Korkudan haz alan bir adamın hikayesi. Psikolojik tahlillerle bezeli, duyularımızı sonuna kadar açan, kamerayı seyircinin gözü gibi kullanarak sahnelerdeki gerilimi iliklerimize kadar hissetmemizi sağlayabilen mükemmel bir film.  Peki insanların korkusundan en iyi nasıl beslenilebilir? Tabi ki en korkulan zamanda, ölümle yüz yüze gelinen anda gözün yansımasını kameraya kaydederek. Ya da sesler. Herhangi bir şey görmediğimizde bile birçok şey anlatmaz mı? Mesela bir korku filminde sesleri çıkarınca geriye ne kalır ki. Kulak ve göz de zaten insan duygularının en iyi algılandığı organlar değil midir? Peki ya seslerle hayatı izleyen görme engelli bir kadının korktuğunu nasıl anlayabiliriz, gözleri ölümü hissettiğinde bile tepkisiz kalabilir mi? 