Evet, metinde belirtildiği gibi, daha önce doğaçlama (prelüde, cadenzas ve süs eşyaları), ritmik esneklik (örneğin, tempo rubato), skor ve sözlü oyun geleneğinden doğaçlama sapma tarzı ayrılmazdı. Ancak 19. yüzyılın ortalarından ve özellikle 20. yüzyılda skorun yüksek bir öneme sahip olmaya başlamasıyla birlikte, müzisyenler müzik çalmak için sadece skoru kullanma eğilimine girdi. Bu nedenle, doğaçlama ve diğer sözlü geleneğe dayalı unsurların önemi azalmıştır.
Bazı eleştirmenler, yalnızca 19. yüzyılın ortalarından ve özellikle 20. yüzyılda skorun bu kadar yüksek bir öneme sahip olmaya başladığı görüşünü ifade etmektedir. Daha önce, doğaçlama (prelüde, cadenzas ve süs eşyaları), ritmik esneklik (örneğin, tempo rubato), skor ve sözlü oyun geleneğinden doğaçlama sapma tarzı ayrılmaz oldu. Yine de 20. yüzyılda, bu sözlü gelenek ve klasik müzik içindeki üslup özelliklerinin geçişi ortadan kalkmıştır. Bunun yerine, müzisyenler müzik çalmak için sadece skoru kullanma eğilimindedir. Yine de, müziğin temel unsurlarını sağlayan skorla bile, eserlerin nasıl yapılacağı konusunda kayda değer bir tartışma var. Bu tartışmaların bazıları, bu puan merkezli yaklaşımın, metrik olarak sıkı blok ritimlerini vurgulayan performanslara yol açtığı gerçeğiyle ilgilidir (tıpkı müziğin skorda belirtildiği gibi).
Doğaçlama, yüksek bir öneme sahip olandan önce ayrılmaz mı?