तैर वध्यमाना देवाश च ऋषयश च तपॊधनाः भयार्ताः शरणं  जग्मुर देवदेवं महेश्वरमते समेत्य तु कामारिं तरिपुर ारिं तरिलॊचनम ऊचुः पराञ्जलयॊ देवा भयगद्गदभाषिणःसुक ेशपुत्रैर भगवन पितामहवरॊद्धतैः परजाध्यक्ष परजाः सर ्वा बाध्यन्ते रिपुबाधनशरण्यान्य अशरण्यानि आश्रमाणि  कृतानि नः सवर्गाच च चयावितः शक्रः सवर्गे करीडन्ति  शक्रवतअहं विष्णुर अहं रुद्रॊ बरह्माहं देवराड अहम  अहं यमॊ ऽहं वरुणश चन्द्रॊ ऽहं रविर अप्य अहमइति ते  राक्षसा देव वरदानेन दर्पिताः बाधन्ते समरॊद्धर्षा य े च तेषां पुरःसराःतन नॊ देवभयार्तानाम अभयं दातुम अ र्हसि अशिवं वपुर आस्थाय जहि दैवतकण्टकानइत्य उक्तस  तु सुरैः सर्वैः कपर्दी नीललॊहितः सुकेशं परति सापेक ्ष आह देवगणान परभुःनाहं तान निहनिष्यामि अवध्या मम  ते ऽसुराः किं तु मन्त्रं परदास्यामि यॊ वै तान निहन िष्यतिएवम एव समुद्यॊगं पुरस्कृत्य सुरर्षभाः गच्छन् तु शरणं विष्णुं हनिष्यति स तान परभुःततस ते जयशब्दे न परतिनन्द्य महेश्वरम विष्णॊः समीपम आजग्मुर निशाचर भयार्दिताःशङ्खचक्रधरं देवं परणम्य बहुमान्य च ऊचुः  संभ्रान्तवद वाक्यं सुकेशतनयार्दिताःसुकेशतनयैर देवत ्रिभिस तरेताग्निसंनिभैः आक्रम्य वरदानेन सथानान्य अ पहृतानि नःलङ्का नाम पुरी दुर्गा तरिकूटशिखरे सथिता  तत्र सथिताः परबाधन्ते सर्वान नः कषणदाचराःस तवम अस् मत्प्रियार्थं तु जहि तान मधुसूदन चक्रकृत्तास्यकमला न निवेदय यमाय वैभयेष्व अभयदॊ ऽसमाकं नान्यॊ ऽसति भव ता समः नुद तवं नॊ भयं देव नीहारम इव भास्करःइत्य एव ं दैवतैर उक्तॊ देवदेवॊ जनार्दनः अभयं भयदॊ ऽरीणां द त्त्वा देवान उवाच हसुकेशं राक्षसं जाने ईशान वरदर्प ितम तांश चास्य तनयाञ जाने येषां जयेष्ठः स माल्यवान तान अहं समतिक्रान्तमर्यादान राक्षसाधमान सूदयिष्याम ि संग्रामे सुरा भवत विज्वराःइत्य उक्तास ते सुराः स र्वे विष्णुना परभविष्णुना यथा वासं ययुर हृष्टाः पर शमन्तॊ जनार्दनमविबुधानां समुद्यॊगं माल्यवान स निशा चरः शरुत्वा तौ भरातरौ वीराव इदं वचनम अब्रवीतअमरा ऋ षयश चैव संहत्य किल शंकरम अस्मद्वधं परीप्सन्त इदम ऊ चुस तरिलॊचनमसुकेशतनया देव वरदानबलॊद्धताः बाधन्ते ऽ समान समुद्युक्ता घॊररूपाः पदे पदेराक्षसैर अभिभूताः  सम न शक्ताः सम उमापते सवेषु वेश्मसु संस्थातुं भया त तेषां दुरात्मनामतद अस्माकं हितार्थे तवं जहि तांस  तांस तरिलॊचन राक्षसान हुंकृतेनैव दह परदहतां वरइत् य एवं तरिदशैर उक्तॊ निशम्यान्धकसूदनः शिरः करं च धु न्वान इदं वचनम अब्रवीतअवध्या मम ते देवाः सुकेशतनया  रणे मन्त्रं तु वः परदास्यामि यॊ वै तान निहनिष्यति यः स चक्रगदापाणिः पीतवासा जनार्दनः हनिष्यति स तान  युद्धे शरणं तं परपद्यथहरान नावाप्य ते कामं कामारिम  अभिवाद्य च नारायणालयं पराप्तास तस्मै सर्वं नयवेदय नततॊ नारायणेनॊक्ता देवा इन्द्रपुरॊगमाः सुरारीन सूद यिष्यामि सुरा भवत विज्वराःदेवानां भयभीतानां हरिणा  राक्षसर्षभौ परतिज्ञातॊ वधॊ ऽसमाकं तच चिन्तयथ यत कष ममहिरण्यकशिपॊर मृत्युर अन्येषां च सुरद्विषाम दुःखं  नारायणं जेतुं यॊ नॊ हन्तुम अभीप्सतिततः सुमाली माल ी च शरुत्वा माल्यवतॊ वचः ऊचतुर भरातरं जयेष्ठं भगां शाव इव वासवमसवधीतं दत्तम इष्टं च ऐश्वर्यं परिपालित म आयुर निरायमं पराप्तं सवधर्मः सथापितश च नःदेवसागर म अक्षॊभ्यं शस्त्रौघैः परविगाह्य च जिता देवा रणे न ित्यं न नॊ मृत्युकृतं भयमनारायणश च रुद्रश च शक्रश  चापि यमस तथा अस्माकं परमुखे सथातुं सर्व एव हि बिभ् यतिविष्णॊर दॊषश च नास्त्य अत्र कारणं राक्षसेश्वर द ेवानाम एव दॊषेण विष्णॊः परचलितं मनःतस्माद अद्य समु द्युक्ताः सर्वसैन्यसमावृताः देवान एव जिघांसामॊ येभ ्यॊ दॊषः समुत्थितःइति माली सुमाली च माल्यवान अग्रज ः परभुः उद्यॊगं घॊषयित्वाथ राक्षसाः सर्व एव ते युद ्धाय निर्ययुः करुद्धा जम्भवृत्रबला इवसयन्दनैर वारण ेन्द्रैश च हयैश च गिरिसंनिभैः खरैर गॊभिर अथॊष्ट्रै श च शिंशुमारैर भुजं गमैःमकरैः कच्छपैर मीनैर विहंगै र गरुडॊपमैः सिंहैर वयाघ्रैर वराहैश च सृमरैश चमरैर  अपितयक्त्वा लङ्कां ततः सर्वे राक्षसा बलगर्विताः पर याता देवलॊकाय यॊद्धुं दैवतशत्रवःलङ्काविपर्ययं दृष् ट्वा यानि लङ्कालयान्य अथ भूतानि भयदर्शीनि विमनस्का नि सर्वशःभौमास तथान्तरिक्षाश च कालाज्ञप्ता भयावहाः  उत्पाता राक्षसेन्द्राणाम अभावायॊत्थिता दरुतमअस्थी नि मेघा वर्षन्ति उष्णं शॊणितम एव च वेलां समुद्रॊ ऽ पय उत्क्रान्तश चलन्ते चाचलॊत्तमाःअट्टहासान विमुञ्च न्तॊ घननादसमस्वनान भूताः परिपतन्ति सम नृत्यमानाः स हस्रशःगृध्रचक्रं महच चापि जवलनॊद्गारिभिर मुखैः राक ्षसानाम उपरि वै भरमते कालचक्रवततान अचिन्त्यमहॊत्पा तान राक्षसा बलगर्विताः यन्त्य एव न निवर्तन्ते मृत् युपाशावपाशिताःमाल्यवांश च सुमाली च माली च रजनीचराः  आसन पुरःसरास तेषां करतूनाम इव पावकाःमाल्यवन्तं तु  ते सर्वे माल्यवन्तम इवाचलम निशाचरा आश्रयन्ते धाता रम इव देहिनःतद बलं राक्षसेन्द्राणां महाभ्रघननादितम  जयेप्सया देवलॊकं ययौ माली वशे सथितमराक्षसानां समु द्यॊगं तं तु नारायणः परभुः देवदूताद उपशुत्य दध्रे  युद्धे ततॊ मनःस देवसिद्धर्षिमहॊरगैश च; गन्धर्वमुख् याप्सरसॊपगीतः समाससादामरशत्रुसैन्यं; चक्रासिसीरप्र वरादिधारीसुपर्णपक्षानिलनुन्नपक्षं; भरमत्पताकं परवि कीर्णशस्त्रम चचाल तद राक्षसराजसैन्यं; चलॊपलॊ नील इ वाचलेन्द्रःतथ शितैः शॊणितमांसरूषितैर; युगान्तवैश्व ानरतुल्यविग्रहैः निशाचराः संपरिवार्य माधवं; वरायुध ैर निर्बिभिदुः सहस्रशः
mahabharata-ramayana_rys7006_dev.txt