उपविष्टास तु ते सर्वे यस्मिन परायं गिरिस्थले हरयॊ  गृध्रराजश च तं देशम उपचक्रमेसाम्पातिर नाम नाम्ना त ु चिरजीवी विहंगमः भराता जटायुषः शरीमान परख्यातबलपौ रुषःकन्दराद अभिनिष्क्रम्य स विन्ध्यस्य महागिरेः उप विष्टान हरीन दृष्ट्वा हृष्टात्मा गिरम अब्रवीतविधिः  किल नरं लॊके विधानेनानुवर्तते यथायं विहितॊ भक्ष्य श चिरान मह्यम उपागतःपरम्पराणां भक्षिष्ये वानराणां  मृतं मृतम उवाचैवं वचः पक्षी तान निरीक्ष्य पलवंगमान तस्य तद्वचनं शरुत्वा भक्षलुब्धस्य पक्षिणः अङ्गदः प रम आयस्तॊ हनूमन्तम अथाब्रवीतपश्य सीतापदेशेन साक्षा द वैवस्वतॊ यमः इमं देशम अनुप्राप्तॊ वानराणां विपत् तयेरामस्य न कृतं कार्यं राज्ञॊ न च वचः कृतम हरीणाम  इयम अज्ञाता विपत्तिः सहसागतावैदेह्याः परियकामेन क ृतं कर्म जटायुषा गृध्रराजेन यत तत्र शरुतं वस तद अश ेषतःतथा सर्वाणि भूतानि तिर्यग्यॊनिगतान्य अपि परियं  कुर्वन्ति रामस्य तयक्त्वा पराणान यथा वयमराघवार्थे  परिश्रान्ता वयं संत्यक्तजीविताः कान्ताराणि परपन्न ाः सम न च पश्याम मैथिलीमस सुखी गृध्रराजस तु रावणेन  हतॊ रणे मुक्तश च सुग्रीवभयाद गतश च परमां गतिमजटाय ुषॊ विनाशेन राज्ञॊ दशरथस्य च हरणेन च वैदेह्याः संश यं हरयॊ गताःरामलक्ष्मणयॊर वासाम अरण्ये सह सीतया रा घवस्य च बाणेन वालिनश च तथा वधःरामकॊपाद अशेषाणां रा क्षसानां तथा वधः कैकेय्या वरदानेन इदं हि विकृतं कृ तमतत तु शरुत्वा तदा वाक्यम अङ्गदस्य मुखॊद्गतम अब्र वीद वचनं गृध्रस तीक्ष्णतुण्डॊ महास्वनःकॊ ऽयं गिरा  घॊषयति पराणैः परियतरस्य मे जटायुषॊ वधं भरातुः कम्प यन्न इव मे मनःकथम आसीज जनस्थाने युद्धं राक्षसगृध्र यॊः नामधेयम इदं भरातुश चिरस्याद्य मया शरुतमयवीयसॊ  गुणज्ञस्य शलाघनीयस्य विक्रमैः तद इच्छेयम अहं शरॊतु ं विनाशं वानरर्षभाःभरातुर जटायुषस तस्य जनस्थाननिवा सिनः तस्यैव च मम भरातुः सखा दशरथः कथम यस्य रामः पर ियः पुत्रॊ जयेष्ठॊ गुरुजनप्रियःसूर्यांशुदग्धपक्षत् वान न शक्नॊमि विसर्पितुम इच्छेयं पर्वताद अस्माद अव तर्तुम अरिंदमाः
mahabharata-ramayana_rys4055_dev.txt