I bambini ci guardano, tüm o dramatik yapısının, ana karakterinin çocuk olmasıyla gelen ağırlığına, melodrama kaçma tehlikesinin ara sıra görüldüğü anlatım tonuna, yer yer nesnelliğini kaybetmesine rağmen keskin çizgilerlerle ahlak bekçiliği yapmamasıyla beğendiğim bir film oldu. İnsan zaaflarını, gelgitlerini yasak aşk teması etrafında irdeleyen De Sica olayların ortasındaki çocuğu bir masumiyet gözlemcisi, ya da deyim yerindeyse tek kişilik bir jüri misali kullanıyor. Prico, gördüklerinde, yaşadıklarında, aniden değişen yaşamında suskunluklardan, göz yaşlarından taraf oluyor. De Sica fazla duygu sömürüsü yapmadan Prico'yu odağa alıyor. Sanırım tek plan çekilen, otelde bir kahvaltı sahnesi var pek keyifliydi.