अथ राजा समृद्धार्थः सुग्रीवः पलवगेश्वरः उवाच नरशार ्दूलं रामं परबलार्दनमआगता विनिविष्टाश च बलिनः कामर ूपिणः वानरेन्द्रा महेन्द्राभा ये मद्विषयवासिनःत इम े बहुसाहस्रैर हरिभिर भीमविक्रमैः आगता वानरा घॊरा द ैत्यदानवसंनिभाःखयातकर्मापदानाश च बलवन्तॊ जितक्लमाः  पराक्रमेषु विख्याता वयवसायेषु चॊत्तमाःपृथिव्यम्बु चरा राम नानानगनिवासिनः कॊट्यग्रश इमे पराप्ता वानरा स तव किंकराःनिदेशवर्तिनः सर्वे सर्वे गुरुहिते रताः  अभिप्रेतम अनुष्ठातुं तव शक्ष्यन्त्य अरिंदमयन मन्य से नरव्याघ्र पराप्तकालं तद उच्यताम तत सैन्यं तवद्व शे युक्तम आज्ञापयितुम अर्हसिकामम एषाम इदं कार्यं व िदितं मम तत्त्वतः तथापि तु यथा तत्त्वम आज्ञापयितुम  अर्हसितथा बरुवाणं सुग्रीवं रामॊ दशरथात्मजः बाहुभ् यां संपरिष्वज्य इदं वचनम अब्रवीतजञायतां सौम्य वैदे ही यदि जीवति वा न वा स च देशॊ महाप्राज्ञ यस्मिन वस ति रावणःअधिगम्य च वैदेहीं निलयं रावणस्य च पराप्तका लं विधास्यामि तस्मिन काले सह तवयानाहम अस्मिन परभुः  कार्ये वानरेश न लक्ष्मणः तवम अस्य हेतुः कार्यस्य  परभुश च पलवगेश्वरतवम एवाज्ञापय विभॊ मम कार्यविनिश् चयम तवं हि जानासि यत कार्यं मम वीर न संशयःसुहृद्द् वितीयॊ विक्रान्तः पराज्ञः कालविशेषवित भवान अस्मद्ध िते युक्तः सुकृतार्थॊ ऽरथवित्तमःएवम उक्तस तु सुग्र ीवॊ विनतं नाम यूथपम अब्रवीद राम साम्निध्ये लक्ष्मण स्य च धीमतः शैलाभं मेघनिर्घॊषम ऊर्जितं पलवगेश्वरमस ॊमसूर्यात्मजैः सार्धं वानरैर वानरॊत्तम देशकालनयैर  युक्तः कार्याकार्यविनिश्चयेवृतः शतसहस्रेण वानराणां  तरस्विनाम अधिगच्छ दिशं पूर्वां सशैलवनकाननामतत्र स ीतां च वैदेहीं निलयं रावणस्य च मार्गध्वं गिरिदुर्ग ेषु वनेषु च नदीषु चनदीं भागीरथीं रम्यां सरयूं कौशि कीं तथा कालिन्दीं यमुनां रम्यां यामुनं च महागिरिमस रस्वतीं च सिन्धुं च शॊणं मणिनिभॊदकम महीं कालमहीं च ैव शैलकाननशॊभितामबरह्ममालान विदेहांश च मालवान काशि कॊसलान मागधांश च महाग्रामान पुण्ड्रान वङ्गांस तथैव  चपत्तनं कॊशकाराणां भूमिं च रजताकराम सर्वम एतद विच ेतव्यं मृगयद्भिर ततस ततःरामस्य दयितां भार्यां सीता ं दशरतः सनुषाम समुद्रम अवगाढांश च पर्वतान पत्तनानि  चमन्दरस्य च ये कॊटिं संश्रिताः के चिद आयताम कर्णप ्रावरणाश चैव तथा चाप्य ओष्ठकर्णकाःघॊरा लॊहमुखाश चै व जवनाश चैकपादकाः अक्षया बलवन्तश च पुरुषाः पुरुषाद काःकिराताः कर्णचूडाश च हेमाङ्गाः परियदर्शनाः आममीन ाशनास तत्र किराता दवीपवासिनःअन्तर्जलचरा घॊरा नरव्य ाघ्रा इति शरुताः एतेषाम आलयाः सर्वे विचेयाः काननौक सःगिरिभिर ये च गम्यन्ते पलवनेन पलवेन च रत्नवन्तं य वद्वीपं सप्तराज्यॊपशॊभितमसुवर्णरूप्यकं चैव सुवर्णा करमण्डितम यवद्वीपम अतिक्रम्य शिशिरॊ नाम पर्वतःदिवं  सपृशति शृङ्गेण देवदानवसेवितः एतेषां गिरिदुर्गेषु  परतापेषु वनेषु चरावणः सह वैदेह्या मार्गितव्यस ततस  ततः ततः समुद्रद्वीपांश च सुभीमान दरष्टुम अर्हथतत्र ासुरा महाकायाश छायां गृह्णन्ति नित्यशः बरह्मणा समन ुज्ञाता दीर्घकालं बुभुक्षिताःतं कालमेघप्रतिमं महॊर गनिषेवितम अभिगम्य महानादं तीर्थेनैव महॊदधिमततॊ रक् तजलं भीमं लॊहितं नाम सागरम गता दरक्ष्यथ तां चैव बृ हतीं कूटशाल्मलीमगृहं च वैनतेयस्य नानारत्नविभूषितम  तत्र कैलाससंकाशं विहितं विश्वकर्मणातत्र शैलनिभा भी मा मन्देहा नाम राक्षसाः शैलशृङ्गेषु लम्बन्ते नानार ूपा भयावहाःते पतन्ति जले नित्यं सूर्यस्यॊदयनं परति  अभितप्ताश च सूर्येण लम्बन्ते सम पुनः पुनःततः पाण् डुरमेघाभं कषीरौदं नाम सागरम गता दरक्ष्यथ दुर्धर्षा  मुखा हारम इवॊर्मिभिःतस्य मध्ये महाश्वेत ऋषभॊ नाम  पर्वतः दिव्यगन्धैः कुसुमितै रजतैश च नगैर वृतःसरश च  राजतैः पद्मैर जवलितैर हेमकेसरैः नाम्ना सुदर्शनं न ाम राजहंसैः समाकुलमविबुधाश चारणा यक्षाः किंनराः सा प्सरॊगणाः हृष्टाः समभिगच्छन्ति नलिनीं तां रिरंसवःक षीरॊदं समतिक्रम्य ततॊ दरक्ष्यथ वानराः जलॊदं सागरश् रेष्ठं सर्वभूतभयावहमतत्र तत कॊपजं तेजः कृतं हयमुखं  महत अस्याहुस तन महावेगम ओदनं सचराचरमतत्र विक्रॊशत ां नादॊ भूतानां सागरौकसाम शरूयते चासमर्थानां दृष्ट ्वा तद वडवामुखमसवादूदस्यॊत्तरे देशे यॊजनानि तरयॊदश  जातरूपशिलॊ नाम महान कनकपर्वतःआसीनं पर्वतस्याग्रे  सर्वभूतनमस्कृतम सहस्रशिरसं देवम अनन्तं नीलवाससंतरि शिराः काञ्चनः केतुस तालस तस्य महात्मनः सथापितः पर् वतस्याग्रे विराजति सवेदिकःपूर्वस्यां दिशि निर्माणं  कृतं तत तरिदशेश्वरैः ततः परं हेममयः शरीमान उदयपर् वतःतस्य कॊटिर दिवं सपृष्ट्वा शतयॊजनम आयता जातरूपमय ी दिव्या विराजति सवेदिकासालैस तालैस तमालैश च कर्णि कारैश च पुष्पितैः जातरूपमयैर दिव्यैः शॊभते सूर्यसं निभैःतत्र यॊजनविस्तारम उच्छ्रितं दशयॊजनम शृङ्गं सौ मनसं नाम जातरूपमयं धरुवमतत्र पूर्वं पदं कृत्वा पुर ा विष्णुस तरिविक्रमे दवितीयं शिखरं मेरॊश चकार पुरु षॊत्तमःउत्तरेण परिक्रम्य जम्बूद्वीपं दिवाकरः दृश्य ॊ भवति भूयिष्ठं शिखरं तन महॊच्छ्रयमतत्र वैखानसा ना म वालखिल्या महर्षयः परकाशमाना दृश्यन्ते सूर्यवर्णा स तपस्विनःअयं सुदर्शनॊ दवीपः पुरॊ यस्य परकाशते यस् मिंस तेजश च चक्षुश च सर्वप्रानभृताम अपिशैलस्य तस्य  कुञ्जेषु कन्दरेषु वनेषु च रावणः सह वैदेह्या मार्ग ितव्यस ततस ततःकाञ्चनस्य च शैलस्य सूर्यस्य च महात्म नः आविष्टा तेजसा संध्या पूर्वा रक्ता परकाशतेततः पर मगम्या सयाद दिक पूर्वा तरिदशावृता रहिता चन्द्रसूर् याभ्याम अदृश्या तिमिरावृताशैलेषु तेषु सर्वेषु कन्द रेषु वनेषु च य च नॊक्ता मया देशा विचेया तेषु जानकी एतावद वानरैः शक्यं गन्तुं वानरपुंगवाः अभास्करम अमर ्यादं न जानीमस ततः परमअधिगम्य तु वैदेहीं निलयं राव णस्य च मासे पूर्णे निवर्तध्वम उदयं पराप्य पर्वतमऊर ्ध्वं मासान न वस्तव्यं वसन वध्यॊ भवेन मम सिद्धार्थ ाः संनिवर्तध्वम अधिगम्य च मैथिलीममहेन्द्रकान्तां व नषण्ड मण्डितां; दिशं चरित्वा निपुणेन वानराः अवाप्य  सीतां रघुवंशजप्रियां; ततॊ निवृत्ताः सुखितॊ भविष्य थ
mahabharata-ramayana_rys4039_dev.txt