Bæta þyrfti hátt í níu milljörðum króna á ári við fjárveitingar til reksturs hjúkrunarheimila til þess að þau næðu því að sinna umönnun eins og landlæknir telur eðlilegt. Langfæst heimili eru með nægilega mikið af faglærðu starfsfólki.
Aðeins tvö af fjörutíu hjúkrunarheimilum eru með jafnmarga hjúkrunarfræðinga að störfum og viðmið landlæknis segir til um. Til þess að geta sinnt umönnun eins og landlæknir telur eðlilegt þyrftu hjúkrunarheimilin aukafjárveitingu upp á hátt í níu milljarða króna.
Starfshópur sem heilbrigðisráðherra skipaði skoðaði kostnað hjúkrunarheimila sem rekin eru fyrir daggjöld frá ríkinu. Þau eru 46 talsins og fjörutíu þeirra skiluðu starsfshópnum gögnum. Í skýrslu hópsins sem hann skilaði í gær kemur fram að tap á rekstri hjúkrunarheimilanna er þrír og hálfur milljarður króna árin 2017 til 2019. Flest hjúkrunarheimili voru rekin með halla og var hann á bilinu tvö hundruð til sjö hundruð milljónir króna á ári. Árið 2019 greiddu sveitarfélögin 950 milljónir króna til þess að draga úr hallarekstri hjúkrunarheimila.
Launagreiðslur hafa hækkað verulega frá 2017 eða úr 21 milljarði króna í tæpa tuttugu og níu milljarða króna miðað við áætlun fyrir árið í ár. Tæp sextíu og fjögur prósent starfsfólks hjúkrunarheimila eru ófaglærð. Launagreiðslur eru að jafnaði lægri en til faglærðra. Umönnun aldraðra á hjúkrunarheimilum er því að verulegu leyti borin uppi af ófaglærðu starfsfólki og hlutfall faglærðra talsvert undir viðmiðum, segir í skýrslunni.
Viðbúið er að launakostnaður hjúkrunarheimila aukist á næstu árum enda spáir Hagstofan því að það fjöldi þeirra sem eru áttræðir og eldri tvöfaldist á næstu tuttugu árum. Þetta kallar á fjölgun hjúkrunarheimila og starfsmanna. Aukin áhersla á heimahjúkrun gæti vegið á móti en kostnaður við málaflokkinn í heild mun engu að síður vaxa, segja skýrsluhöfundar.
Langfæst hjúkrunarheimili ná viðmiði landlæknis um hlutfall hjúkrunarfræðinga í umönnum eða aðeins tvö lítil heimili af fjörutíu heimilum. Í heildina ná hjúkrunarheimili ekki heldur lágmarksviðmiði landlæknisembættisins um umönnunarklukkustundir á íbúa og voru að jafnaði vel undir æskilegu viðmiði embættisins.
Til þess að öll hjúkrunarheimilin nái lágmarksviðmiðinu þyrfti að fjölga starfsmönnum. Starfshópurinn telur að það myndi kosta þrjá milljarða króna á ári. Mun dýrara yrði að ná æskilegum viðmiðum Embættis landlæknis en lágmarksviðmiðunum. Það myndi kosta fimm komma sjö milljarða króna og til að ná æskilegu hlutfalli fagfólks þyrfti að bæta við tæpum þremur milljörðum króna. Samtals þyrfti því að bæta við átta komma sex milljörðum króna á ári til þess að hjúkrunarheimili hæfðu nægan mannskap og nægilega mikið af fagfólki til þess að uppfylla viðmið landlæknisembættisins um umönnunarklukkustundir.
Bæta þyrfti hátt í níu milljörðum króna á ári við fjárveitingar til hjúkrunarheimila til þess að þau nái því að sinna umönnun eins og landlæknir telur eðlilegt. Langfæst heimili eru með nægilega margt faglærðt starfsfólk.