Íslendingur í borginni Zhaporozhye í austurhluta Úkraínu hefur í allan morgun farið um borgina og safnað mat, lyfjum og öðrum nauðsynjum fyrir vini og kunningja sem ekki geta verið á ferli. Hann segir það forréttindi að geta orðið fólki að liði.
Karl Þormóðsson ákvað í síðustu viku þegar, stríðið í Úkraínu braust út, að halda kyrru fyrir í borginni. Hann segir að enginn ávinningur sé að því að flýja borgina. Eldsneyti sé af skornum skammti og mörg hundruð kílómetrar til næstu landamæra. Hann hefur því birgt sig vel upp af nauðsynjum og haldið sig heima. Í morgun fór hann út að safna vistum fyrir vini og vandamenn.
Það gekk bara ótrúlega vel, ég held það hafi nú verið fyllt á verslanir, bæði í fyrrinótt og svo aftur í nótt. Þannig að vöruúrval var tiltölulega gott, svona á þessum helstu nauðsynjum. Og lyf, það gekk líka bara mjög vel að ná í þessi lyf sem við náum í fyrir vini og ættingja hérna. En allt tekur þetta helmingi lengri tíma en á normal degi.
-Þið ákváðuð að verða eftir og birgja ykkur upp, þú sérð ekki eftir því?-
Nei það geri ég ekki, hérna getur maður all vega orðið að einhverju smá liði. Ég myndi segja að það væru forréttindi fyrir mig að fá að vera hérna á þessum tíma og geta lagt smá lið, þessum sem eru svona undir í þessu.

Íslendingur í Austur-Úkraínu sem kaus að vera áfram í landinu þegar stríðið braust út segist ekki sjá eftir því. Það séu forréttindi að geta orðið að liði og hjálpað þeim sem minna mega sín. 