सहताराङ्गदाभ्यां तु गत्वा स हनुमान कपिः सुग्रीवेण  यथॊद्दिष्टं तं देशम उपचक्रमेस तु दूरम उपागम्य सर्व ैस तैः कपिसत्तमैः विचिनॊति सम विन्ध्यस्य गुहाश च ग हनानि चपर्वताग्रान नदीदुर्गान सरांसि विपुलान दरुमा न वृक्षषण्डांश च विविधान पर्वतान घनपादपानअन्वेषमाण ास ते सर्वे वानराः सर्वतॊ दिशम न सीतां ददृशुर वीरा  मैथिलीं जनकात्मजामते भक्षयन्तॊ मूलानि फलानि विविध ानि च अन्वेषमाणा दुर्धर्षा नयवसंस तत्र तत्र ह स तु  देशॊ दुरन्वेषॊ गुहागहनवान महानतयक्त्वा तु तं तदा  देशं सर्वे वै हरियूथपाः देशम अन्यं दुराधर्षं विविश ुश चाकुतॊभयाःयत्र वन्ध्यफला वृक्षा विपुष्पाः पर्णव र्जिताः निस्तॊयाः सरितॊ यत्र मूलं यत्र सुदुर्लभमन  सन्ति महिषा यत्र न मृगा न च हस्तिनः शार्दूलाः पक्ष िणॊ वापि ये चान्ये वनगॊचराःसनिग्धपत्राः सथले यत्र  पद्मिन्यः फुल्लपङ्कजाः परेक्षणीयाः सुगन्धाश च भरमर ैश चापि वर्जिताःकण्डुर नाम महाभागः सत्यवादी तपॊधनः  महर्षिः परमामर्षी नियमैर दुष्प्रधर्षणःतस्य तस्मिन  वने पुत्रॊ बालकॊ दशवार्षिकः परनष्टॊ जीवितान्ताय क रुद्धस तत्र महामुनिःतेन धर्मात्मना शप्तं कृत्स्नं  तत्र महद वनम अशरण्यं दुराधर्षं मृगपक्षिविवर्जितमतस ्य ते काननान्तांस तु गिरीणां कन्दराणि च परभवानि नद ीनांच विचिन्वन्ति समाहिताःतत्र चापि महात्मानॊ नापश ्यञ जनकात्मजाम हर्तारं रावणं वापि सुग्रीवप्रियकारि णःते परविश्य तु तं भीमं लतागुल्मसमावृतम ददृशुः करू रकर्माणम असुरं सुरनिर्भयमतं दृष्ट्वा वनरा घॊरं सथि तं शैलम इवापरम गाढं परिहिताः सर्वे दृष्ट्वा तं पर् वतॊपममसॊ ऽपि तान वानरान सर्वान नष्टाः सथेत्य अब्रव ीद बली अभ्यधावत संक्रुद्धॊ मुष्टिम उद्यम्य संहितमत म आपतन्तं सहसा वालिपुत्रॊ ऽङगदस तदारावणॊ ऽयम इति ज ञात्वा तलेनाभिजघान ह स वालिपुत्राभिहतॊ वक्त्राच छॊ णितम उद्वमनअसुरॊ नयपतद भूमौ पर्यस्त इव पर्वतः ते त ु तस्मिन निरुच्छ्वासे वानरा जितकाशिनः वयचिन्वन परा यशस तत्र सर्वं तद गिरिगह्वरमविचितं तु ततः कृत्वा स र्वे ते काननं पुनः अन्यदेवापरं घॊरं विविशुर गिरिगह ्वरमते विचिन्त्य पुनः खिन्ना विनिष्पत्य समागताः एक ान्ते वृक्षमूले तु निषेदुर दीनमानसाः
mahabharata-ramayana_rys4047_dev.txt