Bu 168 dakikalık siyah beyaz sinema hadisesini hayatımın farklı zaman dilimlerinde birkaç defa izleyebilirim. Her izleyişimde de farklı bir noktasına takılıp kalacağıma veya aynı sahneleri farklı yorumlayacağıma eminim. İtalyan yeni gerçekçiliğinden mi bilmem ama özellikle Visconti'nin filmlerinde böyle hissediyorum. Rocco ve Kardeşleri de bazen melodrama doğru kaymasına rağmen bana göre fazlalık tek bir karenin dahi bulunmadığı, epey doğal oyunculuklarla şekillenen, büyük şehirde mücadele, dağılma, nefret ve sevgi hikayesi. Atmosfere dahil olmak veya aile üyelerinden, kardeşlerden biri haline gelmek güç değil. Durum böyle olunca da olan bitende tuttuğunuz taraf neyse, kiminle özdeşlik kurduysanız değişiyor. Açılış sahnesi ile müziği de gayet iyi. İzlerseniz memnun kalmanız yüksek ihtimal.