ततस तमसि संजाते राक्षसा दैवतैः सह अयुध्यन्त बलॊन्म त्ताः सूदयन्तः परस्परमततस तु देवसैन्येन राक्षसानां  महद बलम दशांशं सथापितं युद्धे शेषं नीतं यमक्षयमतस ्मिंस तु तमसा नद्धे सर्वे ते देवराक्षसाः अन्यॊन्यं  नाभ्यजानन्त युध्यमानाः परस्परमइन्द्रश च रावणश चैव  रावणिश च महाबलः तस्मिंस तमॊजालवृते मॊहम ईयुर न ते  तरयःस तु दृष्ट्वा बलं सर्वं निहतं रावणॊ रणे करॊधम  अभ्यागमत तीव्रं महानादं च मुक्तवानकरॊधात सूतं च द ुर्धर्षः सयन्दनस्थम उवाच ह परसैन्यस्य मध्येन यावदन ्तं नयस्व मामअद्यैतांस तरिदशान सर्वान विक्रमैः समर े सवयम नानाशस्त्रैर महासारैर नाशयामि नभस्तलातअहम इ न्द्रं वधिष्यामि वरुणं धनदं यमम तरिदशान विनिहत्याश ु सवयं सथास्याम्य अथॊपरिविषादॊ न च कर्तव्यः शीघ्रं  वाहय मे रथम दविः खलु तवां बरवीम्य अद्य यावदन्तं न यस्व मामअयं स नन्दनॊद्देशॊ यत्र वर्तामहे वयम नय मा म अद्य तत्र तवम उदयॊ यत्र पर्वतःतस्य तद्वचनं शरुत् वा तुरगान स मनॊजवान आदिदेशाथ शत्रूणां मध्येनैव च स ारथिःतस्य तं निश्चयं जञात्वा शक्रॊ देवेश्वरस तदा र थस्थः समरस्थांस तान देवान वाक्यम अथाब्रवीतसुराः शृ णुत मद्वाक्यं यत तावन मम रॊचते जीवन्न एव दशग्रीवः  साधु रक्षॊ निगृह्यतामएष हय अतिबलः सैन्ये रथेन पवनौ जसा गमिष्यति परवृद्धॊर्मिः समुद्र इव पर्वणिन हय एष  हन्तुं शक्यॊ ऽदय वरदानात सुनिर्भयः तद गरहीष्यामहे  रथॊ यत्ता भवत संयुगेयथा बलिं निगृह्यैतत तरैलॊक्यं  भुज्यते मया एवम एतस्य पापस्य निग्रहॊ मम रॊचतेततॊ  ऽनयं देशम आस्थाय शक्रः संत्यज्य रावणम अयुध्यत महात ेजा राक्षसान नाशयन रणेउत्तरेण दशग्रीवः परविवेशानिव र्तितः दक्षिणेन तु पार्श्वेन परविवेश शतक्रतुःततः स  यॊजनशतं परविष्टॊ राक्षसाधिपः देवतानां बलं कृत्स्न ं शरवर्षैर अवाकिरतततः शक्रॊ निरीक्ष्याथ परविष्टं त ं बलं सवकम नयवर्तयद असंभ्रान्तः समावृत्य दशाननमएतस ्मिन्न अन्तरे नादॊ मुक्तॊ दानवराक्षसैः हा हताः समे ति तं दृष्ट्वा गरस्तं शक्रेण रावणमततॊ रथं समारुह्य  रावणिः करॊधमूर्छितः तत सैन्यम अतिसंक्रुद्धः परविव ेश सुदारुणमस तां परविश्य मायां तु दत्तां गॊपतिना प ुरा अदृश्यः सर्वभूतानां तत सन्यं समवाकिरतततः स देव ान संत्यज्य शक्रम एवाभ्ययाद दरुतम महेन्द्रश च महात ेजा न ददर्श सुतं रिपॊःस मातलिं हयांश चैव ताडयित्वा  शरॊत्तमैः महेन्द्रं बाणवर्षेण शीघ्रहस्तॊ हय अवाकि रतततः शक्रॊ रथं तयक्त्व विसृज्य च स मातलिम ऐरावतं  समारुह्य मृगयाम आस रावणिमस तु माया बलाद रक्षः संग् रामे नाभ्यदृश्यत किरमाणः शरौघेन महेन्द्रम अमितौजसं स तं यदा परिश्रान्तम इन्द्रं मेने ऽथ रावणिः तदैनं  मायया बद्ध्वा सवसैन्यम अभितॊ ऽनयततं दृष्ट्वाथ बलात  तस्मिन माययापहृतं रणे महेन्द्रम अमराः सर्वे किं न व एतद इति चुक्रुशुः न हि दृश्यति विद्यावान मायया य ेन नीयतेएतस्मिन्न अन्तरे चापि सर्वे सुरगणास तदा अभ ्यद्रवन सुसंक्रुद्धा रावणं शस्त्रवृष्टिभिःरावणिस त ु समासाद्य वस्वादित्यमरुद्गणान न शशाक रणे सथातुं न  यॊद्धुं शस्त्रपीडितःतं तु दृष्ट्वा परिश्रान्तं पर हारैर जर्जरच्छविम रावणिः पितरं युद्धे ऽदर्शनस्थॊ ऽ बरवीद इदमआगच्छ तात गच्छावॊ निवृत्तं रणकर्म तत जितं  ते विदितं भॊ ऽसतु सवस्थॊ भव गतज्वरःअयं हि सुरसैन् यस्य तरैलॊक्यस्य च यः परभुः स गृहीतॊ मया शक्रॊ भग् नमानाः सुराः कृताःयथेष्टं भुङ्क्ष्व तरैलॊक्यं निगृ ह्य रिपुम ओजसा वृथा ते किं शरमं कृत्वा युद्धं हि त व निष्फलमस दैवतबलात तस्मान निवृत्तॊ रणकर्मणः तच छर ुत्वा रावणेर वाक्यं सवस्थचेता दशाननःअथ रणविगतज्वरः  परभुर; विजयम अवाप्य निशाचराधिपः भवनम अभि ततॊ जगाम  हृष्टः; सवसुतम अवाप्य च वाक्यम अब्रवीतअतिबलसदृशैः  पराक्रमैस तैर; मम कुलमानविवर्धनं कृतम यद अमरसमविक ्रम तवया; तरिदशपतिस तरिदशाश च निर्जिताःतवरितम उपनय स्व वासवं; नगरम इतॊ वरज सैन्यसंवृतः अहम अपि तव गच् छतॊ दरुतं; सह सचिवैर अनुयामि पृष्ठतःअथ स बलवृतः सव ाहनस; तरिदशपतिं परिगृह्य रावणिः सवभवनम उपगम्य राक् षसॊ; मुदितमना विससर्ज राक्षसान
mahabharata-ramayana_rys7029_dev.txt