[स]कृपस्य वचनं शरुत्वा धर्मार्थसहितं शुभमअश्वत्थाम ा महाराज दुःखशॊकसमन्वितःदह्यमानस तु शॊकेन परदीप्ते नाग्निना यथाकरूरं मनस ततः कृत्वा ताव उभौ परत्यभाषत पुरुषे पुरुषे बुद्धिः सा सा भवति शॊभनातुष्यन्ति च  पृथक सर्वे परज्ञया ते सवया सवयासर्वॊ हि मन्यते लॊक  आत्मानं बुद्धिमत्तरमसर्वस्यात्मा बहुमतः सर्वात्मा नं परशंसतिसर्वस्य हि सवका परज्ञा साधुवादे परतिष्ठि तापरबुद्धिं च निन्दन्ति सवां परशंसन्ति चासकृतकारणा न्तर यॊगेन यॊगे येषां समा मतिःते ऽनयॊन्येन च तुष्य न्ति बहु मन्यन्ति चासकृततस्यैव तु मनुष्यस्य सा सा  बुद्धिस तदा तदाकालयॊगविपर्यासं पराप्यान्यॊन्यं विप द्यतेअचिन्त्यत्वाद धि चित्तानां मनुष्याणां विशेषतः चित्तवैकल्यम आसाद्य सा सा बुद्धिः परजायतेयथा हि वै द्यः कुशलॊ जञात्वा वयाधिं यथाविधिभेषजं कुरुते यॊगा त परशमार्थम इहाभिभॊएवं कार्यस्य यॊगार्थं बुद्धिं क ुर्वन्ति मानवाःपरज्ञया हि सवया युक्तास तां च निन्द ति मानवाःअन्यया यौवने मर्त्यॊ बुद्ध्या भवति मॊहितः मध्ये ऽनयया जरायां तु सॊ ऽनयां रॊचयते मतिमवयसनं वा  पुनर घॊरं समृद्धिं वापि तादृशीमअवाप्य पुरुषॊ भॊज  कुरुते बुद्धिवैकृतमएकस्मिन्न एव पुरुषे सा सा बुद्ध िस तदा तदाभवत्य अनित्य परज्ञत्वात सा तस्यैव न रॊचत ेनिश्चित्य तु यथा परज्ञं यां मतिं साधु पश्यतितस्या ं परकुरुते भावं सा तस्यॊद्यॊग कारिकासर्वॊ हि पुरुष ॊ भॊज साध्व एतद इति निश्चितःकर्तुम आरभते परीतॊ मरण ादिषु कर्मसुसर्वे हि युक्तिं विज्ञाय परज्ञां चापि  सवकां नराःचेष्टन्ते विविधाश चेष्टा हितम इत्य एव जा नतेउपजाता वयसनजा येयम अद्य मतिर ममयुवयॊस तां परवक् ष्यामि मम शॊकविनाशिनीमपरजापतिः परजाः सृष्ट्वा कर्म  तासु विधाय चवर्णे वर्णे समाद्धत्त एकैकं गुणवत्तरम बराह्मणे दमम अव्यग्रं कषत्रिये तेज उत्तममदाक्ष्यं  वैश्ये च शूद्रे च सर्ववर्णानुकूलतामअदान्तॊ बराह्मण ॊ ऽसाधुर निस्तेजाः कषत्रियॊ ऽधमःअदक्षॊ निन्द्यते व ैश्यः शूद्रश च परतिकूलवानसॊ ऽसमि जातः कुले शरेष्ठे  बराह्मणानां सुपूजितेमन्दभाग्यतयास्म्य एतं कषत्रधर ्मम अनु षठितःकषत्रधर्मं विदित्वाहं यदि बराह्मण्य अ संश्रितमपरकुर्यां सुमहत कर्म न मे तत साधु संमतमधार यित्वा धनुर विद्यं दिव्यान्य अस्त्राणि चाहवेपितरं  निहतं दृष्ट्वा किं नु वक्ष्यामि संसदिसॊ ऽहम अद्य य थाकामं कषत्रधर्मम उपास्य तमगन्तास्मि पदवीं राज्ञः  पितुश चापि महाद्युतेःअद्य सवप्स्यन्ति पाञ्चाला विश ्वस्ता जितकाशिनःविमुक्तयुग्य कवचा हर्षेण च समन्वित ाःवयं जिता मताश चैषां शरान्ता वयायम अनेन चतेषां नि शि परसुप्तानां सवस्थानां शिबिरे सवकेअवस्कन्दं करिष ्यामि शिबिरस्याद्य दुष्करमतान अवस्कन्द्य शिबिरे पर ेतभूतान विचेतसःसूदयिष्यामि विक्रम्य मघवान इव दानवा नअद्य तान सहितान सर्वान धृष्टद्युम्नपुरॊगमानसूदयिष ्यामि विक्रम्य कक्षं दीप्त इवानलःनिहत्य चैव पाञ्चा लाञ शान्तिं लब्धास्मि सत्तमपाञ्चालेषु चरिष्यामि सू दयन्न अद्य संयुगेपिनाक पाणिः संक्रुद्धः सवयं रुद्र ः पशुष्व इवअद्याहं सर्वपाञ्चालान निहत्य च निकृत्य  चअर्दयिष्यामि संक्रुद्धॊ रणे पाण्डुसुतांस तथाअद्या हं सर्वपाञ्चालैः कृत्वा भूमिं शरीरिणीमपरहृत्यैकैकश स तेभ्यॊ भविष्याम्य अनृणः पितुःदुर्यॊधनस्य कर्णस्य  भीष्म सैन्धवयॊर अपिगमयिष्यामि पाञ्चालान पदवीम अद् य दुर्गमामअद्य पाञ्चालराजस्य धृष्टद्युम्नस्य वै नि शिविरात्रे परमथिष्यामि पशॊर इव शिरॊ बलातअद्य पाञ्च ाल पाण्डूनां शयितान आत्मजान निशिखड्गेन निशितेनाजौ  परमथिष्यामि गौतमअद्य पाञ्चाल सेनां तां निहत्य निशि  सौप्तिकेकृतकृत्यः सुखी चैव भविष्यामि महामते
mahabharata-ramayana_mbs10003dev.txt