[य]दह्यमानाय विप्राय यः परयच्छत्य उपानहौयत फलं तस् य भवति तन मे बरूहि पितामह[भ]उपानहौ परयच्छेद यॊ बरा ह्मणेभ्यॊ समाहितःमर्दते कनकान सर्वान विषमान निस्तर त्य अपिस शत्रूणाम उपरि च संतिष्ठति युधिष्ठिरयानं च ाश्वतरी युक्तं तस्य शुभ्रं विशां पतेउपतिष्ठति कौन् तेय रूप्यकाञ्चनभूषणमशकटं दम्य संयुक्तं दत्तं भवति  चैव हि[य]यत फलं तिलदाने च भूमिदाने च कीर्तितमगॊप्र दाने ऽननदाने च भूयस तद बरूहि कौरव[भ]शृणुष्व मम कौन ्तेय तिलदानस्य यत फलमनिशम्य च यथान्यायं परयच्छ कुर ुसत्तमपितॄणां परथमं भॊज्यं तिलाः सृष्टाः सवयम्भुवा तिलदानेन वै तस्मात पितृपक्षः परमॊदतेमाघमासे तिलान  यस तु बराह्मणेभ्यः परयच्छतिसर्वसत्त्वसमाकीर्णं नरक ं स न पश्यतिसर्वकामैः स यजते यस तिलैर यजते पितॄनन  चाकामेन दातव्यं तिलश्राद्धं कथं चनमहर्षेः कश्यपस्य ैते गात्रेभ्यः परसृता तिलाःततॊ दिव्यं गता भावं परद ानेषु तिलाः परभॊपौष्टिका रूपदाश चैव तथा पापविनाशना ःतस्मात सर्वप्रदानेभ्यस तिलदानं विशिष्यतेआपस्तम्बश  च मेधावी शङ्खश च लिखितस तथामहर्षिर गौतमश चापि तिल दानैर दिवं गताःतिलहॊमपरा विप्राः सर्वे संयत मैथुना ःसमा गव्येन हविषा परवृत्तिषु च संस्थिताःसर्वेषाम ए व दानानां तिलदानं परं समृतमअक्षयं सर्वदानानां तिलद ानम इहॊच्यतेउत्पन्ने च पुरा हव्ये कुशिकर्षिः परंतप तिलैर अग्नित्रयं हुत्वा पराप्तवान गतिम उत्तमामइति  परॊक्तं कुरुश्रेष्ठ तिलदानम अनुत्तममविधानं येन विध िना तिलानाम इह शस्यतेअत ऊर्ध्वं निबॊधेदं देवानां य ष्टुम इच्छतामसमागमं महाराज बरह्मणा वै सवयम्भुवादेव ाः समेत्य बरह्माणं भूमिभागं यियक्षवःशुभं देशम अयाच न्त यजेम इति पार्थिव[देवाह]भगवंस तवं परभुर भूमेः स र्वस्य तरिदिवस्य चयजेमहि महाभाग यज्ञं भवद अनुज्ञया नाननुज्ञात भूमिर हि यज्ञस्य फलम अश्नुतेतवं हि सर्व स्य जगतः सथावरस्य चरस्य चपरभुर भवसि तस्मात तवं समन ुज्ञातुम अर्हसि[बरह्मा]ददामि मेदिनी भागं भवद्भ्यॊ  ऽहं सुरर्षभाःयस्मिन देशे करिष्यध्वं यज्ञं काश्यपनन ्दनाः[देवाह]भगवन कृतकामाः समॊ यक्ष्यामस तव आप्तदक् षिणैःइमं तु देशं मुनयः पर्युपासन्त नित्यदा[भ]ततॊ ऽ गस्यश च कण्वश च भृगुर अत्रिर वृषा कपिःअसितॊ देवलश  चैव देवयज्ञम उपागमनततॊ देवा महात्मान ईजिरे यज्ञम अ च्युततथा समापयाम आसुर यथाकालं सुरर्षभाःत इष्टयज्ञा स तरिदशा हिमवत्य अचलॊत्तमेषष्ठम अंशं करतॊस तस्य भू मिदानं परचक्रिरेपरादेश मात्रं भूमेस तु यॊ दद्याद अ नुपस्कृतमन सीदति स कृच्छ्रेषु न च दुर्गाण्य अवाप्न ुतेशीतवातातप सहां गृहभूमिं सुसंस्कृतामपरदाय सुरलॊक स्थः पुण्यान्ते ऽपि न चाल्यतेमुदितॊ वसते पराज्ञः श क्रेण सह पार्थिवरतिश्रय परदाता च सॊ ऽपि सवर्गे मही यतेअध्यापक कुले जातः शरॊत्रियॊ नियतेन्द्रियःगृहे य स्य वसेत तुष्टः परधानं लॊकम अश्नुतेतथा गवार्थे शरण ं शीतवर्षसहं महतआ सप्तमं तारयति कुलं भरतसत्तमकषेत् रभूमिं ददल लॊके पुत्र शरियम अवाप्नुयातरत्नभूमिं पर दत्त्वा तु कुलवंशं विवर्धयेतन चॊषरां न निर्दग्धां  महीं दद्यात कथं चनन शमशानपरीतां च न च पापनिषेविताम पारक्ये भूमिदेशे तु पितॄणां निर्पवेत तु यःतद भूमिस ्वामि पितृभिः शराध कर्म विहन्यतेतस्मात करीवा महीं  दद्यात सवल्पाम अपि विचक्षणःपिंडः पितृभ्यॊ दत्तॊ वै  तस्यां भवति शाश्वतःअटवी पर्वताश चैव नदीतीर्थानि य ानि चसराण्य अस्वामिकान्य आहुर न हि तत्र परिग्रहःइत ्य एतद भूमिदानस्य फलम उक्तं विशां पतेअतः परं तु गॊ दानं कीर्तयिष्यामि ते ऽनघगावॊ ऽधिकास तपस्विभ्यॊ यस ्मात सर्वेभ्य एव चतस्मान महेश्वरॊ देवस तपस ताभिः स मास्थितःबरह्मलॊके वसन्त्य एताः सॊमेन सह भारतआसां ब रह्मर्षयः सिद्धाः परार्थयन्ति परां गतिमपयसा हविषा  दध्ना शकृताप्य अथ चर्मणाअस्थिभिश चॊपकुर्वन्ति शृङ् गैर वालैश च भारतनासां शीतातपौ सयातां सदैताः कर्म क ुर्वतेन वर्षं विषमं वापि दुःखम आसां भवत्य उतबराह्म णैः सहिता यान्ति तस्मात परतरं पदमएकं गॊब्राह्मणं त स्मात परवदन्ति मनीषिणःरन्ति देवस्य यज्ञे ताः पशुत् वेनॊपकल्पिताःततश चर्मण्वती राजन गॊचर्मभ्यः परवर्ति तापशुत्वाच च विनिर्मुक्ताः परदानायॊपकल्पिताःता इमा  विप्रमुख्येभ्यॊ यॊ ददाति महीपतेनिस्तरेद आपदं कृच् छ्रां विषमस्थॊ ऽपि पार्थिवगवां सहस्रदः परेत्य नरकं  न परपश्यतिसर्वत्र विजयं चापि लभते मनुजाधिपअमृतं व ै गवां कषीरम इत्य आह तरिदशाधिपःतस्माद ददाति यॊ धेन ुम अमृतं स परयच्छतिअग्नीनाम अव्ययं हय एतद धौम्यं व ेद विदॊ विदुःतस्माद ददाति यॊ धेनुं स हौम्यं संप्रय च्छतिसवर्गॊ वै मूर्तिमान एष वृषभं यॊ गवां पतिमविप् रे गुणयुते दद्यात स वै सवर्गे महीयतेपराणा वै पराणि नाम एते परॊच्यन्ते भरतर्षभतस्माद ददाति यॊ धेनुं पर ाणान वै स परयच्छतिगावः शरण्या भूतानाम इति वेद विदॊ  विदुःतस्माद ददाति यॊ धेनुं शरणं संप्रयच्छतिन वधार ्थं परदातव्या न कीनाशे न नास्तिकेगॊजीविने न दातव्य ा तथा गौः पुरुषर्षभददाति तादृशानां वै नरॊ गाः पापक र्मणामअक्षयं नरकं यातीत्य एवम आहुर मनीषिणःन कृशां  पापवत्सां वा वन्ध्यां रॊगान्वितां तथान वयङ्गां न प रिश्रान्तां दद्याद गां बराह्मणाय वैदश गॊसहस्रदः सम ्यक शक्रेण सह मॊदतेअक्षयाँल लभते लॊकान नरः शतसहस्र दःइत्य एतद गॊप्रदानं च तिलदानं च कीर्तितमतथा भूमिप ्रदानं च शृणुष्वान्ने च भारतअन्नदानं परधानं हि कौन ्तेय परिचक्षतेअन्नस्य हि परदनेन रन्तिदेवॊ दिवं गतः सवायम्भुवं महाभागं स पश्यति नराधिपन हिरण्यैर न वास ॊभिर नाश्वदानेन भारतपराप्नुवन्ति नराः शरेयॊ यथेहान ्न परदाः परभॊअन्नं वै परमं दरव्यम अन्नं शरीश च परा  मताअन्नात पराणः परभवति तेजॊ वीर्यं बलं तथासद्भ्यॊ  ददाति यश चान्नं सदैकाग्र मना नरःन स दुर्गाण्य अवा प्नॊतीत्य एवम आह पराशरःअर्चयित्वा यथान्यायं देवेभ् यॊ ऽननं निवेदयेतयदन्नॊ हि नरॊ राजंस तदन्नास तस्य द ेवताःकौमुद्यां शुक्लपक्षे तु यॊ ऽननदानं करॊत्य उतस  संतरति दुर्गाणि परेत्य चानन्त्यम अश्नुतेअभुक्त्वा तिथये चान्नं परयच्छेद यः समाहितःस वै बरह्म विदां ल ॊकान पराप्नुयाद भरतर्षभसुकृच्छ्राम आपदं पराप्तश चा न्नदः पुरुषस तरेतपापं तरति चैवेह दुष्कृतं चापकर्षत िइत्य एतद अन्नदानस्य तिलदानस्य चैव हभूमिदानस्य च फ लं गॊदानस्य च कीर्तितम
mahabharata-ramayana_mbs13065dev.txt