सा तथॊक्ता तु वैदेही निर्भया शॊककर्षिता तृणम अन्तर तः कृत्वा रावणं परत्यभाषतराजा दशरथॊ नाम धर्मसेतुर  इवाचलः सत्यसन्धः परिज्ञातॊ यस्य पुत्रः स राघवःरामॊ  नाम स धर्मात्मा तरिषु लॊकेषु विश्रुतः दीर्घबाहुर  विशालाक्षॊ दैवतं स पतिर ममइक्ष्वाकूणां कुले जातः स िंहस्कन्धॊ महाद्युतिः लक्ष्मणेन सह भरात्रा यस ते प राणां हरिष्यतिपरत्यक्षं यद्य अहं तस्य तवया सयां धर ्षिता बलात शयिता तवं हतः संख्ये जनस्थाने यथा खरःय  एते राक्षसाः परॊक्ता घॊररूपा महाबलाः राघवे निर्विष ाः सर्वे सुपर्णे पन्नगा यथातस्य जयाविप्रमुक्तास ते  शराः काञ्चनभूषणाः शरीरं विधमिष्यन्ति गङ्गाकूलम इव ॊर्मयःअसुरैर वा सुरैर वा तवं यद्य अवधॊ ऽसि रावण उत ्पाद्य सुमहद वैरं जीवंस तस्य न मॊक्ष्यसेस ते जीवित शेषस्य राघवॊ ऽनतकरॊ बली पशॊर यूपगतस्येव जीवितं तव  दुर्लभमयदि पश्येत स रामस तवां रॊषदीप्तेन चक्षुषा र क्षस तवम अद्य निर्दग्धॊ गच्छेः सद्यः पराभवमयश चन्द ्रं नभसॊ भूमौ पातयेन नाशयेत वा सागरं शॊषयेद वापि स  सीतां मॊचयेद इहगतायुस तवं गतश्रीकॊ गतसत्त्वॊ गतेन ्द्रियः लङ्का वैधव्यसंयुक्ता तवत्कृतेन भविष्यतिन त े पापम इदं कर्म सुखॊदर्कं भविष्यति याहं नीता विना  भावं पतिपार्श्वात तवया वनातस हि दैवतसंयुक्तॊ मम भर ्ता महाद्युतिः निर्भयॊ वीर्यम आश्रित्य शून्ये वसति  दण्डकेस ते दर्पं बलं वीर्यम उत्सेकं च तथाविधम अपन ेष्यति गात्रेभ्यः शरवर्षेण संयुगेयदा विनाशॊ भूताना ं दृश्यते कालचॊदितः तदा कार्ये परमाद्यन्ति नराः का लवशं गताःमां परधृष्य स ते कालः पराप्तॊ ऽयं रक्षसाध म आत्मनॊ राक्षसानां च वधायान्तःपुरस्य चन शक्या यज् ञमध्यस्था वेदिः सरुग्भाण्ड मण्डिता दविजातिमन्त्रसं पूता चण्डालेनावमर्दितुमइदं शरीरं निःसंज्ञं बन्ध वा  घातयस्व वा नेदं शरीरं रक्ष्यं मे जीवितं वापि राक् षस न हि शक्ष्याम्य उपक्रॊशं पृथिव्यां दातुम आत्मनः एवम उक्त्वा तु वैदेही करॊद्धात सुपरुषं वचः रावणं म ैथिली तत्र पुनर नॊवाच किं चनसीताया वचनं शरुत्वा पर ुषं रॊमहर्षणम परत्युवाच ततः सीतां भयसंदर्शनं वचःशृ णु मैथिलि मद्वाक्यं मासान दवादश भामिनि कालेनानेन न ाभ्येषि यदि मां चारुहासिनि ततस तवां परातराशार्थं स ूदाश छेत्स्यन्ति लेशशःइत्य उक्त्वा परुषं वाक्यं रा वणः शत्रुरावणः राक्षसीश च ततः करुद्ध इदं वचनम अब्र वीतशीघ्रम एवं हि राक्षस्यॊ विकृता घॊरदर्शनाः दर्पम  अस्या विनेष्यन्तु मांसशॊणितभॊजनाःवचनाद एव तास तस् य विकृता घॊरदर्शनाः कृतप्राञ्जलयॊ भूत्वा मैथिलीं प र्यवारयनस ताः परॊवाच राजा तु रावणॊ घॊरदर्शनः परचाल ्य चरणॊत्कर्षैर दारयन्न इव मेदिनीमअशॊकवनिकामध्ये म ैथिली नीयताम इति तत्रेयं रक्ष्यतां गूढम उष्माभिः प रिवारितातत्रैनां तर्जनैर घॊरैः पुनः सान्त्वैश च मै थिलीम आनयध्वं वशं सर्वा वन्यां गजवधूम इवइति परतिसम ादिष्टा राक्षस्यॊ रावणेन ताः अशॊकवनिकां जग्मुर मैथ िलीं परिगृह्य तामसर्वकामफलैर वृक्षैर नानापुष्पफलैर  वृताम सर्वकालमदैश चापि दविजैः समुपसेवितामसा तु शॊ कपरीताङ्गी मैथिली जनकात्मजा राक्षसी वशम आपन्ना वया घ्रीणां हरिणी यथान विन्दते तत्र तु शर्म मैथिली; वि रूपनेत्राभिर अतीव तर्जिता पतिं समरन्ती दयितं च देव रं; विचेतनाभूद भयशॊकपीडिता
mahabharata-ramayana_rys3054_dev.txt