Haneke farklı bir adam karamsar, durgun, kasvetli ve kendi içinde natüralistbir film sunmuş. Haneke insanın içindeki kötülüğe inanmış, belki de onu yaşamış ve görmüş. Bir zamanlar aşık olunan kişi. eskiye ait hiç bir şey kalmamış, hatıralardan başka. artık bu hatıraların yerini de özellikle yaşlı adamın kabusları ve hatırlamak istemedikleri alıyor. zorluk beraberinde o eski, kötü yaşantıları çıkarıyor. imaj değişiyor. açıkçası güvercin metaforu nedir ya da ruhen yıpranan adamla bedenen çöken kadın arasındaki aşk neye tekabül eder, uzak bir iklimdeyim bunlara. Birde şunu söylemeden geçemeyeceğim karantinaya alan arkadaşlar ya haneke filmlerini bilmiyor ya da net bir kafayla izlemiyor.