[ग]एष शल्यॊ हतः शेते साक्षान नकुल मातुलःधर्मज्ञेन  सता तात धर्मराजेन संयुगेयस तवया सपर्धते नित्यं सर् वत्र पुरुषर्षभस एष निहतः शेते मद्रराजॊ महारथःयेन स ंगृह्णता तात रथम आधिरथेर युधिजवार्थं पाण्डुपुत्राण ां तथा तेजॊवधः कृतःअहॊ धिक पश्य शल्यस्य पूर्णचन्द् र सुदर्शनममुखं पद्मपलाशाक्षं वडैर आदष्टम अव्रणमएषा  चामीकराभस्य तप्तकाञ्चनस परभाआस्याद विनिःसृता जिह् वा भक्ष्यते कृष्णपक्षिभिःयुधिष्ठिरेण निहतं शल्यं स मितिशॊभनमरुदन्त्यः पर्युपासन्ते मद्रराजकुलस्त्रियः एताः सुसूक्ष्म वसना मद्रराजं नरर्षभमकरॊशन्त्य अभिस मासाद्य कषत्रियाः कषत्रियर्षभमशल्यं निपतितं नार्यः  परिवार्याभितः सथिताःवाशिता गृष्टयः पङ्के परिमग्नम  इवर्षभमशल्यं शरणदं शूरं पश्यैनं रथसत्तममशयानं वीर शयने शरैर विशकलीकृतमएष शैलालयॊ राजा भगदत्तः परतापव ानगजाङ्कुश धरः शरेष्ठः शेते भुवि निपातितःयस्य रुक् ममयी माला शिरस्य एषा विराजतेशवापदैर भक्ष्यमाणस्य श ॊभयन्तीव मूर्धजानएतेन किल पार्थस्य युद्धम आसीत सुद ारुणमलॊमहर्षणम अत्युग्रं शक्रस्य बलिना यथायॊधयित्व ा महाबाहुर एष पार्थं धनंजयमसंशयं गमयित्वा च कुन्ती पुत्रेण पातितःयस्य नास्ति समॊ लॊके शौर्ये वीर्ये च  कश चनस एष निहतः शेते भीष्मॊ भीष्मकृद आहवेपश्य शां तनवं कृष्ण शयानं सूर्यवर्चसमयुगान्त इव कालेन पातित ं सूर्यम अम्बरातएष तप्त्वा रणे शत्रूञ शस्त्रतापेन  वीर्यवाननरसूर्यॊ ऽसतम अभ्येति सूर्यॊ ऽसतम इव केशवश रतल्पगतं वीरं धर्मे देवापिना सममशयानं वीरशयने पश्य  शूर निषेवितेकर्णिनालीकनाराचैर आस्तीर्य शयनॊत्तममआ विश्य शेते भगवान सकन्दः शरवणं यथाअतूल पूर्णं गाङ्ग ेयस तरिभिर बाणैः समन्वितमउपधायॊपधानाग्र्यं दत्तं ग ाण्डीवधन्वनापालयानः पितुः शास्त्रम ऊर्ध्वरेता महाय शाःएष शांतनवः शेते माधवाप्रतिमॊ युधिधर्मात्मा तात  धर्मज्ञः पारम्पर्येण निर्णयेअमर्त्य इव मर्त्यः सन् न एष पराणान अधारयतनास्ति युद्धे कृती कश चिन न विद् वान न पराक्रमीयत्र शांतनवॊ भीष्मः शेते ऽदय निहतः प रैःसवयम एतेन शूरेण पृच्छ्यमानेन पाण्डवैःधर्मज्ञेना हवे मृत्युर आख्यातः सत्यवादिनापरनष्टः कुरुवंशश च प ुनर येन समुद्धृतःस गतः कुरुभिः सार्धं महाबुद्धिः प राभवमधर्मेषु कुरवः कं नु परिप्रक्ष्यन्ति माधवगते द ेवव्रते सवर्गं देवकल्पे नरर्षभेअर्जुनस्य विनेतारम  आचार्यं सात्यकेस तथातं पश्य पतितं दरॊणं कुरूणां गु रु सत्तममअस्त्रं चतुर्विधं वेद यथैव तरिदशेश्वरःभार ्गवॊ वा महावीर्यस तथा दरॊणॊ ऽपि माधवयस्य परसादाद ब ीभत्सुः पाण्डवः कर्म दुष्करमचकार स हतः शेते नैनम अ स्त्राण्य अपालयनयं पुरॊधाय कुरव आह्वयन्ति सम पाण्ड वानसॊ ऽयं शस्त्रभृतां शरेष्ठॊ दरॊणः शस्त्रैः पृथक  कृतःयस्य निर्दहतः सेनां गतिर अग्नेर इवाभवतस भूमौ न िहतः शेते शान्तार्चिर इव पावकःधनुर मुष्टिर अशीर्णश  च हस्तावापश च माधवदरॊणस्य निहतस्यापि दृश्यते जीवत ॊ यथावेदा यस्माच च चत्वारः सर्वास्त्राणि च केशवअनप ेतानि वै शूराद यथैवादौ परजापतेःबन्दनार्हाव इमौ तस् य बन्दिभिर वन्दितौ शुभौगॊमायवॊ विकर्षन्ति पादौ शिष ्यशतार्चितौदरॊणं दरुपदपुत्रेण निहतं मधुसूदनकृपी कृ पणम अन्वास्ते दुःखॊपहत चेतनातां पश्य रुदतीम आर्तां  मुखकेशीम अधॊमुखीमहतं पतिम उपासन्तीं दरॊणं शस्त्रभ ृतां वरमबाणैर भिन्नतनु तराणं धृष्टद्युम्नेन केशवउप ास्ते वै मृधे दरॊणं जटिला बरह्मचारिणीपरेतकृत्ये च  यतते कृपी कृपणम आतुराहतस्य समरे भर्तुः सुकुमारी यश स्विनीअग्नीन आहृत्य विधिवच चितां परज्वाल्य सर्वशःद रॊणम आधाय गायन्ति तरीणि सामानि सामगाःकिरन्ति च चित ाम एते जटिला बरह्मचारिणःधनुर्भिः शक्तिभिश चैव रथनी दैश च माधवशस्त्रैश च विविधैर अन्यैर धक्ष्यन्ते भूर ि तेजसमत एते दरॊणम आधाय शंसन्ति च रुदन्ति चसामभिस  तरिभिर अन्तःस्थैर अनुशंसन्ति चापरेअग्नाव अग्निम इव ाधाय दरॊणं हुत्वा हुताशनेगच्छन्त्य अभिमुखा गङ्गां  दरॊणशिष्या दविजातयःअपसव्यां चितिं कृत्वा पुरस्कृत् य कृपीं तदा
mahabharata-ramayana_mbs11023dev.txt