[य]सत्यं कषमां दमं परज्ञां परशंसन्ति पितामहविद्वां सॊ मनुजा लॊके कथम एतन मतं तव[भी]अत्र ते वर्तयिष्ये  ऽहम इतिहासं पुरातनमसाध्यानाम इह संवादं हंसस्य च य ुधिष्ठिरहंसॊ भूत्वाथ सौवर्णस तव अजॊ नित्यः परजापति ःस वै पर्येति लॊकांस तरीन अथ साध्यान उपागमत[साध्या ]शकुने वयं सम देवा वै साध्यास तवाम अनुयुज्महेपृच्छ ामस तवां मॊक्षधर्मं भवंश च किल मॊक्षवितशरुतॊ ऽसि न ः पण्डितॊ धीरवादी; साधु शब्दः पतते ते पतत्रिनकिं म न्यसे शरेष्ठतमं दविज तवं; कस्मिन मनस ते रमते महात् मनतन नः कार्यं पक्षिवरप्रशाधि; यत कार्याणां मन्यसे  शरेष्ठम एकमयत्कृत्वा वै पुरुषः सर्वबन्धैर; विमुच् यते विहगेन्द्रेह शीघ्रम[हम्स]इदं कार्यम अमृताशाः श ृणॊमि; तपॊ दमः सत्यम आत्माभिगुप्तिःगरन्थीन विमुच्य  हृदयस्य सर्वान; परियाप्रिये सवं वशम आनयीतनारुन्तु दः सयान न नृशंसवादी; न हीनतः परम अभ्याददीतययास्य व ाचा पर उद्विजेत; न तां वदेद रुशतीं पापलॊक्यामवाक स ायका वदनान निष्पतन्ति; यैर आहतः शॊचति रात्र्यहानिप रस्य नामर्मसु ते पतन्ति; तान पण्डितॊ नावसृजेत परेष ुपरश चेद एनम अतिवाद बानैर; भृशं विध्येच छम एवेह का र्यःसंरॊष्यमाणः परतिमृष्यते यः; स आदत्ते सुकृतं वै  परस्यकषेपाभिमानाद अभिषङ्ग वयलीकं; निगृह्णाति जवलि तं यश च मन्युमअदुष्टचेतॊ मुदितॊ ऽनसूयुः; स आदत्ते  सुकृतं वै परेषामआक्रुश्यमानॊ न वदामि किं चित; कषमा म्य अहं ताद्यमानश च नित्यमशरेष्ठं हय एतत कषमम अप्य  आहुर आर्याः; सत्यं तथैवार्जवम आनृशंस्यमवेदस्यॊपनि षत सत्यं सत्यस्यॊपनिषद दमःदमस्यॊपनिषन मॊक्ष एतत सर ्वानुशासनमवाचॊ वेगं मनसः करॊधवेगं; विवित्सा वेगम उ दरॊपस्थ वेगमएतान वेगान यॊ विषहत्य उदीर्णांस; तं मन ्ये ऽहं बराह्मणं वै मुनिं चअक्रॊधनः करुध्यतां वै व िशिष्टस; तथा तितिक्षुर अतितिक्षॊर विशिष्टःअमानुषान  मानुषॊ वै विशिष्टस; तथाज्ञानाज जञानवान वै परधानःआ क्रुश्यमानॊ नाक्रॊशेन मन्युर एव तितिक्षतःआक्रॊष्टा रं निर्दहति सुकृतं चास्य विन्दतेयॊ नात्युक्तः पराह  रूक्षं परियं वा; यॊ वा हतॊ न परतिहन्ति धैर्यातपाप ं च यॊ नेच्छति तस्य हन्तुस; तस्मै देवाः सपृहयन्ते  सदैवपापीयसः कषमेतैव शरेयसः सदृशस्य चविमानितॊ हतॊ ऽ ऽकरुष्ट एवं सिद्धिं गमिष्यतिसदाहम आर्यान निभृतॊ ऽप य उपासे; न मे विवित्सा न चमे ऽसति रॊषःन चाप्य अहं  लिप्समानः परैमि; न चैव किं चिद विषमेण यामिनाहं शप् तः परतिशपामि किं चिद; दमं दवारं हय अमृतस्येह वेद्म िगुह्यं बरह्म तद इदं वॊ बरवीमि; न मानुषाच छरेष्ठतर ं हि किं चितविमुच्यमानः पापेभ्यॊ धनेभ्य इव चन्द्रम ःविरजः कालम आकाङ्क्षन धीरॊ धैर्येण सिध्यतियः सर्वे षां भवति हय अर्चनीय; उत्सेचने सतम्भ इवाभिजातःयस्मै  वाचं सुप्रशस्तां वदन्ति; स वै देवान गच्छति संयतात ्मान तथा वक्तुम इच्छन्ति कल्यानान पुरुषे गुणानयथैष ां वक्तुम इच्छन्ति नैर्गुण्यम अनुयुज्ञकाःयस्य वाङ् मनसी गुप्ते सम्यक परनिहिते सदावेदास तपश च तयागश च  स इदं सर्वम आप्नुयातआक्रॊशनावमानाभ्याम अबुधाद वर्ध ते बुधःतस्मान न वर्धयेद अन्यं न चात्मानं विमिंसयेत अमृतस्येव संतृप्येद अवमानस्य वै दविजःसुखं हय अवमतः  शेते यॊ ऽवमन्ता स नश्यतियत करॊधनॊ यजते यद ददाति;  यद वा तपस तप्यति यज जुहॊतिवैवस्वतस तद धरते ऽसय सर् वं; मॊघः शरमॊ भवति करॊधनस्यचत्वारि यस्य दवाराणि सु गुप्तान्य अमरॊत्तमाःउपस्थम उदरं हस्तौ वाक चतुर्थी  स धर्मवितसत्यं दमं हय आर्जवम आनृशंस्यं; धृतिं तिति क्षाम अभिसेवमानःसवाध्यायनित्यॊ ऽसपृहयन परेषाम; एका न्तशील्य ऊर्ध्वगतिर भवेत सःसर्वान एतान अनुचरन वत्स वच चतुरः सतनानन पावनतमं किं चित सत्याद अध्यगमं कव  चितआचक्षाहं मनुष्येभ्यॊ देवेभ्यः परतिसंचरनसत्यं सव र्गस्य सॊपानं पारावारस्य नौर इवयादृशैः संनिवसति या दृशांश चॊपसेवतेयादृग इच्छेच च भवितुं तादृग भवति पू रुषःयदि सन्तं सेवते यद्य असन्तं; तपस्विनं यदि वा स तेनम एववासॊ यथा रङ्ग वशं परयाति; तथा स तेषां वशम अ भ्युपैतिसदा देवाः साधुभिः संवदन्ते; न मानुषं विषयं  यान्ति दरष्टुमनेन्दुः समः सयाद असमॊ हि वायुर; उच् चावचं विषयं यः स वेदअदुष्टं वर्तमाने तु हृदयान्तर  पूरुषेतेनैव देवाः परीयन्ते सतां मार्गस्थितेन वैशिश ्नॊदरे ये ऽभिरताः सदैव; सतेना नरा वाक परुषाश च नित ्यमअपेद दॊषान इति तान विदित्वा; दूराद देवाः संपरिव र्जयन्तिन वै देवा हीनसत्त्वेन तॊष्याः; सर्वाशिना द ुष्कृत कर्मणा वासत्यव्रता ये तु नराः कृतज्ञा; धर्म े रतास तैः सह संभजन्तेअव्याहृतं वयाकृताच छरेय आहुः ; सत्यं वदेद वयाहृतं तद दवितीयमधर्मं वदेद वयाहृतं  तत तृतीयं; परियंवदेद वयाहृतं तच चतुर्थम[साध्या]केन ायम आवृतॊ लॊकः केन वा न परकाशतेकेन तयजति मित्राणि  केन सवर्गं न गच्छति[हम्स]अनानेनावृतॊ लॊकॊ मात्सर्य ान न परकाशतेलॊभात तयजति मित्राणि सङ्गात सवर्गं न ग च्छति[साध्याह]कः सविद एकॊ रमते बराह्मणानां; कः सवि द एकॊ बहुभिर जॊषम आस्तेकः सविद एकॊ बलवान दुर्बलॊ ऽ पि; कः सविद एषां कलहं नान्ववैति[हम्स]पराज्ञ एकॊ रम ते बराह्मणानां; पराज्ञ एकॊ बहुभिर जॊषम आस्तेपराज्ञ  एकॊ बलवान दुर्बलॊ ऽपि; पराज्ञ एषां कलहं नान्ववैति [साध्याह]किं बराह्मणानां देवत्वं किं च साधुत्वम उच ्यतेअसाधुत्वं च किं तेषां किम एषां मानुषं मतम[हम्स ]सवाध्याय एषां देवत्वं वरतं साधुत्वम उच्यतेअसाधुत् वं परीवादॊ मृत्युर मानुषम उच्यते[भी]संवाद इत्य अयं  शरेष्ठः साध्यानां परिकीर्तितःकषेत्रं वै कर्मणां य ॊनिः सद्भावः सत्यम उच्यते
mahabharata-ramayana_mbs12288dev.txt