[व]शल्यः शरुत्वा तु दूतानां सैन्येन महता वृतःअभ्यय ात पाण्डवान राजन सह पुत्रैर महारथैःतस्य सेनानिवेशॊ  ऽभूद अध्यर्धम इव यॊजनमतथा हि बहुलां सेनां स बिभर् ति नरर्षभःविचित्रकवचाः शूरा विचित्रध्वजकार्मुकाःवि चित्राभरणाः सर्वे विचित्ररथवाहनाःसवदेशवेषाभरणा वीर ाः शतसहस्रशःतस्य सेना परणेतारॊ बभूवुः कषत्रियर्षभा ःवयथयन्न इव भूतानि कम्पयन्न इव मेदिनीमशनैर विश्राम यन सेनां स ययौ येन पाण्डवःततॊ दुर्यॊधनः शरुत्वा मह ासेनं महारथमउपायान्तम अभिद्रुत्य सवयम आनर्च भारतका रयाम आस पूजार्थं तस्य दुर्यॊधनः सभाःरमणीयेषु देशेष ु रत्नचित्राः सवलंकृताःस ताः सभाः समासाद्य पूज्यमा नॊ यथामरःदुर्यॊधनस्य सचिवैर देशे देशे यथार्हतःआजगा म सभाम अन्यां देवावसथ वर्चसमस तत्र विषयैर युक्तः क ल्याणैर अतिमानुषैःमेने ऽभयधिकम आत्मानम अवमेने पुरं दरमपप्रच्छ स ततः परेष्यान परहृष्टः कषत्रियर्षभःयुध िष्ठिरस्य पुरुषाः के नु चक्रुः सभा इमाःआनीयन्तां स भा काराः परदेयार्हा हि मे मताःगूढॊ दुर्यॊधनस तत्र  दर्शयाम आस मातुलमतं दृष्ट्वा मद्रराजस तु जञात्वा य त्नं च तस्य तमपरिष्वज्याब्रवीत परीत इष्टॊ ऽरथॊ गृह ्यताम इतिसत्यवाग भव कल्याण वरॊ वै मम दीयतामसर्वसेन ा परणेता मे भवान भवितुम अर्हतिकृतम इत्य अब्रवीच छल ्यः किम अन्यत करियताम इतिकृतम इत्य एव गान्धारिः पर त्युवाच पुनः पुनःस तथा शल्यम आमन्त्र्य पुनर आयात स वकं पुरमशल्यॊ जगाम कौन्तेयान आख्यातुं कर्म तस्य तत उपप्लव्यं स गत्वा तु सकन्धावारं परविश्य चपाण्डवान  अथ तान सर्वाञ शल्यस तत्र ददर्श हसमेत्य तु महाबाहुः  शल्यः पाण्डुसुतैस तदापाद्यम अर्घ्यं च गां चैव परत ्यगृह्णाद यथाविधिततः कुशलपूर्वं स मद्रराजॊ ऽरिसूदन ःपरीत्या परमया युक्तः समाश्लिष्य युधिष्ठिरमतथा भीम ार्जुनौ हृष्टौ सवस्रीयौ च यमाव उभौआसने चॊपविष्टस त ु शल्यः पार्थम उवाच हकुशलं राजशार्दूल कच चित ते कु रुनन्दनअरण्यवासाद दिष्ट्यासि विमुक्तॊ जयतां वरसुदु ष्करं कृतं राजन निर्जने वसता वनेभरातृभिः सह राजेन् द्र कृष्णया चानया सहअज्ञातवासं घॊरं च वसता दुष्करं  कृतमदुःखम एव कुतः सौख्यं राज्यभ्रष्टस्य भारतदुःखस ्यैतस्य महतॊ धार्तराष्ट्र कृतस्य वैअवाप्स्यसि सुखं  राजन हत्वा शत्रून परंतपविदितं ते महाराज लॊकतत्त्व ं नराधिपतस्माल लॊभकृतं किं चित तव तात न विद्यतेततॊ  ऽसयाकथयद राजा दुयॊधन समागममतच च शुश्रूषितं सर्वं  वरदानं च भारतसुकृतं ते कृतं राजन परहृष्टेनान्तरात् मनादुर्यॊधनस्य यद वीर तवया वाचा परतिश्रुतमएकं तव इ च्छामि भद्रं ते करियमाणं महीपतेभवान इह महाराज वासु देव समॊ युधिकर्णार्जुनाभ्यां संप्राप्ते दवैरथे राज सत्तमकर्णस्य भवता कार्यं सारथ्यं नात्र संशयःतत्र प ाल्यॊ ऽरजुनॊ राजन यदि मत्प्रियम इच्छसितेजॊवधश च ते  कार्यः सौतेर अस्मज जया वहःअकर्तव्यम अपि हय एतत कर ्तुम अर्हसि मातुलशृणु पाण्डव भद्रं ते यद बरवीषि दु रात्मनःतेजॊवधनिमित्तं मां सूतपुत्रस्य संयुगेअहं तस ्य भविष्यामि संग्रामे सारथिर धरुवमवासुदेवेन हि समं  नित्यं मां स हि मन्यतेतस्याहं कुरुशार्दूल परतीपम  अहितं वचःधरुवं संकथयिष्यामि यॊद्धुकामस्य संयुगेयथा  स हृतदर्पश च हृततेजाश च पाण्डवभविष्यति सुखं हन्तु ं सत्यम एतद बरवीमि तेएवम एतत करिष्यामि यथा तात तवम  आत्थ मामयच चान्यद अपि शक्ष्यामि तत करिष्यामि ते प रियमयच च दुःखं तवया पराप्तं दयूते वै कृष्णया सहपरु षाणि च वाक्यानि सूतपुत्र कृतानि वैजटासुरात परिक्ले शः कीचकाच च महाद्युतेदरौपद्याधिगतं सर्वं दमयन्त्या  यथाशुभमसर्वं दुःखम इदं वीर सुखॊदर्कं भविष्यतिनात् र मन्युस तवया कार्यॊ विधिर हि बलवत्तरःदुःखानि हि म हात्मानः पराप्नुवन्ति युधिष्ठिरदेवैर अपि हि दुःखान ि पराप्तानि जगतीपतेइन्द्रेण शरूयते राजन सभार्येण म हात्मनाअनुभूतं महद दुःखं देवराजेन भारत
mahabharata-ramayana_mbs05008dev.txt