[भ]यथा बरूयान महाप्राज्ञॊ यथा बरूयाद विचक्षणःयथा व ाच्यस तवद्विधेन सुहृदा मद्विधः सुहृतधर्मार्थयुक्तं  तथ्यं च यथा तवय्य उपपद्यतेतथा वचनम उक्तॊ ऽसमि तवय ैतत पितृमातृवतसत्यं पराप्तं च युक्तं चाप्य एवम एव  यथात्थ मामशृणुष्वागमने हेतुं विदुरावहितॊ भवदौरात्म ्यं धार्तराष्ट्रस्य कषत्रियाणां च वैरितामसर्वम एतद  अहं जानन कषत्तः पराप्तॊ ऽदय कौरवानपर्यस्तां पृथिव ीं सर्वां साश्वां सरथ कुञ्जरामयॊ मॊचयेन मृत्युपाशा त पराप्नुयाद धर्मम उत्तममधर्मकार्यं यतञ शक्त्या न  चेच छक्नॊति मानवःपराप्तॊ भवति तत पुण्यम अत्र मे ना स्ति संशयःमनसा चिन्तयन पापं कर्मणा नाभिरॊचयनन पराप ्नॊति फलं तस्य एवं धर्मविदॊ विदुःसॊ ऽहं यतिष्ये पर शमं कषत्तः कर्तुम अमाययाकुरूणां सृञ्जयानां च संग्र ामे विनशिष्यतामसेयम आपन महाघॊरा कुरुष्व एव समुत्थि ताकर्ण दुर्यॊधन कृता सर्वे हय एते तद अन्वयाःवयसनैः  कलिश्यमानं हि यॊ मित्रं नाभिपद्यतेअनुनीय यथाशक्ति  तं नृशंसं विदुर बुधाःआ केशग्रहणान मित्रम अकार्यात  संनिवर्तयनअवाच्यः कस्य चिद भवति कृतयत्नॊ यथाबलमतत  समर्थं शुभं वाक्यं धर्मार्थसहितं हितमधार्तराष्ट्र ः सहामात्यॊ गरहीतुं विदुरार्हतिहितं हि धार्तराष्ट् राणां पाण्डवानां तथैव चपृथिव्यां कषत्रियाणां च यति ष्ये ऽहम अमाययाहिते परयतमानं मां शङ्केद दुर्यॊधनॊ  यदिहृदयस्य च मे परीतिर आनृण्यं च भविष्यतिजञातीनां  हि मिथॊ भेदे यन मित्रं नाभिपद्यतेसर्वयत्नेन मध्यस् थं न तन मित्रं विदुर बुधाःन मां बरूयुर अधर्मज्ञा म ूढा असुहृदस तथाशक्तॊ नावारयत कृष्णः संरब्धान कुरुप ाण्डवानउभयॊः साधयन्न अर्थम अहम आगत इत्य उततत्र यत् नम अहं कृत्वा गच्छेयं नृष्व अवाच्यताममम धर्मार्थयु क्तं हि शरुत्वा वाक्यम अनामयमन चेद आदास्यते बालॊ द िष्टस्य वशम एष्यतिअहापयन पाण्डवार्थं यथावच; छमं कु रूणां यदि चाचरेयमपुण्यं च मे सयाच चरितं महार्थं; म ुच्येरंश च कुरवॊ मृत्युपाशातअपि वाचं भाषमाणस्य काव ्यां; धर्मारामाम अर्थवतीम अहिंस्रामअवेक्षेरन धार्त राष्ट्राः समर्थां; मां च पराप्तं कुरवः पूजयेयुःन च ापि मम पर्याप्ताः सहिताः सर्वपार्थिवाःकरुद्धस्य पर मुखे सथातुं सिंहस्येवेतरे मृगाः[व]इत्य एवम उक्त्वा  वचनं वृष्णीनाम ऋषभस तदाशयने सुखसंस्पर्शे शिश्ये य दुसुखावहः
mahabharata-ramayana_mbs05091dev.txt