Bilimsel devrimden sonra öğrenciler bilimi önem ölçeğinde daha üst sıralara koydular. Bilimsel devrim sürecinde yapılan yeni keşifler ve bilimsel yöntemlerin benimsenmesi, bilimin otoritesini artırdı ve onu diğer disiplinlerden daha değerli kıldı. Bu nedenle, öğrenciler bilimin önemini ve prestijini daha fazla takdir etmeye başladılar ve yüksek öğrenimde bilime odaklanma eğiliminde oldular. Buna karşılık, genel bir akademisyenlik fikrine sahip olanlar ise bilime tam anlamıyla kendilerini adamamakla eleştirildi ve bilimin özerkliği ve disiplinler arasındaki hiyerarşi fikri daha fazla kabul gördü. Bu durum, öğrencilerin bilim ve diğer disiplinler arasında bir ayrım yapmaya başlamalarına ve bilimin daha önemli bir yer edinmesine yol açtı.
Üniversiteler, bireysel bilim adamları ve bilimsel devrimin kendisi arasındaki gerginlik ne olursa olsun, üniversite eğitiminin inşa edilme şekli üzerinde fark edilebilir bir etki vardı. Aristoteles epistemolojisi sadece bilgi ve bilgi inşası için değil, aynı zamanda yüksek öğrenim ortamında akademisyenlerin eğitimi için tutarlı bir çerçeve sağlamıştır. Bilimsel devrim sırasında yeni bilimsel yapıların yaratılması ve bu yaratılışın doğasında bulunan epistemolojik zorluklar hem bilimin özerkliği hem de disiplinlerin hiyerarşisi fikrini başlattı. Tüm müfredatta yetkin olmaya dalmış bir “genel akademisyen” olmak için yüksek öğretime girmek yerine, bilimi önce koyan ve bunu kendi içinde bir meslek olarak gören bir tür akademisyen ortaya çıktı. Bilime odaklanmış olanlarla genel bir akademisyen fikrine yerleşmiş olanlar arasındaki ayrışma, halihazırda ortaya çıkmaya başlayan epistemolojik gerginlikleri daha da şiddetlendirdi.
Bilimsel devrimden sonra öğrenciler bilimi önem ölçeğine nereye koydular?