Loðnuveiðum er því sem næst lokið og um fjórðungur kvótans veiddist ekki heldur fór til spillis. Norðmenn voru reknir af loðnuveiðum fyrir rúmum mánuði og líklega hefði meiri afli skilað sér í vinnslur hefðu þeir fengið að veiða lengur.
Stærstu loðnuvertíð í langan tíma er að ljúka. Skip Síldarvinnslunnar eru hætt veiðum og næturnar komnar á þurrt. Kvótinn var um rúm 900 þúsund tonn og þar af fengu íslensk skip um 660 þúsund en kvótinn var reyndar skertur síðar.
Í raun skertist þó ekki kvóti íslenskra skipa því Norðmenn voru að venju beittir ýmsum hindrunum á miðunum samkvæmt samningum og þurftu að hætta veiðum við Ísland snemma eða 22. febrúar. Áttu þá mikið eftir af sínum kvóta. Það gekk til íslenskra skipa eftir að hérlend stjórnvöld höfnuðu ósk Norðmanna um að fá að veiða lengur.
Nú er loðnan búin að hrygna en þá tvístrast torfurnar og fiskurinn drepst. Ekki er því hægt að geyma kvóta til næsta árs og segja má að sá fjórðungur kvótans sem ekki náðist að veiða hafi farið til spillis. Á vefnum loðnufréttir.is kemur fram að vermæti loðnunnar sem náðist að veiða sé rúmir 48 milljarðar. Segja má að loðna fyrir næstum 16 milljarða verði því að fóðri fyrir aðrar skepnur í sjónum. Mest af veiddri loðnu var brætt í mjöl og lýsi eða rúm 85%, 12% voru heilfryst til manneldis og afgangurinn er hrogn.
Forvitnilegt væri að vita hvernig það hefði komið út hefði ósk norsku skipanna um að fá að veiða lengur verið uppfyllt. Þá hefði minna af kvótanum farið til spillis og gera má ráð fyrir að eitthvað af því hefi skilað sér í verksmiðjur á Íslandi. Samskipti Íslands og Noregs í sjávarútvegsmálum hafa leitt til þessa og líka til þess að sameiginlegur markílstofn er ofveiddur.
Í stjórnarsáttmála segir að friðsamlegar lausnir og sjálfbær þróun séu á meðal hornsteina íslenskrar utanríkisstefnu.

Fjórðungur loðnukvótans fór til spillis því íslensku skipunum tókst ekki að veiða hann allan. Norsku skipin voru rekin af veiðum í febrúar, áður en þau náðu sínum kvóta og líklega bitnar það á báðum þjóðum. 