James Franco'nun aynı adlı kitabından!!! uyarlanan Palo Alto, gençlik filmlerinin vasatı aşamayan bir örneği. Bir türlü gelişmek bilmeyen hikayesi, dağınık bir anlatım, neye hizmet ettiği belirsiz yan karakterler, çok karakterli yapısını doğru kullanamayan film süresi ve sanırım yine, amca, dayı, hala kategorisinden yönetmen olan bir Coppola ile karşı karşıyayız. Sevdiğiniz herhangi bir gençlik filmiyle kıyasladığınızda Palo Alto'nun epey gerilerde kaldığını düşünebilirsiniz. Kıyaslama yapmaz, başlı başına ele alırsanız da pek çok yönden eleştirebilirsiniz. Böyle filmleri müzikleri genellikle iyidir fakat ben onu da sevemedim, belki de bana hitap etmedi. Bir tek kapanış jeneriğindeki şarkıyı beğendim. Keyifli bir iki sahnesi dışında pek numarası yok, izleyip unutun ya da izlemeyip unutun seçim size kalmış.