Şeytanı yenmenin tek yolu sevgidir. Ne çok sevilebilecek ne de çöpe atılabilecek bir film. Film boyunca bu iki kriter arasında gidip geliyor insan. Oliver Stone'nun tarzını seviyorsanız belki o zaman tadından yenmez bir esere dönüşebilir. Ben pek sevemediğim için bu hissiyata kavuşmuş değilim. Büyüdükleri aile ortamı ve küçüklükten yaşadıkları sonucu masum suçlu ayırt etmeksizin önüne geleni öldüren bir çiftin, hapishaneye düşünce bir rapörtaj ile kurtuluşunu anlatan ve bu arada ki olaylarla amerikan kültürüne ve medyaya oldukça yoğun eleştiriler gönderen bir film. Özellikle medya eleştirisi kısmı son derece başarılıydı. Fakat masum ve çocuklu aile ebeveynlerini bile öldürme ile ilgili açıklama çok zayıftı. Kim masum ki? diyerek işin içinden çıkılmış. Bu tezi destekleyen bir olay olsaydı daha güçlü olabilirdi. Müzikleri oldukça başarılı. Özellikle Juliette'nin oyunculuğu harikaydı.