[पराषर]पिता सुखायॊ गुरवः सत्रियश च; न निर्गुणा नाम  भवन्ति लॊकेअनन्यभक्ताः परियवादिनश च; हिताश च वश्य ाश च तथैव राजनपिता परं दैवतं मानवानां; मातुर विशिष ्टं पितरं वदन्तिजञानस्य लाभं परमं वदन्ति; जितेन्द् रियार्थाः परम आप्नुवन्तिरणाजिरे यत्र शराग्निसंस्तर े; नृपात्मजॊ घातम अवाप्य दह्यतेपरयाति लॊकान अमरैः  सुदुर्लभान; निषेवते सवर्गफलं यथासुखमशरान्तं भीतं भ रष्ट शस्त्रं रुदन्तं; पराङ्मुखं परिबर्हैश च हीनमअन ुद्यतं रॊगिणं याचमानं; न वै हिंस्याद बालवृद्धौ च र ाजनपरिबर्हैः सुसंपन्नम उद्यतं तुल्यतां गतमअतिक्रमे त नृपतिः संग्रामे कषत्रियात्मजमतुल्याद इह वधः शरेय ान विशिष्टाच चेति निश्चयःनिहीनात कातराच चैव नृपाणा ं गर्हितॊ वधःपापात पापसमाचारान निहीनाच च नराधिपपाप  एव वधः परॊक्तॊ नरकायेति निश्चयःन कश चित तराति वै  राजन दिष्टान्त वशम आगतमसावशेषायुषं चापि कश चिद एवा पकर्षतिसनिग्धैश च करियमाणानि कर्माणीह निवर्तयेतहिं सात्मकानि कर्माणि नायुर इच्छेत परायुषागृहस्थानां त ु सर्वेषां विनाशम अभिकाङ्क्षितामनिधनं शॊभनं तात पु लिनेषु करियावतामआयुषि कषयम आपन्ने पञ्चत्वम उपगच्छत िनाकारणात तद भवति कारणैर उपपादितमतथा शरीरं भवति दे हाद येनॊपपादितमअध्वानं गतकश चायं पराप्तश चायं गृहा द गृहमदवितीयं कारणं तत्र नान्यत किं चन विद्यतेतद द ेहं देहिनां युक्तं मॊक्षभूतेषु वर्ततेसिरा सनाय्व अ स्थि संघातं बीभत्सा मेध्य संकुलमभूतानाम इन्द्रियाण ां च गुणानां च समागतमतवग अन्तं देहम इत्य आहुर विद् वांसॊ ऽधयात्मचिन्तकाःपुनैर अपि परिक्षीणं शरीरं मर् त्यतां गतमशरीरिणा परित्यक्तं निश्चेष्टं गतचेतनमभूत ैः परकृतम आपन्नैस ततॊ भूमौ निमज्जतिभावितं कर्मयॊगे न जायते तत्र तत्र हइदं शरीरं वैदेह मरियते यत्र तत् र हतत सवभावॊ ऽपरॊ दृष्टॊ विसर्गः कर्मणस तथान जायते  तु नृपते कं चित कालमयं पुनःपरिभ्रमति भूतात्मा दया म इवाम्बुधरॊ महानस पुनर जायते राजन पराप्येहायतनं न ृपमनसः परमॊ हय आत्मा इन्द्रियेभ्यः परं मनःदविविधान ां च भूतानां जङ्गमाः परमा नृपजङ्गमानाम अपि तथा दवि पदाः परमा मताःदविपदानाम अपि तथा दविजा वै परमाः समृ ताःदविजानाम अपि राजेन्द्र परज्ञावन्तः परा मताःपराज ्ञानाम आत्मसंबुद्धाः संबुद्धानाम अमानिनःजातम अन्वे ति मरणं नृणाम इति विनिश्चयःअन्तवन्ति हि कर्माणि से वन्ते गुणतः परजाःआपन्ने तूत्तरां काष्ठां सूर्ये यॊ  निधनं वरजेतनक्षत्रे च मुहूर्ते च पुण्ये राजन स पु ण्यकृतअयॊजयित्वा कलेशेन जनं पलाव्य च दुष्कृतममृत्य ुनाप्राकृतेनेह कर्मकृत्वात्मशक्तितःविषम उद्बन्धनं  दाहॊ दस्यु हस्तात तथा वधःदंस्त्रिभ्यश च पशुभ्यश च  पराकृतॊ वध उच्यतेन चैभिः पुण्यकर्माणॊ युज्यन्ते ना भिसंधिजैःएवंविधैश च बहुभिर अपरैः पराकृतैर अपिऊर्ध् वं हित्वा परतिष्ठन्ते परानाः पुण्यकृतां नृपमध्यतॊ  मध्यपुण्यानाम अधॊ दुष्कृत कर्मणामएकः शत्रुर न दवित ीयॊ ऽसति शत्रुर; अज्ञानतुल्यः पुरुषस्य राजनयेनावृत ः कुरुते संप्रयुक्तॊ; घॊराणि कर्माणि सुदारुणानिपरब ॊधनार्थं शरुतिधर्मयुक्तं; वृद्द्धान उपास्यं च भवेत  यस्यपरयत्नसाध्यॊ हि स राजपुत्र; परज्ञाशरेणॊन्मथित ः परैतिअधीत्य वेदांस तपसा बरह्मचारी; यज्ञाञ शक्त्य ा संनिसृज्येह पञ्चवनं गच्छेत पुरुषॊ धर्मकामः; शरेय श चित्वा सथापयित्वा सववंशमउपभॊगैर अपि तयक्तं नात्म ानम अवसादयेतचन्दालत्वे ऽपि मानुष्यं सर्वथा तात दुर ्लभमइयं हि यॊनिः परथमा यां पराप्य जगतीपतेआत्मा वै  शक्यते तरातुं कर्मभिः शुभलक्षणैःकथं न विप्रनश्येम  यॊनीतॊ ऽसया इति परभॊकुर्वन्ति धर्मं मनुजाः शरुतिप् रामान्य दर्शनातयॊ दुर्लभतरं पराप्य मानुष्यम इह वै  नरःधर्मावमन्ता कामात्मा भवेत स खलु वञ्च्यतेयस तु प रीतिपुरॊगेण चक्षुषा तात पश्यतिदीपॊपमानि भूतानि याव द अर्चिर न नश्यतिसान्त्वेनानुप्रदानेन परियवादेन चा प्य उतसमदुःखसुखॊ भूत्वा स परत्र महीयतेदानं तयागः श ॊभना मूर्तिर अद्भ्यॊ; भूयः पलाव्यं तपसा वै शरीरमसर स्वती नैमिषपुष्करेषु; ये चाप्य अन्ये पुण्यदेशाः पृ थिव्यामगृहेषु येषाम असवः पतन्ति; तेषाम अथॊ निर्हरन ं परशस्तमयानेन वै परापनं च शमशाने; शौचेन नूनं विधि ना चैव दाहःइष्टिः पुष्टिर यजनं याजनं च; दानं पुण्य ानां कर्मणां च परयॊगःशक्त्या पित्र्यं यच च किं चित  परशस्तं; सर्वाण्य आत्मार्थे मानवॊ यः करॊतिधर्मशास ्त्राणि वेदाश च षडङ्गानि नराधिपशरेयसॊ ऽरथे विधीयन् ते नरस्याक्लिष्ट कर्मणः[भी]एवद वै सर्वम आख्यातं मु निना सुमहात्मनाविदेहराजाय पुरा शरेयसॊ ऽरथे नराधिप
mahabharata-ramayana_mbs12286dev.txt