[मार्क]शरिया जुष्टं महासेहं देव सेनापतिं कृतमसप्तर ्षिपत्न्यः षड देव्यस तत सकाशम अथागमनऋषिभिः संप्ररि त्यक्ता धर्मयुक्ता महाव्रताःदरुतम आगम्य चॊचुस ता द ेव सेनापतिं परभुमवयं पुत्र परित्यक्ता भर्तृभिर देव  संमितैःअकारणाद रुषा तात पुण्यस्थानात परिच्युताःअस ्माभिः किल जातस तवम इति केनाप्य उदाहृतमअसत्यम एतत  संश्रुत्य तस्मान नस तरातुम अर्हसिअक्षयश च भवेत सवर ्गस तवत्प्रसादाद धि नः परभॊतवां पुत्रं चाप्य अभीप् सामः कृत्वैतद अनृणॊ भव[सकन्द]मातरॊ हि भवत्यॊ मे सु तॊ वॊ ऽहम अनिन्दिताःयच चाभीप्सथ तत सर्वं संभविष्यत ि वस तथा[आर्कण्डेय]एवम उक्ते ततः शक्रं किं कार्यम  इति सॊ ऽबरवीतउक्तः सकन्देन बरूहीति सॊ ऽबरवीद वासवस  ततःअभिजित सपर्धमाना तु रॊहिण्या कन्यसी सवसाइच्छन् ती जयेष्ठतां देवी तपस तप्तुं वनं गतातत्र मूढॊ ऽसमि  भद्रं ते नक्षत्रं गगनाच चयुतमकालं तव इमं परं सकन् द बरह्मणा सह चिन्तयधनिष्ठादिस तदा कालॊ बरह्मणा परि निर्मितःरॊहिण्याद्यॊ ऽभवत पूर्वम एवं संख्या समाभवत एवम उक्ते तु शक्रेण तरिविदं कृत्तिका गताःनक्षत्रं  शकटाकारं भाति तद वह्नि दैवतमविनता चाब्रवीत सकन्दं  मम तवं पिण्डदः सुतःइच्छामि नित्यम एवाहं तवया पुत्र  सहासितुम[सकन्द]एवम अस्तु नमस ते ऽसतु पुत्रस्नेहात  परशाधि मामसनुषया पूज्यमाना वै देवि वत्स्यसि नित्य दा[मार्क]अथ मातृगणः सर्वः सकन्दं वचनम अब्रवीतवयं स र्वस्य लॊकस्य मातरः कविभिः सतुताःइच्छामॊ मातरस तुभ ्यं भवितुं पूजयस्व नः[सकन्द]मातरस तु भवत्यॊ मे भवत ीनाम अहं सुतःउच्यतां यन मया कार्यं भवतीनाम अथेप्सि तम[मातरस]यास तु ता मातरः पूर्वं लॊकस्यास्य परकल्पि ताःअस्माकं तद भवेत सथानं तासां चैव न तद भवेतभवेम प ूज्या लॊकस्य न ताः पूज्याः सुरर्षभपरजास्माकं हृतास  ताभिस तवत्कृते ताः परयच्छ नः[सकन्द]दत्ताः परजा न  ताः शक्या भवतीभिर निषेवितुमअन्यां वः कां परयच्छामि  परजां यां मनसेच्छथ[मातरस]इच्छाम तासां मातॄणां परज ा भॊक्तुं परयच्छ नःतवया सह पृथग भूता ये च तासाम अथ ेश्वराः[सकन्द]परजा वॊ दद्मि कष्टं तु भवतीभिर उदाहृ तमपरिरक्षत भद्रं वः परजाः साधु नमस्कृताःपरिरक्षाम  भद्रं ते परजाः सकन्द यथेच्छसितवया नॊ रॊचते सकन्द स ह वासश चिरं परभॊ[सकन्द]यावत षॊडशवर्षाणि भवन्ति तरु णाः परजाःपरबाधत मनुष्याणां तावद रूपैः पृथग्विधैःअह ं च वः परदास्यामि रौद्रम आत्मानम अव्ययमपरमं तेन सह िता सुखं वत्स्यथ पूजिताः[मार्क]ततः शरीरात सकन्दस्य  पुरुषः काञ्चनप्रभःभॊक्तुं परजाः स मर्त्यानां निष् पपात महाबलःअपतत स तदा भूमौ विसंज्ञॊ ऽथ कषुधान्वितः सकन्देन सॊ ऽभयनुज्ञातॊ रौद्ररूपॊ ऽभवद गरहःसकन्दापस ्मारम इत्य आहुर गरहं तं दविजसत्तमाःविनता तु महारौद ्रा कथ्यते शकुनिग्रहःपूतनां राक्षसीं पराहुस तं विद ्यात पूतना गरहमकष्टा दारुणरूपेण घॊररूपा निशाचरीपिश ाची दारुणाकारा कथ्यते शीतपूतनागर्भान सा मानुषीणां  तु हरते घॊरदर्शनाअदितिं रेवतीं पराहुर गरहस तस्यास  तु रैवतःसॊ ऽपि बालाञ शिशून घॊरॊ बाधते वै महाग्रहःद ैत्यानां या दितिर माता ताम आहुर मुखमण्डिकामअत्यर्थ ं शिशुमांसेन संप्रहृष्टा दुरासदाकुमाराश च कुमार्यश  च ये परॊक्ताः सकन्द संभवाःते ऽपि गर्भभुजः सर्वे क ौरव्य सुमहाग्रहाःतासाम एव कुमारीणां पतयस ते परकीर् तिताःअज्ञायमाना हृज्णन्ति बालकान रौद्रकर्मिणःगवां  माता तु या पराज्ञैः कथ्यते सुरभिर नृपशकुनिस ताम अथ ारुह्य सह भुङ्क्ते शिशून भुविसरमा नाम या माता शुना ं देवी जनाधिपसापि गर्भान समादत्ते मानुषीणां सदैव ह िपादपानां चया माता करञ्ज निलया हि साकरञ्जे तां नमस ्यन्ति तस्मात पुत्रार्थिनॊ नराःइमे तव अष्टादशान्ये  वै गरहा मांसमधु परियाःदविपञ्चरात्रं तिष्ठन्ति सतत ं सूतिका गृहेकद्रूः सूक्ष्मवपुर भूत्वा गर्भिणीं पर विशेद यदाभुङ्क्ते सा तत्र तं गर्भं सा तु नागं परसू यतेगन्धर्वाणां तु या माता सा गर्भं गृह्य गच्छतिततॊ  विलीन गर्भा सा मानुषी भुवि दृश्यतेया जनित्री तव अ प्सरसां गर्भम आस्ते परगृह्य साउपविष्टं ततॊ गर्भं क थयन्ति मनीषिणःलॊहितस्यॊदधेः कन्या धात्री सकन्दस्य  सा समृतालॊहितायनिर इत्य एवं कदम्बे सा हि पूज्यतेपु रुषेषु यथा रुद्रस तथार्या परमदास्व अपिआर्या माता क ुमारस्य पृथक कामार्थम इज्यतेएवम एते कुमाराणां मया  परॊक्ता महाग्रहाःयावत षॊडशवर्षाणि अशिवास ते शिवास  ततःये च मातृगणाः परॊक्ताः पुरुषाश चैव ये गरहाःसर्व े सकन्दग्रहा नाम जञेया नित्यं शरीरिभिःतेषां परशमनं  कार्यं सनानं धूपम अथाञ्जनमबलिकर्मॊपहारश च सकन्दस् येज्या विशेषतःएवम एते ऽरचिताः सर्वे परयच्छन्ति शुभ ं नृणामआयुर वीर्यं च राजेन्द्र सम्यक पूजा नमस्कृता ःऊर्ध्वं तु षॊडशाद वर्षाद ये भवन्ति गरहा नृणामतान  अहं संप्रवक्ष्यामि नमस्कृत्य महेश्वरमयः पश्यति नरॊ  देवाड जाग्रद वा शयितॊ ऽपि वाउन्माद्यति स तु कषिप् रं तं तु देव गरहं विदुःआसीनश च शयानश च यः पश्यति न रः पितॄनउन्माद्यति स तु कषिप्रं स जञेयस तु पितृग्र हःअवमन्यति यः सिद्धान करुद्धाश चापि शपन्ति यमउन्मा द्यति स तु कषिप्रं जञेयः सिद्धग्रहस तु सःउपाघ्राति  च यॊ गन्धान रसांश चापि पृथग्विधानउन्माद्यति स तु  कषिप्रं स जञेयॊ राक्षसॊ गरहःगन्धर्वाश चापि यं दिव् याः संस्पृशन्ति नरं भुविउन्माद्यति स तु कषिप्रं गर हॊ गान्धर्व एव सःआविशन्ति च यं यक्षाः पुरुषं कालपर ्ययेउन्माद्यति स तु कषिप्रं जञेयॊ यक्षग्रहस तु सःअ धिरॊहन्ति यं नित्यं पिशाचाः पुरुषं कव चितउन्माद्यत ि स तु कषिप्रं पैशाचं तं गरहं विदुःयस्य दॊषैः परकु पितं चित्तं मुह्यति देहिनःउन्माद्यति स तु कषिप्रं  साधनं तस्य शास्त्रतःवैक्लव्याच च भयाच चैव गॊराणां  चापि दर्शनातउन्माद्यति स तु कषिप्रं सत्त्वं तस्य त ु साधनमकश चित करीडितु कामॊ वै भॊक्तुकामस तथापरःअभि कामस तथैवान्य इत्य एष तरिविधॊ गरहःयावत सप्तति वर्ष ाणि भवन्त्य एते गरहा नृणामअतः परं देहिनां तु गरहतु ल्यॊ भवेज जवरःअप्रकीर्णेन्द्रियं दान्तं शुचिं नित् यम अतन्द्रितमआस्तिकं शरद्दधानं च वर्जयन्ति सदा गरह ाःइत्य एष ते गरहॊद्देशॊ मानुषाणां परकीर्तितःन सपृश न्ति गरहा भक्तान नरान देवं महेश्वरम
mahabharata-ramayana_mbs03219dev.txt