तप्यमानं तथा रामं सीताहरणकर्शितम लॊकानाम अभवे युक् तं साम्वर्तकम इवानलमवीक्षमाणं धनुः सज्यं निःश्वसन् तं मुहुर मुहुः हन्तुकामं पशुं रुद्रं करुद्धं दक्षक ्रतौ यथाअदृष्टपूर्वं संक्रुद्धं दृष्ट्वा रामं स लक ्ष्मणः अब्रवीत पराञ्जलिर वाक्यं मुखेन परिशुष्यतापु रा भूत्वा मृदुर दान्तः सर्वभूतहिते रतः न करॊधवशम आ पन्नः परकृतिं हातुम अर्हसिचन्द्रे लक्ष्णीः परभा सू र्ये गतिर वायौ भुवि कषमा एतच च नियतं सर्वं तवयि चा नुत्तमं यशःन तु जानामि कस्यायं भग्नः सांग्रामिकॊ र थः केन वा कस्य वा हेतॊः सायुधः सपरिच्छदःखुरनेमिक्ष तश चायं सिक्तॊ रुधिरबिन्दुभिः देशॊ निवृत्तसंग्रामः  सुघॊरः पार्थिवात्मजएकस्य तु विमर्दॊ ऽयं न दवयॊर व दतां वर न हि वृत्तं हि पश्यामि बलस्य महतः पदमनैकस् य तु कृते लॊकान विनाशयितुम अर्हसि युक्तदण्डा हि मृ दवः परशान्ता वसुधाधिपाःसदा तवं सर्वभूतानां शरण्यः  परमा गतिः कॊ नु दारप्रणाशं ते साधु मन्येत राघवसरित ः सागराः शैला देवगन्धर्वदानवाः नालं ते विप्रियं कर ्तुं दीक्षितस्येव साधवःयेन राजन हृता सीता तम अन्वे षितुम अर्हसि मद्द्वितीयॊ धनुष्पाणिः सहायैः परमर्षि भिःसमुद्रं च विचेष्यामः पर्वतांश च वनानि च गुहाश च  विविधा घॊरा नलिनीः पार्वतीश च हदेवगन्धर्वलॊकांश च  विचेष्यामः समाहिताः यावन नाधिगमिष्यामस तव भार्याप हारिणमन चेत साम्ना परदास्यन्ति पत्नीं ते तरिदशेश्व राः कॊसलेन्द्र ततः पश्चात पराप्तकालं करिष्यसिशीलेन  साम्ना विनयेन सीतां; नयेन न पराप्स्यसि चेन नरेन्द ्र ततः समुत्सादय हेमपुङ्खैर; महेन्द्रवज्रप्रतिमैः  शरौघैः
mahabharata-ramayana_rys3061_dev.txt