Hegel Tanrı'nın aklını, nihai gerçeklik olarak algılıyordu.
Buna ek olarak, Hegel Tanrı'nın zihninin yapısını ya da nihai gerçekliği bildiğimize inanıyor. Hegel, Kierkegaard'a hem gerçekliğin hem de insanların eksik olduğunu, hem de zamanda olmadığımızı ve gerçekliğin zamanla geliştiğini kabul eder. Ama zaman ve sonsuzluk arasındaki ilişki zamanın dışındadır ve Hegel'in bildiğimizi düşündüğü “mantıksal yapı” budur. Kierkegaard bu iddiaya itiraz eder, çünkü ontoloji ve epistemoloji arasındaki net ayrımı ortadan kaldırır. Varlık ve düşünce özdeş değildir ve varoluşu düşünmek mümkün değildir. Düşünce her zaman bir soyutlama şeklidir ve bu nedenle sadece saf varoluşun düşünmesi imkansız değildir, varolan tüm formlar düşünülemez; düşünce, sadece deneyimlerden soyutlanan dile bağlıdır, böylece bizi yaşamış deneyimden ve tüm varlıkların yaşayan özünden ayıran. Buna ek olarak, biz sonlu varlıklar olduğumuz için, Tanrı gibi evrensel ya da sonsuz olan hiçbir şeyi bilemeyiz ya da anlayamayız, bu yüzden Tanrı'nın var olduğunu bilemeyiz, çünkü zamanı aşan şey aynı anda insan anlayışını aşıyor.
Hegel Tanrı'nın aklını nasıl bir gerçeklik olarak algılamıştı?