yaşlanmanın en hüzünlü yönlerinden biridir yetenekleri kaybetmek. şarkı söyleyememek, güzel bir kadının gönlüne girememek, eskisi gibi koşamamak, nefes alamamak, yürüyememek, hatta bazen o yetenekleri bile hatırlayamamak. yaşlılık hüzün doludur. ama aşk? aşk unutulmaz. aşk eskimez, kaybedilmez. çünkü aşk bir yetenek değil, bir coşkudur. aynı yaşlılık gibi; aşkın da bir bedene hapsolup o bedenle solup gitmemeye uğraşması ne acı. "geri gel bir daha gençlik; bırakma beni!" diye yakarır her yaşlı, içten içe; cevabın gelip gelmediğini ise her birimiz, zaman içinde göreceğiz. quartet, insanın ölüm karşısındaki acizliğini ancak bir opera tadında anlatabilirdi. anlatabildi.