زمان حال یا مضارع یا کنونی در زبان فارسی به رویداد یا وجود حالتی در زمان حال یا آینده می‌پردازد و دارای انواع زیر است: = حال ساده = ساختار: بن مضارع + شناسه «َم، ی، َد، یم، ید، َند»مثال: رَوَم، رَوی، رَوَد، رَویم، رَوید، رَوند امروزه فقط برای صرف فعل بودن و داشتن به کار می‌رود:ام، ای، اد، ایم اید، اند استم، استی، است، استیم، استید، استند هستم، هستی، هست، هستیم، هستید، هستند دارم، داری، دارد، داریم، دارید، دارند و...
A grammatikában a „jelen idő” terminus általánosan egy alapvető igeidőre vonatkozó jelentést nevez meg, azt, amely a cselekvés, történés, állapot stb.