Öll aðildarfélög Bandalags háskólamanna hafa ákveðið að koma sameinuð að samningaborði í upphafi kjaraviðræðna í stað þess að hvert félag hefji viðræður fyrir sig. Friðrik Jónsson formaður BHM fagnar þessari ákvörðun og leggur áherslu á að koma verði í veg fyrir að félögin verði samningslaus í lengri tíma líkt og gerst hafi í síðustu samningum.
Það er náttúrlega styrkur í samstöðunni og sýnir að á þessum óvenjulegu tímum er það mat allra að það sé langbest að byrja svona. Við byrjum saman. Tökum breiðu línurnar, við getum sagt sem svo, við stóra borðið. Við þurfum að vinna ötullega að því að stöðva þennan kaupmáttarbruna sem er í gangi eins og ég hef kallað það. Og við höfum heyrt seðlabankastjóra kalla eftir ábyrgð frá vinnumarkaðnum og þetta er hluti af svari við því ákalli.
Friðrik segir þetta einnig svar við ákalli ríkissáttasemjara um betri vinnubrögð í kjaraviðræðum. Í síðustu kjaralotu hafi félagsmenn BHM verið tæpt ár án kjarasamnings. Kostnaður vegna kjararýrnunar þá hafi verið um tvö og hálft prósent en verðbólga var lítil á þeim tíma. Ef sama staða kæmi upp nú yrði öll töf um átta sinnum dýrari vegna mikillar verðbólgu.
Samningar renna út eftir sjö mánuði frá deginum í dag og ef það tæki síðan ár í viðbót eftir það þá erum við að horfa upp á hvað, 15-20 prósenta kaupmáttarrýrnun, átta sinnum dýrari töf en síðast og það er algjörlega óásættanlegt þannig að það er allt sem telur með því að byrja strax, vinna fljótt og vinna vel.
Tuttugu og sjö aðildarfélög eru innan Bandalags háskólamanna. Friðrik leggur enda áherslu á að um viðræðuumboð en ekki samningsumboð sé að ræða. Hvert og eitt félag eigi svo við ákveðin sérmál innan ramma breiðu línunnar náist samkomulag um það.
Það er full ástæða til að vinna betur en gert hefur verið undanfarið og á síðustu árum og áratugum. Og ég trúi því að það sé það sem er affarasælast fyrir meðlimi aðildarfélaga BHM og ég held reyndar að svo eigi við um allan vinnumarkaðinn. Óvissa og óþarfa töf þjónar ekki hagsmunum neinna.