උදෑසනම අවදි වූ මව රැකියාවට යන තම පුතු වෙනුවෙන් ආහාර පිළියෙළ කළාය. පුතා අවදිවී ”අම්මේ මම වොෂ් එකක් දාගෙන එන්නම්” යැයි පවසා නාන කාමරයට ඇතුළු විය. සුළු වේලාවකින් පුතාගේ ජංගම දුරකතනයෙන් නාදයක් නිකුත් වූයෙන් මව එය පරීක්ෂා කිරීමේදී කෙටි පණිවිඩයක් ලැබී ඇති බව දැනගත හැකිවිය. ”බාප්පලා කැලණියේ. ටිකට් අරන් එන්නැයි” එහි සඳහන් විය.
තම සැමියාගේ බාල සොහොයුරා ඇතුළු පවුලේ උදවිය අනුරාධපුරයේ සිට නොදන්වා කැලණි වැඳීමට පැමිණියේ කුමකටදැයි ඇයට ප‍්‍රහේළිකාවකි. මල්ලිගේ වයිෆ් ඊයෙත් මට කතා කළා. කැලණි එන බවක් කීවෙත් නැහැ. තමාටම කියාගත් ඇය අසළට පුතා පැමිණියේය.
”පුතා බාප්පලා කැලණි ඇවිල්ලලූ. මෙන්න එස්.එම්.එස් එකක් ආවා” කියමින් මව ජංගම දුරකතනය පුතාට දිගු කළාය. පණිවිඩය දුටු පුතා ”මේක මගේ යාළුවෙක් එවපු මෙසේජ් එකක්. ”ටිකට් චෙකර්ලා කැලණියේ රේල්වේ ස්ටේෂමේලූ. ඒ නිසා ටිකට් ගන්න කියලයි යාළුවා කියන්නේ.” පුතා සිනාසෙමින් පැවැසීය.
”පුතා මොකටද ටිකට් නැතිව යන්නේ ඒක වැරැුදි වැඩක් නේද?” මව විමසුවාය. ”සමහර වෙලාවට ටිකට් කවුන්ටරේ පෝලිම දිග නම්, ටේ‍්‍රන් එකක් ඇවිල්ලා නම් ටිකට් නැතිවම එල්ලෙනවා, පුතා පැවැසීය. ”ඒ අයට මොකට ද බාප්පලා කියන්නේ” මව විමසුවාය.
”ටිකට් නැතිව අහු උණාම දඩය ගෙවනකන්ම අප බාප්පා කෙනෙක් වගේ බලාගන්න නිසා වෙන්නැති.” යනුවෙන් පුතා පැවැසූ විට මව තුෂ්ණිම්භූතව බලා සිටියාය.
කි‍්‍රස්ටෝපර් සිපියන් අනුරාධපුරය
ටෙනිසන්
රූපවතී, අර අහිංසක අම්මාව මැන්න මිම්ම දේශීය මිම්මක් නම් නොවෙයි.