[स]एलापत्रस्य तु वचः शरुत्वा नागा दविजॊत्तमसर्वे प रहृष्टमनसः साधु साध्व इत्य अपूजयनततः परभृति तां कन ्यां वासुकिः पर्यरक्षतजरत्कारुं सवसारं वै परं हर्ष म अवाप चततॊ नातिमहान कालः समतीत इवाभवतअथ देवासुराः  सर्वे ममन्थुर वरुणालयमतत्र नेत्रम अभून नागॊ वासुक िर बलिनां वरःसमाप्यैव च तत कर्म पितामहम उपागमनदेवा  वासुकिना सार्धं पितामहम अथाब्रुवनभगवञ शापभीतॊ ऽयं  वासुकिस तप्यते भृशमतस्येदं मानसं शल्यं समुद्धर्तु ं तवम अर्हसिजनन्याः शापजं देव जञातीनां हितकाङ्क्षि णःहितॊ हय अयं सदास्माकं परियकारी च नागराटकुरु परसा दं देवेश शमयास्य मनॊ जवरम[बर]मयैवैतद वितीर्णं वै व चनं मनसामराःएलापत्रेण नागेन यद अस्याभिहितं पुरातत  करॊत्व एष नागेन्द्रः पराप्तकालं वचस तथाविनशिष्यन्त ि ये पापा न तु ये धर्मचारिणःउत्पन्नः स जरत कारुस त पस्य उग्रे रतॊ दविजःतस्यैष भगिनीं काले जरत्कारुं प रयच्छतुयद एलापत्रेण वचस तदॊक्तं भुजगेन हपन्नगानां  हितं देवास तत तथा न तद अन्यथा[स]एतच छरुत्वा स नागे न्द्रः पितामहवचस तदासर्पान बनूञ जरत्कारौ नित्ययुक् तान समादधतजरत्कारुर यदा भार्याम इच्छेद वरयितुं परभ ुःशीघ्रम एत्य ममाख्येयं तन नः शरेयॊ भविष्यति
mahabharata-ramayana_mbs01035dev.txt