[य]अतः परं महाबाहॊ यच छरेयस तद वदस्व मेन तृप्याम्य  अमृतस्येव वससस ते पितामहकिं कर्म पुरुषः कृत्वा शु भं पुरुषसत्तमशरेयः परम अवाप्नॊति परेत्य चेह च तद व द[भी]अत्र ते वर्तयिष्यामि यथापूर्वं महायशःपराशरं म हात्मानं पप्रच्छ जनकॊ नृपःकिं शरेयः सर्वभूतानाम अस ्मिँल लॊके परत्र चयद भवेत परतिपत्तव्यं तद भवान परब ्रवीतु मेततः स तपसा युक्तः सर्वधर्माविधानवितनृपाया नुग्रह मना मुनिर वाक्यम अथाब्रवीतधर्म एव कृतः शरेय ान इह लॊके परत्र चतस्माद धि परमं नास्ति यथा पराहुर  मनीषिणःपरतिपद्य नरॊ धर्मं सवर्गलॊके महीयतेधर्मात् मकः कर्म विधिर देहिनां नृपसत्तमतस्मिन्न आश्रमिणः स न्तः सवकर्माणीह कुर्वतेचतुर्विधा हि लॊकस्य यात्रा  तात विधीयतेमर्त्या यत्रावतिष्ठन्ते सा च कामात परवर ्ततेसुकृतासुकृतं कर्म निषेव्य विविधैः करमैःदशार्ध  परविभक्तानां भूतानां बहुधा गतिःसौवर्णं राजतं वापि  यथा भान्दं निषिच्यतेतथा निषिच्यते जन्तुः पूर्वकर्म  वशानुगःनाबीजाज जायते किं चिन नाकृत्वा सुखम एधतेसु कृती विन्दति सुखं पराप्य देहक्षयं नरःदैवं तात न पश ्यामि नास्ति दैवस्य साधनमसवभावतॊ हि संसिद्धा देवगन ्धर्वदानवाःपरेत्य जातिकृतं कर्म न समरन्ति सदा जनाः ते वै तस्य फलप्राप्तौ कर्म चापि चतुर्विधमलॊकयात्रा श्रयश चैव शब्दॊ वेदाश्रयः कृतःशान्त्य अर्थं मनसस त ात नैतद वृद्धानुशासनमचक्षुषा मनसा वाचा कर्मणा च चत ुर्विधमकुरुते यादृशं कर्म तादृशं परतिपद्यतेनिरन्तर ं च मिश्रं च फलते कर्म पार्थिवकल्यानं यदि वा पापं  न तु नाशॊ ऽसय विद्यतेकदा चित सुकृतं तात कूतस्थम इव  तिष्ठतिमज्जमानस्य संसारे यावद दुःखाद विमुच्यतेततॊ  दुःखक्षयं कृत्वा सुकृतं कर्म सेवतेसुकृतक्षयाद दुष ्कृतं च तद विद्धि मनुजाधिपदमः कषमा धृतिस तेजः संतॊ षः सत्यवादिताहरीर अहिंसाव्यसनिता दाक्ष्यं चेति सुख ावहाःदुष्कृते सुकृते वापि न जन्तुर अयतॊ भवेतनित्यं  मनः समाधाने परयतेत विचक्षणःनायं परस्य सुकृतं दुष् कृतं वापि सेवतेकरॊति यादृशं कर्म तादृशं परतिपद्यते सुखदुःखे समाधाय पुमान अन्येन गच्छतिअन्येनैव जनः सर ्वः संगतॊ यश च पार्थिवपरेषां यद असूयेत न तत कुर्या त सवयं नरःयॊ हय असूयुस तथायुक्तः सॊ ऽवहासं नियच्छत िभीरू राजन्यॊ बराह्मणः सर्वभक्षॊ; वैश्यॊ ऽनीहावान  हीनवर्णॊ ऽलसश चविद्वांश चाशीलॊ वृत्तहीनः कुलीनः; स त्याद भरष्टॊ बराह्मणः सत्री च दुष्टारागी मुक्तः पच मानॊ ऽऽतमहेतॊर; मूर्खॊ वक्ता नृप हीनं च रास्त्रमएत े सर्वे शॊच्यतां यान्ति राजन; यश चायुक्तः सनेहहीनः  परजासु
mahabharata-ramayana_mbs12279dev.txt