ततः परभाते विमले कृताह्निकम अरिंदमौ विश्वामित्रं प ुरस्कृत्य नद्यास तीरम उपागतौते च सर्वे महात्मानॊ म ुनयः संशितव्रताः उपस्थाप्य शुभां नावं विश्वामित्रम  अथाब्रुवनआरॊहतु भवान नावं राजपुत्रपुरस्कृतः अरिष् टं गच्छ पन्थानं मा भूत कालस्य पर्ययःविश्वामित्रस त थेत्य उक्त्वा तान ऋषीन अभिपूज्य च ततार सहितस ताभ्य ां सरितं सागरं गमामअथ रामः सरिन्मध्ये पप्रच्छ मुनि पुङ्गवम वारिणॊ भिद्यमानस्य किम अयं तुमुलॊ धवनिःराघ वस्य वचः शरुत्वा कौतूहल समन्वितम कथयाम आस धर्मात्म ा तस्य शब्दस्य निश्चयमकैलासपर्वते राम मनसा निर्मित ं सरः बरह्मणा नरशार्दूल तेनेदं मानसं सरःतस्मात सुस ्राव सरसः सायॊध्याम उपगूहते सरःप्रवृत्ता सरयूः पुण ्या बरह्मसरश्च्युतातस्यायम अतुलः शब्दॊ जाह्नवीम अभ िवर्तते वारिसंक्षॊभजॊ राम परणामं नियतः कुरुताभ्यां  तु ताव उभौ कृत्वा परणामम अतिधार्मिकौ तीरं दक्षिणम  आसाद्य जग्मतुर लघुविक्रमौस वनं घॊरसंकाशं दृष्ट्वा  नृपवरात्मजः अविप्रहतम ऐक्ष्वाकः पप्रच्छ मुनिपुंगव मअहॊ वनम इदं दुर्गं झिल्लिकागणनादितम भैरवैः शवापदै ः कीर्णं शकुन्तैर दारुणारवैःनानाप्रकारैः शकुनैर वा श्यद्भिर भैरवस्वनैः सिंहव्याघ्रवराहैश च वारणैश चाप ि शॊभितमधवाश्वकर्णककुभैर बिल्वतिन्दुकपाटलैः संकीर् णं बदरीभिश च किं नव इदं दारुणं वनमतम उवाच महातेजा  विश्वामित्रॊ महामुनिः शरूयतां वत्स काकुत्स्थ यस्यै तद दारुणं वनमएतौ जनपदौ सफीतौ पूर्वम आस्तां नरॊत्तम  मलदाश च करूषाश च देवनिर्माण निर्मितौपुरा वृत्रवधे  राम मलेन समभिप्लुतम कषुधा चैव सहस्राक्षं बरह्महत् या यदाविशततम इन्द्रं सनापयन देवा ऋषयश च तपॊधनाः कल शैः सनापयाम आसुर मलं चास्य परमॊचयनइह भूम्यां मलं द त्त्वा दत्त्वा कारुषम एव च शरीरजं महेन्द्रस्य ततॊ  हर्षं परपेदिरेनिर्मलॊ निष्करूषश च शुचिर इन्द्रॊ यद ाभवत ददौ देशस्य सुप्रीतॊ वरं परभुर अनुत्तममइमौ जनप दौ सथीतौ खयातिं लॊके गमिष्यतः मलदाश च करूषाश च ममा ङ्गमलधारिणौसाधु साध्व इति तं देवाः पाकशासनम अब्रुव न देशस्य पूजां तां दृष्ट्वा कृतां शक्रेण धीमताएतौ  जनपदौ सथीतौ दीर्घकालम अरिंदम मलदाश च करूषाश च मुदि तौ धनधान्यतःकस्य चित तव अथ कालस्य यक्षी वै कामरूपि णी बलं नागसहस्रस्य धारयन्ती तदा हय अभूतताटका नाम भ द्रं ते भार्या सुन्दस्य धीमतः मारीचॊ राक्षसः पुत्र ॊ यस्याः शक्रपराक्रमःइमौ जनपदौ नित्यं विनाशयति राघ व मलदांश च करूषांश च ताटका दुष्टचारिणीसेयं पन्थानम  आवार्य वसत्य अत्यर्धयॊजने अत एव च गन्तव्यं ताटकाय ा वनं यतःसवबाहुबलम आश्रित्य जहीमां दुष्टचारिणीम मन ्नियॊगाद इमं देशं कुरु निष्कण्टकं पुनःन हि कश चिद  इमं देशं शक्रॊत्य आगन्तुम ईदृशम यक्षिण्या घॊरया रा म उत्सादितम असह्ययाएतत ते सर्वम आख्यातं यथैतद दरुण ं वनम यक्ष्या चॊत्सादितं सर्वम अद्यापि न निवर्तते
mahabharata-ramayana_rys1023_dev.txt