Opinberir starfsmenn líta á áminningu sem mannorðsmissi
Starfsmannamál vógu þungt í umræðum á fræðslu- og umræðufundum sem haldnir voru með ráðuneytum og forstöðumönnum ríkisstofnana, samkvæmt fréttabréfi fjármálaráðuneytisins. Bar þar hæst óánægja með lagaskilyrði fyrir uppsögn starfsmanna. Í máli þeirra kom fram að formleg áminning væri í hugum starfsmanna og stéttarfélaga þeirra mannorðsmissir sem berjast bæri gegn með öllum tiltækum ráðum.
Gagnrýndu forstöðumenn ríkisstofnana og ráðuneyta fyrst og fremst að þeim tilvikum þegar starfsmenn ná ekki fullnægjandi árangri í starfi eða samstarfsörðugleikar við þá hamla starfi stofnunar, eða ef starfsmenn brjóta af sér í starfi, þ.e. tilfelli sem rekja má til óviðunandi framgöngu starfsmanna.
Í máli þeirra kom fram að formleg áminning væri í hugum starfsmanna og stéttarfélaga þeirra mannorðsmissir sem berjast bæri gegn með öllum tiltækum ráðum. Forstöðumennirnir töldu að það væri slíkt áfall fyrir starfsmenn að fá áminningu að nánast útilokað væri að byggja upp eðlilegan starfsanda og trúnað á ný og þar með gefa starfsmanninum tækifæri til að bæta ráð sitt.
Áminning er því að þeirra mati óraunhæft úrræði, fyrir utan formkröfur og rannsóknarskyldu sem dómstólar og umboðsmaður Alþingis væru sífellt að auka við. Niðurstaða þeirra var sú að úrræðið væri ónothæft sem slíkt, áralöng fræðsla um aðferðafræðina breytti þar engu um. Að þeirra mati þurfa forstöðumenn að geta ráðið fram úr málum starfsmanna sem ekki stæðu sig í vinnu með einfaldari og árangursríkari hætti en með áminningarferli og hugsanlegri uppsögn síðar með sama ferlinu endurteknu, að því er segir í fréttabréfi fjármálaráðuneytisins.
Starfsmannamál vógu þungt í umræðum á fræðslu- og umræðufundum sem haldnir voru með ráðuneytum og forstöðumönnum ríkisstofnana.
Gagnrýndu forstöðumenn ríkisstofnana og ráðuneyta fyrst og fremst að þeim tilvikum þegar starfsmenn ná ekki fullnægjandi árangri í starfi eða samstarfsörðugleikar við þá hamla starfi stofnunar, eða ef starfsmenn brjóta af sér í starfi, þ.e. tilfelli sem rekja má til óviðunandi framgöngu starfsmanna.
Í máli þeirra kom fram að formleg áminning væri í hugum starfsmanna og stéttarfélaga þeirra mannorðsmissir.
Niðurstaða þeirra var sú að úrræðið væri ónothæft sem slíkt.