[ग]एष माधव पुत्रॊ मे विकर्णः पराज्ञसंमतःभूमौ विनिह तः शेते भीमेन शतधा कृतःगजमध्य गतः शेते विकर्णॊ मधु सूदननीलमेघपरिक्षिप्तः शरदीव दिवाकरःअस्य चापग्रहेणै ष पाणिः कृतकिणॊ महानकथं चिच छिद्यते गृध्रैर अत्तु  कामैस तलत्रवानअस्य भार्यामिष परेप्सून गृध्रान एतां स तपस्विनीवारयत्य अनिशं बाला न च शक्नॊति माधवयुवा  वृन्दारकः शूरॊ विकर्णः पुरुषर्षभसुखॊचितः सुखार्हश  च शेते पांसुषु माधवकर्णिनालीकनाराचैर भिन्नमर्माणम  आहवेअद्यापि न जहात्य एनं लक्ष्णीर भरतसत्तममएष संग् रामशूरेण परतिज्ञां पालयिष्यतादुर्मुखॊ ऽभिमुखः शेते  हतॊ ऽरिगणहा रणेतस्यैतद वदनं कृष्ण शवापदैर अर्धभक् षितमविभात्य अभ्यधिकं तात सप्तम्याम इव चन्द्रमाःशूर स्य हि रणे कृष्ण यस्याननम अथेदृशमस कथं निहतॊ ऽमित् रैः पांसून गरसति मे सुतःयस्याहवं मुखे सौम्या सथाता  नैवॊपपद्यतेस कथं कुर्मुखॊ ऽमित्रैर हतॊ विबुधलॊकजि तचित्रसेनं हतं भूमौ शयानं मधुसूदनधार्तराष्ट्रम इमं  पश्य परतिमानं दनुष्मतामतं चित्रमाल्याभरणं युवत्यः  शॊककर्शिताःकरव्यादसंघैः सहिता रुदन्त्यः पर्युपासत ेसत्रीणां रुदितनिर्घॊषः शवापदानां च गर्जितमचित्ररू पम इदं कृष्ण विचित्रं परतिभाति मेयुवा वृन्दारकॊ नि त्यं परवर सत्री निषेवितःविविंशतिर असौ शेते धवस्तः  पांसुषु माधवशरसंकृत्त वर्णाणं वीरं विशसने हतमपरिवा र्यासते गृध्राः परिविंशा विविंशतिमपरविश्य समरे वीर ः पाण्डवानाम अनीकिनामआविश्य शयने शेते पुनः सत्पुरु षॊचितमसमितॊपपन्नं सुनसं सुभ्रु ताराधिपॊपममअतीव शुभ ्रं वदनं पश्य कृष्ण विविंशतेःयं सम तं पर्युपासन्ते  वसुं वासव यॊषितःकरीडन्तम इव गन्धर्वं देवकन्याः सह स्रशःहन्तारं वीरसेनानां शूरं समितिशॊभनमनिबर्हणम अम ित्राणां दुःसहं विषहेत कःदुःसहस्यैतद आभाति शरीरं स ंवृतं शरैःगिरिर आत्मरुहैः फुल्लैः कर्णिकारैर इवावृ तःशातकौम्भ्या सरजा भाति कवचेन च भास्वताअग्निनेव गि रिः शवेतॊ गतासुर अपि दुःसहः
mahabharata-ramayana_mbs11019dev.txt