किमर्थं राजशार्दूल स राजा जनमेजयःसर्पसत्रेण सर्पाण ां गतॊ ऽनतं तद वदस्व मेआस्तीकश च दविजश्रेष्ठः किमर ्थं जपतां वरःमॊक्षयाम आस भुजगान दीप्तात तस्माद धुत ाशनातकस्य पुत्रः स राजासीत सर्पसत्रं य आहरतस च दवि जातिप्रवरः कस्य पुत्रॊ वदस्व मे[स]महद आख्यानम आस्त ीकं यत्रैतत परॊच्यते दविजसर्वम एतद अशेषेण शृणु मे  वदतां वर[ष]शरॊतुम इच्छाम्य अशेषेण कथाम एतां मनॊरमा मआस्तीकस्य पुराणस्य बराह्मणस्य यशस्विनः[स]इतिहासम  इमं वृद्धाः पुराणं परिचक्षतेकृष्णद्वैपायन परॊक्तं  नैमिषारण्यवासिनःपूर्वं परचॊदितः सूतः पिता मे लॊमहर ्षणःशिष्यॊ वयासस्य मेधावी बराह्मणैर इदम उक्तवानतस् माद अहम उपश्रुत्य परवक्ष्यामि यथातथमइदम आस्तीकम आख ्यानं तुभ्यं शौनक पृच्छतेआस्तीकस्य पिता हय आसीत पर जापतिसमः परभुःबरह्म चारी यताहारस तपस्य उग्रे रतः स दाजरत्कारुर इति खयात ऊर्ध्वरेता महान ऋषिःयायावराणा ं धर्मज्ञः परवरः संशितव्रतःअटमानः कदा चित स सवान द दर्श पितामहानलम्बमानान महागर्ते पादैर ऊर्ध्वैर अधॊ मुखानतान अब्रवीत स दृष्ट्वैव जरत्कारुः पितामहानके  भवन्तॊ ऽवलम्बन्ते गर्ते ऽसमिन वा अधॊमुखाःवीरणस्तम् बके लग्नाः सर्वतः परिभक्षितेमूषकेन निगूढेन गर्ते ऽ समिन नित्यवासिना[पितरह]यायावरा नाम वयम ऋषयः संशितव ्रताःसंतानप्रक्षयाद बरह्मन्न अधॊ गच्छाम मेदिनीमअस् माकं संततिस तव एकॊ जरत्कारुर इति शरुतःमन्दभाग्यॊ ऽ लपभाग्यानां तप एव समास्थितःन सपुत्राञ जनयितुं दारा न मूढश चिकीर्षतितेन लम्बामहे गर्ते संतानप्रक्षयाद  इहअनाथास तेन नाथेन यथा दुष्कृतिनस तथाकस तवं बन्धुर  इवास्माकम अनुशॊचसि सत्तमजञातुम इच्छामहे बरह्मन कॊ  भवान इह धिष्ठितःकिमर्थं चैव नः शॊच्यान अनुकम्पितु म अर्हसि[ज]मम पूर्वे भवन्तॊ वै पितरः सपितामहाःबरूत  किं करवाण्य अद्य जरत्कारुर अहं सवयम[प]यतस्व यत्नव ांस तात संतानाय कुलस्य नःआत्मनॊ ऽरथे ऽसमदर्थे च धर ्म इत्य एव चाभिभॊन हि धर्मफलैस तात न तपॊभिः सुसंचि तैःतां गतिं पराप्नुवन्तीह पुत्रिणॊ यां वरजन्ति हतद  दारग्रहणे यत्नं संतत्यां च मनः कुरुपुत्रकास्मन नि यॊगात तवम एतन नः परमं हितम[ज]न दारान वै करिष्यामि  सदा मे भावितं मनःभवतां तु हितार्थाय करिष्ये दारसंग ्रहमसमयेन च कर्ताहम अनेन विधिपूर्वकमतथा यद्य उपलप् स्यामि करिष्ये नान्यथा तव अहमसनाम्नी या भवित्री मे  दित्सिता चैव बन्धुभिःभैक्षवत ताम अहं कन्याम उपयंस ्ये विधानतःदरिद्राय हि मे भार्यां कॊ दास्यति विशेष तःपरतिग्रहीष्ये भिक्षां तु यदि कश चित परदास्यतिएवं  दारक्रिया हेतॊः परयतिष्ये पितामहाःअनेन विधिना शश् वन न करिष्ये ऽहम अन्यथातत्र चॊत्पत्स्यते जन्तुर भव तां तारणाय वैशाश्वतं सथानम आसाद्य मॊदन्तां पितरॊ म म[स]ततॊ निवेशाय तदा स विप्रः संशितव्रतःमहीं चचार द ारार्थी न च दारान अविन्दतस कदा चिद वनं गत्वा विप्र ः पितृवचः समरनचुक्रॊश कन्या भिक्षार्थी तिस्रॊ वाचः  शनैर इवतं वासुकिः परत्यगृह्णाद उद्यम्य भगिनीं तदा न स तां परतिजग्राह न सनाम्नीति चिन्तयनसनाम्नीम उद् यतां भार्यां गृह्णीयाम इति तस्य हिमनॊ निविष्टम अभव ज जरत्कारॊर महात्मनःतम उवाच महाप्राज्ञॊ जरत्कारुर  महातपाःकिंनाम्नी भगिनीयं ते बरूहि सत्यं भुजंगम[वा] जरत्कारॊ जरत्कारुः सवसेयम अनुजा ममतवदर्थं रक्षिता  पूर्वं परतीच्छेमां दविजॊत्तम[स]मात्रा हि भुजगाः शप ्ताः पूर्वं बरह्म विदां वरजनमेजयस्य वॊ यज्ञे धक्ष् यत्य अनिलसारथिःतस्य शापस्य शान्त्य अर्थं परददौ पन् नगॊत्तमःसवसारम ऋषये तस्मै सुव्रताय तपस्विनेस च तां  परतिजग्राह विधिदृष्टेन कर्मणाआस्तीकॊ नाम पुत्रश च  तस्यां जज्ञे महात्मनःतपस्वी च महात्मा च वेदवेदाङ् गपारगःसमः सर्वस्य लॊकस्य पितृमातृभयापहःअथ कालस्य म हतः पाण्डवेयॊ नराधिपःआजहार महायज्ञं सर्पसत्रम इति  शरुतिःतस्मिन परवृत्ते सत्रे तु सर्पाणाम अन्तकाय वै मॊचयाम आस तं शापम आस्तीकः सुमहायशाःनागांश च मातुला ंश चैव तथा चान्यान स बान्धवानपितॄंश च तारयाम आस सं तत्या तपसा तथावरतैश च विविधैर बरह्म सवाध्यायैश चान ृणॊ ऽभवतदेवांश च तर्पयाम आस यज्ञैर विविधदक्षिणैःऋष ींश च बरह्मचर्येण संतत्या च पितामहानअपहृत्य गुरुं  भारं पितॄणां संशितव्रतःजरत्कारुर गतः सवर्गं सहितः  सवैः पितामहैःआस्तीकं च सुतं पराप्य धर्मं चानुत्तमं  मुनिःजरत्कारुः सुमहता कालेन सवर्गम ईयिवानएतद आख्य ानम आस्तीकं यथावत कीर्तितं मयापरब्रूहि भृगुशार्दूल  किं भूयः कथ्यताम इति
mahabharata-ramayana_mbs01013dev.txt