[षुक्र]वर्तमानस तथैवात्र वानप्रस्थाश्रमे यथायॊक्तव ्यॊ ऽऽतमा यथाशक्त्या परं वै काङ्क्षता पदम[वयास]परा प्य संस्कारम एताभ्याम आश्रमाभ्यां ततः परमयत कार्यं  परमार्थार्थं तद इहैकमनाः शृणुकसायं पाचयित्वा तु श रेणि सथानेषु च तरिषुपरव्रजेच च परं सथानं परिव्रज्य ाम अनुत्तमामतद भवान एवम अभ्यस्य वर्ततां शरूयतां तथ ाएक एव चरेन नित्यं सिद्ध्यर्थम असहायवानएकश चरति यः  पश्यन न जहाति न हीयतेअनग्निर अनिकेतः सयाद गरामम अ न्नार्थम आश्रयेतअश्वस्तन विधानः सयान मुनिर भावसमन् वितःलघ्वाशी नियताहारः सकृद अन्ननिषेविताकपालं वृक्ष मूलानि कुचेलम असहायताउपेक्षा सर्वभूतानाम एतावद भिक ्ष लक्षणमयस्मिन वाचः परविशन्ति कूपे पराप्ताः शिला  इवन वक्तारं पुनर यान्ति स कैवल्याश्रमे वसेतनैव पश् येन न शृणुयाद अवाच्यं जातु कस्य चितबराह्मणानां विश ेषेण नैव बरूयात कथंचननयद बराह्मणस्य कुशलं तद एव सत तं वदेततूस्नीम आसीत निन्दायां कुर्वन भेषजम आत्मनःय ेन पूर्णम इवाकाशं भवत्य एकेन सर्वदाशून्यं येन जनाक ीर्णं तं देवा बराह्मणं विदुःयेन केन चिद आछन्नॊ येन  केन चिद आशितःयत्रक्व चन शायी च तं देवा पराभमं विद ुःअहेर इव गणाद भीतः सौहित्यान नरकाद इवकुनपाद इव स  सत्रीभ्यस तं देवा बराह्मणं विदुःन करुध्येन न परहृष ्येच च मानितॊ ऽमानितश च यःसर्वभूतेष्व अभयदस तं देव ा बराह्मणं विदुःनाभिनन्देत मरणं नाभिनन्देत जीवितमक ालम एव परतीक्षेत निदेशं भृतकॊ यथाअनभ्याहत चित्तः स याद अनभ्याहत वाक तथानिर्मुक्तः सर्वपापेभ्यॊ निरमित ्रस्य किं भयमअभयं सर्वभूतेभ्यॊ भूतानाम अभयं यतःतस् य देहाद विमुक्तस्य भयं नास्ति कुतश्चननयथा नागपदे ऽ नयानि पदानि पदगामिनामसर्वाण्य एवापिधीयन्ते पदजातान ि कौञ्चरेएवं सर्वम अहिंसायां धर्मार्थम अपिधीयतेअमृ तः सनित्यं वसति यॊ ऽहिंसां परतिपद्यतेअहिंसकः समः स त्यॊ धृतिमान नियतेन्द्रियःशरण्यः सर्वभूतानां गतिम  आप्नॊत्य अनुत्तमामएवं परज्ञान तृप्तस्य निर्भयस्य म नीषिणःन मृत्युर अतिगॊ भावः स मृत्युम अधिगच्छतिविमु क्तं सर्वसङ्गेभ्यॊ मुनिम आकाशवत सथितमअस्वम एकचरं श ान्तं तं देवा बराह्मणं विदुःजीवितं यस्य धर्मार्थं  धर्मॊ ऽरत्य अर्थम एव चअहॊरात्राश च पुण्यार्थं तं द ेवा बराह्मणं विदुःनिराशिषम अनारम्भं निर्नमस्कारम अ स्तुतिमअक्षीण कषीणकर्माणं तं देवा बराह्मणं विदुःसर ्वाणि भूतानि सुखे रमन्ते; सर्वाणि दुःखस्य भृशं तरस न्तितेषां भयॊत्पादन जातखेदः; कुर्यान न कर्माणि हि  शरद्दधानःदानं हि भूताभय दक्षिणायाः; सर्वाणि दानान् य अधितिष्ठतीहतीक्ष्णां तनुं यः परथमं जहाति; सॊ ऽनन ्तम आप्नॊत्य अभयं परजाभ्यःउत्तान आस्येन हविर जुहॊत ि; लॊकस्य नाभिर जगतः परतिष्ठातस्याङ्गम अङ्गानि कृत ाकृतं च; वैश्वानरः सर्वम एव परपेदेपरादेश मात्रे हृ दि निश्रितं यत; तस्मिन परानान आत्मयाजी जुहॊतितस्या ग्निहॊत्रं हुतम आत्मसंस्थं; सर्वेषु लॊकेषु सदैव ते षुदैवं तरिधातुं तरिवृतं सुपर्णं; ये विद्युर अग्र्य ं परमार्थतां चते सर्वलॊकेषु महीयमाना; देवाः समर्था ः सुकृतं वरजन्तिवेदांश च वेद्यं च विधिं च कृत्स्नम ; अथॊ निरुक्तं परमार्थतां चसर्वं शरीरात्मनि यः परव ेद; तस्मै सम देवाः सपृहयन्ति नित्यमभूमाव असक्तं दि वि चाप्रमेयं; हिरन मयं यॊ ऽनदजम अन्दमध्येपतत्रिणं  पक्षिणम अन्तरिक्षे; यॊ वेद भॊग्यात्मनि दीप्तरश्मिः आवर्तमाम अजरं विवर्तनं; सॊ नेमिकं दवादशारं सुपर्वय स्येदम आस्ये परियाति विश्वं; तत कालचक्रं निहितं गु हायामयः संप्रसादं जगतः शरीरं; सर्वान स लॊकान अधिगच ्छतीहतस्मिन हुतं तर्पयतीह देवांस; ते वै तृप्तास तर ्पयन्त्य आस्यम अस्यतेजॊमयॊ नित्यतनुः पुराणॊ; लॊकान  अनन्तान अभयान उपैतिभूतानि यस्मान न तरसन्ते कदा चि त; स भूतेभ्यॊ न तरसते कदा चितअगर्हणीयॊ न च गर्हते  ऽनयान; स वै विप्रः परमात्मानम ईक्षेतविनीतमॊहॊ वयपन ीतकल्मषॊ; न चेह नामुत्र च ये ऽरथम ऋच्छतिअरॊष मॊहः  सम लॊष्ट काञ्चनः; परहीन शॊकॊ गतसंधि विग्रहःअपेतनिन ्दास्तुतिर अप्रियाप्रियश; चरन्न उदासीनवद एष भिक्षु कः
mahabharata-ramayana_mbs12237dev.txt