Umboðsmaður barna hefur beðið mennta- og barnamálaráðherra að beina þeim fyrirmælum til skóla að hætta að nota svokölluð píp-test til að meta þol barnanna.
Við könnumst víst flest við hin svokölluðu píp-test, sem framkvæmd eru í grunnskólum landsins, þó ekki öllum. Prófið fer þannig fram að nemendur hlaupa fram og til baka í íþróttasal skólans, þar sem tíminn milli lota er stöðugt styttur, en þeir sem ekki ná að hlaupa salinn á enda á tilskyldum tíma, verða að setjast niður og fylgjast með þar til aðeins einn stendur eftir. Umboðsmaður barna vill að horfið verði frá notkun slíkra prófa.
í fyrsta lagi við þurfum að velta því fyrir okkur hvers vegna við erum að gera þetta. Þetta er náttúrulega svolítið sérstakt þegar við eru að tala um íþróttir og framkvæmd prófa í íþróttum þar sem allir eru viðstaddir og horfa hvert á annað. Hér eru dæmi um það að börn hafi ofreynt sig, það eru mörg börn sem eru kannski ekki sterk í íþróttum sem upplifa vanlíðan og kvíða.
Sveinn Þorgeirsson, íþróttafræðingur og kennari á íþróttafræðisviði við Háskólann í Reykjavík, segir skiptar skoðanir meðal íþróttafræðinga og íþróttakennara um hvort prófin eigi rétt á sér.
Af því að þetta tengist umræðu um að hreyfingu sé ábótavant og börn séu að þyngjast og tengt við að við séum að setja þau í einhvern bómul, en fyrir mér er þetta bara að við þurfum að koma fram við þau á manneskjulegan hátt.
Rannsóknir sýna að hreyfingu sé ábótavant hjá íslenskum börnum. Börn sem búa við fátækt eru síður líkleg til að stunda íþróttir utan skóla. Salvör segir brýnt að íþróttakennsla í skólum taki mið af þessum ójöfnuði.
Það er spurning hversu hvetjandi eru þessi próf? Börn upplifa þetta sem mjög neikvætt og þá getur þetta bara fælt börn frá heilsueflandi þátttöku.
Þú færð ekki þennan undirbúning sem þú þarft í íþróttatímum til þess að standa þig vel í píp-testi.
