[धृ]शवॊभूते किम अकार्षुस ते दुःखशॊकसमन्विताःअभिमन् यौ हते तत्र के वायुध्यन्त मामकाःजानन्तस तस्य कर्मा णि कुरवः सव्यसाचिनःकथं तत किल्बिषं कृत्वा निर्भया  बरूहि मामकाःपुत्रशॊकाभिसंतप्तं करुद्धं मृत्युम इवा न्तकमआयान्तं पुरुषव्याघ्रं कथं ददृशुर आहवेकपिराजध् वजं संख्ये विधुन्वानं महद धनुःदृष्ट्वा पुत्र परिद् यूनं किम अकुर्वन्त मामकाःकिं नु संजय संग्रामे वृत् तं दुर्यॊधनं परतिपरिदेवॊ महान अत्र शरुतॊ मे नाभिनन ्दनमबभूवुर ये मनॊग्राह्याः शब्दाः शरुतिसुखावहाःन श रूयन्ते ऽदय ते सर्वे सैन्धवस्य निवेशनेसतुवतां नाद् य शरूयन्ते पुत्राणां शिबिरे ममसूतमागध संघानां नर्त कानां च सर्वशःशब्देन नादिताभीक्ष्णम अभवद यत्र मे श रुतिःदीनानाम अद्य तं शब्दं न शृणॊमि समीरितमनिवेशने  सत्यधृतेः सॊमदत्तस्य संजयआसीनॊ ऽहं पुरा तात शब्दम  अश्रौषम उत्तममतद अद्य हीनपुण्यॊ ऽहम आर्तस्वरनिनाद ितमनिवेशनं हतॊत्साहं पुत्राणां मम लक्षयेविविंशतेर  दुर्मुखस्य चित्रसेनविकर्णयॊःअन्येषां च सुतानां मे  न तथा शरूयते धवनिःबराह्मणाः कषत्रिया वैश्या यं शिष ्याः पर्युपासतेदरॊणपुत्रं महेष्वासं पुत्राणां मे प रायणमवितण्डालाप संलापैर हुतयाचित वन्दितैःगीतैश्च व िविधैर इष्टै रमये यॊ दिवानिशमउपास्यमानॊ बहुभिः कुर ुपाण्डवसात्वतैःसूत तस्य गृहे शब्धॊ नाद्य दरौणेर यथ ा पुरादरॊणपुत्रं महेष्वासं गायना नर्तकाश च येअत्यर ्थम उपतिष्ठन्ति तेषां न शरूयते धवनिःविन्दानुविन्दय ॊः सायं शिबिरे यॊ महाध्वनिःशरूयते सॊ ऽदय न तथा केक यानां च वेश्मसुनित्यप्रमुदितानां च तालगीत सवनॊ महा ननृत्यतां शरूयते तात गणानां सॊ ऽदय न धवनिःसप्त तन् तून वितन्वाना यम उपासन्ति याजकाःसौमदत्तिं शरुतनिधि ं तेषां न शरूयते धवनिःजयाघॊषॊ बरह्मघॊषश च तॊरमासि  रथध्वनिःदरॊणस्यासीद अविरतॊ गृहे तन न शृणॊम्य अहमना नादेशसमुत्थानां गीतानां यॊ ऽभवत सवनःवादित्रनादितान ां च सॊ ऽदय न शरूयते महानयदा परभृत्य उपप्लव्याच छा न्तिम इच्छञ जनार्दनःआगतः सर्वभूतानाम अनुकम्पार्थम  अच्युतःततॊ ऽहम अब्रुवं सूत मन्दं दुर्यॊधनं तदावासु देवेन तीर्थेन पुत्र संशाम्य पाण्डवैःकालप्राप्र्तम  अहं मन्ये मा तवं दुर्यॊधनातिगाःशमे चेद याचमानं तवं  परत्याख्यास्यसि केशवमहितार्थम अभिजल्पन्तं न तथास् त्य अपराजयःपरत्याचष्ट स दाशार्हम ऋषभं सर्वधन्विनाम अनुनेयानि जल्पन्तम अनयान नान्वपद्यतततॊ दुःशासनस्यै व कर्णस्य च मतं दवयॊःअन्ववर्तत हित्वा मां कृष्टः क ालेन दुर्मतिःन हय अहं दयूतम इच्छामि विदुरॊ न परशंस तिसैन्धवॊ नेच्छते दयूतं भीष्मॊ न दयूतम इच्छतिशल्यॊ  भूरिश्रवाश चैव पुरुमित्रॊ जयस तथाअश्वत्थामा कृपॊ  दरॊणॊ दयूतं नेच्छन्ति संजयएतेषां मतम आज्ञाय यदि वर ्तेत पुत्रकःस जञातिमित्रः स सुहृच चिरं जीवेद अनामय ःशलक्ष्णा मधुरसंभाषा जञातिमध्ये परियंवदाःकुलीनाः स मताः पराज्ञाः सुखं पराप्स्यन्ति पाण्डवाःधर्मापेक्ष ॊ नरॊ नित्यं सर्वत्र लभते सुखमपरेत्य भावे च कल्याण ं परसादं परतिपद्यतेअर्हन्त्य अर्धं पृथिव्यास ते भॊ क्तुं सामर्थ्य साधनाःतेषाम अपि समुद्रान्ता पितृपैत ामही महीनियुज्यमानाः सथास्यन्ति पाण्डवा धर्मवर्त्म निसन्ति नॊ जञातयस तात येषां शरॊष्यन्ति पाण्डवाःशल् यस्य सॊमदत्तस्य भीष्मस्य च महात्मनःदरॊणस्याथ विकर् णस्य बाह्लिकस्य कृपस्य चअन्येषां चैव वृद्धानां भरत ानां महात्मनामतवदर्थं बरुवतां तातः करिष्यन्ति वचॊ  हितमकं वा तवं मन्यसे तेषां यस तवा बरूयाद अतॊ ऽनयथा कृष्णॊ न धर्मं संजह्यात सर्वे ते च तवद अन्वयाःमयाप ि चॊक्तास ते वीरा वचनं धर्मसंहितमनान्यथा परकरिष्यन ्ति धर्मात्मानॊ हि पाण्डवाःइत्य अहं विलपन सूत बहुश ः पुत्रम उक्तवानन च मे शरुतवान मूढॊ मन्ये कालस्य प र्ययमवृकॊदरार्जुनौ यत्र वृष्णिवीरश च सात्यकिःउत्तम ौजाश च पाञ्चाल्यॊ युधामन्युश च दुर्जयःधृष्टद्युम्न श च दुर्धर्षः शिखण्डी चापराजितःअश्मकाः केकयाश चैव  कषत्रधर्मा च सौमकिःचैद्यश च चेकितानश च पुत्रः पाश् यस्य चाभिभुःदरौपदेया विराटश च दरुपदश च महारथःयमौ च  पुरुषव्याघ्रौ मन्त्री च मधुसूदनःक एताञ जातु युध्य ेत लॊके ऽसमिन वै जिजीविषुःदिव्यम अस्त्रं विकुर्वाण ान संहरेयुर अरिंदमाःअन्यॊ दुर्यॊधनात कर्णाच छकुनेश  चापि सौबलातदुःशासनचतुर्थानां नान्यं पश्यामि पञ्चम मयेषाम अभीशु हस्तः सयाद विष्वक्सेनॊ रथे सथितःसंनद् धश चार्जुनॊ यॊधा तेषां नास्ति पराजयःतेषां मम विलाप ानां न हि दुर्यॊधनः समरेतहतौ हि पुरुषव्याघ्रौ भीष् मद्रॊणौ तवम आत्थ मेतेषां विदुर वाक्यानाम उक्तानां  दीर्घदर्शिनामदृष्ट्वेमां फलनिर्वृत्तिं मन्ये शॊचन् ति पुत्रकाःहिमात्यये यथा कक्षं शुष्कं वातेरितॊ महा नअग्निर दहेत तथा सेनां मामिकां सधनंजयःआचक्ष्व तद ध ि नः सर्वं कुशलॊ हय असि संजययद उपायात तु सायाह्ने  कृत्वा पार्थस्य किल्बिषमअभिमन्यौ हते तात कथम आसीन  मनॊ हि वःन जातु तस्य कर्माणि युधि गाण्डीवधन्वनःअपक ृत्वा महत तात सॊढुं शक्ष्यन्ति मामकाःकिं नु दुर्यॊ धनः कृत्यं कर्णः कृत्यं किम अब्रवीतदुःशासनः सौबलश  च तेषाम एवंगते अपिसर्वेषां समवेतानां पुत्राणां मम  संजययद्वृत्तं तात संग्रामे मन्दस्यापनयैर भृशमलॊभान ुगत दुर्बुद्धेः करॊधेन विकृतात्मनःराज्यकामस्य मूढस ्य रागॊपहत चेतसःदुर्नीतं वा सुनीतं वा तन ममाचक्ष्व  संजय
mahabharata-ramayana_mbs07061dev.txt