monana a’ʉmtʉ esmi ho emososonʉ yʉmeʉmʉ namo esmi ci hangʉ, ho ala nia’te pohcʉcʉha na moso yu’mamoyomo ho mohcʉngeʉ ci haahocngʉ, mohcuc’o pio na ohe o’te opcoza, micu nana auski ho kuici ’anana’o, ihe yaeza nia’te pohcʉcʉha namo esmi ci hangʉ, hocuc’o cihi na ihe o’te opcoza, at’ingha seoe’isi na emucusi, ho skoftunga na maf’ʉf’ʉsʉhe no ihecu opcoza ci hangʉ, ho pahafneni maine’e to mon’a cihi ci hangʉ, ho yainca, “ honcimula i’vaho mioci pohcinghi, tamiacu ala usa ’o hosamu ho aapayo’a. ”
ina mohcuc’o cihi ci ohe seoe’isi ho poa maine’e ci hangʉ, petohʉyʉ sʉc’ʉhʉ no hosasi, isic’o nana ’inania eepʉnga na e’esi mosocu uk’ana nsou. ohsi nana yainca no micu mameoi ci yuozomʉhe. “ ’usi o’ucula eʉsvʉtamu, teav’ala saicmu’a ’omo teuteucfunga ci yusno hosa, ’ala anana’o aacni auski pohcinghi honci usa ho pohcingha. ”
有群鄒族男人，剛剛打獵回來，圍坐在家裡喝酒。傍晚時，這家小一直哭，媽媽帶小孩去外面。不久小孩不哭了，看到一個不認識的人，站在石頭上觀望。媽媽讓小孩去告知那群圍坐的人，他們笑說：「可能是小偷找地瓜來吃」沒人相信小孩。
晚上，小孩又哭，媽媽再帶他去屋外，一到屋外小孩馬上不哭，媽媽帶他去屋外待著。
媽媽感恩她的小孩，要是小孩沒有一直哭，可能會來不及躲起來而被殺死。
從此以後敵人再也不敢再攻擊那兩個鄒族部落。