ततॊ रामॊ महातेजा धनुर आदाय वीर्यवान किरीटिनं महाका यं कुम्भकर्णं ददर्श हतं दृष्ट्वा राक्षसश्रेष्ठं पर ्वताकारदर्शनम करममाणम इवाकाशं पुरा नारायणं परभुमसत ॊयाम्बुदसंकाशं काञ्चनाङ्गदभूषणम दृष्ट्वा पुनः परदु द्राव वानराणां महाचमूःविद्रुतां वाहिनीं दृष्ट्वा व र्धमानं च राक्षसं सविस्मयम इदं रामॊ विभीषणम उवाच ह कॊ ऽसौ पर्वतसंकशः किरीटी हरिलॊचनः लङ्कायां दृश्यते  वीरः सविद्युद इव तॊयदःपृथिव्याः केतुभूतॊ ऽसौ महान  एकॊ ऽतर दृश्यते यं दृष्ट्वा वानराः सर्वे विद्रवन् ति ततस ततःआचक्ष्व मे महान कॊ ऽसौ रक्षॊ वा यदि वासु रः न मयैवंविधं भूतं दृष्टपूर्वं कदा चनस पृष्टॊ राज पुत्रेण रामेणाक्लिष्टकारिणा विभीषणॊ महाप्राज्ञः का कुत्स्थम इदम अब्रवीतयेन वैवस्वतॊ युद्धे वासवश च पर ाजितः सैष विश्रवसः पुत्रः कुम्भकर्णः परतापवानएतेन  देवा युधि दानवाश च; यक्षा भुजंगाः पिशिताशनाश च गन् धर्वविद्याधरकिंनराश च; सहस्रशॊ राघव संप्रभग्नाःशूल पाणिं विरूपाक्षं कुम्भकर्णं महाबलम हन्तुं न शेकुस  तरिदशाः कालॊ ऽयम इति मॊहिताःपरकृत्या हय एष तेजस्वी  कुम्भकर्णॊ महाबलः अन्येषां राक्षसेन्द्राणां वरदान कृतं बलमएतेन जातमात्रेण कषुधार्तेन महात्मना भक्षित ानि सहस्राणि सत्त्वानां सुबहून्य अपितेषु संभक्ष्यम ाणेषु परजा भयनिपीडिताः यान्ति सम शरणं शक्रं तम अप् य अर्थं नयवेदयनस कुम्भकर्णं कुपितॊ महेन्द्रॊ; जघान  वज्रेण शितेन वज्री स शक्रवज्राभिहतॊ महात्मा; चचाल  कॊपाच च भृशं ननादतस्य नानद्यमानस्य कुम्भकर्णस्य ध ीमतः शरुत्वा निनादं वित्रस्ता भूयॊ भूमिर वितत्रसेत तः कॊपान महेन्द्रस्य कुम्भकर्णॊ महाबलः विकृष्यैराव ताद दन्तं जघानॊरसि वासवमकुम्भकर्णप्रहारार्तॊ विचचा ल स वासवः ततॊ विषेदुः सहसा देवब्रह्मर्षिदानवाःपरजा भिः सह शक्रश च ययौ सथानं सवयम्भुवः कुम्भकर्णस्य दौ रात्म्यं शशंसुस ते परजापतेः परजानां भक्षणं चापि दे वानां चापि धर्षणमएवं परजा यदि तव एष भक्षयिष्यति नि त्यशः अचिरेणैव कालेन शून्यॊ लॊकॊ भविष्यतिवासवस्य व चः शरुत्वा सर्वलॊकपितामहः रक्षांस्य आवाहयाम आस कुम ्भकर्णं ददर्श हकुम्भकर्णं समीक्ष्यैव वितत्रास परजा पतिः दृष्ट्वा निश्वस्य चैवेदं सवयम्भूर इदम अब्रवीत धरुवं लॊकविनाशाय पौरस्त्येनासि निर्मितः तस्मात तवम  अद्य परभृति मृतकल्पः शयिष्यसि बरह्मशापाभिभूतॊ ऽथ  निपपाताग्रतः परभॊःततः परमसंभ्रान्तॊ रावणॊ वाक्यम अ ब्रवीत विवृद्धः काञ्चनॊ वृक्षः फलकाले निकृत्यतेन न प्तारं सवकं नयाय्यं शप्तुम एवं परजापते न मिथ्यावचन श च तवं सवप्स्यत्य एष न संशयः कालस तु करियताम अस्य  शयने जागरे तथारावणस्य वचः शरुत्वा सवयम्भूर इदम अब ्रवीत शयिता हय एष षण मासान एकाहं जागरिष्यतिएकेनाह् ना तव असौ वीरश चरन भूमिं बुभुक्षितः वयात्तास्यॊ भक ्षयेल लॊकान संक्रुद्ध इव पावकःसॊ ऽसौ वयसनम आपन्नः  कुम्भकर्णम अबॊधयत तवत्पराक्रमभीतश च राजा संप्रति र ावणःस एष निर्गतॊ वीरः शिबिराद भीमविक्रमः वानरान भृ शसंक्रुद्धॊ भक्षयन परिधावतिकुम्भकर्णं समीक्ष्यैव ह रयॊ विप्रदुद्रुवुः कथम एनं रणे करुद्धं वारयिष्यन्त ि वानराःउच्यन्तां वानराः सर्वे यन्त्रम एतत समुच्छ् रितम इति विज्ञाय हरयॊ भविष्यन्तीह निर्भयाःविभीषणवच ः शरुत्वा हेतुमत सुमुखॊद्गतम उवाच राघवॊ वाक्यं नील ं सेनापतिं तदागच्छ सैन्यानि सर्वाणि वयूह्य तिष्ठस् व पावके दवाराण्य आदाय लङ्कायाश चर्याश चाप्य अथ संक ्रमानशैलशृङ्गाणि वृक्षांश च शिलाश चाप्य उपसंहरन ति ष्ठन्तु वानराः सर्वे सायुधाः शैलपाणयःराघवेण समादिष ्टॊ नीलॊ हरिचमूपतिः शशास वानरानीकं यथावत कपिकुञ्जर ःततॊ गवाक्षः शरभॊ हनुमान अङ्गदॊ नलः शैलशृङ्गाणि शै लाभा गृहीत्वा दवारम अभ्ययुःततॊ हरीणां तद अनीकम उग् रं; रराज शैलॊद्यतवृक्षहस्तम गिरेः समीपानुगतं यथैव;  महन महाम्भॊधरजालम उग्रम
mahabharata-ramayana_rys6049_dev.txt