katilin kim olduğunu baştan tahmin etmek kolay oldu ama bu kötü değil iyi oldu benim için. kafam ona takılmadan keyifle kendimi abukluğa bıraktım. tam bir klişesavar filmiydi, absürtlüğün sadece senaryoda değil oyunculuklarda da olması başlarda rahatsız etse de bir süre sonra alıştım. çok özgün sahneler çıkarılmış gerçekten: ölenlerin geri gelmesi, yüzde 8'lik rulet, parmağın macerası, harold'un sondaki büyülü aksiyonu, "gay perry"nin yavşaklıkları vs. son olarak robert downey jr., val kilmer'ın gölgesinde kalmış gibi gözükse de karakterin birlikte hırsızlık yaptığı arkadaşını geride bırakmasındaki pişmanlığını ve prison break'te oynayan elemanı öldürürkenki yaşadığı öfke ile karışık üzüntüsünü çok iyi yansıtmış, bahsettiğim özgün sahnelerle kafa kafaya yarışır.