[य]एकॊ लॊकः सुकृतिनां सर्वे तव आहॊ पितामहउत तत्राप ि नानात्वं तन मे बरूहि पितामह[भ]कर्मभिः पार्थ नाना त्वं लॊकानां यान्ति मानवाःपुण्यान पुण्यकृतॊ यान्ति  पापान पापकृतॊ जनाःअत्राप्य उदाहरन्तीमम इतिहासं पु रातनमगौतमस्य मुनेस तात संवादं वासवस्य चबराह्मणॊ गौ तमः कश चिन मृदुर दान्तॊ जितेन्द्रियःमहावने हस्तिशि शुं परिद्यूनम अमातृकमतं दृष्ट्वा जीवयाम आस सानुक्र ॊशॊ धृतव्रतःस तु दीर्घेण कालेन बभूवातिबलॊ महानतं प रभिन्नं महानागं परस्रुतं सर्वतॊ मदमधृतराष्ट्रस्य र ूपेण शक्रॊ जग्राह हस्तिनमहरियमाणं तु तं दृष्ट्वा ग ौतमः संशितव्रतःअभ्यभाषत राजानं धृतराष्ट्रं महातपाः मा मे हार्षीर हस्तिनं पुत्रम एनं; दुःखात पुष्टं धृ तराष्ट्राकृतज्ञमित्रं सतां सप्त पदं वदन्ति; मित्रद ्रॊहॊ नैव राजन सपृशेत तवामइध्मॊदक परदातारं शून्यपा लकम आश्रमेविनीतम आचार्य कुले सुयुक्तं गुरु कर्मणिश िष्टं दान्तं कृतज्ञं च परियं च सततं ममन मे विक्रॊश तॊ राजन हर्तुम अर्हसि कुञ्जरम[धृ]गवां सहस्रं भवते  ददामि; दासी शतं निष्कशतानि पञ्चअन्यच च वित्तं विवि धं महर्षे; किं बराह्मणस्येह गजेन कृत्यम[ग]तवाम एव  गावॊ ऽभि भवन्तु राजन; दास्यः स निष्का विविधं च रत् नमअन्यच च वित्तं विविधं नरेन्द्र; किं बराह्मणस्येह  धनेन कृत्यम[धृ]बराह्मणानां हस्तिभिर नास्ति कृत्यं ; राजन्यानां नागकुलानि विप्रसवं वाहनं नयतॊ नास्त्य  अधर्मॊ; नागश्रेष्ठाद गौतमास्मान निवर्त[ग]यत्र परे तॊ नन्दति पुण्यकर्मा; यत्र परेतः शॊचति पापकर्मावैव स्वतस्य सदने महात्मनस; तत्र तवाहं हस्तिनं यातयिष्य े[धृ]ये निष्क्रिया नास्तिकाः शरद्दधानाः; पापात्मान  इन्द्रियार्थे निविष्टाःयमस्य ते यातनां पराप्नुवन् ति; परं गन्ता धृतराष्ट्रॊ न तत्र[ग]वैवस्वती संयमनी  जनानां; यत्रानृतं नॊच्यते यत्र सत्यमयत्राबला बलिन ं यातयन्ति; तत्र तवाहं हस्तिनं यातयिष्ये[धृ]जयेष्ठ ां सवसारं पितरं मातरं च; गुरुं यथा मानयन्तश चरन्ति तथाविधानाम एष लॊकॊ महर्षे; परं गन्ता धृतराष्ट्रॊ न  तत्र[ग]मन्दाकिनी वैश्रवणस्य राज्ञॊ; महाभॊगा भॊगि  जनप्रवेश्यागन्धर्वयक्षैर अप्सरॊभिश च जुष्टा; तत्र  तवाहं हस्तिनं यातयिष्ये[धृ]अतिथिव्रताः सुव्रता ये  जना वै; परतिश्रयं ददति बराह्मणेभ्यःशिष्टाशिनः संवि भज्याश्रितांश च; मन्दाकिनीं ते ऽपि विभूषयन्ति[ग]मे रॊर उग्रे यद वनं भाति रम्यं; सुपुष्पितं किंनरगीतजु ष्टमसुदर्शना यत्र जम्बूर विशाला; तत्र तवाहं हस्तिन ं यातयिष्ये[धृ]ये बराह्मणा मृदवः सत्यशीला; बहुश्रु ताः सर्वभूताभिरामाःये ऽधीयन्ते सेतिहासं पुराणं; मध ्व आहुत्या जुह्वति च दविजेभ्यःतथाविधानाम एष लॊकॊ म हर्षे; परं गन्ता धृतराष्ट्रॊ न तत्रयद विद्यते विदि तं सथानम अस्ति; तद बरूहि तवं तवरितॊ हय एष यामि[ग]स ुपुष्पितं किंनरराजजुष्टं; परियं वनं नन्दनं नारदस्य गन्धर्वाणाम अप्सरसां च सद्म; तत्र तवाहं हस्तिनं या तयिष्ये[धृ]ये नृत्तगीतकुशला जनाः सदा; हय अयाचमानाः  सहिताश चरन्तितथाविधानाम एष लॊकॊ महर्षे; परं गन्ता  धृतराष्ट्रॊ न तत्र[ग]यत्रॊत्तराः कुरवॊ भान्ति रम् या; देवैः सार्धं मॊदमाना नरेन्द्रयत्राग्नियौनाश च  वसन्ति विप्रा; हय अयॊनयः पर्वत यॊनयश चयत्र शक्रॊ व र्षति सर्वकामान; यत्र सत्रियः कामचाराश चचरन्तियत्र  चेर्ष्या नास्ति नारी नराणां; तत्र तवाहं हस्तिनं य ातयिष्ये[धृ]ये सर्वभूतेषु निवृत्तकामा; अमांसादा नय स्तदण्डाश चरन्तिन हिंषन्ति सथावरं जङ्गमं च; भूताना ं ये सर्वभूतात्मभूताःनिराशिषॊ निर्ममॊ वीतरागा; लाभ ालाभे तुल्यनिन्दा परशंसाःतथाविधानाम एष लॊकॊ महर्षे ; परं गन्ता धृतराष्ट्रॊ न तत्र[ग]ततः परं भान्ति लॊ काः सनातनाः; सुपुण्यगन्धा निर्मला वीतशॊकाःसॊमस्य र ाज्ञः सदने महात्मनस; तत्र तवाहं हस्तिनं यातयिष्ये[ धृ]ये दानशीला न परतिगृह्णते सदा; न चाप्य अर्थान आद दते परेभ्यःयेषाम अदेयम अर्हते नास्ति किं चित; सर्व ातिथ्याः सुप्रसादा जनाश चये कषन्तारॊ नाभिजल्पन्ति  चान्याञ; शक्ता भूत्वा सततं पुण्यशीलाःतथाविधानाम एष  लॊकॊ महर्षे; परं गन्ता धृतराष्ट्रॊ न तत्र[ग]ततः प रं भान्ति लॊकाः सनातना; विरजसॊ वितमस्का विशॊकाःआदि त्यस्य सुमहान्तः सुवृत्तास; तत्र तवाहं हस्तिनं यात यिष्ये[धृ]सवाध्यायशीला गुरुशुश्रूषणे रतास; तपस्विन ः सुव्रताः सत्यसंधाःआचार्याणाम अप्रतिकूल भाषिणॊ; न ित्यॊत्थिता गुरु कर्म सवचॊद्याःतथाविधानाम एष लॊकॊ  महर्षे; विशुद्धानां भावितवान्मतीनामसत्ये सथितानां  वेद विदां महात्मनां; परं गन्ता धृतराष्ट्रॊ न तत्र[ ग]ततः परे भान्ति लॊकाः सनातनाः; सुपुण्यगन्धा विरजा  विशॊकाःवरुणस्य राज्ञः सदने महात्मनस; तत्र तवाहं ह स्तिनं यातयिष्ये[धृ]चातुर्मास्यैर ये यजन्ते जनाः स दा; तथेष्टीनां दशशतं पराप्नुवन्तिये चाग्निहॊत्रं ज ुह्वति शरद्दधाना; यथान्यायं तरीणि वर्षाणि विप्राःस वदारिणां धर्मधुरे महात्मनां; यथॊचिते वर्त्मनि सुस् थितानामधर्मात्मनाम उद्वहतां गतिं तां; परं गन्ता धृ तराष्ट्रॊ न तत्र[ग]इन्द्रस्य लॊका विरजा विशॊका; दु रन्वयाः काङ्क्षिता मानवानामतस्याहं ते भवने भूरि ते जसॊ; राजन्न इमं हस्तिनं यातयिष्येशतवर्ष जीवी यश च  शूरॊ मनुष्यॊ; वेद धयायी यश च यज्वाप्रमत्तःएते सर्व े शक्र लॊकं वरजन्ति; परं गन्ता धृतराष्ट्रॊ न तत्र[ ग]पराजापत्याः सन्ति लॊका महान्तॊ; नाकस्य पृष्ठे पु ष्लका वीतशॊकाःमनीषिताः सर्वलॊकॊद्भवानां; तत्र तवाह ं हस्तिनं यातयिष्ये[धृ]ये राजानॊ राजसूयाभिषिक्ता;  धर्मात्मानॊ रक्षितारः परजानामये चाश्वमेधावभृथाप्लु ताङ्गास; तेषां लॊका धृतराष्ट्रॊ न तत्र[ग]ततः परं भ ान्ति लॊकाः सनातनाः; सुपुण्यगन्धा विरजा वीतशॊकाःतस ्मिन्न अहं दुर्लभे तवाप्रधृष्ये; गवां लॊके हस्तिनं  यातयिष्ये[धृ]यॊ गॊसहस्री शतदः समां समां; यॊ गॊशती  दश दद्याच च शक्त्याःतथा दशभ्यॊ यश च दद्याद इहैकां ; पञ्चभ्यॊ वा दानशीलस तथैकमये जीर्यन्ते बरह्मचर्ये ण विप्रा; बराह्मीं वाचं परिरक्षन्ति चैवमनस्विनस ती र्थयात्रा परायणास; ते तत्र मॊदन्ति गवां विमानेपरभा सं मानसं पुण्यं पुष्कराणि महत सरःपुण्यं च नैमिषं त ीर्थं बाहुदां करतॊयिनीमगवां गय शिरश चैव विपाशां सथ ूलवालुकामतूष्णीं गङ्गां दश गङ्गां महाह्रदम अथापि च गौतमीं कौशिकीं पाकां महात्मानॊ धृतव्रताःसरस्वती दृ षद्वत्यौ यमुनां ये परयान्ति चतत्र ते दिव्यसंस्थाना  दिव्यमाल्यधराः शिवाःपरयान्ति पुण्यगन्धाढ्या धृतरा ष्ट्रॊ न तत्र वै[ग]यत्र शीतभयं नास्ति न चॊष्ण भयम  अण्व अपिन कषुत्पिपासे न गलानिर न दुःखं न सुखं तथान  दवेष्यॊ न परियः कश चिन न बन्धुर न रिपुस तथान जराम रणे वापि न पुण्यं न च पातकमतस्मिन विरजसि सफीते परज ्ञा सत्त्वव्यवस्थितेसवयम्भुभवने पुण्ये हस्तिनं मे  यतिष्यति[धृ]निर्मुक्ताः सर्वसङ्गेभ्यॊ कृतात्मानॊ य तव्रताःअध्यात्मयॊगसंस्थाने युक्ताः सवर्गगतिं गताःत े बरह्मभवनं पुण्यं पराप्नुवन्तीह सात्त्विकाःन तत्र  धृतराष्ट्रस ते शक्यॊ दरष्टुं महामुने[ग]रथन्तरं यत ्र बृहच च गीयते; यत्र वेदी पुण्डरीकैः सतृणॊतियत्रॊ पयाति हरिभिः सॊमपीथी; तत्र तवाहं हस्तिनं यातयिष्ये बुध्यामि तवां वृत्रहणं शतक्रतुं; वयतिक्रमन्तं भुवन ानि विश्वाकच चिन न वाचा वृजिनं कदा चिद; अकार्षं ते  मनसॊ ऽभिषङ्गात[षक्र]यस्माद इमं लॊकपथं परजानाम; अन ्वागमं पदवादे गजस्यतस्माद भवान परणतं मानुशास्तु; ब रवीषि यत तत करवाणि सर्वम[ग]शवेतं करेणुं मम पुत्र न ागं; यं मे ऽहार्षीर दशवर्षाणि बालमयॊ मे वने वसतॊ ऽ भूद दवितीयस; तम एव मे देहि सुरेन्द्र नागम[षक्र]अयं  सुतस ते दविजमुख्यनागश; चाघ्रायते तवाम अभिवीक्षमाण ःपादौ च ते नासिकयॊपजिघ्रते; शरेयॊ मम धयाहि नमश च त े ऽसतु[ग]शिवं सदैवेह सुरेन्द्र तुभ्यं; धयायामि पूज ां च सदा परयुञ्जेममापि तवं शक्र शिवं ददस्व; तवया द त्तं परतिगृह्णामि नागम[षक्र]येषां वेदा निहिता वै ग ुहायां; मनीषिणां सत्त्ववतां महात्मनामतेषां तवयैकेन  महात्मनास्मि; बुद्धस तस्मात परीतिमांस ते ऽहम अद्य हन्तैहि बराह्मण कषिप्रं सह पुत्रेण हस्तिनापराप्नुह ि तवं शुभाँल लॊकान अह्नाय च चिराय च[भ]स गौतमं पुरस ्कृत्य सह पुत्रेण हस्तिनादिवम आचक्रमे वज्री सद्भिः  सह दुरासदम
mahabharata-ramayana_mbs13105dev.txt