Müslüman topraklarda yaşayan Yahudiler ve Hristiyanlar, dhimmis adı verilen bir statüye sahipti. Bu statü onlara dinlerini uygulama ve iç işlerini yönetme özgürlüğü sağlıyordu, ancak belirli koşullara tabi oluyorlardı. Dhimmis olarak kabul edilen bu kişiler İslam devletine jizya vergisi ödemek zorundaydılar ve daha düşük bir statüye sahiptiler. Ayrıca silah taşıma yasağı gibi sosyal ve yasal kısıtlamalara tabi tutuluyorlardı. Ancak genellikle şehitlik veya sürgün gibi zorla din değiştirmeye maruz kalmadan, yaşama ve meslek seçiminde özgürdüler.
İslam ve Yahudilik karmaşık bir ilişki var. Geleneksel olarak, dhimmis olarak bilinen Müslüman topraklarda yaşayan Yahudiler ve Hıristiyanların dinlerini uygulamaya ve içişlerini yönetmelerine izin verildi, ancak belirli koşullara maruz kaldılar. Onlar jizya (serbest yetişkin Müslüman olmayan erkeklere uygulanan kişi başına vergi) İslam devletine ödemek zorunda kaldı. Dhimmis'in İslam egemenliği altında daha düşük bir statüsü vardı. Bu tür silah taşımaya karşı yasaklar veya Müslümanları içeren davalarda mahkemelerde ifade vermek gibi birçok sosyal ve yasal engelli vardı. Engellilerin çoğu son derece sembolikti. Bernard Lewis'in “en aşağılayıcı” olarak tanımladığı, Kuran ya da hadiste bulunmayan ama erken Ortaçağ Bağdat'ta icat edilen farklı giysilerin gerekliliğiydi; uygulanması son derece düzensizdi. Öte yandan, Yahudiler nadiren şehitlik ya da sürgünle karşı karşıya kaldılar ya da dinlerini değiştirmeye zorladılar ve çoğunlukla ikamet ve meslek seçiminde özgürlerdi.
Müslüman topraklarda yaşayan Yahudiler ve Hıristiyanlar neydi?