[स]सा शप्ता तेन करुद्धेन विश्वामित्रेण धीमतातस्मिं स तीर्थवरे शुभ्रे शॊणितं समुपावहतअथाजग्मुस ततॊ राज न राक्षसास तत्र भारततत्र ते शॊणितं सर्वे पिबन्तः स ुखम आसतेतृप्ताश च सुभृशं तेन सुखिता विगतज्वराःनृत् यन्तश च हसन्तश च यथा सवर्गजितस तथाकस्य चित तव अथ क ालस्य ऋषयः सतपॊ धनाःतीर्थयात्रां समाजग्मुः सरस्वत् यां महीपतेतेषु सर्वेषु तीर्थेषु आप्लुत्य मुनिपुंगव ाःपराप्य परीतिं परां चापि तपॊ लुब्धा विशारदाःपरययु र हि ततॊ राजन येन तीर्थं हि तत तथाअथागम्य महाभागास  तत तीर्थं दारुणं तदादृष्ट्वा तॊयं सरस्वत्याः शॊणि तेन परिप्लुतमपीयमानं च रक्षॊभिर बहुभिर नृपसत्तमतान  दृष्ट्व राक्षसान राजन मुनयः संशितव्रताःपारित्राणे  सरस्वत्याः परं यत्नं परचक्रिरेते तु सर्वे महाभागा ः समागम्य महाव्रताःआहूय सरितां शरेष्ठाम इदं वचनम अ ब्रुवनकारणं बरूहि कल्याणि किमर्थं ते हरदॊ हय अयमएव म आकुलतां यातः शरुत्वा पास्यामहे वयमततः सा सर्वम आ च्चष्ट यथावृत्तं परवेपतीदुःखिताम अथ तां दृष्ट्वा त  ऊचुर वै तपॊधनाःकारणं शरुतम अस्माभिः शापाश चैव शरु तॊ ऽनघकरिष्यन्ति तु यत पराप्तं सर्व एव तपॊधनाःएवम  उक्त्वा सरिच्छ्रेष्ठाम ऊचुस ते ऽथ परस्परमविमॊचयामह े सर्वे शापाद एतां सरस्वतीमतेषां तु वचनाद एव परकृत िस्था सरस्वतीपरसान्न सालिला जज्ञे यथापूर्वं तथैव ह िविमुक्ता च सरिच्छ्रेष्ठा विबभौ सा यथा पुरादृष्ट्व ा तॊयं सरस्वत्या मुनिभिस तैस तथा कृतमकृताञ्जलीस तत ॊ राजन राक्षसाः कषुधयार्दिताःऊचुस तान वै मुनी सर्व ान कृपा युक्तान पुनः पुनःवयं हि कषुधिताश चैव धार्म ाद धीनाश च शाश्वतातन च नः कामकारॊ ऽयं यद वयं पापका रिणःयुष्माकं चाप्रमादेन दुष्कृतेन च कर्मणापक्षॊ ऽय ं वर्धते ऽसमाकं यतः सम बरह्मराक्षसाःएवं हि वैश्यशू द्राणां कषत्रियाणां तथैव चये बराह्मणान परद्विषान्त ि ते भवन्तीह राक्षसाःआचार्यम ऋत्विजं चैव गुरुं वृद ्धजनं तथापराणिनॊ ये ऽवमन्यन्ते ते भवन्तीह राक्षसाः यॊषितां चैव पापानां यॊनिदॊषेण वर्धतेतत कुरुध्वम इह ास्माकं कारुण्यं दविजसत्तमाःशक्ता भवन्तः सर्वेषां  लॊकानाम अपि तारणेतेषां ते मुनयः शरुत्वा तुष्टुवुस  तां महानदीममॊक्षार्थं रक्षसां तेषाम ऊचुः परयत मानस ाःकषुत कीटावपन्नं च यच चॊच्छिष्टाशितं भवेतकेशावपन् नम आधूतम आरुग्णम अपि यद भवेतशवभिः संस्पृष्टम अन्नं  च भागॊ ऽसौ रक्षसाम इहतस्माज जञात्वा सदा विद्वान ए तान्य अन्नानि वर्जयेतराक्षसान्नम असौ भुङ्क्ते यॊ भ ुङ्क्ते हय अन्नम ईदृशमशॊधयित्वा ततस तीर्थम ऋषयस ते  तपॊधनाःमॊक्षार्थं राक्षसानां च नदीं तां परत्यचॊदय नमहर्षीणां मतं जञात्वा ततः सा सरितां वराअरुणाम आनय ाम आस सवां तनुं पुरुषर्षभतस्यां ते राक्षसाः सनात्व ा तनूस तयक्त्वा दिवं गताःअरुणायां महाराज बरह्महत्य ापहा हि साएतम अर्थम अभिज्ञाय देवराजः शतक्रतुःतस्मि ंस तीर्थवरे सनात्वा विमुक्तः पाप्मना किल[ज]किमर्थं  भगवाञ शक्रॊ बरह्महत्याम अवाप्तवानकथम अस्मिंश च ती र्थे वै आप्लुत्याकल्मशॊ ऽभवत[वै]शृणुष्वैतद उपाख्या नं यथावृत्तं जनेश्वरयथा बिभेद समयं नमुचेर वासवः पु रानमुचिर वासवाद भीतः सूर्यरश्मिं समाविशततेनेन्द्रः  सख्यम अकरॊत समयं चेदम अब्रवीतनार्द्रेण तवा न शुष् केण न रात्रौ नापि वाहनिवधिष्याम्य असुरश्रेष्ठ सखे  सत्येन ते शपेएवं स कृत्वा समयं सृष्ट्वा नीहारम ईश् वरःचिच्छेदास्य शिरॊ राजन्न अपां फेनेन वासवःतच्छिरॊ  नमुचेश छिन्नं पृष्ठतः शक्रम अन्वयातहे मित्रहन पाप  इति बरुवाणं शक्रम अन्तिकातएवं स शिरसा तेन चॊद्यमा नः पुनः पुनःपितामहाय संतप्त एवम अर्थं नयवेदयततम अब ्रवील लॊकगुरुर अरुणायां यथाविधिइष्टॊपस्पृश देवेन्द ्र बरह्महत्यापहा हि साइत्य उक्तः सा सरस्वत्याः कुञ ्जे वै जनमेजयइष्ट्वा यथावद बलभिर अरुणायाम उपास्स्प ृशतस मुक्तः पाप्मना तेन बरह्महत्या कृतेन हजगाम संह ृष्टमनास तरिदिवं तरिदशेश्वरःशिरस तच चापि नमुचेस तत ्रैवाप्लुत्य भारतलॊकान कामदुघान पराप्तम अक्षयान रा जसत्तमतत्राप्य उपस्पृश्य बलॊ महात्मा; दत्त्वा च दा नानि पृथग्विधानिअवाप्य धर्मं परमार्य कर्मा; जगाम स ॊमस्य महत स तीर्थमयत्राजयद राजसूयेन सॊमः; साक्षात  पुरा विधिवत पार्थिवेन्द्रअत्रिर धीमान विप्रमुख्यॊ  बभूव; हॊता यस्मिन करतुमुख्ये महात्मायस्यान्ते ऽभूत  सुमहान दानवानां; दैतेयानां राक्षसानां च देवैःस सं ग्रामस तारकाख्यः सुतीव्रॊ; यत्र सकन्दस तारकाख्यं ज घानसेनापत्यं लब्धवान देवतानां; महासेनॊ यत्र दैत्या न्त कर्तासाक्षाच चात्र नयवसत कार्त्तिकेयः; सदा कुम ारॊ यत्र स पलक्षराजः
mahabharata-ramayana_mbs09042dev.txt