ततस तरिशङ्कॊर वचनं शरुत्वा करॊधसमन्वितम ऋषिपुत्रशत ं राम राजानम इदम अब्रवीतपरत्याख्यातॊ ऽसि दुर्बुद्ध े गुरुणा सत्यवादिना तं कथं समतिक्रम्य शाखान्तरम उप ेयिवानइक्ष्वाकूणां हि सर्वेषां पुरॊधाः परमा गतिः न  चातिक्रमितुं शक्यं वचनं सत्यवादिनःअशक्यम इति चॊवा च वसिष्ठॊ भगवान ऋषिः तं वयं वै समाहर्तुं करतुं शक् ताः कथं तवबालिशस तवं नरश्रेष्ठ गम्यतां सवपुरं पुनः  याजने भगवाञ शक्तस तरैलॊक्यस्यापि पार्थिवतेषां तद् वचनं शरुत्वा करॊधपर्याकुलाक्षरम स राजा पुनर एवैतान  इदं वचनम अब्रवीतपरत्याख्यातॊ ऽसमि गुरुणा गुरुपुत् रैस तथैव च अन्यां गतिं गमिष्यामि सवस्ति वॊ ऽसतु तप ॊधनाःऋषिपुत्रास तु तच छरुत्वा वाक्यं घॊराभिसंहितम  शेपुः परमसंक्रुद्धाश चण्डालत्वं गमिष्यसि एवम उक्त् वा महात्मानॊ विविशुस ते सवम आश्रममअथ रात्र्यां वयत ीतायां राजा चण्डालतां गतः नीलवस्त्रधरॊ नीलः परुषॊ  धवस्तमूर्धजः चित्यमाल्यानुलेपश च आयसाभरणॊ ऽभवततं द ृष्ट्वा मन्त्रिणः सर्वे तयक्त्वा चण्डालरूपिणम पराद ्रवन सहिता राम पौरा ये ऽसयानुगामिनःएकॊ हि राजा काक ुत्स्थ जगाम परमात्मवान दह्यमानॊ दिवारात्रं विश्वाम ित्रं तपॊधनमविश्वामित्रस तु तं दृष्ट्वा राजानं विफ लीकृतम चण्डालरूपिणं राम मुनिः कारुण्यम आगतःकारुण्य ात स महातेजा वाक्यं परम धार्मिकः इदं जगाद भद्रं ते  राजानं घॊरदर्शनमकिम आगमनकार्यं ते राजपुत्र महाबल  अयॊध्याधिपते वीर शापाच चण्डालतां गतःअथ तद वाक्यम आ कर्ण्य राजा चण्डालतां गतः अब्रवीत पराञ्जलिर वाक्यं  वाक्यज्ञॊ वाक्यकॊविदमपरत्याख्यातॊ ऽसमि गुरुणा गुर ुपुत्रैस तथैव च अनवाप्यैव तं कामं मया पराप्तॊ विपर ्ययःसशरीरॊ दिवं यायाम इति मे सौम्यदर्शनम मया चेष्ट ं करतुशतं तच च नावाप्यते फलमअनृतं नॊक्त पूर्वं मे  न च वक्ष्ये कदा चन कृच्छ्रेष्व अपि गतः सौम्य कषत्र धर्मेण ते शपेयज्ञैर बहुविधैर इष्टं परजा धर्मेण पाल िताः गुरवश च महात्मानः शीलवृत्तेन तॊषिताःधर्मे परय तमानस्य यज्ञं चाहर्तुम इच्छतः परितॊषं न गच्छन्ति ग ुरवॊ मुनिपुंगवदैवम एव परं मन्ये पौरुषं तु निरर्थकम  दैवेनाक्रम्यते सर्वं दैवं हि परमा गतिःतस्य मे परम ार्तस्य परसादम अभिकाङ्क्षतः कर्तुम अर्हसि भद्रं ते  दैवॊपहतकर्मणःनान्यां गतिं गमिष्यामि नान्यः शरणम अ स्ति मे दैवं पुरुषकारेण निवर्तयितुम अर्हसि
mahabharata-ramayana_rys1057_dev.txt