Bu üçlemenin en sevdiğim yanı gerçekçi olması. Yani iki kişi arasındaki o tuhaf anları bile filme aktarmışlar bu açıdan çok hoş. Boyhood'da da buna benzer bir gerçekçilik hissetmiştim. Richard Linklater'ın filmlerindeki bu esintiyi bu doğallığı seviyorum. Yine de bu üçüncü film... Yani o kadar güzel ilk iki filmden sonra bu üçüncü filmde istediğimi bulamadım. Bir kere sonunu çözümleyemiyorum. Celine'in duygularını çözümleyemedim çünkü sanki uzatmak istemiyor da o yüzden zaman makinesine geri dönüyormuş gibiydi. Hisleri üzerinde daha çok konuşmalıydı. Yani bu açık kapı bırakmak değil sanki duyguyu tam yansıtamamış gibiydi. Son sahnesi için tüm filmi çöpe atacak değilim elbette. Yine genel olarak beğendim fakat bahsedildiği kadar vurucu olduğunu düşünmüyorum.