भर्तारं निहतं दृष्ट्वा लक्ष्मणं च महाबलम विललाप भृ शं सीता करुणं शॊककर्शिताऊचुर लक्षणिका ये मां पुत्र िण्य अविधवेति च ते ऽसय सर्वे हते रामे ऽजञानिनॊ ऽनृ तवादिनःयज्वनॊ महिषीं ये माम ऊचुः पत्नीं च सत्रिणः  ते ऽदय सर्वे हते रामे ऽजञानिनॊ ऽनृतवादिनःवीरपार्थि वपत्नी तवं ये धन्येति च मां विदुः ते ऽदय सर्वे हते  रामे ऽजञानिनॊ ऽनृतवादिनःऊचुः संश्रवणे ये मां दविज ाः कार्तान्तिकाः शुभाम ते ऽदय सर्वे हते रामे ऽजञान िनॊ ऽनृतवादिनःइमानि खलु पद्मानि पादयॊर यैः किल सत् रियः अधिराज्ये ऽभिषिच्यन्ते नरेन्द्रैः पतिभिः सहवै धव्यं यान्ति यैर नार्यॊ ऽलक्षणैर भाग्यदुर्लभाः नात ्मनस तानि पश्यामि पश्यन्ती हतलक्षणासत्यानीमानि पद् मानि सत्रीणाम उक्त्वानि लक्षणे तान्य अद्य निहते रा मे वितथानि भवन्ति मेकेशाः सूक्ष्माः समा नीला भरुवौ  चासंगते मम वृत्ते चालॊमशे जङ्घे दन्ताश चाविरला मम शङ्खे नेत्रे करौ पादौ गुल्फाव ऊरू च मे चितौ अनुवृत ्ता नखाः सनिग्धाः समाश चाङ्गुलयॊ ममसतनौ चाविरलौ पी नौ ममेमौ मग्नचूचुकौ मग्ना चॊत्सङ्गिनी नाभिः पार्श् वॊरस्कं च मे चितममम वर्णॊ मणिनिभॊ मृदून्य अङ्गरुहा णि च परतिष्ठितां दवदशभिर माम ऊचुः शुभलक्षणामसमग्रय वम अच्छिद्रं पाणिपादं च वर्णवत मन्दस्मितेत्य एव च  मां कन्यालक्षणिका विदुःअधिराज्ये ऽभिषेकॊ मे बराह्म णैः पतिना सह कृतान्तकुशलैर उक्तं तत सर्वं वितथीकृत मशॊधयित्वा जनस्थानं परवृत्तिम उपलभ्य च तीर्त्वा सा गरम अक्षॊभ्यं भरातरौ गॊष्पदे हतौननु वारुणम आग्नेयम  ऐन्द्रं वायव्यम एव च अस्त्रं बरह्मशिरश चैव राघवौ  परत्यपद्यतामअदृश्यमानेन रणे मायया वासवॊपमौ मम नाथा व अनाथाया निहतौ रामलक्ष्मणौन हि दृष्टिपथं पराप्य र ाघवस्य रणे रिपुः जीवन परतिनिवर्तेत यद्य अपि सयान म नॊजवःन कालस्यातिभारॊ ऽसति कृतान्तश च सुदुर्जयः यत् र रामः सह भरात्रा शेते युधि निपाथितःनाहं शॊचामि भर ्तारं निहतं न च लक्ष्मणम नात्मानं जननी चापि यथा शव श्रूं तपस्विनीमसा हि चिन्तयते नित्यं समाप्तव्रतम आ गतम कदा दरक्ष्यामि सीतां च रामं च सहलक्ष्मणमपरिदेव यमानां तां राक्षसी तरिजटाब्रवीत मा विषादं कृथा देव ि भर्तायं तव जीवतिकारणानि च वक्ष्यामि महान्ति सदृश ानि च यथेमौ जीवतॊ देवि भरातरौ रामलक्ष्मणौन हि कॊपप रीतानि हर्षपर्युत्सुकानि च भवन्ति युधि यॊधानां मुख ानि निहते पतौइदं विमानं वैदेहि पुष्पकं नाम नामतः द िव्यं तवां धारयेन नेदं यद्य एतौ गजजीवितौहतवीरप्रधा ना हि हतॊत्साहा निरुद्यमा सेना भरमति संख्येषु हतकर ्णेव नौर जलेइयं पुनर असंभ्रान्ता निरुद्विग्ना तरस् विनी सेना रक्षति काकुत्स्थौ मायया निर्जितौ रणेसा त वं भव सुविस्रब्धा अनुमानैः सुखॊदयैः अहतौ पश्य काकु त्स्थौ सनेहाद एतद बरवीमि तेअनृतं नॊक्तपूर्वं मे न  च वक्ष्ये कदा चन चारित्रसुखशीलत्वात परविष्टासि मनॊ  ममनेमौ शक्यौ रणे जेतुं सेन्द्रैर अपि सुरासुरैः एत यॊर आननं दृष्ट्वा मया चावेदितं तवइदं च सुमहच चिह्न ं शनैः पश्यस्व मैथिलि निःसंज्ञाव अप्य उभाव एतौ नैव  लक्ष्मीर वियुज्यतेपरायेण गतसत्त्वानां पुरुषाणां ग तायुषाम दृश्यमानेषु वक्त्रेषु परं भवति वैकृतमतयज श ॊकं च दुःखं च मॊहं च जनकात्मजे रामलक्ष्मणयॊर अर्थे  नाद्य शक्यम अजीवितुमशरुत्वा तु वचनं तस्याः सीता स ुरसुतॊपमा कृताञ्जलिर उवाचेदम एवम अस्त्व इति मैथिली विमानं पुष्पकं तत तु समिवर्त्य मनॊजवम दीना तरिजटया  सीता लङ्काम एव परवेशिताततस तरिजटया सार्धं पुष्पका द अवरुह्य सा अशॊकवनिकाम एव रक्षसीभिः परवेशितापरविश ्य सीता बहुवृक्षषण्डां; तां राक्षसेन्द्रस्य विहारभ ूमिम संप्रेक्ष्य संचिन्त्य च राजपुत्रौ; परं विषादं  समुपाजगाम
mahabharata-ramayana_rys6038_dev.txt