Sheryl Crow, şovun sanatı baltaladığını ve ticarileştirdiğini hissetti.
Şovla ilgili daha sonraki yazarlardan bazıları daha olumluydu, yine Entertainment Weekly'den Michael Slezak, “Tüm şişirilmiş, sentetik, ürün-şilin, para kazandıran tuzakları için Idol, ortalama bir Amerikalıya günümüzün müzik işinin kötülükleriyle savaşması için yılda bir kez şans veriyor.” diye düşündü. Daha sonra şovda akıl hocası olarak hareket eden Şarkıcı Sheryl Crow, ancak şovun “sanatı her şekilde baltalayıp ticarileştirdiği” görüşünü aldı. Pop müzik eleştirmeni Ann Powers yine de Idol'un “Amerikan şarkı kitabını yeniden şekillendirdiğini” öne sürdü, “bizi ana akım popüler kültürle ilişki içinde kendimizi görmenin yeni bir yoluna yönlendirdi” ve “klasik Hollywood rüyasını geleceğin çok merkezli popüler kültürüne bağladı.” Diğerleri gösteride kişilikleri üzerinde duruldu; Newsweek'ten Ramin Setoodeh yargıç Simon Cowell'ın acımasız eleştirilerini, daha geniş dünyada alçaklık kültürünü kurmaya yardımcı olma gösterisinde suçladı “Simon Cowell onunla çamurda geri kalanımızı sürükledi.” Şarkıcı John Mayer gibi bazıları yarışmacıları küçümseyerek, İdol'de görünenlerin kendine saygısı olan gerçek sanatçılar olmadığını öne sürdü.
Sheryl Crow şovun sanatı baltaladığını ve neyi terfi ettirdiğini hissetti?