 वशाया दुग्धमपिबन्त्साध्या वसवश्च ये ॥३०॥ वशाया दु ग्धं पीत्वा साध्या वसवश्च ये । ते वै ब्रध्नस्य विष ्टपि पयो अस्या उपासते ॥३१॥ सोममेनामेके दुहे घृतमेक  उपासते । य एवं विदुषे वशां ददुस्ते गतास्तरिदिवं द िवः ॥३२॥ ब्राह्मणेभ्यो वशां दत्त्वा सर्वाल्लोकान्त ्समश्चुते । ऋतं ह्यस्यामार्पितमपि ब्रह्माथो तपः ॥३ ३॥ वशां देवा उप जीवन्ति वशां शा ष्या उत । वशेदं सर ्वमभवद्यावत्सूर्यो विपश्यति ॥३४॥ {३५} 1.1 अग्ने जा यस्वादितिर्नाधितेयं ब्रह्मौदनं पचति पुत्रकामा । सप ्तऋषयो भूतकृतस्ते त्वा मन्थन्तु प्रजया सहेह ॥१॥ कृ णुत धूमं वृषणः सखायोऽद्रोधाविता वाचमच्छ । अयमग्निः  1 येन देवा असहन्त दस्यून्‌ ॥२॥ अग्नेऽजनिष्ठा महते  ब्रह्मौदनाय पक्तवे जातवेदः । सप्तऋषयो तक त्वाजीजन न्न्‌ अस्यै रयिं सर्ववीरं नि यच्छ ॥३॥ समिद्धो अग्न े धा समिध्यस्व विद्धान्‌ देवान्‌ यनज्ञियामेह वक्षः  । तेभ्यो हविः श्रपयं जातवेद उत्तमं नाकमधि रोहयेमम ्‌ ॥४॥ त्रेधा भागो निहितो ५ वो देवानां पितृणां मर् त्यानाम्‌ । अंशां जानीध्वं वि तान्‌ वो यो देवानां  स इमां पारयाति ॥५॥ अग्ने सहस्वान्‌ 0 नीचो न्युब्ज  द्विषतः सपत्नान्‌ । इयं मात्रा मीयमाना च सजातांस्त े बलिहृतः कृणोतु ॥६॥ साकं सजातैः पयसा सहैध्युदुब्ज ैनां महते वीर्याय । ऊर्ध्वो नाकस्याधि रोह विष्टपं  स्वर्गो लोक इति यं वदन्ति ॥७॥ इयं मही प्रति गृह्णा तु चर्म पृथिवी देवी सुमनस्यमाना । अथ गछेम सुकृतस्य  लोकम्‌ ॥८॥ एतौ ग्रावाणौ ५ जा युङ्धि चर्मणि निर्बि न्ध्यंशून्‌ यजमानाय साधु । अवघ्नती नि जहि य इमां प ृतन्यव ऊर्ध्वं प्रजामुद्धरन्त्युदूह ॥९॥ गृहाण ग्रा वाणौ सकृतौ वीर हस्त आ ते देवा यज्ञिया यज्ञमगुः । त ्रयो वरा यतमांस्त्वं वृणीषे तास्ते समृद्धीरिह राधय ामि ॥१०॥ {१} इयं ते धीतिरिदमु ते जनित्रं गृह्णातु  त्वामदितिः शूरपुत्रा । परा ५ य इमां पृतन्यवोऽस्यै  रयिं सर्ववीरं नि यच्छ ॥११॥ उपश्वसे द्रुवये सीदता य ूयं वि विच्यध्वं यज्ञियासस्तुषैः । त्रिया समानान्‌  अति सर्वान्त्स्यामाधस्पदं द्विषतस्पादयामि ॥१२॥ पर ेहि नारि पुनरेहि क्िप्रमपां त्वा गोष्ठो अध्यरक्षद् धराय । तासां गृह्णीताद्यतमा यज्ञिया असन्‌ विभाज्य  धीरीतरा जहीतात्‌॥१३॥ एमा अगुर्योषितः शुम्भमाना उत् तिष्ठ नारि तवसं रभस्व । सुपत्नी पत्या प्रजया प्रजा वत्या त्वागन्‌ यज्ञः प्रति कुम्भं गृभाय ॥१४॥ ऊर्जो  भागो निहितो यः पुरा व ऋषिप्रशिष्टाप आ भरताः । अयं  यज्ञो गातुविन्‌ नाथवित्प्रजाविदुग्रः पशुविद्धीरवि द्धो अस्तु ॥१५॥ अग्ने चरर्यज्ियस्त्वाध्यरक्षच्छुचि स्तपिष्ठस्तपसा तपैनम्‌ । आर्षेया दैवा अभिसंगत्य भा गमिमं तपिष्ठा ऋतुभिस्तपन्तु ॥१६॥ शुद्धाः पूता योषि तो यज्ञिया इमा आपश्चरुमव सर्पन्तु शुभ्राः । अदुः प ्रजां बहुलां पशून्‌ नः पक्तौदनस्य सुकृतामेतु लोकम् ‌ ॥१७॥ ब्रह्मणा १ गा उत पूता घृतेन सोमस्यांशवस्तण् डुला यज्ञिया इमे । अपः प्र विशत प्रति गृह्णातु वश् चररिमं पक्त्वा सुकून तामेत लोकम्‌ ॥१८॥ उरुः प्रथस् व महता महिम्ना सहस्रपृष्ठः सुकृतस्य । पितामहाः पित रः प्रजोपजाहं पक्ता पञ्चदशस्ते अस्मि ॥१९॥ सहस्रपृष ्ठः शतधारो अक्षितो ब्रह्मीदनो देवयानः स्वर्गः । अम त स्त आ दधामि प्रजया रेषयैनान्‌ बलिहाराय (८ मह्यमे व ॥२०॥ {२} वेदि प्रजया वर्धयैनां नुदस्व रक्षः प्रत रं धतं । त्रिया समानान्‌ अति सर्वान्त्स्यामाधस्पदं  द्विषतस्पादयामि ॥२१॥ अभ्यावर्तस्व पशुभिः सहैनां प ्रत्यङ्डेनां देवताभिः सहैधि । मा त्वा प्रापच्छपथो  माभिचारः स्वै क्षेत्रे अनमीवा वि राज ॥२२॥ ऋतेन तष् टा मनसा हितैषा ब्रह्मौदनस्य विहिता वेदिरग्रे । अस् री शुद्धामुप धेहि नारि तत्रौदनं सादय दैवानाम्‌ ॥२३ ॥ अदितेर्हस्तां व सप्तऋषयो 4 यामकृण्वन्‌ । सा गात् राणि दर्विरवेद्यामध्येनं ॥२४॥ त हव्यमुप सीदन्तु दै वा निःसृप्याग्ने पूतो जठरे सीद ब्रह्मणामार्षेयास्त े मा रिषन्‌ प्राशितारः ॥२५॥ सोम राजन्त्संज्ञानमा व पैभ्यः सुत्राह्मणा यतमे त्वोपसीदान्‌ । ऋषीन्‌ आर्ष ेयांस्तपसोऽधि जातान्‌ ब्रह्मौदने सुहवा जोहवीमि ॥२६ ॥ शुद्धाः पूता योषितो यज्ञिया इमा ब्रह्मणां हस्तेष ु प्रपृथक्सादयामि । यत्काम इदमभिषिञ्चामि वोऽहमिन्द ्रो मरुत्वान्त्स ददादिदं मे ॥२७॥ इदं मे ज्योतिरमृत ं हिरण्यं पक्वं क्षेत्रात्कामदुघा म एषा । इदं धनं  नि दधे ब्राह्मणेषु कृण्वे पन्थां पितृषु यः स्वर्गः  ॥२८॥ अग्नौ तुषान्‌ आ वप जातवेदसि पर = मप मृड दूरम ्‌ । एतं शुश्रुम गृहराजस्य भागमथो विदय भगिधेयम्‌ ॥ २९॥ श्राम्यतः पचतो विद्धि सुन्वतः पन्थां स्वर्गमधि  रोहयैनम्‌ । येन रोहात्परमापद्य यद्वयं उत्तमं नाकं  परमं व्योम ॥३०॥ {३} बभ्ररध्वर्यो मुखमेतद्धि मृड्ढ ्याज्याय लोकं श हि प्रविद्वान्‌ । घृतेन गात्रानु स र्वा वि ह कृण्वे पन्थां : स्वर्गः ॥३१॥ बभ्रे रक्षः  समदमा वपैभ्योऽब्राह्मणा यतमे त्वोपसीदान्‌ । पुरीष िणः प्रथमानाः पुरस्तादार्षयास्ते मा रिषन्‌ प्राशित ारः ॥३२॥ क नि दध ओदन त्वा नानार्षेयाणामप्यस्त्यत्र  । अनमं गोप्ता मरुतश्च सर्वे विश्च देवा अभि रक्षन् तु पक्वम्‌ ॥३३॥ यज्ञं दुहानं सदमित्प्रपीनं पुमांसं  धेनुं सदनं रयीणाम्‌ । प्रजामृतत्वमुत दीर्घमायू रा यश्च पोषैरुप त्वा सदेम ॥३४॥ वृषभोऽसि स्वर्ग ऋषीन्‌  आर्षयान्‌ गच्छ । सुकृतां लोके सीद तत्र नौ संस्कृत म्‌ ॥३५॥ समाचिनुष्वानुसंप्रयाह्यग्ने पथः कल्पय देव यानान्‌ । एतै 1 गच्छेम यज्ञं नाके तिष्ठन्तमधि सप्त रश्मौ ॥३६॥ येन देवा द्यामुदायन्‌ ब्रह्मौदनं पक्त्व ा सुकृतस्य लोकम्‌ । तेन गेष्म सुकृतस्य लोक स्वरारो हन्तो अभि नाकमुत्तमम्‌ ॥३७॥ {४} 112 भवाशर्वौ मृडतं  माभि यातं भूतपती पी पती नमो वाम्‌ । प्रतिहितामायत ां मा वि साष्टं मा हिंस द्विपदो मा चतुष्पदः ॥१॥ शु ने क्रोष्टे मा शरीराणि कर्तमलिक्लवेभ्यो गृध्रेभ्यो  ये च कृष्णा अविष्यवः । मक्षिकास्तं पशुपते वयांसि  ते विघसे मा विदन्त ॥२॥ क्रन्दाय ते प्राणाय याश्च त े भव रोपयः । नमस्ते रद्र कृण्मः सहसाक्षायामर्त्य ॥ ३॥ य नम उत्तरादधरादुत । क्षाय ते नमः ॥४॥ मुखाय ते  पशुपते यानि चक्षूंषि ते भव । त्वचे रूपाय संदृशे प् रतीचीनाय ते नमः ॥५॥ अङ्केभ्यस्त उदराय जिह्वाया आस् याय ते । दद्भ्यो गन्धाय ते नमः ॥६॥ अस्त्रा नीलशिखण ्डेन सहस्राक्षेण वाजिना । रुद्रेणार्धकघातिना तेन म ा समरामहि ॥७॥ स नो भवः परि वृणक्तु विश्वत आप इवाग् निः परि वृणक्तु नो भवः । मा नोऽभि मांस्त नमो अस्त् वस्मै ॥८॥ चतुर्नमो अष्टकृत्वो भवाय दः व पशुपते नमस ्ते । तवेमे पञ्च पशवो विभक्ता अश्वाः पुरुषा अजावयः  ॥९॥ तव चतसः प्रदिशस्तव द्यौस्तव पृथिवी तवेदमुग्रर ्वन्तरिक्षम्‌ । तवेदं सर्वमात्मन्वद्यत्प्राणत्पृथि वीमनु ॥१०॥ {५} उरुः कोशो वसुधानस्तवायं यस्मिन्न्‌  इमा विश्वा भुवनान्यन्तः । + पशुपते नमस्ते परः क्रो ष्टारो अभिभाः श्वानः परो यन्त्वघरुदो विकेश्यः ॥११॥  धनुर्बिभर्षिं हरितं हिरण्ययं सहस्रघ्निं शतवधं शिख ण्डिन्‌ । रुद्रस्येषुश्चरति देवहेतिस्तस्यै नमो यतम स्यां दिशीतः ॥१२॥ योऽभियातो निलयते त्वां रद्र निचि कीर्षति वा क्षे तं विद्धस्य पदनीरिव ॥१३॥ अना सयुजा  २ चरतो वीर्याय । ताभ्यां नमो यतमस्यां दि ॥१४॥ नमस ्ते अस्त्वायते ता परायते । नमस्ते रुद्र तिष्ठत ते  नमः ॥१५॥ नमः सायं नमः प्रातर्नमो रात्र्या नमौ दिवा  । भवाय च शर्वाय चोभाभ्यामकरं नमः ॥१६॥ सहस्राक्षमत िपश्यं पुरस्ताद्रद्रमस्यन्तं बहुधा विपश्चितम्‌ । म ोपाराम जिह्वयेयमानम्‌ ॥१७॥ 4 १ मृणन्तं भीमं रथं के शिनः पादयन्तम्‌ । पूर्वे नमो अस्त्वस्मै ॥१८॥ मा नो ऽभि स्रा मत्यं देवहेतिं मा नः क्रुधः पशुपते नमस्ते  । अन्यत्रास्महिव्यां शाखां वि ॥१९॥ मानो हिंसीरधि  नो ब्रूहि णो वृङ्धि मा क्रुधः । मा त्वया समरामहि ॥ २०॥ {६} मानो गोषु षु पुरुषेषु मा गृधो नो अजाविषु ।  अन्यत्रोग्र वि वर्तय पियारूणां प्रजां जहि ॥२१॥ यस ्य तक्मा कासिका हेतिरेकमश्चस्येव वृषणः क्रन्द एति  । अभिपूर्वं निर्णयते नमो अस्त्वस्मै ॥२२॥ योऽन्तरिक ्षे तिष्ठति विष्टभितोऽयज्वनः प्रमृणन्‌ देवपीयून्‌  । तस्मै नमो दशभिः शक्वरीभिः ॥२३॥ तुभ्यमारण्याः पशव ो मृगा वने हिता हंसाः सुपर्णाः शकुना वयांसि । तव य क्षं पशुपते अप्स्वन्तस्तुभ्यं क्षरन्ति दिव्या आपो  वृधे ॥२४॥ ७६ मारा ५ रीकया जषा मत्स्या रजसा येभ्यो  अस्यसि । नतेदूरंन ते भव सद्यः सर्वां परि पश्यसि भू मिं पूर्वस्माद्धस्युत्तरस्मिन्त्समुद्रे ॥२५॥ मानो  रुद्र तक्मना मा विषेण मा नः सं सा दिव्येनाग्निना ।  अन्यत्रास्मद्विदयुतं पातयैताम्‌ ॥२६॥ भवो दिवो भव  ईशे पृथिव्या भव आ पप्र उर्वन्तरिक्षम्‌ । तस्यै नमो  यतमस्यां दिशीतः ॥२७॥ भव राजन्‌ यजमानाय मृड पशूनां  हि पशुपतिर्बभूथ । यः श्रदधाति सन्ति देवा इति चतुष ्पदे दविपदेऽस्य मृड ॥२८॥ मानो (१ नो अर्भकं मा नो व हन्तमुत मा नौ वक्ष्यतः । मानो हिंसीः रं मातरं च स् वां तन्वं रुद्र मा रीरिषो नः ॥२९॥ स भ्यः । इदं महा स्येभ्यः श्वभ्यो अकरं नमः ॥३०॥ नमस्ते घोषिणीभ्यो न मस्ते केशिनीभ्यः । नमो नमस्कृताभ्यो नमः संभुञ्जतीभ ्यः । नमस्ते देव सेनाभ्यः स्वस्ति नो अभयं च नः ॥३१ ॥ {७} 4.8 तस्यौदनस्य बृहस्पतिः शिरो ब्रह्म मुखम्‌  ॥१॥ द्यावापृथिवी श्रोत्रे सूर्याचन्द्रमसावक्षिणी स प्तऋषयः प्राणापाना: ॥२॥ चक््सल काम उलूखलम्‌ ॥३॥ :  शूर्णमदितिः शूर्णग्राही वातोऽपाविनक्‌॥४॥ अश्वाः कण ा गावस्तण्डुला मशकास्तुषाः ॥५॥ कलु फलीकरणाः शरोऽभ् रम्‌ ॥६॥ श्याममयोऽस्य मांसानि लोहितमस्य लोहितम्‌ ॥ ७॥ त्रपु भस्म हरितं वर्णः पुष्करमस्य गन्धः ॥८॥ खलः  पात्रं स्फ्यावंसावीषे अनूक्ये ॥९॥ आन्त्राणि जत्रव ो गुदा वरत्राः ॥१०॥ इयमेव पृथिवी कुम्भी भवति राध्य मानस्यौदनस्य द्यौरपिधानम्‌ ॥११॥ सीताः पर्शवः सिकता  ऊबध्यम्‌ ॥१२॥ ऋतं व  ॥१३॥ त्ऋचा कुम प्रेषिता ॥१४॥  ब्रह्मणा परिगृहीता साम्ना पर्यूढा ॥१५॥ बृहदायवनं  रथन्तरं दर्विः ॥१६॥ ऋतवः पक्तार आर्तवाः समिन्धते ॥ १७॥ चरु पञ्चबिलमुखं घर्मोऽभीन्धे ॥१८॥ ओदनेन यज्ञवत ः सर्वे लोकाः समाप्याः ॥१९॥ यस्मिन्त्समुद्रो द्यौर ्भूमिस्त्रयोऽवरपरं श्रिताः ॥२०॥ यस्य देवा अकल्पन्त ोच्छिष्टे षडशीतयः ॥२१॥ तं त्वौदनस्य पृच्छामि यो अस ्य महिमा महान्‌ ॥२२॥ स य ओदनस्य महिमानं विद्यात्‌॥ २३॥ नाल्प इति ब्रूयान्‌ नानुपसेचन इति नेदं च किं च ेति ॥२४॥ यावदाताभिमनस्येत तन्‌ नाति वदेत्‌॥२५॥ ब्र ह्मवादिनो वदन्ति पराञ्चमोदनं प्राशी3: प्रत्यजञ्चा३  इति ॥२६॥ त्वमोदनं प्राशी३ त्वामोदना३ इति ॥२७॥ परा ञ्चं चैनं प्राशीः प्राणास्त्वा हास्यन्तीत्येनमाह ॥ २८॥ प्रत्यञ्चं चैनं प्राशीरपानास्त्वा हास्यन्तीत्य ेनमाह ॥२९॥ नैवाहमोदनं न मामोदनः ॥३०॥ ओदन एवौदनं प् राशीत्‌॥३१॥ {८} ततश्चैनमन्येन शीर्ष्णा प्राशीर्येन  चैतं पूर्वं ऋषयः प्राश्नन्‌ । ज्येष्ठतस्ते प्रजा  मरिष्यतीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं  न प्रत्यञ्चम्‌ । बृहस्पतिना शीर्ष्णा । तेनैनं प्रा शिषं तेनैनमजीगमम्‌ । एष वा ओदनः स्वङ्गः सर्वपरुः स र्वतनूः । सर्वाङ्ग एव सर्वपरुः सर्वतनूः सं भवति य  एवं वेद ॥३२॥ [१] ततश्चैनमन्याभ्यां श्रोत्राभ्यां प ्राशीर्याभ्यां चैतं पूर्वं ऋषयः प्राश्नन्‌ । बधिरो  भविष्यसीत्येनमाह । तं वा अहं नार्वाञ्चं न पराञ्चं  न प्रत्यञ्चम्‌ । श श्रोत्राभ्याम्‌ । ताभ्यामेनं प ्राशिषं ताभ्यामेनमजीगमम्‌ । एष वा ओदनः स्वङ्गः सर् वपरुः सर्व॑तनूः 
NLP-research-sans_AtharvaVedam_Shaunaka_djvu.txt