Adalet Divanı'nın görüşüne göre, Roma Antlaşması'nın enerji milliyetçiliğini engellemediği savunulmaktadır.
AB kuruluşundan bu yana giderek artan sayıda ulusal ve küreselleşen hukuk sistemi arasında faaliyet göstermektedir. Bu, hem Avrupa Adalet Divanı'nın hem de en yüksek ulusal mahkemelerin farklı sistemler arasındaki yasa çatışmalarını çözmek için ilkeler geliştirmesi gerektiği anlamına gelmektedir. AB içinde, Adalet Divanı'nın görüşü, AB hukukunun ulusal hukuk hükmüyle çeliştiği takdirde, AB hukukunun öncelikli olduğu yönündedir. 1964'teki ilk büyük davada, Milanyalı bir avukat ve Bay Costa adında bir enerji şirketinin eski hissedarı Costa v ENEL, İtalyan enerji şirketlerinin kamulaştırılmasını protesto etmek için elektrik faturasını Enel'e ödemeyi reddetti. İtalyan kamulaştırma yasasının Roma Antlaşması ile çeliştiğini iddia etti ve TFEU madde 267 uyarınca hem İtalyan Anayasa Mahkemesi'ne hem de Adalet Divanı'na referans verilmesini talep etti. İtalyan Anayasa Mahkemesi, milliyetçilik yasası 1962'den kalma ve antlaşma 1958'den itibaren yürürlükte olduğu için Costa'nın hiçbir iddiası olmadığı konusunda bir görüş verdi. Buna karşılık, Adalet Divanı nihayetinde Roma Antlaşması'nın hiçbir şekilde enerji kamulaştırılmasını engellemediğini ve Antlaşma hükümleri uyarınca her halükarda, Bay Costa'yı değil, sadece Komisyon bir iddia getirebilirdi. Ancak, prensipte, Bay Costa, Antlaşmanın ulusal hukukla çeliştiğini iddia etme hakkına sahipti ve mahkeme, kararına itiraz edilmezse referans verme iddiasını dikkate alma görevini üstlenecekti. Van Gend en Loos'taki görüşünü tekrarlayan Adalet Divanı, üye ülkelerin “sınırlı alanlarda da olsa, egemen haklarını kısıtladıklarını ve hem vatandaşları hem de kendileri için geçerli bir hukuk organı oluşturduğunu” söyledi. AB yasaları “yerel yasal hükümler tarafından geçersiz kılınmaz, ancak toplumun kendisinin yasal dayanağı söz konusu olmadan çerçevelenir.” Bu, üye devletin uygulanamaz herhangi bir “sonraki tek taraflı hareket” anlamına geliyordu. Benzer şekilde, Amministrazione delle Finanze v Simmenthal SpA, bir şirket, Simmenthal SpA, İtalya'ya Fransa'dan sığır eti ithal için 1970 İtalyan yasası uyarınca bir kamu sağlığı denetim ücreti 1964 ve 1968 den itibaren iki Yönetmelik aykırı olduğunu iddia etti. “Toplum hukukunun öncelik ilkesine uygun olarak,” Adalet Divanı, “kurumların doğrudan uygulanabilir önlemler” (örneğin durumda Yönetmelikler gibi) “mevcut ulusal hukukun herhangi bir çelişkili hüküm otomatik olarak uygulanamaz hale” dedi. Bu Antlaşma “koşulsuz ve geri dönülmez üye devletler tarafından üstlenilen yükümlülükler” nin “karşılık gelen reddi” önlemek için gerekliydi, bu “AB'nin temellerini tehlikeye”. Ancak Adalet Divanı'nın görüşlerine rağmen, üye devletlerin ulusal mahkemeleri aynı analizi kabul etmemiştir.

Hangi mahkeme Roma Antlaşması'nın enerji milliyetçiliğini engellemediğini savundu?