ततः शाखान्तरे लीनं दृष्ट्वा चलितमानसा सा ददर्श कपि ं तत्र परश्रितं परियवादिनमसा तु दृष्ट्वा हरिश्रेष् ठं विनीतवद उपस्थितम मैथिली चिन्तयाम आस सवप्नॊ ऽयम  इति भामिनीसा तं समीक्ष्यैव भृशं विसंज्ञा; गतासुकल् पेव बभूव सीता चिरेण संज्ञां परतिलभ्य चैव; विचिन्तय ाम आस विशालनेत्रासवप्नॊ मयायं विकृतॊ ऽदय दृष्टः; श ाखामृगः शास्त्रगणैर निषिद्धः सवस्त्य अस्तु रामाय स लक्ष्मणाय; तथा पितुर मे जनकस्य राज्ञःसवप्नॊ ऽपि ना यं न हि मे ऽसति निद्रा; शॊकेन दुःखेन च पीडितायाः स ुखं हि मे नास्ति यतॊ ऽसमि हीना; तेनेन्दुपूर्णप्रति माननेनअहं हि तस्याद्य मनॊ भवेन; संपीडिता तद गतसर्व भावा विचिन्तयन्ती सततं तम एव; तथैव पश्यामि तथा शृण ॊमिमनॊरथः सयाद इति चिन्तयामि; तथापि बुद्ध्या च वित र्कयामि किं कारणं तस्य हि नास्ति रूपं; सुव्यक्तरूप श च वदत्य अयं मामनमॊ ऽसतु वाचस्पतये सवज्रिणे; सवयम ्भुवे चैव हुताशनाय अनेन चॊक्तं यद इदं ममाग्रतॊ; वन ौकसा तच च तथास्तु नान्यथा
mahabharata-ramayana_rys5030_dev.txt