Framlínustarfsmenn, sem staðið hafa lengi í broddi fylkingar í baráttunni við COVID-19 hér á landi, eiga á hættu að örmagnast andlega og kulna í starfi.
Þetta segir Sandra B. Franks, formaður Sjúkraliðafélags Íslands, í aðsendri grein í Morgunblaðinu. Sjálf bauð hún sig fram í bakvarðasveit heilbrigðiskerfisins þegar faraldurinn stóð sem hæst. Álagið hafi komið fram með ýmsu móti, til að mynda í minni nánd milli sjúklinga og starfsmanna sem voru grímuklæddir í óþægilegum hlífðarbúnaði.
Ég hef áhyggjur af að það sé ekki tekið nægilega vel utan um þessa starfsmenn sem eru búnir að vera lengi í framlínu. Það er ástæða fyrir því af því að ég upplifði það á eigin skinni hvernig þessu fólki leið þegar ég var að vinna þarna, og það var bara í stuttan tíma. En þetta fólk sem þarna er að vinna er að vinna með þetta veika fólk árum saman og þá uppsafnast ákveðin þreyta og óþol gagnvart því umhverfi sem það er búið að vera í og það er loksins að sjá fyrir endann á þessu álagi sem er búið að vera en það sem blasir við er áframhaldandi starf í þessu umhverfi.
Þá hafi fólk sífellt óttast að bera smit inn á deildir, inn á eigin heimili og á milli samstarfsfólks.
Fólk sem var í þessari sjálfskipuðu sóttkví var ekki að hitta fjölskylduna sína og börnin sín af því að það þurfti jafnvel að gista á hóteli á milli vaktanna. Það varð til þess að álagið inni á heimilunum sem jafnan dreifðist á alla heimilismeðlimi, þá var það í höndum makans.