तान उवाच हरिश्रेष्ठॊ हनूमान वानरर्षभः अव्यग्रमनसॊ  यूयं मधु सेवत वानराःशरुत्वा हनुमतॊ वाक्यं हरीणां प रवरॊ ऽङगदः परत्युवाच परसन्नात्मा पिबन्तु हरयॊ मधुअ वश्यं कृतकार्यस्य वाक्यं हनुमतॊ मया अकार्यम अपि कर ्तव्यं किम अङ्ग पुनर ईदृशमअन्दगस्य मुखाच छरुत्वा व चनं वानरर्षभाः साधु साध्व इति संहृष्टा वानराः परत् यपूजयनपूजयित्वाङ्गदं सर्वे वानरा वानरर्षभम जग्मुर  मधुवनं यत्र नदीवेग इव दरुतमते परहृष्टा मधुवनं पाला न आक्रम्य वीर्यतः अतिसर्गाच च पटवॊ दृष्ट्वा शरुत्व ा च मैथिलीमउत्पत्य च ततः सर्वे वनपालान समागताः ताड यन्ति सम शतशः सक्तान मधुवने तदामधूनि दरॊणमात्राणि  बहुभिः परिगृह्य ते घनन्ति सम सहिताः सर्वे भक्षयन्त ि तथापरेके चित पीत्वापविध्यन्ति मधूनि मधुपिङ्गलाः  मधूच्चिष्टेन के चिच च जघ्नुर अन्यॊन्यम उत्कटाःअपरे  वृक्षमूलेषु शाखां गृह्य वयवस्थितः अत्यर्थं च मदग् लानाः पर्णान्य आस्तीर्य शेरतेउन्मत्तभूताः पलवगा मध ुमत्ताश च हृष्टवत कषिपन्त्य अपि तथान्यॊन्यं सखलन्त ्य अपि तथापरेके चित कष्वेडान परकुर्वन्ति के चित कू जन्ति हृष्टवत हरयॊ मधुना मत्ताः के चित सुप्ता महीत लेये ऽपय अत्र मधुपालाः सयुः परेष्या दधिमुखस्य तु त े ऽपि तैर वानरैर भीमैः परतिषिद्धा दिशॊ गताःजानुभिश  च परकृष्टाश च देवमार्गं च दर्शिताः अब्रुवन परमॊद् विग्ना गत्वा दधिमुखं वचःहनूमता दत्तवरैर हतं मधुवनं  बलात वयं च जानुभिः कृष्टा देवमार्गं च दर्शिताःततॊ  दधिमुखः करुद्धॊ वनपस तत्र वानरः हतं मधुवनं शरुत्व ा सान्त्वयाम आस तान हरीनएतागच्छत गच्छामॊ वानरान अत िदर्पितान बलेनावारयिष्यामॊ मधु भक्षयतॊ वयमशरुत्वा  दधिमुखस्येदं वचनं वानरर्षभाः पुनर वीरा मधुवनं तेनै व सहिता ययुःमध्ये चैषां दधिमुखः परगृह्य सुमहातरुम  समभ्यधावद वेगेना ते च सर्वे पलवंगमाःते शिलाः पादपा ंश चापि पाषाणांश चापि वानराः गृहीत्वाभ्यागमन करुद् धा यत्र ते कपिकुञ्जराःते सवामिवचनं वीरा हृदयेष्व अ वसज्य तत तवरया हय अभ्यधावन्त सालतालशिलायुधाःवृक्षस ्थांश च तलस्थांश च वानरान बलदर्पितान अभ्यक्रामन्त  ते वीराः पालास तत्र सहस्रशःअथ दृष्ट्वा दधिमुखं करु द्धं वानरपुंगवाः अभ्यधावन्त वेगेन हनूमत्प्रमुखास त दातं सवृक्षं महाबाहुम आपतन्तं महाबलम आर्यकं पराहरत  तत्र बाहुभ्यां कुपितॊ ऽङगदःमदान्धश अ न वेदैनम आर् यकॊ ऽयं ममेति सः अथैनं निष्पिपेषाशु वेगवद वसुधातले स भग्नबाहुर विमुखॊ विह्वलः शॊणितॊक्षितः मुमॊह सहसा  वीरॊ मुहूर्तं कपिकुञ्जरःस कथं चिद विमुक्तस तैर वा नरैर वानरर्षभः उवाचैकान्तम आगम्य भृत्यांस तान समुप ागतानएते तिष्ठन्तु गच्छामॊ भर्ता नॊ यत्र वानरः सुग ्रीवॊ विपुलग्रीवः सह रामेण तिष्ठतिसर्वं चैवाङ्गदे  दॊषं शरावयिष्यामि पार्थिव अमर्षी वचनं शरुत्वा घातय िष्यति वानरानइष्टं मधुवनं हय एतत सुग्रीवस्य महात्म नः पितृपैतामहं दिव्यं देवैर अपि दुरासदमस वानरान इम ान सर्वान मधुलुब्धान गतायुषः घातयिष्यति दण्डेन सुग ्रीवः ससुहृज्जनानवध्या हय एते दुरात्मानॊ नृपाज्ञा  परिभाविनः अमर्षप्रभवॊ रॊषः सफलॊ नॊ भविष्यतिएवम उक् त्वा दधिमुखॊ वनपालान महाबलः जगाम सहसॊत्पत्य वनपालै ः समन्वितःनिमेषान्तरमात्रेण स हि पराप्तॊ वनालयः सह स्रांशुसुतॊ धीमान सुग्रीवॊ यत्र वानरःरामं च लक्ष्म णं चैव दृष्ट्वा सुग्रीवम एव च समप्रतिष्ठां जगतीम आ काशान निपपात हस निपत्य महावीर्यः सर्वैस तैः परिवार ितः हरिर दधिमुखः पालैः पालानां परमेश्वरःस दीनवदनॊ  भूत्वा कृत्वा शिरसि चाञ्जलिम सुग्रीवस्य शुभौ मूर्ध ्ना चरणौ परत्यपीडयत
mahabharata-ramayana_rys5060_dev.txt