Anılar ve onun belleğimizdeki temsilinin nasıl olabileceği ile ilgili modern bir film. Hatıralar başlı başına temsili değil midir zaten? Onlar aslında hatırladığımız gibi mi? Parçalanmış, hatırlanamayan noksan anıların kişiliğine etkisi var mı? Sanırım Hong Sang Soo bunu düşünmüş ve bu sorulara kendi filminde bir cevap aramış. Filmde azıcık Woody Allen etkisi görmedim değil. Beklenmeyen kaynaklardan gelen mizah, esprili cümleler, doğal yaşamın aynası oyunculuklar, tuhaf bir konu. Kıskançlık, kader ve iletişim üzerine bir film işte. Ben Isabeelle Huppert olmasa farketmezdim bile bu filmi. İlginç bir deneyim diyebilirim. Ha birde şemsiye metaforu kullanılmış benim anlamadığım.