अनुगम्य निवृत्तानां रामं नगरवासिनाम उद्गतानीव सत्त ्वानि बभूवुर अमनस्विनामसवं सवं निलयम आगम्य पुत्रदा रैः समावृताः अश्रूणि मुमुचुः सर्वे बाष्पेण पिहितान नाःन चाहृष्यन न चामॊदन वणिजॊ न परसारयन न चाशॊभन्त  पण्यानि नापचन गृहमेधिनःनष्टं दृष्ट्वा नाभ्यनन्दन व िपुलं वा धनागमम पुत्रं परथमजं लब्ध्वा जननी नाभ्यनन ्दतगृहे गृहे रुदन्त्यश च भर्तारं गृहम आगतम वयगर्हय न्तॊ दुःखार्ता वाग्भिस तॊत्रैर इव दविपानकिं नु तेष ां गृहैः कार्यं किं दारैः किं धनेन वा पुत्रैर वा क िं सुखैर वापि ये न पश्यन्ति राघवमएकः सत्पुरुषॊ लॊक े लक्ष्मणः सह सीतया यॊ ऽनुगच्छति काकुत्स्थं रामं प रिचरन वनेआपगाः कृतपुण्यास ताः पद्मिन्यश च सरांसि च  येषु सनास्यति काकुत्स्थॊ विगाह्य सलिलं शुचिशॊभयिष ्यन्ति काकुत्स्थम अटव्यॊ रम्यकाननाः आपगाश च महानूप ाः सानुमन्तश च पर्वताःकाननं वापि शैलं वा यं रामॊ ऽ भिगमिष्यति परियातिथिम इव पराप्तं नैनं शक्ष्यन्त्य  अनर्चितुमविचित्रकुसुमापीडा बहुमञ्जरिधारिणः अकाले च ापि मुख्यानि पुष्पाणि च फलानि च दर्शयिष्यन्त्य अनु क्रॊशाद गिरयॊ रामम आगतमविदर्शयन्तॊ विविधान भूयश चि त्रांश च निर्झरान पादपाः पर्वताग्रेषु रमयिष्यन्ति  राघवमयत्र रामॊ भयं नात्र नास्ति तत्र पराभवः स हि श ूरॊ महाबाहुः पुत्रॊ दशरथस्य चपुरा भवति नॊ दूराद अन ुगच्छाम राघवम पादच्छाया सुखा भर्तुस तादृशस्य महात् मनः स हि नाथॊ जनस्यास्य स गतिः स परायणमवयं परिचरिष ्यामः सीतां यूयं तु राघवम इति पौरस्त्रियॊ भर्तॄन द ुःखार्तास तत तद अब्रुवनयुष्माकं राघवॊ ऽरण्ये यॊगक् षेमं विधास्यति सीता नारीजनस्यास्य यॊगक्षेमं करिष्य तिकॊ नव अनेनाप्रतीतेन सॊत्कण्ठितजनेन च संप्रीयेताम नॊज्ञेन वासेन हृतचेतसाकैकेय्या यदि चेद राज्यं सयाद  अधर्म्यम अनाथवत न हि नॊ जीवितेनार्थः कुतः पुत्रैः  कुतॊ धनैःयया पुत्रश च भर्ता च तयक्ताव ऐश्वर्यकारण ात कं सा परिहरेद अन्यं कैकेयी कुलपांसनीकैकेय्या न  वयं राज्ये भृतका निवसेमहि जीवन्त्या जातु जीवन्त्यः  पुत्रैर अपि शपामहेया पुत्रं पार्थिवेन्द्रस्य परवा सयति निर्घृणा कस तां पराप्य सुखं जीवेद अधर्म्यां द ुष्टचारिणीमन हि परव्रजिते रामे जीविष्यति महीपतिः म ृते दशरथे वयक्तं विलॊपस तदनन्तरमते विषं पिबतालॊड्य  कषीणपुण्याः सुदुर्गताः राघवं वानुगच्छध्वम अश्रुति ं वापि गच्छतमिथ्या परव्राजितॊ रामः सभार्यः सहलक्ष् मणः भरते संनिषृष्टाः समः सौनिके पशवॊ यथातास तथा वि लपन्त्यस तु नगरे नागरस्त्रियः चुक्रुशुर भृशसंतप्ता  मृत्यॊर इव भयागमेतथा सत्रियॊ रामनिमित्तम आतुरा; य था सुते भरातरि वा विवासिते विलप्य दीना रुरुदुर विच ेतसः; सुतैर हि तासाम अधिकॊ हि सॊ ऽभवत
mahabharata-ramayana_rys2042_dev.txt