Pamuğun tuz ve kuraklığa toleranslı olması, onu yarı kurak alanlar için ideal bir ürün haline getirir.
Pamuğun başarılı bir şekilde yetiştirilmesi, genellikle 600 ila 1.200 mm (24 ila 47 inç) arasında uzun bir donma dönemi, bol güneş ışığı ve ılımlı bir yağış gerektirir. Toprakların genellikle oldukça ağır olması gerekir, ancak besin maddelerinin seviyesinin istisnai olması gerekmez. Genel olarak, bu koşullar Kuzey ve Güney yarımkürelerde mevsimsel kuru tropik ve subtropik içinde karşılanmaktadır, ancak bugün yetiştirilen pamuk büyük bir kısmı sulama suyu elde daha az yağış olan bölgelerde yetiştirilmektedir. Belirli bir yıl için mahsulün üretimi genellikle önceki sonbaharın hasatından hemen sonra başlar. Pamuk doğal olarak çok yıllık bir üründür ancak zararlıları kontrol etmek için yıllık olarak yetiştirilir. Kuzey yarımkürede ilkbaharda dikim zamanı Şubat başından Haziran başına kadar değişir. Amerika Birleşik Devletleri'nin Güney Ovaları olarak bilinen alanı, dünyanın en büyük bitişik pamuk büyüyen bölgesidir. Bu bölgede dryland (sulanmayan) pamuk başarılı bir şekilde yetiştirilirken, tutarlı verim sadece Ogallala Aquifer'den çekilen sulama suyuna ağır güvenerek üretilir. Pamuk biraz tuz ve kuraklığa toleranslı olduğundan, kurak ve yarı kurak bölgeler için çekici bir ürün haline getirir. Su kaynakları dünya çapında sıkılaştıkça, buna güvenen ekonomiler zorluklar ve çatışmaların yanı sıra potansiyel çevresel sorunlarla karşı karşıya. Örneğin, uygunsuz kırpma ve sulama uygulamaları, pamuğun önemli bir ihracat olduğu Özbekistan'da çölleşmeye yol açmıştır. Sovyetler Birliği'nin günlerinde, Aral Denizi tarımsal sulama için büyük oranda pamuk kullanıldı ve şimdi tuzlama yaygındı.
Ne tür toleranslar pamuğu yarı kurak alanlar için ideal bir ürün haline getirir?