तं तु शॊकपरिद्यूनं रामं दशरथात्मजम उवाच वचनं शरीमा न सुग्रीवः शॊकनाशनमकिं तवं संतप्यसे वीर यथान्यः पर ाकृतस तथा मैवं भूस तयज संतापं कृतघ्न इव सौहृदमसंता पस्य च ते सथानं न हि पश्यामि राघव परवृत्ताव उपलब्ध ायां जञाते च निलये रिपॊःधृतिमाञ शास्त्रवित पराज्ञः  पण्डितश चासि राघव तयजेमां पापिकां बुद्धिं कृत्वात ्मेवार्थदूषणीमसमुद्रं लङ्घयित्वा तु महानक्रसमाकुलम  लङ्काम आरॊहयिष्यामॊ हनिष्यामश च ते रिपुमनिरुत्साह स्य दीनस्य शॊकपर्याकुलात्मनः सर्वार्था वयवसीदन्ति  वयसनं चाधिगच्छतिइमे शूराः समर्थाश च सर्वे नॊ हरियू थपाः तवत्प्रियार्थं कृतॊत्साहाः परवेष्टुम अपि पावक मएषां हर्षेण जानामि तर्कश चास्मिन दृढॊ मम विक्रमेण  समानेष्ये सीतां हत्वा यथा रिपुमसेतुर अत्र यथा वध् येद यथा पश्येम तां पुरीम तस्य राक्षसराजस्य तथा तवं  कुरु राघवदृष्ट्वा तां हि पुरीं लङ्कां तरिकूटशिखरे  सथिताम हतं च रावणं युद्धे दर्शनाद उपधारयसेतुबद्धः  समुद्रे च यावल लङ्का समीपतः सर्वं तीर्णं च वै सैन ्यं जितम इत्य उपधार्यतामइमे हि समरे शूरा हरयः कामर ूपिणः तद अलं विक्लवा बुद्धी राजन सर्वार्थनाशनीपुरु षस्य हि लॊके ऽसमिञ शॊकः शौर्यापकर्षणः यत तु कार्यं  मनुष्येण शौण्डीर्यम अवलम्बता शूराणां हि मनुष्याणा ं तवद्विधानां महात्मनामविनष्टे वा परनष्टे वा शॊकः  सर्वार्थनाशनः तवं तु बुद्धिमतां शरेष्ठः सर्वशास्त् रार्थकॊविदःमद्विधैः सचिवैः सार्थम अरिं जेतुम इहार् हसि न हि पश्याम्य अहं कं चित तरिषु लॊकेषु राघवगृही तधनुषॊ यस ते तिष्ठेद अभिमुखॊ रणे वानरेषु समासक्तं  न ते कार्यं विपत्स्यतेअचिराद दरक्ष्यसे सीतां तीर्त ्वा सागरम अक्षयम तद अलं शॊकम आलम्ब्य करॊधम आलम्ब भ ूपतेनिश्चेष्टाः कषत्रिया मन्दाः सर्वे चण्डस्य बिभ् यति लङ्गनार्थं च घॊरस्य समुद्रस्य नदीपतेःसहास्माभि र इहॊपेतः सूक्ष्मबुद्धिर विचारय इमे हि समरे शूरा ह रयः कामरूपिणःतान अरीन विधमिष्यन्ति शिलापादपवृष्टिभ िः कथं चित परिपश्यामस ते वयं वरुणालयमकिम उक्त्वा ब हुधा चापि सर्वथा विजयी भवान
mahabharata-ramayana_rys6002_dev.txt