सुनिविष्टं हितं वाक्यम उक्तवन्तं विभीषणम अब्रवीत प रुषं वाक्यं रावणः कालचॊदितःवसेत सह सपत्नेन करुद्धे नाशीविषेण वा न तु मित्रप्रवादेन संवसेच छत्रुसेविना जानामि शीलं जञातीनां सर्वलॊकेषु राक्षस हृष्यन्ति व यसनेष्व एते जञातीनां जञातयः सदापरधानं साधकं वैद्यं  धर्मशीलं च राक्षस जञातयॊ हय अवमन्यन्ते शूरं परिभव न्ति चनित्यम अन्यॊन्यसंहृष्टा वयसनेष्व आततायिनः पर च्छन्नहृदया घॊरा जञातयस तु भयावहाःशरूयन्ते हस्तिभि र गीताः शलॊकाः पद्मवने कव चित पाशहस्तान नरान दृष्ट ्वा शृणु तान गदतॊ ममनाग्निर नान्यानि शस्त्राणि न न ः पाशा भयावहाः घॊराः सवार्थप्रयुक्तास तु जञातयॊ नॊ  भयावहाःउपायम एते वक्ष्यन्ति गरहणे नात्र संशयः कृत ्स्नाद भयाज जञातिभयं सुकष्टं विदितं च नःविद्यते गॊ षु संपन्नं विद्यते बराह्मणे दमः विद्यते सत्रीषु चा पल्यं विद्यते जञातितॊ भयमततॊ नेष्टम इदं सौम्य यद अ हं लॊकसत्कृतः ऐश्वर्यम अभिजातश च रिपूणां मूर्ध्नि  च सथितःअन्यस तव एवंविधं बरूयाद वाक्यम एतन निशाचर अ स्मिन मुहूर्ते न भवेत तवां तु धिक कुलपांसनमइत्य उक ्तः परुषं वाक्यं नयायवादी विभीषणः उत्पपात गदापाणिश  चतुर्भिः सह राक्षसैःअब्रवीच च तदा वाक्यं जातक्रॊध ॊ विभीषणः अन्तरिक्षगतः शरीमान भरातरं राक्षसाधिपमस  तवं भरातासि मे राजन बरूहि मां यद यद इच्छसि इदं तु  परुषं वाक्यं न कषमाम्य अनृतं तवसुनीतं हितकामेन वाक ्यम उक्तं दशानन न गृह्णन्त्य अकृतात्मानः कालस्य वश म आगताःसुलभाः पुरुषा राजन सततं परियवादिनः अप्रियस् य तु पथ्यस्य वक्ता शरॊता च दुर्लभःबद्धं कालस्य पाश ेन सर्वभूतापहारिणा न नश्यन्तम उपेक्षेयं परदीप्तं श रणं यथादीप्तपावकसंकाशैः शितैः काञ्चनभूषणैः न तवाम  इच्छाम्य अहं दरष्टुं रामेण निहतं शरैःशूराश च बलवन् तश च कृतास्त्राश च रणाजिरे कालाभिपन्ना सीदन्ति यथा  वालुकसेतवःआत्मानं सर्वथा रक्ष पुरीं चेमां सराक्षस ाम सवस्ति ते ऽसतु गमिष्यामि सुखी भव मया विनानिवार् यमाणस्य मया हितैषिणा; न रॊचते ते वचनं निशाचर परीतक ाला हि गतायुषॊ नरा; हितं न गृह्णन्ति सुहृद्भिर ईरि तम
mahabharata-ramayana_rys6010_dev.txt