Locke, tüm argümanları gösterici ve muhtemel olarak bölen tartışmalar olduğunu söyledi. Bu görüşe göre, tüm insanların ölmesi ya da güneşin yarın doğması gibi olayların gösterilemez olduğunu savundu. Ancak dilin kullanımını daha uygun hale getirmek için argümanları gösterilere, kanıtlara ve olasılıklara bölmek gerektiğini belirtti. "Kanıtlar" ise şüphe veya muhalefet için yer bırakmayan deneyimlerden elde edilen argümanları ifade eder.
İskoç filozof David Hume (1711-1776), Berkeley'in Locke eleştirilerine ve erken modern filozoflar arasındaki diğer farklılıklara yanıt verdi ve deneyciliği yeni bir şüphecilik seviyesine taşıdı. Hume, tüm bilginin duyu deneyiminden türediği ampirist görüşüne uyarak savundu, ancak bunun filozoflar için normalde kabul edilemeyen etkileri olduğunu kabul etti. Örneğin şöyle yazdı: “Locke tüm argümanları gösterici ve muhtemel olarak böler. Bu görüşe göre, tüm insanların ölmesi ya da güneşin yarın doğması muhtemel olduğunu söylemeliyiz, çünkü bunların hiçbiri gösterilemez. Ancak dilimizi yaygın kullanıma daha uygun hale getirmek için argümanları gösterilere, kanıtlara ve olasılıklara bölmeliyiz; “kanıtlar” ile şüphe veya muhalefet için yer bırakmayan tecrübelerden argümanlar anlamına gelir.” Ve,
Locke ne tür tartışmalar olduğunu söyledi?