[ष]अथ ताम अब्रवीद दृष्ट्वा नहुषॊ देवराट तदातरयाणाम  अपि लॊकानाम अहम इन्द्रः शुचिस्मितेभजस्व मां वरारॊ हे पतित्वे वरवर्णिनिएवम उक्ता तु सा देवी नहुषेण पत िव्रतापरावेपत भयॊद्विग्ना परवाते कदली यथानमस्य सा  तु बरह्माणं कृत्वा शिरसि चाञ्जलिमदेवराजम अथॊवाच नह ुषं घॊरदर्शनमकालम इच्छाम्य अहं लब्धुं किं चित तवत् तः सुरेश्वरन हि विज्ञायते शक्रः पराप्तः किं वा कव  वा गतःतत्त्वम एतत तु विज्ञाय यदि न जञायते परभॊततॊ  ऽहं तवाम उपस्थास्ये सत्यम एतद बरवीमि तेएवम उक्तः स  इन्द्राण्या नहुषः परीतिमान अभूतएवं भवतु सुश्रॊणिय था माम अभिभाषसेजञात्वा चागमनं कार्यं सत्यम एतद अनु स्मरेःनहुषेण विसृष्टा च निश्चक्राम ततः शुभाबृहस्पत िनिकेतं सा जगाम च तपस्विनीतस्याः संश्रुत्य च वचॊ द ेवाः साग्निपुरॊगमाःमन्त्रयाम आसुर एकाग्राः शक्रार् थं राजसत्तमदेवदेवेन संगम्य विष्णुना परभविष्णुनाऊचु श चैनं समुद्विग्ना वाक्यं वाक्यविशारदाःबरह्महत्याभ िभूतॊ वै शक्रः सुरगणेश्वरःगतिश च नस तवं देवेश पूर् वजॊ जगतः परभुःरक्षार्थं सर्वभूतानां विष्णुत्वम उपज ग्मिवानतवद्वीर्यान निहते वृत्रे वासवॊ बरह्महत्ययाव ृतः सुरगणश्रेष्ठ मॊक्षं तस्य विनिर्दिशतेषां तद वचन ं शरुत्वा देवानां विष्णुर अब्रवीतमाम एव यजतां शक्र ः पावयिष्यामि वज्रिणमपुण्येन हयमेधेन माम इष्ट्वा प ाकशासनःपुनर एष्यति देवानाम इन्द्रत्वम अकुतॊभयःसवकर ्मभिश च नहुषॊ नाशं यास्यति दुर्मतिःकं चित कालम इमं  देवा मर्षयध्वम अतन्द्रिताःशरुत्वा विष्णॊः शुभां स त्यां तां वाणीम अमृतॊपमामततः सर्वे सुरगणाः सॊपाध्य ायाः सहर्षिभिःयत्र शक्रॊ भयॊद्विग्नस तं देशम उपचक् रमुःतत्राश्वमेधः सुमहान महेन्द्रस्य महात्मनःववृते  पावनार्थं वै बरह्महत्यापहॊ नृपविभज्य बरह्महत्यां त ु वृक्षेषु च नदीषु चपर्वतेषु पृथिव्यां च सत्रीषु च ैव युधिष्ठिरसंविभज्य च भूतेषु विसृज्य च सुरेश्वरःव िज्वरः पूतपाप्मा च वासवॊ ऽभवद आत्मवानअकम्प्यं नहुष ं सथानाद दृष्ट्वा च बलसूदनःतेजॊ घनं सर्वभूतानां वर दानाच च दुःसहमततः शचीपतिर वीरः पुनर एव वयनश्यतअदृश ्यः सर्वभूतानां कालाकाङ्क्षी चचार हपरनष्टे तु ततः  शक्रे शची शॊकसमन्विताहा शक्रेति तदा देवी विललाप सु दुःखितायदि दत्तं यदि हुतं गुरवस तॊषिता यदिएकभर्तृत ्वम एवास्तु सत्यं यद्य अस्ति वा मयिपुण्यां चेमाम अ हं दिव्यां परवृत्ताम उत्तरायणेदेवीं रात्रिं नमस्या मि सिध्यतां मे मनॊरथःपरयता चनिशां देवीम उपातिष्ठत  तत्र सापतिव्रतात्वात सत्येन सॊपश्रुतिम अथाकरॊतयत्र ास्ते देवराजॊ ऽसौ तं देशं दर्शयस्व मेइत्य आहॊपश्रु तिं देवी सत्यं सत्येन दृश्यताम
mahabharata-ramayana_mbs05013dev.txt