विलपन्तीं तथा तां तु कौसल्यां परमदॊत्तमाम इदं धर्म े सथिता धर्म्यं सुमित्रा वाक्यम अब्रवीततवार्ये सद् गुणैर युक्तः पुत्रः स पुरुषॊत्तमः किं ते विलपितेनै वं कृपणं रुदितेन वायस तवार्ये गतः पुत्रस तयक्त्वा  राज्यं महाबलः साधु कुर्वन महात्मानं पितरं सत्यवादि नामशिष्टैर आचरिते सम्यक शश्वत परेत्य फलॊदये रामॊ ध र्मे सथितः शरेष्ठॊ न स शॊच्यः कदा चनवर्तते चॊत्तमा ं वृत्तिं लक्ष्मणॊ ऽसमिन सदानघः दयावान सर्वभूतेषु  लाभस तस्य महात्मनःअरण्यवासे यद दुःखं जानती वै सुखॊ चिता अनुगच्छति वैदेही धर्मात्मानं तवात्मजमकीर्तिभू तां पताकां यॊ लॊके भरामयति परभुः दमसत्यव्रतपरः किं  न पराप्तस तवात्मजःवयक्तं रामस्य विज्ञाय शौचं माहा त्म्यम उत्तमम न गात्रम अंशुभिः सूर्यः संतापयितुम अ र्हतिशिवः सर्वेषु कालेषु काननेभ्यॊ विनिःसृतः राघवं  युक्तशीतॊष्णः सेविष्यति सुखॊ ऽनिलःशयानम अनघं रात् रौ पितेवाभिपरिष्वजन रश्मिभिः संस्पृशञ शीतैश चन्द्र मा हलादयिष्यतिददौ चास्त्राणि दिव्यानि यस्मै बरह्मा  महौजसे दानवेन्द्रं हतं दृष्ट्वा तिमिध्वजसुतं रणेप ृथिव्या सह वैदेह्या शरिया च पुरुषर्षभः कषिप्रं तिस ृभिर एताभिः सह रामॊ ऽभिषेक्ष्यतेदुःखजं विसृजन्त्य  अस्रं निष्क्रामन्तम उदीक्ष्य यम समुत्स्रक्ष्यसि ने त्राभ्यां कषिप्रम आनन्दजं पयःअभिवादयमानं तं दृष्ट् वा ससुहृदं सुतम मुदाश्रु मॊक्ष्यसे कषिप्रं मेघलेके व वार्षिकीपुत्रस ते वरदः कषिप्रम अयॊध्यां पुनर आगत ः कराभ्यां मृदुपीनाभ्यां चरणौ पीडयिष्यतिनिशम्य तल  लक्ष्मणमातृवाक्यं; रामस्य मातुर नरदेवपत्न्याः सद्य ः शरीरे विननाश शॊकः; शरद्गतॊ मेघ इवाल्पतॊयः
mahabharata-ramayana_rys2039_dev.txt