Felsefeyi severiz ve Ingmar Bergman'ın anlatmak istediklerine hep pür dikkat kesilirim ama filmlerin çoğu sürekli din temasını işlediği için beni bu metafizik suallerilne daima daraltmıştır. Bu filmde de bol bol ajitasyon var. Dostlarımız ölümle satranç oynuyor, sohbet ediyor ve raks ediyor. Varoluşculuk, hiçlik ve din felsefesi nedense Bergman bu konulara hep tek yönlü yaklaşıyor ve bilinmeyeni hep sorgular cihetinde. Hiç bilimsel bir teori ya da yaklaşım görmüyoruz. İnsan doğasının bu cehaletinden nefret etmeye başladım. Haçlı seferlerinden bile pişmanlık duymuyorlar oysa din uğruna savaşmak ne kadar saçma birşey idi.