Göğe baktım. Bir surette semaları avuçlayacak gibiydim. Kainat... Sayısız dünya. Tanrı'nın gümüş danteli gecenin üstüne serilmişti. O esnada ebediyetin muammasını anladığımı farkettim. Hep insanoğlunun mahdut ebatıyla düşünmüştüm. Tabiatı öyle farzetmiştim ki; varlık insanın idrakıyla başlar ve biter. Tabiatın idrakıyla değil. Vücudumun küçüldüğünü hissettim, eridiğini. Hiçbir şey olmaya başladığını hissettim. Korkularım eridi gitti, yerine kabullenme geldi. Bu engin, yaradılmış alemin bir manası olmalıydı. O halde benim de bir manam olmalıydı. Evet, en küçükten de küçük olsam bile benim de bir manam var. Allah nazarında sıfır diye bir şey yoktur. Hala varım!