 क तस्मा उ अद्य त ४ भूषत श्रुते ॥१॥ स वारण उरामथिर ा भूषति । नः स्तोमं जुजुषाण आ गही प्र चित्रया धिया  ॥२॥ कु न्वस्याकृतमिन्द्रस्यास्ति पौस्यम्‌ । नु कं  श्रोमतेन न शुश्रुवे जनुषः परि वृत्रहा ॥३॥ 26 . 98  त्वामिद्धि हवामहे साता वाजस्य कारवः । त्वां वृत्र ेष्विन्द्र सत्पतिं नरस्त्वां काष्ठास्वर्वतः ॥१॥ स  त्वं नश्चित्र वज्रहस्त धृष्णुया मह स्तवानो अद्रिवः  । गामश्वं रथ्यमिन्द्र सं किर सत्रा वाजं न जिग्युष े ॥२॥ 26.99 अभि त्वा पूर्वपीतय इन्द्र स्तोमेभिरायव ः । समीचीनास ऋभवः समस्वरन्‌ रुद्रा गृणन्त व ॥१॥ अस ्येदिन्द्रो वावृधे वृष्ण्यं शवों मदे सुतस्य । अद्य ा तमस्य महिमानमायवोऽनु रुवन्ति पूर्वथा ॥२॥ 26 . 10 06 अधा हीन्द्र गिर्वण उप त्वा कामान्‌ महः ससृज्महे  । उदेव यन्त उदभिः ॥१॥ वार्ण त्वा यव्याभिर्वर्धन्त ि शूर ब्रह्माणि । वावृध्वांसं चिदद्रिवो दिवेदिवे ॥ २॥ युञ्जन्ति हरी इषिरस्य गाथयोरौ रथ उरुयुगे । इन्द ्रवाहा वचोयुजा ॥३॥ 20. 161 अग्निं दूतं वृणीमहे होत ारं विश्ववेदसम्‌ । अस्य यज्ञस्य सुक्रतुम्‌ ॥१॥ अग् निमग्निं हवीमभिः सदा हवन्त विश्पतिम्‌ । ह  ॥२॥ अग् ने ईवामिहा वह जज्ञानो वृक्तबर्हिषे । असि होता न ईड ्यः ॥३॥ 26 . 162 ईलेन्यो नमस्यस्तिरस्तमांसि दर्शतः  । ९ ॥१॥ वृषो अग्निः समिध्यतेऽश्वो न देववाहनः । तं  हविष्मन्तः ईलते ॥२॥ वृषणं त्वा वयं वृषन्‌ वृषणः स मिधीमहि । अग्ने दीद्यतं बृहत्‌॥३॥ 20 . 163 अग्निमी लिष्वावसे गाथाभिः शीरशोचिषम्‌ । अग्निं राये व नरोऽ ग्निं सुदीतये छर्दिः ॥१॥ अग्न आ रं त्वा वृणीमहे ।  आ त्वामनक्तु प्रयता हविष्मती यजिष्ठं बर्हिरासदे ॥२ ॥ अच्छ हि त्वा सहसः सूनो अङ्किरः सुचश्चरन्त्यध्वरे  । ऊर्जो नपातं घृतकेशमीमहेऽग्निं यज्ञेषु पूर्व्यम् ‌ ॥३॥ 26 . 184 इमा उ त्वा पुरूवसो गिरो वर्धन्तु या  मम । पावकवर्णाः शुचयो विपश्चितोऽभि स्तोमैरनूषत ॥१ ॥ अयं सहस्रमृषिभिः सहस्कृतः व द्र इव पप्रथे । सत्य ः सो अस्य महिमा गृने शव यज्ञेषु विप्रराज्ये ॥२॥ आ  नो विश्वासु हव्य इन्द्रः समत्सु भूषतु । उप ब्रह्मा णि सवनानि वृत्रहा परमज्या ऋचीषमः ॥३॥ त्वं दाता प्र थमो राघसामस्यसि सत्य ईशानकृत्‌। तुविद्युम्नस्य युज ्या वृणीमहे पुत्रस्य शवसो महः ॥४॥ 20. 165 त्वमिन्द ्र प्रतूर्तिष्वभि विश्वा असि स्पृधः । अशस्तिहा जनि ता विश्वतूरसि त्वं तूर्य तरुष्यतः ॥१॥ अनु ते शुष्म ं तुरयन्तमीयतुः क्षोणी शिशुं न मातरा । विश्वास्ते  स श्रथयन्त मन्यवे वृत्रं यदिन्द्र तूर्वसि ॥२॥ इत ७ ; ५ व । आशुं जेतारं हेतारं रथीतमम धम्‌ ॥३॥ यो राजा  चर्षणीनां याता रथेभिर विश्वासां तरुता पृतनानां ज् येष्ठो यो वृत्रहा गृणे ॥४॥ इन्द्रं तं शुम्भ 4 अवसे  यस्य द्विता विधर्तरि । हस्ताय वः धायि दर्शतो महो  दिवे न सूर्यः ॥५॥ 20 स तव त्यदिन्द्रियं बृहत्तव ५  क्रतुम्‌ । वरं शिशाति धिषणा र ॥९॥ तव द्यौरिन्द्र प ौँस्यं वर्धति श्रवः । त्वामापः पर्वतासश्च ॥२॥ त्वा ं तिष्वहन क्षयो मित्रो गृणाति वरुणः । त्वां शर्धो  मदत्यनु मारुतम्‌ ॥३॥ 28 . 10 समस्य मन्यवे विशो विश ्वा नमन्त कुष्टयः । समुद्रायेव सिन्धवः ॥१॥ ओजस्तदस ्य तित्विष उभे यत्समवर्तयत्‌। इन्द्रश्चर्मेव रोदसी  ॥२॥ वि 1 दोधतो वज्रेण शतपर्वणा । शिरो बिंभेदृष्णि ना ॥३॥ तदिदास पुनत ज्येष्ठं यतो जज्ञ उग्रस्त्वेषनृ म्ण सद्यो जज्ञानो नि रिणाति शत्रून्‌ अनु यदेनं मदन ्ति विश्च ऊमाः ॥४॥ वावृधानः शवसा भूर्योजा शुासाय स ाय भियसं दधाति । अव्यनच्च व्यनच्च सस्नि सं ते नवन् त प्रभृता मदेषु ॥५॥ त्वे क्रतुमपि पृञ्चन्ति भूरि द ्वियदिते त्रिर्भवन्त्यूमाः । स्वादोः स्वादीयः स्वा दुना सृजा समदः सु मधु मधुनाभि योधीः ॥६॥ यदि चिन्‌  ~ धना जयन्तं रणेरणे अनुमदन्ति विप्राः । ओजीयः शुष् मिन्त्स्थिरमा तनुष्व मा त्वा दभन्‌ दुरेवासः कशोकाः  ॥७॥ त्वया वयं शाशब्महे म प्रपश्यन्तो व भूरि । चोद यामि त आयुधा : सं ते शिशामि ब्रह्मणा वयांसि ॥८॥ नि  तदहधिषेऽवरे परे च यस्मिन्न्‌ 3 रोणे । आ स्थापयत म ातरं जिगत्नुमत इन्वत भूरि ॥९॥ स्तुष्व वर्ष्मन्‌ पु रुवर्त्मानं समृभ्वाणमिनतममाप्तमाप्त्यानाम्‌ । आ दर ्शति शवसा भूर्योजाः प्र सक्षति < थिव्याः ॥१०॥ इमा  ब्रह्म बृहदिव 1 ६ । महो गोत्रस्य क्षयति स्वराजा श् वुमर्णवत्तपस्वान्‌ ॥११॥ एवा आत अथवविोचत्स्वां तन्व मिन्द्रमेव । स्वसारौ भ्वरी अरिप्रे हिन्वन्ति चैने  शवसा वर्धयन्ति च ॥१२॥ चित्रं देवानां ज्योतिष्मान्‌  प्रदिशः सूर्य उद्यन्‌ । दिवाकरोऽति विश्वातारोदुरि तानि हुरितानि शुक्रः ॥१३॥ चित्रं देवानामुदगादनीकं  चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः । 1 यावापृथिवी = आत् मा जगतस्तस्थुषश्च ॥१४॥ सूर्यो क / न योषामभ्येति पश ्चात्‌। यत्रा नरो युगानि वितन्वते प्रति भद्राय भद् रम्‌ ॥१५॥ 26 . 168 त्वं न इन्द्रा भरमोजो नृम्णं शत क्रतो विचर्षणे । आ वीरं पृतनाषहम्‌ ॥१॥ त्वं हिनः प िता वसो त्वं माता शतक्रतो बभूविथ । अधा ते सुम्नमीम हे ॥२॥ त्वां शुष्मिन्‌ वाजयन्तमुप ब्ुवे शतक्रतो ।  स नो रास्व सरव ॥३॥ 20 . 169 स्वादोरित्था विषुवतो म ध्वः पिबन्ति गौर्यं या इन्द्रेण सयावरीर्वृष्णा मदन ्ति शोभसे वस्वीरनु स्वराज्यम्‌ ॥१॥ ता अस्य पृशनायु वः सोमं श्रीणन्ति पश्रयः । प्रिया इन्द्रस्य धेनवो  वस्रं हिन्वन्ति सायकं वस्वीरनु स्वराज्यम्‌ ॥२॥ ता  अस्य नमसा सहः सपर्यन्ति प्रचेतसः । व्रतान्यस्य सश् चिरे पुरूणि पूर्वचित्तये वस्वीरनु स्वराज्यम्‌ ॥३॥  20 . 110 इन्द्राय मदूने सुतं परि ष्टोभन्तु नो गिरः  । ध कारवः ॥१॥ यस्मिन्‌ विश्वा अधि श्रियो रणन्ति स प्त संसदः । त हवामहे ॥२॥ चेतनं देवासो यज्ञमत्नत ।  तमिद्वर्धन्तु नो गिरः ॥३॥ 2९ . 111 यत्सोममिन्द्र व िष्णवि यद्भवा घ त्रित आप्त्ये । यद्वा मरुत्सु मन्द से समिन्दुभिः ॥१॥ यद्वा शक्र परावति समुद्रे अधि मन ्दसे । अस्माकमित्सुते रणा समिन्दुभिः ॥२॥ यद्वासि स ुन्वतो वृधो यजमानस्य सत्पते । उक्थे वा यस्य रण्यसि  समिन्दुभिः ॥३॥ 20 . 112 यदद्य कच्च वृत्रहन्न्‌ उद गा अभि सूर्य । सर्वं तदिन्द्र ते वशे ॥१॥ यद्धा प्र वृद्ध सत्पते न मरा इति मन्यसे । उतो तत्सत्यमित्तव  ॥२॥ ये सोमासः परावति ये अर्वावति सुन्विरे । सर्वास ्तामिन्द्र गच्छसि ॥३॥ 20 . 113 उभयं शृणवच्च न इन्द ्रौ अर्वागिदं वचः । सत्राच्या मघवा सोमपीतये धिया श विष्ठ॒ आ गमत्‌॥१॥ तं हि स्वराजं वृषभं तमोजसे धिषणे  निष्टतक्षतुः । उतोपमानां प्रथमो नि षीदसि सोमकामं  हि ते मनः ॥२॥ 28 . 114 अ ध त्वमनापिरिन्द्र जनुषा स नादसि । यु ॥१॥ नकी रेवन्तं सख्याय विन्दसे पीयन्ति  2 श्वः । यदा कृणोषि नदनुं समूहस्यादित्पितेव हयँ ॥२ ॥ 20 . 115 अहमिद्धि पितुष्परि मेधामृतस्य जग्रभ । अ हं सूर्य इवाजनि ॥१॥ अहं प्रत्नेन मन्मना गिरः शुम्भ ामि कण्ववत्‌। येनेन्द्रः शुष्ममिहधे ॥२॥ ये त्वामिन ्द्र न तुष्टुवु्षयो ये च तुष्टुवुः । ममेद्वर्धस्व  सुष्टुतः ॥३॥ 20 . 116 मा भूम निष्ट्या इवेन्द्र त्व दरणा इव । वनानि नि प्रजहितान्यद्रिवो दुरोषासो अमन् महि ॥१॥ अमन्महीदनाशवोऽनुग्रासश्च वृत्रहन्‌ । सुकृत ्सु ते महता शूर राधसानु स्तोमं मुदीमहि ॥२॥ 26 . 11 7 पिबा सोममिन्द्र मन्दतु त्वा यं ते सुषाव हर्यश्वा द्रिः । अ सुयतो नार्वा ॥१॥ मदो युजस्चारुरस्ति येन  वृत्राणि हरयश्च हंसि । स त्वामिन्द्र प्रभूवसो ममत् तु ॥२॥ बोधा सु मे मघवन्‌ वाचमेमां यां ते वसिष्ठो अ र्चति प्रशस्तिम्‌ । इमा ब्रह्म सधमादे जुषस्व ॥३॥ 2 0 . 118 शग्ध्यू षु शचीपत इन्द्र विश्वाभिरूतिभिः ।  भगं न हि त्वा यशसं वसुविदमनु श (1 ॥१॥ पौरो अश्वस्य  वासा टेव 
NLP-research-sans_AtharvaVedam_Shaunaka_djvu.txt