राघवेणाभये दत्ते संनतॊ रावणानुजः खात पपातावनिं हृष ्टॊ भक्तैर अनुचरैः सहस तु रामस्य धर्मात्मा निपपात  विभीषणः पादयॊः शरणान्वेषी चतुर्भिः सह राक्षसैःअब्र वीच च तदा रामं वाक्यं तत्र विभीषणः धर्मयुक्तं च यु क्तं च साम्प्रतं संप्रहर्षणमअनुजॊ रावणस्याहं तेन च ास्म्य अवमानितः भवन्तं सर्वभूतानां शरण्यं शरणं गतः परित्यक्ता मया लङ्का मित्राणि च धनानि च भवद्गतं मे  राज्यं च जीवितं च सुखानि चराक्षसानां वधे साह्यं ल ङ्कायाश च परधर्षणे करिष्यामि यथाप्राणं परवेक्ष्याम ि च वाहिनीमइति बरुवाणं रामस तु परिष्वज्य विभीषणम अ ब्रवील लक्ष्मणं परीतः समुद्राज जलम आनयतेन चेमं महा प्राज्ञम अभिषिञ्च विभीषणम राजानं रक्षसां कषिप्रं प रसन्ने मयि मानदएवम उक्तस तु सौमित्रिर अभ्यषिञ्चद व िभीषणम मध्ये वानरमुख्यानां राजानं रामशासनाततं परसा दं तु रामस्य दृष्ट्वा सद्यः पलवंगमाः परचुक्रुशुर म हानादान साधु साध्व इति चाब्रुवनअब्रवीच च हनूमांश च  सुग्रीवश च विभीषणम कथं सागरम अक्षॊभ्यं तराम वरुणा लयमउपायैर अभिगच्छामॊ यथा नदनदीपतिम तराम तरसा सर्वे  ससैन्या वरुणालयमएवम उक्तस तु धर्मज्ञः परत्युवाच व िभीषणः समुद्रं राघवॊ राजा शरणं गन्तुम अर्हतिखानितः  सगरेणायम अप्रमेयॊ महॊदधिः कर्तुम अर्हति रामस्य जञ ातेः कार्यं महॊदधिःएवं विभीषणेनॊक्ते राक्षसेन विपश ्चिता परकृत्या धर्मशीलस्य राघवस्याप्य अरॊचतस लक्ष् मणं महातेजाः सुग्रीवं च हरीश्वरम सत्क्रियार्थं करि यादक्षः समितपूर्वम उवाच हविभीषणस्य मन्त्रॊ ऽयं मम  लक्ष्मण रॊचते बरूहि तवं सहसुग्रीवस तवापि यदि रॊचते सुग्रीवः पण्डितॊ नित्यं भवान मन्त्रविचक्षणः उभाभ्य ां संप्रधार्यार्यं रॊचते यत तद उच्यतामएवम उक्तौ तु  तौ वीराव उभौ सुग्रीवलक्ष्मणौ समुदाचार संयुक्तम इद ं वचनम ऊचतुःकिमर्थं नॊ नरव्याघ्र न रॊचिष्यति राघव  विभीषणेन यत तूक्तम अस्मिन काले सुखावहमअबद्ध्वा साग रे सेतुं घॊरे ऽसमिन वरुणालये लङ्का नासादितुं शक्या  सेन्द्रैर अपि सुरासुरैःविभीषणस्य शूरस्य यथार्थं क रियतां वचः अलं कालात्ययं कृत्वा समुद्रॊ ऽयं नियुज् यतामएवम उक्तः कुशास्तीर्णे तीरे नदनदीपतेः संविवेश  तदा रामॊ वेद्याम इव हुताशनः
mahabharata-ramayana_rys6013_dev.txt