[भ]एतस्मिन एव काले तु वसिष्ठम ऋषिसत्तममइक्ष्वाकुवं शजॊ राजा सौदासॊ ददतां वरःसर्वलॊकचरं सिद्धं बरह्मकॊ शं सनातनमपुरॊहितम इदं परष्टुम अभिवाद्यॊपचक्रमे[सौ] तरैलॊक्ये भगवन किं सवित पवित्रं कथ्यते ऽनघयत कीर्त यन सदा मर्त्यः पराप्नुयात पुण्यम उत्तमम[भ]तस्मै पर ॊवाच वचनं परणताय हितं तदागवाम उपनिषद विद्वान नमस्क ृत्य गवां शुचिःगावः सुरभिगन्धिन्यस तथा गुग्गुलु गन ्धिकाःगावः परतिष्ठा भूतानां गावः सवस्त्ययनं महतगाव ॊ भूतं भविष्यच च गावः पुष्टिः सनातनीगावॊ लक्ष्म्या स तथा मूलं गॊषु दत्तं न नश्यतिअन्नं हि सततं गावॊ द ेवानां परमं हविःसवाहाकारवषट्कारौ गॊषु नित्यं परतिष ्ठितौगावॊ यज्ञस्य हि फलं गॊषु यज्ञाः परतिष्ठिताःसा यं परतश च सततं हॊमकाले महामतेगावॊ ददति वै हॊम्यम ऋ षिभ्यः पुरुषर्षभकानि चिद यानि दुर्गाणि दुष्कृतानि  कृतानि चतरन्ति चैव पाप्मानं धेनुं ये ददति परभॊएकां  च दशगुर दद्याद दश दद्याच च गॊशतीशतं सहस्रगुर दद्य ात सर्वे तुल्यफला हि तेअनाहिताग्निः शतगुर अयज्वा च  सहस्रगुःसमृद्धॊ यश च कीनाशॊ नार्घ्यम अर्हन्ति ते  तरयःकपिलां ये परयच्छन्ति स वत्सां कांस्यदॊहनामसुव् रतां वस्त्रसंवीताम उभौ लॊकौ जयन्ति तेयुवानम इन्द्र ियॊपेतं शतेन सह यूथपमगवेन्द्रं बराह्मणेन्द्राय भूर ि शृङ्गम अलंकृतमवृषभं ये परयच्छन्ति शरॊत्रियाय परं तपऐश्वर्यं ते ऽभिजायन्ते जायमानाः पुनः पुनःनाकीर्त यित्वा गाः सुप्यान नास्मृत्य पुनर उत्पतेतसायंप्रात र नमस्येच च गास ततः पुष्टिम आप्नुयातगवां मूत्र पुर ीषस्य नॊद्विजेत कदा चनन चासां मांसम अश्नीयाद गवां  वयुष्टिं तथाश्नुतेगाश च संकीर्तयेन नित्यं नावमन्ये त गास तथाअनिष्टं सवप्नम आलक्ष्य गां नरः संप्रकीर्त येतगॊमयेन सदा सनायाद गॊकरीषे च संविशेतशलेष्म मूत्र  पुरीषाणि परतिघातं च वर्जयेतसार्द्र चर्मणि भुञ्जीत  निरीक्षन वारुणीं दिशमवाग्यतः सर्पिषा भूमौ गवां वय ुष्टिं तथाश्नुतेघृतेन जुहुयाद अग्निं घृतेन सवस्ति  वाचयेतघृतं दद्याद घृतं पराशेद गवां वयुष्टिं तथाश्न ुतेगॊमत्या विद्यया धेनुं तिलानाम अभिमन्त्र्य यःरसर त्नमयीं दद्यान न स शॊचेत कृताकृतेगावॊ माम उपतिष्ठन ्तु हेमशृङ्गाः पयॊ मुचःसुरभ्यः सौरभेयाश च सरितः सा गरं यथागावः पश्यन्तु मां नित्यं गावः पश्याम्य अहं  तदागावॊ ऽसमाकं वयं तासां यतॊ गावस ततॊ वयमएवं रात्र ौ दिवा चैव समेषु विषमेषु चमहाभयेषु च नरः कीर्तयन म ुच्यते भयात
mahabharata-ramayana_mbs13077dev.txt