संस्तूयमानॊ हनुमान वयवर्धत महाबलः समाविध्य च लाङ्ग ूलं हर्षाच च बलम एयिवानतस्य संस्तूयमानस्य सर्वैर व ानरपुंगवैः तेजसापूर्यमाणस्य रूपम आसीद अनुत्तममयथा  विजृम्भते सिंहॊ विवृद्धॊ गिरिगह्वरे मारुतस्यौरसः प ुत्रस तथा संप्रति जृम्भतेअशॊभत मुखं तस्य जृम्भमाणस ्य धीमतः अम्बरीषॊपमं दीप्तं विधूम इव पावकःहरीणाम उ त्थितॊ मध्यात संप्रहृष्टतनूरुहः अभिवाद्य हरीन वृद् धान हनुमान इदम अब्रवीतअरुजन पर्वताग्राणि हुताशनसखॊ  ऽनिलः बलवान अप्रमेयश च वायुर आकाशगॊचरःतस्याहं शीघ ्रवेगस्य शीघ्रगस्य महात्मनः मारुतस्यौरसः पुत्रः पल वने नास्ति मे समःउत्सहेयं हि विस्तीर्णम आलिखन्तम इ वाम्बरम मेरुं गिरिम असंगेन परिगन्तुं सहस्रशःबाहुवे गप्रणुन्नेन सागरेणाहम उत्सहे समाप्लावयितुं लॊकं सप र्वतनदीह्रदमममॊरुजङ्घावेगेन भविष्यति समुत्थितः संम ूर्छितमहाग्राहः समुद्रॊ वरुणालयःपन्नगाशनम आकाशे पत न्तं पक्षिसेवितम वैनतेयम अहं शक्तः परिगन्तुं सहस्र शःउदयात परस्थितं वापि जवलन्तं रश्मिमालिनम अनस्तमित म आदित्यम अभिगन्तुं समुत्सहेततॊ भूमिम असंस्पृश्य प ुनर आगन्तुम उत्सहे परवेगेनैव महता भीमेन पलवगर्षभाः उत्सहेयम अतिक्रान्तुं सर्वान आकाशगॊचरान सागरं कषॊभ यिष्यामि दारयिष्यामि मेदिनीमपर्वतान कम्पयिष्यामि प लवमानः पलवंगमाः हरिष्ये चॊरुवेगेन पलवमानॊ महार्णवम लतानां वीरुधां पुष्पं पादपानां च सर्वशः अनुयास्यति  माम अद्य पलवमानं विहायसा भविष्यति हि मे पन्थाः सव ातेः पन्था इवाम्बरेचरन्तं घॊरम आकाशम उत्पतिष्यन्तम  एव च दरक्ष्यन्ति निपतन्तं च सर्वभूतानि वानराःमहाम ेरुप्रतीकाशं मां दरक्ष्यध्वं पलवंगमाः दिवम आवृत्य  गच्छन्तं गरसमानम इवाम्बरमविधमिष्यामि जीमूतान कम्पय िष्यामि पर्वतान सागरं कषॊभयिष्यामि पलवमानः समाहितः वैनतेयस्य वा शक्तिर मम वा मारुतस्य वा ऋते सुपर्णरा जानं मारुतं वा महाबलम न हि भूतं परपश्यामि यॊ मां प लुतम अनुव्रजेतनिमेषान्तरमात्रेण निरालम्भनम अम्बरम  सहसा निपतिष्यामि घनाद विद्युद इवॊत्थिताभविष्यति हि  मे रूपं पलवमानस्य सागरम विष्णॊः परक्रममाणस्य तदा  तरीन विक्रमान इवबुद्ध्या चाहं परपश्यामि मनश चेष्टा  च मे तथा अहं दरक्ष्यामि वैदेहीं परमॊदध्वं पलवंगमा ःमारुतस्य समॊ वेगे गरुडस्य समॊ जवे अयुतं यॊजनानां  तु गमिष्यामीति मे मतिःवासवस्य सवज्रस्य बरह्मणॊ वा  सवयम्भुवः विक्रम्य सहसा हस्ताद अमृतं तद इहानये लङ् कां वापि समुत्क्षिप्य गच्छेयम इति मे मतिःतम एवं वा नरश्रेष्ठं गर्जन्तम अमितौजसं उवाच परिसंहृष्टॊ जाम् बवान हरिसत्तमःवीर केसरिणः पुत्र वेगवन मारुतात्मज ज ञातीनां विपुलं शॊकस तवया तात परणाशितःतव कल्याणरुचय ः कपिमुख्याः समागताः मङ्गलं कार्यसिद्ध्यर्थं करिष् यन्ति समाहिताःऋषीणां च परसादेन कपिवृद्धमतेन च गुरू णां च परसादेन पलवस्व तवं महार्णवमसथास्यामश चैकपादे न यावदागमनं तव तवद्गतानि च सर्वेषां जीवितानि वनौकस ामततस तु हरिशार्दूलस तान उवाच वनौकसः नेयं मम मही व ेगं पलवने धारयिष्यतिएतानि हि नगस्यास्य शिलासंकटशाल िनः शिखराणि महेन्द्रस्य सथिराणि च महान्ति चएतानि म म निष्पेषं पादयॊः पततां वराः पलवतॊ धारयिष्यन्ति यॊ जनानाम इतः शतमततस तु मारुतप्रख्यः स हरिर मारुतात्म जः आरुरॊह नगश्रेष्ठं महेन्द्रम अरिमर्दनःवृतं नानाव िधैर वृक्षैर मृगसेवितशाद्वलम लताकुसुमसंबाधं नित्यप ुष्पफलद्रुममसिंहशार्दूलचरितं मत्तमातङ्गसेवितम मत्त द्विजगणॊद्घुष्टं सलिलॊत्पीडसंकुलममहद्भिर उच्छ्रितं  शृङ्गैर महेन्द्रं स महाबलः विचचार हरिश्रेष्ठॊ महे न्द्रसमविक्रमःपादाभ्यां पीडितस तेन महाशैलॊ महात्मन ा ररास सिंहाभिहतॊ महान मत्त इव दविपःमुमॊच सलिलॊत्प ीडान विप्रकीर्णशिलॊच्चयः वित्रस्तमृगमातङ्गः परकम्प ितमहाद्रुमःनानागन्धर्वमिथुनैः पानसंसर्गकर्कशैः उत् पतद्भिर विहंगैश च विद्याधरगणैर अपितयज्यमानमहासानुः  संनिलीनमहॊरगः शैलशृङ्गशिलॊद्घातस तदाभूत स महागिरि ःनिःश्वसद्भिस तदा तैस तु भुजगैर अर्धनिःसृतैः सपताक  इवाभाति स तदा धरणीधरःऋषिभिस तरास संभ्रान्तैस तयज् यमानः शिलॊच्चयः सीदन महति कान्तारे सार्थहीन इवाध्व गःस वेगवान वेगसमाहितात्मा; हरिप्रवीरः परवीरहन्ता म नः समाधाय महानुभावॊ; जगाम लङ्कां मनसा मनस्वी
mahabharata-ramayana_rys4066_dev.txt