Postmodern tasarımlar, klasik unsurları ironik olarak kucaklamaktadır. Yani, klasik mimaride kullanılan unsurlar postmodern tasarımlarda kullanılırken, bunlar farklı bir anlam yüklenerek veya alışılmadık bir şekilde kullanılmaktadır. Bu, postmodernizmin egemen olduğu dönemdeki tasarımlarda sıkça görülen bir yaklaşımdır. Örneğin, sütunlar, kemerler, simetrik düzenlemeler gibi klasik mimari unsurlar postmodern tasarımlarda kullanılabilir, ancak bunlar genellikle alışılmadık bir şekilde yerleştirilir veya farklı malzemelerle yapılır. Bu şekilde, klasik unsurlar postmodern tasarımlarda ironik bir şekilde kullanılarak, geçmiş mimari tarzlarıyla dalga geçilir veya onlarla oynanır.
Modern mimari hakimiyet döneminde bir sükunetten sonra (1980'lerin ortalarına kadar kabaca II. Dünya Savaşı sonrası), neoklasizm bir şekilde diriliş görmüştür. Bu yeniden doğuş, Yeni Şehircilik hareketine ve postmodern mimarinin klasik unsurları ironik olarak kucaklamasına kadar izlenebilir, özellikle Modernizmin egemenliği ışığında. Bazıları klasikizm ile ironik olarak çalışmaya devam ederken, Thomas Gordon Smith gibi bazı mimarlar klasikliği ciddiye almaya başladılar. Bazı okullar Virginia Üniversitesi gibi klasik mimariye ilgi gösterirken, hiçbir okul tamamen klasik mimariye adanmış değildi. 1990'ların başlarında Notre Dame Üniversitesi'nde Smith ve Duncan Stroik tarafından klasik mimarlık programına başlamıştır. Miami Üniversitesi, Andrews Üniversitesi, Judson Üniversitesi ve The Prince's Foundation for Building Community programları, bu dirilişten bu yana bir dizi yeni klasik mimar eğitti. Bugün neoklasik tarzı kucaklayan çok sayıda bina bulabilirsiniz, çünkü bu disiplin eğitimli mimarların bir nesil kentsel planlama şekilleri.
Birçok post modern tasarımlar klasik unsurlara ne şekilde sahiptir?