 अयातमस्य ददृशे न यातं परं ऽवरं दवीयः ॥८॥ तिर्यग्ब िलश्चमस ऊर्ध्वबुध्नस्तस्मिन्‌ यशो निहितं विश्वरूपम ्‌ । तदासत ऋषयः सप्त साकं ये अस्य गोपा महतो बभूवुः  ॥९॥ या पुरस्ताद्युज्यते या च पश्चाद्या विश्वतो यु ज्यते या च सर्वतः । यया यज्ञः प्राङ्तायते तां त्वा  पृच्छामि कतमा सा ऋचाम्‌ ॥१०॥ {२६} यदेजति पतति यच् च तिष्ठति प्राणदप्राणन्‌ निमिषच्च यद्धुवत्‌। तद्दा धार पृथिवीं विश्वरूपं तत्संभूय भवत्येकमेव ॥११॥ अनन ्तं ध च्चा समन्ते । ते नाकपालः विचिन्वन्‌ विद्धान् ‌ भूतमुत भव्यमस्य ॥१२॥ प्रजापतिश्चरति गर्भै अन्तरद ृश्यमानो बहुधा वि जायते । अर्धन विश्रु भुवनं जजान  यदस्यार्धं कतमः स केतुः ॥१३॥ ऊर्ध्वं भरन्तमुदकं कु म्भेनेवोटहार्यम्‌ । पश्यन्ति सर्वे चक्षुषा न सर्वे  मनसा विदुः ॥१४॥ दूरे पूर्णेन वसति दूर ऊनेन हीयते  । महद्यक्षं भुवनस्य मध्ये तस्मै बलिं राष्ट्रभृतो भ रन्ति ॥१५॥ यतः सूर्यः उदेत्यस्तं यत्र च गच्छति । त देव मन्येऽहं ज्येष्ठं तदु नात्येति किं चन ॥१६॥ ये  अर्वाङ्कध्य उत वा पुराणं वेदं विद्धांसमभितो वदन्ति  । आदित्यमेव ते परि वदन्ति सर्वै अग्निं दवितीयं १  च हंसम्‌ ॥१७॥ सहस्राह्ण्यं वियतावस्य पक्षौ हरेर्हस स्य पततः  । स देवान्त्सर्वान्‌ उरस्युपदद्य संपश्यन ्‌ याति भुवनानि विश्वा ॥१८॥ सत्येनोर्ध्वस्तपति ब्र ह्मणार्वाङ्वि पश्यति । प्राणेन तिर्यङ्प्राणति यस्म िन्‌ ज्येष्ठमधि श्रितम्‌ ॥१९॥ यो वै ते विद्यादरणी  याभ्यां निर्मथ्यते वसु । स विद्धान्‌ ज्येष्ठं मन्य ेत स विद्याद्राह्मणं महत्‌॥२०॥ {२७} अपादग्रे समभवत ्सो अग्र स्वराभरत्‌। चतुष्पाद्भूत्वा भोग्यः सर्वमा दत्त भोजनम्‌ ॥२१॥ भोग्यो भवदथो अन्नमदद्भहु । 1 देव मुत्तरावन्तमुपासातै सनातनम्‌ ॥२२॥ स्यात्पुनर्णवः ।  अहोरात्रे प्र जायेते अन्यो अन्यस्य रूपयोः ॥२३॥ शत ं सहस्रमयुतं न्यर्बुदमसंख्येयं स्वमस्मिन्‌ निविष्ट म्‌ । तदस्य घ्नन्त्यभिपश्यत एव तस्मादेवो रोचतेष एत त्‌॥२४॥ बालादेकमणीयस्कमुतैकं नेव दृश्यते । ततः परि ष्वजीयसी देवता सा मम प्रिया ॥२५॥ इयं कल्याण्यजरा म र्त्यस्यामृता गृहे । यस्मै कृता शये स यश्चकार जजार  सः ॥२६॥ त्वंस्त्री त्वं च असि त्वं कुमार उत वा त् वं जीर्णो वञ्चसि त्वं जातो भवसि विश्वतोमुखः ॥२७॥ उ तैषां पितोत वा पुत्र एषामुतैषां ज्येष्ठ उत वा कनिष ्ठः । एको ह देवो मनसि प्रविष्टः प्रथमो जातः स उ गर ्भै अन्तः ॥२८॥ पूणप्पूर्णमुदचति पूर्णं पूर्णेन सिच ्यते । उतो तदद्य विद्याम यतस्तत्परिषिच्यते ॥२९॥ एष ा सनत्नी सनमेव जातैषा पुराणी परि सर्व बभूव । मही द ेव्युषसो विभाती सैकेनैकेन मिषता वि चष्टे ॥३०॥ {२८}  अविरवै नाम देवतर्तेनास्ते 3 तस्या रूपेणेमे वृक्षा  हरिता : ॥३१॥ अन्ति सन्तं न जहात्यन्ति सन्तं न पश् यति । देवस्य पश्य काव्यं न ममार न जीर्यति ॥३२॥ अपू र्वेणेषिता वाचस्ता वदन्ति यथायथम्‌ । वदन्तीर्यत्र  गच्छन्ति तदाहूर्ब्रह्मणं महत्‌॥३३॥ यत्र देवाश्च मन ुष्याश्चारा नाभाविव च्रिताः । अपां त्वा पुष्पं पृछ ामि यत्र तन्‌ मायया हितम्‌ ॥३४॥ येभिर्वात इषितः प् रवाति ये ददन्ते पञ्च दिशः सध्रीचीः । य आहुतिमत्यमन ्यन्त देवा अपां नेतारः कतमे त॒ आसन्‌ ॥३५॥ इमामेषां  पृथिवीं वस्त एकोऽन्तरिक्षं पर्यैको बभूव । दिवमेषा ं ददते यो विधर्ता विश्वा आशाः प्रति रक्षन्त्येके ॥ ३६॥ यो विद्यात्सूत्रं विततं यस्मिन्न्‌ ओताः प्रजा  इमाः । सूत्रं सूत्रस्य यो विद्यादस विद्यादब्राह्मण ं महत्‌॥३७॥ वेदाहं सूत्रं विततं यस्मिन्न्‌ ओताः प् रजा इमाः । सूत्रं सूत्रस्याहं वेदाथो यदब्राह्मणं म हद्‌॥३८॥ यदन्तरा द्यावापृथिवी अग्निरत्प्रदहन्‌ विश ्वदाव्यः । यत्रातिष्ठन्न्‌ एकपत्नीः परस्तात्क्वेवा सीन्‌ मातरिश्वा तदानीम्‌ ॥३९॥ अप्स्वासीन्‌ मातरिश् वा प्रविष्टः प्रविष्टा देवाः सलिलान्यासन्‌॥ बृहन्‌  ह तस्थौ रजसो विमानः पवमानो हरित आ विवेश ॥४०॥ उत्त रेणेव गयत्रीममृतेऽधि वि चक्रमे । साम्ना ये साम संव िदुरजस्तद्दृशे क्व॒ ॥४१॥ निवेशनः संगमनो वसूनां देव  इव सविता सत्यधर्मा । इन्द्रो न तस्थौ समरे धनानाम् ‌ ॥४२॥ पुण्डरीकं नवद्वारं त्रिभिर्गुणेभिरावृतम्‌ ।  तस्मिन्‌ यदयक्षमात्मन्वत्तदवै ब्रह्मविदो विदुः ॥४ ३॥ अकामो धीरो अमुत : स्वयंभू रसेन तृप्तो न कुतश्चन ोनः । तमेव विद्धान्‌ न बिभाय मृत्योरात्मानं धीरमजर ं युवानम्‌ ॥४४॥ {२९} 168.9 अघायतामपि नह्या मुखानि  सपत्नेषु वज्रमर्पयैतम्‌ । इन्द्रेण दत्ता प्रथमा शत ौदना ध यजमानस्य गातुः ॥१॥ वेदिष्टे चर्म भवतु बर्हि र्लोमानि ते । एषा त्वा रशनाग्रभीदप्रावा त्वैषोऽधि  ५. ॥२॥ बालास्ते प्रोक्षणीः सन्तु जीह्वा सं अन्ये ।  शुद्धा त्वं यज्ञिया भूत्वा दिवं प्रेहि शतौदने ॥३॥  यः शतौदनां पचति कामप्रेण स कल्पते । प्रीता ह्यस्य  ऋत्विजः सर्वे यन्ति यथायथम्‌ ॥४॥ स स्वर्गमा रोहति  यत्रादस्तरिदिवं दिवः । अपूपनाभिं कृत्वा यो ददाति  शतौदनाम्‌ ॥५॥ स तांल्लोकान्त्समाप्रोति ये दिव्या य े च पार्थिवाः । हिरण्यज्योतिषं कृत्वा यो ददाति शतौ दनाम्‌ ॥६॥ ये ते देवि शमितारः पक्तारो ये च ते जनाः  । ते त्वा सर्वे गोप्स्यन्ति मैभ्यो भैषीः शतौदने ॥ ७॥ वसवस्त्वा दक्षिणत उत्तरान्‌ मरुतस्त्वा । आदित्य ाः पश्चाद्रोप्स्यन्ति साग्निष्टोममति द्रव ॥८॥ देवा ः पितरो मनुष्या गन्धर्वाप्सरसश्च ये । ते त्वा सर्व े गोप्स्यन्ति सातिरात्रमति द्रव ॥९॥ अन्तरिक्षं दिव ं भूमिमादित्यान्‌ मरुतो दिशः । लोकान्त्स सर्वान्‌  आप्रोति यो ददाति शतौदनाम्‌ ॥१०॥ {३०} घृतं प्रोक्षन ्ती सुभगा देवी देवान्‌ गमिष्यति । पक्तारमघ्ये मा ह िसीर्दिवं प्रेहि शतौदने ॥११॥ ये देवा दिविषदो अन्तर िक्षसदश्च ये ये चेमे भूम्यामधि । तेभ्यस्त्वं धुक्ष ्व सर्वदा क्षीरं सर्पिरथो मधु ॥१२॥ यत्ते शिरो यत्त े मुखं यौ कर्णौ ये चते हनू । आमिक्षां टुहृतां दत्र े क्षीरं सर्पिरथो मधु ॥१३॥ यौ त ओष्ठौ ये नासिके यै  ग ये च तेऽक्षिणी । आमिक्षां दुहतां दात्रे क्षीरं  थो मधु ॥१४॥ यत्ते क्लोमा यद्धृदयं पुरीतत्सहकण्ठिका  । आमिक्षां टुहतां दत्रे क्षीरं सर्पिरथो मधु ॥१५॥  यत्ते यकृद्ये मतस्ने यदान्त्रं याश्च ते गुदाः । क  दात्रे क्षीरं सर्पिरथो मधु ॥१६॥ यस्ते प्लाशिर्यो व निष्ठुर्यौ कुक्षी यच्च चर्म ते । आमिक्षां टुहतां द ात्रे क्षीरं सर्पिरथो मधु ॥१७॥ यत्ते मज्जा यदस्थि  यन्‌ मंसं यच्च लोहितम्‌ । आमिक्षां दुहतां दत्रे क् षीरं सर्पिरथो मधु ॥१८॥ यौ ते बाहू ये दोषणी यावंसौ  या च ते ककुत्‌। आमिक्षां टुहतां दात्रे क्षीरं सर्प िरथो मधु ॥१९॥ यास्ते ग्रीवा ये स्कन्धा याः श्च पर् शवः । आमिक्षां दुहतां दात्रे क्षीरं स मधु ॥२०॥ {३९ } त उरू अष्ठीवन्तौ ये श्रोणी या च ते भसत्‌। आमिक्ष ां दुहृतां दात्रे क्षीरं सर्पिरथो मधु ॥२१॥ यत्ते प ुच्छं ये ते बाला यदूधो ये च तें स्तनाः । आमिक्षां  टुहतां दात्रे क्षीरं सर्पिरथो मधु ॥२२॥ यास्ते जङ्घ ाः याः कुष्ठिका ऋच्छरा यै च ते शफाः । आमिक्षां टुह तां दात्रे क्षीरं सर्पिरथो मधु ॥२३॥ यत्ते चर्म शतौ दने यानि लोमान्यघ्ये । आमिक्षां दुहतां दत्र (1 सर् पिरथो ॥२४॥ क्रोडौ ते स्तां पुरोडाश । तौ अ देवि कृत ्वा त दिवं ह ॥२५॥ उलूख = यश्च चर्मणि यो वा शण्ड :  कणः । यंवा वाती मातरिश्वा पवमानो ममा सुहुतं कृणोतु  ॥२६॥ अपो सी ब्रह्मणां हस्तेषु प्रपृथक्सादयामि । य त्काम ञ्चोमि वोऽहं तन्‌ मे सर्वं सं पद्यां वयं स्य ाम पतयो रयीणाम्‌ ॥२७॥ {३२} 16.10 नमस्ते जायमानायै  जाताया उत ते नमः । बालेभ्यः शफेभ्यो रूपायाघ्ये ते  नमः ॥१॥ यो विद्यात्सप्त प्रवतः सप्त विद्यात्परावतः  । शिरो यज्ञस्य यो विद्यात्स वशां प्रति गृह्णीयात् ‌॥२॥ वेदाहं सप्त प्रवतः सप्त वेद परावतः । शिरो यज् ञस्याहं वेद सोमं चास्यां विचक्षणम्‌ ॥३॥ यया द्यौर् यया पृथिवी ययापो गुपिता इमाः । वशां सहस्रधारां ब्र ह्मणाच्छावदामसि ॥४॥ शतं कंसाः शतं दोग्धारः शतं गोप ्तारो अधि पृष्ठे अस्याः । ये देवास्तस्यां प्राणन्त ि ते वशां विदुरेकधा ॥५॥ यज्ञपदीराक्षीरा स्वधाप्राण ा महीलुका । वशा पर्जन्यपत्नी देवामप्येति ब्रह्मणा  ॥६॥ अनु त्वाग्निः प्राविश । वशे त्वा । ऊधस्ते भद्र े पर्जन्यो स्तना वशे ॥७॥ अपस्त्वं धुक्षे प्रथमा उर ्वरा अपरा वशे । तृतीयं राष्ट धुक्षेऽन्नं क्षीरं वश े त्वम्‌ ॥८॥ यदादित्यैहूयमानोपातिष्ठ ऋतवरि । इन्द् रः सहस्रं पात्रान्त्सोमं त्वापाययद्भशे ॥९॥ यदनूचीन द्रमैरात्वा ऋषभोऽद्वयत्‌। ८ त्रहा पयः क्षीरं क्रुद ्धोऽहरद्वशे ॥१०॥ {३३} यत्ते ह धनपतिरा क्षीरमहरद्वश े । इदं तदद्य नाकस्तरिषु पात्रेषु रक्षति ॥११॥ त्रि षु पात्रेषु तं सोममा देव्यहरद्वशा । अथर्वा यत्र दी क्षितो बर्हिष्यास्त हिरण्यये ॥१२॥ सं हि सोमेनागत स मु सर्वेण पद्धता । वशा समुद्रमध्यष्ठद्रन्धर्वैः कल िभिः सह ॥१३॥ सं हि वातेनागत समु सर्वैः पतत्रिभिः ।  वशा समुद्रे प्रानृत्यदृचः सामानि बिभ्रती ॥१४॥ सं  हि सूर्येणागत समु सर्वेण चक्षुषा । वशा समुद्रमत्यख ्यद्धद्रा ज्योतींषि बिभ्रती ॥१५॥ अभीवृता हिरण्येन  यदतिष्ठ ऋतावरि । अश्वः समुद्रो भूत्वाध्यस्कन्दद्वश े त्वा ॥१६॥ तद्धद्राः समगच्छन्त वशा देषटयथो स्वधा  । अथर्वा यत्र दीक्षितो बर्हिष्यास्त हिरण्यये ॥१७॥  वशा माता राजन्यस्य वशा माता स्वधे तव । वशाया यज्ञ  आयुधं ततश्चित्तमजायत ॥१८॥ ऊर्ध्वो ( : ककुदादधि । त तस्त्वं वशे ततो होताजायत ॥१९॥ आस्नस्ते गाथा अभवन्न ्‌ उष्णिहाभ्यो बलं वशे । पाजस्याज्जज्ञे यज्ञ स्तने भ्यो रश्मयस्तव ॥२०॥ {३४} ईमभ्यामयनं जातं सक्थिभ्या ं च वशे तव । आन्त्रेभ्यो जज्ञिरे अत्रा उदरादधि वीर ुधः ॥२१॥ यदुदरं वरुणस्यानुप्राविशथा वशे । ततस्त्वा  ब्रह्मोदह्वयत्स हि नेत्रमवेत्तव ॥२२॥ सर्वे गर्भाद वेपन्त जायमानादसूस्वः । ससूव हि तामाह वशेति ब्रह्म भिः कुप्तः स ह्यस्या बन्धुः ॥२३॥ युध एकः सं सृजति  यो अस्या एकं इद्वशी । तरांसि यज्ञा अभवन्‌ तरसां चक ्षुरभवद्वशा ॥२४॥ वशा यज्ञं प्रत्यगृह्नाद्वशा सूर्य मधारयत्‌। 0 ब्रह्मणा (४ ॥२५॥ वशामेवामृतमाहूर्वशां  पासते । वशेदं भवदेवा मनुष्या २ पितर ऋषयः ॥२६॥ य एव ं विद्यात्स वशां प्रति 
NLP-research-sans_AtharvaVedam_Shaunaka_djvu.txt