्मि  सुदेष्णाया अक्षधूर्तस्य कारणातविक्रियां पश्य मे ती व्रां राजपुत्र्याः परंतपआसे कालम उपासीना सर्वं दुः खं किलार्तवतअनित्या किल मर्त्यानाम अर्थसिद्धिर जया जयौइति कृत्वा परतीक्षामि भर्तॄणाम उदयं पुनःय एव हे तुर भवति पुरुषस्य जयावहःपराजये च हेतुः स इति च परत िपालयेदत्त्वा याचन्ति पुरुषा हत्वा वध्यन्ति चापरेप ातयित्वा च पात्यन्ते परैर इति च मे शरुतमन दैवस्यात ि भारॊ ऽसति न दैवस्याति वर्तनमइति चाप्य आगमं भूयॊ  दैवस्य परतिपालयेसथितं पूर्वं जलं यत्र पुनस तत्रैव  तिष्ठतिइति पर्यायम इच्छन्ती परतीक्षाम्य उदयं पुनःद ैवेन किल यस्यार्थः सुनीतॊ ऽपि विपद्यतेदैवस्य चागमे  यत्नस तेन कार्यॊ विजानतायत तु मे वचनस्यास्य कथितस ्य परयॊजनमपृच्छ मां दुःखितां तत तवम अपृष्टा वा बरव ीमि तेमहिषी पाण्डुपुत्राणां दुहिता दरुपदस्य चइमाम  अवस्थां संप्राप्ता का मद अन्या जिजीविषेतकुरून परिभ वन सर्वान पाञ्चालान अपि भारतपाण्डवेयांश च संप्राप् तॊ मम कलेशॊ हय अरिंदमभरातृभिः शवशुरैः पुत्रैर बहुभ िः परवीर हनएवं समुदिता नारी का नव अन्या दुःखिता भव ेतनूनं हि बालया धातुर मया वै विप्रियं कृतमयस्य परस ादाद दुर्नीतं पराप्तास्मि भरतर्षभवर्णावकाशम अपि मे  पश्य पाण्डव यादृशमयादृशॊ मे न तत्रासीद दुःखे परमक े तदातवम एव भीम जानीषे यन मे पार्थ सुखं पुरासाहं द ासत्वम आपन्ना न शान्तिम अवशा लभेनादैविकम इदं मन्ये  यत्र पार्थॊ धनंजयःभीम धन्वा महाबाहुर आस्ते शान्त  इवानलःअशक्या वेदितुं पार्थ पराणिनां वै गतिर नरैःवि निपातम इमं मन्ये युष्माकम अविचिन्तितमयस्या मम मुखप ्रेक्षा यूयम इन्द्रसमाः सदासा परेक्षे मुखम अन्यासा म अवराणां वरा सतीपश्य पाण्डव मे ऽवस्थां यथा नार्हा मि वै तथायुष्मासु धरियमाणेषु पश्य कालस्य पर्ययमयस् याः सागरपर्यन्ता पृथिवी वशवर्तिनीआसीत साद्य सुदेष् णाया भीताहं वशवर्तिनीयस्याः पुरःसरा आसन पृष्ठतश चा नुगामिनःसाहम अद्य सुदेष्णायाः पुरः पश्चाच च गामिनी इदं तु दुःखं कौन्तेय ममासह्यं निबॊध ततया न जातु सव यं पिंषे गात्रॊद्वर्तनम आत्मनःअन्यत्र कुन्त्या भद् रं ते साद्य पिंषामि चन्दनमपश्य कौन्तेय पाणी मे नैव ं यौ भवतः पुरा[वै]इत्य अस्य दर्शयाम आस किणबद्धौ कर ाव उभौ[दरौ]बिभेमि कुन्त्या या नाहं युष्माकं वा कदा  चनसाद्याग्रतॊ विराटस्य भीता तिष्ठामि किंकरीकिं नु  वक्ष्यति सम्राण मां वर्णकः सुकृतॊ न वानान्यपिष्टं  हि मत्स्यस्य चन्दनं किल रॊचते[वै]सा कीर्तयन्ती दु ःखानि भीमसेनस्य भामिनीरुरॊद शनकैः कृष्णा भीमसेनम उ दीक्षतीसा बाष्पकलया वाचा निःश्वसन्ती पुनः पुनःहृदय ं भीमसेनस्य घट्टयन्तीदम अब्रवीतनाल्पं कृतं मया भीम  देवानां किल्बिषं पुराअभाग्या यत तु जीवामि मर्तव्य े सति पाण्डवततस तस्याः करौ शूनौ किणबद्धौ वृकॊदरःमु खम आनीय वेपन्त्या रुरॊद परवीर हातौ गृहीत्वा च कौन् तेयॊ बाष्पम उत्सृज्य वीर्यवानततः परमदुःखार्त इदं व चनम अब्रवीत
mahabharata-ramayana_mbs04019dev.txt