Hikayenin en güzel yanı; bir aksiyon yok. Gizem yok. Entrika yok. Dümdüz ve sıradan aile hikayesi izliyorsunuz. Ailenin kuruluşu, devamı, hızlı hızlı geçiyor. Owen Wilson'ı hep benzer rollerde izlediğimi düşündürse de pozitif baba rollerini kendisine yakıştırıyorum. Bir hayvanı sahiplendiğinizde değil onu kaybetmek, eski fotoğraflarına baktığınızda bile duygulanıyorsunuz. Elinizde büyüyen bir canlı, tarifsiz bir mutluluk ve hüzün bu. Siz ona bir hayat veriyorsunuz, o tüm hayatını size veriyor. Filmin sonundaki şahane replik gibi. Siz fakir misiniz, zengin misiniz, aptal ya da zeki misiniz; fark etmiyor. Filmini izlemek bile bu kadar duygulandırıyor işte, gerçeğinin tarifi yok.