Georges Cuvier'ın paleontoloji çalışmaları, 1790'lı yıllarda nesli tükenme gerçeğini kurmuştur.
Charles Darwin'in büyükbabası Erasmus Darwin, 1790'larda türlerin dönüşümü hipotezini ortaya çıkardı ve Jean-Baptiste Lamarck 1809 yılında daha gelişmiş bir teori yayınladı. Her ikisi de spontan neslin giderek daha fazla karmaşıklık geliştiren basit yaşam biçimleri ürettiğini, yetişkinlerde kullanımdan veya kullanımdan kaynaklanan değişiklikleri miras alarak çevreye uyum sağladığını öngörüyordu. Bu süreç daha sonra Lamarckism olarak adlandırıldı. Lamarck, organizmaları sürekli olarak daha fazla karmaşıklığa yönelten doğal ilerici bir eğilim olduğunu düşünüyordu. Paralel ama nesli tükenmeyen ayrı soylarda. Geoffroy, embriyonik gelişimin geçmiş çağlarda çevre embriyolar üzerinde hareket ettiğinde organizmaların dönüşümlerini yeniden sermayelendirdiğini ve hayvan yapılarının homolojilerin gösterdiği gibi sabit bir planla belirlendiğini iddia etti. Georges Cuvier bu tür fikirlere şiddetle itiraz etti ve bu fikirlerle alakasız, sabit türlerin fonksiyonel ihtiyaçlar için bir tasarımı yansıtan benzerlikler gösterdiğini savundu. 1790'lı yıllarda yaptığı palæontolojik çalışmaları, etkilenen bölgelerin diğer türler tarafından yeniden nüfus ardından yerel felaketlerle açıkladığı yok olma gerçeğini kurmuştu.
Kimin paleontoloji çalışmaları 1790'lı yıllarda nesli tükenme gerçeğini kurdu?